Sąd Rejonowy w Słupsku
XIV Wydział Karny
Sygnatura akt: XIV K 465/15
Data wyroku: 2015-12-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Edyta Sokołowska

Sygn. akt XIV K 465/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2015 roku
Sąd Rejonowy  w Słupsku  XIV Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSR Edyta Sokołowska
Protokolant: st. sekr. sądowy Dariusz Kuczyński
przy udziale Prokuratora: Renaty Krzaczek- Śniegockiej
po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 roku sprawy
W. C.
synaR.iV.z d.C.
urodzonego (...)wS.
oskarżonego o to, że:

I
W dniu 11 lutego 2015r wS., uderzając nożem o ostrzu o długości ok. 7 cm w okolice podżebrza lewego usiłował spowodować uB. W.chorobę realnie zagrażającą życiu, zamierzonego celu nie osiągając z uwagi na rodzaj odzieży w jaką był ubranyB. W., przy czym w wyniku zadanego urazuB. W.doznał obrażeń ciała w postaci rany kłutej podżebrza lewego naruszającą czynności narządu ciała na okres czasu nie dłuższy niż 7 dni

tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 pkt. 2 kkiart. 157 § 2 kkprzy zast.art. 11 § 2 kk

II
W dniu 9 lutego 2015r wS., działając w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej zesklepu (...)przyul. (...)rzeczy w postaci butelki whiskym-ki L.o pojemności -0,5 litra i wartości 84,99 zł, bezpośrednio po dokonaniu kradzieży tej rzeczy, użył wobec pracownika ochronysklepu (...)przemocy w postaci uderzenia pięścią w twarz

tj. o czyn zart. 281 kk

III
W dniu 9 lutego 2015r wS.wypowiadając słowa „ i tak zginiesz” groziłB. W.pozbawieniem życia , wzbudzając w nim uzasadnioną obawę spełnienia groźby

tj. o czyn zart. 190 § 1 kk

IV
W dniu 11 lutego 2015 r wS., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, wypowiadając dwukrotnie słowa „i tak cię zabiję” groziłB. W.pozbawieniem życia, wzbudzając w nim uzasadnioną obawę spełnienia groźby

tj. o czyn zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kk

V
W dniu 14 lipca 2014 r wP.w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w postaci wypłaty wynagrodzenia za pracę, poprzez przesłanie wiadomości SMS, groziłA. L.pozbawieniem życia

tj. o czyn zart. 191 § 2 kk

1
uznaje oskarżonegoW. C.za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. I oskarżenia czynu, tj. przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 pkt. 2 kkiart. 157 § 2 kkprzy zast.art. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 156 § 1 pkt. 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazuje oskarżonego na karę 2 ( dwóch) lat pozbawienia wolności;

2
uznaje oskarżonegoW. C.za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. II oskarżenia czynu, tj. przestępstwa zart. 281 kki za to na podstawieart. 281 kkskazuje oskarżonego na karę roku pozbawienia wolności;

3
uznaje oskarżonegoW. C.za winnego popełnienia zarzucanych mu w pkt. III i IV oskarżenia czynów, tj. przestępstw zart. 190 § 1 kkart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kk, przyjmując, iż stanowią one ciąg przestępstw, i za to na podstawieart. 190 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkskazuje oskarżonego na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności

4
uznaje oskarżonegoW. C.za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. V oskarżenia czynu, tj. przestępstwa zart. 191 § 2 kki za to na podstawieart. 191 § 2 kkskazuje oskarżonego na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

5
na podstawieart. 91 § 2 kkłączy orzeczone wobec oskarżonego w pkt. 1-4 sentencji wyroku kary pozbawienia wolności i w ich miejsce wymierza oskarżonemu karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

6
na podstawieart. 33 § 1, 2 i 3 kkwymierza oskarżonemu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych w związku z czynem przypisanym oskarżonemu w pkt. 2 sentencji wyroku;

7
na podstawieart. 46 § 2 kkorzeka wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonegoB. W.w wysokości 15.000 zł (piętnastu tysięcy złotych) w związku z czynem przypisanym oskarżonemu w pkt. 1 sentencji wyroku;

8
na podstawieart. 63 § 1 i § 5 k.k.zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej w pkt. 5 wyroku kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie tj. okres tymczasowego aresztowania od dnia 11 lutego 2015 r. (godz. 21:15) do dnia 4 grudnia 2015 r., przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

9
na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt XIV K 465/15

UZASADNIENIE
- STOSOWNIE DO TREŚCIART. 424 § 3 KPKW ZW. Z ART.(...)KPKUZASADNIENIE OGRANICZONO DO CZĘŚCI WYROKU DOTYCZĄCEJ OSKARŻONEGOW. C.W ZAKRESIE PODSTAWY PRAWNEJ WYROKU ORAZ PODJĘTYCH ROZSTRZYGNIĘĆ -
Sąd zważył, co następuje:
Na wstępie uzasadnienia wskazać należy, iż oskarżonyW. C.złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze i wydanie wyroku skazującego, który Sąd uwzględnił w całości, uznając, że spełnione są przesłanki zart. 338 a kpk, a przede wszystkim, iż wina oskarżonego i okoliczności popełnienia zarzucanych mu przestępstw nie budzą wątpliwości, zaś cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nie przeprowadzenia rozprawy w całości. Obecny na rozprawie Prokurator nie sprzeciwił się wnioskowi tego oskarżonego. Nadto sprzeciwu nie złożyli pokrzywdzeni zawiadomieni o terminie posiedzenia oraz o możliwości złożenia sprzeciwu prawidłowo.
Przechodząc do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, w pierwszej kolejności rozważając zarzucany oskarżonemu czyn opisany w pkt I oskarżenia tj. przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 pkt. 2 kkiart. 157 § 2 kkprzy zast.art. 11 § 2 kk, Sąd doszedł do przekonania, iż oskarżony go popełnił.
Sąd miał na uwadze, iż dla przyjęcia, że czyn sprawcy wypełnia znamiona przestępstwa zart. 156 § 1 pkt 2 kk, tzn.„wywołuje chorobę realnie zagrażającą życiu”,u pokrzywdzonego wskutek działania sprawcy, nastąpić musi poważne zaburzenie podstawowych czynności narządu któregoś z układów istotnych dla utrzymania życia - centralnego układu nerwowego, układu krążenia, oddechowego oraz że z powodu tegoż zaburzenia niezwykle wysokie jest prawdopodobieństwo nastąpienia zatrzymania czynności tych układów i śmierci pokrzywdzonego. Popełniając przestępstwo zart. 156 § 1 kk, sprawca musi obejmować swoją świadomością przynajmniej możliwość, że swoim zachowaniem spowoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego, i do osiągnięcia takiego skutku dążyć.
W niniejszej sprawie należało stwierdzić, że oskarżony swoim działaniem ( którego nie kwestionował oraz które potwierdzone zostało zeznaniami świadków, opinią biegłego lekarza z zakresu medycyny sądowej i innymi nieosobowymi źródłami dowodowymi m.in. w postaci protokołów oględzin), bezpośrednio dążył do spowodowania u pokrzywdzonegoB. W.obrażeń, mogących narazić pokrzywdzonego na zaburzenie podstawowych czynności któregoś z układów istotnych dla utrzymania życia. Świadczy o tym miejsce ciała pokrzywdzonego, w które cios wymierzył ( okolice podżebrza) oraz oczywiście narzędzie jakie w tym celu użył (nóż). Zamierzonego celu jednakże nie osiągnął, z uwagi na odzież jaką w dniu 11 lutego 2015r. ubrany był pokrzywdzony. W następstwie przestępczego czynu oskarżonego, pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci rany kłutej podżebrza lewego naruszającą czynności narządu ciała na okres czasu nie dłuższy niż 7 dni, wypełniającego znamiona występkuzart. 157 § 2 kk.
Zgodzić się w tym miejscu należy, ze stanowiskiem zawartym w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach, który stwierdził, iżdla przypisania komukolwiek popełnienia występku zart. 157 § 2 k.k.konieczne jest wykazanie, że dana osoba swoim działaniem (lub zaniechaniem) spowodowała u pokrzywdzonego wystąpienie konkretnych obrażeń ciała, powodujących naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia na okres nie przekraczający 7 dni.(vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach, z dnia 17 października 2013r. II AKa 326/13). Zgromadzona w sprawie dokumentacja medyczna przekonała Sąd o zasadności postawionegoW. C.w tym zakresie zarzutu.
Wymaga również podkreślenia, iż oskarżyciel w sposób prawidłowy zakwalifikował w/w czyn, uznając iż w w/w przypadku zachodzi kumulatywna kwalifikacja przestępstw określonych wart. 13 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 kkoraz wart. 157 § 2 kk, gdyż zgodnie z treściąart. 11 § 2 kkjeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, Sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, co też Sąd w niniejszej sprawie uczynił.
Wobec tego zdaniem Sądu oskarżony swoim działaniem podjętym w dniu 11 lutego 2015r. wS.poprzezuderzanie nożem o ostrzu o długości ok. 7 cm w okolice podżebrza lewego usiłował spowodować uB. W.chorobę realnie zagrażającą życiu, zamierzonego celu nie osiągając z uwagi na rodzaj odzieży w jaką był ubranyB. W., przy czym w wyniku zadanego urazuB. W.doznał obrażeń ciała w postaci rany kłutej podżebrza lewego naruszającą czynności narządu ciała na okres czasu nie dłuższy niż 7 dni
Następnie rozważając zarzucany oskarżonemu zarzut opisany w pkt II oskarżenia,tj. przestępstwa kradzieży rozbójniczej opisanej wart. 281 kk, Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony również się go dopuścił.
Sąd zważył, że przedmiotem ochrony przestępstwa kradzieży rozbójniczej jest, podobnie jak przy przestępstwie rozboju własność, posiadanie lub inneprawa rzeczowe. Kradzież rozbójnicza jest przestępstwem umyślnym, popełnionym wyłącznie w postaci zamiaru bezpośredniego.Zachowanie sprawcy dopuszczającego się popełnieniu czynu zart. 281 kkpolega na tym, że celem utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, sprawca używa przemocy wobec osoby lub grozi natychmiastowym jej użyciem albo doprowadza człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności.Zatem realizacja znamion czynnościowych (użycie przemocy, groźba jej użycia, doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności)przestępstwa kradzieży rozbójniczej musi nastąpić bezpośrednio po dokonaniu kradzieży.Przestępstwo zart. 281 kkjest więc przestępstwem kierunkowym, albowiem określonym celem sprawcy jest utrzymanie się przezeń w posiadaniu zabranej rzeczy.
Mając na uwadze powyższe oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia oskarżonego złożone w toku postępowania przygotowawczego, w których przyznał się on do popełnienia zarzucanego czynu, oraz zeznania świadkaB. W., Sąd doszedł do przekonania iż oskarżony działając w celu utrzymania się w posiadaniu butelki whisky, bezpośrednio po dokonaniu w dniu 9 lutego 2015r. jej kradzieży wsklepie (...)wS., uderzył pięścią w twarz pracownika ochrony sklepu,B. W., czym dopuścił się popełnienia czynu zart. 281 kk.
Odnośnie zarzucanych oskarżonemu zarzutów, opisanych w pkt III i IV oskarżeniatj. wypowiadania w stosunku do pokrzywdzonego gróźb karalnych Sąd doszedł do wniosku, że oskarżony dopuścił się ich popełnienia.
W tym miejscu wymaga podkreślenia, iż przedmiotem ochronyart. 190 § 1 kkjest jak ujął to Sąd Najwyższy„wolność w sensie subiektywnym, czyli poczucie wolności, wolność od obawy, strachu”. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2002r. sygn. akt IV KKN 508/99). Przedmiotem ochrony nie jest natomiast dobro, które zostałoby naruszone, gdyby groźba została spełniona (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2001 r., sygn.akt II AKa 8/2001).
Rozważając odpowiedzialność oskarżonego za dopuszczenie się popełnienia wyżej wskazanego czynu należało również wskazać, iż poprzez groźbę rozumiemy stan obawy, który z samej swojej natury, nie musi charakteryzować się przeżyciem wyobrażenia, że nastąpienie faktu, z którym obawa się wiąże, jest pewne. Obawa to uczucie niepokoju, lęku i zarazem niepewności co do zaistnienia w przyszłości zdarzenia, które wzbudza w zagrożonym taki stan psychiki [E. S.(red.):Słownik języka polskiego,W.2002].
Przez groźbę należy zatem rozumieć takie oddziaływanie na psychikę osoby pokrzywdzonej, które wywołuje w niej strach i obawę. Groźba często może, choć nie musi, zmierzać do podporządkowania osoby zastraszanej woli wypowiadającego groźbę (por. A. Zoll, w:Kodeks..., red. A. Zoll, t. II, s. 544). Groźba karalna musi natomiast dotyczyć popełnienia przestępstwa na szkodę adresata groźby lub osoby dla niego najbliższej. Warunkiem jego dokonania jest wzbudzenie w adresacie groźby uzasadnionej obawy, że zostanie ona spełniona.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy bez najmniejszych wątpliwości stwierdzić należy, iż Sąd nie miał żadnych wątpliwości ( zwłaszcza w obliczu zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, a zwłaszcza świadkaB. W.) co do tego, że oskarżony wypowiadając w dniu 9 lutego 2015r. słowa „i tak zginiesz” oraz w dniu 11 lutego 2015r dwukrotnie słowa„i tak cię zabiję”,groziłB. W.pozbawieniem życia, co wzbudziło w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę spełnienia groźby. W tym miejscu wskazać należy, iż słuszne jest stanowisko oskarżyciela publicznego , iż w/w zachowania opisane w pkt. IV oskarżenia oskarżony podjął w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie , zwłaszcza w postaci zeznańB. W.a także wyjaśnień oskarżonego, wskazuje, iż groźby wypowiedziane 11 lutego 2015r związane były z jedną konkretną sytuacją ( związaną z zaczepkami oskarżonego wobec pokrzywdzonego i reakcjąB. W.na te zaczepki polegającą na nakazaniu mu opuszczeniasklepu (...)).
Analizując materiał dowodowy dotyczący zarzucanego oskarżonemu czynu, opisanego w pkt V oskarżenia, tj. przestępstwa wymuszenia zwrotu wierzytelności, Sąd doszedł do przekonania, iż działanie oskarżonego spełniło znamiona opisane wart. 191 § 2 kk, a zatem czyn ten także popełnił.
Działanie sprawcy stypizowane wart. 191 § 2 kk, musi charakteryzować się stosowaniem przemocy wobec osoby lub groźby bezprawnej, celem wymuszenia zwrotu wierzytelności. Powyższy przepis przewiduje zatem dwie formy przestępczego zmuszania pokrzywdzonego do określonego zachowania: przemoc i groźbę bezprawną. Przemocą wobec osoby może być również oddziaływanie na osoby trzecie, w taki sposób, aby oddziaływanie to odbierane było przez ofiarę jako jej własna dolegliwość.(...)będzie groźba rozumiana zgodnie zart. 115 § 12 kk(zatem groźba, o której mowa w treściart. 190 kk, jak i groźba spowodowania postępowania karnego lub rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej).
Zgodnie z poglądami doktryny pod pojęciem„przemocy”należy rozumieć takie oddziaływanie środkami fizycznymi, które uniemożliwiając lub przełamując opór zmuszanego ma albo nie dopuścić do powstania lub wykonania jego decyzji woli, albo naciskając aktualnie wyrządzoną dolegliwością na jego procesy motywacyjne, nastawić te decyzje w pożądanym przez sprawcę kierunku.[red.A. Z.Komentarz doart. 191 kk, 2006].Przestępstwo zmuszania do określonego zachowania jest przestępstwem które może być popełnione jedynie umyślnie, w zamiarze bezpośrednim.Przedmiotem oddziaływania sprawcy, jest inna osoba którą zmusza on do określonego zachowania (działania, zaniechania lub znoszenia). Przedmiotem ochrony jest natomiast wolność jednostki w zakresie wyboru zachowania się zgodnie ze swoją wolą, ażeby powstrzymać przed działaniem sprawcę, stosującego przemoc lub groźbę bezprawną, by wymusić zwrot wierzytelności.
Oskarżony w niniejszym postępowaniu wyraził zgodę na dobrowolne poddanie się karze m.in. za popełnienie czynu opisanego w pkt B oskarżenia, pomimo, że nie przyznał się do jego popełnienia. W obliczu zgromadzonego materiału dowodowego ( w tym zeznań pokrzywdzonejA. L.oraz bilingu i analiz połączeń telefonicznych, potwierdzających, iż sms zawierający groźbę bezprawną został wysłany z telefonu użytkowanego przez oskarżonego i miał on na celu wymuszenie zapłaty wynagrodzenia za pracę) Sąd uznał, iż okoliczności popełnienia przez oskarżonego tego czynu nie budzą wątpliwości (co jest w myślart. 343a § 2 kpkwystarczającą przesłanką uwzględnienia wniosku złożonego w trybieart. 338a kpk) i że dopuścił się on popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 14 lipca 2014r. wP.w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w postaci wypłaty wynagrodzenia za pracę, poprzez przesłanie wiadomości SMS, groziłA. L.pozbawieniem życia.
Mając powyższe na uwadze,W. C.został uznany za winnego tego, że:
- w dniu 11 lutego 2015r wS., uderzając nożem o ostrzu o długości ok. 7 cm w okolice podżebrza lewego usiłował spowodować uB. W.chorobę realnie zagrażającą życiu, zamierzonego celu nie osiągając z uwagi na rodzaj odzieży w jaką był ubranyB. W., przy czym w wyniku zadanego urazuB. W.doznał obrażeń ciała w postaci rany kłutej podżebrza lewego naruszającą czynności narządu ciała na okres czasu nie dłuższy niż 7 dni
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 pkt. 2 kkiart. 157 § 2 kkprzy zast.art. 11 § 2 kk
- w dniu 9 lutego 2015r wS., działając w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej zesklepu (...)przyul. (...)rzeczy w postaci butelki whiskym-ki L.o pojemności -0,5 litra i wartości 84,99 zł, bezpośrednio po dokonaniu kradzieży tej rzeczy, użył wobec pracownika ochronysklepu (...)przemocy w postaci uderzenia pięścią w twarz
tj. o czyn zart. 281 kk
- w dniu 9 lutego 2015r wS.wypowiadając słowa „ i tak zginiesz” groziłB. W.pozbawieniem życia , wzbudzając w nim uzasadnioną obawę spełnienia groźby
tj. o czyn zart. 190 § 1 kk
- w dniu 11 lutego 2015 r wS., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, wypowiadając dwukrotnie słowa „i tak cię zabiję” groziłB. W.pozbawieniem życia, wzbudzając w nim uzasadnioną obawę spełnienia groźby
tj. o czyn zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
- w dniu 14 lipca 2014 r wP.w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w postaci wypłaty wynagrodzenia za pracę, poprzez przesłanie wiadomości SMS, groziłA. L.pozbawieniem życia
tj. o czyn zart. 191 § 2 kk
W. C.ma 23 lata, żonaty, bezdzietny, wykształcenie gimnazjalne – zawód kucharz, przed tymczasowym aresztowaniem zatrudniony wC.Polska wS.jako operator wtryskarki, uzyskującego z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości 1.790 zł miesięcznie. Nie leczony psychiatrycznie. Nie posiada majątku większej wartości. Karany (vide: informacja z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 16.02.2015r. – k. 143)
Przystępując do wymiaru kary oskarżonemu, za popełnione przez oskarżonego czyny Sąd za okoliczność łagodzącą uznał przyznanie się do winy oskarżonego ( w odniesieniu do czterech z pięciu zarzucanych mu czynów) oraz jego młody wiek.
Z kolei wśród okoliczności obciążających należy wymienić wysoką społeczną szkodliwość popełnionych czynów ze szczególnym wskazaniem czynu przeciwko zdrowiu i życiu opisanemu w pkt I aktu oskarżenia, uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego oraz popełnienie czynu z pkt I i IV oskarżenia pod wpływem alkoholu (0,68mg/l).
W tym miejscu wskazać należy, iż wyjątkowo obciążającą oskarżonego okolicznością, jest motywacja jaka towarzyszyła mu przy popełnieniu czynów zarzucanych mu w pkt. I-IV oskarżenia. Zauważyć należy, iż motywacja ta zasługuje na szczególne potępienie , albowiem swoje zachowania oskarżony kierował wobec osoby zupełnie mu obcej, która doznała od oskarżonego cierpień fizycznych i psychicznych wyłącznie z tego powodu, iż rzetelnie wykonywała swoje obowiązki zawodowe.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. I aktu oskarżenia czynu tj. występku zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 pkt 2 kkiart. 157 § 2 kprzy zast.art. 11 § 2 kki na podstawieart. 156 § 1 pkt 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności.
Uznając go winnym popełnienia czynu opisanego w pkt II aktu oskarżenia tj. występku zart. 281 § 1 kki za jego popełnienie na podstawieart. 281 § 1 kkskazał go na karę roku pozbawienia wolności
Uznając go winnym czynów opisanych w pkt III i IV aktu oskarżenia tj. występków zart. 190 § 1 k.k.art. 190 kkw zw. zart. 12 kk, przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw, na podstawieart. 190 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkskazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Uznając go winnym popełnienia czynu opisanego w pkt V aktu oskarżenia tj. występku zart. 191 § 2 kki za jego popełnienie na podstawieart. 191 § 2 kkskazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Z kolei na podstawieart. 91 § 2 kk, Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonego w pkt 1-4 sentencji wyroku kary pozbawienia wolności i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności.
Zdaniem Sądu, orzeczone kary jednostkowe, jak i kara łączna, są współmierne do stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego, stopnia jego winy, i jako takie winny osiągnąć wobec niego cele wychowawczo-represyjne, wdrażając go do przestrzegania w przyszłości zasad porządku prawnego, jak też cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. (art. 53 kk).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie brak było podstaw do wymierzenia oskarżonemu kary łagodniejszej i pozwalającej na warunkowe zawieszenie jej wykonania.
Wskazać należy, iż pomimo stosowania wobec oskarżonego uprzednio wielokrotnie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kar pozbawienia wolności, z dobrodziejstwa tej instytucji prawidłowo nie korzystał, wracając ponownie na drogę przestępstwa i popełniając przestępstwa o coraz wyższym stopniu społecznej szkodliwości ( przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu). W ten sposób pokazał, iż dawanie mu szansy w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kar orzeczonych poprzednimi wyrokami nie przynosi oczekiwanego efektu resocjalizacyjnego. Zdaniem Sądu tylko kara izolacyjna w w/w wymiarze spełni wobec oskarżonego swoje cele wychowawcze oraz zapobiegawcze oraz może nauczyć ich poszanowania porządku prawnego. Jednocześnie kara wymierzona oskarżonemu wyrobi w społeczeństwie przekonanie, że życie i zdrowie oraz wolność człowieka jest wartością szczególnie chronioną przez państwo, a zamach na nie zawsze będzie się spotykał ze sprawiedliwą reakcją.
W związku z popełnionym czynem przypisanym oskarżonemu w pkt 2 sentencji wyroku, Sąd na podstawieart. 33 § 1,2 i 3 kk, orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych, albowiem uznał, iż oskarżony dopuścił się czynu zart. 281 kkw celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Wymierzając karę grzywny w wyżej wskazanej wysokości, Sąd wziął pod uwagę dochody obwinionego, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe oraz możliwości zarobkowe.
Z mocyart. 46 § 2 kkSąd zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoB. W.nawiązkę w kwocie piętnastu tysięcy złotych. W ocenie Sądu skala zamachu jakiej dopuścił się oskarżony względem pokrzywdzonego, doznane przezeń obrażenia i późniejsze powikłania uzasadniały wymierzenie środka karnego w takiej wysokości.
Stosownie doart. 63 § 1 kkoskarżonemu zaliczono na poczet orzeczonej wpkt 5kary łącznej kary okres stosowania wobec niego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania od dnia 11 lutego 2015r. (godz. 21:15) do 4 grudnia 2015r., przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.
Oceniając czyny oskarżonego pod kątem dyspozycjiart. 4 § 1 k.k., w związku ze zmianami w tym zakresie wprowadzonymi wkodeksie karnymod dnia 1 lipca 2015 roku ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 20 marca 2015 r., poz. 396), to ustawa obowiązująca w czasie popełnienia tych przestępstw nie jest dla niego względniejsza, z tego względu do oceny prawnokarnej tych czynów należy stosować ustawę nową, która jest przy tym względniejsza dla sprawcy. Jako, że w takiej sytuacji, zasadą jest stosowanie ustawy nowej, to w ocenie Sądu, zbyteczne jest powoływanieart. 4 § 1 k.k.w sentencji wyroku.
Na podst.art. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. Nr 49, poz.223 z 1983 r. z poźn. zm.) mając na uwadze , iż w ostatnim czasie oskarżony nie osiągał żadnych dochodów ( chociażby z uwagi na fakt pozbawienia go wolności ) Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa.