Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 301/15
Data wyroku: 2015-09-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Kosiński
Słowa kluczowe: Wyrok
Podstawa prawna: art. 177 § 2 kk

Sygn. akt II K 301/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 września 2015 r.
Sąd Rejonowy w Legionowie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Tomasz Kosiński
Protokolant: Marta Czapska
w obecności oskarżyciela Prokuratora Joanny Niedzielskiej
po rozpoznaniu dnia 03 września 2015 r. , 10 września 2015 r. i 22 września 2015 r. na rozprawie w Legionowie sprawy:
K. Z., synaG.iJ.z d.K.,ur. (...)wN.
oskarżonego o to, że :

1
w dniu 22 października 2013 roku w msc.K., woj.(...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem m-kiO. (...)nr rej. (...)nie zachował należytej ostrożności i rozpoczął manewr wyprzedzania poruszającego się tym samym pasem ruchu w tym samym kierunku samochodu m-kiR. (...)nr rej. (...), kierowanego przezM. G.w zbyt małej odległości od jadącego z naprzeciwka samochodu m-kiM.nr rej. (...), kierowanego przezJ. M., w wyniku czego, w celu uniknięcia zderzenia z samochodem m-kiM.nr rej. (...), zmuszony był przerwać manewr wyprzedzania i w czasie powrotu na swój pas ruchu uderzył prawym przednim narożnikiem swojego samochodu w pojazd m-kiR. (...)nr rej. (...), kierowany przezM. G., co skutkowało wprowadzeniem pojazdu m-kiR. (...)nr rej. (...)w ruch rotacyjny i uderzeniem w samochódM.nr rej. (...), w wyniku czego obrażeń ciała w postaci urazu jamy brzusznej z uszkodzeniem śledziony oraz pourazowym uszkodzeniem-przedziurawieniem jelita cienkiego w odcinku początkowym oraz jelita grubego - kątnicy, złamania żeber IV, V i IX po stronie lewej, złamania kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, rany szarpanej okolicy biodrowej prawej oraz złamania wyrostka kłykciowego kości łokciowej lewej ze zwichnięciem w stawie łokciowym, skutkujących chorobą realnie zagrażającą życiu doznałaM. G., przy czym kierując samochodem m-kiO. (...)nr rej. (...)nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Legionowie II Wydział Karny wyrokiem z dnia 30 lipca 2013 roku sygn. akt II W 433/13 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym

tj. o czyn zart.177§ 2 k.k.w zb. zart. 244 k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k.

1
OskarżonegoK. Z.ramach czynu zarzucanego mu w pkt 1 zarzutów uznaje za winnego tego że w dniu 22 października 2013 roku w miejscowościK., woj.(...), w obszarze skrzyżowaniaulicy (...)zulicą (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone wart. 24 ust. 1 pkt. 1 i art. 24 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem markiO. (...)nr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności i rozpoczął manewr wyprzedzania poruszającego się przed nim, tym samym pasem ruchu w tym samym kierunku, samochodu m-kiR. (...)nr rej. (...), kierowanego przezM. G., w zbyt małej odległości od jadącego z naprzeciwka samochodu markiM.nr rej. (...), kierowanego przezJ. M., w wyniku czego, w celu uniknięcia zderzenia z samochodem m-kiM.nr rej. (...), zmuszony był przerwać manewr wyprzedzania i w czasie powrotu na swój pas ruchu uderzył prawym przednim narożnikiem swojego samochodu w pojazd m-kiR. (...)nr rej. (...), kierowany przezM. G., co skutkowało wprowadzeniem pojazdu m-kiR. (...)nr rej. (...)w ruch rotacyjny i uderzeniem w samochódM.nr rej. (...), w wyniku czego obrażeń ciała w postaci urazu jamy brzusznej z uszkodzeniem śledziony oraz pourazowym uszkodzeniem-przedziurawieniem jelita cienkiego w odcinku początkowym oraz jelita grubego - kątnicy, złamania żeber IV, V i IX po stronie lewej, złamania kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, rany szarpanej okolicy biodrowej prawej oraz złamania wyrostka kłykciowego kości łokciowej lewej ze zwichnięciem w stawie łokciowym, skutkujących chorobą realnie zagrażającą życiu doznałaM. G.to jest popełnienia czynu zart. 177 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 177 § 2 k.k.skazuje go na karę 1 ( jednego ) roku i 8 ( ośmiu ) miesięcy pozbawienia wolności;

2
OskarżonegoK. Z.ramach czynu zarzucanego mu w pkt 1 zarzutów uznaje za winnego tego że w dniu 22 października 2013 roku w msc.K., woj.(...)kierował samochodem m-kiO. (...)nr rej. (...)w ruchu lądowym nie stosując się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie II Wydział Karny z dnia 30 lipca 2013 roku sygn. akt II W 433/13 środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym to jest popełnienia czynu zart. 244 k.k.i za to na podstawieart. 244 k.k.skazuje, go karę 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności;

3
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoK. Z.karę łączną biorąc za podstawę kary pozbawienia wolności orzeczone w punkcie 1 i 2 wyroku i wymierza oskarżonemuK. Z.karę łączną 1 ( jednego ) roku i 10 ( dziesięciu ) miesięcy pozbawienia wolności;

4
Na podstawieart. 42 § 1 k.k.w zw. zart. 43 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.w związku ze skazaniem za czyn opisany w pkt. 1 wyroku orzeka wobec oskarżonegoK. Z.zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 ( sześciu ) lat ;

5
Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zwrócićJ. M.dowód rzeczowy opisany w wykazie dowodów rzeczowych ( k. 87 ) pod poz. 1 ;

6
Na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonegoK. Z.na rzecz oskarżyciela posiłkowejM. G.kwotę 3500 zł ( trzy tysiące pięćset złotych ) tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów procesu;

7
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonegoK. Z.w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn. akt II K 301/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 30 lipca 2013 r. sygn. akt II W 433/13, orzeczono wobec oskarżonegoK. Z.zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 07 sierpnia 2015 r. W wyroku tym nie nałożono naK. Z.obowiązku zwrotu prawa jazdy wobec jego oświadczenia iż prawo jazdy zgubił. OskarżonyK. Z.był obecny na ogłoszeniu wyroku w tej sprawie . Starostwo Powiatowe wN.w dniu 05 listopada 2011 r. wystąpiło z żądanie zwrotu tego dokumentu, czego oskarżonyK. Z.nie uczynił ( k. 251-252 ) . Dlatego też na wniosek Starostwa Powiatowego wN.Sąd Rejonowy w Legionowie postanowieniem z dnia 12.11.2013 r. zobowiązałK. Z.do niezwłocznego zwrotu dokumentu prawa jazdy kat. B o nr(...)do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego wN.( k. 249 ) . W dniu 10 stycznia 2014r. wK. Z.złożył oświadczenie o zagubieniu prawa jazdy ( k. 245 ) . W związku z powyższym orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 30.07.2013 r. sygn. akt II W 433/13, wobec oskarżonegoK. Z.zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy zaczął biec od dnia 10.01.2014 r. ( k. 243 ) .
W dniu 22 października 2013 rokuK. Z.mimo orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 30.07.2013 r. sygn. akt II W 433/13 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy pojechał samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...)zN.w kierunkuM.. OskarżonyK. Z.około godziny 08:00 jechałulicą (...)przez miejscowośćK.. Przed samochodem oskarżonego z prędkością około 40-45 km/h jechała samochód markiR. (...)onr rej. (...)kierowany przezM. G.. OskarżonyK. Z.dwukrotnie podejmował próbę wyprzedzenia pojazduR. (...)onr rej. (...)i gdy oba samochody znajdowały się na skrzyżowaniuulicy (...)zulica (...), oskarżonyK. Z.po raz trzeci rozpoczął manewr wyprzedzania. Gdy samochód markiO. (...)onr rej. (...)kierowany przez oskarżonegoK. Z.znajdował się już na lewym pasie ruchu, na wysokości tyłu samochodu pokrzywdzonej, oskarżonyK. Z.zauważył, znajdujący się na jego pasie ruchu w odległości około 100 m, jadąc z naprzeciwka, samochód ciężarowy markiM.onr rej. (...), kierowany przezJ. M.. Kierowca samochód ciężarowy markiM.onr rej. (...)na widok znajdującego się na jego pasie ruchu samochodu osobowego markiO. (...)onr rej. (...)kierowanego przez oskarżonegoK. Z.zaczął hamować. OskarżonyK. Z.natomiast gwałtownie zjechał na prawy pas ruchu, przy wykonaniu tego manewru, przód kierowanego przez niego samochodu markiO. (...)onr rej. (...)z prawej strony uderzył z lewej strony w tył samochodu markiR. (...)nr rej. (...)kierowanego przezM. G.. Po uderzeniu samochód markiR. (...)nr rej. (...)kierowany przezM. G.wpadł w poślizg i zaczął obracać się dokoła własnej osi przemieszczając się na lewy pas ruchu. Widząc to, kierujący samochodem ciężarowym markiM.onr rej. (...)J. M.próbował zjechać na prawy pas ruchu na znajdującą się tam zatokę autobusową, jednakże doszło do zderzenia obu tych pojazdów. Po uderzeniuR. (...)zostało odrzucone na lewą stronę jezdni i zatrzymało się na nieutwardzonym poboczu.
Na skutek tego zdarzenia drogowego pokrzywdzonaM. G.doznała obrażeń ciała w postaci urazu jamy brzusznej z uszkodzeniem śledziony oraz pourazowym uszkodzeniem-przedziurawieniem jelita cienkiego w odcinku początkowym oraz jelita grubego - kątnicy, złamania żeber IV, V i IX po stronie lewej, złamania kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, rany szarpanej okolicy biodrowej prawej oraz złamania wyrostka kłykciowego kości łokciowej lewej ze zwichnięciem w stawie łokciowym, skutkujących chorobą realnie zagrażającą życiu ( k. 40-41 ) .
Do wypadku doszło w obszarze zabudowanym, z ograniczeniem administracyjnie prędkości do 50 km/h, na prostym odcinku drogi pokrytej nawierzchnią asfaltową o szerokości 6 m, z oznakowaniem poziomym, przy małym natężeniu ruchu. W tym czasie warunku drogowe były złe, jezdnia mokra i śliska, a widoczność ograniczona mgłą do około 150 metrów. Wszystkie pojazdy uczestniczące w wypadku były sprawnie technicznie.
OskarżonyK. Z.( k. 14 ) , pokrzywdzonaM. G.( k. 44- 45 ) oraz świadekJ. M.( k. 15 ) w chwili zdarzenia byli trzeźwi .
Podczas wykonywaniu czynności przez funkcjonariusza WRD wL.R. S.oskarżony na miejscu tego wypadku drogowegoK. Z.okazał prawo jazdy kat. B nr(...)( k. 1- 2 ) które miał rzekomo zgubić .
K. Z.ma ukończone 29 lata , jest kawalerem , nie ma na nikogo na utrzymaniu , pracuje i uzyskuje dochód w wysokości 1200 zł , był karany ( k. 302 ) , nie leczy się psychiatrycznie ani odwykowo.
Sąd powyższy stan faktyczny ustalił na podstawie następujących dowodów : częściowo wyjaśnień oskarżonegoK. Z.( k. 54-55 , k. 74 , 114 , k. 140-141 , k. 310 i k. 319 ) , zeznań świadków:M. G.( k.29-30 i k. 115-116) iJ. M.( k.38 i k. 116),  notatki urzędowej ( k. 1-2, k. 19 i k. 61-62 ) , szkicu miejsca wypadku drogowego ( k. 3 ) , protokołu oględzin ( k. 4-5, k. 6-7, k. 8-9 i k 12-13 ) , wykazu dowodów rzeczowych ( k. 10-11 ) , protokołu użycia alkometru ( k. 14-16 ) , karty informacyjnej ( k. 35 ) , opinii ( k. 40-41 i k. 44-45 ) , karty karnej ( k. 57-58 i k.109-110 ) , danych osobo-poznawczych ( k. 60 ) , materiału fotograficznego ( k. 63-63c ) , odpisu wyroku ( k. 65 ) , wykazu dowodów rzeczowych ( k. 87 ) , danych z ewidencji kierowców ( k. 102- 103 ),  pisma ze Starostwa Powiatowego wN.( k. 120-121 ) , odpisu wyroku ( k. 133 ) , dokumentów nadesłanych ze Starostwa Powiatowego wN.( k. 227-298 ) , karty karnej ( k. 302 ) oraz dokumentów z akt II W 433/13 .
K. Z.stanął pod zarzutem iż : w dniu 22 października 2013 roku w msc.K., woj.(...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem m-kiO. (...)nr rej. (...)nie zachował należytej ostrożności i rozpoczął manewr wyprzedzania poruszającego się tym samym pasem ruchu w tym samym kierunku samochodu m-kiR. (...)nr rej. (...), kierowanego przezM. G.w zbyt małej odległości od jadącego z naprzeciwka samochodu m-kiM.nr rej. (...), kierowanego przezJ. M., w wyniku czego, w celu uniknięcia zderzenia z samochodem m-kiM.nr rej. (...), zmuszony był przerwać manewr wyprzedzania i w czasie powrotu na swój pas ruchu uderzył prawym przednim narożnikiem swojego samochodu w pojazd m-kiR. (...)nr rej. (...), kierowany przezM. G., co skutkowało wprowadzeniem pojazdu m-kiR. (...)nr rej. (...)w ruch rotacyjny i uderzeniem w samochódM.nr rej. (...), w wyniku czego obrażeń ciała w postaci urazu jamy brzusznej z uszkodzeniem śledziony oraz pourazowym uszkodzeniem-przedziurawieniem jelita cienkiego w odcinku początkowym oraz jelita grubego - kątnicy, złamania żeber IV, V i IX po stronie lewej, złamania kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, rany szarpanej okolicy biodrowej prawej oraz złamania wyrostka kłykciowego kości łokciowej lewej ze zwichnięciem w stawie łokciowym, skutkujących chorobą realnie zagrażającą życiu doznałaM. G., przy czym kierując samochodem m-kiO. (...)nr rej. (...)nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Legionowie II Wydział Karny wyrokiem z dnia 30 lipca 2013 roku sygn. akt II W 433/13 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym to jest popełnienia czynu zart.177§ 2 k.k.w zb. zart. 244 k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k.
OskarżonyK. Z.w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia czynu zart. 177 § 2 k.k.i nie przyznał się do popełnienia czynu zart. 244 k.k.( k. 54 i k. 74 ) . OskarżonyK. Z.wyjaśnił iż tego dnia była silna mgła , nawierzchnia jezdni była śliska . Jadąc do pracy chciał wyprzedzić jadący przed nim samochód markiR.. Podczas manewru wyprzedzania zobaczył jadącego z naprzeciwka TIR-a i chciał szybko wrócić na swój pas ruchu. Jednak zahaczył zderzakiem samochódR.który wpadł w poślizg a następnie pod nadjeżdżającego TIR-a ( k. 54 -55 ) . Dodatkowo oskarżonyK. Z.stwierdził iż pismo odnośnie zwrotu prawa jazdy otrzymał dopiero w grudniu 2013 r. i była na nim adnotacja że do momenty zwrotu prawa jazdy zakaz nieobowiązane ( k. 74 ) .
Na rozprawie przed Sądem w dniu 03 czerwca 2014 r. oskarżonyK. Z.przyznał się do popełnienia czynu zart. 177 § 2 k.k.i nie przyznał się do popełnienia czynu zart. 244 k.k.i wyjaśnił jaki był przebieg zdarzenia drogowego w dniu 22 października 2013 r. . Ponadto stwierdził kiedy i z jakich powodów zwrócił prawo jazdy do Starostwa Powiatowego wN.( k. 114 ) . Natomiast na rozprawie w dniu w dniu 01 lipca 2014 r. oskarżonyK. Z.ponownie opisał powody z jakich w jego ocenie w dniu zdarzenia nie obowiązywał go zakaz prowadzenia pojazdów ( k. 140-141 ) .
Natomiast na rozprawie w dniu 03 września 2015 r. i 22 września 2015 r. oskarżonyK. Z.ponowienie przyznał się do popełnienia czynu zart. 177 § 2 k.k.i nie przyznał się do popełnienia czynu zart. 244 k.k.i odmówił złożenia wyjaśnień, potwierdzając swoje wcześniej złożone wyjaśnienia ( k. 310 i k. 319 ) .
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoK. Z.w zakresie jakim przyznał się do popełnienia czynu zart. 177 § 2 k.k.i opisał przebieg zdarzenia drogowego z dnia 22 października 2013 r. . W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonegoK. Z.są dokładne , jasne , spójne , logiczne i korespondującym z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego . Wyjaśnienia oskarżonego zakresie w jakim Sąd dał im wiarę korespondują z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego zwłaszcza z zeznaniami świadków:M. G.( k.29-30 i k. 115-116) iJ. M.( k.38 i k. 116) w zakresie jakim Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków .
Sąd nie dał wiary w pozostałą część wyjaśnień oskarżonegoK. Z.odnośnie faktu dlaczego w jego ocenie w dniu zdarzenia nie obowiązywał go zakaz prowadzenia pojazdów i tym samym nie popełnił czynu zart. 244 k.k.. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonegoK. Z.nie zasługują na wiarę jako niejasnym , nielogicznym , wewnętrznie sprzecznym i nakierowanym na uniknięcie odpowiedzialności i pomniejszenie swojej winny. Te wyjaśnienia oskarżonegoK. Z.stanowią przyjętą przez niego linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za popełniony przez niego czyn zart. 244 k.k.. Na wstępnie należy zauważyć iż z akt kierowcyK. Z.nadesłanych przez Starostwo Powiatowe wN.( k. 227 -298 ) wynika kiedy oskarżony otrzymał stosowane wezwanie do zwrotu prawa jazdy i jakie znajdowały się na nim pouczenia . Należy wskazać iż z pismem Starostwa Powiatowego wN.z dnia 05 listopada 2013 r. wynika iż oskarżonyK. Z.został wezwany do zwrotu prawa jazdy. Na piśmie tym znajduję się informacja „Do chwili zwrotu prawa jazdy zakaz nie biegnie” ( k. 252 ) . OskarżonyK. Z.nie zwrócił jednak na to żądanie prawa jazdy. Należy wskazać iż oskarżonyK. Z.otrzymał to wezwanie już po zdarzeniu drogowym z dnia 22 października 2013 r. . Ponadto oskarżonyK. Z.był na ogłoszeniu wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 30.07.2013 r. sygn. akt II W 433/13 i miał pełną świadomość iż orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy . Tym samym oskarżonyK. Z.doskonale wiedział że ten zakaz obowiązuje i powinien zwrócić dokument prawa jazdy . Ponadto w toku postępowania w sprawie II W 433/13 oskarżonyK. Z.oświadczył iż zgubił dokument prawa jazdy , co było nie prawdą , gdyż podczas zdarzenia drogowego z dnia 22 października 2013 r. dysponował dokumentem prawa jazdy które rzekomo miał zgubić ( k. 1-2 ) .
Wyżej wskazane fakty dyskwalifikują prawdziwość wyjaśnień oskarżonegoK. Z.w zakresie jakim Sąd nie dał im wiary .
Sąd dał wiarę zeznaniom świadków :M. G.orazJ. M.jako jasnym , dokładnym i precyzyjnym.
Z zeznań świadkówM. G.( k.29-30 i k. 115-116) iJ. M.( k.38 i k. 116) wynika jaki przebieg miało zdarzenia drogowe z dnia 22 października 2013 r. . Ponadto z zeznań świadkaM. G.wynika jakie obrażenia odniosła w wyniku przedmiotowego wypadku drogowego .  Wersja zdarzeń przedstawiona przez tych świadków ścisłe koresponduje w wyjaśnieniami oskarżonegoK. Z.w zakresie jakim Sąd dał im wiarę .
Fakt, że wymienieni wyżej świadkowie precyzyjnie określają zakres swojej wiedzy na temat zdarzenia, w zakresie których Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków, świadczy zdaniem Sądu o braku skłonności do konfabulacji i dążeniu do rzetelnego przedstawienia przebiegu wydarzeń.
Sąd dał pełną wiarę sprawozdaniu z przeprowadzonych badań krwi sporządzonego przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy(...)Policji nr(...)z dnia 29 października 2013 r. jako jasnemu , rzeczownemu , fachowemu i obiektywnemu . Z opinii tej wynika iż w nadesłanej próbce krwi należącej do pokrzywdzonejM. G.stwierdzona 0,00 promila alkoholu etylowego we krwi ( k. 44-45 ).
Sąd dał pełną wiarę opinii pisemnej biegłego lekarzaM. R.z dnia 10 listopada 2013 r. dotyczącej obrażeń ciała pokrzywdzonejM. G.( k. 40-41 ) jako jasnej , dokładnej i fachowej . Została ona sporządzona przez biegłego dysponującego fachową wiedzą z zakresu chirurgii ogólnej i obrażeń ciała. Z opinii tej wynika wprost jakie obrażenia ciała w wyniku wypadku drogowego doznała pokrzywdzonaM. G.oraz że obrażenia te są ciężkimi obrażeniami ciała i należy kwalifikować je w myślart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.jako chorobę realnie zagrażającą życiu .
Sąd dał w pełni wiarę dowodom z dokumentów , albowiem dokumenty powyższe zostały sporządzone przez funkcjonariuszy publicznych , nie zainteresowanych rozstrzygnięciem w sprawie , a zatem nie mających logicznego powodu , by przedstawiać nieprawdziwy stan rzeczy w dokumentach . Brak jest na tych dokumentach jakichkolwiek śladów podrobienia bądź przerobienia .
Sąd dał ponadto wiarę wszystkim ujawnionym na rozprawie dokumentom. Ich autentyczność i wiarygodność nie była kwestionowana przez żadną ze stron, ani nie stoi w sprzeczności z żadnym innym dowodem, a tym samym nie budzi wątpliwości.
Sąd zważył, co następuje:
OskarżonegoK. Z.w ramach zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. 1 zarzutów został uznany za winnego tego za winnego tego że w dniu 22 października 2013 roku w miejscowościK., woj.(...), w obszarze skrzyżowaniaulicy (...)zulicą (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone wart. 24 ust. 1 pkt. 1 i art. 24 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem markiO. (...)nr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności i rozpoczął manewr wyprzedzania poruszającego się przed nim, tym samym pasem ruchu w tym samym kierunku, samochodu m-kiR. (...)nr rej. (...), kierowanego przezM. G., w zbyt małej odległości od jadącego z naprzeciwka samochodu markiM.nr rej. (...), kierowanego przezJ. M., w wyniku czego, w celu uniknięcia zderzenia z samochodem m-kiM.nr rej. (...), zmuszony był przerwać manewr wyprzedzania i w czasie powrotu na swój pas ruchu uderzył prawym przednim narożnikiem swojego samochodu w pojazd m-kiR. (...)nr rej. (...), kierowany przezM. G., co skutkowało wprowadzeniem pojazdu m-kiR. (...)nr rej. (...)w ruch rotacyjny i uderzeniem w samochódM.nr rej. (...), w wyniku czego obrażeń ciała w postaci urazu jamy brzusznej z uszkodzeniem śledziony oraz pourazowym uszkodzeniem-przedziurawieniem jelita cienkiego w odcinku początkowym oraz jelita grubego - kątnicy, złamania żeber IV, V i IX po stronie lewej, złamania kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, rany szarpanej okolicy biodrowej prawej oraz złamania wyrostka kłykciowego kości łokciowej lewej ze zwichnięciem w stawie łokciowym, skutkujących chorobą realnie zagrażającą życiu doznałaM. G.to jest popełnienia czynu zart. 177 § 2 k.k..
OskarżonegoK. Z.ramach czynu zarzucanego mu w pkt 1 zarzutów został uznany za winnego tego że w dniu 22 października 2013 roku w msc.K., woj.(...)kierował samochodem m-kiO. (...)nr rej. (...)w ruchu lądowym nie stosując się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie II Wydział Karny z dnia 30 lipca 2013 roku sygn. akt II W 433/13 środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym to jest popełnienia czynu zart. 244 k.k..
Przepisart. 177 § 1 k.k.stanowi iż karze podlega , kto, narusza chociażby nieumyślnie , zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym , powoduje nieumyślnie wypadek , w którym inna osoba odniosła obrażenia wskazane wart. 157 § 1 kk. Wedługart. 177 § 1 k.k.ze zwykłym, zwanym też średnim wypadkiem mamy do czynienia, jeżeli jego skutkiem jest uszczerbek na zdrowiu osoby innej niż sprawca, polegający na naruszeniu czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia przez okres przekraczający 7 dni (tj. skutek określony wart. 157 § 1 k.k.).
Przepisart. 177 § 2 k.k.stanowi , że jeżeli następstwem wypadku jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Przedmiotem ochronyart. 177 k.k.są najbardziej fundamentalne z wartości, za jakie należy uznać życie i zdrowie człowieka. Nie jest natomiast przedmiotem ochrony bezpieczeństwo w komunikacji, które stanowi jedynie pewien specyficzny stan, charakteryzujący się brakiem zagrożeń dla wspomnianych dóbr. Zwraca uwagę fakt, że w katalogu tym zabrakło mienia, co jest wynikiem częściowej depenalizacji tzw. lekkiego wypadku komunikacyjnego. Wymogiem odpowiedzialności karnej w oparciu o znamionaart. 177 k.k.jest naruszenie reguł ostrożnego postępowania z dobrem prawnym. Ta cecha, charakterystyczna skądinąd dla wszystkich przestępstw nieumyślnych, doznaje w treści omawianego przepisu pewnych ograniczeń. Przy ustalaniu zakresu odpowiedzialności karnej sprawcy wypadku komunikacyjnego uwzględnić należy okoliczności przedmiotowe związane ze zdarzeniem , takie jak trudne warunki drogowe, opady atmosferyczne, siła wiatru, stan drogi lub innego szlaku komunikacyjnego itp. Na uwzględnienie zasługują również liczne okoliczności związane z cechami pojazdu prowadzonego przez sprawcę, na przykład zły stan techniczny, o ile rzecz jasna nieprawidłowości w tym zakresie nie zostały sprowadzone przez kierującego. Krąg stawianych sprawcy wymogów odnoszony jest do pewnego zgeneralizowanego wzorca normatywnego , może on przybrać formę standardową („rozsądny obywatel”) lub kwalifikowaną („dobry kierowca”), zależeć to będzie od istoty badanego zdarzenia i roli, jaką odegrał sprawca (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 1995 r., III KRN 20/95, PiP 1996, z. 6, poz. 105). Znamieniem strony przedmiotowej spowodowania wypadku jest naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu. Pojęcie tych zasad obejmuje zarówno zasady ujęte w przepisach prawa drogowego lub regulujących komunikację kolejową, wodną lub powietrzną, jak też wynikające z istoty bezpieczeństwa w ruchu zasady prakseologiczne odnoszące się do danej sfery ruchu (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975, nr 3, poz. 33). Zasady bezpieczeństwa dotyczące ruchu drogowego określone zostały wustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym(tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu może być zarówno umyślne, jak i nieumyślne, natomiast wynikające stąd skutki dotyczące życia, zdrowia lub mienia muszą być objęte winą nieumyślną. Przesądza to o kwalifikacji wypadku komunikacyjnego jako występku nieumyślnego. Podmiotem występku spowodowania wypadku komunikacyjnego - ze względu na znamię naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu - może być jedynie uczestnik ruchu, którego dotyczy obowiązek przestrzegania tych zasad, a więc kierujący pojazdem mechanicznym, pieszy, woźnica, rowerzysta, osoba prowadząca kolumnę pieszych i in. (por. K. Buchała, w: A. Zoll (red.),Komentarz 2, wyd. 1999, s. 394). W zależności od skutków rozróżnia się zwykły i ciężki wypadek. W hipotezieart. 177 § 2 k.k.doszło do spenalizowania przestępstwa wieloodmianowego. Skutek tu opisany polegać może bądź na spowodowaniu ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby, bądź też jej śmierci. W treściart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.wymieniono cztery kategorie chorób: chorobę nieuleczalną, chorobę długotrwałą, chorobę realnie zagrażającą życiu i trwałą chorobę psychiczną. Są to określenia, których ocena musi się opierać na kryteriach medycznych, zgodnych z obecnym stanem wiedzy w tej dziedzinie, co niewątpliwie wymaga zasięgnięcia opinii biegłych. W orzecznictwie przyjęto, iż za chorobę długotrwałą uznaje się chorobę, która narusza funkcjonowanie organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy (pro . wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 1972 r., RW 6/72 oraz wyr. SN z 13 II 1976 r., KR 192/72; por. też J. Bafia i in., Komentarz, s. 106.) ( Komentarz do art.156 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV. ).
OskarżonyK. Z.wypełnił wszystkie znamiona czynu zabronionego opisanego wart. 177 § 2 k.k.. Należy stwierdzić iż oskarżonyK. Z.w dniu 22 października 2013 roku w miejscowościK., woj.(...), w obszarze skrzyżowaniaulicy (...)zulicą (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone wart. 24 ust. 1 pkt. 1 i art. 24 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym. Działanie oskarżonegoK. Z.polegało na tym, że kierując samochodem markiO. (...)nr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności i rozpoczął manewr wyprzedzania poruszającego się przed nim, tym samym pasem ruchu , w tym samym kierunku, samochodu markiR. (...)nr rej. (...), kierowanego przezM. G., w zbyt małej odległości od jadącego z naprzeciwka samochodu markiM.nr rej. (...), kierowanego przezJ. M., w wyniku czego, w celu uniknięcia zderzenia z samochodem markiM.nr rej. (...), zmuszony był przerwać manewr wyprzedzania i w czasie powrotu na swój pas ruchu uderzył prawym przednim narożnikiem swojego samochodu w pojazd m-kiR. (...)nr rej. (...), kierowany przezM. G., co skutkowało wprowadzeniem pojazdu markiR. (...)nr rej. (...)w ruch rotacyjny i uderzeniem w samochódM.nr rej. (...).
Zgodnie z treściąart. 24 ust  1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym( tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. , poz. 1137 ze zm. )  kierujący pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem upewnić się w szczególności, czy: ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek ruchu , kierujący, jadący za nim, nie rozpoczął wyprzedzania , kierujący, jadący przed nim na tym samym pasie ruchu, nie zasygnalizował zamiaru wyprzedzania innego pojazdu, zmiany kierunku jazdy lub zmiany pasa ruchu. Wart. 24 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymwskazano przykładowo podstawowe obowiązki kierującego pojazdem przed wyprzedzaniem. Na niewyczerpujące ich wyliczenie wskazuje użyte w tym przepisie słowo "w szczególności". Jednym z nich jest upewnienie się, czy kierujący pojazdem ma odpowiednie miejsce do wyprzedzania bez utrudniania komukolwiek ruchu; chodzi o drogę konieczną do wykonania tego manewru. Droga ta powinna być - zwłaszcza na drogach dwukierunkowych po jednym pasie ruchu - jak najkrótsza dla umożliwienia wykonania manewru na odcinku o dostatecznej widoczności i powrotu na poprzedni pas ruchu, a jednocześnie odpowiednio długa, aby rozpoczęcie manewru było wyraźne i nie stanowiło zaskoczenia dla innych uczestników ruchu oraz by pozwalała na spokojne zjechanie na pas ruchu zajmowany przed rozpoczęciem tego manewru. Zbyt krótka droga prowadzi do tzw. zajechania drogi kierującemu pojazdem wyprzedzanym. Dokonując tej oceny, należy brać pod uwagę nie tylko obecność pojazdów na drodze, ale i innych użytkowników. Kierowca pojazdu wyprzedzającego, przed rozpoczęciem manewru wyprzedzania, musi brać pod uwagę istniejącą sytuację na drodze i dopiero po jej rozeznaniu i upewnieniu się, że istnieją ku temu warunki, może przystąpić do wyprzedzania. "Wyprzedzający - jak zaznaczył Sąd Najwyższy - musi mieć absolutną pewność, że na widocznym i wolnym odcinku drogi zdoła wyprzedzić jadący wolniej pojazd. Powinien przy tym uwzględnić panujące warunki drogowe, stan pogody, szerokość jezdni, utrudnienia w ruchu itp." (wyr. SN z dnia 18 lipca 1972 r., V KRN 256/72 (w:) R.A. Stefański,Przestępstwa i wykroczenia..., poz. 302). ( za Komentarz do art. 24 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.05.108.908), [w:] R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, LEX, 2008, wyd. III. ) .
Zgodnie natomiast z treściąart. 24 ust 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym( tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. , poz. 1137 ze zm. ) zabrania się wyprzedzania pojazdu silnikowego jadącego po jezdni na skrzyżowaniu, z wyjątkiem skrzyżowania o ruchu okrężnym lub na którym ruch jest kierowany. Chodzi o jakiekolwiek skrzyżowanie, niezależnie od tego, czy droga jest z pierwszeństwem przejazdu, czy podporządkowana. Słusznie Sąd Najwyższy zauważył, że: „Prawdą jest, co dostrzegł zresztą Sąd Rejonowy, iż znak ten sygnalizuje skrzyżowanie z drogą podporządkowaną po prawej stronie, podczas gdy skrzyżowanie to ma charakter dwustronny. Należy jednak zauważyć, że każdy znak sygnalizujący skrzyżowanie, bez względu na to, jaki ma mieć charakter, oznacza zakaz podejmowania w jego obrębie manewru wyprzedzania" (pro wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1999 r., V KKN 47/98, niepubl.). Zakaz wyprzedzania pojazdu, a nie innego uczestnika ruchu, obowiązuje na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany (art. 26 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym), na przejeździe dla rowerzystów i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejazdu, na którym ruch jest kierowany (art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym), na przejeździe kolejowym i bezpośrednio przed nim (art. 28 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym), na przejeździe tramwajowym i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejazdu, na którym ruch jest kierowany (art. 28 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym). ( za Komentarz do art. 24 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.05.108.908), [w:] R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, LEX, 2008, wyd. III. ) .
OskarżonyK. Z.wykonał ten manewr wyprzedzania w miejscu niedozwolonym w obrębie skrzyżowaniaulicy (...)zulicą (...). Ponadto nie upewnił się czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek ruchu. Należy wskazać iż tego dnia warunki drogowe były złe , jezdnia mokra i śliska zaś widoczność ograniczała mgła do odległości ok. 150 m .
Ponadto należy stwierdzić iż w wyniku tego zdarzenia kierowca samochodu markiR. (...)nr rej. (...)M. G.doznała obrażeń ciała w postaci urazu jamy brzusznej z uszkodzeniem śledziony oraz pourazowym uszkodzeniem-przedziurawieniem jelita cienkiego w odcinku początkowym oraz jelita grubego - kątnicy, złamania żeber IV, V i IX po stronie lewej, złamania kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, rany szarpanej okolicy biodrowej prawej oraz złamania wyrostka kłykciowego kości łokciowej lewej ze zwichnięciem w stawie łokciowym, skutkujących chorobą realnie zagrażającą życiu ( k. 40-41 ) .
Należy wskazać iż oskarżonyK. Z.przyznał się do popełnienia tego czynu , zaś przedstawiona przez niego wersja wydarzeń ściśle koresponduje z zeznaniami świadkówM. G.( k.29-30 i k. 115-116) iJ. M.( k.38 i k. 116).
Z tych względów zarówno okoliczności sprawy , jak i winaK. Z.co do popełnienia przez niego czynu opisanego w pkt. 1 wyroku nie budzą wątpliwości.
Natomiast przepisart. 244 k.k.stanowi, iż karze podlega ten kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Przedmiotem ochrony jest respektowanie orzeczeń sądowych ustanawiających określony rodzaj zakazu lub nakazu Według SN: „Przedmiotem ochrony przepisuart. 244 k.k.jest orzeczenie każdego sądu (cywilnego, administracyjnego lub karnego), zawierające zakaz określonej w nim działalności, także innej niż gospodarcza” (postanowienie SN z dnia 26 lutego 2004 r., I KZP 47/03, OSNKW 2004, nr 3, poz. 35). Zdaniem Marka tak daleko idące rozszerzenie zakresu penalizacji na podstawieart. 244 k.k.jest dyskusyjne (Marek,

    Komentarz, s. 534). Zachowanie sprawcze polega na nierespektowaniu orzeczeń sądu dotyczących orzeczonego przez sąd zakazu, obowiązku lub nakazu bądź też niewykonywaniu zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. W doktrynie istniała wątpliwość, czy wart. 244kryminalizowane jest tylko nieprzestrzeganie zakazów stanowiących środki karne określone wart. 39 k.k., czy także nieprzestrzeganie zakazów orzekanych przez sąd na innej podstawie prawnej. Jak zauważył Marek "należy przychylić się do szerszej interpretacji, gdyż wąskie rozumienie zakazów (...) nie wynika z brzmieniaart. 244, który ma na celu karnoprawną ochronę respektowania orzeczeń sądowych w zakresie określonym w tym przepisie" (Marek,

     Komentarz, s. 534).Podmiotem tego przestępstwa może być osoba, wobec której sąd orzekł środek karny w postaci zakazu zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową lub obowiązku powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, oraz osoby, które nie wykonują zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany (por.art. 197-199 k.k.w.co do wykonania podania wyroku do publicznej wiadomości). Marek podnosi, że odpowiedzialności karnej podlega także ten, kto współdziała w naruszeniu zakazu sądowego, np. dyspozytor dopuszczający do prowadzenia pojazdu przez osobę pozbawioną prawa jazdy (Marek,

     Komentarz, s. 523). „Ze względu na to, że orzeczony przez sąd zakaz prowadzenia pojazdów obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia (art. 43 § 2 k.k.iart. 29 § 3k.w.) do przypisania oskarżonemu przestępstwa określonego wart. 244 k.k., a polegającego na umyślnym niezastosowaniu się do tego zakazu, niezbędne jest przede wszystkim ustalenie, iż w chwili czynu miał on świadomość faktu uprawomocnienia się orzeczenia skazującego” (wyrok SN z dnia 17 stycznia 2003 r., WA 75/02). ( za Marek Mozgawa Komentarz do art. 244 Kodeksu karnego ) .
W powyższej sprawie oskarżonyK. Z.wypełnił wszystkie znamiona czynu zabronionego opisanego wart. 244 k.k.albowiem w dniu 22 października 2013 roku w msc.K., woj.(...)kierował samochodem m-kiO. (...)nr rej. (...)w ruchu lądowym nie stosując się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie II Wydział Karny z dnia 30 lipca 2013 roku sygn. akt II W 433/13 środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym.Tym samym oskarżonyK. Z.wypełnił wszystkie znamiona czynu zart. 244 k.k.opisanego w pkt. 2 wyroku . Znamiona tego czynu są spełnione, gdy zakaz, do którego sprawca nie stosuje się, został orzeczony przez sąd prawomocnie, co wymaga ustalenia świadomości sprawcy, co do uprawomocnienia się orzeczonego zakazu (tak wyrok Sądu Najwyższego z 17 stycznia 2003 r., WA 75/02, OSNKW 2003, nr 5-6, poz. 44). Niewątpliwym jest iż oskarżonyK. Z.wiedział o orzeczonym wobec niego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie II Wydział Karny z dnia 30 lipca 2013 roku sygn. akt II W 433/13 środku karnym zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy . Wynika to wprost z wyjaśnień oskarżonegoK. Z.w których przyznał iż był obecny ogłoszeniu tego wyroku . Należy wskazać iż dyspozycjęart. 244 k.k.wyczerpuje ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu, który obowiązuje od daty uprawomocnienia się wyroku, bez względu na to, czy i kiedy zrealizuje obowiązek zwrotu dokumentu i bez względu także na tok postępowania wykonawczego ( tak wyrok Sądu Najwyższego z 11 marca 2004 r., III KK 341/03, Prok. i Pr. 2004, nr 10, poz. 3). Ponieważ przestępstwo zart. 244 k.k.może być popełnione jedynie z winy umyślnej, do jego przypisania konieczne jest ustalenie, że sprawca, nie stosując się do orzeczonego przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów, miał świadomość jego prawomocności, od której, w myślart. 43 § 2 k.k., ów zakaz obowiązuje ( tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2004 r., III KK 341/03, Prok. i Pr. 2004, nr 10, poz. 3). Tym samym oskarżonyK. Z.doskonale wiedział iż w 22 października 2013 r. kierował pojazdem mechanicznym– samochodem osobowym markiO. (...)nr rej. (...)pomimo obowiązującego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu. Okoliczności które wskazał oskarżonyK. Z.w swoich wyjaśnieniach nie znalazły potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym zwłaszcza w dokumentach znajdujących się w aktach kierowcyK. Z.( k. 227 -298 ).
Z tych względów zarówno okoliczności sprawy , jak i wina oskarżonegoK. Z.co do popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu zart. 244 k.k.opisanego w pkt. 2 wyroku nie budzą wątpliwości.
Wymierzając oskarżonemuK. Z.karę Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jaki i łagodzące.
Niewątpliwą okolicznością obciążającą jest duży stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu przejawiający się w charakterze naruszonego przez oskarżonego dobra jakim bezpieczeństwo w ruchu drogowym , oraz skutki jakie to zdarzenie drogowe spowodowało , ponadto oskarżony kierował pojazdem mechanicznym mimo orzeczonego wobec niego prawomocnym wyrokiem pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy co winno się spotkać z właściwą i surową represją karną .
Okolicznością obciążająca jest fakt iż oskarżonyK. Z.był karany ( k. 302 ) .
W powyższej sprawie Sąd nie stwierdził istnienia żadnych okoliczności łagodzących wobec oskarżonegoK. Z..
Orzekając o karze Sąd wymierzył oskarżonemuK. Z.: za czyn opisany w pkt. 1 wyroku stanowiący przestępstwo zart. 177 § 2 k.k.karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn opisany w pkt. 2 wyroku stanowiący przestępstwo zart. 244. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.Sąd orzekł w pkt. 3 wyroku wobec oskarżonegoK. Z.karę łączną biorąc za podstawę kary pozbawienia wolności orzeczone w punkcie 1 i 2 wyroku i wymierzył oskarżonemuK. Z.karę łączną 1 ( jednego ) roku i 10 ( dziesięciu ) miesięcy pozbawienia wolności.
Orzeczona wobec oskarżonegoK. Z.kara łączna 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności spełnia wymogi zarówno prewencji indywidualnej jak i generalnej, a także odpowiada stopniowi zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Winna spełnić wobec oskarżonego funkcję wychowawczą i powstrzymać go w przyszłości od popełnienia podobnych czynów. Należy zauważyć iż tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności może skłonić oskarżonegoK. Z.do refleksji nad swoim zachowaniem i powstrzymać ich od popełnienia w przyszłości podobnych przestępstw. Kara ta winna spełnić przede wszystkim wobec oskarżonego funkcję represyjną . Na wymiar kary pozbawienia wolności wobec oskarżonegoK. Z.miał przede wszystkim sposób jego działania oraz skutki jakie jego czyny spowodowały . Dlatego wymierzona wobec oskarżonegoK. Z.kara łączna 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności w powyższym przypadku wina przede wszystkim na pierwszym miejscu zrealizować dyrektywę prewencji ogólnej izolując oskarżonegoK. Z.od społeczeństwa dla którego stanowi niewątpliwe duże zagrożenie .
Sąd orzekł wobec oskarżonegoK. Z.na podstawieart. 42 § 1 k.k.w zw. zart. 43 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.w związku ze skazaniem za czyn opisany w pkt. 1 wyroku zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 ( sześciu ) lat . Należy zauważyć ,że stwarzanie zagrożenia, jakie prowadzenie pojazdu przez sprawcę mogłoby spowodować w przyszłości, jest przesłanką orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów zart. 42 § 1 k.k.. Nie jest to przesłanka konieczna (na co wskazuje zwrot „w szczególności”), a jedynie wskazanie sądowi, że w takich wypadkach istnieje szczególna potrzeba orzeczenia fakultatywnego wszak co do zasady zakazu. Stopień zagrożenia należy oceniać na podstawie okoliczności danego przypadku, rodzaju i wagi naruszonych zasad bezpieczeństwa, okoliczności wskazujących na stosunek sprawcy do obowiązujących zasad bezpieczeństwa, stopień poczucia odpowiedzialności ( pro wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 1982 r., V KRN 106/82, OSNPG 1982, nr 8, poz. 108) . Przesłanką orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów wobec sprawcy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie jest samo naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu, gdyż zaistnienie okoliczności należących do znamion przestępstwa nie może być wystarczającą podstawą orzeczenia środka karnego (por. R. A. Stefański, Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 25 sierpnia 1989 r.,  V KRN195/89, Probl. Praw. 1990, nr 10-12, s. 159). Z zachowania sprawcy musi wynikać wniosek, że lekceważy on zasady ostrożności i bezpieczeństwo innych uczestników ruchu, przez co stwarza zagrożenie w komunikacji ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1988 r., OSNPG 1989, poz. 52 ). Oskarżony został skazany za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji , a z okoliczności popełnienia przez oskarżonego tego czynu ,a zwłaszcza skutków jakie doznała pokrzywdzona wynika , iż prowadzenie przez niego pojazdów zagraża bezpieczeństwu w komunikacji , dlatego Sąd orzekł ten środek karny. Sąd uznał ponadto , iż okres 2 lat jest wystarczający dla spełnienia roli represyjnej wobec oskarżonego. Tylko ten środek karny spełni wobec oskarżonego funkcję prewencyjną i wychowawczą oraz zapobiegnie powrotowi do przestępstwa .
Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.nakazał zwrócićJ. M.dowód rzeczowy opisany w wykazie dowodów rzeczowych ( k. 87 ) pod poz. 1 .
Na podstawieart. 627 k.p.k.Sąd zasądził od oskarżonegoK. Z.na rzecz oskarżyciela posiłkowejM. G.kwotę 3500 zł ( trzy tysiące pięćset złotych ) tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów procesu.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.i zwolnił oskarżonegoK. Z.w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych biorąc pod uwagę dochody oskarżonego .
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w wyroku.