Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 980/15
Data wyroku: 2015-12-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Roger Michalczyk
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 437§1kpk

Sygn. akt.IV Ka 980/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 grudnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Roger Michalczyk
Protokolant sądowy Mateusz Pokora
przy udziale ------
po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 roku
sprawyJ. Ś.s.A.iZ.,ur. (...)w miejscowościŁ.
obwinionego z art. 92 § 1 k.w. w zw. z § 52 ust. 4 i 6 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 7 września 2015 roku - sygn. akt XIV W 1306/15
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.

1
Sygn. akt IV Ka 980/15

UZASADNIENIE
J. S.został obwiniony o to, że w dniu 21.01.2015 r. o godz. 09.45 naul. (...)wB., parkował pojazd samochodowy markiV.onr rej. (...)nie stosując się do znaku drogowego D-18a „parking-miejsce zastrzeżone" z tabliczką T-29 informującą o miejscu przeznaczonym dla pojazdu samochodowego uprawnionej osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej - 4 stanowiska
tj. o czyn z art. 92 § 1 kw w zw. z § 52 ust. 4 i 6 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy, wyrokiem z 7 września 2015r., sygn. akt XIV W 1306/15:
1. obwinionegoJ. Ś.uznał za winnego popełnienia zarzucanego muczynu, tj. wykroczenia z art. 92 § 1 kw i za to, na podstawie tego przepisu,wymierzył jemu karę nagany
2. zwolnił obwinionego od kosztów postępowania wydatkami obciążając SkarbPaństwa

2
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca obwinionego, który na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.s.w. powyższemu wyrokowi zarzucił:
• obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, a mianowicie dowolne uznanie przez Sąd, że obwiniony naruszyłart. 92§1kw, pomimo ustalenia przez Sąd, iż miejsce parkingowe przeznaczone dla osoby niepełnosprawnej, nie było prawidłowo oznakowane, mianowicie brak wymalowanych znaków pionowych P 20, tj. kopert
W tym stanie rzeczy wnosił, na podstawieart. 437 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.s.w. o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieJ. S.od zarzutu popełnienia wykroczenia.

S ąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego była zasadna i skutkować musiała uchyleniem zaskarżonego orzeczenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Nie sposób odmówić racji skarżącemu, który wywodził, iż Sąd I instancji w sposób dowolny ocenił materiał dowodowy, a treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje na to, iż oceniał ten materiał wewnętrznie sprzecznie. Sąd uznał

3
za wiarygodne wyjaśnienia obwinionego (str. 3 uzasadnienia), i jednocześnie stwierdził, że „jego wyjaśnienia są wyczerpujące, nie zawierają mankamentów logicznych oraz charakteryzują się wewnętrzną sprzecznością". Nie wiadomo zatem, w jaki sposób te wyjaśnienia zostały przez Sąd I instancji ocenione. Przypomnieć tylko należy, iż w swoich wyjaśnieniach obwiniony twierdził, że nie miał świadomości tego, iż parkuje w niewłaściwym miejscu. W dalszej części uzasadnienia stwierdza sąd, iż obwiniony dopuścił się zarzucanego jemu czynu umyślnie (str. 6 uzasadnienia), ale na jego korzyść miało przemawiać to, iż w miejscu zdarzenia nie było znaku P-20. Rację miał skarżący, który wywodził, iż Sąd I instancji w swoich rozważaniach w ogóle pominął informację (k. 46), która mogłaby mieć znaczenie dla rozstrzygania o odpowiedzialności obwinionego. Okoliczności powyższe winien ponownie rozważyć Sąd I instancji. Sąd odwoławczy z uwagi na wskazane wcześniej mankamenty uzasadnienia nie był w stanie ocenić prawidłowości rozumowania Sądu I instancji. Sąd ponownie rozpoznający sprawę winien ocenić informację zawartą na k. 46 dotyczącą prawidłowości oznakowania w miejscu zdarzenia pod kątem istnienia zamiaru popełnienia wykroczenia przez obwinionego.