Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 662/15
Data wyroku: 2015-10-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Gąsowski
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92§1 kw

Sygn. akt VIII Ka 662/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 października 2015 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - SSO Dariusz Gąsowski
Protokolant – Katarzyna Grecka
przy udziale oskarżyciela publicznego – bez udziału
po rozpoznaniu w dniu 15.10.2015 r. sprawy:
Z. C.
obwinionego o czyny z art. 92 § 1 k.w. i art. 86 § 1 k.w.
z powodu apelacji obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 01.06.2015 r. sygn. akt XIII W 1500/15:

I
Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uniewinnia obwinionego od popełnienia obu zarzucanych mu czynów.

II
Kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Z. C.został obwiniony o to, że
- w dniu 24.04.2014 roku o godzinie 12:41 nadrodze krajowej nr (...)w rejonie wjazdu do miejscowości(...)kierując autobusem marki(...)onumerze rejestracyjnym (...)nie zastosował się do znaku poziomego P-4 „linia podwójna ciągła” nadjeżdżając na nią, tj. o czyn z art. 92 § 1 k.w.
- w dniu 24.04.2014 roku o godzinie 12.41 nadrodze krajowej nr (...)w rejonie wjazdu do miejscowości(...)kierując autobusem marki(...)onumerze rejestracyjnym (...)zjeżdżając na pas ruchu przeznaczony do jazy w kierunku przeciwnym zmusił kierującego samochodem osobowym marki(...)o(...). numerach rejestracyjnych jadącego w tym samym kierunku do częściowego zjechania na lewe pobocze oraz hamowania celem uniknięcia zderzenia. Czynem swoim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o czyn z art. 86 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 01 czerwca 2015 r., w sprawie sygn. akt XIII W 1500/15 obwinionegoZ. C.uznał za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. orzekł wobec niego karę grzywny w wysokości 600 złotych.
Zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Białymstoku kwotę 387,36 złotych tytułem kosztów postępowania.
Apelację od przedmiotowego wyroku złożył obwiniony, który zaskarżając rozstrzygnięcie w całości ostatecznie domagał się jego zmiany poprzez wydanie uniewinnienie go od obu czynów. Jakkolwiek też nie sformułował on zarzutów procesowych, to z treści uzasadnienia środka odwoławczego, jak też na podstawie zawartego w nim żądania należy wnosić, że kwestionuje on prawidłowość poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę uznania jego zawinionego sprawstwa.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego jest zasadna i mogła zostać uwzględniona.
Stosownie do treściart. 74 § 1 k.p.k., który poprzezart. 20 § 3 k.p.w.znajduje swoje zastosowanie również w postępowaniu wykroczeniowym obwiniony

     […] nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności […].Jednakowoż w realiach przedmiotowej sprawy, stojący pod zarzutem popełnienia czynów zart. 92 § 1k.w. iart. 86 § 1k.w.Z. C.wykazał, że wbrew zaaprobowanym przez Sąd Rejonowy twierdzeniom oskarżyciela nie kierował w dniu 24.04.2014 r. o godzinie 12(

    41)nadrodze krajowej nr (...)w rejonie miejscowości(...)autobusem marki(...)onr rej (...). W rezultacie nie mógł w tym czasie nie zastosować się do znaku poziomego P-4 najeżdżając na rozdzielającą przeciwne pasy ruchu tzw. linię podwójną ciągła. Otóż, jakkolwiek z treści udzielonych przez(...)informacji w sposób jednoznaczny wynika to, że w dniu 24.04.2014 r. kierowcą wskazanego powyżej autobusu był obwiniony, to równocześnie nie ulega kwestii, że o godzinie 12(

    41)pojazd ten nie znajdował się w trasie, ale oczekiwał na wyjazd w(...). Przedłożona bowiem przezZ. C.„Karta drogowa” świadczy, że po zakończeniu o godzinie 12(

    25)kursu pomiędzyK.aB.rzeczony pojazd kolejny wyjazd miał dopiero o godzinie 13(

    10), kiedy to udał się zB.doS.. W świetle powyższego niewątpliwym pozostaje, że obwiniony nie mógł popełnić wykroczenia drogowego w dniu 24.04.2014 o godzinie 12(

    41)kierując wymienianym autokarem.
W rezultacie rację ma apelujący kiedy zarzuca Sądowi

    meritidokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie tych okoliczności, które wydają się być kluczowymi dla oceny zasadności stawianego mu zarzutu procesowego. W sposób ewidentnie niekorzystny na wydanym w stosunku doZ. C.wyroku skazującym, zaważyły daleko posunięte założenia, jakich w istocie dokonał organ rozstrzygający. Nie sposób nie zgodzić się z tym, że w sprawie nie nastąpiło zweryfikowanie informacji wynikających z nagrania przeprowadzonego przy użyciu tzw. wideo rejestratora podróży. W sposób całkowicie bezkrytyczny przyjęto bowiem, że zdarzenie uwidocznione na filmie ma miejsce nadrodze nr (...), do tego w rejonie miejscowości(...)i dalej, że wskazana w dolnym rogu filmu data i godzina odpowiadają rzeczywistości. Ogół tych informacji przełożył się na uznanie, że naruszający przepisyprawa o ruchu drogowym(...)(...)to pojazd onr rej. (...)[pełnego numeru rejestracyjnego nie udało się odczytać], a w dalszej kolejności i to, że jego kierowcą w tamtej dacie był obwiniony. W opinii Sądu Odwoławczego co najmniej jedna ze wskazanych informacji, których bez wątpienia nie zweryfikowano, okazała się ewidentnie nieprawdziwa. Co więcej nie można w sposób jednoznaczny wykluczyć i tego że wszystkie te dane bądź ich większość, z tych czy innych względów nie odpowiadają realiom. Słuszność zatem ma skarżący kiedy podnosi, że już chociażby w odniesieniu do informacji ujawnionych na nagraniu [data i godzina] nie sposób zakładać ich miarodajności. Co więcej ich nierzetelność apelujący wykazał w sposób niewątpliwy, podważając tym samym zasadność postawionego mu zarzutu procesowego.
Faktem też pozostaje, że w niniejszej sprawie została wniesiona tylko jedyna apelacja odnośnie winy, do tego na korzyść oskarżonego. W tym też kontekście pamiętać trzeba o dwóch kolejnych kwestiach, mianowicie o tym, że sąd odwoławczy, wobec związania zakazemreformationis in peius, nie może dokonywać nowych ustaleń faktycznych sprzecznych z interesem obwinionego ani też uchylać wyroku i w tym celu przekazywać sprawy do ponownego rozpoznania. [analogicznie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21.08.2012 r. w sprawie IV KK 65/12]. Konsekwencją takiego stanu rzeczy była decyzja o uniewinnieniuZ. C.od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Kosztami postępowania w sprawie, na podstawieart. 118 § 2 k.p.w.w zw. zart. 119 k.p.w.w zw. zart. 634 k.p.k.obciążono Skarb Państwa.