Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 114/13
Data wyroku: 2015-02-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marlena Przybylska-Karko, Robert Bednarczyk, Maria Seliga, Rafał Polikowski, Karin Kot
Słowa kluczowe: Zabójstwo
Podstawa prawna: art. 148 § 1 kk

Sygnatura akt III K 114/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 luty 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w Wydziale III Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSO Robert Bednarczyk
Sędzia: SO Karin Kot
Ławnicy: Rafał Polikowski, Marlena Przybylska- Karko, Maria Seliga
Protokolant:  Małgorzata Zawadzka
po rozpoznaniu w dniach 31 stycznia 2014 r., 06 marca 2014 r., 02 kwietnia2014 r., 08 kwietnia 2014 r., 23 kwietnia 2014 r., 05 maja 2014 r., 30 maja 2014 r., 23 czerwca 2014 r., 01 sierpnia 2014 r., 10 września 2014 r., 08 października 2014 r., 05 listopada 2014 r., 08 grudnia 2014 r., 13 stycznia 2015 r., 29 stycznia 2015 r. i 13 lutego 2015 r. w Jeleniej Górze
sprawy karnej
D. M.synaZ.iL.z domuC.
urodzonego (...)wZ.

A. W.synaP.iB.z domuD.

urodzonego (...)wZ.
oskarżonych o to, że

I
w okresie od początku czerwca do dnia 13 czerwca 2013 r. wB.rejonu(...), działając wspólnie i w porozumieniu, kilkukrotnie groziliD. S. (1)uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia, czym wzbudzili w nim uzasadnioną obawę spełnienia gróźb, przy czymD. M.czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 03.03.2010r. sygn. II K 148/10 za czyn zart. 280 § 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał m.in. w okresie od 31.07.2010 r. do dnia 10.02.2012 r.;

tj. o czyn zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64 § 1 kkwobecD. M.
i o czyn zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kkwobecA. W.;

a nadtoD. M.i:

Ł. W. (1)synaB.iJ.z domuG.
urodzonego (...)wZ.
oskarżonych o to, że:

II
w dniu 19 maja 2013 r. w miejscu jak w pkt 1, działając wspólnie i w porozumieniu, przy użyciu uprzednio skradzionych przez inną osobę oryginalnych kluczyków, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia samochodu markiM. (...)onr rej. (...)o wartości 25000 zł wraz ze znajdującymi się wewnątrz dokumentami w postaci dowodu osobistego i prawa jazdy na nazwiskoM. B.oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu markiM.onr rej. (...)i dowodu rejestracyjnego przyczepy samochodowej onr rej. (...), czym działali na szkodęM. B., przy czymD. M.czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt I, zaśŁ. W. (1)czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 5 lutego 2007 r. w sprawie VI K 32/07 za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kkna karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat, której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 12 kwietnia 2010 r. w sprawie II Ko 356/10 i którą odbył w całości w okresie od 27.08.2010 r. do 27.06.2011 r.

tj. o czyn zart. 279 § 1 kkiart. 275 § 1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk;

a nadtoD. M.:

o to, że:
III. w dniu 23 lutego 2013 r. w miejscu jak w pkt I, dokonał kradzieży z włamaniem do samochodu markiO. (...)nr rej. (...)w ten sposób, że po uprzednim wybiciu szyby w drzwiach przednich prawych, zabrał z wnętrza pojazdu w celu przywłaszczenia radioodtwarzacz samochodowy markiJ.o wartości 250 zł, czym działał na szkodęT. P., przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt I;
tj. o czyn zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk;

IV
w dniu 4 kwietnia 2013 r. w miejscu jak w pkt 1, działając wspólnie i w porozumieniu z inna osoba, używając przemocy polegającej na uderzeniu kijem bejsbolowym w tył głowy oraz kopaniu po głowieT. C., usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na nieposiadanie przez pokrzywdzonego pieniędzy i dokonał zaboru identyfikatora służbowego pracownika ochrony wystawionego na nazwiskoT. C., w wyniku czegoT. C.doznał obrażeń ciała w postaci masywnego urazu czaszkowo- mózgowego, stłuczenia rozlanego tkanki mózgowej płatów czołowych i skroniowych po stronie lewej, krwotoku podpajęczynówkowego, wieloodłamowego złamania kości sklepienia czaszki, krwotoku do przestrzeni międzykomorowej, wgłobienia kości ciemieniowej prawej do mózgu, krwiaka okularowego, obydwu oczodołów, które stanowiły chorobę realnie zagrażającą jego życiu, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt I;

tj. o czyn zart. 13 § 2 kkw zw. zart. 280 § 2 kkiart. 156 § 1 pkt 2 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
V w dniu 13 czerwca 2013 r. w miejscu jak w pkt I działając wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci suszu ziela konopii innych niż włókniste w wadze netto 1,15 grama, przy czym czyn stanowi wypadek mniejszej wagi
tj. o czyn zart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii( tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 124);
a nadtoA. W.:
o to, że:
VI w okresie od bliżej nieustalonego czasu do dnia 13 czerwca 2013 r. wB.iS.rejonu(...)posiadał bez wymaganego pozwolenia broń palną w postaci strzelby dwulufowej horyzontalnej kal. 12 mm z ucięta lufa oznaczonej numerem(...)oraz dwie sztuki amunicji śrutowej kal. 12 mm, a nadto posiadał broń palną w postaci trzech pistoletów gazowychmarki :. (...)600 kal. 22 mm o numerze seryjnym(...),M.kal. 6 mm orazR. (...)kal. 6 mm
tj. o czyn zart. 263 § 2 kk
VII w dniu 13 czerwca 2013 r. w miejscu jak w pkt I działając wbrew przepisom ustawy posiadał substancję psychotropową w postaci metamfetaminy o wadze netto 15,05 grama;
tj. o czyn zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii( tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 124);
VIII w czerwcu 2013r. w miejscu jak w pkt I używając broni palnej w postaci strzelby dwulufowej horyzontalnej kal. 12 mm z uciętą lufą oznaczonej numerem(...), usiłował pozbawićD. S. (1)życia w ten sposób, że strzelił w jego kierunku, godząc się na spowodowanie skutku śmiertelnego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na uchylenie się przez pokrzywdzonego;
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kk;
IX w dniu 11 czerwca 2013 r. wS.rejonu(...)groziłM. M. (1)uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia, oddając strzał z broni palnej w postaci strzelby dwulufowej horyzontalnej kal. 12 mm z uciętą lufą w kierunku stojącego obok budynku, czym wzbudził w nim uzasadnioną obawę spełnienia gróźb;
tj. o czyn zart. 190 § 1 kk;
******************
I uznaje oskarżonegoA. W.za winnego tego, że w czerwcu 2013 r. wB., woj.(...)groziłD. S. (1)pobiciem, wzbudzając u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę spełnienia tej groźby, to jest przestępstwa zart. 190 § 1 kk;
II uznaje oskarżonegoA. W.za winnego popełnienia czynu, opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku ustalając, że groził on pokrzywdzonemu również werbalnie, to jest przestępstwa zart. 190 § 1 kk;
III na podstawieart. 190 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkza pozostające w ciągu przestępstwa opisane w punkcie I i II części rozstrzygającej wyroku wymierza oskarżonemuA. W.karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
IV uznaje oskarżonegoA. W.za winnego tego, że w pierwszej połowie czerwca 2013 r. wB.iS.woj.(...)posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci strzelby dwulufowej horyzontalnejmarki I. (...)MA kaliber 12/70 o numerze(...)oraz dwie sztuki amunicji śrutowej kaliber 12, to jest przestępstwa zart. 263 § 2 kki za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;
V uznaje oskarżonegoA. W.za winnego popełnienia czynu, opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;
VI uznaje oskarżonegoA. W.za winnego tego, że w czerwcu 2013 r. przewidując możliwość pozbawieniaD. S. (1)życia i na nią się godząc oddał w jego kierunku niecelny strzał ze strzelby dwulufowej horyzontalnejmarki I. (...)MA kaliber 12/70 o numerze(...), to jest przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kki za to na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkwymierza mu karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności;
VII na podstawieart. 91 § 2 kkiart. 86 § 1 kkwymierza oskarżonemuA. W.karę łączną 9 (dziewięciu) lat pozbawienia wolności;
VIII uniewinnia oskarżonegoD. M.od zarzutu popełnienia czynów, opisanych w punkcie I i IV części wstępnej wyroku, kosztami sądowymi obciążając w tym zakresie Skarb Państwa;
IX uznaje oskarżonegoD. M.za winnego popełnienia czynu, opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku ustalając, że dopuścił się on będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 3 marca 2010 r. w sprawie II K 148/10 za czyn zart. 280 § 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 8 listopada 2009 r. do dnia 3 marca 2010 r. , od dnia 25 maja 2010 r. do dnia 21 lipca 2010 r. i od dnia 31 lipca 2010 r. do dnia 10 lutego 2012 r., to jest przestępstwa zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 279 § 1 kkwymierza mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 33 § 2 kkwymierza mu grzywnę w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych po 10 zł każda;
X uznaje oskarżonegoD. M.za winnego popełnienia czynu, opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku ustalając, że stanowi on wypadek mniejszej wagi, to jest przestępstwa zart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;
XI uznaje oskarżonychD. M.iŁ. W. (1)za winnych popełnienia czynu, opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku ustalając, żeD. M.dokonał go w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanych w punkcie VIII części dyspozytywnej wyroku, to jest przestępstwa zart. 279 § 1 kkiart. 275 § 1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 279 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierza im kary po 1 (jednym) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;
XII na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkwymierza oskarżonemuD. M.karę łączną 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;
XIII na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zalicza oskarżonym:
-A. W.okres tymczasowego aresztowania od dnia 13 czerwca 2013r. do dnia 24 czerwca 2013 r. oraz od dnia 24 czerwca 2014 r. do dnia 17 lutego 2015 r.
-D. M.okres tymczasowego aresztowania od dnia 13 czerwca 2013 r. do dnia 31 marca 2014 r.
XIV na podstawieart. 44 § 2 kkiart. 70 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzeka przepadek dowodów rzeczowych, wymienionych na karcie 501 akt sprawy;
XV zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. O.kwotę 2400 zł oraz dalsze 552 zł,
XVI zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów procesu i obciąża nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W nocy 23 lutego 2013 r. około godziny 23:15 oskarżonyD. M.przyjechał samochodem markiR.naulicę (...)wB.
i zaparkował w pobliżubudynku oznaczonego numerem (...). Następnie podszedł on do stojącego tam samochodu markiO. (...),nr rej. (...), stanowiącego własnośćT. P., wybił w pojeździe tym szybę i zabrał
z jego wnętrza radioodtwarzacz markiJ.o wartości 250 zł. Po dokonaniu tych czynności oskarżony odjechał z miejsca zdarzenia, zaś po pewnym czasie wyrzucił on skradziony sprzęt.
(dowód: zeznania świadków:T. P.k. 76-77, 649;R. W.k. 87-88;P. G.k. 85-86; protokół oględzin pojazdu k. 79-80; wyjaśnienia oskarżonegoD. M.k. 94-95, 109, 586)
W dniu 4 kwietnia 2013 r.T. C.pracował na boisku(...)
wB., gdzie pełnił funkcję konserwatora. W trakcie wykonywania swoich obowiązków pracowniczych wykonał na rzecz innej osoby usługę, za którą otrzymał 20 zł. Przed godziną 22:00 na boisko przyszedł pracownik ochrony,T. C.natomiast udał się do miejsca zamieszkania. Tam odH. O.nabył butelkę wódki, którą wraz z nią iK. K.wypił. Około godziny 23:30 wszystkie wymienione osoby udały się do swoich pokoi. W nocyT. C.opuścił swój pokój i skierował się ku schodom.
W pewnym momencie upadł z nich i uderzył głową o podłogę. W następstwie tego upadku doznał on wieloodłamowego złamania kości sklepienia czaszki, wgłobienia kości ciemieniowej do mózgu, stłuczenia rozlanego tkanki mózgowej płatów czołowych i skroniowych, krwotoku podpajęczynówkowego, krwotoku do przestrzeni międzykomorowej i krwiaków okularowych obu oczodołów i stracił przytomność. Rano 4 kwietnia 2013 r.T. C.został znaleziony przezH. O.a następnie przewieziony do szpitala, gdzie
w dniu 21 kwietnia 2013 r. zmarł.
(dowód: zeznania świadków:K. K.k. 196-197, 411, 681-682;H. O.k. 195, 682;B. S.k. 200-201,682-683;G. Ś.k. 683;J. C.k. 189-192, 648-649;J. S.k. 683; opinia biegłego z zakresu medycyny k. 221, 732; dokumentacja lekarska k. 222-224, 229-232; kopia aktu zgonu k. 225)
W grudniu 2012 r.M. B., właściciel samochodu markiM. (...)nr rej. (...)przebywał w położonym na terenieB.barze (...). Skradziono mu tam wówczas kurtkę ze znajdującymi się w niej kluczykami do wymienionego wyżej pojazdu. Kluczyki te sprawcy kradzieży przekazali oskarżonymD. M.iŁ. W. (1)a ci z kolei postanowili dokonać kradzieży pojazdu. Wieczorem 18 maja 2013 r.M. B., który korzystał z dorobionych kluczyków zaparkował swój pojazd o wartości 25.000 zł na strzeżonym parkingu przyul. (...)wB.. Około godziny 23:45 na parking ten przyszedłD. M., który otworzył i uruchomił korzystając ze skradzionego kluczyka samochód a następnie odjechał nim, zabierając obserwującego w tym czasie terenŁ. W. (1). Wraz z pojazdem sprawcy zabrali znajdujące się w nim dokumenty w postaci dowodu osobistego i prawa jazdyM. B., dowodu rejestracyjnego samochodu oraz przyczepy samochodowej. W wyniku podjętego przez funkcjonariuszy policji pościgu skradziony pojazd został odzyskany wraz z opisanymi dowodami rejestracyjnymi, pozostałe natomiast dokumenty zostały przez właściciela odzyskane w późniejszym terminie.
(dowód: zeznania świadków:M. B.k. 960-961;M. S.k. 829 ;J. F. (1)k. 137;A. B.k. 141;G. S.k. 649;D. S. (1)k. 255-257;J. S.k. 683; protokół przeszukania k. 127-129; protokół oględzin k. 131-132, 145-146; pokwitowania k. 136, 147)
Na początku czerwca 2013 r. oskarżonyA. W.z nieznanego źródła pozyskał broń palną w postaci sprawnej technicznie strzelby dwulufowej horyzontalnejmarki I. (...)MA kaliber 12/70 o numerze(...)oraz kilka sztuk amunicji śrutowej kaliber 12 a także pistolety alarmowemarki R. (...),R. (...)iM.(...). Przedmiotami tymi dysponował on do 13 czerwca 2013 r., przy czym nie posiadał zezwolenia na posiadanie broni palnej.
(dowód: zeznania świadków:D. S. (1)k. 255-257,M. M. (1)k. 313-315; częściowoD. K.k. 57, 628;R. U.k. 959-960; opinia biegłego z zakresu badań broni i balistyki k. 448-462; protokół przeszukania k. 3-6; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. W.k. 65-66)
Na początku czerwca 2013 r. oskarżeniD. M.iA. W.spotkaliD. S. (1)w pobliżu jego miejsca zamieszkania.A. W., trzymając w ręku strzelbę myśliwską zagroziłD. S. (1)pobiciem. Pokrzywdzony wystraszył się tej groźby, bowiem jakiś czas temu został on już przezA. W.pobity. Następnego dnia oskarżeni ci wraz zA. G.iŁ. W. (1)wprowadzili się do mieszkania pokrzywdzonego, gdzie przebywali do 13 czerwca 2013 r.
(dowód: zeznania świadków:D. S. (1)k. 255-257;D. S. (2)k. 628-629; protokoły zatrzymania k. 19, 22, 25)
W trakcie pobytu uD. S. (1)oskarżeni oraz inne osoby, które były tam przez nich zapraszane spożywały alkohol. Podczas jednej z takich libacjiA. W.chwycił posiadaną przez siebie strzelbę myśliwską marki(...), załadował ją i skierował lufę w stronę drzwi wiodących do pokoju, w jakim się znajdował. W tym momencie w drzwiach tych stanął wchodzący do pokojuD. S. (1).D. M.krzyknął doń, by zamknął drzwi, zaśA. W.oznajmił, że będzie strzelał. Pokrzywdzony zamknął drzwi i uskoczył za ościeżnicę a w tej samej chwiliA. W.wystrzelił w stronę drzwi nie wiedząc, czyD. M.zdołał się schować za ścianą, czy też stoi on na linii strzału. Pocisk przeszedł w bardzo niewielkiej odległości od głowyD. S. (1), nie wyrządzając mu jednak żadnej krzywdy.
(dowód: zeznania świadków:D. S. (1)k. 255-257, 626-630;J. K.k 628;R. U.k. 959-960;B. K.k 258-259; protokół oględzin k. 261-263; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. W.k. 586-587)
W dniu 11 czerwca 2013 r. pokrzywdzonyM. M. (1)przebywał
wS.naulicy (...)przybudynku nr (...). W pewnej chwili podjechał doń taksówkąA. W.wtowarzystwie (...). Pierwszy z wymienionych krzyknął doM. M. (1),,masz przejebane, już po tobie” po czym oddał w kierunku okolicznego budynku strzał z trzymanej w rękach dubeltówki marki(...). Agresywne zachowanie oskarżonego sprawiło, że pokrzywdzony bał się co najmniej pobicia.
(dowód: zeznania świadkaM. M. (1)k. 314- 215;L. J. (1)k. 308-309; protokół oględzin k. 310- 312)
W dniu 13 czerwca 2013 r. w mieszkaniuD. S. (1)oskarżonyD. M.posiadał środek odurzający w postaci 1,15 grama suszu konopi innych, niż włókniste, zaśA. W.substancje psychotropową
w postaci 15, 05 grama metamfetaminy.
(dowód; zeznania świadków:A. G.k. 58;J. K.k. 628;D. K.k. 628;D. S. (1)k. 255-257; protokół przeszukania k. 3-6; protokół ważenia k. 7; protokół użycia testera narkotykowego k. 8,9; opinia biegłego z zakresu chemii k. 359-360; wyjaśnienia oskarżonegoD. M.k. 62,589)
Wszyscy oskarżeni byli w przeszłości wielokrotnie karani.D. M.karany był w szczególności prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego
w Zgorzelcu z dnia 3 marca 2010 r. w sprawie II K 148/10 za czyn zart. 280 § 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia
08 listopada 2009 r. do dnia 3 marca 2010 r. , od dnia 25 maja 2010 r. do dnia 21 lipca 2010 r. i od dnia 31 lipca 2010 r. do dnia 10 lutego 2012 r.Ł. W. (1)był natomiast karany między innymi prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 05 lutego 2007 r. w sprawie VI K 32/07 za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kkna karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 27 sierpnia 2010 r. do dnia 27 czerwca 2011 r.D. M.w miejscu zamieszkania posiada negatywną opinię środowiskową, gdyż nie wykonywał on pracy zarobkowej, nadużywał alkoholu oraz używał substancji psychoaktywnych.A. W.w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię środowiskową.
(dowód: dane o karalności k. 101, 156-157, 321-322; odpisy wyroków k. 105, 165, wywiady środowiskowe k. 353-354, 359)
D. M.tak w toku śledztwa, jak i przed Sądem przyznał się do posiadania tak zwanej marihuany oraz do dokonania kradzieży z włamaniem do samochodu markiO. (...). Złożył on w tym zakresie lakoniczne wyjaśnienia, które jednak korespondują z zebranym w tej materii materiałem dowodowym. W zakresie zarzucanej mu kradzieży radioodtwarzacza są nimi zeznania pokrzywdzonegoT. P., który odD. W.dowiedział się, że sprawca na miejsce kradzieży przyjechał samochodem markiR. (...),nr rej. (...). Pojazd ten, co wynika z zeznańR. W.stanowił własność oskarżonego. Z kolei treść protokołu oględzin samochoduO. (...)wprost potwierdza okoliczności sforsowania w nim drzwi i kradzież radioodtwarzacza. SamD. M.nie miał powodu, by w tym zakresie bezpodstawnie się samooskarżać a jako, że jego wyjaśnienia są zbieżne
z wymienionymi dowodami, to w ocenie Sądu ocenić je należy jako wiarygodne.
Taka sama sytuacja zachodzi w odniesieniu do posiadania przezD. M.środka odurzającego w postaci konopi innych, niż włókniste. Relacja oskarżonego konweniuje co do swej treści z protokołami przeszukania mieszkaniaD. S. (1), ważenia i użycia narkotestu a także ze złożonymi w postępowaniu przygotowawczym zeznaniamiA. G.. Ten ostatni co prawda przed Sądem zanegował ich prawdziwość, powołując się na naciski i bicie ze strony przesłuchujących go policjantów (k. 1098-1099), lecz negacja ta jest gołosłowna i sprzeczna z zebranymi dowodami a przez to nie ma waloru wiarygodnej. Pomijając to, żeD. M., jak zostało wskazane, do posiadania tzw. marihuany się przyznał stwierdzić należy, że obaj uczestniczący w czynnościach z udziałem świadka policjanci zaprzeczyli (k. 1131-1132), aby używali niedozwolonych metod. Nie pamiętali oni zarazem przesłuchaniaA. G.co w ocenie Sądu oznacza, że nie wyróżniało się ono niczym szczególnym. Wbrew twierdzeniom świadka nie był on we wskazanym przez siebie okresie hospitalizowany wB., co wprost wynika z informacji udzielonej przez dyrektora szpitala (k. 1120). Pomoc medyczna była mu natomiast udzielana w szpitalu wZ., jednak nie tylko nie stwierdzono
u niego oznak pobicia, ale w epikryzie wyraźnie zostało określone, żeA. G.symulował napady padaczkowe. Prawdą jest, że tego dnia stwierdzona została obecność w jego organizmie amfetaminy, benzodiazepiny, marihuany, ekstazy i metamfetaminy, jednak bez dokładnego oznaczenia stężenia.
W ocenie Sądu przesłuchujący go policjanci mogli nie dostrzec objawów odurzenia tym bardziej, że sam przesłuchiwany się na tę okoliczność nie powoływał, zaś wbrew jego relacji z rozprawy głównej pod działaniem alkoholu nie był. Fakt znajdowania się świadka pod wpływem substancji odurzających
i psychotropowych nie wyklucza sam przez się prawdziwości złożonych zeznań w sytuacji, gdy ich treść jest pozytywnie weryfikowana przez inne źródła dowodowe. Wskazać przy tym należy, żeA. G.przesłuchiwany był podczas śledztwa dwukrotnie w odstępie jednego dnia. W dniu 14 czerwca 2013r. (k. 286) w żaden sposób nie odniósł się do swojej poprzedniej relacji, choć mógł i powinien to uczynić, jeśliby prawdziwe były okoliczności podawane przezeń na rozprawie głównej. Co więcej, zupełnie nieracjonalne ze strony policjantów byłoby stosowanie wobec niego niedozwolonych metod przesłuchania na okoliczności posiadania przezD. M.iA. W.narkotyków i odstąpienie od nich podczas przesłuchania na okoliczności znacznie bardziej istotne, to jest nielegalne posiadanie broni i usiłowanie zabójstwa. Wskazane wyżej elementy wyraźnie w ocenie Sądu wskazują na to, żeA. G.przed Sądem prawdy nie powiedział, zaś prawdziwe są zeznania złożone przezeń podczas postępowania przygotowawczego. Godzi się przy tym podkreślić, że sprawstwoD. M.w zakresie posiadania marihuany jest udowodnione także w przypadku uznania zeznańA. G.za niebyłe, bo wynika ono z pozostałych dowodów, wyżej już opisanych.
Analizę materiału dowodowego w przedmiocie zarzutu usiłowania rozboju na osobieT. C.i spowodowania u niego ciężkich obrażeń ciała rozpocząć należy od relacjiD. S. (1). Świadek ten, który przez pewien okres czasu przebywał praktycznie nieprzerwanie w towarzystwieD. M.iA. W.swoją wiedzę w zakresie działań tychże oskarżonych czerpał z ich relacji i własnych obserwacji, jest on zatem istotnym źródłem dowodowym. W toku śledztwa zeznał on (k. 256-257), że odD. M., prócz innych dokumentów, o czym mowa niżej dostał identyfikator
z pracy. Na pytanie świadka oskarżony powiedział mu, że wraz z inną osobą udali się na boiskoO., gdzie pobili kijem baseballowym i kopali jednego
z pracowników w celu zabrania mu pieniędzy. Pracownik ów jednak pieniędzy nie posiadał, w związku z czym sprawcy, w tymD. M.zabrali mu identyfikator. Poza sporem jest okoliczność, że rankiem w dniu 5 kwietnia
2013 r. zatrudniony na boisku(...)wB.T. C.został znaleziony nieprzytomny w korytarzu budynku, w jakim zamieszkiwał a przewieziony do szpitala zmarł kilka dni później na skutek rozległych urazów głowy. Przesłuchana na tę okolicznośćZ. W.zeznała natomiast podczas śledztwa (k. 202-203), że w bliżej niesprecyzowanym czasie obok jej posesji przebiegał mężczyzna, określony przez nią jako „lump” który oznajmił, że ,,T.ze stadionu” ktoś uderzył kijem baseballowym i zabrało go pogotowie. W dniu 10 kwietnia 2013 r., jak wynika z tychże zeznań świadek informację tę przekazałaH. O.iJ. C.. Z koleiJ. S.zeznał (k. 267), że istotnie odD. S. (1)wraz z innymi dokumentami otrzymał nieokreśloną legitymacje, jednak wykluczył, aby widniało w niej zdjęcieT. C.. Przesłuchany ponownie stwierdził jednak (k. 317), że prawdopodobnie była to jednak fotografia tego mężczyzny. Była żona zmarłego stwierdziła przy tym, że pokrzywdzony z pewnością miał identyfikator w pracy, choć sama przedmiotu tego nie widziała. Przedstawione dowody wskazują na prawdopodobieństwo sprawstwaD. M.

w zakresie czynu popełnionego na szkodęT. C., jednakże przeprowadzona w toku rozprawy głównej ich weryfikacja nie doprowadziła do pełnego potwierdzenia zaproponowanej w akcie oskarżenia wersji. Stwierdzić bowiem należy, że z zeznańG. Ś.- pracownikaO., który krytycznego wieczora był zmiennikiemT. C.wynika (k. 683), że zmarły kończąc około godziny 22:00 pracę na nic się nie uskarżał, nic również nie wskazywało, aby został tego dnia pobity. W jego ocenie zmarły nie posiadał żadnego identyfikatora, zaś po skończonej pracy opuścił boisko. Z kolei zamieszkujący z nim w tym samym budynkuH. O.iK. K.zgodnie zeznali, że około godz. 22:00 pokrzywdzony przyszedł z pracy bez jakichkolwiek obrażeń ciała i na nic się nie uskarżając. Zaproponował on obojgu świadkom wspólne spożycie alkoholu, po czym osoby te we trójkę wypiły butelkę wódki i rozeszły się każde do swojego pokoju (k. 681- 682).
W ich ocenie nic nie wskazywało na to, byT. C.został pobity
i okradziony tym bardziej, że z pracy przyniósł on 20 zł, zarobione tego dnia. Następnego dnia ranoT. C.został znaleziony przezH. O.nieprzytomny na parterze budynku, w jakim zamieszkiwał a następnie przewieziony do szpitala. W ocenie Sądu nie ma podstaw do kwestionowania wiarygodności żadnego ze wskazanych świadków. Nikt z nich nie miał bowiem interesu w składaniu nieprawdziwych w tej materii zeznań, zaś relacje powyższe są ze sobą spójne i wzajemnie się uzupełniają. Wynika z nich jednak, że pokrzywdzony stwierdzonych obrażeń ciała mógł doznać najwcześniej po godzinie 23:30, kiedy to zakończyło się jego spotkanie z domownikami. Spostrzeżenie to koreluje z treścią opinii biegłego lekarza, który podał (k. 732), że ze stwierdzonymi urazamiT. C.mógł chodzić na odcinku od kilku do kilkuset metrów a przytomność zachować przez okres co najwyżej kilkunastu minut. Nie mógł on natomiast normalnie funkcjonować, czyli chodzić
i rozmawiać. Wykluczyć przy tym należy to, żeT. C.w nocy powrócił na stadionO., bo był tam obecnyG. Ś., który okoliczności tej nie stwierdził a jako, że był zaskoczony śmiercią kolegi z pracy, to z pewnością nie był świadkiem incydentu stanowiącego przyczynę zgonu. Jeśliby zatemD. M.w istocie pobił i próbował okraśćT. C., to nastąpić by to musiało nie na boisku i w godzinach nocnych następnego dnia. Poszlaką na to wskazującą jest opisany przezD. S. (1)iJ. S.identyfikator. W tym zakresie wskazać jednak należy, że pierwszy
z wymienionych nie potrafił określić, czyja fotografia była na nim umieszczona, drugi natomiast nie deklarował w tym względzie pewności. Na rozprawie głównejJ. S.zeznał natomiast (k. 683), że po złożeniu zeznań był przez kilka godzin przetrzymywany w POZ i nadal nie potrafił ocenić, czy
w istocie była to fotografia zmarłego. Wszelkie wątpliwości na tym tle rozstrzygają zeznaniaD. S. (3), pracodawcy zmarłego. Zeznał on (k. 1013), żeT. C.nie posiadał jakiegokolwiek identyfikatora, bo żaden
z pracowników OSIR wB.takowego nie miał. To z kolei oznacza, że przekazany przez oskarżonegoD. S. (1)dokument
z pewnością do zmarłego nie należał a jako że został on przezJ. S.zniszczony i wyrzucony, Sąd nie był władny ustalić, do kogo w istocie należał. Skoro tak, to czyn, jakiego opisD. M.podałD. S. (1)został popełniony w innym czasie i miejscu, aniżeli wskazany w zarzucie i na szkodę – z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością- innej, niżT. C.osoby. Odwołać się w tej materii ponownie należy do opinii biegłego lekarza, który przed Sądem podał, że na ciele zmarłego nie było żadnych obrażeń, wskazujących na bicie go pałką po głowie w postaci podbiegnięć i wybroczyn krwawych. Uraz głowy spowodowany został albo na skutek samoistnego upadku, albo też w wyniku uderzenia i spowodowanego wskutek tego upadku. Jeśli zważyć, co wynika z zeznańB. S.,H. O.iJ. C., że zmarły chorował na cukrzycę (por. również k. 223) i miewał kłopoty z zachowaniem równowagi, to w ocenie Sądu najbardziej prawdopodobną wersją jest ta, że po spożyciu krytycznego wieczora alkoholu upadł on ze schodów, uderzając głową o podłogę i w wyniku tego doznał obrażeń, skutkujących jego zgonem. Podnieść przy tym należy, żeZ. W.w toku rozprawy nie zdołała w żaden sposób sprecyzować swoich zeznań, złożonych podczas śledztwa, zaś wówczas, co zostało wyżej wskazane podała, że informację o pobiciu uzyskała dzień przed przesłuchaniem, tj. 10 kwietnia 2013 r. Jako, że 05 kwietnia 2013 r.J. C.iH. O.próbowały na własną rękę ustalić, co zaszło, to nie sposób wykluczyć, że ów ,,lump” przekazującyZ. W.wiadomość o pobiciu pozyskał ja bezpośrednio lub pośrednio od obu tych kobiet, zaśD. S. (1)także nie wskazał, kiedy informację o rozboju uzyskał odD. M.i kiedy rozbój ten miał mieć miejsce. Konkludując stwierdzić zatem należy, żeT. C.po zakończonej pracy na nic się nie uskarżał, powrócił do domu
i przebywał w nim co najmniej do godziny 22:30, nie mógł być zatem pobity
w czasie pracy na boisku. Posiadał wówczas pieniądze co oznacza, że nie doszło do tak brutalnej próby ich odebrania. Nie miał on identyfikatora,D. M.zatem nie mógł go przekazaćD. S. (1), zaś biegły lekarz wskazał, że w zasadzie na jego ciele nie było śladów wskazujących na to, że
w ogóle został on pobity (por. k. 221). W ocenie Sądu dowody te wskazują, że
o ileD. M.dokonał opisanegoD. S. (1)czynu, to nastąpiło to w innym miejscu, czasie i na szkodę innej, niż opisana w akcie oskarżenia osoby, co wyłącza możliwość przypisania mu go w ramach zakreślonej przez autora aktu oskarżenia skargi. Powinnością Sądu było zatem uniewinnienieD. M., który nie przyznał się do tego czynu i nic w tym zakresie nie potrafił powiedzieć (k. 278), od popełnienia czynu na szkodęT. C.. Jeśli oskarżyciel publiczny zgromadzi w tej materii materiał dowodowy, jest prawnie dopuszczalne ewentualne oskarżeniaD. M.i współdziałającej z nim osoby o przezwisku(...)o czyn, jakiego osoby te ewentualnie się dopuściły a mający postać usiłowania rozboju na osobie o nieustalonej tożsamości.
Zasygnalizowane już wyżej zostało, żeD. S. (1)prócz identyfikatora nieustalonej osoby przekazałJ. S.inne dokumenty, co wprost łączy się z zarzutem dokonania przezD. M.
iŁ. W. (1)kradzieży pojazduM. (...)wraz ze znajdującym się w nim dowodem osobistym, prawem jazdy i dowodami rejestracyjnymi tego samochodu i przyczepy. Poza sporem jest to, że pojazd ten został skradziony, zaś w wyniku skutecznych działań polskiej i czeskiej policji samochód ten odzyskano, zatrzymując przy tymŁ. W. (1). Oskarżony ten, przecząc swojemu sprawstwu wyjaśnił, że w dniu 17 maja
2013 r. wprowadził się w stan upojenia alkoholowego i następnego dnia odzyskał on świadomość wZ., jednak nie miał przy sobie dokumentów ani pieniędzy. Następnego dnia dotarł on, jak stwierdził, na drogę wylotową doB., gdzie około godz. 10:00-10:30 zatrzymał przejeżdżający pojazd markiM. (...). Kierowca był Czechem, jednak oskarżonemu udało się z nim porozumieć i ustalić, że jedzie doB.. Z nieznanych oskarżonemu powodów ów kierowca pojechał jednak przezZ.na terytorium Czech
i zaczął uciekać przed zmotoryzowanym patrolem czeskiej policji. Po dotarciu doB.nadal uciekał on przed czeską i polską policją a w pewnej chwili wręczył oskarżonemu dokumenty, po czym zatrzymał samochód i zbiegł.Ł. W. (1), jak sam stwierdził, przekazane mu dokumenty schował do spodni
i także zaczął uciekać, został jednak zatrzymany. ZD. M.widział się 4 lata temu (k. 153-154). Oskarżony podtrzymał następnie swoje wyjaśnienia
(k. 169), podobnie jak przed Sądem. Dodał, że posiadane dokumenty wyrzucił, jednak na prośbęD. M.przekazał mu je (k. 627) i skorzystał
z prawa do odmowy odpowiedzi na pytania. Już wstępna analiza streszczonych wyjaśnień prowadzi do wniosku, że są one wewnętrznie niespójne a do tego sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego a przez to niewiarygodne.Ł. W. (1)nie sprecyzował bowiem, z jakiego powody dotarcie wZ.do drogi wylotowej naB.zajęło mu aż dobę, choć w tym czasie mógł on nawet pieszo dojść doB.. Nie ujawnił on, co w tym czasie wZ.robił i gdzie nocował, dlaczego nie protestował, kiedy samochód, jakim podróżował skierowany został na terytorium Czech, z jakich powodów przyjął i zachował przekazane mu dokumenty i co było powodem próby ucieczki przed funkcjonariuszami policji. Nie do pogodzenia są przy tym jego twierdzenia z których wynika, że dokumenty te wyrzucił a następnie przekazał jeD. M., z którym to oskarżonym miał się wszakże nie widzieć od około 4 lat. Prawem każdego oskarżonego jest- co oczywiste- składanie wyjaśnień zgodnych z przyjętą linią obrony a co za tym idzie również nie odpowiadających prawdzie, jednak rzeczą Sądu jest dostrzeganie powodów, dla których oskarżony taki wyraźnie się z prawdą rozmija. Bez wątpienia gdybyŁ. W. (1)z kradzieżą pojazdu i dokumentów nie miał, jak twierdzi nic wspólnego, to w sposób czytelny opisałby wszystkie swoje zachowania, zaś opis ów dałoby się pozytywnie zweryfikować czy to w oparciu o inne dowody, czy też o zasady logiki i doświadczenia życiowego. Złożenie opisanej wyżej, całkowicie niewiarygodnej relacji miało zatem na celu albo zatajenie działań własnych, albo też działań innych osób. W tym drugim przypadku jednakŁ. W. (1)- osoba uprzednio wielokrotnie karana a przez to obeznana z rygorami postępowania karnego albo odmówiłby złożenia wyjaśnień, albo też wprost wskazałby, że odmawia ujawnienia znanych sobie informacji co do rozpoznawanego czynu. Przedstawienie zupełnie nielogicznej, sprzecznej
z zasadami doświadczenia życiowego i wewnętrznie niespójnej wersji wskazuje w ocenie Sądu na ścisły związek oskarżonego z dokonaną kradzieżą tym bardziej, że został on ujęty w bezpośrednim pościgu za skradzionym pojazdem
i w chwili zatrzymania miał przy sobie dowód rejestracyjny skradzionego samochodu oraz przyczepy samochodowej, pozostawione przez właścicielaM. B.w tymże pojeździe przed jego kradzieżą. Ów pokrzywdzony zeznał (k. 116-117), że w grudniu 2012 r. na terenie jednego z barów skradziono mu kurtkę wraz z kluczykami do pojazdu, zaś w dniu 18 maja 2013 r. pozostawił swój samochód na strzeżonym parkingu, pozostawiając w nim opisane
w zarzucie dokumenty. Następnego dnia rano samochodu na parkingu już nie było. Rozpoznał on jako swoją własność okazane mu dokumenty, zabezpieczone uŁ. W. (1)(k. 135) i dodał (k. 175), że pozostałe odnalazł w odzyskanym pojeździe. Na rozprawie głównejM. B., podtrzymując jako prawdziwe swoje poprzednie relacje zmienił tę ostatnią wskazując, że w aucie żadnych dokumentów nie znalazł, przekazał mu je natomiast mężczyzna o imieniuJ.i przezwisku(...), który prosił go
o zachowanie tej okoliczności w tajemnicy. Osobnikiem tym byłJ. S.. Potwierdził on tak w toku śledztwa, jak i przed Sądem (k. 267-268, 317, 638), że istotnie dokonał on tej czynności a przedmiotowe dokumenty otrzymał odD. S. (1). Ten ostatni natomiast podczas postępowania przygotowawczego zeznał (k. 255-257), że otrzymał je odD. M.,ps.(...), który w późniejszym czasie pytał o nie. Od tego właśnie oskarżonego świadek dowiedział się, że kluczyki od skradzionego późniejM.zostały zabrane właścicielowi przez dwóch ,,ćpunów”, zaś sam samochód skradziony został przezŁ. W. (1)iD. M.. Prawdą jest, że w toku rozprawy głównejD. S. (1)zanegował prawdziwość swoich w tym zakresie twierdzeń (k. 630), lecz nie potrafił on racjonalnie uzasadnić z jakich powodów miałby bezpodstawnie obu oskarżonych obciążać. Stan emocjonalny świadka podczas jego przesłuchania był na tyle zły, że wyłączał możliwość jego dalszego przesłuchania. Na kolejne terminy rozprawyD. S. (1)już się nie stawił, zaś z uzyskanych przez Sąd informacji wynika, że wyjechał on do Czech bez wskazania aktualnego adresu. Zważyć przy tym trzeba, żeD. S. (1)mógł mieć uzasadniony żal do wszystkich oskarżonych za nachodzenie go w jego mieszkaniu a co za tym idzie miał on interes w bezpodstawnym ich obciążaniu. Przed Sądem jednak wyraźnie starał się on składać korzystne dlaD. M.iŁ. W. (1)zeznania, trendu tego nie sposób jednak dostrzec
w odniesieniu doA. W.. Jeśli zważyć przy tym, że wszyscy oskarżeni byli w tym czasie pozbawieni wolności, to trudno dociec, z jakiego powoduD. S. (1)tak radykalnie a zarazem nieracjonalnie zmienił swoje zeznania. Nie bez znaczenia jest przy tym fakt, że świadek nie mógł z innego, aniżeli relacja sprawcy źródła znać szeregu prawdziwych okoliczności, dotyczących omawianej kradzieży. Spostrzec przy tym należy, żeM. B.nie odzyskał skradzionych mu w grudniu 2012 r. kluczy od samochodu, zaśD. S. (1)zeznał, że otrzymał je odD. M.wraz
z dokumentami, lecz nie zwrócił ich pokrzywdzonemu.D. M.natomiast, odmiennie niżD. S. (1)iŁ. W. (1)zaprzeczył, aby dysponował tymi kluczami oraz dokumentami, znajdującymi się w pojeździe
w chwili jego kradzieży. Relacja świadka, o jakiej mowa co do sprawców kradzieży tegoż samochodu i sposobu jej dokonania znajduje zatem potwierdzenie w szeregu opisanych wyżej poszlak. Zaliczyć do nich należy również zeznania interweniujących policjantów oraz relacjęM. S.- stróża z parkingu, gdzie dokonana została kradzież. Podał on (k. 122), że około godz. 23:45 nieznany mu młody mężczyzna odjechał przedmiotowym pojazdem, przy czym dostał się do niego prawdopodobnie przy użyciu oryginalnego klucza. Przed Sądem świadek, o którym mowa podtrzymując swoją relację dodał (k. 826), że nie dostrzegł nikogo innego, lecz widok na teren poza parkingiem zasłaniały mu krzaki.M. S.podał również, że w czasie dokonywania kradzieży obok jego budki przechodziła nieznana mu osoba. Z kolei czescy policjanci-J. F. (2)iA. B.zgodnie zeznali (k. 137, 141), że w wyniku pościgu zatrzymali pasażera, przemieszczającego się skradzionym samochodem, którym byłŁ. W. (1). Kierowca natomiast, który zdołał zbiec, podobny był doD. M.. ZatrzymaniaŁ. W. (1)dokonałG. S., który zeznał (k. 166), że oskarżony ten przeczył początkowo, by w ogóle jechał przedmiotowym samochodem, twierdził, że niczego nie powie i odmówił wskazania kierowcy. W tym miejscu godzi się stwierdzić, że gdyby streszczone wyżej wyjaśnieniaŁ. W. (1)były prawdziwe, to oskarżony ten tę samą wersję przekazałby od razu zatrzymującemu go policjantowi. Podsumowując należy stwierdzić, że wiedza, jaka przekazał podczas śledztwaD. S. (1)została pozytywnie zweryfikowana w oparciu o opisane wyżej dowody, przy czym żaden z przesłuchanych świadków nie miał interesu
w składaniu nieprawdziwych a zarazem niekorzystnych dla oskarżonych zeznań.Ł. W. (1)został zatrzymany po pościgu kilka godzin po dokonaniu kradzieży pojazdu, w jakim się on znajdował i posiadał przy sobie skradzione wraz z samochodem dokumenty.D. M.z kolei przekazałD. S. (1)pozostałą część dokumentów i kluczyki odM., został rozpoznany przez czeskich policjantów jako osoba podobna do kierującego pojazdem i wprostD. S. (1)oznajmił, że kradzieży dokonał wraz z opisanym współoskarżonym. Jego zeznania w zakresie okoliczności towarzyszących korelują z twierdzeniamiM. B.,M. S.iJ. S.a poza tym świadek ten przekazanych mu przez oskarżonego faktów nie mógł znać z żadnego innego źródła.Ł. W. (1)z kolei złożył całkowicie sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego zeznania, w dodatku wewnętrznie niespójne. W ocenie Sądu elementy te w sposób jednoznaczny wskazują na sprawstwo obu oskarżonych. Oceny tej nie zmienia to, żeD. M.wyjaśnił, jakobyŁ. W. (1)przekazywał mu, że w skradzionym pojeździe znalazł się przypadkowo. Obaj oskarżeni przez pewien czas przebywali bowiem na wolności i mieli ze sobą kontakt a co za tym idzie mogli bez przeszkód uzgodnić wspólną wersję.
Z zebranych dowodów wprost nie wynika, co trzeba przyznać, pełniona przezŁ. W. (1)rola. Stwierdzić jednak należy, że otwarcie przy użyciu oryginalnego klucza samochodu i odjechanie nim wymaga działania jednej tylko osoby. Podstawową okolicznością, warunkującą przypisanie sprawstwa jednego czynu zabronionego dwóm osobom jest to, że obaj traktują całokształt podjętych przez siebie działań, jak swoje własne niezależnie od tego, który z nich wykonuje konkretne czynności. Innymi słowy rzecz ujmując dla przyjęcia współsprawstwa ważne jest, aby każdy ze wspólników utożsamiał się
z działaniami pozostałych, traktując takie zachowanie jako swoje, nawet wówczas, gdy osobiście nie wykonywał żadnych czynności czasownikowych przestępstwa (por. wyrok SA w Lublinie z dn. 04.06.2014 r, II AKa 80/14, LEX nr 1488655) Rację ma przy tym Sąd Najwyższy (wyrok z dn. 23.10.2014 r., IV KK 171/14, LEX nr 1551678) wywodząc, że przyjęcie konstrukcji współsprawstwa nie zwalnia sądu orzekającego w sprawie z obowiązku dokładnego wskazania na konkretne zachowania oskarżonych, które mają być kwalifikowane, jako "wspólna" realizacja znamion czynu zabronionego w rozumieniuart. 18 § 1 k.k.Pozorna sprzeczność obu cytowanych judykatów jest jednak stosunkowo prosta do usunięcia poprzez ocenę ról, pełnionych przez współdziałające osoby
i z uwzględnieniem faktu, że otwarcia pojazdu i odjechania nim mogła dokonać z przyczyn fizycznych jedna tylko osoba. W ocenie Sądu był nimD. M., który wobecD. S. (1)przyznał się do dokonania zaboruM. (...)we współdziałaniu zŁ. W. (1), przekazał mu dokumenty wraz z pojazdem zabrane a zarazem wskazany został jako osobnik podobny do kierującego. Gdyby czynu tego dokonał samodzielnie, to
z pewnością nie wskazywałby na udział w nim współoskarżonego i nie wywodziłby o wspólnym z nim dokonaniu ocenianego czynu. Skoro tak, to
w ocenie Sądu rola tegożŁ. W. (1)sprowadzała się do obserwacji miejsca dokonania kradzieży w jej trakcie i przechowywania znalezionych w samochodzie dokumentów. Nie sposób natomiast ustalić na bazie zebranych w sprawie dowodów, który z nich przeprowadził inne, niezbędne do dokonania przedmiotowego działania czynności w postaci określenia planu działania, odebrania kluczyków od pojazdu, ustalenia miejsca jego postoju, ustalenia miejsca przechowania samochodu po kradzieży
i ewentualnie znalezienia nabywcy.
W zakresie zarzutu nielegalnego posiadania broni stwierdzić należy, że oskarżonyA. W.przyznał się do tego, że w objętym zarzutem okresie dysponował on zabezpieczonymi w mieszkaniuD. S. (1)pistoletami alarmowymimarki R.iM., zanegował jednak, aby posiadał strzelbę dwulufowa horyzontalną i amunicję do niej. Jeszcze przed przystąpieniem do analizy dowodowej w zakresie tego zachowania wskazać trzeba, żeart. 263 § 2 kkpenalizuje nie każde posiadanie broni palnej a jedynie posiadanie takich przedmiotów bez wymaganego zezwolenia. Oczywistym jest w tej sytuacji, że regulacją w tym przepisie przewidzianą nie są objęte takie jednostki broni, na posiadanie których nie jest wymagane pozwolenie.
Z jednoznacznej i miarodajnej opinii biegłego z zakresu badań broni wynika (k. 448-462), że żaden z wymienionych egzemplarzy pistoletów alarmowych nie został w żaden sposób przerobiony tak, by był przystosowany do miotania pocisków lub innych substancji a co za tym idzie na ich posiadanie nie jest wymagane zezwolenie. Skoro tak, to polegające na nim zachowanieA. W.nie jest czynem zabronionym a to z kolei obliguje do jego wyeliminowania z opisu czynu. W świetle tej samej, spełniającej wszystkie wymogi zart. 200 kpki nie dotkniętej wadami, o jakich mowa wart. 201 kpk
a przez to w pełni wiarygodnej opinii biegłego strzelba myśliwska marki(...)jest bronią palną sprawną technicznie, zaś oba zabezpieczone naboje również nadawały się do odpalenia. OskarżonyA. W.na posiadanie tych przedmiotów zezwolenia nie posiadał, co sprawia, że konieczne jest dokonanie analizy w aspekcie jego sprawstwa. Poza sporem jest to, że opisana broń
i amunicja zabezpieczona została w mieszkaniuD. S. (1)
w czasie, gdy przebywał tam równieżA. W.. Z zeznańD. S. (1)wynika, że strzelbę, pistolety i amunicję przyniósł właśnieA. W.i to on, grożąc świadkowi pobiciem trzymał w ręku tę strzelbę. Oskarżony ten potwierdził także, że w tym mieszkaniu wystrzelił z owej dubeltówki, o czym szerzej mowa jest w dalszej części uzasadnienia, zaśM. M. (1)również zeznał, że ów oskarżony posiadał strzelbę, z której oddał strzał.D. K.natomiast zeznała, że broń z torby wyjmowałD. M., lecz z jej relacji wnioskować należy, że dostęp do niej miał takżeA. W.. RównieżD. S. (2)ze słyszenia wiedziała, że przedmiotowa broń należy doA. W.. Zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie pochodzenia tak broni, jak i amunicji, lecz dla ustalenia sprawstwa występku zart. 263 § 2 kknie jest to niezbędne. Jak słusznie wskazał Sąd Apelacyjny w Krakowie (wyrok z dn. 2. 11 2004r., II AKa 119/04, LEX nr 584149) dla odpowiedzialności zart. 263 § 2 k.k.nie ma żadnego znaczenia, czy broń palna lub amunicja były własnością oskarżonego, czy też nie. Pojęcie nielegalnego posiadania ww. przedmiotów obejmuje również tzw. posiadanie zależne, a więc np. przechowywanie broni
z upoważnienia innej osoby, a nawet jej krótkotrwałe noszenie. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, czego dowodem są zeznania wymienionych wyżej świadków, protokół przeszukania a po części także wyjaśnienia samegoA. W.. Z zeznańD. K.wynika (k. 57), że broń przechowywana była w torbie. W połączeniu z wyjaśnieniami oskarżonego domniemywać należy, że w torbie tej znajdowały się wszystkie jej egzemplarze. Skoro zatemA. W., jak sam stwierdził, posiadał broń alarmową, to fakt ten jest poszlaką wskazującą na posiadanie przezeń i broni myśliwskiej wraz ze znajdującą się w komorze nabojowej amunicją. Oczywiście wnioskowanie takie samo przez się nie wskazuje na sprawstwo oskarżonego
w zakresie tego czynu, jednak w ocenie Sądu pozwala na pozytywna weryfikację zeznań zarównoD. S. (1), jak iM. M. (1). Obaj świadkowie mieli interes w składaniu niekorzystnych dlaA. W.zeznań, co w odniesieniu do pierwszego z wymienionych było już sygnalizowane. Rzecz jednak w tym, że przyczyną ich negatywnego nastawienia do oskarżonego było jego zachowanie, polegające na stosowaniu gróźb
z jednoczesnym trzymaniem w ręku, zaś wobecM. M. (1)także użyciem przedmiotowej broni. Poza tym żaden dowód nie wskazuje na istnienie pomiędzy osobami, o których mowa jakiegokolwiek konfliktu ani innej przyczyny, z powodu której świadkowie ci mogliby być zainteresowani
w bezpodstawnym obciążaniuA. W.. Ich zeznania wzajemnie się uzupełniają, korelują częściowo z wyjaśnieniami oskarżonego a nadto korespondują z protokołem przeszukania. Sąd aprobuje i podziela wywód, zawarty w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21.01.2009 r. (II KK 197/08, Biul.PK 2009/3/13). Stwierdzone w nim zostało, że analizowany na kanwieart. 263 § 2 kkzwrot ,,posiada” nie tylko nie został na gruncie norm prawa karnego zdefiniowany (tak jak ma to miejsce wart. 336 k.c.), ale również nie jest to zwrot, którego znaczenie w języku prawniczym byłoby jednoznaczne- wystarczy tu przypomnieć wskazane różnice pomiędzy znaczeniem cywilistycznym
i karnoprawnym tego terminu. Równie trafne jest zawarte w tym samym wyroku stwierdzenie, że samo wręczenie broni w celu oddania z niej strzału nie przenosi jej posiadania. Argumentum a contrario i zgodnie z cytowanym wyżej, zasługującym na aprobatę stanowiskiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie stwierdzić jednak należy, że oskarżony krótkotrwale broń tę wraz z amunicją nosił, zaś w mieszkaniuD. S. (1)miał do niej stały dostęp i użył jej, czemu sam nie zaprzeczył (k. 386- 387). Oznacza to, że swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona zarzucanego mu przestępstwa.
Konstatacja taka bezpośrednio łączy się z jego sprawstwem w zakresie kierowania pod adresem takD. S. (1), jak iA. M.gróźb bezprawnych. Zeznania pierwszego z nich są wprawdzie odosobnione co jednak nie oznacza, że należy odmówić im waloru wiarygodności. Świadek ten bez wątpienia bał sięA. W., co wynika nie tylko z jego relacji, ale również z zachowania w początkowej fazie postępowania (k. 54) i przed Sądem (k. 630). Jego stan emocjonalny wykluczał w dniu 02 kwietnia 2014 r. dokończenie przesłuchania, zaś na kolejne terminyD. S. (1)już się nie stawiał, wyjechał bowiem do Czech. StrachD. S. (1), choć on sam początkowo temu zaprzeczył (k. 630) potwierdziła jego matka,D. S. (2), której skarżył się on na zachowanieA. W.(k. 43-45, 628-629) i która potwierdziła, że jej syn z tego powodu wyjeżdżał do ojca do Czech. Tę ostatnią okoliczność potwierdziła równieżL. C. (1)(k. 53).
W ocenie Sądu zatem okoliczności te w pełni potwierdzają wiarygodność zeznań pokrzywdzonego, który wszak poza uzasadnioną obawą pobicia nie miał innych powodów do składania niekorzystnych dlaA. W.zeznań
i wniosku o ściganie (k. 264). Oceniane zeznania nie dają w ocenie Sądu podstaw do ustalenia, że autorem gróźb był równieżD. M.. W toku rozprawy głównej świadek sprawstwu tegoż oskarżonego przeczył, zaś podczas śledztwa także wprost na nie wskazał. Stwierdził on bowiem, że w czasie, kiedy trzymający w ręce strzelbęA. W.groził mu pobiciem,D. M.chwycił go za szyję, lecz nie przejawił innego rodzaju agresji. Pokrzywdzony wyraźnie przy tym rozróżnił zachowania obu oskarżonych twierdząc, że „to Koala (czyliA. W.- przyp. SO) trzymał tę broń i mi groził, że mnie pobije.B.( czyliD. M.-przyp. SO) złapał mnie za szyję” (k. 255).
W kolejnym zdaniuD. S. (1)wyraźnie stwierdził, że groził mu tylkoK.Oznacza to, że pokrzywdzony nie odebrał zachowaniaD. S. (1)jako groźby pobicia a to z kolei wyłącza możliwość przypisania sprawstwa także i temu oskarżonemu. Nie wyklucza to wprawdzie, że zachowanieD. M.miało na celu wzbudzenie u pokrzywdzonego obawy, lecz równie prawdopodobna jest przedstawiona przez świadka na rozprawie głównej wersja, że sytuacja taka miejsca nie miała (k. 629-630). Podnieść przy tym należy, że o ile z zeznańD. S. (2)wynika (k. 626), że jej syn obawiał sięA. W.i ewentualnie mężczyzny o pseudonimie(...), to nie przekazywał jej, by bał się równieżD. M.. Nawet gdyby zatem opisany jednym tylko zdaniem gest tegoż oskarżonego odbierać w kategoriach groźby, to brak jest dowodu, by wzbudził on u pokrzywdzonego obawę, że zostanie przezD. M.pobity. To
z kolei wprost wyłącza możliwość przypisania mu sprawstwa co do tego czynu. ObawaD. S. (1)co do pobicia ze stronyA. W.wynika natomiast nie tylko z jego relacji i korespondujących z nią zeznań matki oraz
L.C., ale i z opisanego w toku rozprawy faktu takiego pobicia
w przeszłości, jest ona zatem uzasadniona. Poza granicami skargi znajduje się natomiast kwestia naruszenia miru domowego ze strony oskarżonych i innych osób na szkodęD. S. (1), co zwalnia od jakichkolwiek rozważań w tym zakresie. Wskazać jedynie należy, że tylko obawą o własne bezpieczeństwo tłumaczyć można tolerowanie ze strony pokrzywdzonego niechcianej w jego mieszkaniu obecności innych osób a także fakt wyjazdu świadka do Czech.
W toku rozprawy głównej Sąd nie zdołał przesłuchać świadkaM. M. (1), pokrzywdzony ten przebywa bowiem poza granicami kraju. Złożone przezeń podczas śledztwa zeznania wskazują, żeA. W.w miejscu
i czasie opisanym w akcie oskarżenia groził i tej osobie. Z relacji tej wynika (k. 314-315), że 11 czerwca 2013 r. na terenieS.oskarżony, o którym mowa podszedł do świadka i wypowiadając słowa „masz przejebane, już po tobie” wystrzelił z trzymanej w ręku broni, tzw. „obrzyna”.M. M. (1), jak zeznał, bardzo się wówczas wystraszył tym bardziej, że wraz zA. W.byli tezA. G.iD. M.. Wprawdzie nie potwierdzili oni prawdziwości relacji pokrzywdzonego, jednakże w ocenie Sądu zaprzeczenia te nie są prawdziwe. Jako potencjalni współsprawcyA. G.iD. M.mieli oczywisty interes w zaprzeczaniu, by do opisanego zajścia doszło a nadto są to osoby blisko zA. W.powiązane a co za tym idzie z tych powodów w ocenie Sądu mieli interes w odciążaniu oskarżonego. TwierdzeniaM. M. (1)zostały natomiast potwierdzone przez osobę zupełnie tak jemu, jak i pozostałym osobom obcą. Mowa tu o świadkuL. J., która podczas śledztwa zeznała (k. 308-309), że widziała i słyszała, jakA. W.wykrzykiwał doM. M. (1)wulgarne groźby, słyszała również odgłos wystrzału. Przed Sądem świadek zmieniła treść swoich zeznań
i podała (k. 732-733), że nie widziała ani oskarżonego, ani też pokrzywdzonego, słyszała natomiast dochodzące do niej okrzyki i odgłos wystrzału. Nico później od niezidentyfikowanych przechodniów dowiedziała się, że groźby pod adresemM. M. (1)wykrzykiwałA. W.. Uznając przedstawioną podczas rozprawy wersję za prawdziwą stwierdzić należy, żeL. J.słyszała groźby, odgłos wystrzału i poruszany watek motocykla, o jakim zeznawał również pokrzywdzony. Od innych osób dowiedziała się, że broń posiadał wówczasA. W.i to on strzelał.
W połączeniu z protokołem oględzin miejsca zdarzenia (k. 310-312) pozwala to na pozytywną weryfikację twierdzeńM. M. (1). Z protokołu, o jakim mowa wynika, że na szybie budynku wS.przyul. (...)znajdował się nieregularny otwór wraz z pęknięciami. Miejsce to zostało przez pokrzywdzonego wskazane jako to, w którego kierunkuA. W.oddał strzał. Pokrzywdzony nie miał przy tym powodów, by bezpodstawnie oskarżonego obciążać, składając przy tym wniosek o jego ściganie (k. 315 in fine). Ani on, ani teżA. W.nie powoływali się na dzielący ich konflikt lub innego rodzaju niechęć, mogącą skutkować składaniem przez świadka nieprawdziwych a zarazem niekorzystnych dla oskarżonego zeznań. Ten ostatni w toku śledztwa podał (k. 438), że krytycznego dnia nie było go wS., bowiem pracował w tym czasie wprzedsiębiorstwie (...). Ze wskazanych przezeń danych osobowych wynika, że znajduje się ono wB.. Przed SądemA. W.wyjaśnił (k. 587), że był wraz zP. D.
wB., jednak tego dnia nie widziałM. M. (1). Rozmowę
o kupnie motocykla prowadził z nim, jak stwierdził, kilka dni wcześniej.P. D.(k. 883-884) potwierdził co prawda fakt spotkania oskarżonego, lecz nie potrafił sprecyzować daty. W ocenie Sądu niekonsekwentne wyjaśnienia oskarżonego są kolejną poszlaką, wskazującą na jego sprawstwo w zakresie czynu na szkodęM. M. (1).
Najpoważniejszym zarzutem jest, co jak się wydaje nie budzi wątpliwości usiłowanie zabójstwaD. S. (1), który to czyn zarzucony zostałA. W.. Wstępna analiza tak zarzutu, jak i zeznań co do omawianej materiiD. S. (1)nasuwa pewne wątpliwości w zakresie zasadności tego zarzutu. Pokrzywdzony ten zeznał bowiem (k. 256), że kiedy
w swoim mieszkaniu stanął w drzwiach,A. W.„wziął broń, odbezpieczył i strzelił w moim kierunku, ja zdążyłem się uchylić i schować za drzwiami”. Wypowiedź ta została następnie powielona w treści zarzutu poprzez stwierdzenie, że sprawca zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na „uchylenie się” pokrzywdzonego. Podstawowe zasady doświadczenia życiowego wskazują, że nie jest możliwe uchylenie się przed nadlatującym, wystrzelonym z broni palnej pociskiem co obliguje od szczególnie ostrożnej oceny zasadności omawianego zarzutu. Rozważania w tym zakresie rozpocząć należy od stwierdzenia, żeA. W.początkowo (k. 284) negował, aby oddał
w mieszkaniuD. S. (1)strzał z broni palnej i deklarował brak wiedzy co do pochodzenia ujawnionej tam przestrzeliny. Na rozprawie głównej stwierdził on jednak, że bawił się bronią nie wiedząc, czy jest załadowana
a w pewnej chwili nastąpił przypadkowy z niej wystrzał. W momencie tym nie było w okolicy linii strzału pokrzywdzonego (k. 586-587). Sprecyzował on, żeD. S. (1)stał w odległości około 3 metrów od drzwi, w kierunku których ów wystrzał nastąpił. Co znamienne, obecny wówczas w tym samym mieszkaniuD. M.wyjaśnił podczas śledztwa, że nie widział, by współoskarżony strzelał z broni palnej (k. 278), zaś na rozprawie podtrzymał swoje poprzednie wyjaśnienia jako prawdziwe (k. 586). Po wysłuchaniu relacjiA. W.podał jednak, że jest ona prawdziwa, jednak wcześniej faktu tego nie pamiętał. W ocenie Sądu postawa obu oskarżonych wyraźnie dowodzi, że starali się oni wzajemnie dopasować swoje wyjaśnienia, zaś gdyby sytuacja faktyczna pozostawała w zgodzie z podanym na rozprawie opisem, to i podczas śledztwa byłaby przez nich w ten sposób opisana. Trudno bowiem za prawdziwe przyjmować zapewnieniaD. M., jakoby umknął z jego pamięci fakt oddania strzału w pokoju, w jakim się wówczas znajdował. Niespójność wyjaśnień obu oskarżonych w połączeniu z przytoczonymi wyżej zeznaniamiD. S. (1)nie są jednak dowodami wystarczającymi do przypisaniaA. W.sprawstwa w zakresie usiłowania zbrodni zabójstwa. W toku rozprawy głównej Sąd zdołał jednak pozyskać dodatkową wiedzę co do przebiegu zdarzenia, przy czym jednym ze źródeł dowodowych są zeznaniaD. S. (1). Stwierdził on (k. 630), że kiedy wracał
z piwnicy i stanął w drzwiach, wiodących do pokoju zobaczył, żeA. W.celuje w jego stronę ze strzelby. W tym momencieD. M.krzyknął, by pokrzywdzony zamknął drzwi, zaśA. W.po oznajmieniu, że będzie strzelał uczynił to. Pokrzywdzony zdołał zamknąć przed wystrzałem drzwi
i schronić się za ścianę, poczuł jednak na głowie podmuch powietrza, spowodowany ruchem pocisku. Wedle jego oceny był to „popis” ze stronyA. W., który nie sygnalizował, by jego celem było zabójstwo lub zranienie pokrzywdzonego. Tej nieco szerszej, aniżeli w śledztwie relacji Sąd nie zdołał w oparciu o zeznaniaD. S. (1)uszczegółowić, świadek bowiem, jak zostało już wskazane, ze względu na zły stan emocjonalny nie był w stanie kontynuować zeznań, zaś w terminach późniejszych już się nie stawił, opuścił bowiem kraj. Jego relacja prowadzi jednak do wniosku, że nie uchylił się przed nadlatującym pociskiem a schronił się za ścianą i dlatego nie został trafiony. Podał on również, że przed uskoczeniem na bok zamknął drzwi co oznacza, że oddając strzałA. W.stracił go z pola widzenia i w związku z tym nie wiedział, czyD. S. (1)stoi na linii strzału. Przesłuchany
w charakterze świadkaA. G.tak w śledztwie, jak i przed Sądem zaprzeczał, by był świadkiem oddania przez kogokolwiek choćby przypadkowego wystrzału, jednak wiedzę tę posiadał inny uczestnik spotkania w osobieR. U.. Podczas śledztwa mężczyzna ten nie został przesłuchany, jednakże na rozprawie głównej zeznał (k. 959-960), że
w mieszkaniuD. S. (1)spożywał on wraz z innymi osobami alkohol. W pewnym momencieA. W.zaczął się bawić leżącą pod stołem bronią, którą wycelował w stronę wiodących do pokoju drzwi. Po chwili stanął w nichD. S. (1), który po ustnym ostrzeżeniu ze stronyD. M.zamknął je, skutkiem czegoA. W.stracił go z pola widzenia. Wtedy właśnie oskarżony ten wystrzelił w kierunku owych drzwi i zostały one przestrzelone. Pokrzywdzony nie miał jednak doA. W.pretensji, spytał go tylko, co on robi.R. U.dodał, żeA. W.tuż przed wystrzałem krzyknął do pokrzywdzonego, by ten się schował, jednak ani on, ani nikt inny nie widzieli, czyD. S. (1)istotnie się schował, bowiem wgląd na niego zasłaniały zamknięte drzwi.R. U.ocenił, że pokrzywdzony mógł nie usłyszeć ostrzeżenia i wskazał, że on sam strzału w tej sytuacji by nie oddał ze względu na ryzyko zranienia lub pozbawienia życia niewidocznego w chwili strzałuD. S. (1). Oceniane zeznania w pełni korespondują z przedstawioną w toku rozprawy relacjaD. S. (1).R. U.jest kolegąA. W., zaś jako świadek zawnioskowany został przez jego obrońcę. Okoliczności te wyraźnie wskazują, że nie miał on interesu w składaniu obciążających oskarżonego, niezgodnych z prawda zeznań, co uzasadnia przydanie im waloru wiarygodności. Sąd nie zdołał ustalić aktualnych miejsc pobytu obecnych podczas tego zdarzeniaŁ. S.iD. B., ani też danych osobowych i adresu kobiety, prawdopodobnie o personaliachJ. W., co uniemożliwiło ich przesłuchanie. Złożone na rozprawie wyjaśnieniaA. W.iD. M.w połączeniu z protokołem oględzin mieszkania i zeznaniamiB. K.(k. 258-259) pozwalają na przyjęcie, że fakt oddania krytycznego dnia przezA. W.w mieszkaniuD. S. (1)strzału z broni palnej jest okolicznością bezsporną. Z kolei korelujące ze sobą, wiarygodne zeznaniaD. S. (1)iR. U.wykazują, że sprawca strzelił w kierunku drzwi wiedząc, że stoi za nimi pokrzywdzony i nie wiedząc, czy znajduje się on na linii strzału.
Bezsporna, bo wynikającą z protokołu przeszukania (k. 3-6), protokołu ważenia (k. 7) protokołu użycia narkotestu (k. 8) i opinii biegłego z zakresu chemii (k. 9), kwestionariusza wywiadu środowiskowego (k. 359-360) okolicznością jest ujawnienie w mieszkaniuD. S. (1)w dniu 13.06.2013 r. substancji psychotropowej w postaci 15,05 grama metamfetaminy. Przeprowadzone w sprawie dowody wprost wskazują, że należała ona do oskarżonegoA. W., który posiadaniu tej substancji konsekwentnie przeczył. Wskazać jednak należy, że na fakt posiadania przezeń tego narkotyku konsekwentnie i zgodnie wskazały obecne w przedmiotowym mieszkaniu tego dniaJ. K.iD. K.. Pierwsza z nich podała
w toku śledztwa (k. 40-41) i podtrzymała przed Sądem, że toA. W.wyjął foliowy woreczek z zawartością „piko”, którą to substancję następnie przygotowywano do zażycia. Druga z kolei początkowo (k. 42) sytuacji tej nie opisała, lecz przesłuchana po raz drugi zeznała (k. 57), żeA. W.
w pewnej chwili wyjął z kieszeni woreczek foliowy z białym proszkiem, który wysypał na stół. Przed Sądem także i ten świadek podtrzymała jako prawdziwe swoje poprzednie zeznania (k. 628). Obie kobiety zgodnie również stwierdziły, że oskarżony wyjął ów proszek na wyraźne pytanie innej osoby o ,,coś”, przy czym z kontekstu pytania zgodnie zrozumiały one, że pytanie dotyczyło narkotyków. RównieżA. G.podczas postępowania przygotowawczego podał (k. 58), żeA. W.wysypał na stół nieokreślony bliżej biały proszek, choć na rozprawie głównej się z tych zeznań wycofał. Analiza wiarygodności relacjiA. G.w odniesieniu do jego zeznań z jurysdykcyjnej fazy postępowania została już dokonana wyżej, stwierdzić zatem należy, że wnioski w tym zakresie aktualne są i co do omawianej okoliczności. To samo dotyczy konstatacji o tym, że i bez jego zeznań sprawstwoA. W.jest wykazane. Co prawda nie wskazał na nieD. M., lecz zawarta wcześniej krytyczna ocena jego wyjaśnień odnosi się i do ocenianego zarzutu. RównieżD. S. (1)stwierdził (k. 256), żeA. W.kupował i nosił przy sobie „kryształ”. Z kolei protokół przeszukania mieszkania nie pozostawia wątpliwości, że wyjęty i wysypany przezA. W.proszek to metamfetamina, bo innego proszku w wyniku przeszukania nie ujawniono.
W zakresie kwalifikacji prawnej zachowań takD. M., jak
iA. W., polegających na posiadaniu odpowiednio marihuany
i metamfetaminy stwierdzić należy, że Sąd podzielił zawarte w akcie oskarżenia stanowisko jego autora. Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii nie rozróżnia narkotyków na „twarde” i „miękkie”, Sąd zatem również podziału takiego, funkcjonującego potocznie nie czyni. Trzeba jednak mieć na uwadze, żeD. M.susz konopi innych, niż włókniste posiadał krótko, bo zaledwie przez jeden dzień a do tego była to ilość bardzo niewielka. Uprawnia to do oceny tego czynu jako wypadku mniejszej wagi. Z koleiA. W.posiadał znacznie większa ilość substancji psychotropowej, w dodatku jest to specyfik silnie uzależniający. To ostatnie spostrzeżenie jest notorią sądową. Trafnie jednak oskarżyciel publiczny nie zdecydował się na uznanie nieco ponad 15 gramów tej substancji za ilość znaczną, ustalona jej masa przy jednoczesnym braku ustaleń co do zawartości substancji czynnej nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, ile osób mogłoby się tą ilością odurzyć. Również i w tym przypadku posiadanie trwało przez jeden tylko dzień a w każdym razie nie ma dowodów, by miało miejsce dłużej, lecz rodzaj narkotyku i jego ilość, granicząca ze znaczną wyłącza w ocenie Sądu zakwalifikowanie tego czynu jako wypadku mniejszej wagi.
Żadne wątpliwości nie zachodzą co do poprawności kwalifikacji działaniaD. M.na szkodęT. P.. Skoro po uprzednim pokonaniu materialnej przeszkody dokonał on zaboru w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, to czyn taki powinien być kwalifikowany jako kradzież z włamaniem. Również fakt działania sprawcy w warunkach recydywy podstawowej jest
w ocenie Sądu udowodniony,D. M.bowiem dokonał go przed upływem 5 lat od zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym 6 miesięcy za przestępstwo podobne. Taka sama kwalifikacja obejmuje również kradzież samochoduM. (...). Sprawcy dostali się bowiem do jego wnętrza za pomocą skradzionego klucza, pokonując tym samym materialną przeszkodę w postaci zamkniętych drzwi. Ich celem nie było przy tym jedynie krótkotrwałe użycie zabranego pojazdu, bo zachowywali jego posiadanie przez wiele godzin, zaś utracili je nie na skutek własnej, swobodnej decyzji a w wyniku skutecznej interwencji policjantów. Fakt dokonania przez nich kradzieży dokumentów, w tym i dokumentu stwierdzającego tożsamość uzasadnią przyjęcie kwalifikacji zart. 279 § 1 kkiart. 275 § 1 kkiart. 276 kk
w zw. z art. 11 § 2. Również iŁ. W. (1)działał w warunkach recydywy podstawowej, albowiem okoliczności zart. 64 § 1 kkzachodzą i wobec tego sprawcy. Szczegółowo zostały one opisane w części faktograficznej uzasadnienia, w tym miejscu dodać jedynie należy, że podobnie jakD. M.również ten oskarżony dokonał podobnego przestępstwa w ciągu mniej, niż 5 lat po odbyciu ponad 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Nie budzi wątpliwości w zakresie poprawności także zaproponowana
w akcie oskarżenia wobecA. W.kwalifikacja zart. 190 § 1 kk. Jego werbalne zwroty, jakich użył tak wobecD. S. (1), jak iM. M. (1)nie pozostawiają wątpliwości, że w swej istocie stanowiły zapowiedź popełnienia na szkodę oby wymienionych przestępstwa uszkodzenia ciała, przy czym oddanie strzału w obecnościM. M.wskazywało dodatkowo na zapowiedź pozbawienia go życia. Obaj pokrzywdzeni, co wprost wynika z ich zeznań bali się spełnienia tych gróźb, obaj również mieli ku temu uzasadnione podstawy. W przypadkuD. S. (1)warunkowane były one nie tylko agresywną postawą sprawcy, ale i jego wcześniejszymi działaniami, mającymi postać pobicia. Z koleiM. M. (1)widział fakt oddania przezA. W.strzału z broni palnej, co obiektywnie uzasadniało jego obawę spełnienia groźby. W obu przypadkach sprawca pozostawał w otoczeniu swoich kolegów, co w ocenie Sądu i bez żadnej aktywności z ich strony uzasadniało obawę rzeczywistego podjęcia przez niego agresywnych zachowań, będących treściami obu gróźb. O wyczerpaniu przezA. W.ustawowych znamion występku zart. 263 § 1 kkbyła już mowa. Szerzej natomiast rozważyć należy kwestię jego odpowiedzialności w zakresie usiłowania zabójstwa
a rozważania takie przeprowadzić trzeba w oparciu o analizę tak strony przedmiotowej, jak i podmiotowej. Trafnie stwierdził Sąd Apelacyjny
w Warszawie (wyrok z dn. 24.07.2014 r., II AKa 181/14 , LEX nr 1496106), że
w przypadku posługiwania się bronią palną, sprawca, decydując się na oddanie strzału do człowieka, co najmniej przewiduje możliwość pozbawienia go życia
i godzi się na to. Podzielić należy również pogląd Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu (wyrok z dnia 9. 07 2014r., II AKa 182/14 , LEX nr 1506772),
w świetle którego w wypadku zbrodni zabójstwa ustalenie zamiaru, jaki towarzyszył sprawcy, jest możliwe tylko w oparciu o wszechstronną analizę zebranego materiału dowodowego, uwzględniającą nie tylko dokładną analizę strony przedmiotowej, lecz także ocenę zachowania sprawcy i jego wypowiedzi przed i po zdarzeniu, a także uwzględnienie psychiki sprawcy i cech jego osobowości, pozwalających na poznanie procesów motywacyjnych. Od strony przedmiotowej zatemA. W.strzelił w kierunkuD. S. (1)z broni palnej. Zachowania tego nie można zrównywać ze strzałem, oddanym przez niego w dniu 11 czerwca 2013 r. wS., albowiem wówczas sprawca mierzył nie w pokrzywdzonego a w okoliczny budynek. W ocenianym przypadkuA. W.zdawał sobie sprawę, bo każdy co najmniej przeciętnie rozwinięty człowiek wiedzę taką posiada, że trafienie wD. S. (1)może spowodować jego śmierć. Jednocześnie nie posiadał on wiedzy, czy pokrzywdzony stoi za zamkniętymi drzwiami, czy też zdołał on uskoczyć i schronić się za ścianą. Skoro tak ,to skutkiem możliwym jego działania była śmierć pokrzywdzonego. Z możliwości tejA. W.zdawał sobie sprawę, gdyż nie przekracza to możliwości intelektualnych normalnie rozwiniętego, dorosłego człowieka. Wątpliwości na tym tle rozwiane są przez relację kolegi oskarżonego-R. U., który, jak zeznał, w tych warunkach nie strzelałby w obawie przed pozbawieniemD. S. (1)życia. Skoro zatem sprawca zdawał sobie sprawę, że skutkiem jego działania mogła być śmierć innego człowieka a mimo to od działania tego nie odstąpił, to w ocenie Sądu przewidywał on i godził się na spowodowanie owego skutku, choć zrealizować go nie chciał. Zważyć przy tym należy i na cechy osobowości oskarżonego, przejawiające się w jego zachowaniu. Nie tylko bowiem manifestował on wobec pokrzywdzonego
iM. M. (1)agresję, ale wyraźnie lekceważył osobęD. S. (1), czego przejawem było zamieszkiwanie u niego wbrew woli tej osoby. TakżeD. S. (2)powoływała się na arogancjęA. W.i jego agresję wobec syna. Te cechy jego osobowości, lekceważący stosunek do pokrzywdzonego, sposób i warunki oddania strzału w ocenie Sądu wskazują, żeA. W.nie tylko spowodował bezpośrednie zagrożenie dla życiaD. S. (1), ale przewidując możliwość pozbawienia go życia godził się na nią. Prawda jest, że sprawca strzał ów oddał dla swoiście pojmowanej zabawy, nie ponowił takiego zachowania i nie miał powodu do dokonywania zabójstwaD. S. (1). Te elementy wskazują, że nie działał on
w zamiarze bezpośrednim. Dziełem przypadku było jednak to, że w ofiarę swoją nie trafił, co z kolei z uwzględnieniem opisanych wyżej okoliczności, przy zmienionym opisie czynu obliguje do podzielenia zaproponowanej w akcie oskarżenia prawnokarnej oceny zachowaniaA. W.w ocenianej materii. Bez wątpienia działał on w zamiarze nagłym, co w świetle przeprowadzonych i ocenionych wyżej dowodów nie budzi, jak się wydaje, wątpliwości. Brak po jego stronie planowania, działanie w zamiarze ewentualnym i fakt niewyrządzenia ofierze żadnej fizycznej krzywdy stanowią okoliczności uzasadniające powinność miarkowania wymiaru kary za ten czyn. Dolna granica kary, przewidziana wart. 148 § 1 kkjest w ocenie Sądu na tyle wysoka, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające potrzebę jej przekraczania. Wskazać należy i na aspekt wiktymologiczny, bo gdybyD. S. (1)od razu podjął bardziej stanowcze działania, zmierzające do usunięcia oskarżonego ze swego mieszkania, to zapewne do zdarzenia tego by nie doszło. Wymowę tej łagodzącej okoliczności zmniejsza jednak poczucie zastraszenia, jakieD. S. (1)towarzyszyło na skutek agresywnej i aroganckiej postawy sprawcy. Nie bez znaczenia jest i to, żeA. W.w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinie środowiskową co daje asumpt do uznania procesu jego demoralizacji za postępujący wprawdzie, lecz nie zaawansowany. Oceny tej nie zmienia uprzednia jego karalność, bo choćA. W.był
w przeszłości karany wielokrotnie, to jednak dopuszczał się on przestępstw
o mniejszym ładunku społecznej szkodliwości.
W odróżnieniu od usiłowania zabójstwa pozostałe popełnione przez tegoż sprawcę przestępstwa zagrożone są znacznie łagodniejszymi sankcjami
a co za tym idzie orzekanie kar w najniższym, dopuszczonym przez ustawę wymiarze nie sprawia, że byłyby one adekwatne do ich wagi z uwzględnieniem wszystkich celów kary, o jakich mowa wart. 53 kk. Prawda jest, że oskarżony niedozwolona substancję psychotropową w postaci metamfetaminy posiadał przez jeden tylko dzień, lecz jej ilość uznać należy za graniczącą z ilością znaczną w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Co więcej,A. W.specyfik ten nie tylko posiadał, ale i udostępnił innym osobom. Zakwalifikowanie jego zachowania jako udzielanie narkotyku, wobec braku takiego zarzutu stanowiłoby wyjście poza granice aktu oskarżenia, jednak okoliczność ta bez wątpienia zwiększa społeczna szkodliwość tego czynu. Mieć do tego na uwadze należy silne właściwości uzależniające posiadanego przez sprawcę narkotyku oraz wynikający z wiarygodnych zeznańD. S. (1)fakt, że tego rodzaju substancję posiadał on nie po raz pierwszy. W połączeniu ze wskazaną już jego uprzednią karalnością okoliczności te uprawniają do tezy, że orzeczona za ten czyn kara, choć wykracza ponad dolny próg ustawowego zagrożenia, nie może być odbierana jako nazbyt surowa. Również kara za posiadanie broni i amunicji spełnia w ocenie Sądu określone wart. 53 kkcele. Sąd nie zdołał co prawda precyzyjnie ustalić okresu przestępnego zachowania sprawcy, niemniej jednak w oparciu o zeznania opisanych wyżej świadków czas ten oszacować należy na około dwóch tygodni. Nie jest to wprawdzie okres znaczny, lecz zważyć trzeba, żeA. W.broń palną miał nie tylko we władaniu, ale stosunkowo często jej używał a do tego nie była ona zabezpieczona przed nikim innym. Elementy te znacząco zwiększają społeczną szkodliwość tego zachowania, co musiało znaleźć odzwierciedlenie w wymiarze kary. Stosunkowo najlżejsze gatunkowo przestępstwa, to w ocenie Sądu kierowane pod adresemD. S. (1)iM. M. (1)groźby bezprawne. Czyny te popełnione zostały w niewielkim odstępie czasowym, co obliguje do zastosowania w tym zakresie konstrukcji ciągu przestępstw. Duże natężenie agresji sprawcy, wykorzystanie swojej przewagi fizycznej i korzystanie w każdym z omawianych przypadków broni palnej to w ocenie Sądu okoliczności wpływające na potrzebę zaostrzenia kary ponad dolny próg ustawowego zagrożenia.
Wymiar opartego o zasadę asperacji kary łącznej oznaczony został
z uwzględnieniem zwartości czasowej przestępczej działalności oskarżonego
a także różnorodności dóbr prawem chronionych, będących przedmiotami bezprawnego zamachu ze strony sprawcy. Sąd miał w tym zakresie na uwadze także postępujący proces demoralizacji oskarżonego, przejawiający się
w popełnianiu przezeń przestępstw o coraz większym ciężarze gatunkowym.
W odróżnieniu odA. W.(...)w miejscu zamieszkania posiada negatywną opinię środowiskową, lecz jego postawa wobecD. M.oceniona została w toku rozprawy przez tegoż pokrzywdzonego znacznie lepiej. Oskarżony ten, choć działał w warunkach recydywy podstawowej przyznał się zarówno do jednej z zarzucanych mu kradzieży
z włamaniem, jak tez do posiadania niewielkiej ilości tzw. marihuany. Niewielka wartość wyrządzonego na szkodęT. P.przestępstwa, nie odniesienie z niego realnej korzyści przez sprawcę a także domniemanie, że narkotyk posiadał on jedynie na własny użytek sprzeciwiają się wymierzeniu temu oskarżonemu kar nadmiernie surowych. Z kolei w odniesieniu do kradzieży
z włamaniem na szkodęM. B.podnieść należy- a dotyczy to równieżŁ. W. (1)- wiktymologiczny aspekt zagadnienia. Gdyby bowiem pokrzywdzony po utracie klucza od pojazdu wymienił zamki w swoim pojeździe a co najmniej zmienił kod w immobilizerze, to zapewne do kradzieży by nie doszło. Wskazać trzeba i na wadliwą w ocenie Sądu pracę stróża na parkingu, który w żaden sposób nie zainteresował się zdarzeniem, do jakiego doszło na jego zmianie. Okoliczności te, choć nie depenalizują zachowania obu współdziałających oskarżonych, to jednak wpływają na potrzebę złagodzenia kary. W tych samych kategoriach oceniać należy i odzyskanie przez pokrzywdzonego tak pojazdu, jak i dokumentów. Co prawda nastąpiło to
w wyniku sprawnie przeprowadzonej akcji policji, jednak brak rzeczywistej szkody jest bez wątpienia okolicznością sprzeciwiającą się powinności orzekania kar nadmiernie surowych. Z kolei wykraczająca ponad minimalne ramy określone przezart. 64 § 1 kkuprzednia karalność obu oskarżonych, negatywna opiniaD. M.i stosunkowo krótki okres od odbycia poprzednich kar pozbawienia wolności wprost wskazują na niepoprawność oskarżonych
i konieczność ich resocjalizacji w warunkach penitencjarnych przez odpowiednio długi okres. Został on w wyroku określony na tym samym poziomie a to z uwagi na fakt wspólnego popełnienia przestępstwa przez oby sprawców i brak znaczących pomiędzy nimi różnic co do uprzedniej karalności.D. M.dokonywał kolejnych przestępstw w krótkim okresie czasu, przy czym dwa spośród trzech przypisanych mu czynów dotyczyły częściowo tożsamego dobra prawem chronionego. To uzasadnia powinność zastosowania wobec niego zasady częściowej absorpcji kar. Wymierzona mu za czyn na szkodęT..P.grzywna w wysokości odpowiadającej zabezpieczonej u niego kwocie ma na celu wzmożenie resocjalizacyjnego oddziaływania i unaocznienie ekonomicznej nieopłacalności popełniania przestępstw przeciwko mieniu.
Na poczet kar pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonym okresy zatrzymania i tymczasowego aresztowania z wyłączeniem tych, w jakich odbywali oni inne kary. Orzeczony został również przepadek przedmiotów, jakie służyły do popełnienia przestępstw lub były ich przedmiotami. Oskarżeni nie posiadają majątku, ani dochodów co uzasadnia odstąpienie od obciążania ich kosztami sądowymi.