Sąd Rejonowy w Giżycku
V Zamiejscowy Wydział Karny w Węgorzewie
Sygnatura akt: V K 7/15
Data wyroku: 2015-03-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Sienkiel
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art.244 kk
Teza: uniewinnienie od zarzutu niestosowania się do orzeczenia przez Sąd  nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym.

Sygn. akt V K 7/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 09 marca 2015 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie w składzie:

Przewodniczący – SSR Dorota Sienkiel
Protokolant – Joanna Kucharska
w obecności Prokuratora -------------------
po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2015 r., 09 marca 2015r. na rozprawie
sprawyW. Z. (1)
urodzonego (...)wW.
synaW.iA.z d.P.
oskarżonego o to, że: W dniu 02 lipca 2014r. wW.przyul. (...)wszedł do lokalu mieszkalnego zajmowanego wspólnie zE. Z. (1), nie stosując się do orzeczonego przez Sąd nakazu opuszczania lokalu zajmowanego wspólnie zE. Z. (1)(wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny w Węgorzewie sygn. akt V K 42/13)

tj. o czyn zart. 244 kk

1
OskarżonegoW. Z. (1)uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu.

2
Kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt V K 7/15

UZASADNIENIE
W wyniku przeprowadzonej rozprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W. Z. (1)(dalej:W. Z. (1)) jest mieszkańcemW.. On i jego żonąE. Z. (1)są współwłaścicielami mieszkania przyul. (...).
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie z dnia 29 maja 2013r. w sprawie V K 42/13W. Z. (1)został skazany za przestępstwo zart. 207§1 kkw zb. zart. 157§2 kkw zw. zart. 11§2 kkpopełnione na szkodę żonyE. Z. (1)i córkiM. W.na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat, w tym czasie oddano go pod dozór kuratora sądowego i zobowiązano do powstrzymania się od nadużywania alkoholu oraz nakazano opuszczenie lokalu zajmowanego wspólnie z oskarżycielką posiłkowąE. Z. (1). Orzeczenie uprawomocniło się w dniu 23.07.2013r.
W. Z. (1)opuścił mieszkanie zajmowane zE. Z. (1)i zamieszkał na stancji m.in. naul. (...)i naul. (...)wW.. W kwietniu 2014r. małżeństwoE. Z. (1)iW. Z. (1)zostało rozwiązane przez rozwód. Małżonkowie nie dokonali podziału majątku wspólnego.
W dniu 28 czerwca 2014r.E. Z. (1)wyjechała do Niemiec w celach zarobkowych. Podczas pobytu za granicą otrzymała telefon od jednego z sąsiadów, z którego wynikało, żeW. Z. (1)pod jej nieobecność wszedł do ich mieszkania. O tym zdarzeniuE. Z. (1)poinformowała Komendę Powiatową Policji wW.. W dniu 2 lipca 2014 roku funkcjonariusze PolicjiA. C. (1)iT. S. (1)udali się do mieszkania naul. (...). Na miejscu zastaliW. Z. (1), który oświadczył, że ma prawo przebywać w tym mieszkaniu, tak jak jego żona. Posiadał przy sobie komplet kluczy pasujący do drzwi tego lokalu.
E. Z. (1)wróciła do kraju w dniu 30 sierpnia 2014r. W związku z tym, że nie mogła otworzyć drzwi do mieszkania, powzięła podejrzenie, że jej były mąż wymienił zamki. Powiadomiła o tym Policję. Funkcjonariusze policji udali się do miejsca pracyW. Z. (1)naul. (...), tam go jednak nie zastali. Od jego pracownicy dowiedzieli się, żeW. Z. (1)udał się na postój taksówek, aby za pośrednictwem taksówkarzaJ. K. (2)przekazaćE. Z. (1)klucze do mieszkania.E. Z. (1)potwierdziła, że otrzymała klucze i weszła do mieszkania.
W grudniu 2014r. do tut. Sądu wpłynął akt oskarżenia, w którym oskarżonoW. Z. (1)o popełnienie przestępstwa zart. 244 kkpolegającego na tym, że w dniu 2 lipca 2014r. wW.przyul. (...)wszedł do lokalu mieszkalnego zajmowanego wspólnie zE. Z. (1), nie stosując się do orzeczonego przez Sąd nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie zE. Z. (1)(wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny w Węgorzewie sygn. akt V K 42/13).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyjaśnienia oskarżonegoW. Z. (1)k. 107v, zeznania świadków:E. Z. (1)k. 107v-108, 43-44,A. C. (1)k. 108, 46,T. S. (1)k. 108,A. F. (1)k. 108v,P. D.k. 110, 63,D. P. (1)k. 110v,J. K. (2)k. 65 a ponadto dokumenty zgromadzone w sprawie: notatki urzędowe k. 1,42, odpis wyroku w sprawie sygn akt VK 42/13 k. 4.
OskarżonyW. Z. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Przyznał, że wszedł do mieszkania, które stanowi współwłasność jego iE. Z. (1), jednak uczynił to pod jej nieobecność, ponieważ chciał zabrać swoje rzeczy osobiste. Stwierdził również, że wszedł tam tylko na jeden dzień i po zabraniu rzeczy wyszedł z mieszkania. Potwierdził, że policjanci zastali go w mieszkaniu. (wyjaśnieniaW. Z.k. 107v).
Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, żeW. Z. (1)w dniu 2 lipca 2014r. przebywał w mieszkaniu naul. (...). Okoliczność tę potwierdziliT. S. (1)iA. C. (1)- policjanci, którzy tego dnia pojechali tam w związku ze zgłoszeniemE. Z. (1)(zeznaniaA. C.k. 108,T. S.k. 108),zaś oskarżony temu również nie zaprzeczył. Niewątpliwie mieszkanie to stanowi współwłasnośćW. Z. (1)i jego byłej żonyE. Z. (1). Kwestią sporną jest to, czy takie zachowanieW. Z. (1)stanowi naruszenie orzeczonego wyrokiem tut. Sądu z dnia 29 maja 2013r. w sprawie sygn. akt VK 42/13 nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z oskarżycielką posiłkowąE. Z. (1), a tym samym czy oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa stypizowanego wart. 244 kk.
Przedmiotem ochrony przepisuart. 244 kkjest wymiar sprawiedliwości materializujący się w orzeczeniu sądu, zawierającym zakaz lub nakaz wymieniony w tym przepisie. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi tu o orzeczenie każdego sądu (cywilnego, administracyjnego lub karnego) (postanowienie SN z dnia 26 lutego 2004 r., I KZP 47/03, OSNKW 2004, nr 3, poz. 35) co prowadzi do wniosku, że wyszczególnione przepisemart. 244zakazy czy nakazy nie mogą być identyfikowane ze środkami karnymi, lecz obejmują swoim zakresem nakazy (zakazy) orzeczone przez każdy sąd na podstawie każdej dopuszczalnej w systemie podstawy prawnej.(T. Razowski Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz do art. 244 kk, Lex 2014)Występek ten ma charakter umyślny, a zatem podmiotową przesłanką odpowiedzialności jest świadomość sprawcy, iż narusza ciążący na nim z mocy orzeczenia sądu nakaz czy zakaz. W grę wchodzą obie formy umyślności, zarówno zamiar bezpośredni naruszenia nakazu czy zakazu, jak zamiar ewentualny, gdy sprawca uświadamia sobie możliwość, iż je narusza i z tym się godzi(zob. A. Marek, Komentarz do art. 244 kodeksu karnego [w:] Kodeks karny. Komentarz, LEX 2007).
Nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym może być orzeczony zarówno jako środek karny przewidziany wart. 41a§1 kklub, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, jako środek probacyjny - na podstawieart. 72§1 pkt 7b kk. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w piśmiennictwie obowiązek opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym ma na celu przede wszystkim wyeliminowanie warunków umożliwiających sprawcy dopuszczenie się ponownie przestępstwa wobec pokrzywdzonego (funkcja prewencyjna) oraz ochronę tego ostatniego przed doznawaniem negatywnych przeżyć związanych z codzienny kontaktem ze sprawcą (funkcja ochronna). Jeśli sprawca jest współwłaścicielem mieszkania, to orzeczenie obowiązku opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym niejako ogranicza jego prawo własności w zakresie posiadania i używania lokalu, zaśto ograniczenie jest stosowane w konkretnym celu - w celu ochrony praw i wolności innych osób, w tym prawa do życia i zdrowia.(S. Steinborn „Prawomocność części orzeczenia w procesie karnym” LEX 2011, S. Spurek „Ustawa o przeciwdziałaniu pomocy w rodzinie. Komentarz” Warszawa 2008, R. A. Stefański „Środek karny nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym”, Prokuratura i Prawo 2, 2011). Nadto orzeczenie obowiązku opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym jako środka probacyjnego, ma na celu, jak każdy inny środek probacyjny, pomóc sprawcy w zmianie jego postawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, żeW. Z. (1)zastosował się do orzeczonego obowiązku opuszczenia lokalu, ponieważ po uprawomocnieniu się wyroku opuścił mieszkanie zajmowane wspólnie z żonąE. Z. (2). W tym czasie mieszkał na stancjach: naulicy (...)(zeznaniaA. F.k. 108v)oraz naulicy (...)(zeznaniaD. P.k. 110). Do mieszkania przyul. (...), którego nadal jest współwłaścicielem i w którym jest zameldowany, wszedł dopiero rok później, pod nieobecność byłej żony. Z relacji oskarżonego, jak i zeznańE. Z. (1)wynika, żeW. Z. (1)wiedział o wyjeździe swojej byłej żony do Niemiec(wyjaśnieniaW. Z.k. 107v i zeznaniaE. Z.k. 107v).Skoro więcE. Z. (1)w tym czasie nie było w mieszkaniu iW. Z. (1)miał tego świadomość, trudno zatem uznać, że swoim zachowaniem mógł on naruszyć prawa i wolności swojej byłej żony. Z całą pewnością nie mógł dopuścić się ponownego przestępstwa wobec byłej żony, jak też jego obecność w mieszkaniu nie naraziłaE. Z. (1)na dyskomfort przebywania w tym samym lokalu ze sprawcą przestępstwa popełnionego na jej szkodę.
W przedmiotowej sprawie wątpliwości nie budziła, jak już wyżej wspomniano, jedynie okoliczność, żeW. Z. (1)istotnie przebywał w mieszkaniu, natomiast już sposób jego wejścia do lokalu, a także cel i czas pobytu były sporne.E. Z. (1)podała, że po powrocie z Niemiec nie mogła dostać się do mieszkania, ponieważ zamki w drzwiach wejściowych zostały wymienione przez jej byłego męża. Zarzuciła nadto, że zabrał on cenne rzeczy, które nie stanowiły jego wyłącznej własności. Nadmieniła również, że rzeczy osobiste wydała wcześniej mężowi za pośrednictwem jego kolegiL. P.(zeznaniaE. Z.k. 107v-108).Z relacjiW. Z. (1)wynika z kolei, że do mieszkania przyul. (...)wszedł jedynie na jeden dzień po to, by zabrać swoje wartościowe rzeczy osobiste. Zaprzeczył, jakoby wymieniał zamki w drzwiach. Potwierdził, że żona przekazała mu jego rzeczy za pośrednictwem jego kolegi, jednak były to rzeczy nie nadające się do użytku(wyjaśnieniaW. Z.k. 107v, 108v).
Zebrane w sprawie dowody nie pozwoliły na jednoznaczne ustalenie, czyW. Z. (1)istotnie wymienił zamki w drzwiach wejściowych. Z relacji policjantów, którzy byli w mieszkaniuZ.po zgłoszeniuE. Z. (1), tuż po jej wyjeździe do Niemiec, wynika jedynie, że zastali w nimW. Z. (1). Posiadał on przy sobie klucze, które pasowały do zamków w drzwiach i jednocześnie nie zauważyli śladów włamania do mieszkania (zeznaniaA. C.k. 108, 46,T. S.k. 108).Nadto po powrocieE. Z. (1)z Niemiec i jej zgłoszeniu, że nie może dostać się do mieszkania, policjanci przybyli na miejsce nie sprawdzili, z jakiego powodu nie może ona wejść do środka, w tym czy istotnie doszło do wymiany zamków przezW. Z. (1)(zeznaniaP. D.k. 110, 63, notatka urzędowa k. 42). W tym miejscu zaznaczyć jednak należy, że nie jest istotne, w jaki sposób oskarżony wszedł do mieszkania – czy za pomocą posiadanych wcześniej kluczy, czy też w wyniku wymiany zamków. Jako współwłaścicielowi przysługiwały mu takie same prawa do mieszkania, jak jego żonie, ograniczone zastosowanym przez sąd środkiem probacyjnym jedynie w zakresie, o którym była mowa wyżej. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, żeW. Z. (1)niezwłocznie udostępnił byłej żonie swoje klucze do mieszkania, gdy poinformowała go telefonicznie, że ma problem z wejściem do środka, co może świadczyć o braku złej woli z jego strony i zamiarze utrudniania żonie korzystania z mieszkania, a to z kolei może wskazywać, że zastosowany środek probacyjny spełniał swoją rolę, oddziałując wychowawczo naW. Z. (1).
Z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie nie wynika, żeW. Z. (1)w mieszkaniu przyul. (...)przebywał dłużej, niż wymagało tego zabranie rzeczy osobistych, czyli dłużej niż jeden dzień, jak sam twierdził. Jakkolwiek policjanci, którzy zastali go w mieszkaniu zauważyli, że przygotowywał on sobie posiłek (gotował zupę) (zeznaniaA. C.k. 108, 46,T. S.k. 108), jednak nie przesądza to jeszcze o tym, że przebywał tam dłużej niż jeden dzień, czy też nawet mieszkał pod nieobecność żony.E. Z. (1)stwierdziła, że nie wie, jak długoW. Z. (1)był w ich mieszkaniu, zaś rozpytywani w sprawie sąsiedzi również nie udzielili w tej sprawie żadnych informacji (zeznaniaE. Z.k. 108,A. F.k. 108v).
W. Z. (1)jako cel wejścia do mieszkania przyul. (...)podał konieczność zabrania z niego wartościowych przedmiotów osobistych. Jakkolwiek żona zwróciła mu część rzeczy, czemu oskarżony nie zaprzeczył, jednak jego zdaniem nie nadawały się one do użytku. Zauważyć należy, że strony są ze sobą głęboko skonfliktowane, a to mogło im utrudnić porozumienie się co do sposobu odbioru przez oskarżonego jego rzeczy.W. Z. (1)zabierając z mieszkania należące do niego przedmioty pod nieobecność żony realizował swoje prawa i nie naruszył orzeczonego nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z byłą żoną. Inną kwestią jest natomiast to, czy oskarżony zabrał wtedy jedynie swoje osobiste rzeczy, czy również przedmioty należące do majątku wspólnego małżonków lub też te, stanowiące wyłączną własnośćE. Z. (1). Ustaleń w tym zakresie nie należy jednak szukać w niniejszym postępowaniu. Nadmienić jedynie należy, że w Prokuraturze Rejonowej w Giżycku prowadzone było postępowanie m. in. w sprawie przywłaszczenia w okresie od 1 marca do 31 sierpnia 2014r. wW.przyul. (...)rzeczy o łącznej wartości 20 tys. zł. na szkodęE. Z. (1), tj. o czyn zart. 284§1 kk, które zakończyło się odmową wszczęcia dochodzenia wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego(odpis postanowienia k. 69-70)
Z ustaleń dokonanych w sprawie wynika również, że nie tylko oskarżonyW. Z. (1)był przekonany, iż swoim zachowaniem nie narusza orzeczonego nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z żoną. Do takich samych wniosków doszedł również kuratorD. P. (1), pod dozorem któregoW. Z. (1)pozostawał w sprawie sygn. akt V K 42/13. Zdaniem kuratora jednorazowe wejścieW. Z. (1)do mieszkania, którego jest właścicielem, po to by zabrać swoje rzeczy nie stanowiło naruszenia obowiązku, szczególnie żeE. Z. (1)w tym czasie przebywała za granicą(zeznaniaD. P.k. 110v).Zwrócić należy uwagę, że naruszenie obowiązku nałożonego na podstawieart. 71§1 pkt 7b kkmoże stanowić podstawę zarządzenia wykonania zawieszonej kary pozbawienia wolności, zgodnie bowiem zart. 75§2 kksąd może zarządzić wykonanie kary, jeżeli skazany w okresie próby rażąco narusza porządek prawny, w szczególności m.in. jeżeli uchyla się od wykonania nałożonych obowiązków. Ponieważ jednak kurator uznał, żeW. Z. (1)swoim zachowaniem nie naruszył obowiązku określonego wart. 72§1 pkt 7b kk, nie wystąpił z wnioskiem o zarządzenie wykonania warunkowo zawieszonej kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej w sprawie V K 42/13
Mając na uwadze powyższe, uznając iżW. Z. (1)swoim zachowaniem nie naruszył nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie zE. Z. (1), Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.
O kosztach rozstrzygnięto stosownie do treściart. 632 pkt 2 kpk.