Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 248/15
Data wyroku: 2015-06-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krystyna Święcicka, Teresa Zawiślak, Jerzy Kozaczuk
Słowa kluczowe: Wyrok Łączny
Podstawa prawna: art. 437 §1 i 2 kpk
Teza: Realny zbieg przestępstw jest faktem obiektywnym w tym znaczeniu, że Sąd orzekający w przedmiocie wydania wyroku łącznego nie ma swobody w konfigurowaniu takiego układu wyroków skazujących, aby efekt był najkorzystniejszy dla skazanego, ale aby dobór wyroków będących przesłanka wymiaru kary łącznej uwarunkowany był istnieniem cenzury czasowej tj. datą wydania chronologicznie pierwszego wyroku za którekolwiek z tych przestępstw.

Sygn. akt II Ka 248/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak (spr.)

Sędziowie:

SSO Krystyna Święcicka
SSO Jerzy Kozaczuk

Protokolant:

st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak

przy udziale Prokuratora Luby Fiłoc

po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r.
sprawy skazanegoA. K.
o wydanie wyroku łącznego
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim
z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt II K 78/15

I
zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia z pkt II i III uchyla i postępowanie w części dotyczącej wyroków Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt IV K 824/12; Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II K 1247/12 oraz Sądu Rejonowego w Węgrowie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Sokołowie Podlaskim z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt VII K 190/14 oraz z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII K 809/13 przekazuje Sądowi Rejonowemu w Sokołowie Podlaskim do ponownego rozpoznania;

II
w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy, uznając w tym zakresie apelację obrońcy skazanego za oczywiście bezzasadną;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokataS. R.wS.kwotę 295,20 zł (w tym 55,20 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę skazanegoA. K.przed Sądem obu instancji;

IV
zwalnia skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa.

Sygn. akt II Ka 248/15

UZASADNIENIE
A. K.został skazany prawomocnymi wyrokami:

I
Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt III K 504/12, za czyny zart. 279 § 1 k.k.i in. popełnione w okresie od 27 marca 2012 r. do dnia 31 marca 2012 r., na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 5, orzeczono również karę łączną grzywny w wysokości 120 stawek dziennych po 10 zł za stawkę, a także oddano oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, zaliczając oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 27 września 2008 r. do 22 grudnia 2009 r. przy czym postanowieniem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 8 lipca 2013 r. sygn. akt II 2 Ko 709/13 zarządzono wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności;

II
Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 16 paź­dzier­nika 2012 r., sygn. akt III K 598/12 za czyn zart. 279 § 1 k.k.popełniony w nocy 2/3 kwietnia 2012 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warun­kowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 3, ponadto oddano oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora, przy czym postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 27 stycz­nia 2014 r. sygn. akt III 2Ko 2274/13 zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolości;

III
Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt IV K 824/12 za czyny zart. 279 § 1 k.k., popełnione w dniu 17 sierp­nia 2012 r. na karę łączną 2 lata pozbawienia wolności, orzeczono rów­nież grzywnę 150 stawek dziennych po 30 zł za stawkę, zaliczając oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17 – 19 sierpnia 2012 r.;

IV
Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II K 1247/12, za czyny zart. 280 § 1 k.k.i in. popełnione w okresie od 10 września 2012 r. do 27 września 2012 r., na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warun­kowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 5, orzeczono również grzywnę 100 stawek dziennych po 20 zł za stawkę oraz oddano oskarżonego pod dozór kuratora;

V
Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt II K 152/13 za czyn zart. 244 k.k., popełniony w dniu 8 stycznia 2013 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 3, orzeczono również grzywnę 80 stawek dziennych po 10 zł za stawkę oraz oddano oskarżonego pod dozór kuratora;

VI
Sądu Rejonowego w Węgrowie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Sokołowie Podlaskim z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII K 809/13 za czyn zart. 286 § 1 k.k.popełniony w okresie od 01 lipca 2012 r. do 31 października 2012 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 3, ponadto oddano oskarżonego pod dozór kuratora;

VII
Sądu Rejonowego w Węgrowie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Sokołowie Podlaskim z dnia 07 sierpnia 2014 r. sygn. akt VII K 190/14 za czyn zart. 286§ 1 k.k.popełniony w okresie od 01 kwietnia 2013 r. do 31 sierpnia 2013 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wyko­nania na okres próby lat 4.

Wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II K 78/15, Sąd Rejonowyw Sokołowie Podlaskim:

I
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami: Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2012 r. sygn. akt III K 504/12 i Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Południe w Warszawie z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt III K 598/12 i wymierzyłA. K.karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami: wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Północ w Warszawie z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt IV K 842/12 i Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II K 1247/12 i wymierzyłA. K.karę łączną 3 lat pozbawienia wolności i łączną karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, przyjmując na podstawieart. 33 § 3 k.k., że stawka dzienna odpowiada kwocie 30 złotych, na poczet której zaliczył skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 18 sierpnia 2012 r. do 19 sierpnia 2012 r.;

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami: Sądu Rejonowego w Węgrowie VII Zamiejsco­wy Wydział Karny w Sokołowie Podlaskim z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII K 809/13 i Sądu Rejonowego w Węgrowie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Sokołowie Podlaskim z dnia 07 sierpnia 2014 r. sygn. akt VII K 190/14 i wy­mierzyłA. K.karę łączną 1 roku pozbawienia wolności z za­wie­szeniem jej wykonania na okres próby lat 3;

IV
utrzymał w mocy zawarte w wymienionych wyżej wyrokach inne orzeczenia nie będące przedmiotem rozstrzygnięcia z punktu I;

V
w zakresie wyroku w sprawie II K 152/13 w oparciu oart. 572 k.k.postępowanie umorzył;

VI
zwolnił skazanego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, którymi obciążył Skarb Państwa.

Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiódł obrońca skazanegoA. K., zaskarżając go w punktach I. i II. w częściach dotyczących połą­czonych kar pozbawienia wolności i zarzucając mu nie zastosowanie w pełni zasady pochłaniania (absorpcji) i wymierzenie skazanemu za czyny objęte wyrokiem łącznym na zasadzie pośredniej, między absorpcją a kumulacją kar pozbawienia wolności w sytuacji, gdy z postawy skazanego w czasie odbywania kary, pozytywnej opinii z Zakładu Karnego, niewielkiej stosunkowo wartości zagarniętego mienia i młodego wieku wynika, że możliwe było łagodniejsze potraktowanie skazanego.
Powołując powyższą podstawę apelacji, obrońca skazanego postulował zmianę wyroku w zaskarżonej części oraz wymierzenie za czyny z punktu I. i II. kar po 2 lata pozbawienia wolności. Ponadto obrońca skazanego oświadczając, że koszty udzielonej skazanemu z urzędu pomocy prawnej przez Sądem II instancji nie zostały uiszczonej w żadnej części, wniósł o zasądzenie tych kosztów według norm przepisanych.
W toku rozprawy odwoławczej obrońca skazanego poparł apelację i wniosekw niej zawarty, a także wniósł o zasądzenie kosztów obrony z urzędu za obie instan­cje, oświadczając, że nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Prokurator wniósł o uchylenie wyroku w części drugiej i trzeciej, bowiem wyroki te nie zostały połączone zgodnie z obowiązującymi przepisami. SkazanyA. K.nie stawił się pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy odwo­ławczej.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy skazanego była bezzasadna w stopniu oczywistym i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie. Okazała się natomiast o tyle skuteczna, że spowo­dowała poddanie wyroku kontroli instancyjnej, w wyniku której Sąd Okręgowy dostrzegł z urzędu (art. 440 k.p.k.) naruszenie przez Sąd Rejonowy przepisu prawa materialnego (art. 85 k.k.). Rezultatem wskazanego naruszenia stała się konieczność uchylenia zaskar­żonego orzeczenia w zakresie rozstrzygnięcia z pkt II. i III., a tym samym przekazania sprawy w części dotyczącej wyroków Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt IV K 824/12, Sądu Rejonowegow Wołominie z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II K 1247/12 oraz Sądu Rejonowego w Węgrowie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Sokołowie Podlaskim z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt VII K 190/14 oraz z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII K 809/13 Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Z uwagi na fakt, że obrońca skazanego nie złożył wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w trybieart. 457 § 2 k.p.k., Sąd II instancji sporządził uzasadnienie wyroku tylko w odniesieniu do uchybienia dostrzeżonego z urzędu.
Na wstępie zauważyć należy, że problematyka realnego zbiegu przestępstw została unormowana treściąart. 85 k.k., w myśl którego jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osoba wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Realny zbieg przestępstw jest przy tym faktem obiektywnym w tym znaczeniu, że sąd orzekający w przedmiocie wydania wyroku łącznego nie ma swobody w konfigurowaniu takiego układu wyro­ków skazujących, aby efekt tego był np. jak najkorzystniejszy dla skazanego, lecz dobór wyroków będących przesłanką wymiaru kary łącznej uwarunkowany jest istnieniem cezury czasowej – datą wydania chronologicznie pierwszego (chociażby niepra­womocnego) wyroku za „którekolwiek z tych przestępstw (podobnie:wyrok Sądu Najwyższego z 28 lutego 2013 r., V KK 234/12, LEX nr 1302182).
Wbrew zapatrywaniom Sądu I instancji, przestępstwa, które stały się przed­miotem spraw VII K 809/13 i VII K 190/14 Sądu Rejonowego w WęgrowieVII Zamiejscowego Wydziału Karnego w Sokołowie Podlaskim nie mogą być uznane za tworzące grupę czynów nieprzedzielonych żadnym wyrokiem skazującym. Zaakcentować trzeba, że pierwszym wyrokiem skazującym, który zapadł w stosunku doA. K.był wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Południe w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt III K 504/12, które to orzeczenie wyznaczyło granicę czasową pierwszego z zaistniałych w sprawie zbiegów prze­stępstw. Przedmiotowy zbieg przestępstw objął zatem czyny zabronione, które stały się kanwą wskazanej sprawy oraz sprawy III K 598/12 Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Południe w Warszawie. W związku z tym, za cezurę czasową wyznaczającą kolejnyz zaistniałych w sprawie zbiegów przestępstw słusznie został uznany wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Północ w Warszawie z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt IV K 824/12. W tym stanie rzeczy wszystkie czyny zabronione popełnione przezA. K.po dniu 9 sierpnia 2012 r., a przed dniem 17 grudnia 2012 r. winny zostać uznane za objęte jednym zbiegiem przestępstw. W związku z tym stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy nie dostrzegł, iż we wskazanych ramach czasowych popełnione zostały nie tylko przestępstwa stanowiące przedmiot postępowań w sprawach IV K 824/12 Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Północ w Warszawie (czyn z dnia 17 sierpnia 2012 r.) i II K 1247/12 Sądu Rejonowego w Wołominie (czyn popełniony w okresie od dnia 10 września 2012 r. do 27 września 2012 r.), lecz również przestępstwo, w związku z którym toczyła się sprawa VII K 809/13 Sądu Rejonowego w Węgrowie VII Zamiej­sco­wego Wydziału Karnego w Sokołowie Podlaskim (czyn popełniony w okresie od 1 lipca 2012 r. do 31 października 2012 r.). Konstatacja powyższego uniemożliwiała przyjęcie, iż czyny, będące przedmiotem spraw VII K 809/13 i VII K 190/14 Sądu Rejonowego w Węgrowie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego w Sokołowie Podla­skim mogły być uznane za stanowiące samodzielną grupę pozostających w zbiegu realnym przestępstw. Efektem zaprezentowanych zaszłości była nadto konieczność stwierdzenia, iż brak warunków do wydania wyroku łącznego(art. 572 k.p.k.) odnosi się nie tylko do wyroku w sprawie II K 152/13 Sądu Rejonowego w Mińsku Mazo­wieckim, lecz również do wyroku w sprawie VII K 190/14 Sądu Rejonowego w Wę­gro­wie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego w Sokołowie Podlaskim.
Stwierdzenie całokształtu powyższego skutkowało uchyleniem zaskarżonego orzeczenia w zakresie wskazanym w wyroku Sądu Okręgowego i przekazaniem sprawy w tej części Sądowi Rejonowemu w Sokołowie Podlaskim do ponownego rozpoznania. Procedując po raz kolejny Sąd I instancji starannie rozważy w odnie­sieniu do jakich przestępstw zachodzą zbiegi realne i wyda stosowne rozstrzygnięcie, uzasadniając je należycie także w tym zakresie. Raz jeszcze podkreślić tutaj trzeba, że zastosowanieart. 85 k.k.jest obowiązkiem Sądu i w związku z tym obowiązkiem jest utworzenie tylko tylu zbiegów realnych, ile wynika z porównania dat popełnienia przestępstw w stosunkudo kolejnych, chronologicznie pierwszych wyroków. Ferując swe rozstrzygnięcie, Sąd Rejonowy będzie miał przy tym na względzie treśćart. 443 k.p.k.
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 615) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokataS. R.wS.kwotę 295,20 zł (w tym 55,20 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę skazanegoA. K.przez Sądami obu instancji (§ 14 ust. 2 pkt 5w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu- tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Kierując się względami słuszności związanymi z zaistnieniem zawinionego uchybienia Sądu Rejonowego, Sąd Okręgowy, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k., zwolnił skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa.