Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 203/15
Data wyroku: 2015-04-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sylwana Wirth, Agnieszka Połyniak, Mariusz Górski
Słowa kluczowe: Groźba
Podstawa prawna: art. 190 § 1 kk

Sygn. akt IV Ka 203/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 kwietnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Sylwana Wirth (spr.)

Sędziowie:

SSO Mariusz Górski
SSO Agnieszka Połyniak

Protokolant:

Agnieszka Kaczmarek

przy udziale Barbary Chodorowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 roku
sprawyP. G.
synaP.iM.z domuK.,urodzonego (...)wW.
oskarżonego zart. 190 § 1 kk,art. 288 § 1 kkw zw. zart. 12 kk,art. 226 § 1 kk,art. 229 § 1 i 3 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 23 grudnia 2014 roku, sygnatura akt II K 1118/13
I. zmienia zaskarżony wyrok w części tyczącej punktu II dyspozycji w ten sposób, iż przyjmuje, że oskarżony dopuścił się zniszczenia wyłącznie mienia opisanego w punkcie II części wstępnej tegoż wyroku o wartości łącznej nie większej niż 1 100 złotych;
II. w pozostałym zakresie tenże wyrok utrzymuje w mocy;
III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M.S.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.516,60 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
IV. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt IV Ka 203/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2014 roku, Sąd Rejonowy w Świdnicy uznał oskarżonegoP. G.za winnego tego, że:

I
w dniu 02.01.2013 roku wŚ., woj.(...), na terenie Aresztu Śledczego groził popełnieniem przestępstwa funkcjonariuszowi tego Aresztu –Z. S., w ten sposób, że pobije go po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności, która to groźba wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę spełnienia,

II
w dniu 24.01.2013 roku wŚ., woj.(...), na terenie Aresztu Śledczego groził pobiciem funkcjonariuszowi tego Aresztu –Ł. K., które to groźby wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadniona obawę spełnienia, to jest popełnienia występków zart. 190 § 1 kk, przy przyjęciu, że czyny te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw zart. 91 § 1 kki za to na podstawieart. 190 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
w granicach czynu opisanego w pkt. II wyroku uznał oskarżonegoP. G.za winnego tego, że w okresie od dnia 19 grudnia 2012 roku do dnia 31 grudnia 2012 roku wŚ., woj.(...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dokonał zniszczenia mienia na terenie Aresztu Śledczego wŚ.w ten sposób, że uszkodził głośnik radiowęzła, wyrwał kran, zniszczył szafkę ścienną, dwukrotnie lampę, zmiotkę z szufelką, klepki w parkiecie, dwukrotnie materac i prześcieradło, ręczniki, rury odpływowe umywalki, zalał wodą parkiet w celi w której przebywał oraz sufity w dwóch celach poniżej, czym spowodował szkodę w łącznej wysokości 1191,79 zł tj. występku zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 288 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
w dniu 12.02.2013 roku wŚ., woj.(...), na terenie Aresztu Śledczego znieważył słowami wulgarnymi funkcjonariusza tego Aresztu –S. B.podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych,

V
w dniu 14 lutego 2013 r wŚ.w woj.(...)na terenie Aresztu Śledczego znieważył słowami obelżywymi funkcjonariusza tego aresztu –Ł.Z., podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, , tj. popełnienia występków zart. 226 § 1 k.k., przy przyjęciu, że czyny te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VI
w dniu 20 lutego 2013 roku wŚ.woj.(...)obiecywał udzielić funkcjonariuszom KPP wŚ.– sierż.M.S. (1), oraz post.M.S. (2)korzyść majątkową, oferując im przedmioty skradzione zesklepów (...)i(...)lub pieniądze pochodzące ze sprzedaży skradzionych przedmiotów, w celu nakłonienia ich do naruszenia przepisów prawa poprzez odstąpienie od zatrzymania w/wym. W związku z popełnieniem kradzieży sklepowej, to jest popełnienia występku zart. 229 § 1 i 3 kki za to

    .i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.

Na podstawieart. 91 § 2 k.k.połączył kary orzeczone w pkt I do IV części rozstrzygającej wyroku i wymierzył oskarżonemu karę łączną roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Orzekł o kosztach procesu.
Wyrok powyższy zaskarżony został apelacją obrońcy oskarżonego w części dotyczącej rozstrzygnięć w punktach I, II i III części dyspozytywnej (co do winy) oraz w punktach IV części dyspozytywnej (co do kary) i z ostrożności – pkt. V części dyspozytywnej (co do kary), na korzyść oskarżonego.
Obrońca w oparciu oart. 438 pkt. 2 kpkwyrokowi temu zarzucił:

1
naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego treść, tj.art. 5 § 2 kpk, polegające na nierozstrzyganiu niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego i uznaniu, iżP. G.groziłZ. S.pobiciem po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności, w sytuacji gdy oskarżony zaprzeczył na rozprawie, aby doszło do takiego zdarzenia, a sam pokrzywdzony na rozprawie w dniu 17.04.2014 r. wskazał tylko, iż „…() chyba chodziło o to, że się spotkamy na wolności i że ma kolegów”, które to stwierdzenie – nawet gdyby rzeczywiście padło – nie sposób uznać za groźbę popełnienia przestępstwa (zwłaszcza pobicia) , opisana wart. 190 § 1 kk;

2
zakruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego treść, tj.art. 5 § 2 kpkpolegające na nierozstrzyganiu niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego i uznaniu, iżP. G.zniszczył określone przedmioty – opisane w wyroku – w sytuacji gdy nie było żadnej osoby (świadka) – w tym funkcjonariuszy straży więziennej – która bezpośrednio widziała, aby oskarżony dokonywał wspomnianych polej uszkodzeń, zwłaszcza, iż on sam przebywał zawsze celach dwuosobowych, która to okoliczność nie została w ogóle zbadana przez administrację więzienną, pod kątem zniszczeń będących następstwem działań innych osób;

3
naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego treść, tj.art. 398 kpkpoprzez wyjście przez Sąd poza akt oskarżenia i uznanieP. G.za winnego zniszczenia głośnika radiowęzła, lampki (dwukrotnie), klepki w parkiecie, materaca (dwukrotnie), ręczników, zalania wodą parkietu w celi oraz sufitów w dwóch celach poniżej, w sytuacji gdy akt oskarżenia nie obejmował wskazanych powyżej przedmiotów (miejsc) i nie został rozszerzony przez oskarżyciela;

4
naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego treść, tj.art. 5 § 2 kpkpolegające na nierozstrzyganiu niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego i uznaniu, żeP. G.groziłŁ. K., w sytuacji gdy oskarżony zaprzeczył na rozprawie, aby doszło do takiego zdarzenia, a sam pokrzywdzony na rozprawie w w dniu 7.04.2014, stwierdził, iż: „(…) nie pamiętam już dokładnie słów, ale chyba powiedział cos takiego do mnie, że zrobi ze mną porządek, albo że przyjadą jego koledzy zS., chyba tak było”, którego to stwierdzenia – nawet gdyby rzeczywiście padło – nie sposób uznać za groźbę popełnienia przestępstwa (zwłaszcza pobicia) opisaną wart. 190 § 1 kk;

5
naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego treść, tj.art. 413 kpkpoprzez de facto nieopisanie w wyroku (w uzasadnieniu), za jakie słowa wobecS. B.został skazanyP. G.(nieopisanie dokładne przypisanego oskarżonemu czynu), uniemożliwiając tym samym odniesienie się do kwestii odpowiedzialności karnej za określone zachowanie;

6
naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego treść, tj.art. 5 § 2 kpk, polegające na nierozstrzyganiu niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego i uznaniu, żeP. G.znieważył słowami wulgarnymiS. B., w sytuacji gdy oskarżony zaprzeczył na rozprawie, aby doszło do takiego zdarzenia, a sam pokrzywdzony na rozprawie początkowo stwierdził, że „nie pamięta dokładnie słów”, które padły wobec jego osoby, aby po chwili wskazać, iż chodziło o stwierdzenie „(...)”, („wynikało to z kontekstu przeprowadzonej z oskarżonym rozmowy”);

7
naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego treść, tj,.art. 5 § 2 kpkpolegające na nierozstrzyganiu niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego i uznaniu, żeP. G.znieważyłŁ.
Z.(nazywając go „(...)” po niemiecku), w sytuacji gdy oskarżony zaprzeczył na rozprawie, aby doszło do takiego zdarzenia, a sam pokrzywdzony na rozprawie z dnia z dnia 14.08.2014 r.; (pomimo wieloletniej nauki w szkole średniej) nie potrafił przytoczyć tych słów w oryginalnej (niemieckiej) wersji językowej, przy jednoczesnym braku takiego zapisu w katach sprawy.

Podnosząc powyższe wniósł skarżący o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynów opisanych w pkt. I, II i III części dyspozytywnej wyroku, ewentualnie o uchylenie wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a również ( w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów) zarzucił wyrokowi, w oparciu oart. 438 pkt. 4 kpkrażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonej kary 1 roku pozbawienia wolności (za czyn opisany wpkt. IVczęści dyspozytywnej orzeczenia), która nie uwzględnia w należytym stopniu okoliczności dotyczących osoby oskarżonego, a mających wpływ na jej warunkowe zawieszenie, a zwłaszcza przyznania sięP. G.do powyższego czynu i nieutrudniania postępowania w tym zakresie i wniósł o zmianę orzeczenia w tym zakresie poprzez zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary jednego roku pozbawienia wolności, a w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, zarzucił na mocyart. 438 pkt. 4 kpkrażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonych kar cząstkowych i kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, która nie uwzględnia w należytym stopniu okoliczności dotyczących osoby oskarżonego, a mających wpływ na ich obniżenie i także warunkowe zawieszenie, i na tej podstawie wniósł o zmianę orzeczenia w tym zakresie poprzez złagodzenie kar cząstkowych (także kary Łącznej) i zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest zasadna jedynie w części dotyczącej rozstrzygnięcia w punkcie II części dyspozytywnej wyroku, w zakresie czynu zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 12 kk. Rację ma bowiem skarżący, że wyrokując, sad orzekający zmienił opis czynu w stosunku do zarzucanego i objął tym opisem także zniszczenie sprzętów i przedmiotów nie ujętych aktem oskarżenia (uszkodzenie głośnika radiowęzła, zniszczenie klepek parkietu, zniszczenia ręczników, zalanie parkietu oraz sufitów w dwóch celach oraz zniszczenie lampki (2-krotnie) i materaca (2-krotnie). Nawet jeśli oskarżony dopuścił się zniszczenia, czy uszkodzenia w powyższym zakresie, to z uwagi na przedmiotowe granice procesu zakreślone w akcie oskarżenia, uznać należy, że doszło w wyroku do przekroczenia tych granic, bo skarga prokuratora nie obejmowała wskazanych przedmiotów i nie została ona rozszerzona w toku postępowania.
Z uwagi na to, dokonano korekty wyroku przyjmując, że oskarżony dopuścił się uszkodzenia i zniszczenia mienia wskazanego w zarzucanym czynie o wartości nie większej niż 1100 złotych.
W pozostałym zakresie zarzuty apelacyjne nie są zasadne.
Sąd I instancji dokonał trafnych i prawidłowych ustaleń faktycznych, zgodnych z całokształtem okoliczności ujawnionych w toku postępowania.
Zeznania osób pokrzywdzonych czynami kwalifikowanymi zart. 190 § 1 kk, nie budzą wątpliwości co do ich stanowczości i wiarygodności. ŚwiadkowieZ. S.orazŁ. K., składali zeznania nie tylko przed Sądem (gdzie wskazywali na niepamięć spowodowaną upływem czasu), ale również w toku postępowania przygotowawczego, przedstawiając jednoznacznie, w sposób pewny relacje o zachowaniu oskarżonego względem nich, w tym głównie wypowiadanych groźbach.
Zeznania te potwierdzone zostały zeznaniami innych świadków (np.,R. S.,A. Z.) – równie stanowczymi i obciążającymi oskarżonego. Okoliczności wypowiedzenia tych gróźb, w powiązaniu z agresywną i nieprzewidywalną postawą oskarżonego, uzasadniały obawę świadków przed spełnieniem gróźb i przypisaniu występków zart. 190 § 1 kk.
W stosunku do pokrzywdzonegoS. B., oskarżony wypowiedział obraźliwe, wulgarne słowa, co wynika wprost z zeznań świadka. Zaniechanie przytoczenia dosłownego sformułowania przedmiotowych słów w opisie czynu przypisanego nie jest uchybieniem uniemożliwiającym przyjęcie odpowiedzialności oskarżonego.
Relacja świadka w postępowaniu przygotowawczym była jednoznaczna, z dokładnym przytoczeniem treści obelgi i wskazaniem osoby, która je wypowiedziała. Nie można mieć zatem wątpliwości co do sprawstwa i zawinienia oskarżonego, również w tym zakresie.
Podobnie ma się rzecz w zakresie znieważeniaŁ.Z., który w sposób zdecydowany i stanowczy utrzymywał przez całe postępowanie, żeP. G.znieważył go nazywając „(...)”. Niemożność przytoczenia tych słów w niemieckiej wersji językowej (użytej przez sprawcę) nie dyskwalifikuje zeznań pokrzywdzonego, który nie posiada znajomości tego języka (poza kursem w szkole średniej) i nie posługuje się nim na co dzień.
Sąd odwoławczy nie podziela ponadto poglądu apelującego obrońcy o rażącej surowości wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych i kary łącznej.
Orzekając w tej mierze, Sąd I instancji prawidłowo zastosował dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 kk. Sąd uwzględnił znaczny stopień zawinienia oskarżonego, jego uprzednią wielokrotną karalność, agresywny i napastliwy sposób działania, duże natężenie złej woli oraz oczywiste lekceważenie porządku prawnego.
Okoliczności negatywne, obciążające, przeważały ponad okolicznościami łagodzącymi. Mimo tego wymierzono kary bliskie dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a karę łączną z zastosowaniem zasady aspiracji. W tym stanie rzeczy brak podstaw do przyjęcia rażącej surowości orzeczonych kar.
W tym więc zakresie wyrok jako trafny i prawidłowy, utrzymano w mocy.