Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1339/14
Data wyroku: 2015-03-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: del do Anna Borkowska, Jerzy Menzel, Małgorzata Szyszko
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze

Sygn. akt. IV Ka 1339/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 marca 2015r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO  Jerzy Menzel (spr.)
Sędziowie:  SSO  Małgorzata Szyszko
SSR del do SO Anna Borkowska
Protokolant: Jowita Sierańska
przy udziale Ireny Głogowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015r.
sprawyG. T.
oskarżonego zart. 178a § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Oleśnicy
z dnia 27 października 2014r    sygn. akt II K 760/14
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi RejonowemuwO.do ponownego rozpoznania.
IV Ka 1339/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27.10.2014 roku Sąd Rejonowy w Oleśnicy uznałG. T.za winnego tego, że w dniu 23 sierpnia 2014 roku w miejscowościW.gm.D.naul. (...)kierował samochodem m-kiA. (...)onr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości – przy zawartości 1,21 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu tj. czynu zart. 178 a § 1 kki za to przy zastosowaniuart. 387 § 1 kpkwymierzył mu:

1
na podstawieart. 178 a § 1 kkkarę 10 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby;

2
na podstawieart. 71 § 1 kkkarę 50 stawek dziennych grzywny, każda po 10 złotych;

3
na podstawieart. 42 § 2 kkśrodek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku i 4 miesięcy;

4
na podstawieart. 63 § 2 kkzaliczył na poczet środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 23.08.2014 roku;

5
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonego od kosztów sadowych.

Apelację złożył prokurator, który zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego tj.art. 43§ 1 kk, polegającą na błędnym orzeczeniu wobec oskarżonego o czyn zart. 178 a § 1 kkna podstawieart. 42 § 2 kkśrodka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy zgodnie zart. 43 § 1 kkśrodek ten jest orzekany w latach w wymiarze od jednego roku do lat dziesięciu i wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez wymierzenie oskarżonemu środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat.
Sąd zważył
Zarzut naruszenia prawa materialnego jest w pełni uzasadniony.
Trafnie wskazuje oskarżyciel publiczny, ze zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniemart. 43 § 1 kk. Ustawodawca wart. 39 kkwymienił środki karne, jakie mogą albo muszą zostać orzeczone, w przypadku wydania wyroku przesądzającego o winie sprawcy. W katalogu środków karnych wskazany został między innymi zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju. Warunki do orzeczenia wymienionego środka karnego są wymienione w przepisieart. 42 kk. Natomiast wymiar, w jakim środek może zostać orzeczony został określony wart. 43 kk. Stosownie do§ 1tego przepisu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych może zostać orzeczony wyłącznie w latach i w wymiarze od roku do lat dziesięciu. Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu 1 rok i 4 miesiące zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym dopuścił się obrazyart. 43 § 1 kktj. prawa materialnego w rozumieniuart. 438 pkt. 1 kpktj. Uwzględniając zarzut oskarżyciela Sąd Odwoławczy nie podzielił jednak poglądu o celowości zmiany wyroku przez podwyższenie wymiaru środka karnego do lat 3. O ile takiej zmianie wyroku nie stał na przeszkodzieart. 434 kpk, o tyle inne uchybienia dostrzeżone przez Sąd z urzędu doprowadzić musiały do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego jej rozpoznania. Rzeczą kluczową do podjęcia właściwej decyzji zart. 437 § 1 kpkbyła ocena trybu, w jakim wyrok został wydany. Otóż oskarżony w fazie rozprawy złożył wniosek o wydanie wyroku skazującego, w którym wskazał rodzaje i wysokości kar, rodzaj i wymiar środka karnego, jakie chce, żeby zostały wobec niego wymierzone. Wniosek złożony w warunkach trybu konsensualnego określonego wart. 387 kpkwymagał od Sądu Rejonowego po pierwsze ustalenia, że okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości i cele postępowania zostaną osiągnięte bez przeprowadzenia rozprawy, po drugie natomiast, że zaproponowane warunki skazania nie pozostają w sprzeczności z prawem, a wymierzone kara i środki karne spełnią cele, o jakich mowa wart. 53 kk. Sąd Rejonowy akceptując stanowisko oskarżonego w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania kary ściśle to rozstrzygniecie powiązał z orzeczeniem o karze grzywny, wymierzanej na podstawieart. 71 § 1 kk. Można, zatem wnioskować a contrario (art. 387 § 3 kpk), że wniosek skazanego nie zostałby przez sąd zaakceptowany, o ile skazany nie wyraziłby zgody na wymierzenie mu kary grzywny. Akceptując wniosek oskarżonego w zgłoszonej treści Sąd Rejonowy bez należytej wnikliwości ocenił jego poprawność. Tymczasem brzmienieart. 71 § 1 kknie pozostawia w chwili obecnej żadnej wątpliwości, że proponowana kara nie mogła zostać oskarżonemu wymierzona. Kara grzywny, przewidziana wart. 71 § 1 k.k., jest integralnie związana z orzeczeniem o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności i nie może bez takiego orzeczenia samodzielnie egzystować. Grzywna na podstawieart. 71 § 1 k.k.może być orzeczona jednak tylko wtedy, gdy jej orzeczenie na innej podstawie nie jest możliwe, zarówno, jako kary samoistnej (art. 33 § 1 k.k.), jak i kary kumulatywnej obok kary pozbawienia wolności (art. 33 § 2 k.k.) por. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2013 r. V KK 17/13 LEX nr 1313140) . Sąd, rozstrzygając wniosek oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie określonej kary lub środka karnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, był przede wszystkim zobowiązany sprawdzić zaistnienie w konkretnej sprawie warunków dopuszczalności uwzględniania tego wniosku przewidzianych wart. 387 § 1 i 2 k.p.k.Jednocześnie treść wskazanych przepisów nie dawała sądowi możliwości wymierzenia kary innej niż proponowana we wniosku o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej, jaka została zaakceptowana przez uprawnionych uczestników tego postępowania. Z drugiej strony oskarżony w ramach wskazanego trybu konsensualnego nie miał możliwości wynegocjowania takich warunków wymiaru kary i środka karnego, jakie nie są dopuszczalne w odniesieniu do zarzucanego przestępstwa w przepisach prawa karnego materialnego. Zważywszy na fakt, że oceniany wyrok dotyka bardzo rozległe naruszenie prawa materialnego, jego zmiana ( uchylenie kary grzywny i modyfikacja okresu obowiązywania środka karnego) w istotny sposób wypatrzyłaby sens wyroku i trybu konsensualnego, w jakim został wydany. W konsekwencji taka decyzja mogłaby zostać odczytana, jako forma obejścia gwarancji zapisanych wart. 387 § 3 kpk.
Z tych przyczyn Sąd Odwoławczy uznał, że zaskarżony wyrok należy uchylić, a sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
W wyniku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sąd Rejonowy skieruje sprawę na rozprawę i po przeprowadzeniu koniecznych dowodów wyda wyrok, z uwzględnieniem zakresu zaskarżenia uchylonego wyroku (art. 443 kpk).