Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Ga 264/14
Data wyroku: 2015-03-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Umowa O Dzieło
Podstawa prawna: art. 646 kc

Sygn. akt.

VIII Ga 264/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 marca 2015r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy
w składzie:

Przewodniczący
Sędzia
Sędzia

SSO Barbara Jamiołkowska (spr.)
SR del. Ewa Gatz – Rubelowska
SO Wojciech Wołoszyk

Protokolant

Karolina Glazik

po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015r. w Bydgoszczy

na rozprawie

sprawy z powództwa:(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwW.

przeciwko:P. N.
z udziałem interwenienta ubocznego(...) Spółka AkcyjnawW.

o zapłatę

na skutek apelacji wniesionej przez powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 10 czerwca 2014r. sygn. akt VIII GC 1885/13

1
oddala apelację;

2
zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania za instancję odwoławczą;

3
oddala wniosek interwenienta ubocznego o zasądzenie kosztów postępowania za instancję odwoławczą.

Sygn. akt VIII Ga 264/14

UZASADNIENIE
Powód- (...) Spółka z o.oz siedzibą wW.domagał się zasądzenia od pozwanegoP. N.kwoty 2.714,06 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 lipca 2009 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód podał, iż wykonał na rzecz pozwanego usługę za kwotę 7.965,71 zł. Usługa częściowo została uregulowana. Pozostaje do zapłaty 2.714,06 złotych. Pomimo upływu terminu i wezwań do zapłaty płatności pozwany nie uregulował jednak należności w żądanej części.
Nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym wydanym w dniu 20 września 2013 r., w sprawie o sygn. akt VIII GNc 4935/13 Sąd Rejonowy w Bydgoszczy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu oraz rozstrzygnął o kosztach procesu.
Pozwany zaskarżył nakaz zapłaty w całości i wniósł o odrzucenie pozwu lub o jego oddalenie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż strony łączyła umowa o dzieło dotycząca naprawy pojazdu. Naprawa została wykonana na koszt ubezpieczyciela, w związku z wypadkiem komunikacyjnym, za który ubezpieczyciel ponosił odpowiedzialność. Pozwany podniósł, iż zgodnie z oświadczeniem z dnia 27 lutego 2009 r. powód był upoważniony do odbioru wszelkich kwot należnych pozwanemu z tytułu należnego mu odszkodowania. Zdaniem pozwanego, powodowi została wypłacona przez ubezpieczyciela co najmniej kwota 8.327,65 zł, która przewyższa wartość wskazanej w treści pozwu usługi o wysokości 7.965,71 zł. Żądane przez powoda świadczenie zostało zatem, zdaniem pozwanego, spełnione. Nadto pozwany wskazał, iż roszczenie o zapłatę za naprawę samochodu uległo przedawnieniu, zgodnie z treściąart. 646 k.c., w terminie 2 lat od dnia dokonania naprawy i wydania przedmiotu naprawy. Przedawnienie nastąpiło zatem w dniu 25 czerwca 2011 roku. Przedawnienie nastąpiło również na podstawieart. 118 k.c.Pozwany zarzucił również powodowi nadużycie prawa przedmiotowego, podnosząc, że powód próbuje przenieść na niego odpowiedzialność za własne rażące zaniechania w zakresie dochodzenia roszczeń do ubezpieczyciela. Pozwany zauważył, iż w ramach zawartej pomiędzy stronami umowy doszło do przeniesienia wierzytelności związanej ze szkodą z dnia 19 stycznia 2009 r. wobec(...) S.A., co zostało potwierdzone pisemnie w oświadczeniu z dnia 27 lutego 2009 r. Powód uzyskał w całości świadczenie z tytułu naprawy samochodu od(...) S.A.– obecnie(...) S.A.Na koniec skarżący zarzucił, iż postępowanie jest dotknięte nieważnością na podstawieart. 379 pkt 2 k.p.c.z uwagi na fakt braku należytego umocowania pełnomocnika stron.
W piśmie z dnia 3 marca 2014 roku, wobec zawiadomienia o toczącym się postępowaniu,(...) Spółka AkcyjnawW.wystąpiła z interwencją uboczną po stronie pozwanego. Interwenient uboczny wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. Interwenient zgłosił również zarzut przedawnienia roszczeń. W uzasadnieniu interwenient wskazał, iż przeprowadził postępowanie likwidacyjne i wypłacił powodowi odszkodowanie, zgodnie z upoważnieniem do odbioru świadczenia udzielonym przez poszkodowanego.
Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy uchylił wydany w sprawie nakaz zapłaty i powództwo oddalił. Ponadto, Sąd ten obciążył powoda kosztami procesu w kwocie 617 zł i oddalił wniosek interwenienta ubocznego o zasądzenie kosztów procesu. Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 19 stycznia 2009 r. doszło do zdarzenia drogowego, podczas którego uszkodzeniu uległ pojazdF. (...)onr rej (...). Naprawy pojazduF.dokonał powód. Na mocy umowy ubezpieczenia odpowiedzialnym za szkodę z dnia 19 stycznia 2009 roku było(...) Spółka Akcyjna(dalej(...) S.A.), obecnie(...) Spółka Akcyjna. Pozwany upoważnił powoda do odbioru świadczenia ubezpieczeniowego przysługującego od(...) S.A.w związku ze szkodą z dnia 19 stycznia 2009 roku. Powód wykonał naprawę samochodu pozwanego. Za wykonaną naprawę powód w dniu 26 czerwca 2009 roku wystawiłfakturę VAT nr (...)na kwotę 7.965,71 zł, z terminem zapłaty do dnia 10 lipca 2009 roku. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego(...) S.A.i weryfikacji przyznał poszkodowanemu odszkodowanie tytułem kosztów naprawy w wysokości 6.891,92 złotych. Pismem z dnia 15 stycznia 2013 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 2.714,06 złotych. Stan faktyczny w sprawie Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o dowody z dokumentów prywatnych znajdujących się w aktach sprawy, których prawdziwość, autentyczność i moc dowodowa nie budziły jego wątpliwości. Ponadto, Sąd Rejonowy dał również wiarę zeznaniom świadkaŁ. K., które ocenił jako jasne, spójne i logiczne.
Sąd Rejonowy podkreślił, iż bezspornym w sprawie było, że strony łączyła umowa naprawy pojazduF. (...). Zastosowanie znalazły tu zatem przepisy regulujące umowę o dzieło. Odnosząc się do zarzutu pozwanego dotyczącego przedawnienia przedmiotowego roszczenia, Sąd I instancji wskazał, iż w świetleart. 646 k.c.roszczenia wynikające z umowy o dzieło przedawniają się z upływem lat dwóch od dnia oddania dzieła, a jeżeli dzieło nie zostało oddane – od dnia, w którym zgodnie z treścią umowy miało być oddane. Wyjaśnił, że przepis ten stanowilex specialiswobecart. 118 k.c.i120 k.c.z uwagi na fakt, iż zarówno moment rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia jak i czas jego trwania (2 lata) został przez ustawodawcę określony w sposób odmienny niż we wskazanych przepisach ogólnych dotyczących przedawnienia roszczeń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2008 r., II CSK 421/07, niepubl., wyrok Sądu najwyższego z dnia 7 października 2010 roku, IV CSK 173/10, Lex nr 707913). Skoro oddanie dzieła nastąpiło najpóźniej w dniu 26 czerwca 2009 r. (w tym dniu bowiem powód wystawił fakturę VAT za wykonaną naprawę – k.11 akt), to rację ma, w ocenie Sądu Rejonowego, pozwany, iż roszczenie uległo przedawnieniu w dniu 25 czerwca 2011 r. Ponadto, gdyby nawet przyjąć, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują ogólne terminy przedawnienia roszczeń, to roszczenie powoda i tak w chwili wniesienia pozwu było już przedawnione. W tych okolicznościach, Sąd Rejonowy na podstawieart. 496 k.p.c.w związku zart. 646 k.c.uchylił nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym i powództwo oddalił, o kosztach postępowania postanawiając w myślart. 98 § 1 i 99 k.p.c.
W pkt III Sąd Rejonowy orzekł na mocyart. 98 k.p.c.w związku zart. 107 k.p.c.
Powód w apelacji zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w całości, zarzucając mu:
- naruszenieart. 117 kc,art. 118 kc,art. 646 kc,art. 123 pkt 2 kcpoprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w sprawie doszło do przedawnienia,
- pominięcie dowodów w postaci przesłuchania stron i zeznań świadkaM. R.na okoliczność istnienia zobowiązania i przerwania biegu przedawnienia,
- błędne ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie dotyczące transakcji stron,
Skarżący domagał się zmiany zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem pozwu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w pełni podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy i zaprezentowaną przez niego argumentację dotyczącą zarzutu przedawnienia.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu dotyczącego błędnych, zdaniem powoda, ustaleń Sądu I instancji poczynionych odnośnie transakcji stron, stwierdzić należy, że apelujący w ogóle nie wskazał na czym polegać miałyby owe naruszenia. Sąd Okręgowy podziela jednak w szczególności stanowisko Sądu Rejonowego, iż z uwagi na fakt, że roszczenie powoda dotyczyło kosztów naprawy pojazdu poszkodowanego, w sprawie zastosowanie znajdują przepisy o umowie o dzieło. Taki bowiem stosunek zobowiązaniowy łączył strony.
Tymczasem przepisart. 646 k.c.ustanawia termin szczególny względem ogólnych terminów przedawnienia zart. 118 k.c.w odniesieniu do wszelkich roszczeń wynikających z umowy o dzieło, zarówno przyjmującego zamówienie, jak i roszczeń zamawiającego.Art. 646 k.c.jest również przepisem szczególnym w stosunku doart. 120 k.c., zgodnie z którym przedawnienie rozpoczyna bieg od dnia wymagalności roszczenia. Przepis ten samodzielnie określa zdarzenie, od którego rozpoczyna bieg termin przedawnienia roszczeń wynikających z umowy o dzieło, stanowiąc, że roszczenia te przedawniają się z upływem dwóch lat od oddania dzieła, a jeżeli dzieło nie zostało oddane, od dnia w którym zgodnie z treścią umowy miało być oddane (uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2006 r., III CSK 2/06).
Skoro z niezakwestionowanych skutecznie ustaleń Sądu I instancji wynika, że „oddanie dzieła” nastąpiło w przedmiotowej sprawie najpóźniej w dniu 26 czerwca 2009 r., w tym bowiem dniu powód wystawił fakturę VAT za wykonaną naprawę, to prawidłowo zważył Sąd Rejonowy, że roszczenie powoda uległo przedawnieniu w dniu 25 czerwca 2011 r. Prawidłowo ponadto skonstatował ten Sąd, że gdyby nawet przyjąć, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą ogólne terminy przedawnienia roszczeń, to i tak roszczenie powoda w chwili złożenia przedmiotowego pozwu (w dniu 2 sierpnia 2013 r.), było już przedawnione.
Pozwany nie wykazał zaś w trakcie przedmiotowego procesu, aby doszło do przerwania biegu przedawnienia. Istotnie, powód w pozwie zgłosił wniosek o przesłuchanieM. R.oraz o przesłuchanie stron, jednak, wbrew temu co podniósł w apelacji, owe wnioski dowodowe nie zostały złożone na okoliczność przerwania biegu przedawnienia, lecz na okoliczności związane z „istnieniem stosunku zobowiązaniowego, wysokością zadłużenia, odmową zapłaty przez pozwanego, terminem płatności faktury VAT, prawidłowością wykonania usługi przez powoda, bezskutecznym upływem terminu do zapłaty, wezwaniem do zapłaty” (k.4 akt). W takim zatem razie powód niesłusznie, w ocenie Sądu Okręgowego, zarzucił Sądowi Rejonowemu pominięcie wniosków dowodowych.
Przede wszystkim zaś obecny na rozprawie w dniu 27 stycznia 2014 r. pełnomocnik powoda nie zgłosił wniosku o wpisanie do protokołu zastrzeżeń odnośnie pomięcia przez Sąd Rejonowy dowodu z zeznań stron. Tymczasem w świetleart. 162 kpc, stronie, która zastrzeżenia odnośnie uchybienia przepisom postępowania nie zgłosiła, nie przysługuje prawo powoływania się na takie uchybienia w dalszym toku postępowania, chyba że chodzi o przepisy postępowania, których naruszenie sąd powinien wziąć pod rozwagę z urzędu, albo że strona uprawdopodobni, iż nie zgłosiła zastrzeżeń bez swojej winy.
Reasumując, Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, a w konsekwencji, apelację powoda, jako nieuzasadnioną, oddalił na podstawieart. 385 kpc.
O kosztach postępowania odwoławczego, Sąd Okręgowy postanowił na mocyart. 98 kpcw związku z § 6 pkt 3 w związku z§ 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz.U.2013.490 j. (pkt 2 sentencji).
W punkcie 3 sentencji Sąd Okręgowy oddalił wniosek interwenienta ubocznego o przyznanie mu kosztów postępowania odwoławczego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na mocyart. 107 k.p.c., z którego treści wynika, że przyznanie interwenientowi ubocznemu kosztów interwencji od przeciwnika strony, do której przystąpił (podobnie jak i zasądzenie kosztów od interwenienta na rzecz strony) nie stanowi reguły, lecz może nastąpić wówczas, gdy Sąd uzna taką potrzebę. W okolicznościach niniejszej sprawy nie było, w ocenie Sądu Okręgowego, wskazań do zasądzenia na rzecz interwenienta jakichkolwiek kosztów. Sąd Okręgowy zważył bowiem, iż czynności procesowe interwenienta nie miały wpływu na tok postępowania a zgłoszony przez interwenienta ubocznego zarzut (przedawnienia) stanowił w istocie jedynie powtórzenie zarzutów wniesionych przez pozwanego.