Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1141/11
Data wyroku: 2015-08-25 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: SSR Monika Laskowska
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

UZASADNIENIE
Sąd w oparciu o zgromadzony w sprawie i ujawniony w toku przewodu sądowego materiał dowodowy ustalił następujący stan faktyczny:
W 2009 r. doM. R. (1)przyjechaliJ. S. (1)iM. W. (1).M.zaproponowaliM. R. (1)aby ten wziął kredyt na zakup samochodu markiM. (...). Pojazd ten miał trafić doprzedsiębiorstwa (...) sp. z o.o.M. W. (1)zobowiązał się zatrudnićM. R. (1)z datą wsteczną to jest od kwietnia 2007 r. W zamian za powyższą przysługęM. R. (1)miał otrzymać odJ. S. (1)iM. W. (1)określoną kwotę pieniędzy na swój rachunek bankowy. Mężczyźni ustalili, żeM. W. (1)pokryje wszelkie koszty związane z powyższym samochodem oraz będzie spłacał raty kredytu.J. S. (1)iM. W. (1)poinformowaliM. R. (1), iż jeżeli zdzwoni do niego pracownik banku to ma podać, iż jest zatrudniony jako przedstawiciel handlowy z miesięcznym wynagrodzeniem 4.130 zł brutto, czyli 2917,03 zł netto.
Po pewnym czasie doM. R. (1)zadzwoniłM. W. (1), który poinformował go aby stawił się w banku wG.O.i podpisał dokumenty dotyczące kredytu na zakup samochodu markiM..
Ponadto zM. R. (1)skontaktował się pracownik(...) Banku S.A., któremu mężczyzna potwierdził, że jest zatrudniony w(...) sp. z o.o.jako przedstawiciel handlowy z miesięcznym wynagrodzeniem 4.130 zł brutto czyli 2917, 03 zł netto.
W dniu 03.12.2008 r.M. R. (1)udał się do pośrednictwa kredytowego mieszczącego się wA.przyul. (...)wG.. Za pośrednictwem(...)z siedzibą wG.M. R. (2)podpisał umowę kredytu numer(...)-8-(...)- (...)o wartości 65.083,20 zł na zakup samochodu ciężarowego markiM. (...)onr rej. (...)i nr(...), rok produkcji 2005, wartości 72.072,84 zł. Zgodnie z umową kredyt miał zostać spłacony w 84 ratach po 1.332,17 zł począwszy od dnia 31.12.2008 r. W celu uzyskania powyższego kredytuM. R. (1)złożył nieprawdziwe oświadczenie, iż był zatrudniony w(...) sp. z o.o.jako przedstawiciel handlowy z miesięcznym wynagrodzeniem 4.130 zł brutto czyli 2917,03 zł netto. Zabezpieczeniem kredytu było warunkowe przewłaszczenie na zabezpieczenie kredytowanego pojazdu, a w przypadku pozostawania przezM. R. (1)w 25-dniowej zwłoce ze spłatą raty - kredytowany pojazd stawał się własnością banku. Samochód markiM. (...)został wydanyM. R. (1)a następnie przekazanyJ. S. (1)iM. W. (1). Z tytułu spłaty kredytuM. W. (1)dokonał następujących wpłat: w dniu 21 stycznia 2009 r. - kwoty 1.400 zł, w dniu 20 lutego 2009 r. - kwoty 1.400 zł oraz w dniu 17 marca 2009 r. - kwoty 1.386 zł. Wskazane powyżej wpłaty zostały dokonane z rachunku bankowego należącego doM. W. (2).
Po jakimś czasieM. R. (1)otrzymał list z banku w którym wskazano, że raty kredytu na zakup samochodu nie są spłacane.M. R. (1)kontaktował się zW.lubS.i powiedział o tym fakcie. Mężczyzna obiecał, że wszystko ureguluje następnego dnia
W dniu 25 kwietnia 2009 r. ziścił się warunek przewłaszczenia i w tym dniu(...) Banku S.A.stał się właścicielem pojazdu markiM. (...).(...) Bank S.A.wszczął postępowanie windykacyjne, którego celem było uzyskanie posiadania samochodu markiM. (...), nie przyniosło ono jednak rezultatów.M. R. (1)otrzymał kilka wezwań do zapłaty jak również do wydania wyżej opisanego samochodu, na żadne ze wskazanych pism nie udzielił odpowiedzi ani nie spełnił żądania wierzyciela.
W dniu 16.07.2009 r. pełnomocnik(...) Bank S.A.udał się naul. (...)weW., tj. do miejsca zamieszkaniaM. R. (1), gdzie nie zastano mężczyzny.
W dniu 23.07.2009 r. przedstawiciel(...) Banku S.A.skontaktował się zprzedsiębiorstwem (...)wG.gdzie potwierdzono mu zatrudnienieM. R. (1)jednak odmówiono pomocy w nawiązaniu z nim kontaktu.
W dniu 12.08.2009 r. pełnomocnik(...) Bank S.A.udał się do siedzibyprzedsiębiorstwa (...)wG.. Na miejscu prezesE.potwierdził zatrudnienieM. R. (1)jednak odmówił pomocy w nawiązaniu z nim kontaktu.

    Dowód: częściowe wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)k. 243-245v, 826-827, częściowe wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)239-240v, 826, częściowe wyjaśnienia oskarżonegoM. R. (1)k. 188-190v, 446-447, 499, 877-878, zeznania świadkaA. Ł.k. 166v-167, 844, zeznania świadkaG. W.k. 96, 844-845, zeznania świadkaG. R. (1)k. 88v, 854-855, zeznania świadkaD. M.k. 57-59, 865, zeznania świadkaR. C.k. 96-97,  151-152, 865, zeznaniaW. S.k. 112, 865, zeznania świadkaR. K.k. 1038-1039, zeznania świadkaK. L.k. 76-79, 106-109, 845,  zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa k. 1-3, 1039-1040, kserokopie dokumentów k. 5-12, pismo UMW.k. 17, pismo ZUS weW.k. 44, kopia umowy o pracę k. 55, dowody rzeczowe k. 63, umowa sprzedaży udziałów k. 73, protokół zgromadzenia k. 75, umowa najmu k. 76-78, pismo Starostwa Powiatowego wT.z załącznikami k. 82-85, pismo UM weW.k. 100, kopia umowy kupna samochodu w autohandlu k. 101, protokół przeszukania pomieszczeń k. 125-126, pismo Starostwa Powiatowego wT.z załącznikami k. 141-155, protokół przeszukania pomieszczeń k. 181-181, pismo UM weW.z załącznikami k. 219-223, pismo UM wG.z załącznikami k. 230-233, pismo Starostwa Powiatowego wT.z załącznikami k. 116-130, pismo UM weW.z załącznikami k. 178-183, umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie k. 195, pismoK.z załącznikami k. 849-852, pismo dot. spłat rat z załącznikami k. 856-859, pismaK.z załącznikami k. 884, 904-979.

M. R. (1)nie ma nikogo na utrzymaniu. Posiada wykształcenie średnie, pracuje jako handlowiec.M. R. (1)jest osobą niekaraną.
Dowód: oświadczenieM. R. (1)(k. 877), dane o karalności (k. 1029)
M. W. (1)jest bezdzietnym kawalerem. Posiada wykształcenie średnie, pracuje. Nie ma nikogo na utrzymaniu.M. W. (1)był karany za czyn zart. 291 kk.
Dowód: oświadczenieM. W. (1)k. 825, dane o karalności k.1030- 1031
J. S. (1)jest żonaty, ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Posiada wykształcenie średnie, nie pracuje, pomaga żonie prowadzić działalność gospodarczą, ponadto otrzymuje świadczenie socjalne w wysokości 800-900 zł z tytułu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem.J. S. (1)był w przeszłości kilkukrotnie karany.
Dowód: oświadczenieJ. S. (1)k. 825, dane o karalności k.1032-1033
M. R. (1)przesłuchiwany w toku śledztwa przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że około 2008 r. przyjechał do niegoJ. S. (1)iM. W. (1). Mężczyźni zaproponowali mu aby wziął na siebie kredyt na zakup samochodu markiM. (...). Samochód ten miał trafić do firmy prowadzonej przezM. E.. Firma ta zajmuje się wynajmem samochodów. On powiedział oskarżonemuM. R., że zatrudni go z datą wsteczną od kwietnia 2007 r. Za tę przysługęM. R. (1)miał otrzymać określoną sumę pieniędzy, nie pamięta w jakiej wysokości.M. W. (1)miał spłacać raty kredytu oraz ponieść wszelkie wydatki związane z tym samochodem.M. R. (1)wyraził na to zgodę. Mężczyźni powiedzieli mu, że jak zadzwoni pracownik banku to, ma powiedzieć, że jest zatrudniony w tej firmie i zarabia 4.130 zł brutto, 2917 zł netto. Po jakimś czasie zadzwonił do niegoM. W. (1)i powiedział, że ma się stawić w jednym z oddziałów banku wG.. DoM. R. (1)zadzwonił również pracownik banku z zapytaniem o jego zatrudnienie, a mężczyzna przekazał mu informacje uzyskane odM. W. (1). Oskarżony nie znał wcześniej dobrzeJ. S. (1)iM. W. (1), poznali się przez znajomego którego danych nie pamięta.M. R. (1)podpisał dokumenty w banku i na tym jego rola się skończyła. Nie otrzymał żadnych pieniędzy za wzięcie tego kredytu. Nie widział nawet tego samochodu. Nie wie kto go zabrał i w czyjej dyspozycji pozostaje. Przez okres 2-3 miesięcy miał spokój. Po jakimś czasie otrzymał list z banku z informacją, że raty nie są spłacane. Skontaktował się wtedy zM. W. (1)lubJ. S. (1)i powiedział o tym fakcie. Otrzymał wówczas zapewnienie, że sprawa zostanie załatwiona uregulowana następnego dnia. Później oskarżonyR.nie kontaktował się z nimi. OskarżonyM. R. (1)przesłuchiwany przed Sądem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, ze po zwolnieniu go z aresztu w całości spłacił przedmiotowy kredyt. Przebieg wydarzeń jest zgodny z jego wcześniejszymi wyjaśnieniami. W Niemczech mieszka od 30 lat. Oskarżony nie pamięta kto do kogo przyszedł. Skoro samochód miał być na kredyt i w leasing to raczej miało być dla firmy. Nie pamięta czyja to była firma ani jak się nazywała. Trudno mu powiedzieć jaki związek z tym mieliM. W. (1)iJ. S. (1). Nie przewidywał takich konsekwencji. Myślał, że samochód będzie jeździć a on jeszcze na tym zarobi.M. R. (1)podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoM. R. (1)k. 188-190 v, 446-447, 499, 877-878
OskarżonyM. W. (1)przesłuchiwany w toku śledztwa nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w 2009 r. prowadziłfirmę (...)z siedzibą wG.. Nie pamięta kiedy została zamknięta.(...)zatrudniał w zależności od potrzeb, raz 4 osoby, a raz 6 osób. Firma zajmowała się usługami transportowymi oraz wynajmem samochodów. Oskarżony dysponował wtedy około 10 autami osobowymi. We wskazanym okresie oskarżonyM. W. (1)zatrudniałJ. S. (1)ale nie pamięta na podstawie jakiej umowy.M. R. (1)był u niego zatrudniony w 2008 roku przez okres 3-4 miesięcy. OskarżonyW.nie pamięta jakie były zarobkiR.. Wyjaśnił, że nigdy nie wystawiłM. R. (1)zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach. Z tego co wie toM. R.nie miał dostępu do pieczątek firmowych. Nie przypominał sobie aby był z nim na terenieT.w jakimkolwiek banku. Nie pamiętał jak się zakończyła współpraca miedzy nimi. W jego ocenieM. R.był osobą, która dużo mówi a mało robi.
Przesłuchiwany na rozprawie oskarżonyM. W. (1)ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Skorzystał z prawa do odmowy złożenia wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)239-240 v, 826,
OskarżonyJ. S. (1)przesłuchiwany w toku śledztwa nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że nie brał żadnego udziału przy zakupie jakiegokolwiek samochodu przezM. R. (1). O fakcie zakupu samochodu przezR.dowiedział się w czasie przesłuchania na Policji. Od 2007 r. do końca 2009 r. pracował wfirmie (...). Była tospółka (...), która zajmowała się wynajmem samochodów. W tym czasie pracował tam równieżM. R. (1), który był przedstawicielem handlowym.R.nie był zatrudniony na etat. Oskarżony nie wie ile wynosiło wynagrodzenieR..M. R. (1)nie musiał stawiać się w firmie ale miał swobodny dostęp do biura. OskarżonyJ. S. (1)podał, że wraz zM. W. (1)nie utrzymywali kontaktów zM. R. (1)ale byli u niego w mieszkaniu, jednak nie pamięta w jakim celu. Prawdopodobnie odwiedziliM. R.ponieważ byli weW.i rozmawiali wtedy na tematy związane z firmą. Nigdy nie rozmawiał zM. R.i nie namawiał go do wzięcia kredytu na samochód. Oskarżony posiada wiedzę, iżM. W. (1)nigdy nie wystawiłM. R.zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach.J. S. (1)wskazał, że nigdy nie był zM. R.w banku wT.. Nie odbierał też żadnego samochodu.
J. S. (1)przesłuchiwany na rozprawie przed Sądem ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Skorzystał z prawa do odmowy złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na pytania Sądu wskazał, że po wyjściu z jednostki penitencjarnej prowadzili normalną działalność gospodarczą. Byli bardzo ostrożni aby nikt nie wykorzystał pieczątek firmowych z uwagi na to co się wydarzyło w przeszłości. W aktach sprawy nie ma żadnego zaświadczenia wystawionego przez ich firmę.M. R. (1)pracował krótko u oskarżonych. Rozstali się raczej w złych relacjach z powodu absencji w pracy.J. S. (1)nie rozmawiał zM. R. (1). O zakupie samochodu przez niego dowiedział się w czasie przesłuchania. Nie wie nic abyM. R.do dzisiaj ponosił jakieś konsekwencje. Z akt wynika, ze kredyt ten został udzielony na podstawie oświadczenia,M. R.mógł je złożyć w dowolnej formie.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)k. 243-245 v, 826-827.

Sąd zważył, co następuje:
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonymM. R. (1),M. W. (1)iJ. S. (1)czynu jak i ich wina nie budzą wątpliwości Sądu.
Do powyższego wniosku Sąd doszedł po dokonaniu analizy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Stwierdzić należy, iż ustalony i wskazany wyżej stan faktyczny wynika w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim z wyjaśnień samego oskarżonegoM. R. (1), który przyznał się do winy i podał, że było to zamierzone oszustwo. Zdaniem Sądu wyjaśnienia wskazanego oskarżonego są logiczne, zborne oraz konsekwentne. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek autentycznego dowodu podważającego wiarygodność wyjaśnień oskarżonego. W ocenie Sądu zeznał on szczerze, zgodnie z zapamiętanym stanem faktycznym.
Ponadto przy dokonywaniu ustaleń faktycznych Sąd opierał się na dowodach dokumentarnych, w tym przede wszystkim dokumentacji bankowej. Dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, w przypisanej formie. Autentyczność powyższych dokumentów nie była kwestionowana przez żadną ze stron, nie budziła również wątpliwości Sądu. Zgromadzone dokumenty dowiodły, żeM. R. (1)zaciągnął kredyt na zakup samochodu markiM.. W celu wzięcia tego kredytuM. R. (1)złożył nieprawdzie oświadczenie o swoim zatrudnieniu i zarobkach. Ponadto ujawnione przez Sąd dokumenty wskazują, że raty powyższego kredytu nie były spłacane (poza trzema pierwszymi). Dokumenty te ujawniają również, że trzech pierwszych wpłat dokonałM. W. (1). Omawiane dowody sa obiektywne i brak podstaw do odmówienia im wiary.
Na wstępie podkreślić należy, iż wszyscy świadkowie zeznający w niniejszej sprawie nie byli osobiście zainteresowani rozstrzygnięciem sprawy w określony sposób.
Sąd w całości dał wiarę zeznaniom złożonym przez świadkaA. Ł.. Świadek będący tłumaczem przysięgłym wskazał, iż dokonuje tłumaczeń dokumentów pojazdów sprowadzonych z Niemiec. Świadek potwierdził dokonanie tłumaczeń okazanych mu dokumentów, umowy sprzedaży. Wskazał, że od roku otrzymywał zlecenia od tego klienta. Podał, że prawdopodobnie klientem tym byłM. O.oraz, że osoba zlecająca tłumaczenie nie zawsze jest stroną umowy, której tłumaczenia dokonywał. Zeznając przed Sądem świadek podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania. Podkreślił, że jako tłumacz nie ma uprawnień do weryfikacji informacji zawartych w tłumaczonych dokumentach. W ocenie Sądu zeznania omawianego świadka sa logiczne oraz spójne. Świadek potwierdził informacje zawarte w dowodach dokumentarnych. Opisał wszelkie znane sobie okoliczności dokonywanych tłumaczeń. Świadek zeznał jasno, a ponadto w toku postępowania nie ujawniono dowodu podważającego jego wiarygodność.
W ocenie Sądu również jako pełnowartościowy dowód należało uznać zeznania złożone przez świadkaG. W.. Świadek jest pracownikiem(...) Bank SAi szczegółowo opisał procedurę udzielenia kredytuM. R. (1). Do obowiązków świadka należało weryfikowanie wniosków kredytowych. Świadek podał kiedy i gdzie została podpisana umowa zM. R. (1)oraz kto reprezentował bank. Wskazał jakie dokumenty zostały przedłożone celem zawarcia umowy kredytu oraz, że dana procedura nie obejmowała potwierdzenia zatrudnienia u pracodawcy. Istotnym elementem zeznań świadka było wskazane przez niego, żeM. R. (1)nie złożył zaświadczenia o zatrudnieniu a jedynie oświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach. W ocenie Sądu powyższe zeznania zawierają prawdziwe informacje. Treść tych zeznań znajduje potwierdzenie w dowodach dokumentarnych, zeznaniach pracowników banku oraz wyjaśnieniachM. R. (1). W ocenie Sądu są one ponadto przejrzyste i logiczne, ich treść jest zgodna z doświadczeniem zawodowym Sądu.
W podobny sposób Sąd ocenił zeznania złożone przez świadkaG. R. (1). Świadek będący pracownikiem windykacyjnym banku opisał zadłużenie oskarżonegoM. R. (1)oraz czynności podjęte przez bank w celu odzyskania samochodu markiM.. Świadek podał kiedy, w jakiej wysokości i ilości zostały wpłacone raty kredyty na zakup wyżej skazanego samochodu.G. R. (1)zeznał, że zgodnie z umową w przypadku pozostawania kredytobiorcy w 25-dniowej zwłoce bank stawał się właścicielem samochodu markiM.. Ponadto z zeznań świadka wynika jakie czynności pracownicy banku podjęli początkowo w celu uregulowania należności przezM. R. (1), a później w celu wejścia w posiadanie przedmiotu zabezpieczenia. Świadek potwierdził, żeM. R. (1)celem uzyskania kredytu złożył jedynie oświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach bowiem z uwagi na wkład własny na zakup samochodu, obejmowała go procedura uproszczona. Przedstawione zeznaniaG. R. (1)są zborne z wyjaśnieniamiM. R. (1)oraz dokumentacja zgromadzoną w aktach sprawy i ujawniona na rozprawie. Treść zeznań znajduje potwierdzenie w zasadach logiki i obrotu gospodarczego. Ponadto w toku rozprawy dowód ten nie był kwestionowany przez strony postępowania, nie wzbudził również wątpliwości Sądu.
Sąd dał wiarę również zeznaniom świadkaD. M.. Świadek podała, że spółkę w której była jedynym udziałowcem sprzedałaT. M.. Opisała wszystkie okoliczności tej transakcji. Wskazała kwotę jaką otrzymała oraz przedstawiła komplet dokumentów dotyczących sprzedaży spółki. W ocenie Sądu świadek złożyła zeznania szczerze, zgodnie ze stanem rzeczywistym. Brak jest jakichkolwiek podstaw do odmówienia zeznaniom świadka waloru wiarygodności.
Zeznania świadkaK. L.zdaniem Sądu również należało ocenić jako autentyczne. Świadek uzupełnił zeznania świadkaG. R. (2). Ponownie opisał procedurę udzielenia kredytuM. R. (1). Wskazał przedmiot umowy, określoną ilość rat oraz formę zabezpieczenia kredytu. Informacje przedstawione przez(...) sazgodne z zeznaniamiG. R. (2)i wyjaśnieniamiM. R. (1), potwierdzają je również dokumenty ujawnione na rozprawie. Ich treść jest dla Sądu zrozumiała i przejrzysta.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaR. C.. Świadek zeznał, że jego kolegaR. O.zaproponował mu zakup samochodu markiM. (...)a on przystał na te propozycję. Cena za samochód wynosił 50.000 zł. Pieniądze miał przekazać po sprzedaży działki, do tego czasu miał go zarejestrować na siebie i użytkować. Mężczyzna wskazał, ze spisali umowę sprzedaży ale dokumenty samochodu miał przez cały czasR. O.. Przedmiotowy samochód miał być sprowadzony z terenu Niemiec. W październikuR. O.wraz z samochodem zaginęli. Świadek go szukał ale bez żadnych rezultatów. Domyślił się, że był tzw. słupem. W ocenie Sądu powyższe zeznania są szczere, a ich treść jest jasna i logiczna. Brak jest dowodów, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaW. S.. Świadek podał, że prowadzi działalność gospodarczą w ramach której nie kupił w 2009 roku samochodu markiM. (...), pojazdu tego nie sprzedał równieżR. C.. Zeznał, iż nie zna i nigdy nie słyszał o osobie o danychM. R. (1). Ponadto podał, że zagubił dokumenty i pieczątki firmowe. W ocenie Sądu zeznania świadka sa koherentne z zeznaniamiR. C., ponadto Sąd nie dopatrzył się w nich cech konfabulacji.
Zeznania świadkaA. U.z uwagi na ich treść nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
Zeznania świadkaR. K.Sąd ocenił jako pełnowartościowy dowód, jednakże z uwagi na ich treść (niepamięć świadka oraz brak dokumentów), nie miały one kluczowego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Sąd w przeważającym zakresie za wiarygodne uznał wyjaśnienia oskarżonegoM. R. (1). Sąd nie dał wiary wyjaśnieniomM. R. (1)w części w której podał on, że nie widział nigdy samochodu markiM.i nie wie co się z nim stało. Bezspornym jest, że dokumentacja kredytowa została wystawiona naM. R. (1), co potwierdził on sam. W ocenie Sądu niemożliwym jest aby samochód został wydany osobie nieupoważnionej do tego. Zgodnie z zasadami obrotu gospodarczego zakupione przedmioty o tak dużej wartości zawsze są wydawane osobie która widnieje w dokumentacji. Ponadto taka osoba musi pokwitować odbiór towaru. Zdaniem Sądu oskarżonyM. R.musiał dokonać odbioru zakupionego samochodu i przekazać go później współoskarżonym.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniomM. R. (1)w pozostałym zakresie. Oskarżony szczegółowo opisał przebieg przestępstwa wskazanego w akcie oskarżenia. Podał, w jaki sposób otrzymał propozycję odM. W. (1)iJ. S. (1)oraz przedstawił jej treść. Wyjaśnił również powody dla których przystał na propozycję współoskarżonych, a mianowicie, iż chciał zarobić. OskarżonyM. R. (1)wyjaśnił na czym polegało jego zadanie oraz wskazał jaką rolę w przestępstwie pełniliM. W. (1)iJ. S. (1). ZadaniemR.miało być uzyskanie kredytu tj. podpisanie dokumentów i zakup samochodu. RoląM. W. (1)iJ. S. (1)było załatwienie wszelkich formalności, a dodatkowoM. W. (1)- poniesienie kosztów i spłata kredytu. Kluczowym jest, iż oskarżonyM. R. (1)wskazał, że zakupiony samochód wzięli współoskarżeni co było zgodne z ich pierwotnymi uzgodnieniami. W ocenie Sądu wyjaśnieniaM. R. (1)zostały złożone szczerze, zgodnie ze stanem autentycznym. Ich treść jest logiczna, transparentna i zrozumiała dla Sądu. Ponadto wyjaśnienia oskarżonego znajdują potwierdzenie w dowodach dokumentarnych oraz zeznaniach świadków będących pracownikami banku. Istotnym dowodem potwierdzającym wersję przedstawioną przez oskarżonegoM. R. (1)jest pismo z banku informujące, iż jedyne spłacone raty kredytu zostały przekazane przezM. W. (1). Dowód ten jest zborny z wersja oskarżonegoM. R., który podał, że toM. W. (1)miał spłacać kredyt ponieważ zakupiony samochód miał trafić do jego przedsiębiorstwa.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonychMarkaW.iJ. S. (1)w części w której podali oni, żeprzedsiębiorstwo (...)nie wystawiło nigdyM. R. (1)zaświadczenia o zatrudnieniu. Twierdzenie to należy uznać za prawdziwe bowiem brak jest dowodu, który ukazywałby odmienne okoliczności. W toku postępowania nie ujawniono takiego zaświadczenia, a samM. R. (1)również nie wskazuje aby kiedykolwiek przedmiotowy dokument otrzymał od współoskarżonych.
Sąd jako niewiarygodne uznał wyjaśnienia złożone przezM. W. (1)iJ. S. (1)w pozostałej części. Oskarżeni zaprzeczyli aby uczestniczyli w uzyskaniu kredytu przezM. R. (1)oraz zakupie samochodu markiM.. Zdaniem Sądu z świetle wyjaśnień oskarżonegoM. R. (1)oraz dalszej części wyjaśnień oskarżonych nie sposób tych wyjaśnień uznać za wiarygodne.M. W. (1)wyjaśnił, żeM. R. (1)pracował u niego przez okres 3-4 miesięcy w 2008 roku, co potwierdziłJ. S. (1). Powyższe nie znajduje potwierdzenia w ujawnionych dokumentach. Z informacji z ZUS wynika, żeM. R. (1)został zgłoszony do ubezpieczenia w kwietniu 2009 r. Powyższe wskazuje, ze jeżeliM. R. (1)rzeczywiście był zatrudniony wfirmie (...)z o.o., to od tego okresu. Sąd zwrócił również szczególna uwagę na fakt, że toM. W. (1)dokonał wpłat trzech rat kredytuM. R. (1). W tym miejscu należy podkreślić, że oskarżonyM. W. (1)wyjaśnił, że wpłacił te pieniądze na prośbęR., który był jego pracownikiem i chciał mu pomóc. Wpłat dokonano w dniach 21.01.2009 r., 20.02.209 r. oraz 17.03.2009 r. natomiast zgodnie ze słowamiM. M.R.pracował u niego w 2008 r., a nie w 2009 r., i dodatkowo mieli się rozstać z powodu tego, żeM. R. (1),,dużo mówi, a mało robi”. Tym samymM. W. (1)dokonywałby wpłat zaM. R.po tym jak już zakończyli swoją współpracą i to w nienajlepszej atmosferze. Trudno jest uwierzyć aby w takiej sytuacjiM. R. (1)miał prosićM. W. (1)o przysługę oraz by ten chciał ją spełnić. Należy przy tym pokreślić, żeM. W. (1)podał, iż wpłat tych dokonywał dla swojego pracownika z jego wynagrodzenia, a tym samym wskazał jakobyM. R.również w tym czasie był u niego zatrudniony, co jest sprzeczne z jego wyjaśnieniami i dokumentacją ZUS. Odnośnie wyjaśnieńJ. S. (1), to w ocenie Sądu również są one wewnętrznie sprzeczne. W postępowaniu przygotowawczymJ. S. (1)wyjaśnił, żeM. R. (1)w ramach swoich obowiązków nie bywał w firmie, a jego praca odbywała się w terenie. Tymczasem wyjaśniając przed Sądem podał, że współpraca zM. R.skończyła się z uwagi na jego absencje w pracy, co sobie przeczy. DodatkowoJ. S.podał, żeM. R.nie był zatrudniony na etat, podczas gdy został zgłoszony do ZUS jako pracownik zatrudniony na podstawie umowy o pracę, o czym świadczy kod ubezpieczenia 0110 00. Powyższe okoliczności w ocenie Sądu świadczą o tym, żeJ. S. (1)iM. W. (1)nie złożyli prawdziwych wyjaśnień. Ich wyjaśnienia w powyższym zakresie są niespójne wewnętrznie i nie znajdują potwierdzenia w żadnym dokumencie zgromadzonym w toku postępowania, dodatkowo ujawnione dokumenty wskazują na to, że wyjaśnienia ww. oskarżonych są nieprawdzie. Wyżej wskazane okoliczności odnośnie braku podstaw do nadania wyjaśnieniomJ. S. (1)iM. W. (1)waloru wiarygodności, zdaniem Sądu przemawiają za tym, że nie mówili oni prawdy również odnośnie swojej roli z uzyskaniu kredytu przezM. R. (1)i zakupie samochodu markiM.. Skoro oskarżeniM. W.iJ. S.kłamali odnośnie prozaicznych faktów dotyczących zatrudnieniaM. R. (1)- mogli kłamać również w pozostałym zakresie, na co wskazują wyjaśnieniaM. R. (1), którym Sąd dał wiarę. Treść wyjaśnieńM. W. (1)iJ. S. (1)z uwagi na ich niejasność, wewnętrzną sprzeczność oraz brak logiki nie może stanowić podstawy do podważenia wiarygodności wyjaśnieńM. R. (1)i być fundamentem do poczynienia ustaleń faktycznych.
Zdaniem Sądu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, ocenionego w powyższy sposób nie ulega wątpliwości, iż oskarżeniM. R. (1),M. W. (1)orazJ. S. (1)dopuścili się popełniania zarzucanych im czynów. W ocenie Sądu konieczne było jednak zmodyfikowanie opisu czynu zrzucanego wszystkim oskarżonym tak aby w pełni odzwierciedlał on zachowanie oskarżonych i był zgodny ze stanem rzeczywistym.
W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż oskarżonym należy przypisać winę odnośnie popełnionego przez nich czynu. W toku postępowania nie ujawniły się żadne wątpliwości odnośnie poczytalności i zdrowia psychicznego oskarżonych, tym samym nie zachodzą warunki określone wart. 31 § 1bądź 2kk. Oskarżeni jako osoby dorosłe i w pełni poczytalnez pewnością zdawali sobie sprawę z przestępczego charakteru popełnionego przez nich czynu. Ponadto czyn ten jest przestępstwami powszechnymi a jego kryminalny charakter stanowi wiedzę powszechną w społeczeństwie.
Zdaniem Sądu oskarżeni w zakresie zarzucanego im czynu działali w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, chcąc popełnienia zarzucanego im występku. Oskarżenidziałali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie ma znaczenia czy korzyść ta była osiągnięta przez nich samych czy przez inne osoby. W ocenie Sądu z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu mieli zamiar doprowadzić pokrzywdzony bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Oskarżeni świadomie zaciągnęli kredyt którego nie mieli zamiaru spłacić. OskarżonyM. R. (1)podpisał wszelkie dokumenty oraz złożył nieprawdziwe oświadczenie o zatrudnieniu zarobkach. Natomiast oskarżeniJ. S. (1)iM. W. (1)wiedzieli o poczynaniachM. R. (1), akceptowali je i zaplanowali, oni sami wykonywali inne zadania w ramach tego przestępstwa. OskarżeniJ. S. (1)iM. W. (1)zaplanowali całe przedsięwzięcie, zorganizowali uzyskanie kredytu przezM. R. (1), wybrali pojazd, który miał zakupićM. R. (1)i następnie auto to zatrzymali.
Składając nieprawdzie oświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach oskarżeni (działając wspólnie i w porozumieniu, dlatego zachowanie należy oceniać łącznie) świadomie podali nieprawdę i wprowadzili pokrzywdzony bank w błąd. Powyższe zachowanie miało na celu doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem, co też zostało uczynione. Zdaniem Sądu omawiany czyn oskarżeni popełnili wspólnie i w porozumieniu. Współsprawstwo zachodzi, gdy dwie lub więcej osób, działając w porozumieniu wspólnie dokonują czynu zabronionego (np. dwie lub więcej osób dokonują włamania i zaboru mienia, gwałcą ofiarę itp.). Warunkiem sine qua non współsprawstwa jest istnienie porozumienia, które musi nastąpić przed lub w trakcie realizacji czynu zabronionego, przy czym jego forma jest dowolna, a istotę wyczerpuje uzgodnienie popełnienia wspólnie przestępstwa. Pozwala to odróżnić współsprawstwo od tzw. sprawstwa równoległego lub koicydencyjnego, które zachodzi, gdy dwie lub więcej osób w tym samym czasie i miejscu popełniają takie same czyny, ale działając bez porozumienia (np. podczas powodzi okradają opuszczony dom). Z istoty współsprawstwa wynika, że każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość uzgodnionego przestępstwa, a więc także w tej jego części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane zachowaniem innego lub innych współsprawców (postanowienie SN z dnia 1 marca 2005 r., III KK 249/04, OSNKW 2005, nr 7-8, poz. 63). Dlatego też uczestnicy pobicia dokonanego wspólnie i w porozumieniu odpowiadają za jego skutki niezależnie od tego, który z uczestników spowodował poszczególne obrażenia ciała pokrzywdzonego albo nawet ich nie spowodował, jeżeli są one następstwem dokonanego wspólnie przestępstwa (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 28 stycznia 1998 r., II AKa 254/97, KZS 1998, z. 3, poz. 40).
W przedmiotowej sprawie Sąd nie ma żadnych wątpliwości, żeM. R. (1)działał wspólnie zM. W. (1)iJ. S. (1). Z wyjaśnieńM. R. (1)w części w której Sąd dał im wiarę jednoznacznie wynika, że oskarżeni działali razem. Każdy z nich miał do wykonania inne zadania ale wiedzieli co czynią współoskarżeni. OskarżonyM. R. (1)miał złożyć nieprawdziwe oświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach, podpisać dokumentację kredytową oraz zakupić samochód markiM. (...). OskarżeniM. W. (1)iJ. S. (1)mieli przekonaćR.do podpisania dokumentacji kredytowej, przygotować wszystko celem uzyskania kredytu, wybrać samochód, potwierdzić zatrudnienie oskarżonego, zatrzymać zakupiony pojazd aM. W. (1)miał za zadanie dodatkowo dokonać trzech pierwszych wpłat rat kredytu. Oskarżeni wiedzieli jakie mają zadania, co czynią współsprawcy oraz akceptowali i aprobowali to.
Zdaniem Sądu takie zachowania oskarżonych wyczerpuje znamiona działania wspólnie i w porozumieniu. Wobec powyższego Sąd nie ma żadnych wątpliwości, iż zachowanie wszystkich oskarżonych należy ocenić łącznie, biorąc pod uwagę, iż poszczególne przestępcze zachowania zostały rozdzielone na każdego z oskarżonych. Ich zachowanie należy oceniać łącznie jako jedność.
Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że oskarżeni działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej mieli zamiar doprowadzić pokrzywdzony bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Doskonale zdawali sobie sprawę, iż nie będą spłacać kredytu. OskarżonyM. R. (1)również wiedział, że nie będzie wpłacać rat za samochód. Skoro oskarżonyR.musiał skłamać odnośnie swoich zarobków i zatrudnienia to wszyscy oskarżeni wiedzieli, że nie ma on środków i możliwości spłacić swoje zadłużenie. Z tytułu uzyskania kredytu które nie zostały spłacone oskarżeni zyskali pojazd markiM. (...)o wartości 72.072,84 zł.
Sąd zmodyfikował podane przez Prokuratora w akcie oskarżenia opis i kwalifikację prawną czynu zarzucanego oskarżonym. W ocenie Sądu z kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonymM. W. (1)iJ. S. (1)należało wyeliminowaćart. 271 § 1 i 3 kk. Natomiast z kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemuM. R. (1)należało wyeliminowaćart. 273 k.k.Powyższe wynika faktu, iż jak ustalono w toku rozprawy oskarżeni w celu uzyskania kredytu nie złożyli ani nie wystawili sfałszowanego zaświadczenia o zatrudnieniuM. R. (1). OskarżonyR.nie dysponował takim dokumentem, a w celu uzyskania kredytu złożył on nieprawdziwe oświadczenie do dokumentacji bankowej.
Zdaniem Sądu czyn zarzucany wszystkim oskarżonym należało zakwalifikować jako przestępstwo zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Oskarżeni działali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W tym celu złożyli w banku nieprawdziwe oświadczenie o zatrudnieniu i zarobkachM. R. (1)wfirmie (...)z o.o. Oświadczenie to zostało złożone w celu uzyskania kredytu na zakup samochodu markiM. (...)o wartości 72.072,84 zł, a pojazd ten został im wydany we władanie. Oskarżeni wiedzieli w jakim celu składane jest to oświadczenie i chcieli tego. Ponadto posiadali wiedzę, iż dane oświadczenie zawiera nieprawdziwe informacje oraz że jego złożenie ma na celu wprowadzenie w błąd pracownika banku. Oświadczenie to miało bowiem istotne znaczenie dla uzyskania kredytu o czym oskarżeni wiedzieli.
Sąd nie ma również jakichkolwiek wątpliwości odnośnie tego, że oświadczenie złożone przez oskarżonych dotyczące zatrudnienia i zarobkówM. R. (1)było nieprawdziwe. Okoliczność ta nie była kwestionowana.
Powyższe wskazuje na to, ze oskarżeni swoim zachowaniem wypełnili znamiona przestępstwa zart. 286 § 1 kki zart. 297 § 1 kk.
Z uwagi na fakt, iż czyn popełniony przez oskarżonych wyczerpuje znamiona określone w dwóch przepisach ustawy karnej, kwalifikację prawna tych czynów uzupełniaart. 11 § 2 kk.
Uznając oskarżonych za winnych zarzucanych im czynu Sąd wymierzył:

-

oskarżonemuM. W. (1)karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 30 złotych jedna stawka (przy zastosowaniu art. 37ak.k.);

oskarżonemuJ. S. (1)karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 30 złotych jedna stawka;

oskarżonemuM. R. (1)karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 30 złotych jedna stawka (przy zastosowaniu art. 37ak.k.).

Zdaniem Sądu kary orzeczona w takiej wysokości są odpowiednie i stosownie do treściart. 53 § 1 kkich rozmiar nie przekracza stopnia winy oskarżonych i uwzględnia stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez nich czynów, jak również pozwoli na osiągnięcie celów zapobiegawczych i wychowawczych wobec oskarżonych oraz potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Jako okoliczność wpływającą na zaostrzenie wymiaru kary Sąd uwzględnił znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionego przez oskarżonych, przejawiający się w rodzaju i charakterze naruszonego dobra. Sąd miał również na uwadze, że przestępstwo to nie zostało popełnione spontanicznie, tylko było zaplanowane. Okolicznością obciążającą jest również znaczna wartość mienia będącego przedmiotem niniejszego postępowania. W przypadku oskarżonegoJ. S. (1)iM. W. (4)Sąd miał na uwadze ich uprzednia karalność, szczególnie w przypadku oskarżonegoJ. S. (1), który był wielokrotnie karany w tym za przestępstwa przeciwko mieniu.
Z kolei za okoliczności łagodzące przy określaniu sądowego wymiaru kary Sąd uznał uprzednią niekaralność oskarżonegoM. R. (1), jego przyznanie się do winy i opisanie przebiegu całego przestępstwa.
W stosunku do oskarżonychM. R. (1)iM. W. (1)z uwagi na ich tryb życia, uprzednią niekaralność oskarżonegoM. R.oraz karalność oskarżonegoM. W.tylko jeden raz, Sąd uznał za celowe zastosowanie wobec nichart. 37a kki wymierzenie im kary grzywny w miejsce kary pozbawienia wolności. Z oczywistych względów kar tych nie można uzna za surowe. Wysokość stawki dziennej została określona na podstawie możliwości finansowych i zarobkowych oskarżonych, którzy sa zdrowi i zdolni do podjęcia pracy zarobkowej. Ponadto Sąd miał na uwadze, że kara ma być uciążliwa dla oskarżonych.
Należy wskazać , iż za dane przestępstwo Sąd mógł wymierzy oskarżonym kary po 8 lat pozbawienia wolności. Orzeczona wobec oskarżonegoJ. S. (1)kara jest bliższa dolnej granicy ustawowego zagrożenia za przestępstwo, które zostało oskarżonemu przypisane a tym samym trudno uznać orzeczoną karę za zbyt surową.
Obok kary pozbawienia wolności Sąd na podstawieart. 33 § 1, 2 i 3 kkwymierzył oskarżonemuJ. S. (1)karę grzywny we wskazanym powyżej wymiarze. Wysokość grzywny jest zdaniem Sądu adekwatna do wskazanych wyżej okoliczności mających znaczenie dla ustalenia wymiaru kary, zaś wysokość stawki dziennej, ustalona w kwocie 30 zł, wynika z dobrej sytuacji majątkowej oskarżonego, jego możliwości zarobkowych i finansowych.
Analizując przesłanki określone wart. 69 § 1 i 2 kkSąd doszedł do wniosku, iż dotychczasowy tryb życia oskarżonego, pozwala na zastosowanie wobecJ. S. (1)środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary nie zniweczy osiągnięcia stojących przed tą karą celów, a w szczególności zapobiegnięcia powrotowi oskarżonego do przestępstwa. Nadmienić należy, iż prognoza kryminologiczna względem osobyJ. S. (1)jest zdaniem Sądu pozytywna nawet pomimo wspomnianej kilkukrotnej karalności. Przede wszystkim jednak należy zauważyć, że znaczna część wyroków skazujących zapadła wobec oskarżonego dawno temu, albowiem do 2007 r., później zapadły jedynie dwa wyroki skazujące, zaś od 2013 r. oskarżony, za wyjątkiem sytuacji rozpatrywanej w niniejszej sprawie, nie wszedł już w konflikt z prawem. Ponadto obecnie oskarżony zajmuje się opieka niepełnosprawnego dziecka, pomaga również swojej partnerce w prowadzeniu działalności gospodarczej. W ostatnich latach ustabilizował on swój tryb życia, zajmuje się rodziną, nie wchodząc już w konflikt z prawem. W tej sytuacji zdaniem Sądu nie ma podstaw do orzekania wobec oskarżonego bezwzględnej kary pozbawienia wolności, albowiem w świetle aktualnego zachowania oskarżonego brak podstaw do uznania, aby kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie mogła spełnić stojących przed nią celów, zaś obawa przed zarządzeniem jej wykonania tym bardziej powinna powstrzymywać oskarżonego od ponownego wchodzenia w konflikt z prawem.
W związku z tym Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoJ. S. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat. W ocenie Sądu maksymalny okres jest konieczny, a zarazem wystarczający dla dokonania kontroli zachowania oskarżonego, zwłaszcza pod kątem tego, czy nie naruszy on ponownie porządku prawnego.
Sąd na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonegoM. R. (1)w punkcie IV wyroku kary grzywny zaliczył mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 28 kwietnia 2013 r. do dnia 1 lipca .2013 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny.
Na podstawieart. 230 § 2 kpkSąd orzekł zwrot pokrzywdzonemu dowodów rzeczowych tj. kserokopii dowodu osobistego, kserokopii umowy kupna sprzedaży i umowy kredytu.
Sąd zasądził od oskarżonegoM. W. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 420 zł tytułem kosztów sądowych, w tym opłatę w kwocie 300 zł, od oskarżonegoJ. S. (1)- kwotę 1.020 zł tytułem kosztów sądowych, w tym opłatę w kwocie 900 zł, od oskarżonegoM. R. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 420 zł tytułem kosztów sądowych, w tym opłatę w kwocie 300 zł. Sąd uznał, iż aktualna sytuacja finansowa oskarżonych przemawia za przyjęciem, że wyłożenie tych kosztów nie będzie dla oskarżonych i ich rodzin zbyt wielkim obciążeniem.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)