Sąd Rejonowy w Olsztynie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1253/14
Data wyroku: 2015-02-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Teza: skazanie

Sygn.akt II K 1253/14

Sygn Ds.3502/03

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
dnia 05 lutego 2015 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie – II Wydział Karny w składzie:  Przewodniczący : SSR Krzysztof Bieńkowski
Protokolant : sekr.sąd.Agnieszka Klimek
w obecności oskarżyciela Prokurator Prok. Rej.Agnieszka Ignaczewska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05.02.2015 r.,
sprawy
W. K. (1), s.M.iH.,ur. (...)wG.,

oskarżonego o to, że:

I
w dniu 30 stycznia 2003 r. w miejscowościK.k.L.w domku letniskowym nr 121 wOśrodku (...)wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci pistoletumarki L. (...)kal. 9 mm. o numerze seryjnym V-(...)wraz z magazynkiem i 11 sztuk amunicji 9 mm. parabellum,

tj. o przestępstwo zart. 263 § 2 kk

II
w dniu 29 sierpnia 2003 r. wO.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, groziłI. G.iA. C.pobiciem i pozbawieniem życia przystawiając im nóż do szyi i okolic klatki piersiowej, wzbudzając u pokrzywdzonych uzasadnioną obawę spełnienia gróźb,

tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.

III
w dniu 29 sierpnia 2003 r. wO.przyul. (...)poprzez rzucanie kostkami brukowymi dokonał uszkodzenia żaluzji antywłamaniowych w dwu oknach budynku powodując ich wygięcie i wgniecenia na łączną kwotę 500 zł na szkodęH. S.

tj. o przestępstwo zart. 288 § 1 k.k.

ORZEKA:

I
oskarżonegoW. K. (2)K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów :

a
za czyn opisany wpkt I, z tym ustaleniem , że czynu tego dopuścił się w dniu 30 sierpnia 2003r. z mocyart.263§2 k.k.skazuje go i wymierza mu karę 6(sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

b
za czyn opisany wpkt IIz mocyart.190§1 k.k.skazuje go i wymierza mu karę 4(czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

c
za czyn opisany wpkt IIIz mocyart.288§1 k.k.skazuje go i wymierza mu karę 4(czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na postawieart. 85 k.k.iart.86§1 i 2 k.k.wymierzone wpkt Ikary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonemu karę łączną 7(siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart.63§1 k.k.na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wpkt IIzalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci zatrzymania i tymczasowego aresztowania w okresie od dnia 29 sierpnia 2003r. do dnia 12marca 2004r. ;

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. B.kwotę 420 zł wraz z należnym od tej kwoty podatkiem VAT , tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonaną z urzędu w postępowaniu sądowym;

V
na podstawieart. 624§1 k.p.k.zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn.akt II K 1253/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił , co następuje :
W dniu 29 sierpnia 2003r.W. K. (1)przyjechał doO.wraz zA. A.iP. K.samochodem osobowym markiH. (...)nr rej. (...). Około godziny 4.30 wymienieni udali się do agencji towarzyskiej przyul. (...), gdzie przebywałyA. C.iI. G.. W tym czasie pod wskazanym adresem znajdował się także właściciel mieszkaniaH. S., który spał w oddzielnym pokoju.W. K. (1)iA. A.znajdowali się w tym czasie pod wpływem alkoholu, który spożywali także w agencji towarzyskiej. W pewnym momencie mężczyźni wspólnie i w porozumieniu zaczęli ubliżać wymienionym kobietom oraz stosować wobec nich groźby pozbawienia życia.W. K. (1)wyjął nóż z kieszeni i przyłożył jego ostrze do szyiI. G.. Następnie usiadł obokA. C.i kierując nóż w stronę jej szyi i klatki piersiowej kilkakrotnie groził jej iI. G.okaleczeniem i poderżnięciem gardła. Wypowiadając te groźbyW. K. (1)trzymałA. C.ręką w objęciu za szyję i przystawiał jej nóż do szyi i klatki piersiowej. Groźby te wzbudziły u wymienionych kobiet uzasadniona obawę, że zostaną spełnione. Po dopiciu przyniesionego alkoholu mężczyźni wyszli z agencji.
W. K. (1),P. K.iA. A.około godziny 19.30 ponownie przyjechali pod agencje towarzyską przyul. (...)wO.. Widząc toA. C.iI. G.zasłoniły żaluzje antywłamaniowe. Wtedy tezW. K. (1)zaczął rzucać kostkami brukowymi w okna powodując tym samym wygięcie i uszkodzenie żaluzji na szkodęH. S..
(dowód: protokół okazania wizerunku-176-179, zeznania świadkaA. C.- k. 10-13,zeznania świadkaI. G.- 14-16, 254-256, protokół okazania wizerunku k. 137-133, zeznania świadkaH. S.- k. 17-18)
W wyniku podjętych przez funkcjonariuszy Policji czynności wymienionych mężczyzn zatrzymano. W toku przeprowadzania czynności ujawniono uA. A.składany nóż.
(k. kwit depozytowy- k.6, protokół zatrzymania rzeczy- k.7-9)
Wymienieni mężczyźni w tym czasie przebywali w wynajętym domku letniskowym nr 121 wOśrodku (...)wK.kołoL.. Tam teżW. K. (1)wspólnie i w porozumieniu zP. K.iA. A.posiadali w dniu 30 sierpnia 2003r. broń palną w postaci pistoletumarki L. (...)kal. 9 mm o numerze seryjnym V-(...)wraz z magazynkiem i 11 sztuk amunicji 9mm parabellum. Wymienieni mężczyźni nie posiadali wymaganego zezwolenia na posiadanie broni palnej.
(dowód: protokół przeszukania - k.44-47,protokół oględzin- k. 48-50, zeznania świadkaG. J.- k. 87-89, protokół okazania wizerunku – k.94-95, dokumentacja fotograficzna – k. 250-252, 271-272, protokół okazania rzeczy- k. 274-276).
W toku postępowania ujawniona bron palną i amunicję poddano badaniom w celu ujawnienia i identyfikacji śladów daktyloskopijnych i biologicznych. W opinii uzyskanej z Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji wO.stwierdzono, że w próbkach pobranych z pistoletuL.znajduje się mieszanina DNA pochodząca od co najmniej 3 osób i nie można wykluczyć, że w próbkach tych występuje DNAW. K. (1). Nadto w próbce pobranej z kurka mechanizmu spustowego stwierdzono mieszaninę DNA pochodząca od co najmniej 2 osób, przy czym mieszanina ta może zawierać DNAW. K. (1).
(dowód: opinia z LK KWP – k. 244-247)
Wskazany pistolet został poddany także ekspertyzie z zakresu badań broni i amunicji, która wykazała, że pistoletL. M.-90 nr(...)produkcji węgierskiej, zabezpieczony w toku postepowania, jest bronią palną wytworzona w sposób samodziałowy w rozumieniu przepisówustawy z dnia 21.05.1999r o broni i amunicjii nadaje się do oddawania strzałów przy użyciu naboi pistoletowych kal. 9 mm wz.L.. Natomiast ujawnione naboje pistoletowe są amunicją do broni palnej w rozumieniu powyższej ustawy i na ich posiadanie jest wymagane zezwolenie.
(dowód: opinia z LK KWP - k. 349-350)
W toku postępowania przygotowawczego oskarżonyW. K. (1)nie przyznał się do zarzucanych czynów i odmówił składania wyjaśnień. Natomiast w toku postępowania sądowego zarówno w sprawie II3/04 jak i II K 1253/14 oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów. Wskazał, że nie pamięta dokładnie zdarzeń, wyjaśnił, że był w agencji, była broń i że miał to być jego ocenie inny żart. Oświadczył, iż chce naprawić szkodęH. S..
(dowód: k., 116-117, 546v-547, 749v)
W związku z tym, iż zaszła wątpliwość co do zdrowia psychicznego oskarżonegoW. K. (1)poddano go badaniu przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów. Jak wynika ze sporządzonej przez biegłych opinii nie stwierdzili oni u oskarżonego objawów choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego, stwierdzili natomiast osobowość dyssocjalną oraz zespół uzależnienia spowodowany używaniem kokainy i alkoholu.T. C.nie stwierdzili podstaw do kwestionowania jego poczytalności w odniesieniu do wszystkich stawianych w sprawie zarzutów.
(dowód: opinia biegłych - k. 226- 230)
Oskarżony przed popełnieniem zarzucanego mu czynu był trzykrotnie karany sądownie i tak: wyrokiem Sądu Okręgowego w(...)z dnia 20.09.1999r sygn. akt IV K 103 za przestępstwo zart. 163§1 pkt 1 k.k., wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 13.04.2000r. sygn. akt IV K 207/99 za przestępstwo zart. 282 k.k.i wyrokiem Sądu Rejonowego w(...)z dnia 13.05.2002r. sygn. akt II K 1968/01 za przestępstwo zart. 191§2 k.k.iart. 246 k.k.Natomiast po dacie zarzucanego oskarżonemu czynu został skazany między innymi za przestępstwa przeciwko mieniu, a także życiu i zdrowiu.
(dowód: karta karna – k. 722-723)
Sąd zważył , co następuje :
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego okoliczności popełnienia przestępstwa jak i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości.
Oceniając zgromadzony materiał dowodowy sąd dał wiarę wszystkim zebranym w sprawie dowodom, zarówno tym o charakterze osobowym jak i dokumentacji w postaci protokół przeszukań, oględzin oraz dokumentacji fotograficznej.
Przede wszystkim sąd dał wiarę zeznaniom złożonym przez pokrzywdzoneA. C.iI. G.. Ich zeznania jako spójne, logiczne i wzajemnie korespondujące należało uznać za w pełni wiarygodne. Przedstawione przez pokrzywdzone okoliczności zdarzenia, w świetle pozostałego materiału dowodowego i przyznania się do winy oskarżonego – nie budzą żadnych wątpliwości.
Za w pełni rzetelne, jasne i pełne sąd uznał także opinie biegłych lekarzy psychiatrów, biegłego z zakresu badań broni i amunicji a także, mimo braku kategoryczności - opinię biegłych z zakresu badań biologicznych i daktyloskopijnych.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów.
Biorąc pod uwagę, że oskarżony jest osobą dorosłą, mającą odpowiedni zasób doświadczenia życiowego i znającą obowiązujące normy prawne uznać należy, że można mu przypisać winę.
Nie budzi również wątpliwości kwestia kwalifikacji prawnej popełnionego przez oskarżonego przestępstwa.
W. K. (1)wspólnie i w porozumieniu zP. K.iA. A.posiadał bez wymaganego zezwolenia, w dniu 30 sierpnia 2003r. broń palną w postaci pistoletumarki L. (...)kal. 9 mm wraz z magazynkiem i 11 sztuk amunicji. Jak wynika z opinii biegłego z zakresu badań broni i amunicji pistolet ten nadaje się do oddawania strzałów przy użyciu naboi pistoletowych kal. 9 mm wz.L.. Natomiast zgodnie zUstawą z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicjiwskazany pistolet stanowi broń palną i na jego posiadanie, jak również na zabezpieczona amunicję wymagane jest stosowne zezwolenie, którego oskarżony nie posiadał. Tym samym stwierdzić należało, że oskarżony dopuścił się czynu zart. 263§2 k.k.
Nie ulega przy tym wątpliwości , że zarzucanego mu czynu dopuścił się w dniu 30 sierpnia 2003r.
Wynika to wprost ze zgromadzonego materiału dowodowego i logiki wydarzeń.
Podkreślić należy, że w toku postępowania w licznych decyzjach procesowych wskazywano na 30.08.2003r. jako datę popełnienia czynu zart.263§2 k.k.(m.in. postanowienia o przedstawieniu zarzutów, wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania itd.).
W tej sytuacji datę 30 stycznia 2003r. traktować należy raczej w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej, a nie jako rzeczywiście zarzucany czas popełnienia czynu zabronionego.
W związku z powyższym Sąd skazując oskarżonego za wskazane wyżej przestępstwo dokonał modyfikacji opisu zarzucanego w akcie oskarżenia czynu ustalając, iż oskarżony posiadał przedmiotową broń i amunicje w dniu 30 sierpnia 2003r.
Co do czynu opisanego w punkcie II aktu oskarżenia, stwierdzić należy, że oskarżony wypełnił sowim zachowaniem znamiona przestępstwa stypizowanego wart. 190§1 k.k.Oskarżony bowiem w dniu 29 sierpnia 2003r. wspólnie i w porozumieniu zP. K.iA. A., kierował wobec pokrzywdzonychA. C.iI. G.groźby pozbawienia życia poprzez poderżnięcia szyi oraz klatki piersiowej, przy czym groźby te wzbudziły u wymienionych uzasadniona obawę, że zostaną spełnione.
Jeżeli chodzi zaś o czyn opisany w punkcie 3 aktu oskarżenia oskarżony rzucając kostkami brukowymi w żaluzje antywłamaniowe dokonał ich Wygięcia i wgniecenia przez co uszkodził je na łączną kwotę 500 zł na szkodęH. S..
Wymierzając karę oskarżonemuSąd miał na uwadze całokształt okoliczności zarówno łagodzących jak i obciążających, w szczególności stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i stopień winy.
W ocenie Sądu, postawa sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa, nie pozwoliły na przyjęcie, iż w stosunku doW. K. (1)zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna.
Za pierwszy czyn sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, albowiem zdaniem Sądu, jedynie kara 6miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności, wpłynie we właściwy sposób na postawę oskarżonego w przyszłości, jest adekwatna do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Nadto kara ta uwzględnia również cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć wobec oskarżonego, a także potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Z tych samych względów sąd wymierzył oskarżonemu karę po 4 miesiące pozbawienia wolności za popełnienie opisanych w punkcie drugim i trzecim aktu oskarżenia czynów.
Uwzględniając łączność przedmiotową i czasową zarzucanych oskarżonemu czynów sąd kierując się zasadą absorpcji wymierzył mu karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63§1 k.k.na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie II wyroku sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci zatrzymania i tymczasowego aresztowania w okresie od dnia 29 sierpnia 2003r. do dnia 12 marca 2004r.
Wyrok powyższy zapadł w trybie przewidzianym wart.387 k.p.k., przy czym strony miały pełną świadomość zakazu wynikającego zart.545§1 k.p.k.w zw. zart.443 k.p.k.(zakazreformationis in peius) – k.749v
Podkreślenia wymaga , że działając z taką świadomością zarówno oskarżony jak i jego profesjonalny pełnomocnik złożyli wniosek o wymierzenie kary w rozmiarze 7 miesięcy bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, zaś Prokurator temu wnioskowi się nie sprzeciwił.
W ocenie Sądu wnioskowany i zaakceptowany wymiar kary w przypadku konkretnego oskarżonego w konkretnej sytuacji nie stanowi naruszenia wspomnianego zakazu orzekania na niekorzyść.
Pomijając już bowiem zasadę , żevolenti non fit iniuria, wskazać należy , że w orzecznictwie trafnie wskazuje się na konieczność oceny kryteriów „orzeczenia surowszego” w sposób możliwie wszechstronny z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji skazanego :
Ocena, czy konkretna zmiana w zakresie orzeczenia o karze nie narusza zakazu reformationis in peius, powinna być dokonywana na podstawie wieloaspektowej, rzetelnej analizy wszystkich realnych korzyści i dolegliwości łączących się z daną zmianą w sytuacji oskarżonego.
(WyrokSądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 1996 r.II KKN 2/96)
Także w późniejszym orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że orzeczeniem surowszym w rozumieniuart. 443 k.p.k., będzie każde rozstrzygnięcie, z którym wiąże się realne zwiększenie dolegliwości dla oskarżonego, przy czym nie może budzić żadnych wątpliwości głębokie przekonanie, że dolegliwość ta nie ogranicza się do składników orzeczenia o karze, a winna być rozumiana równie szeroko, jak w wypadku zakazu bezpośredniego zart. 434 § 1 k.p.k.(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2005 r. IV KK 9/2005 Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych 2005 poz. 487), w tym także w odniesieniu do kwalifikacji prawnej przypisanego czynu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2002 r. III KKN 264/2000 Krakowskie Zeszyty Sądowe 2003/5 poz. 29). Stanowisko to znajduje uzasadnienie również w odniesieniu do ustaleń faktycznych, których dokonanie na niekorzyść oskarżonego przy ponownym rozpoznaniu sprawy, czyni kolejne orzeczenie „surowszym” w rozumieniuart. 443 k.p.k.Taki zakres tego pojęcia przyjęto również w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r. I KZP 20/2005 (OSNKW 2005/9 poz. 76), podkreślając, że „jeżeli wyrok nie został zaskarżony na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej winy, to sąd odwoławczy (...) nie może ani dokonać nowych ustaleń faktycznych, w tym przez zmianę opisu czynu, ani w tym celu uchylać wyroku i przekazywać sprawy do ponownego rozpoznania”.
W piśmiennictwie prawniczym przyjmuje się, że orzeczenie surowsze - w rozumieniuart. 443 k.p.k.- to każde takie orzeczenie, które zawiera rozstrzygnięcia mniej korzystne, z punktu widzenia oskarżonego, w porównaniu z orzeczeniem uchylonym (por. T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2008, str. 959). Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że obowiązująca obecnie ustawa procesowa w sposób zupełnie zasadniczy rozszerzyła granice pośredniego zakazu reformationis in peius w stosunku doKodeksu postępowania karnego z 1969 r., w którym zakaz ten ograniczał się wyłącznie do zagadnienia kary. Odwołanie się do bardziej ogólnego pojęcia „orzeczenia surowszego”, w porównaniu z orzeczeniem, które zostało poprzednio wydane, a po zaskarżeniu wyłącznie na korzyść oskarżonego - uchylone - oznacza zatem, że przy porównaniu z kolejnym rozstrzygnięciem, należy brać pod uwagę nie tylko orzeczoną karę i zastosowane środki karne, ale również ustalenia faktyczne, kwalifikację prawną czynu, a także wszystkie możliwe następstwa tych rozstrzygnięć dla sytuacji prawnej oskarżonego (por.K. Marszał: Proces karny, Katowice 1996, str. 428-429; S. Waltoś: Proces karny. Zarys systemu, Warszawa 2002, str. 525).
W niniejszej sprawie ustalono , żeW. K.jako skazany w innych sprawach jest pozbawiony wolności i odbywa kary pozbawienia wolności (k.728-729, 737-738, karta karna k.722-723).
Z drugiej strony w toku postępowania wobec oskarżonego był stosowany środek zapobiegawczy w okresie od 29.08.2003r. do 12.03.2004r., a więc w rozmiarze 6,5 miesiąca, co oznacza, że realna dolegliwość wymierzonej kary sprowadza się do odbycia kilkunastu dni kary pozbawienia wolności.
Wskazać należy , że przypadku orzeczenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania okres rzeczywistego pozbawienia wolności podlegałby zaliczeniu na ewentualnie orzeczoną karę grzywny i w żaden sposób nie wpływałby na aktualną sytuację skazanego w najistotniejszym z jego punktu widzenia zakresie, a więc nabyciu prawa do warunkowego przedterminowego zwolnienia.
Co więcej wyrok tożsamy lub zbliżony w zakresie okresu próby do uchylonego wskutek wniosku o wznowienie orzeczenia SR w(...)z dnia 12.03.2004r. tworzyłby długotrwały stan swoistej niepewności związanej z potencjalną możliwością zarządzenia wykonania kary.
Mając na uwadze powyższe okoliczności , Sąd uznał , żein concretoorzeczenie kary 7 miesięcy pozbawienia wolności (z zaliczeniem okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania) nie stanowi orzeczenia „na niekorzyść” w rozumieniuart.443 k.p.k.
W punkcie IV wyroku sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataJ. B.kwotę 420 zł wraz z należnym od tej kwoty podatkiem VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonaną z urzędu w postępowaniu sądowym.
Na podstawieart. 624§1 k.p.k.mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego Sąd zwolnił go w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.