Sąd Rejonowy w Szczytnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 361/14
Data wyroku: 2015-12-23 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

sygn. akt II K 361/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny :
OskarżonyP. S. (1)jest 25 letnim, nieposiadającym zawodu, bezrobotnym mieszkańcemL. (...). Wymieniony od kilku lat znaA. S. (1), pochodzącego zK., który od 2007 roku związany jest z jego sąsiadką spod numeru 16,E. B.. Pomiędzy mężczyznami od około 2012 roku dochodziło do różnych konfliktów, na tle wzajemnych kontaktów. Oskarżony zarzucałA. S.i jego znajomym zK.wyzywające i prowokacyjne zachowanie na terenieL. (...), poruszanie się samochodami marekB.iV., z obu stron padały nadto oskarżenia o atakowanie młodszych członków rodziny.
W okresie od 09 lutego 2013r. do 18 marca 2013r., w jedną z sobót,A. S. (1)wraz zE. B., jej siostrąK. B. (1), jej chłopakiemD. R. (1)oraz kolegamiP. K.iM. S. (1)postanowili udać się doS.na dyskotekę doklubu Elektrownia. Wymienieni udali się tam dwoma samochodami,D. R. (1)iK. B. (1)jednym, natomiastA. S. (1)razem z pozostałymi użytkowanym przez siebie samochodem swego ojcaL. S.markiB.onr rej. (...), którym kierowałP. K..
Około godziny 22:00-23:00 pierwszy na PlacJ. (...), mieszczący się nieopodal dyskoteki, przyjechałA. S. (1)z konkubiną i kolegami, natomiastD. R. (1)zK. B. (1)przyjechał na plac zaraz za nimi, jednak z uwagi na brak miejsca obok, zaparkowali swój samochód kilka pojazdów dalej. KiedyA. S. (1)z kolegami opuszczaliB.zaczęła biec w ich kierunku od stronyElektrownigrupa kilku mężczyzn, wśród których byli oskarżeniP. S. (1)iJ. K.. Gdy zdążyli wsiąść z powrotem do środka, grupa ta dobiegła do samochodu.P. S. (1)zJ. K.zaczęli wówczas zachowywać się agresywnie, uderzali rękami w karoserię auta i kopali w przednie błotniki powodując ich wgniecenia. GdyP. K.udało się ruszyć, odjechali oni z PlacuJ. (...)w stronęulicy (...).
Oskarżeni swym zachowaniem, powodując wgniecenia błotników, wyrządzili straty w wysokości 1.080 zł na szkodęL. S..
Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o następujące dowody :
- zeznania świadków :A. S. (1)(k.252-252v,6-6v,83,130v,340-341),E. B.(k.252v-253,43v,84v,154-154v),M. S. (1)(k.253v-254,34v,90v,131-131v),P. K.(k.253-253v,36v,92v,130-131),K. B. (1)(k.253,80v,154v),D. R. (1)(k.273v-274,35v,82v,176v),M. S. (2)(k.274,88v,154) iS. P. (1)(274-274v),B. M. (1)(k.302v,185v),K. G.(k.292v-293);
- dokumenty : dokumentację fotograficzną (k.9-10), kosztorys (k.25), informacje KPPS.(k.285,289).
OskarżonyP. S. (1)nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, żeA. S. (1), z którym pozostaje w konflikcie, zna od kilku lat. W dniu 3 lub 4 marca 2013 roku oskarżony i jego brat pobici zostali przezA. S. (1)kiedy wracali drogą gruntową do domu.A. S. (1)podjechał wówczas do nich samochodemB., o którym mowa w zarzucie. W sprawie tej oskarżony złożył zawiadomienie i toczyło się w niej postępowanie w KPP wS.. Wobec tego myśli, że zgłoszenie wymienionego, że on iJ. K.zniszczyli mu samochód jest wymyślone i zrobione celowo w odwecie za to, że zgłosił pobicie. Zaprzeczył, aby zniszczyłA. S. (1)samochód. Podał, że nie był zJ. K.na PlacuJ. (...). Zna go, ale nie utrzymuje z nim kontaktów. Na placuJ. (...)nigdy nie miał konfrontacji zA. S. (1)ani jego znajomymi. W postępowaniu przed Sądem podał dodatkowo, że w dniu, w którym zniszczono samochód pokrzywdzonego nie było go nawet wS..
(wyjaśnienia oskarżonegoP. S.k.252v,64,107,129v-130)
Sąd zważył, co następuje :
Wyjaśnieniom oskarżonegoP. S. (1)Sąd nie dał wiary uznając je za naciągane, wyjątkowo kłamliwe, stanowiące jedynie wyraz zaprzeczania przez niego faktom.
Wyjaśnieniom oskarżonego przeczą przede wszystkim zeznania kierowcy zniszczonego pojazdu, świadkaA. S. (1), z których wynika, że kiedy przyjechał ze znajomymi na PlacJ. (...), oskarżony w towarzystwie innych osób, które przebywały tam w okolicy, w tymJ. K., podbiegł do jego auta i razem z wymienionym zachowywał się agresywnie, uderzał rękami i kopał w samochód, powodując w nim uszkodzenia przednich błotników przez ich wgniecenie. Po tym zaś kiedy udało się odjechać z miejsca, powiadomił o zdarzeniu policjantów, którzy zatrzymali ich naulicy (...). Świadek nie miał żadnych wątpliwości co do sprawców uszkodzenia. Obu oskarżonych znał osobiście, rozpoznał ich także pewnie na tablicy poglądowej. Sąd, ostrożnie podchodząc do relacji tego świadka, mając na uwadze istniejący konflikt pomiędzy nim aP. S. (1), uznał zeznania tego świadka za wiarygodne. Były one bowiem spójne, a przy tym logiczne. Nadto znalazły wsparcie w zeznaniach osób, z którymi świadek przyjechał feralnej nocy na PlacJ. (...), świadkówE. B.,M. S. (1)iP. K.. Z zeznań każdego z tych świadków spójnie wynika, że do zdarzenia doszło w nocy kiedy zajechali samochodemB.naP. (...), że chwilę po tym gdy zatrzymali się zaczęła biec w ich kierunku od stronyklubu Elektrowniagrupa kilku mężczyzn, wśród której byliP. S. (1)iJ. K., że to wyłącznie ci dwaj uderzali rękoma i kopali w samochód oraz że udało się im odjechać z miejsca, a oskarżeni chwilę za nimi biegli. Wynika z nich także, że po odjeździe z PlacuJ. (...), niedaleko dalej, naulicy (...), zatrzymani zostali przez patrol policji oraz że policjantom opowiedzieli co się przed chwilą stało. Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków, były one bowiem stanowcze i konsekwentne, a drobne w nich różnice wynikać mogą jedynie z upływu czasu od zdarzenia, co skutkować mogło zatarciem w ich pamięci pewnych szczegółów. Zeznania te oceniane całościowo są zbieżne ze sobą i tworzą logiczny obraz zdarzenia. Co istotne świadkowie ci także znali obu oskarżonych, widywali ich wcześniej. Oni również bez żadnych wątpliwości rozpoznali ich na okazanych im tablicach poglądowych jako sprawców uszkodzenia samochodu.
Tożsame okoliczności zdarzenia mającego miejsce na PlacuJ. (...)wynikają także z zeznańK. B. (1), a takżeD. R. (1), podróżujących drugim autem. Świadkowie widzieli zdarzenie przez szybę samochodu z pewnej odległości, gdyż zaparkowali swe auto na placu kilka samochodów dalej. ŚwiadekK. B.także rozpoznała wśród grupy osób, która podbiegła do samochoduB.znanych jej osobiścieP. S. (1)iJ. K.i widziała jak ci dwaj uderzają i kopią w ten samochód, nie miała co do tego żadnych wątpliwości. Zniszczenia w samochodzie widziała kiedy wrócili do miejsca zamieszkania. Podobnie wynika z zeznań kierowcy samochodu, którym ta świadek podróżowała,D. R. (1). Świadek ten także obserwował zdarzenie z auta i widział wspomnianą grupę mężczyzn. On wprawdzie nie wskazał wprost oskarżonych jako sprawców uszkodzenia pojazdu, jak uczynili to powyżej wskazani świadkowie, ale istotne jest to, że on w ogóle nie potrafił wskazać kogokolwiek z imienia i nazwiska, gdyż jak podał nie znał tych żadnej z tych osób, widział je wtedy pierwszy raz. Co niebagatelne jednak i bardzo wymowne, wskazał przy tym, że tylko dwóch mężczyzn z tej grupy kopało w samochódB.. On także uszkodzenia widział kiedy wrócili. Jakkolwiek świadkowie nie pamiętali, aby po odjeździe z PlacuJ. (...)byli zatrzymywani przez Policję, ale rozpytywani na tę okoliczność wskazali, że nie pamiętali już i nie potrafili opisać, w którą stronę odjechali z placu, ani jak jechali do domu, ale zgodnie wskazali, że zniszczenia wB.oglądali dopiero po powrocie do domu, aD. R.podał ostatecznie, że w drodze powrotnej nie miał cały czas kontaktu wzrokowego z tym samochodem. Sąd uznał powyższe zeznania za prawdziwe, świadkowie nie komentowali zdarzenia, przedstawili jedynie to co sami widzieli, ich relacja pokrywa się z zeznaniami osób podróżujących uszkodzonymB..
Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania zeznańA. S. (1)i wskazanych powyżej świadków z tego tylko powodu, że nie potrafili oni precyzyjnie wskazać daty zdarzenia. Wszyscy ci świadkowie nie byli bowiem w stanie jednoznacznie jej określić na skutek niepamięci co do tego. Z ich relacji zbieżnie jednak wynika, że miało to być w jedna z sobót w okresie ostatków 2013 roku.
Potwierdzeniem relacji powyższych osób są zeznania świadkówM. S. (2)iS. P. (1), policjantów którzy zatrzymali samochódB.naulicy (...). Z ich zeznań, zwłaszczaM. S., gdyżS. P.po raz pierwszy składał w sprawie zeznania po upływie prawie dwóch lat od zdarzenia, wynika, że zostali wówczas poinformowani przez mężczyznę, że przed chwilą na PlacuJ. (...)doszło do uszkodzenia jego samochoduB., że ktoś kopał w niego na PlacuJ. (...). Pojechali tam, jednak nie udało im się ustalić sprawców uszkodzenia. Z zeznańM. S.wynika ponadto, że wcześniej, przed rozmową z tym mężczyzną, kiedy jechaliulicą (...), biegła nią grupa osób, która na ich widok rozbiegła się oraz że pamięta on, że mężczyzna ten wskazał, że sprawcą był chłopak zul. (...), ale świadek nie wie dokładnie kto. Co prawda z zeznań tego świadka nie wynika, aby sprawcą tym miał byćP. S. (1)- co mogłoby wskazywać, żeA. S.nie podał mu wówczas wprost nazwiska tego oskarżonego - ale wskazać należy, że świadek zeznawał o zdarzeniu po ponad 4 miesiącach od jego zaistnienia, nie może zatem dziwić, że mógł nie pamiętać już czy padło wówczas nazwisko konkretnej osoby, więc podał zgodnie z prawdą, że nie wie dokładnie kto to był. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że łatwiejsze jest bowiem zapamiętanie skąd dana osoba pochodziła lub gdzie mieszkała, niż zapamiętanie konkretnego nazwiska, zwłaszcza osobie, która na co dzień w swej pracy zapoznaje się z wieloma nazwiskami różnych osób - co jest przecież specyfiką pracy w Policji (zwłaszcza służb w terenie) oraz uwzględniając, że kontakt policjantów z kierowcą i pasażeramiB.był krótki, bowiem odjechali oni zaraz w stronęPlacu (...)i tam gdzie uciekła wspomniana powyżej grupa osób, w celu ustalenia i ujęcia sprawców uszkodzenia pojazdu. Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków, byli oni osobami obcymi dla stron, nie mieli żadnego interesu w podawaniu okoliczności niezgodnych z prawdą, opisali jedynie to co stwierdzili w ramach pełnionych obowiązków służbowych.
Z zeznaniami policjantów korespondują niekwestionowane przez strony, a przez to wiarygodne informacje KPPS., z których wynika, że w czasie zdarzenia, w okresie luty-marzec 2013 r., pełnili oni razem służbę radiowozem nieoznakowanym w umundurowaniu cywilnym (k.285,289).
Jako wiarygodną Sąd uznał także dokumentację fotograficzną (k.9-10), albowiem jej autentyczność nie była kwestionowana przez strony.
Wsparciem wyjaśnień oskarżonegoP. S. (1)miały być zeznania jego matkiA. S. (3)(k.255-255v,131v-132) oraz jego znajomychJ. L. (1)(k.254v-255,155) iO. Ł. (1)(k.255,172v). Jednakże zdaniem Sądu zeznania tych świadków były kontrowersyjne, tendencyjne, wyraźnie uzgodnione z oskarżonym.
I tak, początkowo oskarżony w swych wyjaśnieniach w ogóle nie wskazywał, aby miało go nie być w tym czasie feralnego zdarzenia wS., a już w szczególności, żeby miał być wówczas na dyskotece wZ.. Zaprzeczał jedynie swemu sprawstwu twierdząc, że oskarżenie go to zemstaA. S. (1). Wersja o obecności wZ.pojawiła się dopiero później, na rozprawie, i w ocenie Sądu jest jedynie przyjętą przez oskarżonego, w ustaleniu z tymi świadkami, nieudolną linią obrony. I tak, świadekA. S. (3)w swych pierwszych zeznaniach podała, że oskarżony kiedy miało dojść do zdarzenia był w domu, nigdzie nie wychodził, bowiem opiekował się córką, gdyż matka dziecka wtedy studiowała. Uwypuklenia jednak wymaga, że świadek nie potrafiła sprecyzować o jaki konkretnie dzień chodzi, w którym to jej syn miał opiekować się dzieckiem i w związku z tym nie wychodził z domu. Ponadto, z jednej strony, świadek pamiętała, że jej syn feralnego dnia nie wychodził z domu, a z drugiej, wprost podała przy tym, co zadziwiające i wymaga podkreślenia, że nie pamięta jak jej syn spędzał ostatki. Przesłuchani z kolei na tę okoliczność świadkowieJ. L. (1)iO. Ł. (1)podali odmiennie, że w czasie kiedy miało mieć miejsce zdarzenie, wspólnie zP. S. (1)bawili się na dyskotece(...)wZ.i miał to być, jak podałJ. L.„ostatni weekend ostatków”. Tego dnia ok. 19:00J. L.miał przyjechać po oskarżonego i obaj razem pojechali doS.poO. Ł., jej siostrę i koleżankę, skąd pojechać mieli doZ. (...), gdzie bawili się do samego rana. Byli na tej dyskotece w okresie ostatków co najmniej dwa razy pod rząd. Świadkowie ci wskazywali, że były wówczas zrobione zdjęcia bawiących się. Nie bez znaczenia dla negatywnej oceny zeznańJ. L.jest także fakt, że przed złożeniem pierwszych zeznań był on obecny na sali rozpraw, podczas całego postępowania dowodowego i przysłuchiwał się zeznaniom przesłuchanych tego dnia świadków. ŚwiadekO. Ł.natomiast zanim złożyła zeznania o całej sprawie dowiedziała się odP. S. (1), który jest jej kolegą i jak podała „wytłumaczył jej, że chodzi o jakiś samochód”, który miał skopać. Z kolei o tym, żeP. S.w ostatki miał być na dyskotece wZ.feralnej nocy matka oskarżonegoA. S. (3)podała dopiero będąc słuchana po raz drugi przed Sądem (k.255-255v), kiedy to stanowczo już twierdziła, odmiennie niż w pierwszych zeznaniach, że pamięta, że się szykował do wyjazdu i w tym czasie na pewno go w domu nie było. Świadek ta sprzecznie też z zeznaniamiJ. L.iO. Ł.podała, żeJ. L.przyjechał po jej syna już razem z koleżankami. Ponadto, wbrew temu co podała pierwotnie, pewna już była także tego, że w kolejną sobotę po tych ostatkach jej syn także był w tej dyskotece i dopiero później już nigdzie nie wychodził, bo opiekował się dzieckiem. Tej z kolei wersji, jakoby fakt opieki nad dzieckiem stanowił powód niemożności wyjścia oskarżonego z domu ze znajomymi sprzeczny jest z zeznaniami matki dziecka, dziewczyny oskarżonego w okresie zarzucanego mu czynu, świadkaK. G.(k.292v-293), z których wynika, że w czasie kiedy na weekendy wracała ze studiów to ona opiekowała się córką, a kiedy wyjeżdżała w niedzielę lub poniedziałek, to oskarżony w minimalnym stopniu się nią opiekował, że opiekę sprawowała wówczas jego matka, tj.A. S. (3), o co miała świadek żal do oskarżonego. Co więcej świadek wskazała, że w czasie weekendów oskarżony nie pomagał jej w opiece nad dzieckiem i jak ona sama chciała gdzieś wyjść to prosiła swoją matkę by została z dzieckiem. Nadto podała też, co nie bez znaczenia, że gdyby ojciec jej dziecka wyjeżdżał na dyskoteki w tym czasie to ona o tym by wiedziała.
W sprawie brak było jakiegokolwiek obiektywnego dowodu potwierdzającego wersję oskarżonego i wspierających go świadków o rzekomym pobycie na dyskotece wZ.. Dowodem takim nie mogą być złożone przez oskarżonego do akt fotografie na dysku CD (k.161), albowiem są one nieweryfikowalne, nie zawierają jakiejkolwiek daty lub godziny ich wykonania, a ponadto – co musi budzić wątpliwość co do wartości dowodowej tych zdjęć, jak i samej wersji – „pojawiły” się one dopiero po drugiej z kolei rozprawie, kiedy to jużP. S. (1)próbował wykazać, że feralnej nocy bawił się w innym miejscu.
Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkówM. D.(254v,39,153v) iD. D.(k.254-254v,40,153v), z których wynika, że w czasie zdarzenia nie byli na jego miejscu, nie przebywali w towarzystwie oskarżonych, nie wiedzą o co chodzi w sprawie i nie widzieli uszkodzenia samochoduB., uznając ich za świadków stronniczych. Zeznania takie sprzeczne są bowiem z zeznaniamiE. B.iM. S. (1), którzy zgodnie podali, że byli oni w grupie osób, która podbiegła doB.. Zdaniem Sądu świadkowie ci zataili wiedzę o przebiegu zdarzenia i sprawcach, składając takie zaznania w poczuciu solidarności z oskarżonymi, ich kolegami, i w ten sposób próbowali pomóc im w uniknięciu odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo.
W ocenie Sądu za uznaniem wersji oskarżonegoP. S. (1), że oskarżenie go jest zemstą, czy też odwetemA. S. (1), nie może przemawiać sam fakt złożenia przez wymienionego zawiadomienia o uszkodzeniuB.po zawiadomieniu organów ścigania przez oskarżonego o pobiciu go przezA. S.. Dość wskazać, że oskarżony iA. S.przed zdarzeniem pozostawali w konflikcie i podejmowali wobec siebie różne agresywne czy to słownie czy fizycznie zachowania i do tej pory żaden z nich nie informował o tym organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości. W tej sytuacji, skoro wcześniej żaden z nich nie angażował w ten konflikt wspomnianych organów, pierwsze zawiadomienie (oskarżonego o pobiciu go przezA. S.), niejako „uruchomiło” kolejne (będące przedmiotem niniejszego postępowania), stanowiące wyraz obrony, na co wskazał jednoznacznie w swych zeznaniachA. S..
W konsekwencji Sąd uznał oskarżonegoP. S. (1)za winnego tego, że w bliżej nieustalonej dacie, w okresie od 09 lutego 2013r. do 18 marca 2013r. wS.naPlacu (...), działając wspólnie i w porozumieniu zJ. K.umyślnie dokonali uszkodzenia mienia, tj. samochodu osobowego m-kiB.onr rej. (...)w ten sposób, że kilkakrotnie kopali nogami oraz uderzali rękoma w powierzchnię karoserii przednich błotników, czym spowodowali ich wgniecenie, wyrządzając straty w wysokości 1.080 zł na szkodęL. S..
Czyn oskarżonego zakwalifikować należało jako występek zart. 288 §1 k.k.
Za powyższe przestępstwo Sąd wymierzył oskarżonemuP. S. (1)karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił działanie oskarżonegoP. S. (1)z zamiarem bezpośrednim oraz brak starań o naprawienie wyrządzonej szkody.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd uwzględnił uprzednią niekaralność tego oskarżonego i stosunkowo niedużą wysokość wyrządzonej szkody. Sąd uwzględnił też istniejący między oskarżonym aA. S.konflikt.
Sąd, uwzględniając stan prawny obowiązujący w chwili popełnienia przestępstwa, zawieszając warunkowo na okres 3 lat tytułem próby wykonanie kary uznał, że w stosunku do oskarżonegoP. S., który nie wykazuje cech głębokiej demoralizacji, wychowawczy efekt da poddanie go próbie, natomiast izolacja w zakładzie karnym byłaby w tym przypadku niecelowa, a nawet szkodliwa. Sąd bowiem w myśl obowiązującego ówcześnieart. 58 §1 k.k.orzekał karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Istnieje w stosunku do oskarżonego pozytywna prognoza kryminologiczna, która wyraża się w przekonaniu Sądu, że pomimo niewykonania kary sprawca będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa.
W oparciu oart. 46 §1 k.k., w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu, Sąd zobowiązałP. S. (1)do solidarnego naprawienia z oskarżonymJ. K.wyrządzonej przestępstwem szkody, poprzez zapłatę na rzeczL. S.kwoty 1.080 zł. Sąd uwzględnił tu, że z zeznańB. M. (1)(k.302v,185v), prowadzącej warsztat samochodowy, wynika, że błotniki w samochodzieB.nadawały się do wymiany, zaś koszt naprawy stwierdzonych w tym pojeździe uszkodzeń wyniósłby taką właśnie kwotę, co potwierdziła stosownym, wystawionym wcześniej kosztorysem (k.25). Co prawda z zeznańL. S.(k.273v,13v,162v) i umowy kupna-sprzedaży tego auta wynika, żeL. S.nabył ten pojazd za kwotę 900 zł (kopia umowy k.14), ale zdaniem Sądu cena kupna nie może być tu decydująca, albowiem z zasad doświadczenia życiowego wynika, iż niejednokrotnie ceny aut wskazane w umowach odbiegają, z różnych powodów, od ich rzeczywistej wartości w górę lub w dół, a ponadto jak wynika także z zeznańB. M., według niej rzeczoweB.warte było ok. 3.000 zł w chwili sporządzania kosztorysu, co także wynika z zeznańR. C.(k.340-341,185v). Ponadto świadek ten nie wykluczył przy tym tego, że powodem przekazaniaA. S.w rozliczeniu tańszego samochodu były właśnie uszkodzone wB.błotniki. RównieżA. S.zeznał, że cena tego auta była opuszczona, gdyż pogięte były błotniki i że dobrowolnie zgodził się na otrzymanie w zamian tańszego pojazdu. Podkreślenia jednak wymaga, że wartość otrzymanego przezA. S.w rozliczeniu auta przewyższała ową cenę zakupu w wysokości 900 zł i wynosiła ok. 2.000 zł.
Z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonegoP. S.Sąd zwolnił go od kosztów sądowych w całości.