Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 6155/14
Data wyroku: 2015-06-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech SAWICKI
Teza: ukaranie

Sygn. akt VI W 6155/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 czerwca 2015 roku.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Wojciech SAWICKI
Protokolant   Aleksandra DZIAŁAK
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2015 roku,
sprawy przeciwkoZ. W.
synowiM.iT.,
urodzonemu (...)weW.,
obwinionego o to, że:
w dniu 15 października 2014 roku o godz. 12:50 naul. (...)weW.kierując pojazdem markiV.onr rej. (...)zaparkował pojazd w miejscu obowiązywania znaku B-35 zakaz postoju,
tj. o wykroczenie z art. 92§1 kw:

I
uznaje obwinionegoZ. W.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. za winnego wykroczenia z art. 92§1 kw i za to na podstawie art. 92§1 kw wymierza mu karę nagany;

II
obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 (stu) złotych.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 15 października 2014 roku około godziny 11:00 obwinionyZ. W.kierował samochodem osobowym markiV.onr rej. (...)i zaparkował tenże pojazd naulicy (...)weW.(na chodniku) w miejscu obowiązywania znaku drogowego pionowego B-35 (zakaz postoju), tj. na wysokościbudynku (...)P. (...)(...). Nie wykluczono możliwości, iż obwiniony zaparkował użytkowany przez siebie pojazd w tym miejscu, ponieważ w krytycznym czasie nie było wolnych miejsc parkingowych na parkingu wielopoziomowym mieszącym się we wskazanym budynku. Tak samo nie wykluczono możliwości, iżZ. W.parkując samochód osobowy markiV.onr rej. (...)we wskazanym miejscu naulicy (...)błędnie uznał, iż jest to miejsce dozwolone do parkowania pojazdów mechanicznych, tj. że nie obowiązuje tam zakaz postoju wyrażony znakiem drogowym pionowym B-35. Ustalono natomiast, iż w rzeczywistości postój samochodu obwinionego w krytycznym czasie nastąpił w miejscu niedozwolonym – naulicy (...)kilkadziesiąt metrów wcześniej (patrząc od strony wjazdu zulicy (...)) po prawej stronie jezdni ustawiony był znak drogowy pionowy B-35 z tabliczką T-25a i między miejscem ustawienia tegoż znaku drogowego a miejscem postoju samochodu osobowego markiV.onr rej. (...)nie było skrzyżowania dróg w rozumieniuart. 2 pkt 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym. Ustalono także, że między miejscem ustawienia wskazanego znaku drogowego a miejscem postoju wskazanego pojazdu znajduje się wylot drogi wewnętrznej będącej pod zarządem Politechniki(...)oraz wjazd na wskazany parking wielopoziomowy.
We wskazanym dniu około godziny 12:50 naulicy (...)pojawił się tzw. patrol blokujący Straży MiejskiejW.wskładzie (...)– wskazani funkcjonariusze założyli techniczne urządzenie blokujące na samochód osobowy markiV.onr rej. (...)zaparkowany w miejscu zabronionym. Następnie tego samego dnia około godziny 14:20 naulicę (...)udał się patrol Straży MiejskiejW.wskładzie (...)celem zdjęcia blokady ze wskazanego pojazdu –Z. W.oczekiwał na funkcjonariuszy przy swoim samochodzie. Ustalono, iż obwiniony w obecności funkcjonariuszy Straży MiejskiejW.potwierdził fakt, iż to on zaparkował samochód osobowy markiV.onr rej. (...)we wskazanym miejscu, aczkolwiek odmówił przyjęcia nałożonego na niego mandatu karnego kredytowanego w wysokości 100 złotych + jeden punkt karny.

(dowód: zeznania świadkaK. C., karty 7 i 40-41 akt; zeznania świadkaK. P., karty 8 i 41 akt; częściowo wyjaśnienia obwinionego, karty 4-5, 25-26 i 39-40 akt; także: notatka służbowa z załącznikami, karty 14-15 akt; szkic sytuacyjny, karta 16 akt; dokumentacja fotograficzna załączona do wniosku o ukaranie, karty 17-18 akt; dokumentacja fotograficzna przedłożona przez obwinionego, karty 27-28 akt; kserokopie notatników służbowych świadkówK. C.iK. P., karty 42-55 akt i pismo Wydziału(...)Miejskiej Urzędu MiejskiegoW.z załącznikiem, karty 65-66 akt)

Z. W.z zawodu jest inżynierem budownictwa i zatrudniony jest na Politechnice(...)jako pracownik naukowo-dydaktyczny. Stan rodzinny – żonaty, bez osób na utrzymaniu. Obwiniony nie był uprzednio karany w postępowaniu mandatowym za tzw. wykroczenia drogowe.

(dowód: dane osobo-poznawcze, karta 39 akt; informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, karta 33 akt)

Z. W.na każdym etapie postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do zarzucanego mu wykroczenia – jednakże obwiniony ani razu nie zakwestionował okoliczności, iż to właśnie on w krytycznym czasie kierował samochodem osobowym markiV.onr rej. (...)i zaparkował tenże pojazd naulicy (...)weW.(na chodniku) na wysokościbudynku (...)P. (...)(...).
Podczas przesłuchania w toku czynności wyjaśniającychZ. W.złożył obszerne wyjaśnienia podkreślając, iż w jego przekonaniu w krytycznym czasie zaparkował użytkowany przez siebie pojazd w miejscu dozwolonym. Obwiniony podkreślił także, że w krytycznym czasie nie miał możliwości upewnienia się co do statusu drogi dochodzącej doulicy (...)z prawej strony (za miejscem ustawienia znaku drogowego B-35) i uznał, że połączenie tejże drogi z jezdniąulicy (...)stanowi jednak skrzyżowanie znoszące zakaz wyrażony wskazanym znakiem drogowym – tym bardziej, iż nie było tam informacji z oznaczeniem drogi wewnętrznej.Z. W.przedstawił także swoje uwagi co do interwencji funkcjonariuszy Straży MiejskiejW.podjętej wobec jego osoby w krytycznym czasie (vide: karty 4-5 akt).
W sprzeciwie od uprzednio wydanego w niniejszej sprawie wyroku nakazowego obwiniony podtrzymał swoją linię obrony ponownie podkreślając, iż w jego przekonaniu zakaz postoju wyrażony znakiem drogowym pionowym B-35 nie obowiązywał już w miejscu postoju samochodu osobowego markiV.onr rej. (...)w krytycznym czasie, ponieważ znajduje się tam skrzyżowanie w rozumieniu przepisówustawy Prawo o ruchu drogowym. JednocześnieZ. W.przyznał wprost, iż „za miejscem na którym zaparkowałem pojazd jest znak odwołujący zakaz, który pozwoliłby mi się domyślić, że zakaz może tam nadal obowiązywać (…) z miejsca pozostawienia pojazdu znak ów jest całkowicie niewidoczny, jest bowiem zasłonięty przez drzewo”. Obwiniony ponownie zwrócił uwagę na brak odpowiedniego oznaczenia [wyżej opisanej] drogi wewnętrznej i podkreślił, iż w jego przekonaniu nie można karać kierowcy pojazdu mechanicznego za to, że „nie domyślił się, jakie przepisy są w danym miejscu i momencie obowiązujące (…) godziłoby to w podstawowe prawo obywatela do pewności prawa, jakie wynika z zasady demokratycznego państwa prawa” (vide: karty 25-26 akt).
Na pierwszym terminie rozprawy w dniu 17 marca 2015 rokuZ. W.podtrzymał uprzednio składane wyjaśnienia i oświadczył, iż nie kwestionuje faktu „że ta droga boczna odul. (...)(…) jest drogą wewnętrzną. Natomiast nie ma informacji i kwestionuje oznakowanie drogowe w tym miejscu” (vide: karty 39-40 akt).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Dokonując wnikliwej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego uznać należy, iż sprawstwo oraz wina (nieumyślna)Z. W.odnośnie zarzucanego mu wykroczenia są oczywiste, jednoznaczne i nie mogą budzić żadnych wątpliwości. W przekonaniu Tutejszego Sądu okoliczności niniejszej sprawy w sposób jednoznaczny świadczą o tym, iż obwiniony w krytycznym czasie jako kierujący wskazanym pojazdem mechanicznym wyczerpał swoim zachowaniem ustawowe znamiona czynu stypizowanego przez ustawodawcę wart. 92§1 Kodeksu wykroczeń, albowiem zaparkował samochód osobowy markiV.onr rej. (...)ewidentnie w miejscu obowiązywania zakazu postoju wyrażony znakiem drogowym pionowym B-35. Jednocześnie podkreślić w tym miejscu należy, iż wskutek niedopatrzenia Sędziego Referenta w wyroku Tutejszego Sądu z dnia 23 czerwca 2015 roku (karta 71 akt) nie dokonano odpowiedniej modyfikacji opisu czynu zarzucanego obwinionemu, tj. oskarżyciel publiczny w zarzucie wniosku o ukaranie wskazał godzinę 12:50 jako godzinę zaparkowania pojazdu mechanicznego użytkowanego przez obwinionego we wskazanym dniu – w rzeczywistościZ. W.zapakował wskazany pojazd we wskazanym miejscu (naulicy (...)weW.) w dniu 15 października 2014 roku około godziny 11:00, natomiast tego samego dnia około godziny 12:50 na samochód osobowy markiV.onr rej. (...)funkcjonariusze Straży MiejskiejW.założyli techniczne urządzenie blokujące.
Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Tutejszy Sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach funkcjonariuszy Straży MiejskiejW.oraz na dowodach z dokumentów, a także w dużej mierze na wyjaśnieniach osoby obwinionego. Zważyć w tym miejscu należy, iż tak naprawdę jedyną okolicznością sporną w przedmiotowej sprawie jest ocena, czy zakaz postoju wyrażony wskazanym znakiem drogowym pionowym B-35 w krytycznym czasie obowiązywał na wysokościbudynku (...)Politechniki(...)(czyli tam, gdzie na chodniku stał pojazd mechaniczny użytkowany przezZ. W.) – co w przekonaniu Sądu jawi się jako oczywiste i jednoznaczne.
Zeznania świadkówK. C.iK. P.w ocenie Sądu Rejonowego uznać należy za całkowicie wiarygodne, ponieważ są one logiczne i spójne, wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają oraz całkowicie korespondują z dowodami z powołanych dokumentów. Podkreślić w tym miejscu należy, iż wskazani funkcjonariusze Straży MiejskiejW.są dla obwinionego osobami zupełnie obcymi, którzy w krytycznym czasie wykonywali tylko i wyłącznie swoje obowiązki służbowe – nie mają oni zatem żadnego powodu ani interesu w celowym podawaniu okoliczności niezgodnych z prawdą. Tutejszy Sąd nie traci także z pola widzenia, iż świadkowieK. C.iK. P.(w przeciwieństwie doZ. W.) nie starali się w żaden sposób podkreślić wagi i znaczenia własnych twierdzeń ani też nie przejawiali jakichkolwiek tendencji do konfabulacji – ponadto na sali rozpraw nie było wyczuwalne jakieś negatywne nastawienie świadków do osoby obwinionego. W przekonaniu Sądu Rejonowego także dowody ze wskazanych dokumentów nie budzą praktycznie żadnych wątpliwości co do swojej wiarygodności – co więcej, w dużej mierze korespondują one z okolicznościami potwierdzanymi przezZ. W.. Jest tak naprawdę bezdyskusyjnym, że w krytycznym czasie obwiniony pozostawił na kilka godzin użytkowany przez siebie samochód osobowy markiV.onr rej. (...)w miejscu niedozwolonym do parkowania.
TwierdzeniomZ. W.zawartym w złożonych przez niego wyjaśnieniach Sąd Rejonowy dał wiarę tylko odnośnie okoliczności niespornych. W pozostałym zakresie zdaniem Tutejszego Sądu wyjaśnienia obwinionego stanowią wyłącznie próbę realizacji przyjętej przez jego osobę mało przekonywującej (i mówiąc wprost – mało logicznej) linii obrony. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż w toku przewodu sądowego nie przeprowadzono praktycznie żadnego dowodu mogącego świadczyć o niewinnościZ. W.lub choćby mogącego budzić jakiekolwiek wątpliwości co do faktu popełnienia przezeń zarzuconego mu czynu. Obwiniony sam wprost przyznaje, iż naulicy (...)zabudynkiem (...)Politechniki(...)(po prawej stronie jezdni) ustawiony jest znak drogowy pionowy B-35 z tabliczką T-25c – czyli odwołujący zakaz postoju. Podkreślić w tym miejscu należy, iż Tutejszy Sąd związany jest granicami skargi oskarżyciela publicznego – tym samym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie nie może być ocena, czy wylot drogi wewnętrznej będącej pod zarządemP. (...)
(...)(na wysokościbudynku (...)Politechniki(...)) w krytycznym czasie był, czy też nie był należycie oznakowany. JednakżeZ. W.sam potwierdza bardzo istotną okoliczność, iż przed wylotem tejże drogi wewnętrznej [cały czas patrząc od strony wjazdu naulicę (...)zulicy (...)] ustawiony był znak drogowy B-22 (zakaz skrętu w prawo) z tabliczką o treści „Nie dotyczy pracownikówP. (...)(...)i pojazdów zaopatrzenia” – już sama ta okoliczność powinna wzbudzić uzasadnione podejrzenia obwinionego, że może to być zatem droga wewnętrzna. Jest przecież logicznym, że co do zasady każdy pojazd może poruszać się drogą publiczną, a ograniczenia w tym zakresie dotyczą właśnie dróg wewnętrznych. Kolejna kwestia dotyczy także okoliczności potwierdzonej przez obwinionego – za wskazanym budynkiem Politechniki(...)(po prawej stronie jezdniulicy (...)) znajdował się znak drogowy pionowy B-35 z tabliczką T-25c.Z. W.chociażby z racji swojego zawodu oraz wieloletniego (niewątpliwie sporego) doświadczenia jako kierowcy winien sam dojść do wniosku, iż skrajnie nielogiczne byłoby ustawienie przez zarządcę drogi publicznej znaku drogowego odwołującego zakaz postoju w sytuacji, w której kilkadziesiąt metrów wcześniej domniemane skrzyżowanie drogi publicznej z „drogą publiczną” zniosło przedmiotowy zakaz – ponadto zupełnie bezcelowym byłoby ustawianie znaku B-35 około 10-15 metrów [jak wynika z planu organizacji ruchu udostępnionego przez Wydział(...)Miejskiej Urzędu MiejskiegoW.] przed domniemanym skrzyżowaniem dwóch dróg publicznych, skoro i tak zgodnie z przepisami parkowanie pojazdów byłoby tam całkowicie zabronione. Tutejszy Sąd z oczywistych przyczyn nie może także przyjąć argumentacji obwinionego, iż parkując w krytycznym czasie swój pojazd we wskazanym miejscu nie zauważył ustawionego dalej znaku drogowego pionowego B-35 z tabliczką T-25c „jest bowiem zasłonięty przez drzewo” – dyspozycjaart. 3 ust. 1 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowymjest bowiem na tyle jednoznaczna, iż nie może budzić żadnych wątpliwości interpretacyjnych.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Rejonowy uznał, iż obwiniony swoim zachowaniem we wskazanym miejscu i czasie jako kierujący wskazanym pojazdem mechanicznym wyczerpał ustawowe znamiona wykroczenia stypizowanego przez ustawodawcę wart. 92§1 Kodeksu wykroczeń. Realizacją ustawowych znamion tego typu czynu jest przede wszystkim niezastosowanie się przez uczestnika ruchu drogowego do znaków i sygnałów drogowych. Nie budzi jednak żadnych wątpliwości Tutejszego Sądu, iż odnośnie przedmiotowego wykroczenia winaZ. W.przyjmuje postać winy nieumyślnej, albowiem kierujący samochodem osobowym markiV.onr rej. (...)popełnił to wykroczenie na skutek niezachowania w krytycznym czasie ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo iż możliwość popełnienia czynu (tj. zaparkowania swojego pojazdu w miejscu niedozwolonym) ewidentnie mógł przewidzieć – wystarczyło tylko dołożyć należytej staranności w obserwacji oznakowania drogowego obowiązującego naulicy (...)i samemu dojść do przekonania, że droga objęta zakazem wjazdu (ustawiony przy jej wlocie znak B-2 z tabliczką o treści identycznej jak pod znakiem B-22) jest jednak drogą wewnętrzną i tym samym jej połączenie z jezdniąulicy (...)nie znosi zakazu postoju wyrażonego znakiem drogowym pionowym B-35.Ponadto gdyby faktycznie we wskazanym miejscu było skrzyżowanieulicy (...)z inną drogą publiczną w rozumieniuart. 2 pkt 10 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym, to bez wątpienia nie umieszczono by pod przedmiotowym znakiem drogowym tabliczki T-25a „początek zakazu postoju lub zatrzymywania”.
UznającZ. W.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu Sąd Rejonowy zdecydował jednak o skorzystaniu wobec obwinionego z możliwości odstąpienia od orzeczenia kary grzywny i wymierzenia mu kary nagany. W przekonaniu Tutejszego Sądu w tej konkretnej sprawie zarówno charakter, jak i okoliczności czynu będącego przedmiotem postępowania w tejże sprawie pozwalają na przyjęcie, iż kara nagany będzie wobecZ. W.karą w zupełności wystarczającą. Zgodnie z dyspozycjąart. 36§1 Kodeksu wykroczeńnaganę można orzec wtedy, gdy ze względu na charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy należy przypuszczać, że zastosowanie tej kary jest wystarczające do wdrożenia [tegoż sprawcy] do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego – zdaniem Sądu Rejonowego taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie i nie ma bezwzględnej konieczności karania obwinionego grzywną. W przekonaniu Tutejszego Sądu w tej konkretnej sprawie zarówno charakter, jak i okoliczności czynu będącego przedmiotem postępowania pozwalają na przyjęcie, iż sam udziałZ. W.w postępowaniu jurysdykcyjnym przed Sądem będzie już dla niego sankcją w zupełności wystarczającą. Tutejszy Sąd nie traci także z pola widzenia, iż obwiniony zarzucanego mu wykroczenia dopuścił się (mówiąc wprost) wskutek swojego rodzaju naiwności i braku wyobraźni – ponadtoZ. W.nie był uprzednio karany za wykroczenia drogowe, a całe zdarzenie będące przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie ma charakter zupełnie incydentalny.
Orzeczenie o kosztach postępowania Sąd Rejonowy oparł o przepisart. 118§1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, albowiem nie ma praktycznie żadnych podstaw do zwolnienia obwinionego (osoby pracującej i osiągającej regularne dochody) od obowiązku poniesienia kosztów procesu w niniejszej sprawie – taka decyzja Tutejszego Sądu byłaby niewątpliwie sprzeczna z zasadami słuszności oraz społecznym poczuciem sprawiedliwości.