Sąd Okręgowy w Słupsku
IV Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ca 333/15
Data wyroku: 2015-08-07 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Andrzej Jastrzębski, Elżbieta Jaroszewicz, Mariola Watemborska
Słowa kluczowe: Służebność Przesyłu
Podstawa prawna: art. 172 kc

Sygn. akt IV Ca 333/15

POSTANOWIENIE
Dnia 7 sierpnia 2015r.
Sąd Okręgowy wS.IV Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym :
Przewodniczący: SSO Andrzej Jastrzębski (spr.)
Sędziowie SO: Elżbieta Jaroszewicz, Mariola Watemborska
Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zadrożna
po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2015 r., wS.
na rozprawie
sprawy z wniosku(...) Spółki AkcyjnejwG.
z udziałemG. C.
o stwierdzenie nabycia służebności gruntowej przez zasiedzenie
na skutek apelacji uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Rejonowego wL.z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt VI Ns 289/14
postanawia:

1
oddalić apelację,

2
zasądzić od uczestniczki postępowaniaG. C.na rzecz wnioskodawcy(...) Spółki AkcyjnejwG.kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt VI Ca 333/15

UZASADNIENIE
(...) S.A.wG.wniósł do Sądu Rejonowego wL.Wydziału Zamiejscowego wB.wniosek o stwierdzenie, że(...) Spółka AkcyjnawG.nabyła z dniem 1.01.1967 r., przez zasiedzenie służebność obciążającą nieruchomość wS., składającą się z działek gruntu oznaczonychnumerami ewidencyjnymi (...), dla której prowadzona jest księga nieczysta(...), polegającą na prawie korzystania z nieruchomości obciążonej poprzez utrzymywanie, eksploatowanie, konserwowanie naprawianie urządzeń napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV. W toku postępowania z ostrożności procesowej pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o stwierdzenie zasiedzenia z dniem 12.10.1986 r.
Wnioskodawca wniósł przy tym o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu opisanej szczegółowo we wniosku.
Uczestniczkap.C.wniosła o odrzecenie wniosku lub też jego oddalenie. Pełnomocnik uczestnika postępowania na ostatniej rozprawie w dniu 31. 10. 2014 r. podniósł zarzut przerwy zasiedzenia służebności.
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy wL.VI Zamiejscowy Wydział Cywilny wB.odmówił odrzucenia wniosku i stwierdził (punkt 2 sentencji), iż przedsiębiorca energetyczny(...) S.A.wG.nabył przez zasiedzenie służebność gruntową o treści odpowiadającej służebności przesyłu, polegającą na prawie do korzystania z nieruchomości obciążonej objętąksięgą wieczystą nr (...)(działki ewidencyjne nr (...)), poprzez utrzymanie, konserwację, naprawę i eksploatację znajdujących się na niej urządzeń napowietrznej linii energetycznych średniego napięcia 15 kV (w tym odgałęzienia nadziałce ewidencyjnej nr (...)), stanowiących własność przedsiębiorcy energetycznego oraz na zezwoleniu mu na wejście i wjazd na nieruchomość obciążoną, w każdej chwili trwania służebności, w celu wykonania niezbędnych robót związanych z utrzymaniem, konserwacją, naprawą i eksploatacją znajdującej się na niej napowietrznej linii energetycznej średniego napięcia 15 kV, w szczególności sprzętem, w tym także ciężkim, w obszarze pasów określonych w opinii biegłego sądowegoP. J. (1), najpóżniej z dniem 1 stycznia 2007 r.
Nadto Sąd ustalił, iż wnioskodawca i uczestnik postępowania ponoszą we własnym zakresie koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (punkt 3 sentencji).
Przedmiotowe orzeczenie zostało oparte na następujących ustaleniach.
Wnioskodawczyni była do dnia zamknięcia rozprawy właścicielką nieruchomości objętej działkami ewidencyjnymi o numerach:(...), dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy wL.prowadziksięgę wieczystą nr (...). Co najmniej od dnia złożenia wniosku o założenie tej księgi wieczystej, tj. od 14. 06. 1967 r. nieruchomość - objęta tymi(...)działkami ewidencyjnymi – do chwili zamknięcia rozprawy stanowiła zawsze przedmiot własności osób fizycznych.
Jak dalej wskazał sąd I instancji w okresie powojennym – co jest faktem powszechnie znanym – wprowadzono w Polsce ustrój polityczno-gospodarczy zwany ustrojem socjalistycznym, który funkcjonował do 1989 r., gdy rozpoczęły się reformy o charakterze rynkowym, poczynając od zniesienia szeregu koncesji oraz od dnia 01.02.1989r., od kiedy przedsiębiorstwa państwowe uzyskały zdolność nabywania mienia we własnym imieniu i na własną rzecz. Ustrój ten cechowała przede wszystkim gospodarka oparta na dominującej własności Skarbu Państwa. W tym okresie status przedsiębiorstw uregulowany został w następujący sposób:

⚫

w dniu 28 października 1950 r. wszedł w życiedekret z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych(Dz.U.1950.49.439 ze zm., tj. Dz. U. z 1960 r. Nr 18, poz. 111),

z dniem 1 października 1981 r. weszła w życie ustawa z dnia z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz.U.1981.24.12 ze zm.).

Te akty prawne dotyczyły ogółu przedsiębiorstw państwowych tym energetycznych. Sąd wskazał, że na mocy dekretu z dnia 3 stycznia 1947 roku powołane zostało Ministerstwo Przemysłu i Handlu, które objęło swą działalnością 16 centralnych zarządów przemysłowych działających do końca 1946 roku na prawach departamentów branżowych, a od 1 stycznia 1947 roku przekształconych w przedsiębiorstwo państwowe. Bezpośrednie niższym szczeblem w tej hierarchii były Zjednoczenia. W energetyce Zjednoczenia były wielozakładowymi przedsiębiorstwami państwowymi, posiadającymi osobowość prawną. Zgodnie z ustawą z dnia 4 lipca 1947 roku, zjednoczeniom energetycznym podporządkowano wszystkie zakłady energetyczne położone na terenie danego okręgu energetycznego bez względu na to czyją były własnością, z wyjątkiem zakładów nie zbywających zawodowo energii elektrycznej i zakładów nie związanych z państwową lub okręgową siecią elektryczną. Rozporządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 20 lipca 1948 roku, obszar państwa podzielony został na 14 okręgów energetycznych. Wydane w tym samym okresie, a mianowicie 5 czerwca 1948 roku rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu w sprawie uprawnieńZjednoczeń (...)oraz trybie i sposobie przejmowania przez te zjednoczenia zakładów, spowodowało przejęcie przez energetykę zawodową wszystkich zakładów energetycznych od organizacji samorządowych i spółdzielczych.
Na początku 1951 roku dokonano nowego podziału kraju na okręgi energetyczne. Zamiast istniejących dotychczas 14Zjednoczeń (...)- utworzono 6 okręgów. Na początku 1953 roku uzyskały one osobowość prawną stając się przedsiębiorstwami państwowymi na pełnym rozrachunku gospodarczym. Ministerstwu(...)nadane zostały szerokie uprawnienia do nadzoru nad elektrowniami przemysłowymi w zakresie dysponowania mocą i produkcją.
Dnia 1 stycznia 1959 rokuZakłady (...)okręgów przekształcone zostały w wielozakładowe przedsiębiorstwa działające na zasadach pełnego rozrachunku gospodarczego. Elektrownie, zakłady energetyczne, zakłady remontowe energetyki i inne będące do tej pory przedsiębiorstwami państwowymi, weszły w skład powstających przedsiębiorstw wielozakładowych jako jednostki działające na zasadach pełnego wewnętrznego rozrachunku gospodarczego. Zmiany takie wprowadzało zarządzenie nr 230 Ministra Górnictwa i Energetyki z 25 listopada 1956 r.
Zarządzeniem nr(...)Naczelnego DyrektoraZjednoczenia (...)z dnia 12 sierpnia 1975 roku w sprawie dostosowania terenowej organizacji energetyki do podziału administracyjnego kraju ustalono zakłady energetyczne działające na pełnym wewnętrznym rozrachunku gospodarczym wchodzące w skład poszczególnych okręgów - ustalono, że wskład Zakładów (...)wchodzi m.in.Zakład (...)z siedzibą wS., obejmujący obszar województwa(...). Zarządzenie to uchyliło § 1.2 pkt 8 zarządzenia nr(...)Naczelnego DyrektoraZjednoczenia (...)z dnia 31 grudnia 1974 roku w sprawie zakładów wchodzących w składprzedsiębiorstwa państwowego Zakłady (...)wB..
Zarządzeniem nr(...)Naczelnego DyrektoraZakładów (...)wB.z dnia 10 maja 1978 roku w sprawie działaniaZakładu (...)ustalono, że wZakładach (...)wB.działa wg zasad wewnętrznego pełnego rozrachunku gospodarczego zakład pod nazwąZakład (...).
Zarządzeniem nr(...)Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1989 roku w sprawie podziału niektórych przedsiębiorstw z grup we Wspólnocie(...)i(...)B.podziałowi uległ m.in.P.O.Energetyczny wB., w wyniku którego powstały odrębne przedsiębiorstwa państwowe - m.in.Zakład (...)z siedzibą wS..
Aktualnie występujący w niniejszym postępowaniu wnioskodawca jest następcą prawnymprzedsiębiorstwa państwowego Zakład (...). Zarządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu nr(...)/O./(...)z dnia 9 lipca 1993 roku dokonano podziału przedsiębiorstwa państwowego pod nazwąZakład (...)wS.i przekształcono je w jednoosobową spółkę z udziałem Skarbu Państwa. Aktem notarialnym sporządzonym przez notariuszaT. J.z dnia 12 lipca 1993 roku wW.przedsiębiorstwo państwowe zostało przekształcone w jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa działającą podfirmą Zakład (...) Spółka Akcyjna. Na mocy § 3 ww. zarządzenia(...)linie wysokiego napięcia: liniaŻ.220/110 kV, linia 400 kVŻ.–D., linia 220 kV –Ż.-G., zostały przekazane(...) S.A.Reszta mieniaZakładu (...)wS.została weszła w skład majątkuZakładu (...) S.A.wS..
Spółka ta w 2004 roku uległa przekształceniu na spółkę akcyjną podfirmą (...) S.A.w wyniku połączenia spółek w trybie określonym wart. 492 § 1 k.s.h.W dalszej kolejności nastąpiła zmiana firmy tej spółki na(...) Spółka Akcyjna, a następnie(...) Spółka Akcyjna.
Na podstawie decyzji WojewodyS.z dnia 22.04.1994 r.,Zakład (...) S.A.wS.stał się z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 roku użytkownikiem wieczystym gruntu położonego w obrębieS.-(...),działka nr (...), o powierzchni 20.330 m2, oraz nabył z dniem 5 grudnia 1990 roku znajdujące się na wyżej wymienionym gruncie budynki i urządzenia.
Sąd Rejonowy opierając się na orzecznictwie Sądu Najwyższego stanął na stanowisku, iż istniała możliwość:

⚫

po pierwsze - zasiedzenia służebności gruntowej o treści służebności przesyłu –art. 292 k.c., gdy bieg zasiedzenia został zakończony przed dniem 03. 08. 2008 r., tj. przed dniem wprowadzenia w życie instytucji prawnej służebności przesyłu,

po drugie – zastosowania instytucji doliczania okresów zasiadywania przez poprzedników prawnych osoby ubiegającej się o zasiedzenie -art. 176 § 1 k.c.,

po trzecie – w wypadku uwzględnienia wniosku o stwierdzenia nabycia służebności gruntowej o treści służebności przesyłu w okresach, gdy nie było jeszcze beneficjenta zasiedzenie służebności, lecz funkcjonowały innej formy organizacyjne – jego poprzedników prawnych, to stwierdzenie nabycia nastąpić musiało w dacie dziennej odpowiadającej następnemu dniu po zakończenia biegu zasiadywania –art. 111 § 1 i 2 k.c.w zw. zart. 112 zd. 1 k.c., ale należałoby stwierdzić zasiedzenie na rzecz aktualnego beneficjenta (tym wypadku(...) S.A.wG.) zgodnie z wymogami normy procesowej zart. 13 § 2 k.p.c.w zw. zart. 316 § 1 k.p.c.oraz ugruntowanym od lat poglądem prawnym SN, iż wykładnia prawa nie może prowadzić do wszczynania kolejnych, niepotrzebnych postępowań, skoro w ramach danego postępowania mogą być rozstrzygnięte kwestie jako przesłanki merytorycznego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy w jednym postępowaniu, a stanowisko to Sąd Rejonowy w pełni podzielił.

Zdaniem Sądu Rejonowego po II wojnie światowej – bez względu na ustrój polityczno-gospodarczy – w ramach każdej gminy zawsze tylko jedna instytucja – bez względu na nazwę czy formę organizacyjną – zajmowała się budową, remontami i kontrolą urządzeń energetycznych, przesyłem energii elektrycznej oraz inkasowaniem należności pieniężnych w zamian za dostawę energii elektrycznej. To oznaczało, że taka instytucja - czy jako zakład, czy przedsiębiorstwo państwowe, czy spółka energetyczna – była monopolistą na danym terenie i to wyłącznie władającym urządzeniami energetycznymi. Dotyczyło to więc takżegminy P./Rejonu(...). Poczynając od 1989 roku przedsiębiorstwa państwowe były wyposażane w mienie Skarbu Państwa, jako odrębne od Skarbu Państwa podmioty prawne nabywające prawa podmiotowe we własnym imieniu i na własny rachunek (stąd nie Skarb Państwa a przedsiębiorstwa państwowo były wpisywane do działów II ksiąg wieczystych). Te przemiany ekonomiczno-własnościowe charakteryzowały przemiany w latach 90-tych XX wieku. Dlatego uwzględniając zmiany ustawowe należało mieć na uwadze, iż regulacje te spowodowane były z jednej strony ogromną ilością przedsiębiorstw państwowych, a z drugiej strony nienadążaniem służb rządowych z formalnym przekazywaniem majątku poszczególnym przedsiębiorstwom państwowym, czy tworzonym na ich bazie spółkom prawa handlowego. Stąd – zdaniem Sądu Rejonowego - ww. rozwiązania ustawowe o charakterze systemowym, powszechnym sprowadzające się do nabycia (przekazanie posiadania), lecz znacznie większego dostępu do urządzeń energetycznych opartych na prawie własności czy użytkowaniu wieczystym nieruchomości (siedzib przedsiębiorstw) – arg. zart. 49 k.c.Gdy dane przedsiębiorstwo uzyskiwało tytuł własności do urządzeń energetycznych to tym samym inaczej należało spojrzeć na fakt ich posiadania w rozumieniuart. 176 § 1 k.c.Skarb Państwa - tracąc własność - nie mógł być dalej posiadaczem urządzeń energetycznych od dnia 05. 12. 1989 r. albowiem:

⚫

faktycznie nimi osobiście nawet wcześniej nie zarządzał, nie władał,

nie mógł także uzyskać/sprawować posiadania, skoro właścicielem urządzeń energetycznych stało się przedsiębiorstwo energetyczne od lat wykorzystujące je do przesyłu energii elektrycznej, a więc władające nimi.

Zdaniem Sądu Rejonowego najpóźniej z dniem 05.12.1989 r. przedsiębiorstwa energetyczne uzyskały nie tylko tytuł własności urządzeń energetycznych, lecz także posiadanie samoistne.
Sąd I instancji wskazał, że na nieruchomości uczestniczki postępowania – opisanej we wniosku – znajduje się tylko jedno urządzenie energetyczne w postaci linii średniego napięcia 15 kV numer(...). Linia ta przebiegała wyłącznie przez obszary objęte dwoma działkami ewidencyjnymi –(...)oraz(...). Natomiast przezdziałkę ewidencyjną numer (...)nie przebiega ta linia. Nie było na niej żadnego urządzenia energetycznego wnioskodawcy w dniu zamknięcia rozprawy. W dniu 30. 12. 1976 r. sporządzono protokół OT. W ten sposób udokumentowano przejęcie w poczet mienia poprzednika wnioskodawcy linii średniego napięcia 15 kV numer(...), objętej wnioskiem. Linia ta do dnia zamknięcia rozprawy przebiegała w sposób niezmieniony dostarczają energie elektryczną. Sąd Rejonowy oparł swoje ustalenia na opinii biegłego, zeznaniach świadkaT. S.oraz dokumentach tworzących paszport urządzenia energetycznego – swoisty zbiór dokumentów obrazujących jego funkcjonowanie (przesył energii, modernizacje itp.), wprowadzenie w skład majątku zakładu/przedsiębiorstwa (protokoły przejęcia wpisy w kartach ewidencyjnych itp. ). Pozwoliło to na ustalenie, od kiedy zaczął się bieg terminów zasiedzenia oraz ich upływ.
Podkreślił, że w aktach brak jest dokumentów, które by mówiły o zgodzie właściciela na przeprowadzenie inwestycji co do obu linii średniego napięcia, o których zeznawał świadekT. S.. Nie ma w nich także żadnych decyzji administracyjnych zezwalających inwestorowi wejść na grunt obecnie należący do uczestnika postępowania i dokonać inwestycji co do obu ww. linii.
Sąd wskazał, że wnioskodawca w kwestii dobrej wiary swojego poprzednika prawnego poprzestał na powołaniu się naart. 7 k.c.To nie było zdaniem Sądu wystarczające w wypadku istnienia w chwili wejścia na grunt osoby fizycznej i rozpoczęcia /modernizacji/budowy. Wnioskodawca nie udowodnił, czy inwestycje - w tym modernizacja - dokonywano za zgodą ówczesnego właściciela, czy też legalnie w oparciu o wydane decyzje administracyjne. Na to odpowiedzi nie dostarczył materiał dowodowy, a pozyskanie dodatkowego okazało się niemożliwe z uwagi na brak dokumentów i świadków (brak inicjatywy dowodowej stron poza zeznaniami uczestnika postępowania). Niewątpliwie istniała wówczas księga wieczysta, która określała stan prawny nieruchomości. Zdaniem Sądu I instancji inwestor (Skarb Państwa) miał pełną świadomość dokonywania inwestycji na terenie stanowiącym własność osoby fizycznej i nie zatroszczył się o albo zgodę właściciela albo o uzyskanie decyzji administracyjnych umożliwiających legalne przeprowadzenie inwestycji (obu) na nieruchomości. Wykluczyć tym samym należało – w jego ocenie - dobrą wiarę wnioskodawcy –art. 7 k.c., skoro tak zachował się jego poprzednik prawny zważywszy na to, że z przepisów obowiązującego wówczasdekretu z  dnia 11 października 1946 r. Prawo rzeczowewynikały dwie okoliczności o charakterze prawnym:

⚫

art. 17. nie można zasłaniać się nieznajomością wpisów w księdze wieczystej ani wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę;

art. 22. § 1. w złej wierze w rozumieniu przepisów niniejszych jest ten, kto wie, iż treść księgi wieczystej jest niezgodna z rzeczywistym stanem prawnym.

Sąd Rejonowy uznał, w konsekwencji, że okres posiadania linii średniego napięcia 15 kV nr(...)wystarczający do zasiedzenia służebności w złej wierze to od dnia 31. 12. 1976 r. do dnia 31. 12. 2006 r. Zasiedzenie więc służebności nastąpiło z dniem 01. 01. 2007 r.
Uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie oddalenia wniosku uczestniczki postępowania w zakresie odrzucenia wniosku sąd I instancji wskazał, że Sąd Rejonowy wL.VI Zamiejscowy Wydział Cywilny wB.prawomocnym postanowieniem w sprawie VI Ns 95/13 z dnia 15. 05. 2014 r. oddalił wniosek o stwierdzenie, że(...) S.A.wG.Oddział wS.z dniem 01. 01. 1967 roku przez zasiedzenie służebność przesyłu obciążającą nieruchomość gruntową uczestniczki postępowania, położoną wS., GminaP., stanowiącą działki ewidencyjne o numerach:(...)oraz(...), dla której Sąd Rejonowy wL.prowadziksięgę wieczystą nr (...). Z uzasadnienia tego orzeczenia wynikało, iż Sąd ten wykluczył możliwość nabycia przez wnioskodawcę (należało przez to rozumieć także jego poprzednika prawnego) służebności przesyłu. Należało przez to rozumieć, iż wykluczył zakończenie biegu zasiedzenia poczynając od 03. 08. 2008 r., kiedy to do polskiego systemu prawnego została wprowadzona nowa instytucja służebności przesyłu. Zważywszy, że przedmiotem rozstrzygania w przywołanej sprawie postawało żądanie zasiedzenia służebności przesyłu, a w niniejszej sprawie zasiedzenie służebności gruntowej o treści służebności przesyłu wniosek uczestniczki postępowania o odrzucenie wniosku o zasiedzenie służebności gruntowej o treści służebności przesyłu to należało orzec jak w pkt. 1 sentencji postanowienia.
Uczestniczka postępowania zaskarżyła powyższe postanowienie apelacją, domagając się jego zmiany i oddalenia wniosku o stwierdzenie zasiedzenia, ewentualnie jego uchylenia. Nadto wniosła o zasądzenie od wnioskodawcy na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. Skarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

⚫

art. 292 k.c.w zw. zart. 172 k.c.orazart. 3051-4k.c., poprzez uwzględnienie wniosku i stwierdzenie nabycia w drodze zasiedzenia służebności gruntowej o treści służebności przesyłu, pomimo braku normatywnych podstaw do stwierdzenia takiego zasiedzenia;

art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji, poprzez uwzględnienie wniosku i stwierdzenie nabycia w drodze zasiedzenia służebności gruntowej o treści służebności przesyłu, pomimo braku normatywnych podstaw do stwierdzenia takiego zasiedzenia, co narusza konstytucyjne zasady chroniące właścicieli nieruchomości;

art. 244 § 1 k.p.c.w zw. zart. 245 k.p.c.,art. 253 k.p.c.iart. 233 § 1 k.p.c., poprzez nieuzasadnione uznanie, iż niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kopie materiałów złożonych przez wnioskodawcę mają moc dokumentu i uznanie ich wiarygodności, a w konsekwencji przyjęcie za ustaloną datę wybudowania i rozpoczęcia eksploatacji urządzeń przesyłowych, co doprowadziło do uznania, iż czas posiadania służebności rozpoczął swój bieg z dniem 31 grudnia 1976 roku oraz z dniem 1 stycznia 1977 roku, a zasiedzenie nastąpiło z dniem 1 stycznia 2007 roku i z dniem 2 stycznia 2007 roku;

art. 233 § 1 k.p.c., poprzez brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego, niezasadne oparcie się na kserokopiach dokumentów, opinii biegłegoL., zeznaniach świadkaS., a w konsekwencji dowolne ustalenie daty wybudowania i rozpoczęcia eksploatacji urządzeń przesyłowych, a także przyjęcie, że wnioskodawca nabył od swojego poprzednika zasiedzianą uprzednio służebność i posiada legitymację do występowania w niniejszej sprawie;

art. 292 k.c.w zw. zart. 172 k.c.,art. 3051-4k.c.orazart. 352 § 2 k.c., poprzez uznanie, że wnioskodawcy można przypisać posiadanie cywilnoprawne i w konsekwencji możliwe jest nabycie przez niego służebności odpowiednio z dniem 1 stycznia 2007 roku i z dniem 2 stycznia 2007 roku.

Rozpoznając złożona apelację Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna.
Na wstępie zauważyć należy, że mając na uwadze treśćart. 382 k.p.c., sąd II instancji ma nie tylko uprawnienie, ale wręcz obowiązek rozważenia na nowo całego zebranego w sprawie materiału oraz dokonania własnej, samodzielnej i swobodnej oceny, w tym oceny zgromadzonych dowodów(uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1998 r., II CKN 704/97 - za pośrednictwem Systemu(...)Prawnej Lex).Sąd II instancji nie ogranicza się zatem tylko do kontroli sądu I instancji, lecz bada ponownie całą sprawę, a rozważając wyniki postępowania przed sądem I instancji, władny jest ocenić je samoistnie. Postępowanie apelacyjne jest przedłużeniem postępowania przeprowadzonego przez pierwszą instancję, co oznacza, że nie toczy się on na nowo.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił Sądowi rozpoznającemu apelację na konstatację, że dokonane przez Sąd Rejonowy rozstrzygnięcie, jak i wnioski wywiedzione z ustalonych okoliczności, prowadzące do wydania zaskarżonego postanowienia były prawidłowe. Sąd Okręgowy nie znalazł zatem podstaw do innej, aniżeli dokonana przez Sąd Rejonowy, oceny okoliczności powoływanych przez strony w toku postępowania sądowego przed obiema instancjami.
Sąd Okręgowy w pełni akceptuje poczynione przez Sąd I instancji ustalenia stanu faktycznego, jak i zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia rozważania prawne. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny merytorycznej zgłoszonych roszczeń. W konsekwencji, zarzuty podniesione w treści apelacji, w ocenie Sądu II instancji, stanowią w istocie polemikę z prawidłowymi wskazaniami i rozważaniami Sądu I instancji.
W pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii legitymacji procesowej po stronie wnioskodawcy(...) S.A.wG..
Po II wojnie światowej na obszarze państwa polskiego działało kilkanaście zarządów przemysłowych zajmujących się energetyką, które z dniem 1 stycznia 1947 roku zostały przekształcone w przedsiębiorstwa państwowe. Każde z nich odpowiadało za kwestie związane z energetyką w danym okręgu. W dniu 10 maja 1978 roku z częściPrzedsiębiorstwa Państwowego Zakłady (...)wB.utworzony został, działający według zasad wewnętrznego pełnego rozrachunku gospodarczego, podmiot pod nazwąZakład (...)wS., który wykonywał uprawnienia Skarbu Państwa w stosunku do linii elektroenergetycznych położonych na obszarze ówczesnego województwa(...)(w tym także linii przechodzących przez nieruchomości należące obecnie do apelującego). Na mocy zarządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1988 roku, z dniem 31 grudnia 1988 rokuPrzedsiębiorstwo Państwowe (...)wB.uległo podziałowi, wskutek którego powstało m.in.Przedsiębiorstwo Państwowe Zakład (...)z siedzibą wS.. Zarządzeniem nr(...)/O./(...)Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 9 lipca 1993 roku oraz na podstawie aktu notarialnego - aktu przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa - z dniem 12 lipca 1993 rokuZakład (...)wS.został przekształcony w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa - pod nazwąZakład (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wS.. Zgodnie z § 3 ust. 1 zarządzenia nr(...)/O./(...)Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 9 lipca 1993 roku, na nowoutworzoną spółkę przeszły wszelkie prawa i obowiązki, jakie przysługiwałyZakładowi (...)wS.(z wyłączeniem praw i obowiązków przejętych przez(...) SAwW.). Innymi słowy owa spółka wstąpiła we wszystkie stosunki prawne i faktyczne, których stroną byłZakład (...)wS.– w tym również w te, wynikające z faktu korzystania z sieci energetycznej przechodzącej przez nieruchomość należącą obecnie do uczestników postepowania. Kolejne przekształcenia w/w spółki - połączenie z(...) S.A.wG.((...) S.A.wG.), a dalej zmiana nazwy na(...) S.A.wG.doprowadziły do ostatecznego przejścia opisanych wyżej uprawnień na wnioskodawcę.
W świetle powyższego Sąd II instancji w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji dotyczące następstwa prawnego wnioskodawcy i jego poprzedników. Co wymaga podkreślenia, kwestia ta była w ostatnim czasie wielokrotnie badana przez Sąd Okręgowy wS., na kanwie analogicznych spraw z udziałem(...) S.A.wG.o stwierdzenie zasiedzenia służebności.
Zważyć należy, że skarżący oparł apelację na zarzucie naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c., poprzez dokonanie błędnej i niewszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co jego zdaniem miało doprowadzić do poczynienia przez Sąd Rejonowy mylnych ustaleń i w konsekwencji uwzględnienia powództwa.
Należy mieć na uwadze, iż zgodnie z treścią - wyrażającego obowiązującą w polskiej procedurze cywilnej zasadę swobodnej oceny dowodów -art. 233 § 1 k.p.c., sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału - swobodna ocena dowodów odnosi się do wyboru określonych środków dowodowych i do sposobu ich przeprowadzenia. Mają być one ocenione konkretnie i w związku z całym zebranym materiałem dowodowym. Jest to podstawowym zadaniem sądu orzekającego, wyrażającym istotę sądzenia, a więc rozstrzygania kwestii spornych w warunkach niezawisłości, na podstawie własnego przekonania sędziego przy uwzględnieniu całokształtu zebranego materiału(orzeczenie Sądu Najwyższego z 16 lutego 1996 r., II CRN 173/95, nie publ.).W orzeczeniu z 10 czerwca 1999 roku, wydanym w sprawie II UKN 685/98 (OSNAPiUS 2000, nr 17, poz. 655)Sąd Najwyższy stwierdził, że normy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego.
Jednocześnie przysługujące sądowi prawo swobodnej oceny dowodów musi być tak stosowane, aby prawidłowość jego realizacji mogła być sprawdzona w toku instancji. Dlatego skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sądart. 233 § 1 k.p.c.wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania, lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu(uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1998 r., II CKN 4/98; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2000 r., V CKN 17/00; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 1999 r., II UKN 76/99 – za pośrednictwem Systemu(...)Prawnej Lex).
Zdaniem Sądu II instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, iż Sąd Rejonowy uchybił zasadom logicznego rozumowania, lub doświadczenia życiowego. To z kolei czyni zarzut naruszeniaart. 233 k.p.c.gołosłownym.
Wywodom Sądu I instancji nie można zarzucić dowolności, ani przekroczenia granic logicznego rozumowania. Sąd odniósł się do podniesionych przez strony w toku sprawy zarzutów. Wskazał fakty, które uznał za udowodnione i na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga, że Sąd Rejonowy, opierając się na doświadczeniu życiowym i logice, w sposób całościowy i pozbawiony jakiejkolwiek dowolności – prawidłowo - zinterpretował zebrany materiał dowodowy. Jego treść nie budziła przy tym żadnych wątpliwości.
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości fakt, iż przez nieruchomość uczestniczki postępowania przebiega linie średniego napięcia 15kV . Przy czym istniały one już w 1976 roku. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie nie tylko w zeznaniach świadkaT. S. (2)i potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika procesowego wnioskodawcy kopiach dokumentów tworzących tzw. paszport linii energetycznej.
Zważyć należy, że zawarte w treści owych potwierdzonych za zgodność kserokopii informacje, dotyczące spornych linii elektroenergetycznych, jedynie potwierdziły okoliczności, wynikające z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie stanowiły one same w sobie dowodu na istnienie kwestionowanych przez uczestnika postępowania faktów, a jedynie wzajemnie korespondowały z wnioskami wynikającymi z innych przeprowadzonych w toku postępowania środków dowodowych, w tym z zeznaniami świadkaT. S. (3), opinią biegłegoP. J. (2).
Zdaniem Sądu Okręgowego, przywołane dowody jednoznacznie świadczą o tym, że linia średniego napięcia 15 kV nr(...), której elementy znajdują się na nieruchomości apelującej uczestniczki postępowania jest wykorzystywana przez wnioskodawcę, a wcześniej jego poprzedników prawnych, nieprzerwanie od co najmniej 31 grudnia 1976 roku.
Sąd II instancji w pełni podzielił stanowisko Sądu Rejonowego w kwestii posiadania przez wnioskodawcę i jego poprzedników prawnych nieruchomości apelującego, w zakresie odpowiadającym wykonywaniu służebności gruntowej o treści służebności przesyłu.
W tym miejscu należy stwierdzić, iż w orzecznictwie dominuje pogląd, zgodnie z którym dopuszczalne jest zaliczenie przypadającego przed 1989 rokiem, okresu posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe – jako zarządcę mienia Skarbu Państwa - nieruchomości, odpowiadającego zakresem służebności przesyłu, do okresu posiadania potrzebnego do jej zasiedzenia przez następcę prawnego tegoż przedsiębiorstwa.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 12 stycznia 2012 r., IV CSK 183/11 –(za pośrednictwem Systemu(...)Prawnej LexOmega),Sąd Najwyższy stwierdził bowiem, że nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż posiadanie służebności przesyłowej przez przedsiębiorstwo państwowe przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującejkodeks cywilny z 1989 rokunie było posiadaniem w rozumieniuart. 352 § 1 k.c.i nie mogło prowadzić do zasiedzenia.
Podobne stanowisko Sąd Najwyższy wyraził w uzasadnieniu postanowienia z dnia 13 października 2011 roku, sygn. V CSK 502/10(za pośrednictwem Systemu(...)Prawnej LexOmega)stwierdzając, że posiadanie przez przedsiębiorstwo państwowe (w okresie poprzedniego ustroju) urządzeń energetycznych oraz cudzej nieruchomości, na której zostały posadowione, jest posiadaniem w rozumieniuart. 352 k.c.i może prowadzić do zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej służebności przesyłu (art. 292w zw. zart. 172 k.c.).
Analizując kolejne przesłanki zasiedzenia służebności, Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że wnioskodawca nie wykazał w toku postępowania, by jego poprzednik prawny, w chwili rozpoczęcia posiadania opisanych wyżej nieruchomości w zakresie odpowiadającym wykonywaniu służebności gruntowej o treści służebności przesyłu, pozostawał w dobrej wierze.(...) S.A.wG.był w niniejszej sprawie reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika lecz mimo to nie podjął jakiejkolwiek aktywności, skierowanej na wykazanie, że omawiane ograniczenie prawa własności w stosunku do działek należących do apelującejG.C., oparte było na zgodzie ich ówczesnych właścicieli, bądź decyzji administracyjnej. Nie ulega przy tym wątpliwości – jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy - iż wobec faktu ujawnienia w 1976 roku stanu prawnego spornych nieruchomości w księgach wieczystych, powinien był wiedzieć, iż prawo dysponowania nimi na cele prowadzenia inwestycji elektroenergetycznych mu nie przysługuje.
Sąd podzielił w tej mierze stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 25 stycznia 2008 roku(sygn. akt II CSK 346/08 – za pośrednictwem Systemu(...)Prawnej Lex), zgodnie z którym zajęcie cudzej nieruchomości i umieszczenie na niej urządzeń energetycznych bez uzyskania tytułu prawnego jest równoznaczne ze złą wiarą.
W myśl art. 9 ustawy z dnia 28 lipca 1990 roku o zmianieustawy Kodeks cywilny, przepisart. 172 k.c.wprowadzający 20 – letni (dobra wiara) i 30 – letni (zła wiara) termin zasiedzenia, od dnia 1 października 1990 roku stosuje się także do zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się i nie zakończył przed tą datą.
Tym samym należało uznać, iż w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdzie 30-letni termin zasiedzenia, co skutkować będzie tym, że w przypadku linii średniego napięcia 15 kV, przebiegającej przezdziałki o nr (...)i o nr(...), zasiedzenie nastąpiło odpowiednio z dniem 1 stycznia 2007 roku.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego w kwestii naruszenia przez Sąd I instancjiart. 21 oraz 64 Konstytucji, należało stwierdzić, że są one chybione. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 maja 1999 roku(sygn. SK 9/98 – za pośrednictwem Systemu(...)Prawnej Lex)wypowiedział się bowiem za dopuszczalnością ograniczenia prawa własności, w sytuacji zasiedzenia służebności gruntowej.
Mając powyższe na uwadze Sąd II instancji, na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.orzekł jak w sentencji.