Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 226/15
Data wyroku: 2015-05-26 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 k.c.

Sygn. akt III Ca 226/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 roku w sprawie z powództwaZ. S.przeciwkoGminie M.Ł.– Zarządowi Dróg i(...)o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi w pkt. 1 a wyroku zasądził odGminy M.Ł.Zarządu Dróg i(...)na rzecz powódkiZ. S.kwotę 14.000 złotych tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia 24 maja 2012 roku do dnia zapłaty (pkt. 1a wyroku), kwotę 383,90 złotych tytułem odszkodowania za koszty opieki z ustawowymi odsetkami od dnia 24 maja 2012 roku do dnia zapłaty (pkt. 1 b wyroku) oraz kwotę 69,80 złotych tytułem odszkodowania za koszty dojazdów z ustawowymi odsetkami od dnia 24 maja 2012 roku do dnia zapłaty (pkt. 1 c wyroku), oddalając powództwo w pozostałej części. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 100 zd. 1 k. p. c.ustalając, że powódka wygrała proces w 82%.
Apelację od powyższego wyroku wniosła powódka zaskarżając go w zakresie pkt. 2 wyroku, tj. w części oddalającej powództwo co do kwoty 3.500 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 24 maja 2012 roku do dnia zapłaty  oraz stosownie w zakresie rozstrzygnięcia co do kosztów procesu. Zaskarżonemu w tym zakresie orzeczeniu zarzuciła:

1
naruszenie prawa materialnego, tj.art. 445 § 1 k.c.poprzez jego błędną wykładnię polegającą na zasądzeniu na rzecz powódki zadośćuczynienia w kwocie o 3.500 złotych niższej, niż kwota ustalona przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jako „suma odpowiednia”;

2
naruszenie prawa procesowego, tj.art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 278 k.p.c.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego i uczynienie tej oceny dowolną, to jest poprzez zasądzenie zaniżonej kwoty zadośćuczynienia wbrew ustaleniom zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. poprzez błędne obniżenie należnego powódce zadośćuczynienia, mimo, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego z zakresu ortopedii wynika, iż doznane przez powódkę obrażenia uzasadniają przyznanie zadośćuczynienia w kwocie o 3.500 złotych wyższej.

W oparciu o powyższe zarzuty powódka wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczeniai zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki w miejsce kwoty 14.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 24 maja 2012 roku do dnia zapłaty, kwoty 17.500 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 24 maja 2012 rok do dnia zapłaty oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przy uwzględnieniu merytorycznego rozpoznania apelacji.
Na terminie rozprawy apelacyjnej powódka podtrzymała dotychczasowe stanowisko procesowe, zaś strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja była zasadna i skutkowała zmianą zaskarżonego orzeczenia.
Sąd Okręgowy aprobuje ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancjii wyrażone przez ten Sąd oceny prawne. Efektem kontroli zainicjowanej wniesioną apelacją jest korekta w zakresie kwoty zasądzonej w wyroku, a ustalonej w wyniku prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Na wstępie wskazać należy, iż powódka podnosząc zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.w wywiedzionej przez siebie apelacji nie kwestionuje poszczególnych ustaleń faktycznych przytoczonych na kartach uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego, nie usiłuje podważyć toku rozumowania Sądu Rejonowego w zakresie dotyczącym dokonywania tych ustaleń, oraz nie wskazuje jakie ustalenia faktyczne byłyby prawidłowe. Z uzasadnienia zaś apelacji powódki wynika jednoznacznie, że podniesiony przez nią zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.dotyczy w istocie kwoty 3.500 złotych, o którą Sąd obniżył powódce tytułem zadośćuczynienia. Wyjaśnić zatem należy, iż rozstrzygnięcie jaka kwota tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę będzie „odpowiednia” należy do quaestiones iuris, a więc zagadnień prawa materialnego (art. 445 § 1 k.c.). Dlatego postawiony przez powoda zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.należy rozpatrzeć jako dotyczący prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, to jestart. 445 § 1 k.c.
Odnosząc się do kwestii wysokości należnego powódce zadośćuczynienia zauważyć trzeba, iż w świetle niekwestionowanych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji, nie ulega wątpliwości, iż Sąd rozstrzygając w przedmiotowej sprawie kierując się materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w szczególności dowodem z opinii biegłych, słusznie uznał, co również nie umknęło uwadze apelującego, iż kwota 21.000 złotych stanowi odpowiednie i niewygórowane zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Następnie, ustalając, że skoro powódka otrzymała w toku postępowania likwidacyjnego tytułem zadośćuczynienia kwotę 3.500 złotych, należną kwotę 21.000 złotych należało obniżyć o kwotę wypłaconą przez ubezpieczyciela i zasądzić różnicę, czyli kwotę 17.500 złotych, dając temu wyrazw treści uzasadnienia. Jakkolwiek na etapie redagowania uzasadnienia i wyroku pojawiła się rozbieżność w zakresie ustalonej wysokości zadośćuczynienia, to jednak należało potraktować ją jako oczywistą omyłkę, która na skutek wniesionej apelacji uległa korekcie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądzoną w pkt. 1a kwotę 14.000 zł podwyższył do kwoty 17.500 złotych.
Zmiana zaskarżonego wyroku skutkować musiała również zmianą rozstrzygnięciao kosztach postępowania przed Sądem I instancji. Ostatecznie powódka wygrała procesw całości, tym samym Sąd Odwoławczy o kosztach procesu orzekł na podstawieart. 98 k.p.c., pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 98 § 1 i § 3 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.Ponieważ apelacja powódki okazała się zasadnaw całości pozwany powinien zwrócić powódce poniesione przez nią koszty postępowania odwoławczego na które złożyło się jedynie wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie§ 6 pkt 3w zw. z§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. z 2013 roku, poz. 490 j.t.).