Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 850/15
Data wyroku: 2015-10-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko, Sebastian Mazurkiewicz, Anna Zawadka
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Dokumentom
Podstawa prawna: art. 270 § 1kk

Sygn. akt VI Ka 850/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 października 2015 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko (spr.)
Sędziowie:  SO Sebastian Mazurkiewicz
SO Anna Zawadka
protokolant: p.o. protokolant sądowy Marta Piotrowska
przy udziale prokuratora Mariusza Ejflera
po rozpoznaniu dnia 19 października 2015 r. wW.
sprawyS. K.synaA.iM.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 270 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe wW.
z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt III K 1024/14
zaskarżony wyrok uchyla uznając, iżS. K.popełnił wykroczenie polegające na tym, że w dniu 13 kwietnia 2013 roku wW.w Komisariacie PolicjiW.W.wprowadził Policję Państwową w błąd co do własnej tożsamości podając się podczas sporządzania protokołu przeszukania osoby za swojego brataA. K., które kwalifikuje z art. 65 § 1 kw i postępowanie karne wobecS. K.umarza na podstawie art. 45 § 1 kw w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpsw; kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 516,60 złotych obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu oskarżonego w drugiej instancji oraz podatek VAT.
SSO Anna Zawadka SSO Ludmiła Tułaczko SSO Sebastian Mazurkiewicz
Sygn. akt VI Ka 850/15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi- Południe wW.sygn. III K 1024/14 z dnia 16 kwietnia 2015r. w ramach zarzuconego czynu uznałS. K.za winnego, tego że w dniu 13 kwietnia 2013r. wW.w Komisariacie PolicjiW.-W.w celu użycia za autentyczny, podrobił dokument w postaci protokołu przeszukania osoby, w ten sposób, że podrobił na nim podpis w swojego brataA. K.tj. występku zart. 270 §1 k.k.i na tej podstawie skazał go na karę 5 pięciu pozbawienia wolności. Na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył czas rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach 13.04.2013r. i 14.04.2013r. uznając dwa dni pozbawienia wolności za wykonane.
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego. Na podstawieart. 438 pkt 1 k.p.k.oraz427§2 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :

I
obrazę przepisów prawa materialnego poprzez kwalifikację prawną czynu jako przestępstwa zart. 270 §1 k.k.podczas gdy w rzeczywistości popełniony czyn stanowi jedynie wykroczenie zart. 65kw z uwagi na fakt , że oskarżony jedynie wprowadził w błąd funkcjonariusza policji co do swojej tożsamości poprzez podanie danych swojego brata i podpisanie się jego imieniem, ale nie sfałszował on dokumentu, jak również nie miał zamiaru posłużyć się rzekomo sfałszowanym dokumentem, jako autentycznym. Złożenie podpisu było konsekwentnie związane z działaniem oskarżonego co stanowiło kontynuację czynu podania nieprawdziwych danych a więc wykroczenia.

Jednocześnie, w razie nie uwzględnienia powyższego zarzutu z ostrożności procesowej na podstawieart. 438 pkt 3 i 4 k.p.k.orazart. 427 §2 k.p.k.zarzuconemu wyrokowi zarzucił

II
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, polegający na przyjęciu, że czyn oskarżonego cechował się znaczną społeczną szkodliwością a co za tym idzie nie był wypadkiem mniejszej wagi w sytuacji gdy sam fakt dokonania podpisu pod protokołem przeszukania osoby był w niniejszej sytuacji jedynie formalnością oraz konsekwencją wcześniejszego podania się przez oskarżonego za swojego brata zaś funkcjonariusza policji jeszcze przed złożeniem podpisu przez oskarżonego wiedzieli, że podaje się on nieprawdziwe dane co do swojej tożsamości oraz

III
orzeczenie wobec oskarżonego rażąco niewspółmiernie wysokiego wymiaru kary tj. kary bezwzględnego pozbawienia wolności na 5 miesięcy w sytuacji gdy oskarżony przyznał się do winy a podpisanie się przez oskarżonego pod protokołem przeszukania nie miało żadnych ujemnych konsekwencji

W konkluzji wniósł o uniewinnię lub o orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 2 lat.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy jest zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie budził wątpliwości. OskarżonyS. K.podając się za swojego brata podpisał w dniu 13 kwietnia 2013r. w toku postępowania przygotowawczego, protokół przeszukania osoby imieniem i nazwiskiem(...). Sąd I instancji ustalił motywację takiego zachowania jako chęć uniknięcia odbycia kary za popełnione wcześniej przestępstwa. Przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym należy podzielić zarzut apelacji obrońcy o naruszeniu prawa materialnego. Zasadnie skarżący zarzuca, że oskarżony nie popełnił przestępstwa zart. 270 § 1 k.k.polegającego na sfałszowaniu dokumentu poprzez złożenie na nim podpisu za swojego brata. W tym stanie faktycznymS. K.należy przypisać wykroczenie zart. 65 § 1kw. Obrońca powołuje się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2004r. IV KK 137/04, w którym Sąd wskazał w podobnym stanie faktycznym, że: „ Skoro protokoły zatrzymania, przeszukania i zatrzymania rzeczy zostały sporządzone przez funkcjonariuszy policji więc wszystkie pochodzą od osób upoważnionych do ich opracowania i dlatego też są one dokumentami pod względem formy autentycznymi. Jedynie nieprawdziwe są w nich dane personalne zatrzymanego bowiem ten podawał się za inną osobę i tym nazwiskiem się podpisał. Tak więc zachowanie skazanego sprowadzało się do złożenia nieprawdziwych oświadczeń, co do swojej tożsamości i potwierdzenia tego faktu nieprawdziwym podpisem. Tym samym Sąd Najwyższy uznał, że podpisanie się na protokołach zatrzymania osoby, przeszukania samochodu i zatrzymania rzeczy, innym nazwiskiem nie może być uznane za podrobienie tych dokumentów w rozumieniuart. 270 § 1 k.k.bo sprawca nie sporządzał ich przy zachowaniu pozorów, że pochodzą one od innej osoby. Jedyne, co można przypisać oskarżonemu, w tej sytuacji to to, że wprowadził władzę w błąd co do swojej tożsamości a więc popełnił wykroczenie określone wart. 65 § 1kw.” Cytowane orzeczenie dotyczy adekwatnego stanu faktycznego, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie. Wykroczenie zart. 65 § 1kw dotyczy sprawcy, który umyślnie wprowadza w błąd organ państwowy lub instytucję upoważnioną z mocy ustawy do legitymowania, co do tożsamości, obywatelstwa, zawodu, miejsca zatrudnienia lub zamieszkania. Wprowadzenie w błąd może być osiągnięte za pomocą słowa lub pisma. Może nastąpić również przez zatajenie prawdziwego stanu rzeczy- np. podpisanie pisma, podanie fałszywego nazwiska imienia, zawodu, miejsca pracy lub miejsca zamieszkania a także na skutek takiego zachowania się sprawcy, które może prowadzić do wyciagnięcia błędnych wniosków przez organ państwowy. Dokładnie taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Sąd odwoławczy uznał więc, żeS. K.popełnił wykroczenie z art. 65 § 1 kw. Wobec upływu okresu dwóch lat przedawnienia wykroczeń, o jakim mowa z art. 45 § 1 kw wyrok uchylił i umorzył postępowanie. Należy zgodzić się z obrońcą, że ustalenie prawdziwych danych personalnych oskarżonego nie mogło nastręczyć trudności prowadzącym postępowanie przygotowawcze skoroS. K.był już karany a jego odciski palców znajdują się w systemach policyjnych. Złożenie podpisu(...)na protokole przeszukania było kontynuacją przyjętego sposobu zachowania oskarżonego, który wprowadził policjantów w błąd co do swoich prawdziwych danych personalnych. Oskarżony nie odwzorowywał oryginalnego podpisu swojego brata na protokole przeszukania osoby z dnia 13 kwietnia 2013r. ale podawał się za niego licząc na to, że zostanie zwolniony do domu i uniknie odbywania kary pozbawienia wolności .
Z tych powodów sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 118 § 2 kpsw.
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Sebastian Mazurkiewicz SSO Anna Zawadka