Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 251/15
Data wyroku: 2015-08-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Jabłoński
Słowa kluczowe: Groźba
Podstawa prawna: art. 190 § 1 kk i inne
Teza: oskarżony został uznany za winnego

Sygn. akt III K 251/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 sierpnia 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie Wydział III Karny
w składzie:
Przewodniczący–   SSR Maciej Jabłoński
Protokolant–   Agata Kowalewska
Prokurator-Tomasz Cieślak
po rozpoznaniu w dniu 12.06.2015 r., 02.07.2015 r., 12.08.2015 r.
sprawy:
T.K.-s.R.iH.z d.S.,ur. (...)wW.,
oskarżonego , o to że:

I
w dniu(...)2015 r. w(...), przy użyciu noża, kierował groźby pozbawienia życia wobecM. W. (1), które wzbudziły w niej uzasadnioną obawę, ze zostaną spełnione tj. o czyn zart. 190 § 1 kk

II
w dniu(...)2015 r. wW.wdarł się do mieszkania zajmowanego przezM. W. (1)przyul. (...), nie stosując się do orzeczonego postanowienia z dnia 30.05.2014 r. Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą III K 364/14 zakazu zbliżania się doM. W. (1)tj. czyn zart. 193 kkw zb. zart. 244 kk

III
w dniu(...)2015 r. wW.znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariusza Policji sierż.I.b.podczas i w związku z pełnieniem przez nią obowiązków służbowych, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo podobne tj. czyn zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

IV
w dniu(...)2015 r. wW.naruszył nietykalność cielesna funkcjonariusza Policji sierż.I. B.poprzez szarpanie za mundur, kopanie i uderzanie rękoma w korpus oraz nogi podczas pełnienia przez nią obowiązków służbowych, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo podobne tj. czyn zart. 222 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

V
w dniu(...)2015 r. wW.naruszył nietykalność cielesna funkcjonariusza Policji post.M. W. (2)poprzez szarpanie za mundur, kopanie i uderzanie rękoma w korpus oraz nogi podczas pełnienia przez nią obowiązków służbowych, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo podobne tj. czyn zart. 222 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

orzeka:

I
T.K.uznaje za winnego dokonania zarzucanych mu czynów z tym, że w zakresie czynu zpkt 1eliminuje użycie noża, w zakresie czynu zpkt 2eliminuje z opisu czynu wdarcie się do mieszkania i przyjmuje kwalifikacje prawną wyłącznie zart. 244 kkoraz wskazuje jako sygnaturę sprawy II K 346/14 i za to:

- za czyn zpkt 1na podstawieart. 190 § 1 kkwymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,
- za czyn zpkt 2na podstawieart. 244 kkwymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,
- za czyn zpkt 3na podstawieart. 226 § 1 kkwymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,
-za czyn zpkt 4na podstawieart. 222 § 1 kkwymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,
- za czyn zpkt 5na podstawieart. 222 § 1 kkwymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.

II
Na podstawieart. 85 kki86 § 1 kkwymierza oskarżonemu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.

III
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres pozbawienia wolności w sprawie od dnia(...)2015 r. do dnia 12 sierpnia 2015 r.

IV
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K.H.wynagrodzenie za obronę z urzędu w kwocie 588 zł plus podatek VAT;

V
Na podstawieart. 624 § 1 kpkzwalnia oskarżonego od opłaty a koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt III K 251/15

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r.
Na podstawie zebranego i ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego, Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu(...)2015 roku około godziny 12:00T.K.udał się pod adres przyul. (...)wW., gdzie zamieszkujeM. W. (1). Drzwi do mieszkania nie były zamknięte na klucz.T.K.uchylił drzwi, zajrzał do środka, stał pomiędzy pokojem, a klatką schodową, na progu mieszkania. Kierował on doM. W. (1)groźby pozbawienia życia słowami: „ty kurwo, zabiję cię”.M. W. (1)dobiegła do drzwi i zamknęła je, pozostawiającT.K.na zewnątrz mieszkania.T.K.nożem porysował drzwi mieszkania po stronie zewnętrznej, zaczął w nie kopać.M. W. (1)o zdarzeniu zawiadomiła patrol Policji. Około godziny 12:10 na miejsce przyjechał patrol Policji. Po wejściu na klatkę schodową funkcjonariusze Policji spotkali schodzącego mężczyznę, którego zapytali skąd idzie, co robi na tej klatce schodowej, poproszono go o podanie swoich danych osobowych.T.K.odmówił podania swoich danych, zachowywał się arogancko, śmiał się i pokazywał język. Po ponownym zapytaniu mężczyznę przez sierż.I. B.o dane osobowe zwrócił się do niej słowami: „czego ty chcesz kurwo jebana”. Mężczyzna w końcu podał swoje dane osobowe post.M. W. (2), wówczas ponownie skierował do sierż.I. B.wulgarne słowa takie jak poprzednio. Wówczas zmieszkania numer (...)na klatkę schodową wyszłaM. W. (1), która oświadczyła, że to ona wezwała policję, aT.K.kierował wobec niej groźby karalne. Następnie funkcjonariusze policji poprosiliT.K.o opróżnienie kieszeni. Na początkuT.K.nie reagował na ww. polecenie. Został poinformowany, że jeśli będzie utrudniał wykonywanie czynności zostaną wobec niego zastosowane środki przymusu bezpośredniego. W trakcie kontroli osobistej post.M. W. (2)ujawnił w kieszeni kurtkiT.K.nóż.T.K.stał się agresywny, zaczął szarpać poprzez trzymanie sierż.I. B.oraz post.M. W. (2)za mundury i przepychanie. Funkcjonariusze policji przewróciliT.K.na posadzkę, który bronił się przed założeniem kajdanek, kopiąc oraz uderzając rękoma, trafiając w różne części ciała w post.M. W. (2)oraz sierż.I. B.. Funkcjonariusze policji użyli wobec mężczyzny gazu łzawiącego, a następnie założyli mu kajdanki na ręce trzymane z przodu. Do pomocy została wezwana załoga z(...)W.III, która pomogła przekuć zatrzymanego mężczyznę z tyłu i przetransportować go do Komisariatu.
T.K.był wielokrotnie karany, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przeciwko działalności instytucji państwowych, samorządu terytorialnego, przeciwko wymiarowi sprawiedliwości oraz przeciwko wolności. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy wW.z dnia 30.05.2015 r. w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt III K 346/14 orzeczono wobecT.K.zakaz kontaktowania się zM. W. (1)w jakikolwiek sposób i w jakichkolwiek sprawach jak również zakaz przebywania w odległości 1 km od jej miejsca zamieszkania i zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 300 m.
Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie następujących dowodów:wyjaśnień oskarżonegoT.K.(k. 53, 55, 225-227), zeznańM. W. (2)(k. 10-11, 227-228), zeznańI. B.(k. 14-15, 284), zeznańP. K.(k. 13, 284-285), zeznańM. W. (1)(k. 8, 285-286), zeznańB. W.(k. 286), protokołu zatrzymania (k. 2), protokołu przeszukania (k. 4-6), protokołu oględzin (k. 17-23), opinii sądowo psychiatrycznej (k. 67-71, 84-89), karty karnej (k. 111-112), wykazu dowodów rzeczowych (k. 115), opinii o tymczasowym aresztowaniu (k. 319-322), informacji o pobytach i orzeczeniach (k. 321-328), odpisów wyroków (k. 104-107), postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 30.05.2014 r. sygn. akt III K 346/14.
Sąd dokonał następującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego:
Wyjaśnienia oskarżonegoT.K.Sąd uznał za częściowo wiarygodne. Oskarżony przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Sąd uznał wyjaśnienia składane przez oskarżonego za jedynie częściowo wiarygodne, tj. co do czasu, miejsca i osób uczestniczących w zdarzeniu. Zaś co do jego przebiegu to Sąd nie neguje prawdziwości wyjaśnień oskarżonego, w zakresie w jakim wskazał, iż w dniu(...)2015 roku udał się pod adres zamieszkaniaM. W. (1), otworzył drzwi jej mieszkania, stał na zewnątrz nie przekraczając progu mieszkania. Zeznania oskarżonego w niniejszym zakresie korespondują z zeznaniami świadków, przede wszystkim z zeznaniami świadkaP. K., która zeznała, iż oskarżony stał pomiędzy pokojem, a klatką schodową. Natomiast wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim podał, że nie groziłM. W. (1), że nie znieważył funkcjonariusza sierż.I. B.oraz iż nie naruszył nietykalności cielesnej funkcjonariuszy Policji sierż.I. B.oraz post.M. W. (2)stoją w sprzeczności z zeznaniami świadkówI. B.,M. W. (2)orazP. K., które Sąd obdarzył walorem wiarygodności.
Zeznania świadkaM. W. (1)Sąd uznał za częściowo wiarygodne. Zeznania złożone przezM. W. (1)w postępowaniu przygotowawczym w części są sprzeczne z zeznaniami złożonymi przez nią w toku postępowania sądowego. Mając na względzie zeznania świadkaP. K.oraz zeznaniaM. W. (1)w toku postępowania sądowego Sąd odmówił wiary zeznaniom świadkaM. W. (1)złożonych w toku postępowania przygotowawczego, w zakresie w jakim zeznała, iż oskarżony groził jej przy użyciu noża oraz iż wdarł się do jej mieszkania. Z zeznań świadkaP. K.jednoznacznie wynika, iż oskarżony stał pomiędzy pokojem, a klatką schodową oraz krzyczał. Nóż, który miał oskarżony, tylko trzymał, nie wykonywał nim żadnych ruchów, ani gestów. Istotne znaczenie dla ustaleń stanu faktycznego miały zeznaniaM. W. (1)w zakresie w jakim wskazała, iż oskarżonego z mieszkania wypchnęła w ten sposób, że zamknęła drzwi i on został na zewnątrz, nie czuła, aby trzeba było go przepychać.
Istotne znaczenie w niniejszej sprawie miały zeznaniaP. K., również w zakresie w jakim zeznała, iż oskarżony groziłM. W. (1)używając słów powszechnie uznawanych za wulgarne. Zeznania świadkaP. K.w tej części są jasne, logiczne oraz korespondują z zeznaniamiM. W. (1).
Sąd w całości obdarzył wiarą zeznania świadkaI. B.orazM. W. (2), albowiem są one zgodne, jasne, rzetelne i logiczne. Świadkowie są funkcjonariuszami Policji, którzy przyjechali na miejsce zdarzenia pod adres zamieszkaniaM. W. (1). W wyniku interwencji została naruszona ich nietykalność cielesna przez oskarżonegoT.K., który szarpał ich za mundur oraz kopał i uderzał rękoma w różne części ciała. Ponadto oskarżony znieważył sierż.I. B., używając wobec niej słów obelżywych. Zeznania świadków korespondują również z zeznaniamiM. W. (1)iP. K.w zakresie w jakim wskazały, iż oskarżony krzyczał na funkcjonariuszy Policji oraz nie pozwalał się skuć. Sąd nie znalazł przy tym żadnych podstaw, aby odmówić wiary zeznaniomI. B.orazM. W. (2)– są oni osobami obcymi dla oskarżonego, nie mieli żadnych powodów, aby zeznawać niezgodnie z prawdą. Jako funkcjonariusze Policji zeznawali, bowiem na okoliczność przeprowadzonych czynności służbowych.
Pozostałe dowody, jak protokół zatrzymania (k. 2), protokół przeszukania (k. 4-6), protokół oględzin (k. 17-23), opinia sądowo – psychiatryczna (k. 67-71, 84-89), wykaz dowodów rzeczowych (k. 115), opinia o tymczasowym aresztowaniu (k. 319-322), informacja o pobytach i orzeczeniach (k. 321-328), to wartościowy materiał dowodowy, nie kwestionowany przez strony, stanowiący podstawy ustaleń stanu faktycznego. Dokumenty te zostały sporządzone w przepisanej prawem formie, przez uprawnione do tego osoby.
Dowody w postaci danych o karalności – karty karnej (k. 111-112), odpisy wyroków (k. 104-107), postanowienie Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 30.05.2014 r. sygn. akt III K 346/14 – są dowodami w pełni wiarygodnymi i stanowiącymi podstawy ustaleń stanu faktycznego. Są to dokumenty urzędowe, zostały wydane przez organ do tego uprawniony; stanowią dowody w pełni wiarygodne. Oskarżony oraz oskarżyciel także nie kwestionowali zawartych w tych dokumentach informacji.
Sąd zważył, co następuje:
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, że wina oskarżonegoT.K.nie budzi żadnych wątpliwości i została udowodniona w całości, Sąd na podstawie poczynionych w sprawie ustaleń dokonał jednak modyfikacji w zakresie zarzucanych oskarżonemu czynów.
Co do zarzucanemu oskarżonemu czynu z pkt I aktu oskarżenia na podstawie materiału dowodowego, a przede wszystkim zeznań świadkówM. W. (1)orazP. K.prowadzi do wniosku, że jest winny zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa zart. 190 § 1 k.k., z tym, że w zakresie opisu niniejszego czynu wyeliminowano użycie noża. Oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał przedmiotowe jak i podmiotowe znamiona przypisanego mu czynu. W niniejszej sprawie występują wszystkie przesłanki pozwalające przypisać oskarżonemu winę, a jednocześnie nie występuje żadna z okoliczności ją wyłączających.
Działanie oskarżonego tym samym wyczerpało znamiona przestępstwa określonego wart. 190 § 1 k.k.Przedmiotem ochrony wart. 190 § 1 k.k.jest wolność człowieka rozumiana jako wolność od strachu, obawy przed popełnieniem przestępstwa na szkodę zagrożonego lub jego najbliższych (Daszkiewicz – Paluszyńska, Groźba…, str. 32-33). Groźba musi oddziaływać n psychikę zagrożonego w taki sposób, aby mógł on obawiać się, że groźba będzie spełniona. Jest to przestępstwo powszechne, skutkowe (skutkiem jest wzbudzenie u adresata uzasadnionej obawy, że groźba będzie spełniona), które może być popełnione jedynie umyślnie (Komentarz do art.190 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks karny. Komentarz praktyczny, Oficyna, 2010).
W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości fakt, że oskarżony w dniu(...)2015 r. groziłM. W. (1), że „zabije ją”. Zachowanie oskarżonego wzbudziło w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia. Oskarżony już wcześniej zachowywał się agresywnie wobec pokrzywdzonej, co wywołało u niej obawę, że kierowane w stosunku do niej groźby mogą zostać spełnione.
Co do zarzucanemu oskarżonemu czynu z pkt II aktu oskarżenia na podstawie materiału dowodowego, a przede wszystkim zeznań świadkówM. W. (1)orazP. K.prowadzi do wniosku, że jest winny zarzucanego mu czynu, przy czym wyeliminowano z opisu czynu wdarcie się do mieszkania, przyjmując kwalifikację prawną wyłącznie zart. 244 k.k.oraz wskazano sygnaturę sprawy III K 346/14. W niniejszej sprawie występują wszystkie przesłanki pozwalające przypisać oskarżonemu winę, a jednocześnie nie występuje żadna z okoliczności ją wyłączających.
Swoim zachowaniem polegającym na przyjściu do miejsca zamieszkaniaM. W. (1)i kontaktowaniu się z nią, w sytuacji gdy, ciążył na nim zakaz kontaktowania się zM. W. (1)w jakikolwiek sposób i w jakichkolwiek sprawach jak również zakaz przebywania w odległości 1 km od jej miejsca zamieszkania i zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 300 m orzeczony postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 30.05.2015 r. w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt III K 346/14 – oskarżonyT.K.wypełnił wszystkie znamiona czynu zabronionego, określonego wart. 244 § 1 k.k.Opisane tam przestępstwo polega bowiem m.in. na niestosowaniu się przez sprawcę do orzeczonego przez sąd zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób albo nie wykonywaniu zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany.
Ponadto, całokształt okoliczności sprawy pozwala stwierdzić, iż oskarżony działał umyślnie i miał pełną świadomość, że orzeczono wobec niego prawomocny zakaz kontaktowania się zM. W. (1)oraz zakaz zbliżania się do jej miejsca zamieszkania, a mimo tego udał się pod jej adres zamieszkania w celu skontaktowania się z nią. Nie może znaleźć usprawiedliwienia powód wskazany przez oskarżonego, dlaczego złamał niniejszy zakaz, w którym wskazał, iż chciał dowiedzieć się odM. W. (1)jaki jest termin rozprawy.
Niemniej jednak, przy stwierdzeniu zasadniczej słuszności stawianego oskarżonemu zarzutu, Sąd doszedł do przekonania, iż sporządzając akt oskarżenia, Prokurator wskazał nieprawidłową sygnaturę sprawy w której zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, na mocy którego na oskarżonym ciążył ww. zakaz. Z tych względów Sąd, wydając wyrok, wskazał jako sygnaturę sprawy III K 346/14.
Podkreślić wypada, że zmiana ta nie spowodowała wyjścia poza granice oskarżenia. Sąd operował bowiem w granicach konkretnego zdarzenia historycznego, jakie miało miejsce w dniu(...)2015 r. i zostało ujęte w akcie oskarżenia.
Co do zarzucanemu oskarżonemu czynu z pkt III aktu oskarżenia, w świetle ujawnionego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, że wina oskarżonegoT.K.w zakresie popełnionego przez niego przestępstwa zart. 226 § 1 k.k., nie budzi żadnych wątpliwości i została udowodniona w całości. Wynika to jednoznacznie z materiału dowodowego w postaci zeznań świadkówI. B.orazM. W. (2). Całokształt materiału dowodowego sprawy układa się natomiast w logiczną całość, co wykazano powyżej. Należy jednak zwrócić uwagę, iż Sąd przyjął, że niniejszy czyn nie został popełniony w warunkach zart. 64 § 1 k.k.jak zostało wskazane w akcie oskarżenia.
Zgodnie zart. 226 § 1 k.k.ustawodawca penalizuje zachowanie, polegające na znieważaniu funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Znieważenie w większości tego typu przestępstw sprowadza się do używania wobec wskazanych w powyższym artykule osób, słów powszechnie uznanych za obelżywe.
T.K.wypełnił wszakże znamiona zarzucanego mu czynu zart. 226 § 1 k.k., kiedy to w dniu(...)2015 r., w wyniku interwencji funkcjonariuszy Policji, znieważył sierż.I. B., podczas wykonywania przez ww. czynności służbowych, kiedy to poprosiła oskarżonego o podanie danych osobowych, która to czynność należy do obowiązków funkcjonariuszy Policji i pozostaje w ich kompetencji, stosownie do właściwych przepisów. Przestępstwo zart. 226 § 1 k.k.skierowane jest przeciwko godności osobistej funkcjonariusza i w tym wypadku przybrało ono formę wypowiedzi obraźliwych, zmierzających do wyrażenia pogardy i lekceważenia wobec funkcjonariusza sierż.I. B., a także zamanifestowania swego niezadowolenia z podjętych przez nią czynności. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że słowa wypowiadane przez oskarżonego pod adresem pokrzywdzonej należą do słów powszechnie uznawanych za obelżywe.
Co do zarzucanych oskarżonemu czynów z pkt IV oraz V aktu oskarżenia, w świetle ujawnionego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, że wina oskarżonegoT.K.w zakresie popełnionego przez niego przestępstwa zart. 222 § 1 k.k., nie budzi żadnych wątpliwości i została udowodniona w całości. Wynika to jednoznacznie z materiału dowodowego w postaci zeznań świadkówI. B.orazM. W. (2). Całokształt materiału dowodowego sprawy układa się natomiast w logiczną całość, co wykazano powyżej. Należy jednak zwrócić uwagę, iż Sąd przyjął, że niniejsze czyny nie zostały popełnione w warunkach zart. 64 § 1 k.k.jak zostało wskazane w akcie oskarżenia.
T.K.wypełnił wszakże znamiona zarzucanych mu czynów zart. 222 § 1 k.k., kiedy to w dniu(...)2015 r. podczas kontroli oskarżonego stał się agresywny, szarpał funkcjonariuszy sierz.I. B.oraz post.M. W. (2)za mundury, uniemożliwiał im założenie mu kajdanek, kopał funkcjonariuszy i uderzał ich rękoma w korpus oraz nogi. Zachowanie to w sposób bezsprzeczny stanowiło bowiem naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariuszy, wypełniając jednocześnie dyspozycję zart. 222 § 1 k.k.Dla zaistnienia przestępstwa zart. 222 § 1 k.k.wystarczy bowiem dowolne naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza, bez względu na to, czy będzie to uderzenie, kopniak, szarpanie za mundur, czy inne podobne działania sprawcy. Wystarczy zatem, że sprawca w dowolny, zawiniony i bezprawny sposób wejdzie niejako w kontakt z ciałem funkcjonariusza.
W ocenie Sądu wszystkie istotne okoliczności sprawy pozwalają na przyjęcie, iżT.K.działał umyślnie i w zamiarze bezpośrednim, kiedy kopał i uderzał funkcjonariuszy, a także gdy używał wobec jednego z funkcjonariuszy słów obelżywych (pkt III, IV, V aktu oskarżenia). Jako osoba dorosła i w pełni poczytalna (co potwierdza opinia) winien on mieć bowiem pełną świadomość bezprawności i naganności swojego zachowania.
Wskazać należy, iż Sąd nie przyjął, iż czyny określone w pkt III, IV, V aktu oskarżenia zostały popełnione przez oskarżonego w warunkach recydywy podstawowej, określonej wart. 64 § 1 k.k.Oskarżony w okresie od 25.02.2012 do 24.08.2012 r. odbywał karę pozbawienia wolności za popełnione przestępstwa zart. 242 § 3 k.k.oraz222 § 1 k.k.Bezsprzeczny jest fakt, iż oskarżony jako skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnił je w ciągu 5 lat po odbyciu kary za umyślne przestępstwo podobne, za które był już skazany, jednakże karę jaką odbył nie wynosiła 6 miesięcy.
W ocenie Sądu wszystkie istotne okoliczności sprawy pozwalają na przyjęcie, iż oskarżonyT.K.działał w zamiarze bezpośrednim popełnienia przestępstw. Jako osoba w pełni poczytalna miał on pełną świadomość bezprawności i naganności swoich zachowań, sprzecznych z podstawowymi zasadami obowiązującego porządku prawnego.
W świetle dokonanej analizy Sąd doszedł do przekonania, iż stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu jest znaczny. Zadecydowały o tym w szczególności rodzaj naruszonych przez sprawcę prawnie chronionych dóbr - są nimi zaś nietykalność cielesna i godność osobista funkcjonariusza publicznego, powaga i prawidłowa działalność instytucji państwowej jaką jest Policja, powaga orzeczeń sądowych i ogólnie pojęte dobro wymiaru sprawiedliwości, a ponadto wolność człowieka przed obawą popełnienia przestępstwa na jego szkodę.
Przy wymiarze kary Sąd kierował się kryteriami wymienionymi wart. 53 § 1 i 2 k.k., a zatem swoim uznaniem, granicami przewidzianymi przez ustawę i uznał, iż wyważoną, sprawiedliwą, a zarazem adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego będą orzeczone kary: 10 miesięcy pozbawienia wolności (za czyn zart. 190 § 1 k.k.), 10 miesięcy pozbawienia wolności (za czyn zart. 244 k.k.), 8 miesięcy pozbawienia wolności (za czyn zart. 226 § 1 k.k.) oraz po 10 miesięcy pozbawienia wolności (za czyny zart. 222 § 1 k.k.) – pkt I wyroku.
Zobligowany treściąart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k., mając na względzie orazart. 85a k.k., Sąd połączył ww. kary i jako karę łączną wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności (pkt II wyroku).
Dodać należy, iż w sytuacji, gdy maksymalna sankcja karna za przestępstwo zart. 244 k.k.jak i za przestępstwo zart. 222 § 1 k.k.wynosi 3 lata pozbawienia wolności, wymierzona kara łączna nie jest karą zbyt surową, zważywszy przy tym na uprzednią karalność oskarżonego, którą Sąd zaliczył do okoliczności obciążających.
W ocenie Sądu w stosunku do oskarżonegoT.K.nie zachodzą przesłanki do zastosowania dobrodziejstwa instytucji warunkowego zawieszenia orzeczonej kary, przewidziane wart. 69 k.k.Sąd wziął w tym przypadku przede wszystkim pod uwagę postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.
T.K.jest osobą uprzednio wielokrotnie karaną. Istotne jest iż, w niniejszej sprawie oskarżony popełnił kilka następujących po sobie czynów, wypełniając jednocześnie znamiona ww. przestępstw. Duże znaczenie miał również fakt zachowania się oskarżonego polegający na naruszeniu zakazu sądowego, który nie stanowił dla oskarżonego wystarczającej lekcji i nie powstrzymało go przed popełnieniem czynu zart. 244 k.k.
Co więcej, biorąc pod uwagę informacje z karty karnej oskarżonego, można stwierdzić, że pomimo orzeczonych uprzednio kar pozbawienia wolności, oskarżony swoją dotychczasową postawą wykazuje lekceważenie dla porządku prawnego. Nie wykorzystał on również dawanej mu szansy na resocjalizację w warunkach wolnościowych.
W ocenie Sądu, całokształt przytoczonych wyżej okoliczności dowodzi, że dotychczasowo stosowane wobec oskarżonego kary nie przyniosły zamierzonego rezultatu. Tym samym nie może być mowy o jakiejkolwiek pozytywnej prognozie kryminologicznej w odniesieniu doT.K.. Postawa oskarżonego w żadnym wypadku nie pozwala na zastosowanie środka probacyjnego. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż kara w zawieszeniu nie spełniłaby w odniesieniu do oskarżonego swoich celów, a w szczególności nie zapobiegłaby jego powrotowi do przestępstwa, jeżeli celu tego nie osiągnęły dotychczas stosowane kary.
W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, iż jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności w wymiarze ustalonym przez Sąd jest w pełni adekwatna do stopnia zawinieniaT.K.oraz stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, która jest dość znaczna.
W ocenie Sądu, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, tak orzeczona kara spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego oraz zaspokoi potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Na mocyart. 63 § 1 k.k.Sąd zaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoT.K.kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od dnia(...)2015 r. do dnia 12 sierpnia 2015 r. (pkt III wyroku).
Orzekając o wynagrodzeniu dla obrońcy, Sąd miał na uwadze przepisy§ 14 ust. 2 pkt 1 oraz § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(pkt IV wyroku).
Mając na uwadze stan majątkowy oskarżonego, Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia opłaty, a koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa działając w oparciu o dyspozycjęart. 624 § 1 k.p.k.(pkt V wyroku).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd orzekł jak w wyroku.