Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 1779/14
Data wyroku: 2015-02-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Marszałek, Andrzej Niedużak, Jolanta Burdukiewicz-Krawczyk
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 24 k.c., art. 448 k.c.

Sygn. akt I ACa 1779/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 lutego 2015 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący: Prezes SA Andrzej Niedużak (spr.)
Sędziowie: SSA Aleksandra Marszałek
SSO del. Jolanta Burdukiewicz-Krawczyk
Protokolant: Katarzyna Rzepecka
po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 r. we Wrocławiu na rozprawie
sprawy z powództwaP. J. (1)iM. R.
przeciwko(...)Towarzystwu (...) S.A.wW.
o zapłatę
na skutek apelacji strony pozwanej
od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu
z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt I C 341/14

1
oddala apelację;

2
zasądza od strony pozwanej na rzecz powodów 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

UZASADNIENIE
M. R.domagała się zasądzenia na jej rzecz od(...)Towarzystwa (...) S.A.wW.kwoty 80.000 zł, zaśP. J. (1)kwoty 40.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powodów wywołane śmierciąP. J. (2)syna powódki a starszego brata powoda. Powodowie wskazywali jako podstawę prawną swoich roszczeńart. 23 k.c.iart. 24 k.c.w związku zart. 448 k.c.
Strona pozwana – ubezpieczyciel sprawcy wypadku komunikacyjnego,w którym zginąłP. J. (2), domagała się oddalenia powództwa, zarzucającbrak podstawy prawnej dochodzonych roszczeń. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, strona pozwana kwestionowała wysokość dochodzonych roszczeń.
Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z dnia 24 października 2014 r. zasądził od strony pozwanej na rzeczP. J. (1)40.000 zł, na rzeczM. R.60.000 zł, w obu przypadkach z ustawowymi odsetkami od 1 grudnia 2013 r. oraz kosztami procesu. Dalej idące żądaniaM. R.Sąd oddalił.
Sąd poczynił ustalenia faktyczne obejmujące okoliczności wypadku komunikacyjnego, w wyniku którego zginąłP. J. (2), sytuacji rodzinnej oraz życiowej, w jakiej przed tym wypadkiem i po jego nastąpieniu znajdowali się powodowie. W szczególności Sąd ustalił okoliczności wskazujące na wagę związków łączących powodów ze zmarłym najbliższym krewnym. W motywach rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy wskazał i wyjaśnił podstawę prawną orzeczenia powołując się na wypowiedzi Sądu Najwyższego wskazujące na zasadność przyznania członkom najbliższej rodziny zmarłego zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawieart. 448 k.c.w związku zart. 24 § 1 k.c.Wysokość zasądzonych kwotSąd uznał za odpowiednią w okolicznościach rozpoznawanej sprawy.
Pozwany Ubezpieczyciel złożył apelację, w której podnosił następujące zarzuty:
I.  naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:
1)art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym oraz Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. z 2013, poz. 392) − dalej jako ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu,iż w pojęciach zdrowia i życia mieści się pojęcie więzi rodzinnej,
2)art. 23, art. 24 KCw zw.art. 448 KCw zw. zart. 822 KCoraz art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie,że w niniejszej sprawie istnieją podstawy do przypisania odpowiedzialności pozwanemu za naruszenie dobra osobistego w postaci utraty więzi rodzinnej powodów iP. J. (2)i związaną z tym krzywdę,
3)art. 448 KC, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że kwotę odpowiednią zadośćuczynienia dla powódki ad 1) stanowi kwota 60 000,00 zł, natomiast dla powoda ad 2) kwota 40 000,00 zł;
II.  naruszenia przepisów postępowania, tj.:
4)art. 233 § 1 KPC, poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, w szczególności zeznań powoda ad 2) i pominięcie przy ocenie wysokości rozmiaru krzywdy i sumy odpowiedniej zadośćuczynienia sytuacji rodzinnej powoda ad 2) oraz braku leczenia psychologicznego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy − doprowadziło bowiem do błędnego przyjęcia kwoty 40 000,00 zł dla powoda ad 2) jako sumy odpowiedniej zadośćuczynienia,
5)art. 233 § 1 KPC, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodówi wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na uznaniu,że sumą odpowiednią zadośćuczynienia dla powódki ad 1) jest kwota 60 000,00 zł, pomimo braku leczenia psychologicznego i przyznaniu przez powódkę ad 1), iż radzi sobie po śmierci syna, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
Wnioski apelacji zmierzały do zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia powództwa w całości.
W pisemnej odpowiedzi na apelację powodowie wnosili o jej oddaleniei zasądzenie od strony pozwanej na ich rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności strona pozwana kwestionuje, że prawo do życiaw pełnej rodzinie stanowi jedno z dóbr osobistych podlegających ochroniew rozumieniuart. 24 k.c.a jego naruszenie podlega rekompensacie na podstawieart. 448 k.c.W apelacji dokonano przeglądu orzecznictwa sądowego i doktryny eksponując wielość i różnorodność poglądów. Strona pozwana przychyla siędo tych wypowiedzi, które kwestionują możliwość dochodzenia zadośćuczynieniadla najbliższych członków rodziny osób zmarłych przed 3 sierpnia 2008 r.Sąd Apelacyjny rozpoznający niniejszą sprawę poglądów tych nie podziela.W orzecznictwie wrocławskiego Sądu Apelacyjnego utrwalony jest poglądaprobujący wykładnię dokonaną przez Sąd Najwyższy (por. przykładowo uchwałę Sądu Najwyższego z 7 listopada 2012 r., OSNC 2013/4/45). Naprowadzonyw powołanej uchwale pogląd jest kontynuowany w najnowszym orzecznictwie,co pozwala uznać, że jest powszechnie przyjęty (por. wyrok Sądu Najwyższegoz 7 sierpnia 2014 r., II CSK 552/13, LEX nr 1504553).
Strona pozwana kwestionowała także, choć tylko z ostrożności procesowej, wysokość zasądzonego zadośćuczynienia. Zarzutów apelacji w tej części(art. 448 k.c.,art. 233 § 1 k.p.c.) nie sposób podzielić. Sąd pierwszej instancji szczegółowo wskazał okoliczności faktyczne świadczące o szczególnej roli zmarłegoP. J. (2)zarówno dla matki, jak i dla młodszego brata. Argumentacja Sądu jest logiczna i przekonywująca. Sąd Apelacyjny podziela ją w pełni, co czyni zbędnym powtarzanie tych argumentów. Dotyczy to także problematyki wymagalności roszczenia o zadośćuczynienie. W tym zakresie Sąd Apelacyjny podziela wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 10 lipca 2014 r. (V Ca 132/14, LEX 148984). Poglądy analogiczne prezentował też Sąd pierwszej instancji, oznacza to, że zaskarżony wyrok w całości odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawieart. 385 k.p.c.iart. 98 § 1 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.
MR-K