Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 25/15
Data wyroku: 2015-03-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sławomir Klekocki

Sygn. akt V Ka.2 25/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 marca 2015 r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:SSO Sławomir Klekocki
Protokolant:Monika Trautberg
w obecności ---
po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r.
sprawy:H. S./S./
synaJ.iR.
ur. (...)wR.
obwinionego o wykroczenie z art. 92 § 1 kw
na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 16 października 2014r. sygn. akt IX W 253/14
na zasadzieart. 437 kpkzw. zart. 109 § 2 kpw

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
obciąża obwinionego opłatą za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych oraz zryczałtowanymi kosztami postępowania w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych.

Sygn. akt V.2 Ka 25/15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rybniku wyrokiem z dnia 16 października 2014r., sygn. akt IX W 253/14 uznał obwinionegoH. S.za winnego tego, że w dniu 25 lutego 2014 roku około godziny 17:20 wR.naul. (...), jako kierujący pojazdem markiO. (...)onr rej. (...)w celu uniknięcia kontroli drogowej nie zastosował się do sygnału podawanego tarczą sygnalizacyjną przez funkcjonariusza policji nakazującego zatrzymanie pojazdu a następnie kontynuował jazdę nie stosując się do sygnałów świetlnych i błyskowych wysyłanych przez pojazd uprzywilejowany, którym podjęto za nim pościg, tj. czynu z art. 92 §1 kw i za to na mocy art. 92 §1 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 złotych.
Na mocyart.118 §1 kpwi ar. 119kpww zw. zart. 627 kpkw zw. zart. 21 pkt 2 i 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychSąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 100 złotych oraz opłatę w wysokości 30 złotych.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obwiniony. Skarżący wskazał, iż pisemne zeznania policjantów są właściwie identyczne, natomiast zeznania złożone przed Sądem przedstawiają sprzeczny przebieg zdarzeń. Podkreślił, iż żaden z policjantów nie potrafił opisać jak dano rzekomy sygnał do zatrzymania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy są prawidłowe.
Obwiniony w swojej apelacji zarzuca, iż pisemne zeznania policjantów są niemal identyczne, a z kolei ich zeznania złożone przed Sądem przedstawili oni zgoła sprzeczny przebieg zdarzenia. Skarżący zarzuca, iż mimo tych rozbieżności Sędzia w uzasadnieniu wskazała, iż zeznania policjantów się uzupełniają w szczegółach tworząc jasny i wyrazisty przebieg zdarzenia. Należy więc uznać, iż skarżący zarzuca, że Sąd Rejonowy dopuścił się błędnych ustaleń faktycznych, będących podstawą zaskarżonego wyroku. Z zarzutem tym nie sposób jednak się zgodzić.
Przede wszystkim należy wskazać, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz musi polegać na wykazaniu jakich konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania miał dopuścić się sąd oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy. Podkreślenia wymaga, iż możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się by Sąd I instancji dopuścił się takich uchybień. Dokonując ustaleń faktycznych Sąd Rejonowy szczegółowo wskazał dowody, które uznał za wiarygodne i dlaczego, a także powody dla, których innym dowodom waloru wiarygodności odmówił.
Błąd ustaleń faktycznych stanowiący trzecią podstawę odwoławczą zachodzi, gdy treść dokonanych ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd nie odpowiada zasadom rozumowania, a błąd mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut nie jest uzasadniony, gdy sprowadza się do samego kwestionowania stanowiska sądu czy do polemiki z ustaleniami sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do stwierdzenia, że sąd popełnił istotny błąd ustaleń faktycznych. Zarzut taki powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu w zakresie istotnych ustaleń, a tego skarżący nie czyni (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2013 r. II AKa 261/12).
Ustalając stan faktyczny Sąd Rejonowy zasadnie dał wiarę zgromadzonym w sprawie dowodom z zeznań świadkówM. Ż.iP. F.Policji pełniących służbę, w ramach której przeprowadzali oni kontrolę trzeźwości kierowców naulicy (...)wR.. Z zeznań świadków tych wynika, iż sytuacja na drodze była jasna i nie pozostawiała wątpliwości. Policjanci ci byli umundurowani, a na poboczu stał duży oznakowany radiowóz markiF. (...). Z relacji funkcjonariuszy wynika, iż dawali mu on sygnał do zatrzymania się przy użyciu tarczy sygnalizacyjnej, obwiniony zlekceważył jednak sygnał, i odjechał w kierunkuul. (...). Świadkowie ci podkreślili, iż wszyscy inni kierowcy stosowali się do poleceń i jedynie obwiniony nie zatrzymał się, tylko ominął stojące samochody i odjechał. Z zeznań tych wynika, iż pomimo podjętego pościgu, w trakcie którego zostały użyte sygnały świetlne i dźwiękowe, obwiniony nie zatrzymał się – uczynił to dopiero wówczas, gdy zmusiła go do tego sytuacja na drodze, albowiem na skrzyżowaniu zulicą (...), kierujący poruszającym się przed nim samochodem podjął manewr skrętu w lewo, zmuszając obwinionego do zatrzymania się.
Zgodzić się należy z Sądem Rejonowym, iż zeznania wskazanych wyżej świadków są spójne i wzajemnie się uzupełniają, w sposób jasny i przejrzysty opisują przebieg zdarzenia. Jeżeli chodzi o ponoszony przez skarżącego argument, iż zeznania tych świadków złożone na rozprawie są rozbieżny z tymi złożonymi po zdarzeniu do protokołu, wskazać należy, iż pewne rozbieżności mogą wynikać z upływu czasu pomiędzy zdarzeniem, a ich przesłuchaniem na rozprawie, nie mają one jednak wpływu na ogólną ocenę tych zeznań. Wskazać należy, iż czynności były podjęte przez funkcjonariuszy policji w ramach pełnionych przez nich obowiązków służbowych, a nadto są oni osobami obcymi wobec obwinionego, dlatego też słusznie wskazał Sąd Rejonowy, iż brak podstaw by kwestionować ich wiarygodność.
Zasadnie również Sąd dał wiarę zgromadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, albowiem sporządzone one zostały przez odpowiednie organy w zakresie ich kompetencji, a nadto żadna ze stron nie kwestionowała ich rzetelności.
Słuszna jest również dokonana przez Sąd Rejonowy ocena wyjaśnień obwinionego. Wyjaśnienia te istotnie nie zasługują na wiarę, są one bowiem niezgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, jak również sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Obwiniony widząc bowiem umundurowanych policjantów, obok stojący radiowóz, a także czekające do kontroli samochody, zamiast zatrzymać się do kontroli podjął manewr ominięcia stojących samochodów zjeżdżając na prawe pobocze i odjechał z miejsca przeprowadzanej kontroli trzeźwości. Następnie nie zatrzymał się mimo podjętego za nim pościgu z użyciem sygnału świetlnego i dźwiękowego. Bez wątpienia wyjaśnienia obwinionego zmierzają jedynie do uniknięcia przez niego odpowiedzialności za popełnione wykroczenie.
Nie ulega wątpliwości, iż zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż obwinionyH. S.swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu wykroczenia z art. 92 §1 kw. Mając na uwadze rodzaj i charakter naruszonego dobra jakim jest bezpieczeństwo i porządek ruchu drogowego, stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez obwinione nie jest niski.
Jeżeli chodzi o wymiar orzeczonej obwinionemu kary, wskazać należy, iż wymierzona ona została z uwzględnieniem stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu, uwzględniono również by spełniała ona swoje cele zarówno wychowawcze jak i zapobiegawcze wobec obwinionego oraz by spełniła ona cele prewencji ogólnej poprzez uświadomienie społeczeństwu konieczność respektowania przepisów prawa. Wymierzając karę grzywny w wysokości 300 złotych Sąd miał również na uwadze właściwości i warunki osobiste obwinionego. Zdaniem Sądu Okręgowego orzeczona wobec obwinionego kara spełni swe cele wychowawcze i zapobiegawcze.
Sąd nie dopuścił się również obrazy przepisów postępowania poprzez naruszenie przepisówart. 4 kpk,art. 7 kpk, albowiem dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, uwzględnił a przy tym zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a następnie swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego w sposób przekonujący uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
Sąd Okręgowy w pełni zgadza się z rozważaniami Sądu I instancji dotyczącymi oceny zebranych w sprawie dowodów, a ich ponowna analiza jest bezprzedmiotowa. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku w pełni odpowiadają dyrektywom określonym treściąart. 424 §1 kpk.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku bądź jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Z tych względów, Sąd Okręgowy, nie podzielając zarzutów stawianych zaskarżonemu orzeczeniu utrzymał wyrok w mocy. Na podstawieart. 118 §1 kpwiart. 119 kpww zw. zart. 3 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychobciążono obwinionego kosztami postępowania odwoławczego, albowiem Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zwolnienia go od obowiązku ich ponoszenia.