Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 139/15
Data wyroku: 2015-03-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Sajtyna

Sygn. akt IX Ka 139/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 marca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Krzysztof Sajtyna
Protokolant: st.sekr.sądowy Monika Ćwiek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Augustyna Pindziaka
po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 roku
sprawyD. B. (1)
oskarżonego o przestępstwo zart. 226 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 27 listopada 2014 roku sygn. akt IX K 661/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
w miejsce orzeczonej oskarżonemu kary 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, za czyn przypisany wyrokiem na podstawieart. 226 § 1 kkw związku zart. 34 § 1 kkiart. 35 § 1 kkwymierza oskarżonemu karę 3 (trzech) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

2
zasadza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty za obie instancje;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt IX Ka 139/15

UZASADNIENIE
Prokuratura Rejonowa w Kielcach oskarżyłaD. B. (1)o to, że w dniu 13 czerwca 2014 roku wK.znieważył funkcjonariuszy PolicjiD. W.orazS. G.słowami uznawanymi powszechnie za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych związanych z patrolowaniem,
tj. o przestępstwo zart. 226§1 k.k.
Sąd Rejonowy w Kielcach w sprawie IX K 661/14 w dniu 27 listopada 2014 roku wydał wyrok, w którym:

I
oskarżonegoD. B. (1)uznał za winnego zarzucanego mu przestępstwa i za to na podstawieart. 226 § 1 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na poczet rzeczonej wobecD. B. (1)kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach 13.06.2014r. i 14.06.2014r.

III
zasądził od oskarżonegoD. B. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotów kosztów sądowych

Apelację od tego wyroku wywiódł oskarżony zaskarżając go w całości na swoją korzyść. Nie podniósł żadnych formalnych zarzutów, natomiast z treści apelacji wywieść należy, że zarzucił obrazęart. 5 § 2 kpkpodnosząc, iż w sprawie pojawiają się wątpliwości, które zgodnie z w/w przepisem, jeżeli nie da się ich usunąć, to Sąd powinien rozstrzygnąć je na jego korzyść. W konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na uznaniu, że słowa wypowiadane przez niego pod adresem funkcjonariuszy policji było słowami znieważającymi ich.
Wniósł o uniewinnienie oraz o zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja o tyle okazała się skuteczna, że doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku w części orzeczenia o karze.
Niezasadne są jednak zarzuty oskarżonego kwestionujące przyjętą zasadę odpowiedzialności karnej. Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, w tymart. 5 § 2 kpk. Wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie występują wątpliwości nie dające się usunąć w rozumieniuart. 5 § 2 kpk. Wprawdzie Sądmeritiw uzasadnieniu wyroku nie przytoczył słów wypowiedzianych przez oskarżonego, to jednak wynikają one w sposób oczywisty z niekwestionowanych przez skarżącego zeznań świadków- funkcjonariuszy Policji, do których były one kierowane. Bezspornym natomiast jest, że słowa: „wy kurwy jebane”- kierowane wobec pokrzywdzonych funkcjonariuszy PolicjiD. W.orazS. G.są wyrażeniami obraźliwymi w perspektywie obiektywnej, ze względu na posługiwanie się przez oskarżonego słowami powszechnie uważanymi w społeczeństwie za obelżywe i niewątpliwie subiektywnie znieważającymi osoby, które były ich adresatami.
Ponieważ spełnione zostały pozostałe znamiona występku zart. 226 § 1 kkprawidłowo, więc Sąda quozakwalifikował czyn oskarżonego z tego przepisu.
W ramach wniesionej apelacji Sąd odwoławczy jednak stwierdził, że orzeczona wobec oskarżonego kara razi swą surowością. W sprawach o występki zagrożone przemiennie karą grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności sąd orzekający winien rozważyć w kolejności możliwość wymierzenia sprawcy kary łagodniejszej, a następnie surowszych w zależności od stopnia społecznej szkodliwości czynu, z uwzględnieniem dyrektyw wymiaru kary, okoliczności odnoszących się do osoby sprawcy i popełnienia przestępstwa. Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji nie dostrzegł lub nie docenił okoliczności wpływających na zasadność orzeczenia kary łagodniejszego rodzaju. Po pierwsze nie można zgodzić się z oceną Sądumeriti, aby stopień społecznej szkodliwości czynu był wysoki. Okoliczności popełnienia czynu, w szczególności fakt, iż oprócz oskarżonego i jego kolegów oraz pokrzywdzonych nie było postronnych osób, które słyszałyby przedmiotowe zniewagi powoduje, że wiedza o naruszeniu dóbr pokrzywdzonych ograniczyła się do wąskiego kręgu osób, a zagrożenie tym zachowaniem dla działań funkcjonariuszy Policji i wykonywanych przez nich czynności było znikome. W konsekwencji stopień karygodności należy ocenić jako niski, co implikuje niemożność sięgnięcia po najsurowszą represję przewidzianą przy alternatywnym zagrożeniu karą. Po drugie istotny jednak jest fakt przeproszenia pokrzywdzonych i wyrażenie żalu. Z doświadczenia orzeczniczego wiadomym jest, że takie zachowanie sprawcy w tego rodzaju czynach jest nader rzadkim postąpieniem. Ponadto po wyroku Sądu Rejonowego oskarżony opuścił zakład karny i niecelowe jest zdaniem Sądu odwoławczego po niedługim czasie od odbycia poprzedniej kary pozbawienia wolności ponowne stosowanie kary izolacyjnej.
Z tych też względów w ocenie Sądu Okręgowego karą realizującą w wystarczający sposób pożądane cele wychowawcze i zapobiegawcze we właściwy sposób oddziałującą ogólnoprewencyjnie, sprawiedliwą w odczuciu społecznym będzie dla oskarżonego kara 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy na podstawieart. 456 kpkw zw. zart. 437 § 1 i 2 kpkzmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego kary pozbawienia wolności, na podstawieart. 34 § 1 kkiart. 35 § 1 kkwymierzył oskarżonemuD. B. (2)karę 3 (trzech) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym. Konsekwencją zmiany wyroku polegającej na orzeczeniu innego rodzaju kary jest oczywiście wyeliminowanie z wyroku orzeczeń związanych z karą pozbawienia wolności, w tym wypadku orzeczenia z pkt II wydanego na podstawieart. 63 § 1 kk(podobnie jak np. przy uniewinnieniu, warunkowym umorzeniu zbędne jest uchylenie orzeczeń o karzeetc.). Kwestię zaliczenia zatrzymania oskarżonego na poczet kary ograniczenia wolności z uwagi na specyfikę wykonywania tej kary Sąd II instancji pozostawił do etapu postępowania wykonawczego.
O kosztach sądowych orzeczono w oparciu oart. 634 kpkw zw. zart. 627 kpkiart. 10 ust. 1w zw. zart. 2 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23.06.73 r.ze zm.
SSO Krzysztof Sajtyna