Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 196/15
Data wyroku: 2015-05-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak, Jerzy Kozaczuk, Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt II Ka 196/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 maja 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak (spr.)

Sędziowie:

SSO Jerzy Kozaczuk
SSO Teresa Zawiślak

Protokolant:

sekr. sądowy Agnieszka Wierzbicka

przy udziale Prokuratora Luby Fiłoc

po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 r.
sprawyG. G.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178 a §1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie
z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. akt II K 1535/11
zaskarżony wyrok uchyla i sprawę oskarżonegoG. G.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt II Ka 196/15

UZASADNIENIE
G. G.został oskarżony o to, że:
w dniu 3 grudnia 2011 r. w m.I., gm.B., woj.(...), kierował po drodze publicznej samochodem osobowym markiH. (...)onr rej (...)będąc w stanie nietrzeźwości 1,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. czyn zart. 178a § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r. Sad Rejonowy w Garwolinie oskarżonegoG. G.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu stanowiącego występek zart. 178a§1 k.k.i za czyn ten z mocyart. 178a§1 k.k.w zw. zart. 33§1 i §3 k.k.skazał go na grzywnę w wysokości 100 /sto/ stawek dziennych po 10,00 /dziesięć/ złotych każda stawka dzienna; z mocyart. 42§2 k.k.iart. 43§1 k.k.orzekł zakaz prowadzenia przez oskarżonego wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 3 /trzech/ lat; z mocyart. 63§2 k.k.zaliczył na poczet orzeczonego w pkt. 2 środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 03 grudnia 2011 r. do dnia 02grudnia 2014 r. uznając ten środek karny za wykonany; zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 90,00 /dziewięćdziesiąt/ złotych tytułem wydatków w sprawie oraz kwotę 100,00 /sto/ złotych tytułem opłaty.
Apelację od tego wyroku wniosła obrońca oskarżonego zaskarżając go w całości na korzyść oskarżonego i zarzuciła:

1
na podstawieart. 438 pkt 3 oraz art. 427 kpkwyrokowi temu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zapadłego orzeczenia, polegający na przyjęciu wbrew wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom świadkówS. M.iż oskarżony w stanie nietrzeźwości kierował w dniu 3 grudnia 2011 r. samochodemH. (...), a w konsekwencji uznanie go winnym popełnienia zarzucanego mu czynu;

2
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a toart. 4, art. 5 §2, art. 424 §1 pkt 1 kpkpoprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości, co do tego, czy oskarżony w dniu 3 grudnia 2011 r. kierował samochodem osobowym, oparcie ustaleń faktycznych na dowolnych, nielogicznych, niezgodnych z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego domniemaniach nieznajdujących potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a w szczególności zeznaniach funkcjonariuszy Policji, przy jednoczesnym bezpodstawnym odrzuceniu innych możliwych wersji przebiegu wydarzeń i ich kwalifikacji prawnej oraz sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób umożliwiający ustalenie toku rozumowania Sądu, a tym samym kontrolę zaskarżonego wyroku;

3
obrazę przepisów postępowaniaart. 4, 5, 7, 410 kpk, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia przez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a szczególnie tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego; rozstrzygnięcie nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.

Podnosząc powyższy zarzut, na podstawieart. 437 §1 kpkorazart. 454 §1 kpkwniosła o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu lub o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Na rozprawie odwoławczej obrońca oskarżonego popierała apelację i wnioski w niej zawarte, natomiast prokurator wnosiła o utrzymanie wyroku w mocy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zawarty w apelacji wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy sąd I instancji dopuścił się takiej obrazy pzrepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku podstawą ustaleń faktycznych, w szczególności co do sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu były w głównej mierze zeznania funkcjonariuszy policjiR. B.iG. D.. Świadkowie ci bowiem po przybyciu na miejsce zdarzenia i dokonaniu takich czynności jak: zbadanie stanu nietrzeźwości oskarżonego, zatrzymanie należącego do niego prawa jazdy, sporządzaniu notatki urzędowej, na dalszym etapie postępowania złożyli zeznania, w których zamieścili informacje uzyskania odG. G.w ramach, powszechnie zwanego tzw. „rozpytania” wskazujące, że to oskarżony kierował samochodemH. (...)nr rej. (...)bezpośrednio przed wjechaniem pojazdu do rowu – takie oświadczenie oskarżony miał złożyć wobec obu funkcjonariuszy policji. Z akt wynika również, iż w dalszym przebiegu postępowania przygotowawczego, jeden z w/w funkcjonariuszy –R. B.dokonał przesłuchaniaS. M.(k. 22-23), świadka istotnego w realiach sprawy, który miał widzieć oskarżonego wysiadającego z zaczynającego się palić pojazdu. Przebieg opisanych wyżej czynności pozwala, przynajmniej w części, za zasadny uznać zarzut obrony, iż doszło do nieprawidłowości w trakcie gromadzenia w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, uchybień nie ustrzegł się również sąd w zakresie wykorzystania tak uzyskanego materiału dowodowego.
Za zasadne w tym miejscu uznać należy przytoczenie treściart. 174 kpk, który stanowi, że dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub z zeznań świadka nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych. Przytoczonej materii dotyczy także orzeczenie przywołane w uzasadnieniu apelacji, jednakże z jego treści obrońca wyciągnęła wnioski zbyt daleko idące. Nie w każdej bowiem sytuacji wyłączona jest możliwość dowodowego wykorzystania dowodu z zeznań świadka – funkcjonariusza policji na okoliczność informacji uzyskanych od oskarżonego w trakcie tzw. rozpytania osoby, która później postawiona została w stan oskarżenia. Sąd Okręgowy, w tym przynajmniej składzie personalnym podziela poglądy wyrażone m.in. w wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2012 r. (II AKa 266/12, LEX nr 1237277), który stwierdził, że nie narusza zakazu substytuowania dowodów określonego wart. 174 kpkprzesłuchanie w charakterze świadka przybyłego na interwencję funkcjonariusza Policji na okoliczności związane z zaistniałym przestępstwem, o których dowiedział się w drodze rozpytania osoby, która następnie skorzystała z prawa odmowy składania zeznań lub którą następnie postawiono w stan oskarżenia pod warunkiem, że ów funkcjonariusz niewykonywał żadnych czynnościprocesowych w tej sprawie w postępowaniu przygotowawczym. Zakaz zart. 174 kpknie dotyczy nawet informacji uzyskanych przez funkcjonariusza od osób, których relacje nie mogą następnie zostać w procesie ze wskazanych wyżej względów proceduralnych wykorzystane.
Odnosząc treść przytoczonego wyżej orzeczenia do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż naruszeniem omawianegoart. 174 kpkbyło wykorzystanie i powołanie przez sąd I instancji za podstawę ustaleń faktycznych dowodu z zeznańR. B., który niewątpliwie wykonywał „czynności procesowe” w postępowaniu przygotowawczym dokonując przesłuchania świadkaS. M.. Tym samym dowód z zeznań tego funkcjonariusza nie mógł, bez obrazyart. 174 kpk, zostać wykorzystany w trakcie procesu. W inny bowiem sposób ocenić należy czynności podejmowane przez funkcjonariusza policji bezpośrednio na miejscu zdarzenia ( zbadanie stanu nietrzeźwości, zatrzymanie dokumentu prawa jazdy), które wynikają i związane są z interwencją przez nich przeprowadzoną, niż udział takiego funkcjonariusza w dalszych czynnościach procesowych postępowania przygotowawczego np. przesłuchanie świadka, który (co nie bez znaczenia) może mieć w realiach przedmiotowego procesu istotne znaczenie dla ostatecznego rozstrzygnięcia.
Nie może być wątpliwości, że uchybienie, którego dopuścił się sąd I instancji stanowi przyczynę odwoławczą o jakiej mowa wart. 438 pkt 2 kpk, skoro zeznania świadkaR. B.stanowiły istotny dowód do ustalenia winy oskarżonego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd w całości przeprowadzi przewód sądowy i oceni czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do uznania sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu. Przy czym, w ocenie Sądu Okręgowego, nie ma przeszkód do procesowego wykorzystania zeznań drugiego z funkcjonariuszy policjiG. D., którego działania ograniczyły się do przeprowadzenia badania stanu nietrzeźwościG. G.. Rozstrzygając sprawę Sąd rozważy także argument podniesiony w uzasadnieniu apelacji, iż do zbadania stanu nietrzeźwości oskarżonego doszło po upływie 1,5 godziny od „chwili zdarzenia”, czyli ewentualnego kierowania przez niego samochodemH.. W tej mierze Sąd będzie miał na względzieart. 115 §16 kk, który mówi, że stan nietrzeźwości zachodzi gdy zawartość we krwi przekracza określone w tym przepisie stężenie alkoholu albo gdyprowadzido takiego stężenia.
Mając powyższe na względzie, na podstawieart. 437 §2 kpkSąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.