Sąd Rejonowy w Rybniku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 267/15
Data wyroku: 2015-08-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sylwia Rehlis
Słowa kluczowe: Środki Karne
Podstawa prawna: art. 217 § 1kk, art. 157 § 1 kk, art. 46 § 1 kk, art. 41 a § 1 i 4 kk w zw. z art. 43 § 1 kk
Teza: Sąd w pkt 6 wyroku orzekł również wobec E. D. środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej M. K. na odległość nie mniejszą niż 100 metrów na okres 3 lat. Mając na względzie na fakt, że oskarżony popełnił przypisane mu przestępstwa z użyciem przemocy zaistniała przesłanka stosowania art. 41a § 1 k.k. W ocenie Sądu, z uwagi na agresywne zachowanie oskarżonego, koniecznym było udzielenie M. K. dodatkowej ochrony wykraczającej poza ramy niniejszego postępowania. Za powyższym rozstrzygnięciem przemawia dodatkowo okoliczność, iż wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności zostało warunkowo zawieszone. Odległość, na którą oskarżony nie może zbliżać się do M. K. oraz ustalony okres obowiązywania przedmiotowego zakazu w ocenie Sądu są wystarczające dla zrealizowania celów stawianych temu środkowi karnemu w postaci zapewnienia wzmożonej ochrony pokrzywdzonej

Sygn. aktIII K 267/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 sierpnia 2015 r.
Sąd Rejonowy w Rybniku III Wydział Karny w składzie:
PrzewodniczącySSR Sylwia Rehlis
Protokolantstarszy protokolant Gabriela Górecka
po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r.
sprawyE. D.(D.) s.M.iL.,ur. (...)w miejscowościJ.
oskarżonego o to, że

I
w dniu 26 stycznia 2015 roku wR., w mieszkaniu przyulicy (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, naruszył nietykalność cielesną swojejkonkubinyM. K.w ten sposób, że uderzył ją otwartą ręką w twarz, po czym przewrócił ją na podłogę i kopał ją okolice żeber,

tj. o przestępstwo zart. 217 § 1 kk

II
w dniu 27 stycznia 2015 roku wR., w mieszkaniu przyulicy (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, dokonał uszkodzenia ciała swojej konkubinyM. K.w ten sposób, że wykręcił jej rękę, po czymwielokrotnie uderzaj ja pięścią w okolicach głowy, przewrócił ją na ziemię i kopał ją w okolice brzucha, chwytał za włosyi ciągnął po podłodze, powodując i niej obrażenia ciała w postaci bolesności w okolicy prawego barku, zasinień na ramionach obu rąk, podbiegnięć krwawych i zadrapań czoła, opuchnięcia, zasinienia i zdarcia naskórka na prawej dłoni, zasinień po stronie zewnętrznej i wewnętrznej obu rąk, zasinienia po stronie prawej na wysokości żeber, podbiegnięcia krwawego na prawym kolanie, zasinienia na lewym udzie, zasinienia w okolicy podbrzusza po lewej stronie, skutkujących naruszeniem czynności narządów jej ciała na okres powyżej 7 dni, a wynoszący do trzech tygodni,

tj. o przestępstwo zart. 157 § 1 kk

1
uznaje oskarżonegoE. D.(D.)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 217 § 1 kki za to z mocyart. 217 § 1 kkwymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

2
uznaje oskarżonegoE. D.(D.)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 157 § 1 kki za to z mocyart. 157 § 1 kkwymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

3
na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkw brzemieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. nadaną ustawą z dnia 27 września 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1247) zmianaustawy - Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw w zw. zart. 4 § 1 kkw miejsce orzeczonych wyżej wpunkcie 1 i 2kar pozbawienia wolności wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

4
na mocyart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkw brzemieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. nadaną ustawą z dnia 27 września 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1247) zmianaustawy - Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw w zw. zart. 4 § 1 kkwarunkowo zawiesza wobec oskarżonego wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 3 (trzech) lat;

5
na mocyart. 46 § 1 kkw brzemieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. nadaną ustawą z dnia 27 września 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1247) zmianaustawy - Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw w zw. zart. 4 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzeczM. K.kwoty 5.000,00 (pięciu tysięcy) złotych;

6
na mocyart. 41a § 1 i 4 kkw zw. zart. 43 § 1 kkw brzemieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. nadaną ustawą z dnia 27 września 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1247) zmianaustawy - Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw w zw. zart. 4 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonejM. K.na odległość nie mniejszą niż 100 (sto) metrów na okres 3 (trzech) lat;

7
na podstawieart. 627 kpkzasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejM. K.kwotę 360,00 (trzystu sześćdziesięciu) złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie;

8
na podstawieart. 627 kpki art. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatachw sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę w wysokości 300,00 (trzystu) złotych oraz wydatki postępowania w wysokości 170,00 (stu siedemdziesięciu) złotych.

Sędzia

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 27 sierpnia 2015 roku
M. K.iE. D.od jakiegoś czasu spotykali się, jednakże nie mieszkali ze sobą. Mężczyzna kilka razy w miesiącu odwiedzałM. K.w jej mieszkaniu, położonym wR.przyul. (...). Przyjechał do niej również w dniu 23 stycznia 2015 r. i pozostał do dnia 27 stycznia 2015 r. W tym czasie wyżej wymienieni spożywali alkohol.
W dniu 26 stycznia 2015 r.E. D., będąc pod wpływem alkoholu, niespodziewanie i bez żadnego powodu zaczął bićM. K.. Uderzał ją dłońmi po twarzy, w wyniku czegoM. K.zaczęła lecieć krew z nosa. W związku z tym kobieta udała się w kierunku łazienki, jednakżeE. D.przewrócił ją na ziemię, a następnie szarpał ją i kopał w okolicę żeber. Po chwili mężczyzna uspokoił się, a następnie poszedł spać. W wyniku zdarzenia u pokrzywdzonej powstały zasinienia na nadgarstkach(dowód:zeznania świadkaM. K.k. 5-6, k. 43, k. 87-88, dokumentacja fotograficzna k. 17-23a).
W dniu 27 stycznia 2015 r.E. D.iM. K.ponownie pili alkohol. W pewnym momencie mężczyzna, znajdując się w stanie nietrzeźwości, wszczął bez żadnego powodu awanturę, w trakcie której wyzywałM. K.. Następnie wykręcił jej rękę. Zaczął uderzać ją pięściami po głowie. Przewrócił ją na ziemię i kopał w okolice brzucha. W wyniku upadkuM. K.uderzyła się w tył głowy. Kiedy kobieta leżała na podłodze,E. D.szarpał ją za włosy i ciągnął po podłodze. Kiedy się uspokoił, położył się na łóżku w sypialni.M. K.poinformowała wówczas policję o zaistniałym zdarzeniu. Przybyli na miejsce funkcjonariusze policji dokonali zatrzymaniaE. D.. W wyniku zdarzeniaM. K.odniosła obrażenia ciała w postaci bolesności w okolicy prawego barku, zasinień na obydwu ramionach, podbiegnięć krwawych i zadrapań czoła, opuchnięcia, zasinienia i zadarcia naskórka na prawej dłoni, zasinień po stronie zewnętrznej i wewnętrznej obu rąk, zasinienia po stronie prawej na wysokości żeber, podbiegnięcia krwawego na prawym kolanie, zasinienia na lewym udzie, zasinienia w okolicy podbrzusza po lewej stronie. Obrażenia ta skutkowały naruszeniem czynności narządów ciałaM. K.na okres powyżej 7 dni, a wynoszący do trzech tygodni(dowód:zeznania świadków:S. P.k. 3,M. K.k. 5-6, k. 43, k. 87-88, protokół zatrzymaniaE. D.k. 2, k. 9, dokumentacja fotograficzna k. 17-23a, opinia sądowo-lekarska k. 50).
E. D.ma obecnie 63 lata. Jest wdowcem. Posiada dwoje dorosłych dzieci, które nie pozostają na jego utrzymaniu. Posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu jest górnikiem. Jest emerytem i z tego tytułu otrzymuje świadczenie w wysokości 3300 zł miesięcznie. Przysługuje mu własnościowe prawo do lokalu o wartości około 80.000 zł. Jest również właścicielem samochodu markiA. (...)z 1999 r. o wartości około 5.000 zł.E. D.nie był dotychczas karany.(dowód:dane osobo poznawcze k. 56, k. 86, karta karna k. 78).
E. D., przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym, nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów(k. 12-13). Wyjaśnił, że nigdy nie uderzyłM. K.. Wskazał, iż pokrzywdzona ma siniaki, gdyż codziennie pije alkohol, a dodatkowo mocniejsze dotknięcie powoduje u niej sińce. Oskarżony podał, żeM. K.już w niedzielę przewróciła się, będąc pod wpływem alkoholu. Odnosząc się do zdarzenia z dnia 26 stycznia 2015 r.,E. D.wyjaśnił, że nietrzeźwaM. K.co chwilę przewracała się na podłogę, uderzając się przy tym o meble. Ponadto wskazał, że w dniu 27 stycznia 2015 r.M. K., po uprzednim wypiciu trzech butelek szampana, wzięła do ręki czwartą, z która pobiegła do innego pokoju. Zgodnie z relacją oskarżonego, pokrzywdzona miała się wówczas przewrócić, a butelka szampana stłuc, w wyniku czego powstały u niej rany czoła. Zdaniem oskarżonegoM. K.jest uzależniona od alkoholu. Wskazał, że będąc pod wpływem alkoholu, wszczyna ona awantury, w trakcie których wyzywa go i uderza w twarz.
W trakcie ponownego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczymE. D.nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia(k. 28). Ponownie stwierdził, że nigdy nie uderzyłM. K.. Wskazał, że pokrzywdzona sama robi sobie krzywdę, gdyż po spożyciu alkoholu odbija się od ścian i przewraca na podłogę. Dodał, że pokrzywdzona pod wpływem alkoholu staje się agresywna.
W postępowaniu sądowymE. D.nadal nie przyznawał się do popełnienia zarzuconego mu czynu(k. 86). Podał, że nie byłby w stanie uderzyćM. K.. Stwierdził, że pokrzywdzona sama piła alkohol, zaś on był trzeźwy. Wskazał, że przed inkryminowanym zdarzeniem nie był u pokrzywdzonej, gdyż przebywał w swoim mieszkaniu przyul. (...)wR..
Sąd w całości odmówił wiary wyjaśnieniomE. D.. Stoją one bowiem w całkowitej sprzeczności z relacjąM. K., która w toku postępowania składała spójne, logiczne i szczegółowe zeznania. Konsekwentnie podawała, że w dniu 26 stycznia 2015 r. i 27 stycznia 2015 r. oskarżony stosował wobec niej przemoc, znajdując się przy tym pod wpływem alkoholu. Ponadto twierdzenia oskarżonego, jakoby nigdy nie uderzył pokrzywdzonej, nie znajdują żadnego potwierdzenia wobec stanowczych wniosków płynącychz opinii sądowo-lekarskiej, zgodnie z którymirozległe obrażenia ciałaM. K.powstały wskutek działania czynnego, a to pobicia. Zdaniem biegłegomnogość obrażeń dowodzi, iż mechanizmu czynnego ich powstania. (k. 50). Należy mieć przy tym na uwadze, że patrol policji, wezwany przez pokrzywdzoną bezpośrednio po zdarzeniu, oprócz wyżej wymienionej, zastał w mieszkaniu jedynie nietrzeźwegoE. D.. Zasady logicznego rozumowania pozwalają zatem przyjąć, że to właśnie oskarżony spowodował u pokrzywdzonej obrażenia ciała, zaś kobieta, korzystając z chwili spokoju, poinformowała policję o zdarzeniu. ZeznaniaS. P., funkcjonariusza policji uczestniczącego w interwencji w mieszkaniu pokrzywdzonej, podważają przy tym relację oskarżonego, zgodnie z którą nie pił w ogóle alkoholu. Jak bowiem wskazał wyżej wymieniony świadek, na miejscu zdarzeniazastał nietrzeźwegoE. D., który miał problemy z utrzymaniem równowagi. Od oskarżonego wyczuwalna była przy tym silna woń alkoholu. Ponadto w wyjaśnieniach oskarżonego można dostrzec sprzeczności, które wpływają na ocenę wiarygodności podanej przez niego relacji. Z pierwszych złożonych w sprawie wyjaśnień oskarżonego wynika bowiem, że przebywał on w mieszkaniu pokrzywdzonej co najmniej od 25 stycznia 2015 r. Wskazał bowiem, że już w tym dniuM. K.przewróciła się, gdyż znajdowała się pod wpływem alkoholu. Z kolei w trakcie rozprawy w dniu 27 sierpnia 2015 r. wyjaśnił, że przed inkryminowanym zdarzeniem nie przebywał w mieszkaniuM. K.. Okoliczność ta nie ma co prawda istotnego znaczenia z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jednakże negatywnie wpływa na ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego. Znamiennym jest również, żeE. D.w toku całego postępowania przedstawiałM. K.w negatywnym świetle, jako agresywną i uzależnioną od alkoholu. W ocenie Sądu podjęta przez oskarżonego taktyka miała na celu zdyskredytowanie pokrzywdzonej i złożonej przez nią relacji.
Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonejM. K.. W toku postępowania w konsekwentny, logiczny i szczegółowy sposób opisywała ona przebieg obydwu zdarzeń. Dokładnie wskazała na czym miało polegać zachowanie oskarżonego w dniu 26 stycznia 2015 r., a następnie w dniu 27 stycznia 2015 r. Jej relacja znajduje przy tym wsparcie w wydanej w sprawie opinii sądowo-lekarskiej, z której wynika, że obrażenia ciała pokrzywdzonej powstały w wyniku pobicia. Sąd nie dostrzegł jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania zeznań tego świadka.
W ocenie Sądu jako wiarygodne jawią się również zeznania funkcjonariusza policjiS. P.. Uczestniczył on bowiem w interwencji w mieszkaniu pokrzywdzonej, w trakcie której doszło do zatrzymaniaE. D.. Jak zeznał świadek, oskarżonyznajdował się w stanie nietrzeźwości, gdyż miał problemy z utrzymaniem równowagi, a także wyczuwalna była od niego silna woń alkoholu. Świadek spostrzegł również liczne obrażanie ciała u pokrzywdzonej. ZeznaniaS. P.korespondują w pełni z zebranym w sprawie wiarygodnym materiałem dowodowym. Jednocześnie Sąd ma na względzie, iż wyżej wymieniony jest osobą obcą w stosunku do oskarżonego. W związku z tym nie miał żadnego powodu, aby obciążać go nieprawdziwymi zeznaniami, narażając się tym samym na odpowiedzialność karną.
Dokonując rekonstrukcji stanu faktycznego Sąd oparł się również na opinii sądowo-lekarskiej. Została ona bowiem sporządzona przez osobę posiadającą szczegółową wiedzę w zakresie poddanym opiniowaniu, popartą wieloletnim doświadczeniem zawodowym. Opinia jest przy tym spójna i jednoznaczna. Z zawartych w niej kategorycznych wniosków wynika, że obrażenia powstałe u pokrzywdzonej naruszyły czynności narządów jej ciała na okres powyżej 7 dni, a wynoszący do trzech tygodni. Ustalenie takie biegły poczynił na podstawie dużej ilości krwiaków oraz powstałego obrzęku stawu kolanowego. Stwierdzono stanowczo ponadto, żeobrażenia te powstały wskutek działania czynnego – pobicia, na który wskazuje ich mnogość.
W poczet wiarygodnego materiału dowodowego Sąd zaliczył również dokumentację fotograficzną sporządzoną w niniejszej sprawie przez funkcjonariuszy policji, która obrazuje zakres obrażeń doznanych przezM. K.. Jest to dowód obiektywny, dzięki któremu utrwalone zostały istotne okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie podlega on przy tym zniekształceniu związanego z upływem czasu lub zaburzoną zdolnością postrzegania, zapamiętywania i odtwarzania zdarzeń.
Jako wiarygodne Sąd ocenił dowody z dokumentów zgromadzone w aktach sprawy. Zostały one bowiem sporządzone przez uprawnione do tego podmioty w trybie przewidzianym przepisami prawa. Ponadto żadna zez stron postępowania nie zaprzeczyła ich prawdziwości i rzetelności. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności wpływających ujemnie na ich wiarygodność.
Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd podzielił stanowisko oskarżyciela publicznego co do kwalifikacji prawnej zarzucanych oskarżonemu czynów. Sąd uznał, iż oskarżony działaniem swym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstw zart. 217 § 1 kkoraz157 § 1 kk. Na wstępie rozważań należy wskazać, że w chwili orzekania obowiązywała ustawa w brzmieniu odmiennym od przyjętego w dniu obydwu zdarzeń. Z tego powodu koniecznym było rozważenie, który stan prawny powinien stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Przepisart. 4 § 1 kkustanawia zasadę, zgodnie z którą jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową. Należy jednak stosować uprzednio obowiązującą regulację, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy. W rozpoznawanej sprawie Sąd przyjął, że w świetle przywołanego przepisu zasadnym jest stosowaniekodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. (tj. przed dniem wejścia w życie nowelizacji przepisów stanowiących podstawę warunkowego zawieszenia postępowania). Wówczas stosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary wskazanego wart. 69 § 1 k.k.możliwe było w razie orzeczenia kary pozbawienia wolnościnieprzekraczającej 2 lat. W obecnym natomiast stanie prawnym wolno warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności, której wymiarnie przekracza roku. Uznać zatem należy, że ustawą względniejszą dlaE. D.była ta, która obowiązywała w chwili popełnienia zarzuconych oskarżonemu czynów.
Zgodnie zart. 217 § 1 kkpodlega karze ten, kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną. Przez naruszenie nietykalności cielesnej należy rozumieć wszystkie czynności oddziałujące na ciało innej osoby, które nie są przez nią akceptowane. Zachowania realizujące znamiona wskazane w cytowanym przepisie mogą w szczególności polegać na zadawaniu ciosów rękami, kopaniu czy szarpaniu. Naruszenie nietykalności cielesnej może pozostawić nieznaczne ślady na ciele (sińce, zadrapania lub obrzęk), które jednak nie zakłócają normalnego funkcjonowania narządów ciała lub rozstroju zdrowia. Jest to przestępstwo umyślne, które można popełnić zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym.
Z koleiart. 157 § 1 kkwprowadza odpowiedzialność karną za spowodowanie naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia na czas powyżej 7 dni. Dyspozycją przywołanego przepisu objęte są wszystkie zachowania, pozostające w związku przyczynowym ze skutkiem w postaci wskazanego naruszenia. Zachowanie sprawcy musi przy tym obiektywnie naruszać wynikającą z wiedzy i doświadczenia regułę postępowania z dobrem prawnym, jakim jest zdrowie człowieka. Przestępstwo to może być popełnione jedynie umyślnie w obu postaciach zamiaru.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, nie budziło wątpliwości Sądu popełnienie przezE. D.obydwu zarzuconych mu czynów. Sąd zakwalifikował pierwsze z nich jako czyn wypełniający znamiona opisane wart. 217 § 1 kk. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego wyniaka, że oskarżony uderzał pokrzywdzoną w twarz, przewrócił ją i kopał. Z uwagi na fakt, że zachowanieE. D.było nakierowane wprost na zadanie pokrzywdzonej cierpień fizycznych Sąd ustalił, że działał on w zamiarze bezpośrednim. Świadczy o tym wielość ciosów wymierzonych wobecM. K., a także ich umiejscowienie. W ocenie Sądu nie było przy tym podstaw do przyjęcia, iż zachowanie oskarżonego w dniu 26 stycznia 2015 r. spowodowało naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia. Pokrzywdzona wprawdzie przyznała, że w wyniku przedmiotowego czynu doznała zasinień na nadgarstkach, jednakże okoliczność ta nie przesądza o możliwości zakwalifikowania zachowania oskarżonego jako przestępstwa stypizowanego wart. 157 § 1 lub 2 k.k.Z uwagi zaś na skutki drugiego z czynów przypisanych oskarżonemu, na obecnym etapie brak jest możliwości ustalenia, czy obrażenia powstałe w dniu 26 stycznia 2015 r. doprowadziły do naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia pokrzywdzonej.
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego możliwym było również przypisanie oskarżonemu sprawstwa w odniesieniu do czynu z dnia 27 stycznia 2015 r. realizującego znamiona opisane wart. 157 § 1 k.k.Sąd ustalił bowiem, że oskarżony wielokrotnie uderzał i kopałM. K., a ponadto wykręcił jej rękę, szarpał ją za włosy i ciągnął po podłodze. W wyniku takiego zachowania u pokrzywdzonej powstały liczne obrażenia w postaci bolesności w okolicy prawego barku, zasinień na obydwu ramionach, podbiegnięć krwawych i zadrapań czoła, opuchnięcia, zasinienia i zadarcia naskórka na prawej dłoni, zasinień po stronie zewnętrznej i wewnętrznej obu rąk, zasinienia po stronie prawej na wysokości żeber, podbiegnięcia krwawego na prawym kolanie, zasinienia na lewym udzie, zasinienia w okolicy podbrzusza po lewej stronie. Powołany w sprawie biegły lekarz, na podstawie zeznań pokrzywdzonej i dokumentacji fotograficznej, stwierdził przy tym, że wielość krwiaków oraz obrzęk stawu kolanowego uzasadniają przyjęcie, iż naruszenie czynności narządów ciałaM. K.trwało dłużej niż 7 dni. Jednocześnie z uwagi na wielość, siłę i umiejscowienie ciosów zadanych pokrzywdzonej zasadnym jest przyjęcie, iżE. D.działał w zamiarze bezpośrednim. Można bowiem postawić mu zarzut, że stosował wobec pokrzywdzonej przemoc, zdając sobie w pełni sprawę z potencjalnych skutków swojego zachowania.
Dla przyjęcia odpowiedzialności karnej za czyn zabroniony koniecznym jest ustalenie, że w chwili jego popełnienia możliwym było przypisanie sprawcy winy. W przedmiotowej sprawieE. D.z racji swojego wieku, wykształcenia, jak i pełnej poczytalności w chwili popełnienia przypisanych mu czynów zdatny jest do przypisania mu winy. Nie ulega wątpliwości, że miał oni możliwość rozpoznania bezprawności swojego zachowania w dniu 26 stycznia 20015 r. i 27 stycznia 2015 r., jak i stwierdzenia braku okoliczności wyłączających bezprawność lub winę. Można mu również z całą stanowczością postawić zarzut, iż w czasie swoich bezprawnych, karalnych i karygodnych czynów nie dał posłuchu normie prawnej, chociaż można było podporządkowania się tej normie od niego wymagać. Miał on bowiem zdolność oraz realną możliwość dokonania innego wyboru postępowania. Ze wskazanych wyżej powodów stopień zawinienia oskarżonych w odniesieniu do obydwu popełnionych przez niego czynów należy ocenić jako znaczny.
Jednocześnie trzeba wskazać, że dla możliwości przypisania odpowiedzialności karnejE. D.nie ma znaczenia okoliczność, iż w chwili przypisanych mu czynów pozostawał on pod wpływem alkoholu. Zgodnie zart. 31 § 3 k.k.nie wyłącza, ani nie umniejsza winy wprawienie się przez sprawcę w stan nietrzeźwości powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał albo mógł przewidzieć. Dorosły i w pełni poczytalny człowiek, konsumując alkohol i znając jego działanie, ma bowiem możność i powinność przewidywania takich następstw.
W ocenie Sądu stopień społecznej szkodliwości pierwszego z czynów przypisanychE. D.jest wyższy niż znikomy. Sąd miał na względzie, że oskarżony naruszył dobro prawne w postaci nietykalności cielesnej, gwarantującej człowiekowi wolność od fizycznych oddziaływań na jego ciało. Ujemnie na ocenę społecznej szkodliwości czynu wpływa motywacja towarzyszącaE. D.. Działał on bowiem bez żadnego powodu, w sytuacji braku jakiegokolwiek zagrożenia ze stronyM. K.. Ponadto zadał on pokrzywdzonej wiele ciosów, co świadczy o znacznym natężeniu złej woli po jego stronie. Jednocześnie, jak już uprzednio wykazano,E. D.działał w zamiarze bezpośrednim. Z okoliczności sprawy wynika również, że oskarżony użył wobec kobiety znacznej siły fizycznej, skutkującej przewróceniem się pokrzywdzonej na podłogę.
Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, realizującego znamiona wskazane wart. 157 § 1 k.k., Sąd miał w szczególności na względzie, że w jego wyniku naruszono podstawowe dobro chronione prawem w postaci zdrowia człowieka. Ujemnie na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu wpływa również wielość obrażeń doznanych przez pokrzywdzoną. Sąd uwzględnił również motywację oskarżonego. Zaatakował onM. K.bez żadnego ku temu powodu, czyniąc to ze znacznym natężeniem siły fizycznej. Działał przy tym w zamiarze bezpośrednim. Analizując całokształt okoliczności przedmiotowych i podmiotowych zachowania oskarżonego, Sąd ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu jako znaczny.
Ujemnie na karnoprawną sytuację oskarżonego wpływa przy tym popełnienie obydwu przypisanych mu czynów w stanie nietrzeźwości. Nie umknął przy tym uwadze Sądu fakt, iżE. D.nie uczynił zadość krzywdzie jaką wyrządziłM. K.. Jednocześnie jego postawa w trakcie procesu, a w szczególności próby przedstawienia pokrzywdzonej w negatywnym świetle przy jednoczesnym pozytywnym wartościowaniu swojej osoby, świadczy o braku krytycyzmu wobec własnego zachowania. Okolicznością, która miała łagodzące znaczenie dla wymiaru kar jednostkowych orzeczonych wobec oskarżonego, była jego dotychczasowa niekaralność.
Biorąc pod uwagę szczegółowo przeanalizowane dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k., Sąd uznał, że sprawiedliwą reakcją karną za przestępstwo zakwalifikowane zart. 217 § 1 k.k.będzie wymierzenieE. D.kary 4 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd baczył, aby dolegliwość zastosowanej sankcji nie przekraczała stopnia winy, która w tym zakresie pełni funkcję limitującą oraz aby kara uwzględniała stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu. Niezależnie od powyższego Sąd brał pod uwagę względy indywidualnoprewencyjne wymiaru kary, czyli cele wychowawcze i poprawcze, które ma ona osiągnąć wobec oskarżonego oraz względy ogólnoprewencyjne wyrażające się w potrzebie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W ocenie Sądu orzeczona kara będzie stanowić sprawiedliwą reakcję karną na wyrządzone przez oskarżonego bezprawie, motywując go jednocześnie do zmiany swojej postawy.
Za przestępstwo przypisane oskarżonemu w pkt II wyroku, realizujące znamiona zart. 157 § 1 k.k., Sąd uznał za zasadne wymierzenie kary roku pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu kara ta jest niezbędna dla realizacji funkcji wychowawczej, jak i uczyni zadość wymogom prewencji ogólnej, wyrażającym się w potrzebie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymiar orzeczonej kary uzmysłowi oskarżonemu niedopuszczalność jego postępowania i wdroży go do przestrzegania porządku prawnego. Jednocześnie w społeczeństwie zostanie utwierdzone przekonanie, że wyrządzenie bezprawia spotka się z właściwą reakcją karną. Wymierzona kara odzwierciedla również stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień winy.
Ustalając wymiar kar jednostkowych orzeczonych wobecE. D.oraz biorąc pod uwagę relacje zachodzące pomiędzy czynami, Sąd wymierzył oskarżonemukarę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolnościz zastosowaniem zasady asperacji. Czyny te mają różną rodzajowo kwalifikację, co nie uzasadnia zastosowania zasady pełnej absorpcji. Jednocześnie popełniono je w niedużej odległości czasowej na szkodę tej samej osoby. Związek podmiotowo-przedmiotowy nie uzasadnia zatem orzeczenia kary łącznej w oparciu zasadę kumulacji kar. Stanowiłby to zdaniem Sądu dolegliwość przekraczającą potrzeby resocjalizacyjne. W ocenie Sądu kara łączna w określonym wyżej wymiarze stanowi sprawiedliwą reakcję. Uwzględnia przy tym wymogi w zakresie prewencji indywidualnej, jak i ogólnej.
Zważywszy na dotychczasową niekaralność oskarżonego Sąd przyjął, że istnieje względem niego pozytywna prognoza kryminologiczna wyrażająca się w przekonaniu, iż nie popełni on ponownie przestępstwa i będzie przestrzegał porządku prawnego, mimo orzeczenia wobec niego kary wolnościowej. Z powyższych względów Sąd warunkowo zawiesił wobec oskarżonego wykonanie orzeczonej kary łącznej na okres próby wynoszący 3 lata. Zdaniem Sądu orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania osiągnie swoje cele, a w szczególności sprawi, że oskarżony nie popełni ponownie przestępstwa i będzie przestrzegał porządku prawnego. Wskazany okres próby jest w ocenie Sądu wystarczający do zweryfikowania przyjętej wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Z uwagi, żeart. 46 § 1 kkzobowiązuje Sąd do orzeczenia wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody w sytuacji złożenia przez pokrzywdzoną stosownego wniosku, orzeczono jak w pkt 5 wyroku. Ustalając wysokość należnegoM. K.zadośćuczynieniaSąd uwzględnił uszkodzenia jej ciała w zakresie spowodowanym przez oskarżonego, czasokres naruszenia czynności narządów jej ciała, trwałość następstw zdarzenia oraz konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w dziedzinie życia osobistego i społecznego. W ocenie Sądu zasądzona wysokość 5.000 złotych tytułem zadośćuczynienia uzasadniona jest w pełni zakresem krzywdy doznanej przezM. K., która leczyła obrażenia przez okres co najmniej dwóch tygodni. Opuchlizna, zasinienia i rozcięcie na czole spowodowały, że pokrzywdzona nie tylko odczuwała dolegliwości bólowe, ale i względy estetyczne powodowały, iż nie mogła wykonywać swojej pracy.M. K.wstydziła się swojego wyglądu i przez w.w okres w ogóle nie wychodziła z mieszkania. Ponadto u pokrzywdzonej pozostałyniewielkie bliznyna lewej ręce i czole.
Sąd w pkt 6 wyroku orzekł również wobecE. D.środek karny w postacizakazu zbliżania siędo pokrzywdzonejM. K.na odległość nie mniejszą niż 100 metrów na okres 3 lat. Mając na względzie na fakt, że oskarżony popełnił przypisane mu przestępstwa z użyciem przemocy zaistniała przesłanka stosowaniaart. 41a § 1 k.k.W ocenie Sądu, z uwagi na agresywne zachowanie oskarżonego, koniecznym było udzielenieM. K.dodatkowej ochrony wykraczającej poza ramy niniejszego postępowania. Za powyższym rozstrzygnięciem przemawia dodatkowo okoliczność, iż wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności zostało warunkowo zawieszone. Odległość, na którą oskarżony nie może zbliżać się doM. K.oraz ustalony okres obowiązywania przedmiotowego zakazu w ocenie Sądu są wystarczające dla zrealizowania celów stawianych temu środkowi karnemu w postaci zapewnienia wzmożonej ochrony pokrzywdzonej.
Na podstawieart. 627 k.p.k.Sąd zasądził od oskarżonego na rzeczM. K.kwotę 360 zł tytułem zwrotu poniesionych przez nią wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie. Należność ta została ustalona w oparciu o§ 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Na podstawieart. 627 k.p.k.Sąd zasądził również odE. D.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które złożyły się:

⚫

opłata za uzyskanie informacji o oskarżonym z Krajowego Rejestru Karnego w wysokości 30 zł, ustalona na podstawieart. 618 § 1 pkt 10 k.p.k.w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz. U. poz. 861),

ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu przygotowawczym w wysokości 20 zł i w postępowaniu sądowym w wysokości 20 zł, ustalony na podstawieart. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym(t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 663),

wynagrodzenie biegłego lekarza za sporządzoną opinię w wysokości 100 zł, przyznane na podstawieart. 618 § 1 pkt 9 k.p.k.,

opłata w wysokości 300 złotych obliczona na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 6 ustawy o opłatach sądowych w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223).

Sędzia
R., dnia 7 września 2015 roku