Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 129/15
Data wyroku: 2015-04-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Wykroczenie, Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw

Sygn. akt VI Ka 129/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 kwietnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Tekieli
Protokolant  Konrad Woźniak
po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015r.
sprawy
A. P.

obwinionej z art. 86 § 1 kw
z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 4 grudnia 2014 r.  sygn. akt II W 2163/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionejA. P.,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obwinionejA. P.kwotę 420 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym,

III
stwierdza że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 129/15

UZASADNIENIE
A. P.obwiniona została o to że:
w dniu 06 czerwca 2013 roku ok. godz. 08:40 wJ.na skrzyżowaniuulic (...)zulicą (...)prowadząc samochód m-kiV. (...)onr rej. (...)nie zachowała należytej ostrożności w ten sposób że zatrzymała się przy lewej krawędzi jezdni sygnalizując manewr skrętu w lewo a następnie wykonała manewr skrętu w prawo w wyniku czego uderzyła w omijający ją w tym momencie z prawej strony pojazd m-kiS. (...)onr rej. (...)czum spowodowała kolizję drogową i tym samym zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym
tj . o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w .
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 4.12.2014 r. w sprawie II W 2163/13 uniewinnił obwinionąA. P.od popełnienia zarzucanego jej czynu, kosztami postępowania w sprawie obciążył Skarb Państwa i zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obwinionejA. P.kwotę 1060 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego.
Apelację od powyższego wyroku złożył pełnomocnik oskarżyciela posiłkowegoM. B.zarzucając:
1.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść poprzez błędne przyjęcie iż obwiniona miała zamiar wykonania manewru skrętu w prawo co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia iż pokrzywdzony wykonał manewr wyprzedzania pojazdu obwinionej podczas gdy rzetelna i wnikliwa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do odmiennych ustaleń;
2.obrazę przepisów prawa procesowego mającego wpływ na treść orzeczenia tj.art.7 k.p.k.w zw. zart.8 k.p.o.w. polegający na dokonaniu przez Sąd I instancji dowolnej oceny dowodu z wyjaśnień obwinionej i zeznań świadkaA. S.poprzez nieuzasadnione przyznanie im waloru wiarygodności w odniesieniu do wykonywania przez obwinioną wyłącznie manewru skrętu w prawo zaś odmówienie takiej wiarygodności zeznaniom oskarżyciela posiłkowego oraz świadkaK. S.wskazujących na zamiar wykonania przez obwinioną manewru skrętu w lewo a następnie wykonanie takiego manewru w prawo co w konsekwencji doprowadziło do uznania iż pokrzywdzony wykonał nieprawidłowy manewr wyprzedzania a tym samym iż wyłącznie pokrzywdzony jest odpowiedzialny za spowodowanie sytuacji kolizyjnej;
3. obrazę przepisów prawa procesowego mającego wpływ na treść orzeczenia tj.art.7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart.193 k.p.k.polegający na nieuzasadnionym oparciu przez Sąd I instancji i dokonaniu dowolnej oceny opinii biegłego przyjmującego iż sytuacje kolizyjną wytworzył pokrzywdzony z uwagi na wyprzedzanie pojazdu obwinionej który zatrzymał się w celu przepuszczenia pieszych podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz zasady doświadczenia życiowego oraz logiki prowadzą do odmiennych ustaleń;
4. obrazę przepisów prawa procesowego tj.art.7 k.p.k.w zw. zart.8 k.p.o.w. poprzez uznanie za wiarygodną opinię przedstawioną przez biegłego sadowegoJ. W.w sytuacji gdy wnioski w niej przedstawione są zupełnie dowolne sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego a także sprzeczne z przepisami regulującymi kwestie ruchu drogowego;
Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy  zważył co  następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stawiając zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy przepisów prawa procesowego skarżący w istocie kwestionuje ocenę materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji, w szczególności danie wiary wyjaśnieniom obwinionejA. P.i zeznaniom świadkaA. S.oraz opinii biegłegoJ. W., odmówienie zaś wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonegoM. B.i zeznaniom świadkaK. S.. W związku z powyższym wskazać należy co następuje.
Z treści apelacji wynika że skarżący  jako podstawowy zarzut do opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcjiJ. W.podniósł, iż biegły w swojej opinii kilkakrotnie uzupełnianej w toku postępowania ( k. 52 – 56 , k.73 – 74, k. 85 – 88, k.92, Sąd Okręgowy zauważa że pierwsza z opinii pisemnych nie została podpisana przez biegłego, co jednak nie ma znaczenia gdyż jej treść i wnioski zostały podtrzymane i powtórzone w opiniach uzupełniających ) konsekwentnie trwał w błędnym przekonaniu że pokrzywdzony wykonywał manewr wyprzedzania samochodu obwinionej podczas gdy był to manewr omijania. Wywody skarżącego w tej kwestii nie są pozbawione racji. Zgodnie zart. 2 ust. 27 i 28 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowymomijaniem jest przejeżdżanie  ( przechodzenie ) obok
    nieporuszającego się pojazdu, uczestnika ruchu lub przeszkody zaś wyprzedzaniem jest przejeżdżanie ( przechodzenie ) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego się w tym samym kierunku. Omijania nie można więc kojarzyć tylko z pojazdem zatrzymanym (art.2 ust.29p.r.d.), wystarczy że omijany pojazd nie porusza się . Za powyższym przemawia także treśćart. 23 ust.1 pkt.2p.r.d. mówiącego o obowiązkach kierującego pojazdem który omija, gdzie stwierdza się m.in. że omijanie pojazdu sygnalizującego zamiar skręcenia w lewo może odbywać się tylko z jego prawej strony. W sprawie niniejszej bezspornym jest że obwinionaA. P.przed dokonaniem skrętu na moment zatrzymała swój samochód, i w tej sytuacji pokrzywdzonyM. B.przejeżdżał obok nieporuszającego się samochodu, a więc go omijał.
Powyższe nie deprecjonuje jednak ogólnej wymowy opinii biegłego oraz jej końcowych wniosków, jako że zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji w oparciu przede wszystkim o osobowe źródła dowodowe prawidłowo ustalił, że obwiniona przed dokonaniem skrętu w prawo włączyła prawy a nie lewy kierunkowskaz jak to starał się wykazać skarżący. Sąd I instancji ustalając stan faktyczny był w trudnej sytuacji jako że w sprawie brakowało obiektywnych świadków zdarzenia: obwinionaA. P.i jadąca z nią koleżankaA. S.konsekwentnie od pierwszego przesłuchania na policji twierdziły że obwiniona włączyła prawy kierunkowskaz sygnalizując skręt w prawo, zaś pokrzywdzonyM. B.i jadący z nim znajomyK. S.zeznawali, że włączony był lewy kierunkowskaz, w związku z czym pokrzywdzony przeprowadził manewr omijania auta obwinionej z prawej strony. Za stanowiskiem Sądu I instancji który w przekonaniu Sądu Okręgowego dokonując oceny wyjaśnień obwinionej i zeznań świadków nie naruszyłart. 7 k.p.k.w zw. zart.8 k.p.o.w. przemawiają w szczególności dwie okoliczności. Zulicy (...)jest zakaz skrętu w lewo wulicę (...), stoi tam stosowny znak drogowy ( zdjęcia k. 32, k.54 ). Obwiniona miała tego świadomość skoro już podczas pierwszego przesłuchania wskazywała że „znaki umożliwiają  jazdę na wprost lub w prawo” ( k.16 odwrót ). Ponadto zarównoA. P.jak iA. S.twierdziły że zamierzały dojechać doul. (...)gdzie obwiniona miała umówione spotkanie ( k. 34 odwrót, k. 77 ) Nie są to twierdzenia gołosłowne gdyż w aktach znajduje się obiektywny dowód w postaci pisma(...) S.A.potwierdzające że pod tym adresem w dniu zdarzenia o godz. 9.00 obwiniona była umówiona na spotkanie ( k.33 ). Faktem notoryjnym jest że wJ.zul. (...)naul. (...)( będącą główną ulicą dojazdową doC.) można dojechać skręcając w prawo m.in. wul. (...), nie zaś w lewo. Obwiniona nie miała więc żadnego powodu aby sygnalizować skręt w lewo. Jedyną okolicznością mogącą potwierdzać wersję pokrzywdzonego i świadkaK. S.jest fakt że obwiniona skręcając w prawo nie podjechała do krawędzi tylko blisko osi jezdni tak że pokrzywdzony swoim samochodem zmieścił się z jej prawej strony. Takie zachowanie obwinionej znamionujące niezdecydowanie daje się jednak wytłumaczyć małą znajomościąJ.w której obwiniona nie mieszka i w której nie bywa często. Z jej wyjaśnień jak i z zeznańA. S.wynika że jechały bardzo wolno rozglądając się za możliwością skrętu w prawo w ulicę która doprowadzi je doul. (...)( k. 77 ). Nieracjonalne są natomiast zeznania  M.B.z których wynika że nie zauważył znaku zakazu skrętu w lewo, zwłaszcza że mieszka on w nieodległymK.i pochodzi zJ.( k.46 ), z pewnością zna więc topografię miasta. Skoro pokrzywdzony nie zauważył znaku zakazu skrętu w lewo mógł też pomylić który kierunkowskaz prawy czy lewy był włączony w samochodzie obwinionej. Podobnie ocenić należy zeznaniaK. S.który również twierdził że nie widział znaku zakazu skrętu w lewo ( k.35 ).
Wszystkie powyższe okoliczności pozostawały co najmniej wątpliwości co do sprawstwa i winy obwinionej w niniejszej sprawie. Skoro bowiem prawdopodobne i przez to wiarygodne pozostają wyjaśnienia obwinionej i zeznania świadkaA. S.że obwiniona skręcając w prawo włączyła prawy kierunkowskaz to nie sposób przypisać jej sprawstwa i winy za spowodowanie kolizji. Pokrzywdzony w takiej sytuacji nie był uprawniony do omijania pojazdu obwinionej z prawej strony, powinien umożliwić obwinionej wykonanie manewru skrętu w prawo. Oskarżyciel publiczny i oskarżyciel posiłkowy nie wykazali przekonywującymi dowodami że było inaczej. Domaganie się przez skarżącego przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego z zakresu ruchu drogowego nie było uzasadnione, opinia biegłegoJ. W.co do zasady nie była bowiem wadliwa w rozumieniuart. 201 k.p.k., ( mimo błędnej interpretacja przez biegłego przepisów p.r.d. o omijaniu i wyprzedzaniu ). Dla prawidłowego wyrokowania w niniejszej sprawie podstawowe znaczenie miała  ocena zeznań świadków i wyjaśnień obwinionej dokonana przez Sąd I instancji, znajdująca akceptację Sądu Odwoławczego.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionejA. P..
Na podstawieart.632 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.o.w. Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obwinionejA. P.kwotę 420 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym.
Na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.o.w. Sąd Okręgowy stwierdził że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa, zwalniając od ich ponoszenia oskarżyciela posiłkowego.