Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1122/15
Data wyroku: 2015-12-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko, Agnieszka Ławryńczuk, Beata Tymoszów
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 1122/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 grudnia 2015 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Beata Tymoszów
Sędziowie: SO Ludmiła Tułaczko (spr.)
SR del. Agnieszka Ławryńczuk
protokolant: p.o. protokolant sądowy Aneta Gąsowska
przy udziale prokuratora - Anny Radyno-Idzik
po rozpoznaniu dnia 9 grudnia 2015 r.
sprawyM. K., córkiH.iZ.,ur. (...)w miejscowościD.
oskarżonej o przestępstwo zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ wW.
z dnia 25 maja 2015 r. sygn. akt IV K 928/13
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zwalnia oskarżonąM. K.od uiszczenia opłaty sądowej w postępowaniu odwoławczym przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasadza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. S.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT.
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Beata Tymoszów SSR del. Agnieszka Ławryńczuk
Sygn. akt VI Ka 1122/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Północ wW.z dnia 25 maja 2015r. w sprawie IV K 928/13 oskarżonaM. K.została uznana za winną tego, że w dniu 12 lipca 2013r. wW.przyul. (...)dokonała zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 2500 zł znajdujących się w komodzie stojącej w salonie w/wym lokalu na szkodęP.iM. W., przy czym czynu tego dokonała w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, to jest czynu zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.Na podstawieart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.sąd wymierzył jej karę 7 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocyart. 46 § 1 k.k.orzekł środek kary w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonychP.iM. W.kwoty 2.500 zł i zwolnił oskarżoną od uiszczenia kosztów sądowych przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
Od powyższego wyroku obrońca oskarżonej złożył apelację. Wyrok zaskarżył w całości. Na podstawieart. 427 §1 i 2 k.p.k.zarzucił:

I
Na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia,

a/ tj.art. 7 k.p.k.wyrażające się w przyjęciu przez sąd, na podstawie sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia oceny wiarygodności dowodów z zeznań świadkówP.iM. W.i dokonania na podstawie tych dowodów ustaleń faktycznych uznając je za spójne, logiczne, konsekwentne i w pełni ze sobą korelujące w szczególności w zakresie okoliczności wskazujących na popełnienie przezM. K.zarzucanego jej czynu, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego możliwe jest przypisanieM. K.odpowiedzialności za zarzucany jej czyn, że dysponowali oni znajdującą się w dniu 12 lipca 2013r. kwotą 2800 zł w komodzie, że posiadali oni środki finansowe na pobyt z rodziną nad morzem tuż po tym zdarzeniu, na wiarygodności dokonania zgłoszenia o dokonaniu kradzieży tych pieniędzy dopiero w dniu 1 sierpnia 2013r. ,że w dniu 12 lipca 2013r. w godzinach 7-14M. K.opiekowała się dziećmi państwaW., w dniach 11 i 12 lipca 2013r. w mieszkaniu przyulicy (...)wW.opróczM.iP. W.orazM. K.nikt inny nie przebywał w sytuacji, gdy w świetle analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego przyjęcie, iżM. K.miała dokonać kradzieży 2500 zł brak wykazania dowodowego, że w dniu 12 lipca 2013r. w mieszkaniu pokrzywdzonych w szufladzie komody znajdowały się pieniądze w wysokości 2.800 zł.
b/art. 5 § 2 k.p.k.polegające na rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości w zakresie dotyczącym w szczególności znajdowania się w mieszkaniu pokrzywdzonych w szufladzie komody w dniu 12 lipca 2013r. pieniędzy w kwocie 2.800 zł i sytuacji materialnej i podejmowanych w tym okresie przez pokrzywdzonych rozporządzeń posiadanymi środkami finansowymi na lokacie, opłaceniu ich pobytu nad morzem i regulowania zobowiązań związanych z prowadzoną przezP. W.działalnością gospodarczą, faktu dokonania przez niego wpłaty i jej wysokości na lokatę bankowa wBanku (...) SAw dniu 12 lipca 2013r. oraz przebywania w okresie tuż przed zdarzeniem w mieszkaniu pokrzywdzonych innych osób poza oskarżoną i pokrzywdzonymi oraz faktu korzystania pokrzywdzonych w roku 2013 z pomocy innej opiekunki wobec rozbieżności odnośnie tych okoliczności pomiędzy środkami dowodowymi jakie sąd uznał za wiarygodne i przyjął za pomocą dokonanych w wyroku ustaleń faktycznych;

II
Na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.art. 4 i art. 7 k.p.k.w związku zart. 170 §1 pkt 2,3,5 k.p.k.a contrario w związku zart. 169 §1 i §2 k.p.k.orazart. 9 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.oraz424 §1 pkt 1 i §2 k.p.k.wyrażające się w wybiórczej, powierzchownej a w konsekwencji dowolnej a nie swobodnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszającej zasady prawidłowego rozumowania, logiki i doświadczenia życiowego i zasady obiektywizmu poprzez przyjęcie, pomimo oddalenia wniosków dowodowych obrońcy oskarżonej zmierzających do ustalenia sytuacji finansowej pokrzywdzonych i wiarygodności tych świadków poprzez weryfikację dowodową składanych przez nich depozycji oraz braku w materiale dowodowym, poza niespójnymi / w zakresie posiadanych przez pokrzywdzonych finansów kwoty faktycznie wpłaconej na lokatę , terminów dokonania wpłat na lokatę, terminu zamieszczenia w szafce kwoty 2.800 zł i ich sytuacji finansowej i zawodowej w tym okresie oraz wysokości wydanych przez nich pieniędzy na ich pobyt z dziećmi nad morzem przez okres 14 dni do dnia 1 sierpnia 2013r. zeznaniami pokrzywdzonych, dowodów, że w dniu popełnienia czynu zabronionego pokrzywdzeni posiadali wolną kwotę 2800 zł i kwota ta znajdowała się w dniu wskazanym na dzień popełnienia czynu zabronionego w mieszkaniu pokrzywdzonych;

III
Na podstawieart. 438 pkt 3 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść rozstrzygnięcia polegający na błędnym ustaleniu przez sąd, iż oskarżona kłamała, że nie posiadała wiedzy o przechowywanych w mieszkaniu pieniądzach, jednocześnie wskazując w wyjaśnieniach na fakt dokonania przez pokrzywdzonego wpłat na lokatę gotówki znajdującej się w domu / k.6 uzasadnienia wyroku/, na podstawie niepotwierdzonego w materiale dowodowym stwierdzenia pokrzywdzonegoP. W.jakobyM. K.wiedziała gdzie się znajdują się pieniądze, z uwagi na wskazanie przez nią na rozprawie, żeP. W.wpłacił wyższą kwotę na lokatę /k- 130 zeznaniaP. W./ w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika ażeby oskarżona posiadała wiedzę na temat przechowywania w domu pieniędzy wpłacanych na lokatę / k- 127 wyjaśnienia oskarżonej/ a li tylko wskazała ona, że wiedziała o posiadanej przez pokrzywdzonych lokacie /k- 127 wyjaśnienia oskarżonej / wobec czego sąd w sposób nieprawidłowy, niepotwierdzony w materiale dowodowym, dokonał błędnej interpretacji słów oskarżonej, która na żadnym z etapów postępowania nie wskazywała, ażeby posiadała wiedzę na tematy przechowywania w mieszkaniu pokrzywdzonych gotówki.

IV
Rażące naruszenie prawa procesowego w zakresieart. 49 a k.p.k.i materialnegoart. 46 § 1 k.k.poprzez nałożenie z naruszeniem tych przepisów tytułem środka karnego na oskarżoną obowiązku naprawienia szkody w sytuacji nie zgłoszenia przez pokrzywdzonych wniosku o jej naprawienie w terminie w nim określonym to jest do zakończenia pierwszego przesłuchania pokrzywdzonych na rozprawie głównej.

V
Na podstawieart.438 pkt 4 k.p.k.niezależnie od poniesionych wyżej zarzutów zarzucił rażącą niewspółmierność kary.

W konkluzji obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub złagodzenie kary. Ponadto wniósł o przeprowadzenie w toku postępowania odwoławczego dowodów w postaci:
1. informacji zOśrodka (...)w celu ustalenia czy pokrzywdzeni byli na wakacjach w tym ośrodku, w jakim okresie i z jaką odpłatnością- w celu wykazania, że pokrzywdzeni wydali kwotę co najmniej 2.500 zł na swój wakacyjny pobyt i dojazd i fałszywie pomówili oskarżoną o kradzież pieniędzy w równowartości tej kwoty,
2. informacji z Niepublicznego Zakładu Opieki ZdrowotnejE. M.w celu ustalenia godziny rejestracji wizyty pacjentkiM. K.u lekarzaE. M.w celu potwierdzenia wyjaśnień oskarżonej, że w dniu 12 lipca 2013r. w godzinach 7.30- 14. 30 nie mogła być w mieszkaniu pokrzywdzonych a w tym czasie odbywała wizytę lekarską z uwagi na ocenę dowodu z zeznań świadkaE. M.dokonanej przez sąd w uzasadnieniu wyroku na stronie 5 co uzasadnia zgłoszenia dowodu na obecnym etapie postepowania, a nie spowoduje jego przewlekłości,
3. informacji z ZUS w celu ustalania czy pokrzywdzeni opłacali składki zatrudniając oskarżoną w charakterze opiekunki do dzieci.
Powyższe wnioski dowodowe sąd odwoławczy oddalił na podstawieart. 170 §1 pkt 2 i 4 k.p.k.uznając, że nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lub nie da się ich przeprowadzić.
Sąd Okręgowy, zważył, co następuje:
Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonej nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych. Stały się one podstawą do słusznej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Swoje stanowisko sąd rejonowy w sposób przekonujący uzasadnił w pisemnych motywach do zaskarżonego wyroku. Tok rozumowania sądu rejonowego należy w pełni podzielić bowiem oparty jest na wnioskowaniu wynikającym z zasad logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Tym samym ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego realizuje zasady wymienione wart. 7 k.p.k.Proces karny w niniejszej sprawie był trudny gdyż miał charakter poszlakowy. Sąd I instancji ustalił, że poszlaki układają się w zamknięty łańcuch a wniosek z nich może być tylko jeden – oskarżonaM. K.jest winna popełnienia przestępstwa kradzieży pieniędzy w kwocie 2.500 zł na szkodęP.iM. W.. Łańcuch poszlak rozpoczyna się od ustalenia, że pokrzywdzeni dysponowali kwotą 2.500 zł w dacie zdarzenia a kończy stwierdzeniem, że tylko oskarżona miała możliwość dokonania zaboru pieniędzy, zanim został ujawniony ich braku przez pokrzywdzonąM. W.. Nie może budzić wątpliwości fakt, że pokrzywdzeni dysponowali środkami na założenie lokaty i na wyjazd nad morze. Na oba cele zbierali pieniądze przez dłuższy czas. Założenie lokaty potwierdza dowód w postaci dokumentu wystawionego przez bank w dniu 12 lipca.2013r.P. W.podzielił pieniądze w ten sposób, że jedną część przeznaczył na lokatę a drugą w kwocie- 2.800 zł na wakacje nad morzem. Tę kwotę pozostawił w szufladzie komody. Brak 2500 zł stwierdziłaM. W.w dniu 12 lipca 2013r. po godzinie 14. W komodzie znajdowała się jedynie kwota 300 złotych zamiast odłożonych 2.800zł. Niezasadnie obrońca kwestionuje posiadanie odpowiedniej kwoty pieniędzy przez pokrzywdzonych skoro fakt założenia lokaty potwierdza obiektywny dowód w postaci dokumentu wystawionego przez bank. Zrozumiałe jest także to, że pokrzywdzeni wybierając się na wakacje musieli przeznaczyć pewną sumę pieniędzy z budżetu domowego, aby opłacić swój pobyt nad morzem. Istotnie,M.iP. W.pomimo utraty 2.500 zł wraz z dziećmi pojechali na wakacje, tak jak wcześniej zaplanowali. Jak zeznali, opłacili swój pobyt z innych środków finansowych. Ponadto skrócili wypoczynek w stosunku do swoich wcześniejszych zamierzeń. Opierając się na zeznaniach pokrzywdzonych należało dojść do wniosku, że przeprowadzenie dowodu z informacji o terminie i kosztach pobytu pokrzywdzonych nad morzem wOśrodku (...)nie pozwoli na wykazanie, jak wnioskował obrońca, że pokrzywdzeni fałszywie pomówili oskarżoną o kradzież pieniędzy. Kradzież zgłosili dopiero po powrocie doW.uzasadniając tę decyzję w sposób, który należy ocenić jako przekonywujący- liczyli na to, że oskarżona dobrowolnie zwróci to co zabrała. Rozumując logicznie sąd I instancji wykazał, że kradzież pieniędzy mogła nastąpić tylko w dniu 12 lipca 2013r. Tego dnia, w piątek,M. W.zaobserwowała nietypowe zachowanie oskarżonej, która po wyjściu z mieszkania o godzinie 14.00 zadzwoniła do niej informując, że po wakacjach nie stawi się do pracy jako opiekunka do dzieci gdyż znalazła zatrudnienie w Hiszpanii.M. K.zadzwoniła z zastrzeżonego numeru telefonu. Po sprawdzeniu stanu pieniędzy okazało się, że spośród pieniędzy odłożonych na wakacje brakuje kwoty 2.500 zł. Wbrew zarzutom obrońcy oskarżona wiedziała o tym, że pokrzywdzeni w domu przechowują gotówką, o czym świadczy chociażby to, co wyjaśniła przed sądem.M. K.opisała realia pracy u pokrzywdzonych, w tym sytuację gdyM. W.szukała gumki do włosów a potem jej powiedziała, że tą gumkąP. W.spiął plik banknotów wpłacając gotówkę na konto bankowe. W dniu 12 lipca 2013r. oskarżona pracowała od godziny 7 do 14. Były to normalne godziny jej pracy jako opiekunki do dzieci. W tym czasie miała możliwość dokonania przestępstwa. Wniosek ten wynika z następujących okoliczności- w tym czasie była sama z dziećmi w mieszkaniu pokrzywdzonych, oprócz niej nie było tam żadnej osoby dorosłej. W tym czasie nie było w mieszkaniu przyjaciółki pokrzywdzonej, co zarzuca obrońca w apelacji powołując się na wyrwane z kontekstu zeznania pokrzywdzonej. Jak wyjaśniła oskarżona, wie odM. W., że jej przyjaciółka wyprowadziła się i zamieszkała osobno. Do wyprowadzenia się doszło na początku pracy oskarżonej jako opiekunki do dzieci państwaW.zaś kradzież nastąpiła w ostatnim dniu jej pracy. Niezasadnie obrońca kwestionuje możliwość dokonania kradzieży przez oskarżoną twierdząc, że mogła tego dokonać inna opiekunka do dzieci, którą pokrzywdzeni zatrudniali na zmianę z oskarżoną. Na te okoliczności zeznawałaB. P. (1). Świadek przyznała, że dwukrotnie opiekowała się dzieci pokrzywdzonych. Jednak miało to miejsce przed zatrudnieniem oskarżonej. Pilnowała dzieci przez dwie, trzy godziny. Sąd I instancji wykazał, że nieracjonalne byłoby zatrudnianie dwóch opiekunek do dzieci skoro, pokrzywdzeni nie zatrudnili oskarżonej na pełen etat z powodu braku środków finansowych. Tym bardziej z powodów ekonomicznych nie zatrudnialiby równocześnie dwóch opiekunek do dzieci. Zasadnie sąd I instancji uznał, że tylko oskarżona w dniu 12 lipca 2013r. miała możliwość dokonania zaboru pieniędzy. Ponadto wykazał, że nie są wiarygodne wyjaśnienia oskarżonej, która twierdziła, że w dniu 10 lipca 2013r. była po raz ostatni w pracy u państwaW.zaś w dniu 7 lipca 2013r. utraciła swój telefon komórkowy na terenie bazaru przyul. (...)wW.. Obrońca w apelacji stwierdza, że wyjaśnienia oskarżonej potwierdzili świadkowie zeznający na okoliczność jej alibi. Tymczasem zeznania pokrzywdzonych znajdują potwierdzenie w analizie wykazów połączeń nadesłanych przez operatora sieci komórkowej, w której zarejestrowany był numer telefonu użytkowany przezM. K.-(...). Dowód ten przeczy jednocześnie twierdzeniom oskarżonej, że w dniu 7 lipca 2013r. utraciła swój telefon komórkowy . Jak wynika z wykazów połączeń dotyczących numeru telefonu użytkowanego przez oskarżoną, po rzekomej utracie telefonu, w dniach 8 lipca; 10 lipca oraz 12 lipca 2013r. tj. w dniach kiedy sprawowała opiekę nad dziećmi pokrzywdzonych w godzinach świadczenia pracy, były wykonywane połączenia zarejestrowane przez stacje(...)zlokalizowaną wW.przyulicach (...), a więc w bliskiej okolicyulicy (...). Oskarżona nie zaprzeczyła obecności naulicy (...)do dnia 10 lipca 2013r. W tym samym obszarze w dniu 12 lipca 2013r. w godzinach 5.50- 14.36 miało miejsce logowanie telefonu oskarżonej przez stacje(...). Ponadto trasa na jakiej następuje rejestracja połączeń przez stacje bazowe(...)w godzinach 5:49; 05: 50; 6: 12; 08:41, 08:50 na odcinkuT.,M.,W.ulice (...), świadczy o tym, że oskarżona zmierzała do pracy w dniu 12 lipca 2013r. i przebywała w mieszkaniu pokrzywdzonych. Ponadto analiza treści wykazów zawierających informacje w zakresie rejestracji przez stacje(...)połączeń wykonywanych w okresie 17 czerwiec – 7 lipiec 2013r. przez oskarżoną oraz w okresie 8-12 lipca 2013r. jest zbieżna. Zasadnie sąd I instancji wykazał, że są to te same miejsca. Nie ma więc wątpliwości, że oskarżona była obecna w mieszkaniu przyul. (...)wW.w dniu 12 lipca 2013r. Słusznie sąd rejonowy stwierdza, że nieprawdopodobnym jest aby po utracie telefonu, zgodnie z twierdzeniami oskarżonej przyul. (...)wW.- dzielnicaW., a więc w znacznej odległości od miejsca pracy – inna osoba niżM. K.poruszała się dokładnie po tej samej trasie przejazdu drogą oskarżonej z miejsca zamieszkania do mieszkania pokrzywdzonych i przebywała w tej samej okolicy w godzinach w jakichM. K.opiekowała się dziećmi państwaW.. Ponadto zgodnie z wykazem połączeń w dniu 12 lipca 2013r. oskarżona o godzinie 14:36 dzwoniła doM. W.a w dniu 13 lipca 2013r. o godzinie 2: 53 wysłała wiadomość tekstową o treści: „Nie mam na imięM.tylkoG. G.nie mogę do pani zadzwonić bo przekraczam za 5 minut granicę, do zobaczenia”. Osoba pisząca tę wiadomość – logowała się na stacji(...)wŁ.czyli w pobliżu miejscowościJ.a więc miejsca zamieszkania oskarżonej. Trudno przyjąć, że telefon oskarżonej logowałby się dokładnie w tych samych miejscach i w przedziale czasowym, kiedy opiekowała się dziećmi, w okresie gdy posiadała telefon jak i po jego utracie. Ponadto wiadomość tekstowa wysłana w dniu 13 lipca 2013r. wskazuje, że oskarżona znajdowała się w okolicy swojego miejsca zamieszkania a nie przy granicy kraju, jak napisała w SMS-ie. Sąd I instancji sprawdził alibiM. K.. Tworzyły je dwie grupy dowodów, które miały potwierdzić, że oskarżona w dniu 12 lipca 2013r. obyła wizytę lekarską w godzinach porannych wJ.a po drugie odbierała parapety zamówione w sklepie budowlanym. Przeprowadzone dowody nie potwierdziły tego alibi, co zasadnie wykazał sąd I instancji. Świadek drE. M.potwierdziła, że w dniu 12 lipca 2013r. oskarżona była jej pacjentką. Jednak tego dnia przyjmował pacjentów do godziny 18. Oskarżona skończyła godzinie 14 a więc dysponowała czterema godzinami aby przyjechać doJ.i odbyć wizytę lekarską. Odległość zW.doJ.to około 73  kilometry a dogodny dojazd zapewniają pociągi odjeżdżające z DworcaW.(...). Słusznie stwierdza sąd I instancji, że nie można ustalić dokładnej godziny wizyty lekarskiej bowiem w 2013r. nie było komputerowej ewidencji wizyt w przychodni. W tym zakresie sąd meriti oparł się na zeznaniach świadkaE. M.. Z powodu braku odpowiedniej ewidencji nie da się przeprowadzić dowodu z informacji o godzinie zarejestrowania wizyty oskarżonejM. K.. Nawet wskazanie godziny rejestracji nie oznacza, że o tej godzinie rozpoczęła się wizyta oskarżonej u lekarza. Sąd I instancji przeprowadził także drugą grupę dowodów i przesłuchał świadków na okoliczność zakupu parapetów przez oskarżoną. Zgodnie z datą na paragonie, sprzedaż nastąpiła w 28 maja 2013r. Na podstawie zeznań świadkówB. P. (2)iD. T.nie można twierdzić aby oskarżona odebrała zakupiony towar w dniu 12 lipca 2013r. Świadkowie nie pamiętają tej okoliczności. Zaświadczenie, znajdujące się aktach sprawy, nie może być obiektywnym dowodem gdyż zostało napisane przez sprzedawcę na wniosek oskarżonej i zawiera uzgodnioną z nią treść. Zeznania świadków nie potwierdziły alibi oskarżonej. Nie podważają zeznań pokrzywdzonych i zapisów logowań na stacjach(...). Tym samym pomimo poszlakowego charakteru procesu karnego, sąd I instancji udowodnił, że oskarżona zabrała w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 2.500 zł na szkodęM.iP. W.. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenie czy pokrzywdzeni zatrudniając oskarżoną opłacali składki ZUS. Zasadnie sąd I instancji wykazał, żeM. K.uprzednio była karana za przestępstwa przeciwko mieniu i w tym procesie odpowiadała w warunkachart. 64 § 1 k.k.Oceniając wysokość kary należy wskazać, że nie nosi ona cech rażącej niewspółmierności w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.Kara została dostosowana do zawinienia. Przede wszystkimM. K.w sposób znaczny nadużyła zaufania pokrzywdzonych, którzy jak wynika z ich zeznań z pracy oskarżonej jako opiekunki do dzieci, byli bardzo zadowoleni. Rozliczali się z nią każdorazowo po zakończeniu pracy. Oskarżona przyznała, że nie zalegali z płatnościami. Obowiązek naprawienia szkody ma walor kompensacyjny i wynikał z treściart. 46 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstwa. Z treści tego przepisu wynika, że także z urzędu sąd ma możliwość zasądzenia wskazanej kwoty. Takie rozstrzygnięcie należy uznać za słuszne bowiem rekompensuje pokrzywdzonym poniesioną przez nich szkodę. Z tych względów sąd odwoławczy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach orzekł na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Zwolnił oskarżoną od ich uiszczenia z uwagi na trudną sytuację finansową.
Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w wyroku.
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Beata Tymoszów SSR/ del/ Agnieszka Ławryńczuk