Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 175/15
Data wyroku: 2015-06-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak, Jerzy Kozaczuk, Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Wolności
Podstawa prawna: art. 437 §1 i 2 kpk

Sygn. akt II Ka 175/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Sędziowie:

SSO Jerzy Kozaczuk
SSO Teresa Zawiślak (spr.)

Protokolant:

st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak

przy udziale Prokuratora Andrzeja Michalczuka
po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r.
sprawyE. Ż.
oskarżonego o przestępstwa zart. 288 §1 kki inne
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie
z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II K 461/13

I
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:

1
uchyla orzeczenie z pkt II i III wyroku i na podstawieart. 45 §1kw iart. 5 §1 pkt 4 kpwpostępowanie w zakresie czynu z pkt II aktu oskarżenia umarza wobec przedawnienia orzekania;

2
uchyla orzeczenie z pkt XI wyroku;

II
w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.Ł. W.wG.kwotę 619,92 zł (w tym 142,58 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia oskarżonegoE. Ż.za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

IV
zasądza od oskarżonegoE. Ż.na rzecz oskarżycielki posiłkowejI. K. (1)kwotę 504 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym;

V
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 939,92 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 175/15

UZASADNIENIE
E. Ż.oskarżony został o to, że:

I
w dniu 27 kwietnia 2013 roku około godz. 21.00 przyul. (...)wŻ., woj.(...), znajdując się w stanie po użyciu alkoholu wdarł się do mieszkaniaA. Ż.i wbrew jej żądaniu, jako właściciela lokalu nie chciał go opuścić wszczynając awanturę,

tj.o przestępstwo zart. 193 kk

II
w dniu 30 kwietnia 2013 roku około godz. 23.15 przyul. (...)wŻ., woj.(...), umyślnie uszkodził okno w mieszkaniu w ten sposób, że uderzając w nie i wypychając spowodował wyłamanie jednego skrzydła, porysował ramę okienną i uszkodził zawiasy powodując straty w wysokości 300 zł na szkodęA. Ż.,

tj.o przestępstwo zart. 288§1 kk

III
w dniu 30 kwietnia 2013 roku około godz. 23.15 i dnia 1 maja 2013 roku około godz. 24.00 przyulicy (...)wŻ., woj.(...), znajdując się w stanie po użyciu alkoholu wdarł się do mieszkaniaA. Ż.i wbrew jej żądaniu, jako właściciela lokalu nie chciał go opuścić wrzynając awanturę

tj.o przestępstwo zart. 193 kk

IV
w dniu 1 maja 2013 roku około godz. 18.00 przyulicy (...)wŻ., woj.(...), znajdując się w stanie po użyciu alkoholu wdarł się do mieszkaniaA. Ż.i wbrew jej żądaniu, jako właściciel lokalu nie chciał go opuścić wszczynając awanturę,

tj.o przestępstwo zart. 193 kk

V
w dniu 1 maja 2013 roku około godz. 19.00 przyul. (...)wŻ.woj.(...), umyślnie uszkodził karoserię samochoduF. (...)onr rej. (...)w ten sposób, że kopiąc w nią spowodował wgniecenie błotnika prawego przedniego i połamanie klamki drzwi prawych, czym spowodował straty w wysokości 500 zł na szkodęA. Ż.

tj.o przestępstwo zart. 288§1 kk
Sąd Rejonowy w Garwolinie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r.:

I
oskarżonegoE. Ż.uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu wpkt I, IV, VIIczynów, wyczerpujących dyspozycjęart. 193 kk, a nadto w przypadku czynu zpkt IIIuznał go za winnego tego, że w dniu 30 kwietnia 2013 roku około godz. 23.15 i dnia 1 maja 2013 roku około godz. 24.00 przyulicy (...)wŻ., woj.(...), działając w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, znajdując się przy tym w stanie po użyciu alkoholu wdarł się do mieszkaniaA. Ż.i wbrew jej żądaniu lokalu tego nie chciał opuścić wszczynając awanturę, tj. czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 193 kkw zw. zart. 12 kki po przyjęciu, że oskarżony czynów zpkt I, III, IV i VIIIdopuścił się w ramach ciągu przestępstw w rozumieniuart. 91§1 kk, za te czyny na podstawieart. 193 kkw zw. zart. 91§1 kkwymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt II czynu, z tym, że przyjął, iż czyn ten stanowi wykroczenie wyczerpujące dyspozycję art. 124§1 kw i za ten czyn na podstawie art. 124§1 kw wymierzył mu karę 7 dni aresztu;

III
na podstawie art. 124§4 kw orzekł wobec oskarżonego obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonejA. Ż.kwotę 300 zł tytułem równowartości szkody wyrządzonej czynem z pkt II;

IV
oskarżonegoE. Ż.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt Vczynu wyczerpującego dyspozycjęart. 288§1 kki za ten czyn na podstawieart. 288§1 kkwymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 46§1 kkorzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia wyrządzonej popełnionym wpkt Vczynem szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonejA. Ż.500 zł;

VI
oskarżonegoE. Ż.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt VIczynu wyczerpującego dyspozycjęart. 197§2 kki za ten czyn na podstawieart. 197§2 kkwymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;

VII
oskarżonegoE. Ż.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt VIIczynu wyczerpującego dyspozycjęart. 245 kki za ten czyn na podstawieart. 245 kkwymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

VIII
na podstawieart. 91§1 kkpołączył orzeczone wobec oskarżonego jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

IX
na podstawieart. 63§1 kkzaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 24.06.2013 r. do dnia 26.06.2013 r.;

X
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.Ł. W.kwotę 723,24 zł (w tym kwotę 135,24 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego sprawowana z urzędu;

XI
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.J. Z.kwotę 723,24 zł (w tym kwotę 135,24 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia z urzędu za reprezentowanie pokrzywdzonejI. K. (1).

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który na podstawieart. 425§1-3 , art. 427§1, art. 428 §1 i art. 444 oraz art. 445 §1 kpkzaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego w całości.
Na podstawieart. 427§1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 2, 3 i 4 kpkorzeczeniu temu zarzucił w części dotyczącej skazania za czyny wymienione wpkt VI i VII:

1
obrazę przepisów postepowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

-

art. 4, art. 7, art. 410 i art. 424§1 kpk, wyrażającą się w ocenie materiału dowodowego z przekroczeniem swobody przewidzianej wart. 7 kpk, akcentującej wbrew zasadzie obiektywizmu – okoliczności niekorzystne dla oskarżonego, przy jednoczesnym bagatelizowaniu albo całkowitym pomijaniu tych, które przemawiałyby na jego korzyść, czego szczególnym wyrazem jest przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonejI. K. (1), która relacjonowała swoje spostrzeżenia w sytuacji – obiektywnie uzasadnionej obawy o swoje bezpieczeństwo, prowadzącej bez wątpienia do przerażenia i wyolbrzymiania sytuacji, w której się znalazła, przy czym nieuzasadnione jest poprzestanie na konstatacji, iż zeznania te są spójne z depozycjami matkiA. Ż., skoro zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na możliwość następczego uzgodnienia przezI. K. (1)orazA. Ż.składanych zeznań w celu dodatkowego, ponad miarę rzeczywistego przewinienia – obciążenia oskarżonego;

uwzględnieniu w uzasadnieniu wyroku jedynie tych okoliczności, które przemawiają na niekorzyść oskarżonego poprzez pominięcie i nie odniesienie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do części zeznań świadkaM. B., który wskazał, iż pokrzywdzona nie mówiła mu o negatywnych zrachowaniach oskarżonego w stosunku do niej, jak również nie zauważył w jej zachowaniu po 22 czerwca 2013 r., co w konsekwencji powinno rodzić wątpliwość co do wiarygodności złożonych przez pokrzywdzonąI. K. (1)zeznań;

co w konsekwencji doprowadziło do:

1
błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów, mimo iż brak jest wystarczających dowodów na uznanie go winnym popełnienia przedmiotowych przestępstw.

W części dotyczącej skazania za czyny wymienione w pkt I-VIII z tym, że w zakresie czynów wymienionych w pkt VI i VII – z ostrożności procesowej

2
rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu zbyt wysokich kar jednostkowych za poszczególne czyny, a w konsekwencji kary łącznej, w sytuacji gdy okoliczności sprawy, stopień społecznej szkodliwości , a także w relacji do celów, jakie kara ta winna spełniać w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania przemawiają za tym, by oskarżonemu wymierzona została kara pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby lub kara łagodniejszego rodzaju.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

I
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez

a
uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów wymienionych w pkt VI i VII

b
wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych za pozostałe czyny oraz kary łącznej pozbawienia wolności w znacznie mniejszym wymiarze z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ewentualnie w łagodniejszym wymiarze

ewentualnie o:

II
uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej czynów wymienionych w pkt VI, VII i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

ewentualnie, gdyby Sąd nie uwzględnił wniosków w pkt. I lub II

III
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych za wszystkie czyny oraz kary łącznej pozbawienia wolności w znacznie mniejszym wymiarze z warunkowym jej wykonania, ewentualnie kary w łagodniejszym wymiarze.

Na rozprawie odwoławczej obrońca oskarżonego popierał złożoną apelację i wnioski w niej zawarte, a nadto wnosił o zasądzenie kosztów obrony z urzędu, bowiem nie zostały uiszczone w całości, ani w części.
Prokurator i pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wnosili natomiast o nie uwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, zaś pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wnosił nadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzeczI. K. (1)w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego jest oczywiście bezzasadna i jako taka na uwzględnienie nie zasługuje.
Zważywszy na fakt, iż ani obrońca oskarżonego, ani sam oskarżonyE. Ż.nie złożyli wniosku o uzasadnienie przedmiotowego wyroku, a Sąd Okręgowy uznał apelację za oczywiście bezzasadną, Sąd Odwoławczy na podstawieart. 457 § 2 kpkuzasadni swoje stanowisko jedynie w przedmiocie uchylonej części skarżonego orzeczenia.
Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd I instancji w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie karne w tej sprawie, a podstawą ustaleń faktycznych był całokształt ujawnionego na rozprawie głównej materiału dowodowego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy była zgodna z dyrektywamiart. 7 kpk, a więc zgodna z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a zatem nie mogła być skutecznie podważona. Na podstawie tak dokonanej oceny dowodów sąd ustalił stan faktyczny przedmiotowej sprawy zgodnie z rzeczywistym przebiegiem tych zdarzeń.
Analizując treść zapadłego rozstrzygnięcia, Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, że Sąd Rejonowy przyjął również prawidłowe kwalifikacje prawne tych czynów, a także uznał, iż czyny z pkt III i IV stanowią jedno przestępstwo popełnione w nocy z 30 kwietnia 2013r. na 1 maja 2013r. w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i zakwalifikował je jako czyn zart. 193 kkw zw. zart. 12 kk, a jednocześnie przyjął, że czyn ten oraz czyny z pkt I i VIII aktu oskarżenia zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 kk.
Podobnie zgodzić się należy z przyjęciem przez Sąd I instancji, iż w sytuacji, gdy z dowodów zebranych w tej sprawie wynika, że wartość uszkodzonego przez oskarżonego w dniu 30 kwietnia 2013 r. okna wraz z ramą wynosi 300 zł, to czyn ten stanowił wykroczenie z art. 124 § 1 kw.
Mając jednak na uwadze dzień popełnienia tego wykroczenia tj. 30 kwietnia 2013 r. Sąd Odwoławczy uchylił orzeczenie dotyczące tego wykroczenia, bowiem od czasu jego popełnienia upłynęło 2 lata, a zatem w myślart. 45 § 1kw iart. 5 § 1 pkt 4 kpwnastąpiło przedawnienie orzekania. Z tego samego powodu Sąd uchylił wydane na podstawieart. 124 § 4kw orzeczenie o zobowiązaniu oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonejA. Ż.kwoty 300 zł tytułem równowartości szkody wyrządzonej tymże wykroczeniem.
Sąd Okręgowy w toku instancyjnej kontroli wyroku stwierdził również, że Sąd I instancji nieprawidłowo zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.J. Z.wynagrodzenie za zastępstwo procesowe wykonywane na rzecz pokrzywdzonejI. K. (1)z urzędu, bowiem jak wynika z akt sprawy adw.J. Z.reprezentowała oskarżycielkę posiłkowąI. K. (1)w oparciu o udzielone jej pełnomocnictwo. Dlatego też Sąd Odwoławczy uchylił również orzeczenie z pkt XI wyroku, dotyczące zasądzenia tych kosztów.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawieart. 437 § 1 i 2 kpkorazart. 456 kpkorzekł, jak w wyroku.
O kosztach sądowych od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa, Sąd orzekł na podstawieart. 636 § 1 kpk, zaś o wynagrodzeniu za obronę z urzędu oskarżonego w II instancji orzeczono na podstawie§ 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 461), a o kosztach zastępstwa prawnego dla oskarżycielki posiłkowego w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie§ 14 ust. 7wyżej cytowanego Rozporządzenia.