Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 5609/14
Data wyroku: 2015-02-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 § 1 kw
Teza: niezastosowanie się do znaku drogowego B-36 "zakaz zatrzymywania się"

Sygn. akt XI W 5609/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 lutego 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Piotr Brzeziński
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 roku wW.
sprawy przeciwkoJ. D.z domuK.
córceW.iK.z domuG.
urodzonej (...)wW.
obwinionej o to, że:
w dniu 15 maja 2014 roku ok. godziny 11:00 naul. (...)wW., kierując samochodem markiM.onumerze rej. (...), nie zastosowała się do znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania” z tabliczką T-24,
tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw,

I
obwinionąJ. D.uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu;

II
na podstawieart. 118 § 2 kpwokreśla, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt XI W 5609/14

UZASADNIENIE
J. D.została obwiniona o to, że w dniu 15 maja 2014 roku około godziny 11.00 naul. (...)wW., kierując pojazdem markiM.onumerze rejestracyjnym (...), nie zastosowała się do znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania” z tabliczką T-24, , tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw.
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 14 maja 2014 roku na parkingu znajdującym się naPlacu (...)wW.obowiązywała czasowa organizacja ruchu. Na trzech wjazdach naPlac (...)zostały ustawione znaki drogowe B-36 „zakaz zatrzymywania się” wraz z tabliczką T-24, wskazującą, że pozostawiony pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela.
Znaki ustawione zostały przy wjazdach odulicy (...).
Zulicy (...)naPlac (...)prowadzi jeszcze jedna droga, stanowiącade factowyjazd z parkingu. Przy tej drodze nie został ustawiony znak B-36 z tabliczką T-24.
W dniu 14 maja 2014 roku około godziny 11.00 obwinionaJ. D.jechała samochodem markiM.onumerze rejestracyjnym (...)ulicą (...). Z uwagi na złe samopoczucie 4-letniego dziecka obwinionej, które z nią podróżowało, podjęła ona nagły manewr zjazdu na parking naPlacu (...). Obwiniona wjechała drogą stanowiącą faktycznie wyjazd z parkingu, przy której to drodze nie został ustawiony znak B-36 z tabliczką T-24. Wykonując ten manewr, obwiniona przekroczyła poziomą linię ciągłą na jezdni.
Obwiniona zatrzymała się naPlacu (...). Interwencję w stosunku do niej podjęli funkcjonariusze Straży Miejskiej:P. J.iE. P..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego w postaci:

⚫

notatki urzędowej (k. 1-4);

zdjęć (k. 5-6);

planu organizacji ruchu (k. 39-43);

wyjaśnień obwinionej (k. 47, 7v-8);

zeznań świadkaP. J.(k. 48, 10v).

ObwinionaJ. D.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła w szczególności, że musiała się natychmiast zatrzymać, gdyż jej dziecko wymiotowało i musiała zareagować, gdyż istniało ryzyko zadławienia się. Wjechała odulicy (...). Nie był w tym miejscu postawiony żaden znak; drugiego znaku nie musiała widzieć.

Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie dał podstaw do uznania, iż obwinionaJ. D.swoim zachowaniem dopuściła się popełnienia zarzucanego jej wykroczenia z art. 92 § 1 kw. Obwiniona wjechała na parking drogą, przy której nie został postawiony znak B-36, zakazujący zatrzymywania się naPlacu (...)w związku z wprowadzoną w dniu 14 maja 2014 roku czasową organizacją ruchu na tym obszarze.
Zauważyć w tym miejscu należy, że oskarżyciel publiczny popełnił we wniosku o ukaranie ewidentną omyłkę przy określaniu daty czynu. Z dokumentacji dołączonej do wniosku ukaranie wynika bezsprzecznie, że zdarzenie miało miejsce w dniu 14 a nie 15 maja 2014 roku, jak wskazano w zarzucie.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej, gdyż są one logiczne, jasne, zgodne z doświadczeniem życiowym i konsekwentne. Co do okoliczności samego wjazdu obwinionej naPlac (...)drogą, przy której nie został ustawiony znak B-36 Sąd nie posiada żadnych dowodów mogących zaprzeczyć wyjaśnieniom obwinionej. Jakkolwiek manewr wjazdu na parking faktyczną drogą wyjazdową nie jest manewrem prawidłowym, to z doświadczenia życiowego wynika, że manewry takie podejmowane są czasami przez kierujących pojazdami. Zauważyć należy, że z wyjaśnień obwinionej wynika, że znalazła się ona w sytuacji nagłej, musiała się natychmiast zatrzymać, gdyż istniało ryzyko zadławienia się dziecka. Powyższe może niejako usprawiedliwiać nagłe zjechanie w faktyczny wyjazd z parkingu. Przy tej drodze nie stał znak B-36, co zostało potwierdzone planem organizacji ruchu (k. 39-43).
Sam fakt zatrzymania się przez obwinioną na parkingu naPlacu (...)nie budzi żadnych wątpliwości. Nie jest między stronami sporny. Znajduje potwierdzenie w notatce urzędowej (k. 1-4) i zdjęciach (k. 5-6), a nadto w zeznaniach świadka - strażnika miejskiegoP. J.. Zeznania te są jasne, logiczne, znajdują potwierdzenie w dowodach z dołączonych do wniosku o ukaranie dokumentów i Sąd daje im wiarę.
Sąd obdarzył walorem wiarygodności dokumenty i materiały fotograficzne stanowiące podstawę ustaleń faktycznych - nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała.
Mając na uwadze okoliczność, że obwiniona – wjeżdżając w niedozwolonym miejscu – na parking przyPlacu (...)– nie widziała znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania się”, gdyż taki znak na tej drodze nie stał, nie można uznać jej za winnej wykroczenia, polegającego na niezastosowaniu się do tego znaku.
Sąd orzekając w granicach zarzutu wniosku o ukaranie w sprawie niniejszej nie może też przypisać obwinionej ewentualnego innego wykroczenia, polegającego na niezastosowaniu się do poziomego znaku drogowego (linii ciągłej) naulicy (...). Byłoby to niedopuszczalne wyjście poza granice zarzutu wniosku o ukaranie.
Wobec powyższego, Sąd uniewinniłJ. D.od popełnienia zarzucanego jej czynu, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa (art. 118 § 2 kpw).