Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 613/15
Data wyroku: 2015-11-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Stupnicki
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: 279 § 1 kk

Sygn. akt II K 613/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 listopada 2015r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Grzegorz Stupnicki
Protokolant: Joanna Szajkowska
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze – Bożena Różańska
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 16 listopada 2015 r.
s p r a w y :E. K.
córkiT.iS.z d.R.
ur. (...)wJ.

oskarżonej o to, że:

1
w czasookresie 09-10.10.2013r. wJ.naul. (...)wspólnie i w porozumieniu zD. M. (1)dokonała kradzieży z włamaniem w ten sposób, że po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia w pojeździe markiH. (...)nr rej (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia radioodtwarzaczamarki S.oraz półki tylnej z głośnikami markiJ.powodując straty w wysokości 200 zł na szkodęM. W.

tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

2
w czasookresie 24-25.10.2013r.wJ.naul. (...)wspólnie i w porozumieniu zD. M. (1)dokonała kradzieży z włamaniem w ten sposób, że po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia w pojeździe markiH. (...)nr rej (...)a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia radioodtwarzaczamarki S.o wartości 350 zł na szkodęS. Z.

tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

3
w czasookresie 13-25.10.2013r. wJ.przyjęła na przechowanie nawigacjęm-ki M. (...), radioodtwarzaczmarki S. (...)o wartości 200 zł należące doS. D.oraz głośnik basowy 400 W o wartości 100 zł należące doS. L., radioodtwarzaczJ. (...)o wartości 200 zł należący doS. L.o łącznej wartości 500 zł wiedząc, że rzeczy te pochodzą z przestępstwa kradzieży z włamaniem, czym działała na szkodę w/w osób.

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.

4
w dniu 06.11.2013r. wJ.naul. (...)będąc w stanie pod wpływem środka psychotropowego w postaci amfetaminy w stężeniu 65 ng/ml i metaamfetaminy w stężeniu 324 ng/ml co stanowi oddziaływanie na organizm odpowiadające stężeniu alkoholu we krwi w ilości przekraczającej 0,5 promila , kierowała samochodem markiH. (...)onr rej (...)w ruchu lądowym

tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonąE. K.za winną popełnienia czynów opisanych w pkt 1 i 2 części wstępnej wyroku, przy przyjęciu, iż stanowiły one ciąg przestępstw, tj. czynów zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to za podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierza jej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 46 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonejE. K.środek karny w postaci naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzeczM. W.kwoty 100 (sto) złotych iS. Z.kwoty 150 (sto pięćdziesiąt) złotych;

III
uznaje oskarżonąE. K.za winną popełnienia czynu opisanego w pkt 3 części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.wymierza jej karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
uznaje oskarżonąE. K.za winną popełnienia czynu opisanego w pkt 4 części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 178a § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 178a § 1 k.k.wymierza jej karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 42 § 2 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym w dniu 6 listopada 2013 r. orzeka wobec oskarżonejE. K.środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat;

VI
na podstawieart. 91 § 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzone oskarżonejE. K.w pkt I, III i IV części dyspozytywnej wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i wymierza jej karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonejE. K.kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres zatrzymania w dniu 6 listopada 2013 r.

VIII
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.I.J.kwotę 804 zł netto oraz kwotę 184,92 zł tytułem podatku od towarów i usług, tj. łącznie kwotę 988,92 zł brutto;

IX
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia w całości oskarżonąE. K.od kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa, w tym na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierza jej opłaty.

Sygn. akt II K 613/15

UZASADNIENIE
E. K.w 2013r. pozostawała w związku konkubenckim zD. M. (2), z którym mieszkała naul. (...)wJ..E. K.orazD. M. (1)w tym czasie użytkowali samochód osobowy markiH. (...)należący doE. K..D. M. (1)wiedział, że przy użyciu kluczyka od tego samochodu można otworzyć drzwi od innych pojazdów markiH.nie uszkadzając zamka.
(dowód:
wyjaśnienia oskarżonejE. K.k.76-77,705-706;
wyjaśnienia i zeznaniaD. M. (1)k.13-14,708;
W nieustalonym dokładnie dniu, ale w okresie między 9 a 10 października 2013r.E. K.udała się wraz zD. M. (2)w odwiedziny do swojej mamy mieszkającej wJ.przyul. (...). W drodze powrotnejD. M. (1)iE. K.zatrzymali samochód markiH. (...), którym się poruszali a następnie oboje podeszli do zaparkowanego na parkingu przyul. (...)samochodu osobowego markiH. (...)nr rej. (...)będącego własnościąM. W..D. M. (1)przy użyciu kluczyka od samochoduH. (...)otworzył drzwi od samochoduH. (...)po czym zabrał w celu przywłaszczenia radioodtwarzaczamarki S.oraz tylną półkę z głośnikami markiJ.powodując straty w wysokości 200 zł.E. K.w czasie otwierania pojazduM. W.stała przy tym samochodzie a następnie, gdyD. M. (1)wyrywał półkę z głośnikami oraz wyciągał radioodtwarzacz stała po drugiej stronie ulicy obserwując, czy się nikt nie zbliża. Następnie oboje tj.E. K.wraz zD. M. (2)odjechali z miejsca swoim samochodem.
(dowód:
częściowo wyjaśnienia oskarżonejE. K.k.76-77,153,498,705-706;
częściowo wyjaśnienia i zeznaniaD. M. (1)k.85,498,708;
zeznania świadkaM. W.k.63,150)
W nieustalonym dokładnie dniu, ale w okresie między 24 a 25 października 2013r.E. K.udała się wraz zD. M. (1)samochodem osobowym markiH. (...)doC.po czym zaparkowali samochód w okolicyul. (...). NastępnieD. M. (1)wziął kulczyk od samochoduH. (...)i odszedł szukać odpowiedniego pojazdu nadającego się do zaboru (markiH.) aE. K.zgodnie z uzgodnieniem została na miejscu by obserwować, czy nie nadjeżdża radiowóz Policji. Naul. (...)stał zaparkowany samochód osobowy markiH. (...)nr rej (...)należący doS. Z..D. M. (1)przy użyciu kluczyka od samochoduE. K.otworzył ten pojazd a następnie zabrał z niego radioodtwarzaczmarki S.o wartości 350 zł.N.wrócił doE. K.. Radioodtwarzacz ten tak spodobał sięE. K., że zamontowała go w swoim samochodzie markiH. (...).
(dowód:
częściowo wyjaśnienia oskarżonejE. K.k.76-77,153,498,705-706;
częściowo wyjaśnienia i zeznaniaD. M. (1)k.85,498,708;
zeznania świadkaS. Z.k.2-3,472-473)
D. M. (1)dokonywał wielu kradzieży z włamaniem a następnie zanosił uzyskane z tych czynów przedmioty do mieszkania zajmowanego wspólnie zE. K., która wiedziała, jakie jest pochodzenie tych rzeczy. W okresie od 13 do 25 października 2013r.E. K.przyjęła na przechowanie pochodzące z kradzieży z włamaniem przedmioty o łącznej wartości 500 złotych tj. nawigacjęmarki M. (...), radioodtwarzaczmarki S. (...)o wartości 200 zł. (należące doS. D.), głośnik basowy 400 W o wartości 100 zł. (należące doS. L.), radioodtwarzaczmarki J. (...)o wartości 200 zł. (należący doS. L.).
(dowód:
wyjaśnienia oskarżonejE. K.k.76-77,153,498,705-706;
częściowo wyjaśnienia i zeznaniaD. M. (1)k.13-14,27-27,85,498,708;
zeznania świadkaS. L.k.21,133, 518;
zeznania świadkaS. D.k.5-6,137-138;
protokół przeszukania k.37-39,40-42,57-58;
protokół zatrzymania rzeczy k.54-56,69-71,87-89)
W  dniu 6 listopada 2013r.E. K.kierowała swoim samochodem osobowym markiH. (...)onr rej. (...)jadącul. (...)wJ..  W tym czasie była ona pod wpływem środka psychotropowego w postaci amfetaminy w stężeniu 65 ng/ml i metamfetaminy w stężeniu 324 ng/ml co stanowi oddziaływanie na organizm odpowiadające stężeniu alkoholu we krwi w ilości przekraczającej 0,5 promila.
(dowód:
wyjaśnienia oskarżonejE. K.k.105-106,498,705-706;
protokół zatrzymania k.46;
protokół przeszukania samochodu k.47-49;
protokół pobrania krwi k.161;
opinia k.159-160)
E. K.była dotychczas wielokrotnie karana sądownie za przestępstwa.
(dowód:
dane o karalności oskarżonej k.490-492;
odpisy wyroków k.565,566,567,568,569,571)
E. K.nie jest chora psychicznie ani upośledzona umysłowo. W czasie zarzucanych jej czynów nie miała zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania ich znaczenia bądź pokierowania swoim postępowaniem.
(dowód:
opinia sądowo psychiatryczna dotycząca oskarżonej k.572-573)
E. K.składając pierwotnie wyjaśnienia w toku postępowania przygotowawczego przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Sama opisała w jaki sposób postępowałD. M. (1)a także jaki był jej udział w zdarzeniach w tym tych popełnionych naul. (...)oraz naul. (...)wJ.. Składając kolejne wyjaśnienia w toku postępowania przygotowawczego przyznała się jedynie do popełnienia czynów zart. 291 § 1 k.k.oraz zart. 178a § 1 k.k.nie przyznała się zaś do popełnienia czynów zart. 279 § 1 k.k.Zapewniła wówczas, iż w zakresie czynu zart. 279 § 1 k.k.któryD. M. (1)popełnił naul. (...)wJ.nie uczestniczyła w nim lecz cały czas siedziała w samochodzie. Przyznała, iżD. M. (1)używał do dokonania czynu kluczyka od jej samochodu. Przyznała także, iż przyjechała zD. M. (2)naul. (...)wJ., po czymD. M. (1)wyszedł gdzieś z samochodu na dwie godzin, nie mówiąc jej gdzie idzie a gdy powrócił wrzucił do bagażnika jakiś przedmiot.
Składając wyjaśnienia na rozprawie oskarżona przyznała się jedynie do popełnienia czynów zart. 291 § 1 k.k.oraz zart. 178a § 1 k.k.nie przyznała się zaś do popełnienia czynów zart. 279 § 1 k.k.Zapewniła wówczas, iż w zakresie czynu zart. 279 § 1 k.k.któryD. M. (1)popełnił naul. (...)wJ.ona nie była wówczas na miejscu zdarzenia lecz przebywała w mieszkaniu swojej matki. Dodała, że pierwotnie przyznała się do popełnienia wszystkich zarzucanych jej czynów bo prosił ją o toD. M. (1)a ona się zgodziła bowiem była w nim zakochana.

Sąd zważył co następuje:

Oceniając wyjaśnienia oskarżonejE. K.w zakresie zarzuconych jej czynów zart. 291 § 1 k.k.iart. 178a § 1 k.k.Sąd uznał je za wiarygodne, bowiem były konsekwentne. Oskarżona w zakresie tych czynów konsekwentnie, zarówno w toku śledztwa jak i na rozprawie przyznała się do popełnienia tych czynów oraz opisała okoliczności w jakich się ich dopuściła.E. K.nie miała przy tym żadnego powodu by wskazywać na swoje sprawstwo w zakresie tych czynów, gdyby w rzeczywistości ich nie popełniła. Sąd nie przeoczył, że te wyjaśnienia oskarżonej były potwierdzone nie tylko wiarygodnymi, w tym zakresie, wyjaśnieniamiD. M. (1)ale także wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonychS. D.iS. L.a także dowodami z dokumentów – nie tylko protokołami przeszukań i zatrzymania ale także dowodem z opinii (k.159-160 akt sprawy).
Oceniając pozostałe wyjaśnienia oskarżonej Sąd uznał za wiarygodne podawane przez nią okoliczności w pierwszych wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przygotowawczego. Wskazać bowiem należy, iż oskarżona nie miała żadnego powodu aby wówczas wskazać na okoliczności narażające ją na odpowiedzialność karną w sytuacji gdyby nie miały one miejsca w rzeczywistości. Oceniając te wyjaśnienia Sąd nie przeoczył, że w czasie ich składania (tj. w dniu 7 listopada 2013r. k.76-77 akt sprawy) nie istniał żaden dowód na udział oskarżonej w czynach zart. 279 § 1 k.p.k.Współdziałający z oskarżonąD. M. (1), o udziale w tych czynachE. K.powiedział po raz pierwszy dopiero w dniu 13 listopada 2013r. (k.85-86 akt sprawy) wcześniej wskazując jedynie, iż wszystkie rzeczy pochodzące z innych włamań zanosił do mieszkania swojej konkubiny. Skoro oskarżona sama poinformowała organy ścigania o swoim udziale w tych czynach, zanim ów fakt potwierdził składający później wyjaśnienia współdziałający z niąD. M. (1)oczywiste było, iż oskarżona nie mogła być „pomówiona” przez swojego konkubina, o czym ten następnie kłamliwie zapewniał składając zeznania na rozprawie. Ta chronologia składania wyjaśnień przezE. K.iD. M. (1)podważała również wiarygodność wyjaśnień oskarżonej złożonych na rozprawie, iż jej pierwsze wyjaśnienia ze śledztwa były następstwem próśb ze stronyD. M. (1), którym ona uległa, ze względu na uczucie jakim darzyła wówczas konkubenta. Oskarżona pomija bowiem fakt, iż właśnie w tych wyjaśnieniach wskazała ona na popełnienie przezD. M. (1)czynów, których wcześniej mu nie zarzucano (k.82 akt sprawy). Tym samym oczywiście niewiarygodne były wyjaśnienia oskarżonej, jakoby złożyła te wyjaśnienia by pomóc swojemu konkubentowi, którego wówczas kochała, chyba, żeby uznać, iż pomoc ta zmierzała do ujawnienia wszystkich występków dokonanych przezD. M. (1), o których ona wiedziała. Oskarżona ujawniając przestępczy proceder swojego konkubenta, nie miała żadnego powodu by jednocześnie opisywać także swoje działania w tym procederze, w sytuacji gdyby nie miały one miejsca w rzeczywistości. Podkreślić należy, iżD. M. (1)w swoich kolejnych wyjaśnieniach złożonych w toku śledztwa (w tym czasie konfrontacji z oskarżoną) potwierdzał te okoliczności, które wskazała pierwotnie samaE. K., w zakresie czynów popełnionych na szkodęM. W.iS. Z.. Zważywszy, iż w czasie składania tych wyjaśnień zarównoE. K.jak iD. M. (1)byli zatrzymani nie mogli uzgodnić wspólnej wersji zdarzeń. Skoro zaś ich relacja o tych czynach była zbieżna logicznym było uznanie, iż oboje opisywali zdarzenia w których wspólnie uczestniczyli i w których podejmowali wskazane przez siebie zachowania.
Sąd jako niewiarygodne uznał wyjaśnienia oskarżonej złożone na rozprawie w zakresie zaczynów zart. 279 § 1 k.k.Pomijając, iż były one sprzeczne z jej pierwszymi wiarygodnymi wyjaśnieniami złożonymi w śledztwie Sąd dostrzegł, iż były one nielogiczne a nawet wewnętrznie sprzeczne. Oskarżona zapewniła, że w czasie zdarzenia na szkodęM. W.nie było jej na miejscu lecz przebywała wówczas w mieszkaniu matki. Potwierdzenie tego miało wynikać z zeznańS. G.. Jednakże zarówno oskarżona jak i jej matkaS. G.nie potrafiły wyjaśnić z jakiego powodu dokładnie zapamiętały tą datę (która nie była wszak tożsama z datą urodzinE. K.) ani okoliczności, iż pamiętając datę dzienną tego zdarzenia (tj. nocowania córki w domu) jednocześnie nie pamiętały nawet jaki do był dzień tygodnia. Z doświadczenia życiowego wiadomo, iż jeżeli jakaś data nie jest dla danej osoby istotna (jak np. data urodzin, imienin, rocznica śmierci itp.) gdyż dotyczy bytności w danym miejscu, to po pewnym czasie łatwiej jest zapamiętać czy dane zdarzenie (pobyt w danym miejscu) nastąpiło w określonym dniu tygodnia niż w określonym dniu miesiąca. Już z tych względów Sąd uznał zeznaniaS. G.za niewiarygodne. Oceniając zeznania tego świadka a także wyjaśnienia oskarżonejS.nie przeoczył, że były one sprzeczne z zeznaniami samegoD. M. (1). Bezsprzecznie na rozprawieD. M. (1)podawał szereg nieprawdziwych okoliczności korzystnych dla oskarżonej. Zapewnił wszak, iż wcześniej w toku śledztwa pomawiał swoją byłą konkubinę o działania, których ona nie dokonała uzasadniając to żalem jaki wówczas do niej żywił (przeoczając, iż oskarżona pierwsza opisała swoje zachowania, zanim on o nich wyjaśniał). Pomimo takiej postawy ( korzystnej dla oskarżonej) na rozprawieD. M. (1)kategorycznie zeznał, że oskarżona wraz z nim była w czasie czynu jakiego on dokonał naul. (...)(na szkodęM. W.) zapewniając jednocześnie, iż ona w tym czynie nie uczestniczyła a jedynie siedziała w samochodzie.
Oceniając wyjaśnieniaD. M. (1)w zakresie w jakim opisał on działania podejmowane przezE. S.w całości uznał je za wiarygodne. Były one bowiem spójne oraz korespondowały z wyjaśnieniami złożonymi pierwotnie przez oskarżoną. ZeznaniaD. M. (1)Sąd uznał zaś jako niewiarygodne. Świadek ów nie potrafił logicznie wytłumaczyć z jakiego powodu zmienił swoje wyjaśnienia złożone w toku śledztwa, w których wskazywał na udział oskarżonej w tych czynach. Gdyby bowiem w rzeczywistości oskarżony składając wyjaśnienia chciał zaszkodzić swojej konkubinie, do której miał wówczas odczuwać żal, nie umniejszałby jej udziału w tych czynach wskazując, iż jej rola w tych występkach sprowadzała się jedynie do stania na tzw. czatach. Podkreślić przy tym jeszcze raz należy, iż wyjaśnieniaD. M. (1)były w tym zakresie zbieżne z pierwszymi wyjaśnieniami oskarżonej. Z tych też względów jako wiarygodne Sąd uznał wyjaśnieniaD. M. (1)a jako niewiarygodne jego zeznania – w zakresie w jakim były one sprzeczne z jego wyjaśnieniami.
Jako wiarygodne Sąd uznał zeznania pokrzywdzonychS. Z.,S. D.,M. W.orazS. L.bowiem były rzeczowe. W ocenie Sądu świadkowie ci nie mieli żadnych powodów by zeznawać niezgodnie z prawda narażając się przez to na odpowiedzialność karną zwłaszcza, iż nie znali uprzednio osobiście oskarżonej.
Sąd jako wiarygodną uznał opinię sądowo – psychiatryczną dotyczącą oskarżonej bowiem została sporządzono przez biegłych psychiatrów po bezpośrednim jej badaniu, a wnioski tej opinii były rzeczowe i należycie uzasadnione.
Sąd obdarzył walorem wiarygodności dowody z dokumentów ujawnione na rozprawie, bowiem zostały sporządzone przez powołane do tego podmioty w granicach ich kompetencji.
W światle powyższych dowodów Sąd ustalił, że oskarżonaE. K.swoim zachowaniem podjętym w czasookresie 9-10 października 2013r. wJ.naul. (...)polegającym na tym, że wspólnie i w porozumieniu zD. M. (1)dokonała kradzieży z włamaniem w ten sposób, że po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia w pojeździe markiH. (...)nr rej (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia radioodtwarzaczamarki S.oraz półki tylnej z głośnikami markiJ.powodując straty w wysokości 200 zł na szkodęM. W.wyczerpała znamiona czynu zart. 279 § 1 k.k.
W światle powyższych dowodów Sąd ustalił, że oskarżonaE. K.swoim zachowaniem podjętym w czasookresie 24-25 października 2013r. wJ.naul. (...)polegającym na tym, że wspólnie i w porozumieniu zD. M. (1)dokonała kradzieży z włamaniem w ten sposób, że po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia w pojeździe markiH. (...)nr rej (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia radioodtwarzaczamarki S.o wartości 350 zł na szkodęS. Z.wyczerpała znamiona czynu zart. 279 § 1 k.k.
Oskarżona działała wspólnie i w porozumieniu zD. M. (2). O wspólnym działaniu świadczy fakt, że zgodnie z porozumieniem każde z nich wykonywało wcześniej uzgodnione czynności realizując zamiar jakim było uzyskanie przedmiotów znajdujących się w tych samochodach. By uzyskać te przedmioty, oskarżona jechała ze swoim konkubentem w pobliże miejsca zaparkowania pojazdówH.,D. M. (1)przy użyciu kluczyka od jej samochodu otwierał drzwi od tych pojazdów po czym wracał na miejsce zaś oskarżona korzystała z uzyskanych w ten sposób przedmiotów (m.in. zamontowała w swoim pojeździe radioodtwarzaczmarki S.zabrany z samochoduS. Z.. Tym zachowaniem wprost ujawniła, że postrzegała czynyD. M. (1)( w czasie których stała na tzw. czatach”) jako własne (nie zaś cudze) przedsięwzięcie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05.02.2013 r., II KK 139/12 Prok. i Pr. 2013 r., z. 5, poz. 2). Podkreślić należy, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że współsprawstwo zachodzić będzie nie tylko wtedy, gdy każdy ze współdziałających zrealizuje część znamion typu czynu zabronionego, ale i wówczas, gdy współdziałający nie zrealizuje żadnego znamienia, lecz podjęte przez niego czynności są istotnym wkładem we wspólne przedsięwzięcie, by w ramach uzgodnionego podziału ról ułatwiały realizację wspólnie zamierzonego celu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 29.06.2006 r. V KK 391/05, OSNwSK 2006 r. z. 1, poz. 128). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, w którejD. M. (1)działając wspólnie ze współoskarżoną wpierw porozumieli się co do wszystkich istotnych okoliczności dokonania kradzieży z włamaniem i w warunkach tego porozumienia, przy dokonanym podziale ról i zadań, konsekwentnie zmierzali do celu jakim był zabór rzeczy znajdujących się z samochodach markiH.(do których pasowały kluczyki z pojazdu oskarżonej). Skoro więc oskarżona współdziałała ze swym wspólnikiem, bo utożsamiała się z jego działaniami, przy których była obecna oraz traktowała je jak swoje, to była współsprawcą tego przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.choć sama nie wykonywała osobiście jego czynności czasownikowych tego czynu a jedynie stała na czatach.
Czynu przypisane oskarżanej zart. 279 § 1 k.k.nie stanowiły w ocenieS.wypadków mniejszej wagi.
Wypadek mniejszej wagi, to sytuacja, w której okoliczności popełnienia przestępstwa, zwłaszcza zaś przedmiotowo-podmiotowe znamiona czynu, charakteryzują się przewagą elementów łagodzących, które sprawiają, że ten czyn nie przybiera zwyczajnej postaci, lecz zasługuje na znacznie łagodniejsze potraktowanie. Sąd w tym zakresie podziela pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 16 listopada 2000 r. w sprawie II AKa 161/00.
Fakt dokonania kradzieży z włamaniem i zabór przedmiotów o stosunkowo niewielkiej wartości – 200 i 350 złotych w sytuacji, gdy dokonanie tego zaboru nastąpiło także po uszkodzeniu samochodu (m.in. wyrwaniu półki z głośnikami), nie stanowi w ocenie Sądu postaci uprzywilejowanej (zasługującej na łagodniejsze traktowanie) lecz zwykłej kradzieży z włamaniem.
Oskarżona dopuściła się przypisanych jej czynów zart. 279 § 1 k.k.w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, zanim zapadł wyrok, co do któregokolwiek z nich. Tym samym czyny te stanowiły ciąg przestępstw o jakim stanowiart. 91 § 1 k.k.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r.).
OskarżonaE. K.swoim zachowaniem podjętym w czasookresie 13-25 października 2013r. polegającym na tym, że przyjęła na przechowanie nawigacjęm-ki M. (...), radioodtwarzaczmarki S. (...)o wartości 200 zł należące doS. D.oraz głośnik basowy 400 W o wartości 100 zł należące doS. L., radioodtwarzaczJ. (...)o wartości 200 zł należący doS. L.– wszystko o łącznej wartości 500 zł wiedząc, że rzeczy te pochodzą z przestępstwa kradzieży z włamaniem, czym działała na szkodę tych osób wyczerpała znamiona przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.
Oskarżona wiedziała, że przedmioty te pochodzą z kradzieży z włamaniem dokonywanych przez jej konkubentaD. M. (1). Pomimo tego przyjęła te rzeczy na przechowanie. Tym samym działała umyślnie. Zważywszy, iż przedmioty te miały łączną wartość 500 złotychE. K.wyczerpała znamiona przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.
E. K.swoim zachowaniem podjętym w dniu 6 listopada 2013r. polegającym na tym, że kierowała samochodem markiH. (...)onr rej (...)naul. (...)wJ.będąc w stanie pod wpływem środka psychotropowego w postaci amfetaminy w stężeniu 65 ng/ml i metamfetaminy w stężeniu 324 ng/ml co stanowi oddziaływanie na organizm odpowiadające stężeniu alkoholu we krwi w ilości przekraczającej 0,5 promila wyczerpała znamiona czynu zart. 178a § 1 k.k.
Oskarżona prowadziła zatem pojazd mechaniczny, uczestnicząc w ruchu lądowym będąc w stanie pod wpływem środka psychotropowego w postaci amfetaminy w stężeniu 65 ng/ml i metamfetaminy w stężeniu 324 ng/ml co stanowi oddziaływanie na organizm odpowiadające stężeniu alkoholu we krwi w ilości przekraczającej 0,5 promila (stanowiącego stan nietrzeźwości w rozumieniuart. 115 § 16 pkt 2 k.k.). Oznacza to, iż swoim działaniemE. K.wypełniała znamiona czyny zart. 178a § 1 k.k.
Oskarżona nie jest chora psychicznie ani upośledzona umysłowo, nie miała zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia tych czynów bądź pokierowania swoim postępowaniem. Jest ona zatem osobą zdolną do zawinienia.
Zważywszy, iż w dacie czynów oskarżonej obwiązywała inna ustawa niż w dacie orzekania, Sąd zastosował ustawę poprzednio obowiązującą tj.Ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym w dacie czynów w oparciu o przepisart. 4 § 1 k.k.
Stosownie do treściart. 4 § 1 k.k.jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
Stosując ustawę obowiązującą poprzednio (w dacie czynu oskarżonej) Sąd miał na względzie, m.in. iżart. 42 § 2 k.k.(w brzmieniu obowiązującym po dniu 18 maja 2015 r.) przewidywał za czyn przypisany oskarżonej zart. 178a § 1 k.k., orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres co najmniej 3 lat oraz świadczenia pienionego (art. 43a § 1 k.k.) w wysokości co najmniej 5000 złotych, zaś orzeczenie wydane na podstawieart. 46 § 1 k.k.z dniem 1 lipca 2015r. stało się środkiem kompensacyjnym orzekanym na zasadach przepisów prawa cywilnego (nie zaś środkiem karnym). Z tych też względów Sąd uznał, że zastosowanie wobecE. K.ustawy poprzednio obwiązującej w dacie czynów przez nią popełnionych (nie nowej) było dla tej oskarżonej względniejsze (korzystniejsze).
Przy ustalaniu stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonej czynów zart. 279 § 1 k.k.Sąd wziął pod uwagę okoliczności ich popełnienia a także rolę oskarżonej w ich dokonaniu. Sąd nie mógł także stracić z pola widzenia faktu, iż szkody wyrządzone tymi czynami nie były wysokie (wynosiły odpowiednio 200 złotych oraz 350 złotych). Wszystkie te okoliczności zmniejszały stopień społecznej szkodliwości tych czynów.
Jednakże wymierzając karę Sąd nie mógł pominąć, iż oskarżona była uprzednio wielokrotnie karana sądownie także za przestępstwa podobne a szkoda wyrządzona tymi czynami nie została dotychczas naprawiona mimo, iż nie była wysoka (co wskazywało, iż oskarżona miała realne możliwości by ją naprawić).
Mając na względzie te okoliczności oraz uwzględniając winę oskarżonej oraz stopień społecznej szkodliwości tych czynów w ocenie Sądu odpowiednią karą dla oskarżonej była kara minimalna przewidziana wart. 279 § 1 k.k.tj. kara roku pozbawienia wolności. Kara w takiej wysokości będzie dla oskarżonej wystarczającą dolegliwością uzmysławiającą jej nieopłacalność wchodzenia w konflikt z prawem a także będzie stanowiła wystarczająca dla innych przestrogę przed naruszaniem prawa.
Zważywszy, iż powyższymi czynami zart. 279 § 1 k.k.oskarżona wyrządziła – współdziałając zD. M. (2)– szkody, które dotychczas nie zostały naprawione, jako sprawiedliwe Sąd uznał orzeczenie wobecE. K.(na podstawieart. 46 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.) środka karnego w postaci naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzeczM. W.kwoty 100 złotych iS. Z.kwoty 150 złotych.
Przy ustalaniu stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonej czynu zart. 291 § 1 k.k.Sąd wziął pod uwagę okoliczności jego popełnienia. Oskarżona przyjmowała na przechowanie przedmioty o stosunkowo niedużej wartości (wiedząc, iż pochodzą z kradzieży z włamaniem) przynoszone do niej przez jej konkubentaD. M. (1). Ta relacja oskarżonej zD. M. (1)musiała wpłynąć na zmniejszenie społecznej szkodliwości tego czynu. Jednakże czasookres zachowania oskarżonej oraz bezkrytyczne przyjmowanie na przechowanie wszystkich tych przedmiotów musiało być ocenione jako zwiększające stopień społecznej szkodliwości tego czynu.
Jako okoliczność obciążającą wpływającą na wymiar kary co do tego czynu Sąd uznał uprzednią karalność oskarżonej za przestępstwa podobne. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał przyznanie się oskarżonej do popełnienia tego czynu. Mając na względzie stopień winy oskarżonej oraz stopień społecznej szkodliwości tego czynu w ocenie Sądu odpowiednią karą dla oskarżonej była kara 4 miesięcy pozbawienia wolności. Kara w takiej wysokości uzmysłowi oskarżonej nieopłacalność wchodzenia w konflikt z prawem a także wykaże, że popełnienie przestępstwa pociąga za sobą odpowiednią represję karną.
W ocenie Sądu stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonej czynu zart. 178a § 1 k.k.był znaczny. Oskarżona znajdowała się pod wpływem środka psychotropowego, oddziaływującego na jej organizm jak stan nietrzeźwości przekraczający 0,5 promila alkoholu we krwi. Nadto jechałaul. (...), która stanowi istotny szlak komunikacyjny dlaJ.a przez to natężenie ruchu na tej ulicy jest duże.
Jako okoliczność obciążającą wpływającą na wymiar kary co do tego czynu Sąd uznał uprzednią karalność oskarżonej za przestępstwa. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał przyznanie się oskarżonej do popełnienia tego czynu.
W ocenie Sądu wymierzona oskarżonej za przypisane jej przestępstwo zart. 178a § 1 k.k.kara 4 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna do jej winy oraz stopnia społecznej szkodliwości jego czynu. Kara ta powinna spełniać swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej, uzmysławiając oskarżonej naganność kierowania samochodem po zażyciu środków odurzających bądź substancji psychotropowych. Zdaniem Sądu, orzeczona wobec niej kara pozbawienia wolności w tym wymiarze powinna również spełnić swoje cele w zakresie prewencji ogólnej, wskazując, że popełnienie przestępstwa zart. 178a § 1 k.k.pociąga za sobą odpowiednią odpowiedzialność karnoprawną.
Zważywszy, że oskarżona w czasie popełnienia przypisanego jej przestępstwa była pod wpływem substancji psychotropowej, Sąd zobligowany był na podstawie przepisuart. 42 § 2 k.k.(w brzmieniu obowiązującym w dniu 6 listopada 2013r.) orzec wobec niej środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. W ocenie Sądu dwuletni okres tegoż zakazu jest współmierny do społecznej szkodliwości tego czynu w tym spowodowanemu przez oskarżoną zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu.
Stosownie do treściart. 85 k.k.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.) jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Zgodnie zaś z treściąart. 91 § 2 k.k.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.) jeżeli sprawca w warunkach określonych wart. 85 k.k.popełnia ciąg przestępstw oraz inne przestępstwo, Sąd orzeka karę łączną stosując odpowiednio przepisy dotyczące wymiaru kary łącznej.
Biorąc pod uwagę brak tożsamości przestępstw, za które wymierzono oskarżonej jednostkowe kary pozbawienia wolności wymierzając karę łączną Sąd zastosował zasadę asperacji zbliżonej do absorpcji i wymierzył jej karę łączną w wymiarze roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.Sąd był zobligowany zaliczyć na poczet orzeczonej oskarżonej łącznej kary pozbawienia wolności okres jej rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie tj. okres zatrzymania w dniu 6 listopada 2013r.
Mimo orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności, której granica nie przekraczała 2 lat Sąd nie skorzystał z możliwości warunkowego zawieszenia jej wykonania. Dotychczasowy sposób życia oskarżonej w tym jej uprzednia wielokrotna karalność wskazuje, iż wobec niej brak jest pozytywnej prognozy kryminologicznej. Brak jest zatem podstaw, aby przyjąć, iż pomimo zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności będzie ona przestrzegała porządku prawnego i nie popełni przestępstwa w przyszłości. Sąd uznał, że dla osiągnięcia zakładanych celów kary konieczna jest izolacja oskarżanej od społeczeństwa. W ocenie Sądu nie istnieje wobec niej bowiem pozytywna prognoza kryminologiczna pozwalająca stosownie doart. 69 § 1 k.k.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.) zawiesić wykonanie wymierzonej jej kary łącznej pozbawienia wolności.
Sąd zobowiązany był na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturzezasądzić na rzecz obrońcy z urzędu oskarżonego koszty nieopłaconej pomocy prawnej. Zasądzona na rzecz adw. adw.I.J.kwota 804 zł netto oraz kwota 184,92 zł tytułem podatku od towarów i usług, tj. łącznie kwotę 988,92 zł brutto wynika z§ 14 ust 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sąd zwolnił w całości oskarżoną od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w tym na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierzył jej opłaty, ponieważ uwzględniając fakt, że oskarżona aktualnie jest pozbawiona wolności wykonując karę pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie uznał, iż uiszczenie tych kosztów byłoby dla niej zbyt uciążliwe.