Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 135/15
Data wyroku: 2015-04-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Muszka
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: 288 § 1 kk

Sygn. akt II K 135/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 kwietnia 2015r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Andrzej Muszka
Protokolant: Monika Rataj
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze – Bernadetty Bartkowiak – Soi
po rozpoznaniu w dniu: 28 kwietnia 2015r.
s p r a w y :A. F.
synaZ.iE.z domuS.
urodzonego w dniu (...)wZ.

oskarżonego o to, że:

I
dniu 31 grudnia 2014 roku wJ.przyulicy (...)umyślnie uszkodził drzwi antywłamaniowemieszkania numer (...)poprzez wielokrotne uderzanie w nie toporem strażackim, gdzie łączne straty wynoszą 1500 złotych na szkodęB. K.,

to jest o czyn zart .  288  §  1 kk
II. w dniu 31 grudnia 2014 roku wJ.przyulicy (...)kierował wobecB. K.groźby zniszczenia mieszkania, pobicia i pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły u zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kole z dnia 15 kwietnia 1999 roku w sprawie II K 179/99 za czyn zart. 207 § 1 kkiart.157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkna karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 09.03.2007 roku do 07.05.2008 roku i od 05.12.2012 roku do 07.04.2013 roku,

to jest o czyn zart. 190  §  1 kkw zw .  zart .  64  §  1 kk

III
w dniu 31 grudnia 2014 roku wJ.przyulicy (...)na klatce schodowej w pobliżumieszkania numer (...)kierował wobecM. L.groźby podpalenia i pozbawienia życia, przy czym groźby te wzbudziłyu zagrożonego uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przy czymzarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kole z dnia 15 kwietnia 1999 roku w sprawie II K 179/99 za czyn zart. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkna karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 09.03.2007 roku do 07.05.2008 roku i od 05.12.2012 roku do 07.04.2013roku,

to jest o czyn zart .  190  §  1 kkw zw. zart. 64  §  1 kk

IV. w dniu 31 grudnia 2014 roku wJ.przyulicy (...)kierował wobecM. C.groźby pobicia, bądź też spowodowania innych nieszczęśliwych zdarzeń, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kole z dnia 15 kwietnia 1999 roku w sprawie IIK 179/99 za czyn zart. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkna karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 09.03.2007 roku do 07.05.2008 roku i od 05.12.2012 roku do 07.04.2013 roku

to jest o czyn zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;

I
uznaje oskarżonegoA. F.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 288 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 288 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

II
uznaje oskarżonegoA. F.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt 2- 4 części wstępnej wyroku, tj. występków, zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.., przyjmując iż czyny te stanowią ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 kki za to na podstawieart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 kkwymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 91 § 2 k.k.iart. 86 §1 k.k.orzeczone w pkt. I i II wyroku wobec oskarżonegoA. F.kary łączy i wymierza karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

IV
na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemuA. F.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 31 grudnia 2014r. do dnia 28 kwietnia 2015r.;

V
na podstawieart. 96 § 1 k.k.umieszcza oskarżonegoA. F.w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego;

VI
na podstawieart. 41a § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoA. F.zakaz kontaktowania się zM. C.,B. K.iM. L.na okres lat 2 (dwóch) ;

VII
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. N.kwotę 888 złotych plus 204,24 VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu;

VIII
na podstawieart. 624 §1 k.p.k.w zw. zart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonegoA. F.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty.

Sygn.. akt II K 135/15

UZASADNIENIE
A. F.pozostawał w związku konkubenckim zB. K.w okresie od 2009 r. do października 2014 r. Wspólnie zamieszkiwali w mieszkaniuB. K.wJ.przyul. (...). W tym czasieA. F.nadużywał alkoholu, pod jego wpływem wywoływał awantury. Podczas awanturA. F.niszczył sprzęty domowe. W październiku 2014 r.B. K.podjęła decyzję o zakończeniu związku, z czymA. F.się nie zgadzał. W związku z tym wielokrotnie telefonował doB. K., wbrew jej woli. W rozmowach telefonicznych wyzywałB. K., groził jej wysadzeniem mieszkania w powietrze.
dowód: zeznania świadkaB. K.k. 5, 239-240, zeznania świadkaK. C.k. 65-66, zeznania świadkaJ. G.k. 119-120,
.
31 grudnia 2014 r. w godzinach wczesnoporannychA. F.przyjechał doJ.zeZ.z zamiarem przekonaniaB. K.do ponownego pozostawania w związku konkubenckim. W tym celu, wiedząc, żeB. K.nie otworzy mu drzwi, udał się na teren ogródków działkowych, gdzie z należącej doB. K.altany zabrał topór strażacki. Następnie udał się do miejsca zamieszkaniaB. K., przyulicy (...), gdzie przez domofon podał się za kuriera z firmy kurierskiej. Gdy zadzwonił do drzwi wejściowych do mieszkania,B. K.otworzyła je na chwilę po czym zorientowała się co do tożsamości dzwoniącego.A. F.rzucił się do drzwi, chcąc dostać się do wnętrza mieszkania.B. K.zdołała zamknąć drzwi na zamek wejściowy.A. F.zaczął uderzać w antywłamaniowe drzwi wejściowe przyniesionym toporem strażackim, niszcząc je i powodując szkodę w mieniuB. K.o wartości 1500 złotych.A. F.nie zważał na krzyk podniesiony przez sąsiadkę z piętraB. K.,K. C.która zakazała mu takiego zachowania, zagroziła wezwaniem Policji. Szkoda została naprawiona w całości przez zakład ubezpieczań.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoA. F.k. 56, , zeznania świadkaB. K.k. 5-6, k. 239-240, zeznania świadkaM. L.k. 11-12, zeznania świadkaM. C.k. 14-15, zeznania świadkaM. K.k. 18-19, zeznania świadkaK. C., notatka urzędowa k. 2, materiał poglądowy k. 7, k. 29, k. 35, protokół oględzin k. 27, k. 34, oświadczenie(...)k. 259,
Uderzając w drzwi toporem strażackim oskarżony wulgarnie krzyczał, że wszystko zniszczy oraz że pozbawiB. K.życia. Wyrażane groźby wzbudziły uB. K.obawę, że zostaną spełnione. Słysząc zachowanieA. F.na korytarzuE. L.wezwała telefonicznie funkcjonariuszy Policji do przeprowadzenia interwencji. W tym czasieM. L.zamknął drzwi wejściowe na klatkę schodową, przekręcając klucz w zamku drzwiowym, by uniemożliwićA. F.opuszczenie klatki schodowej przed przybyciem funkcjonariuszy Policji, jak zdarzało się w przeszłości.
Dowód: zeznania świadkaB. K.k. 5-6, k. 239-240, zeznania świadkaM. L.k. 11-12
GdyA. F.zreflektował się, że została wezwana Policja, postanowił opuścić budynek w którym przebywał. Topór strażacki pozostawił przed drzwiami do mieszkaniaB. K.. Schodząc na parter minął na klatce schodowejM. L., który zwrócił mu uwagę na niewłaściwe zachowanie. W odpowiedziA. F.skierował wobecM. L.groźbę podpalenia mieszkania i pozbawienia go życia. Groźba ta wywołała wM. L.obawę, że zostanie spełniona. Niezwłocznie potemA. F.opuścił klatkę schodową otwierając drzwi posiadanym kluczem.
Dowód: zeznania świadkaM. L.k. 11-12
Po opuszczeniu budynku przezA. F., doM. L.zatelefonował sąsiad z tej samej klatki schodowej proponując wspólne zatrzymanieA. F.celem przekazania go Policji, na coM. L.przystał. Wspólnie udali się w kierunku hipermarketuK., w jego pobliżu dostrzegliA. F..A. F.został po krótkiej szarpaninie i przewróceniu na ziemię zatrzymany i przytrzymywany do czasu przekazania funkcjonariuszom Policji. WobecM. C.wyraził groźbę pobicia bądź też spowodowania innego nieszczęśliwego zdarzenia.A. F.został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji. W chwili zatrzymania posiadał zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu w ilości 0,81 mg/l.
Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. F.k. 28, zeznania świadkaM. L.k. 11-12, zeznania świadkaM. C.k. 14-15, zeznania świadkaM. K.k. 18-19, zeznania świadkaŁ. F.k. 31-32 , protokół zatrzymania osoby k. 2a, protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości k. 47,
W czasie omawianych zdarzeńA. F.miał z powodu wpływu alkoholu ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem, lecz było to działanie alkoholu, które był w stanie przewidzieć na podstawie swoich wcześniejszych doświadczeń. PrzebywanieA. F.na wolności, w przypadku niepodjęcia leczenia uzależnienia w drodze terapii stacjonarnej na oddziale terapii uzależnień, stwarza wysokie ryzyko ponownego popełnienia przez niego czynów zabronionych w tym przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu.
Dowód: opinia biegłych z zakresu psychiatrii k. 103-105, k. 212-214, opinia sądowo – psychologiczna k. 150-151, ustna opinia biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii k. 277-278
A. F.był w przeszłości karany sądownie za czyny zart. 207 §1 kkoraz209 §1 kkWyrokiem Sądu Rejonowego w Kole z dnia 15 kwietnia 1999 r. w sprawie II K 179;/99 za czyn zart. 207§1 kkiart. 157§2 kkw zw. Zart. 11§2 kkwymierzono skazanemu karę roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którąA. F.odbył w okresie od 9 marca 2007 r. do 7 maja 2008 r. i od 5 grudnia 2012 r. do 7 kwietnia 2013 r.
dowód: dane o karalności k. 71-72, wyrok k. 77, obliczenie kary k. 78,
A. F.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, że zostały one wymyślone, aby nie mógł być zB.. W dniu zdarzenia przyjechał doB., by się z nią pogodzić, miał trzy pierścionki. Podał, że gdyB.otworzyła drzwi, bliżej nieustalona osoba uderzyła go w głowę. Przytomność odzyskał dopiero gdy szedł na przystanek autobusowy, wówczas został napadnięty przez dwóch mężczyzn. Zaprzeczył posiadaniu toporka, jak i uszkodzeniu drzwi. Toporek ten był kiedyś na działce, a następnie został przeniesiony do mieszkaniaB. K.. Uprzednio spożył trzy piwa.
Składając kolejne wyjaśnienia dodał, że w przeszłości pozostawał zB. K.w związku konkubenckim. Wskazał, że jest osobą spokojną.B. K.nie odbierała od niego połączeń telefonicznych. DoJ.przyjechał rano i od razu udał się do miejsca zamieszkania byłej konkubiny. Zaprzeczył nadużywaniu alkoholu, podał, że nie może spożywać alkoholu, gdyż jest po wylewie. Przyznał, że od 2012 r. leczy się psychiatrycznie w związku z zaburzeniami psychiatrycznymi i neurologicznymi. Wyjaśnił, że zdiagnozowano u niego schizofrenię. Zadeklarował możliwość odkupienia drzwi zastrzegając że nie wie, czy je zniszczył.
Wyjaśniając podczas posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowaniaA. F.przyznał się do zniszczenia drzwi, zaprzeczył natomiast wyrażaniu gróźb. Podał, że postępowanie spowodowane jest przez byłego mężaB. K., którego syn z dzieckiem chciałby mieszkać w jej mieszkaniu.
W toku postępowania sądowego oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia. Dodał, że w czasie zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji zachowywał się spokojnie. Podał, że dzień wcześniej przebywał u kolegi wZ., został zaproszony na kawę i piwo. Obudził się wJ.. W mieszkaniu pozostało wiele jego antycznych rzeczy.
SĄD ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
Wyjaśnienia oskarżonego w których przyznaje się on do zniszczenia drzwi wejściowych w mieszkaniuB. K.zasługiwały na przydanie im waloru wiarygodności, pozostając w zgodzie z treścią zeznań złożonych przez pokrzywdzonąB. K., przesłuchanych w charakterze świadkówM. L.,M. C.,K. C., będących sąsiadami pokrzywdzonej jak i jej byłego mężaM. K.. Zgodne wyjaśnienia i zeznania świadków pozwoliły na ustalenie okoliczności w jakich doszło do uszkodzenia drzwi. Z racji wzajemnej zgodności tak wyjaśnienia oskarżonego jak i zeznania wymienionych świadków mogły stanowić podstawę ustaleń stanu faktycznego co do pierwszego z zarzucanychA. F.czynów. Z dowodami tymi korespondowały zgromadzone w aktach postępowania dowody z dokumentów w postaci protokołów oględzin drzwi, toporka strażackiego oraz sporządzony na tą okoliczność materiał poglądowy.
Jako gołosłowne, sprzeczne z całym pozostałym zgromadzonym w aktach postępowania materiałem dowodowym należało natomiast uznać wyjaśnienia oskarżonego w których zaprzeczył on wyrażaniu gróźb pod adresemB. K.,M. L.orazM. C.. Sąd zważył, że w obiektywnych zeznaniach wymienieni świadkowie w sposób kategoryczny i konsekwentny wskazali na wyrażanie powyższych gróźb przez oskarżonego, co jak wskazują zasady doświadczenia życiowego, koresponduje z towarzyszącym tym groźbom zachowaniem oskarżonego, polegającym na próbie sforsowania toporkiem strażackim drzwi w mieszkaniuB. K.i późniejszej ucieczce z miejsca zdarzenia. Jest oczywistym, iż wyładowywana agresja miała związek z negatywnymi emocjami odczuwanymi przez oskarżonego wobec postawy pokrzywdzonych, co sam przyznał w złożonych wyjaśnieniach. Nie uszło uwadze Sądu, iż oskarżony kojarzy sąsiadówB. K.jako osoby sprzyjające jej byłemu mężowi, które przestały mówić mu dzień dobry, nie chcą by pozostawał w związku zB. K.. W tym kontekście jak i mając na uwadze przebieg zdarzeń w krytycznym dniu, za zgodne z zasadami doświadczenia życiowego należy uznać groźby wyrażane przez oskarżonego, znajdującego się w stanie nietrzeźwości wobec odmawiającej utrzymywania z oskarżonym kontaktuB. K.jak i zatrzymujących oskarżonego celem przekazania Policji jej sąsiadów. Wzajemna zgodność zeznań pokrzywdzonych połączona z ich zgodnością z zasadami doświadczenia życiowego przekonała Sąd, iż wyjaśnienia oskarżonego w omawianej części nie polegają na prawdzie. W konsekwencji nie mogły one w przeciwieństwie do zeznań wymienionych świadków, stanowić podstawy ustaleń stanu faktycznego.
Pomocniczo powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w relacji świadkówM. K.iŁ. F.. Pierwszy ze świadków posiadał wiedzę w przedmiocie krytycznych wydarzeń na podstawie relacji uzyskanej od pokrzywdzonych oraz członków ich rodzin. Opisane przez świadka doświadczenia z udziałem oskarżonego, w których miał on grozićM. K.dodatkowo przekonują o wiarygodności zeznań wyżej opisanych świadków, wskazując, iż oskarżony stosuje groźby jako środek rozwiązywania własnych problemów. Zeznania drugiego świadka natomiast, interweniującego funkcjonariusza Policji wskazują natomiast, iż jeszcze w czasie interwencji oskarżony zachowywał się agresywnie, próbował uderzyć funkcjonariusza Policji. Zważywszy na wzajemną zgodność opisanych relacji, także zeznania świadkówM. K.iŁ. F.mogły stanowić podstawę ustaleń stanu faktycznego w sprawie.
Sąd nie skorzystał z treści zeznań złożonych przezR. G.. Opisane przez świadka groźby uderzenia siekierą kierowane wobecM. K.nie były bowiem przedmiotem niniejszego postępowania. Także zeznania świadkaK. M., nie uczestniczącej oraz nie obserwującej przedmiotowych zdarzeń nie zawierały istotnych z punktu widzenia postępowania informacji. Niezależnie od swojej wiarygodności, Sąd nie skorzystał z nich w procesie odtwarzania stanu faktycznego w sprawie.
Odtwarzając stan faktyczny w sprawie Sąd oparł swoje ustalenia także na treści zgromadzonych w aktach postępowania dokumentów. Zostały one sporządzone w przewidzianej prawem formie przez upoważnione do tego podmioty. Opinia biegłych z zakresu psychiatrii byłą jasna, zupełna oraz wewnętrznie spójna. Biegli w sposób w pełni zrozumiały opisali przebieg badań z udziałem oskarżonego jak i należycie uzasadnili wyciągnięte na tej podstawie wnioski. Z uwagi na wiarygodność złożonej w aktach postępowania opinii pisemnej uzupełnionej pisemnymi wynikami dodatkowego badania oraz opinią ustną sąd podzielając jej wnioski uznał je za własne.
Oceniając krytycznie wyjaśnienia oskarżonego, a także zeznania świadków oraz dokumenty stanowiące dowód w sprawie pod kątem ich wiarygodności i czyniąc w oparciu o nie ustalenia faktyczne, Sąd uznał, iż oskarżonyA. F.swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zart. 288§1 kka następnie, trzykrotnie, znamiona czynu zart. 190§1kk. Nie budzi wątpliwości popełnienie czynów zart. 190§1w warunkach powrotu do przestępstwa w rozumieniuart. 64§1 kk.
Uszkodzenie drzwi wejściowych do mieszkaniaB. K.było wynikiem uderzeń przez oskarżonego, posługującego się toporkiem strażackim.
Treść zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, wskazująca na powszechny strach przed oskarżonym pośród sąsiadówB. K., połączona z przebiegiem przedmiotowego zdarzenia wyczerpującego znamiona czynu zart. 288 § 1 kkprzekonuje o zasadności obaw pokrzywdzonych dotyczących realizacji gróźb wyrażonych pod ich adresem.
Oceniając całokształt okoliczności podmiotowych i leżących w granicach każdego z czynów rozpoznawanych w niniejszym postępowaniu Sąd uznał, że cechują się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Za wnioskiem tym, odnośnie pierwszego z przypisanych oskarżonemu czynów przemawia przede wszystkim sposób i okoliczności jego popełnienia. Niszcząc przedmiotowe drzwi, oskarżony swoim zachowaniem polegającym na uderzeniu niebezpiecznym narzędziem ze znaczną siłą i determinacją zastraszał przebywającą w mieszkaniuB. K.., budząc w niej niezależnie od następnie wyrażonych gróźb uzasadniony strach o własne życie. Niszcząc przedmiotowe mienie oskarżony jednocześnie naruszał podstawowe dla prawidłowego funkcjonowania społeczeństwa, zdrowia psychicznego, poczucie bezpieczeństwa takB. K.jak i jej sąsiadów w ich własnych mieszkaniach. Nie bez znaczenia dla tego stwierdzenia pozostaje fakt, iż swój czyn popełnił nie zważając na obecność osób trzecich, żądających przerwania tych działań, w porze dziennej, okazując tym samym rażące lekceważenie dla przyjętych w społeczeństwa zasad współżycia. Oskarżony uszkodził drzwi pokrzywdzonej w związku z faktem, iż nie wyraziła ona zgody na jego wejście do lokalu mieszkalnego, odmawiając jej tym samym prawa do dysponowania własną prywatnością, decydowania o sposobie spędzania czasu i pozostawaniu w związkach partnerskich. Wykonywanie władztwa nad własnym mieszkaniem w żaden sposób nie naruszało uprawnień oskarżonego. Był on zobowiązany do znoszenia skutków decyzji podjętej przezB. K.. Sąd zważył, iż prezentowany przez oskarżonego sposób nakłaniania potencjalnego partnera do przebywania w związku partnerskim jest oczywiście sprzeczny ze społecznym interesem, rażąco go naruszając. Późniejsze zaprzestanie uderzeń przez oskarżonego nie wynikało z jego dobrej woli, ale spowodowane było strachem związanym z możliwością pojawienia się funkcjonariuszy Policji. Pomiędzy niszczącym, a pokrzywdzonym istniała również znaczna dysproporcja sił, wynikając między innymi z posiadania przez oskarżonego toporka strażackiego.
Również czyny zart. 190§1 kkcechowały się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Na jego rozmiar wpływ miał fakt grożenia przez oskarżonego, który w sposób nieskrępowany był w stanie dostać się w bezpośrednie pobliże ich miejsca zamieszkania, pokonując zainstalowane w tym celu przeszkody, jak to miało miejsce w dniu 31 grudnia 2014 r.
Oskarżony przedmiotowe czyny popełnił umyślnie. Chciał uszkodzić drzwi należące do pokrzywdzonejB. K., jak i wyrazić wobec pokrzywdzonych uprzednio opisane groźby. Jego pozostawanie w stanie ograniczonej poczytalności wynikało z faktu spożycia alkoholu, czego skutki był w stanie przewidzieć. Stosownie do treściart. 31 § 3 kk, nie znajdują w sytuacji oskarżonego zastosowania przepisyart. 31 §1 i 2 kk. Oskarżony jest osobą pełnoletnią. Nie działał w warunkach chociażby pośredniego przymusu, błędu ani innych okoliczności wyłączających winę. Miał możliwość zachowania zgodnego z prawem, lecz tego nie uczynił na skutek nagannego procesu decyzyjnego poprzedzonego wprawieniem się w stan nietrzeźwości. . Nie może zatem budzić wątpliwości nie tylko sprawstwo, ale i wina oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów.
Przy wymiarze kary Sąd nie dostrzegł po stronie oskarżonego okoliczności łagodzących. Jako okoliczność obciążającą Sąd uznał uprzednią karalność oskarżonego jak i jego działanie wbrew oczywistej, wielokrotnie wyrażanej woliB. K., zgodnie z którą nie chciała ona pozostawać z oskarżonym w bliskiej relacji. .
Łącząc wymienione wyżej okoliczności z dyrektywami wymiaru kary zart. 53 § 1 i 2 kk, w szczególności stopniem społecznej szkodliwości czynu i stopniem winy oskarżonego, Sąd uznał, że odpowiednią karą orzeczoną wobecA. F.za pierwszy z przypisanych mu czynów jak i za stanowiące ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91§1 kkczyny zart. 190§1 kkbędą kary po roku pozbawienia wolności.
Orzeczone kary winna spełnić stawiane przed nimi zadania zarówno w świetle oddziaływania wychowawczego, jak i zapobiegawczego, przy tym będą adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy, zatem spełnią wszystkie wymogi stawiane przed nimi przez przepisy karne. Z całą pewnością nie będą ona dla oskarżonego stanowić nadmiernej dolegliwości, gdy mieć na uwadze iż zostały one mimo wszystko orzeczone w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.
Pomiędzy przestępstwami popełnionymi przez oskarżonego zachodzi ścisły związek czasowy, a częściowo związek podmiotowy gdy mieć na uwadze pokrzywdzenieB. K.dwoma z czterech przypisanych oskarżonemu czynów. Z drugiej strony Sąd miał na uwadze naruszenie przez oskarżonego w pierwszym i pozostałych trzech czynach różnych przedmiotów ochrony prawnokarnej, co z kolei uzasadnia skorzystanie z zasady kumulacji. Z tych względów, wymierzona kara roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności w ocenie Sądu jest karą współmierną do wagi i charakteru popełnionych czynów i wystarczającą dla potrzeb resocjalizacji oskarżonego.
Kara orzeczona względem oskarżonego umożliwiała zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania. Fakt, że w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu oskarżony był osobą czterokrotnie uprzednio skazywaną sądownie, w tym na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem, co do której zaistniała konieczność zarządzenia wykonania, , zdaniem Sądu nie pozwala na obdarzenie go zaufaniem a co za tym idzie skorzystanie z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. Faktu popełnienia przezA. F.rozpoznawanych przestępstw nie sposób bowiem uznać za zdarzenie incydentalne, a co za tym idzie nie można wnioskować, że pomimo niewykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności cele tej kary zostaną osiągnięte.
Na poczet orzeczonej kary Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki do zastosowania wobec oskarżonego środka zabezpieczającego, o którym mowa w treściart. 96§1 kk. W świetle zgromadzonych w aktach opinii biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii, nie budzi wątpliwości, iż czyny oskarżonego miały związek z jego uzależnieniem od alkoholu, a nadto, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego przestępstwa związanego z tym uzależnieniem, zwłaszcza, że popełnieniem takich przestępstw groził wzbudzając w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę spełnienia gróźb. Z tych względów Sąd uznał za konieczne umieszczenie oskarżonego w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego.
Mając na uwadze zabezpieczenie interesu pokrzywdzonych, Sąd stosownie do treściart. 41a§1 kkorzekł wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się zM. C.,B. K.iM. L.na okres lat dwóch.
Orzeczenie w punkcie VII sentencji wyroku znajduje swoje oparcie w treści norm prawnych zawartych we wskazanych przepisach.
Orzeczenie o zwolnieniu oskarżonegoA. F.od ponoszenia kosztów procesu wynika z jego sytuacji majątkowej związanej z orzeczeniem które w najbliższej przyszłości uniemożliwi oskarżonemu zarobkowanie.