Sąd Rejonowy w Lubaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 161/15
Data wyroku: 2016-01-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Kliś
Słowa kluczowe: Zniewaga, Naruszenie Nietykalności Cielesnej
Podstawa prawna: art. 217§1 kk, art. 216§1 kk

Sygn.akt IIK 161/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 stycznia 2016r.
Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Dariusz Kliś
Protokolant Tomasz Kilarski
przy udziale Prokuratora --/--
po rozpoznaniu w dniach 23.07.2015r., 15.09.2015r., 16.10.2015r., 19.11.2015r., 16.12.2015r. oraz 21.01.2016r. sprawy karnej
(...)
urodz. (...)wO.
synaJ.iH.zd.K.

oskarżonego o to, że
           :

1
w dniu 15 kwietnia 2014r. około godziny 22:00 w siedzibiespółki (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąw(...)-800,ul. (...), naruszył nietykalność cielesnąJ. H.w ten sposób, iż uderzył go, szarpał, podrapał i dusił od tyłu za pomocą ramienia,

tj. o czyn zart. 217§1 k.k.

2
w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie 1 znieważyłJ. H.słowami powszechnie uznanymi za obelżywe,

tj. o czyn zart. 216§1 k.k.

I
ustala, iżJ. P.w dniu 15 kwietnia 2014r. około godziny 22:00 w siedzibiespółki (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąw(...)-800,ul. (...)dopuścił się tego, że na skutek szarpania spowodował uJ. H.obrażenia ciała w postaci zadrapania za prawym uchem, krwiaka o średnicy 3 cm na karku, zadrapania na grzbietowej powierzchni ramienia prawego i bolesności prawego ramienia tj. czynu zart. 157§2 kki na podstawieart. 1§2 kkw zw zart. 17§1 pkt.3 kpkpostępowanie w sprawie umarza,

II
uniewinnia oskarżonegoJ. P.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. 2 części wstępnej wyroku,

III
na podstawieart. 628 kpkw zw zart. 629 kpkzasądza od oskarżonegoJ. P.na rzecz oskarżyciela prywatnegoJ. H.poniesione przez niego koszty procesu.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny

J. P.do dnia 15.04.2015r. był współudziałowcemfirmy (...) Sp. z o.o.z siedzibą wL.. Członkami zarządu do tej daty byli:J. P.– prezes,P. S.,D.S.,H. G.– jako wiceprezesi. Prokurentami spółki byłaH. S. (1)orazU. G..H. S. (1)pełniła w spółce ponadto funkcję głównej księgowej.
Po tej dacie jedynym właścicielemspółki (...)byłaspółka (...).S., zaś członkami zarządu byliP. S.,D.S.iH. G.. Funkcję prokurenta pełniłU. G..
J. H.we wskazanej dacie pełnił wfirmie (...).(...) Sp. z o.o.funkcję administratora systemu informatycznego i nie był zatrudniony wfirmie (...). Funkcję informatyka współce (...)pełnił natomiastP. G..
Dowód: zeznaniaH. S. (2)k. 90v-92v,J. H.k. 128-129v,P. S.k. 148-149v,H.G.k. 154-155v, wypisy z KRS k. 6-20.
Z uwagi na pełnione funkcję współce (...).S.,J. H.do dnia 15.04.2014r. przyjeżdżał do siedzibyfirmy (...), gdzie na zlecenie ówczesnych członków zarządu, wspólnie zP. G.wykonywał prace związane z administrowaniem systemów IP. W/w był znany nie tylko wszystkim członkom zarząduspółki (...), ale równieżH. S. (2)oraz innym pracownikom.
Dowód: zeznaniaH. S. (2)k. 90v-92v,J. H.k. 128-129v,P. S.k. 148-149v,H.G.k. 154-155v,B. T.k. 91v-92,M. P.k. 126v,L. C.k. 126v-127,E. P.k. 127-128,W. C.k. 140v-141,M. S.k. 147v-148.
W nieustalonym okresie przed dniem 15.04.2014r. pomiędzyJ. P., a pozostałymi członkami zarządufirmy (...), a w szczególnościD.S.doszło do nieporozumień na tle zarządzania spółką. W/w powziął podejrzenia, iż oskarżony działa na szkodęspółki (...). W tym celu bez poinformowania ówczesnego prezesaJ. P.zleciłJ. H.za wiedzą pozostałych członków zarządu skopiowanie dysku komputera należącego doH. S. (2).
Dowód: zeznaniaH. S. (2)k. 90v-92v,J. H.k. 128-129v,P. S.k. 148-149v,H.G.k. 154-155v,B. T.k. 91v-92,M. P.k. 126v,L. C.k. 126v-127,E. P.k. 127-128,W. C.k. 140v-141,M. S.k. 147v-148.
Wobec powyższego w godzinach popołudniowych w dniu 15.04.2014r.J. H.przyjechał doL., gdzie spotkał się zP.S.. W/w bez wiedzy zarównoJ. P.orazH. S. (2)przekazał pokrzywdzonemu klucze do gabinetu głównej księgowej i nakazał skopiowanie dysku komputera w/w.J. H.po wykonaniu zadania miał telefonicznie poinformować świadka. Mężczyźni ustalili ponadto, iż spotkają się na wspólnej kolacji w hotelu(...)wL..
Dowód: zeznaniaH. S. (2)k. 90v-92v,J. H.k. 128-129v,P. S.k. 148-149v,H.G.k. 154-155v,B. T.k. 91v-92,M. P.k. 126v,L. C.k. 126v-127,E. P.k. 127-128,W. C.k. 140v-141,M. S.k. 147v-148.
Skutkiem powyższych ustaleńJ. H.udał się do siedzibyspółki (...)około godziny 21:00 i pod nieobecność oraz bez wiedzyH. S. (2), a także oskarżonego wszedł do gabinetu głównej księgowej. Będąc na miejscu przystąpił do kopiowania danych z komputera w/w. W tym czasie w budynku spółki przebywałJ. P., który zauważył światło w gabinecieH. S. (2). Będąc przekonany, że ta jeszcze pracuje telefonicznie skontaktował się z w/w. Podczas rozmowy ustalono, iżH. S. (2)nie przebywa w siedzibie spółki. Wobec powyższego oskarżony orazH. S. (2)ustalili, iż spotkają się w budynku firmy. W/w będąc na miejscu wezwali ponadto kontroleraE. P.oraz portieraW. C., po czym wszyscy udali się do gabinetuH. S. (2). Po wejściu do jego wnętrza w/w zauważyli przebywającego pod biurkiemJ. H., który w tym czasie kopiował dane z dysku komputera należącego do świadkaH. S. (2).
W związku z zaistniałą sytuacją oraz próbą zatarcia śladów przez pokrzywdzonegoJ. P.złapał w/w lewą ręką od tyłu w okolicach szyi i przy użyciu siły posadził w/w na znajdującym się tam krześle. Polecił przy tymE. P.poinformowanie o zdarzeniu policję. Podczas tego zajściaJ. H.usiłował ponadto zadzwonić doD.S., bądźP. S., jednakże oskarżony przytrzymując go uniemożliwił mu wykonanie połączenia. Po upływie około 30 minut na miejsce przybyli funkcjonariusze policjiM. P.iB. T.. W/w poinformowani przez oskarżonego o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez pokrzywdzonego zart. 267§1 k.k.dokonali zatrzymania oskarżyciela prywatnego. Następnie na polecenie dyżurnego Komendy Powiatowej Policji wL.J. H.został osadzony w Policyjnej Izbie Zatrzymań, którą opuścił następnego dnia po złożeniu zeznań.
Dowód: zeznaniaH. S. (2)k. 90v-92v,J. H.k. 128-129v,P. S.k. 148-149v,H.G.k. 154-155v,B. T.k. 91v-92,M. P.k. 126v,L. C.k. 126v-127,E. P.k. 127-128,W. C.k. 140v-141,M. S.k. 147v-148, kserokopia notatnika służbowegoM. P.k. 107-110, kserokopia notatnika służbowegoB. T.k. 111-115, kserokopia akt postępowania 1Ds.254/14 – załącznik do akt sprawy.
Na skutek opisanego zdarzeniaJ. H.odniósł obrażenia ciała w postaci zadrapania za prawym uchem, krwiaka o średnicy 3 cm na przejściu szyi i pleców, zadrapania na grzbietowej powierzchni ramienia prawego, bolesności prawego ramienia. Opisane wyżej urazy skutkowały rozstrojem zdrowia pokrzywdzonego na okres poniżej 7 dni.
Dowód: zeznania świadkaJ. H.k. 128-129v, materiał fotograficzny k. 22-24, opinia sądowo-lekarska k. 87, opinia biegłego k. 153v-154.
J. P.nie był dotychczas karany sądownie.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoJ. P.k. 90v, karta karna k. 86.
J. P.słuchany w toku prowadzonego postępowania nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Nadto odmówił składania wyjaśnień oraz udzielania odpowiedzi na pytania.
Sąd zważył co następuje:
Niezależnie od braku jakichkolwiek wyjaśnień ze strony oskarżonego Sąd Rejonowy w Lubaniu ustalił następujący stan faktyczny w oparciu o pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania pokrzywdzonegoJ. H., świadków:H. S. (2),E. P.,W. C.,P. S.,H.G.,M. P.,B. T.,M. S., opinię biegłego z zakresu medycynyZ. K., wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego, zaświadczenia lekarskiego dotyczącegoJ. H., materiału fotograficznego, notatek służbowych funkcjonariuszy policjiM. P.orazB. T., odpisu z akt 1Ds.254/14/D oraz karty karnej.
Przechodząc w tej części uzasadnienia do szczegółowej analizy zgromadzonych dowodów należało stwierdzić, iż głównym dowodem na którym Sąd orzekający oparł swoje rozstrzygnięcie były zeznania jakie w toku postępowania złożył pokrzywdzonyJ. H.. W/w bowiem w sposób spontaniczny, szczery, kategoryczny, a tym samym szczery i prawdziwy opisał nie tylko przebieg zdarzenia jakie krytycznego dnia rozegrało się w gabinecieH. S. (2), ale także - co zdaniem Sądu istotne z punktu widzenia całościowej oceny wiarygodności zeznań w/w świadka – przekazał informacje dotyczące innych okoliczności niniejszej sprawy, w tym powodów jego przyjazdu do siedzibyspółki (...), osoby zlecającej wykonanie kopii danych komputeraH. S. (2), spotkania ze świadkiemP.S., terminów i ustaleń z w/w, wejścia w posiadanie klucza do gabinetu głównej księgowej, zachowania oskarżyciela bezpośrednio przed wykryciem ewentualnego przestępstwa zart. 267§1 k.k., jak i po przybyciu funkcjonariuszy policji oraz okoliczności jego zatrzymania w Policyjnej Izbie Zatrzymań.
Tak przedstawione przez świadkaJ. H.informacje, a nie dotyczące stricte samego czynu zostały w pełni potwierdzone przez pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy, o którym wyżej mowa, w tym również zeznania świadków obrony tj.H. S. (2),E. P.oraz częściowoW. C..
Tym samym oceniając opisany wyżej dowód w postaci zeznań pokrzywdzonego, uwzględniając przy tym zasady wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego należało zważyć, iż wersja przedstawiona przez oskarżyciela prywatnego, a dotycząca całego zajścia, w tym również samego czynu, którego dopuścił się oskarżony, a polegającego na spowodowaniu u w/w obrażeń ciała, o których mowa w treściart. 157§2 k.k.– była wiarygodna, wewnętrznie spójna, a tym samym prawdziwa.
Co także istotne dla dalszych rozważań i czynionych ustaleń faktycznych,J. H.pomimo zarzutu popełnienia przezJ. P.czynu zart. 216§1 k.k.tj. znieważenia jego osoby słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, o którym mowa w akcie oskarżenia, w złożonych zeznaniach, które składał spontanicznie podczas rozprawy sądowej nie wspominał, aby oskarżony takich słów wobec jego osoby używał. Powyższe dodatkowo przekonuje Sąd o prawdziwości twierdzeń świadka, tym bardziej, iż słuchani w toku rozprawy sądowej, a obecni w trackie tego zdarzenia w gabinecie głównej księgowej –H. S. (2),E. P.orazW. C.również zaprzeczyli, aby tego typu sformułowania padły z ustJ. P..
Jeśli dodatkowo zważyć, iż opisane w zaświadczeniu lekarskim oraz opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej Zdzisława Krynickiego obrażenia jakie na ciele posiadał pokrzywdzony odpowiadały zeznaniom pokrzywdzonego, to należało zważyć, iż przedstawiona przez w/w relacja była wysoce prawdopodobna, a wręcz granicząca z pewnością.
Twierdzenia jakie złożyłJ. H.potwierdzili również w pewnej ich części przybyli na miejsce czynu funkcjonariusze policjiM. P.orazB. T., którzy zastany stan opisali nadto w notatnikach służbowych.
Relacji tej nie przeczyły również dokumenty złożone w aktach sprawy sygn.akt 1Ds.254/14/D, które Sąd Rejonowy dopuścił w poczet materiału dowodowego.
Opisane wyżej dowody wzajemnie się uzupełniały, potwierdzały i tworzyły jedną logiczną całość.
Odnosząc się natomiast do tej części zeznań jakie złożyli świadkowie obrony tj.H. S. (2),E. P.iW. C., a dotyczących samego momentu użycia siły wobec pokrzywdzonego przezJ. P.oraz jego przytrzymywania – to należało zważyć, iż w/w choć wprawdzie zaprzeczali, aby byli świadkami opisywanego przez pokrzywdzonego zastosowania wobec jego osoby chwytu obezwładniającego to jednak potwierdzili, iż oskarżony złapał oskarżyciela prywatnego za rękę w okolicach ramion i osadził go na krześle, przytrzymał go. Ich zdaniem mężczyźni podczas tego zajścia szarpali się.
Zdaniem Sądu tak przedstawiona wersja zdarzenia, która umniejszała rolęJ. P.w trakcie opisywanego zdarzenia miała jedynie na celu ochronę w/w przed poniesieniem ewentualnej odpowiedzialności karnej. Wszyscy bowiem są, bądź osobami bliskimi dla w/w (E. P.), bądź jego bliskimi i długoletnimi współpracownikami (H. S. (2)iW. C.).
Niezależnie od powyższego, gdyby nawet przyjąć za wiarygodną wersję przedstawioną przez w/w świadków to – zdaniem Sądu – i tak ze strony oskarżonego doszło do naruszenia nietykalności cielesnejJ. H..
Oceniając jednak za prawdziwe twierdzenia pokrzywdzonego – z przyczyn jak przedstawiono wyżej – należało stwierdzić, iżJ. P.krytycznego dnia spowodował u oskarżyciela prywatnego obrażenia, o których mowa w sprawie.
Jednocześnie w ocenie Sądu brak było jednoznacznych dowodów świadczących o popełnieniu przez oskarżonego czynu zart. 216§1 k.k.o czym wyżej mowa.
W świetle powyższego wina i sprawstwo oskarżonegoJ. P.w zakresie zarzucanego mu czynu opisanego w treściart. 217§1 k.k.nie budziły wątpliwości.
Samo jednak formalne naruszenie przepisuart. 217§1 k.k.nie jest wystarczające do przypisania odpowiedzialności karnej. Dla uznania jakiegoś czynu za przestępstwo, konieczne jest wykazanie, że narusza on istotne wartości społeczne. Wart. 1§2 k.k.czytamy mianowicie, iż nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.
Kodeks Karnyprzewiduje trzy kolejne poziomy „społecznej szkodliwości czynu”:
1) „znikomy” (art. 1§2 k.k.,art. 100 k.k.),
2) „nieznaczny” (art. 59 k.k.,art. 66§1 k.k.),
3) „znaczny” (art. 94§1 k.k.)
Znikoma szkodliwość społeczna czynu to kategoria wybitnie ocenna. Konsekwencją tego jest to, iż nie da się ściśle określić w ustawie kiedy taka znikomość zachodzi.Art. 115§2 k.k., który zawiera zamknięty katalog kryteriów oceny stopnia szkodliwości społecznej czynu, nie pozostawia wątpliwości, że dominujące znacznie mają okoliczności z zakresu strony przedmiotowej, do której dołączono tylko dwie przesłanki strony podmiotowej (postać zamiaru i motywację sprawcy), a pominięto natomiast okoliczności związane z samym podmiotem czynu, tj. sprawcą, takie jak: wiek, opinia, właściwości i warunki osobiste, które wpływają na wymiar kary (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2008 r., V KK 1/08, OSNKW 2008r., nr 9, poz. 75).
W orzecznictwie zasadnie podkreśla się, iż ocena stopnia społecznej szkodliwości konkretnego zachowania powinna być oceną całościową, uwzględniającą okoliczności wymienione wart. 115§2 k.k., nie zaś sumą, czy pochodną ocen cząstkowych takiej czy innej „ujemności” tkwiącej w poszczególnych okolicznościach i dlatego też, jeżeli wart. 1§2 k.k.mówi się o znikomej społecznej szkodliwości czynu, to wymóg znikomości dotyczy społecznej szkodliwości ocenianej kompleksowo, nie zaś jej poszczególnych faktorów (por. wyrok SN z dnia 10 lutego 2009r., WA 1/09, OSNwSK 2009r., poz. 343). Innymi słowy dla uznania, że stopień szkodliwości społecznej czynu jest znikomy nie jest konieczne, aby ta znikomość była obustronna, tzn. aby dotyczyła ona zarówno strony przedmiotowej, jak i podmiotowej. Chodzi bowiem o pewną wypadkową elementów składających się na społeczną szkodliwość konkretnego czynu zabronionego (wyrok SN z dnia 28 sierpnia 2003r., III KK 45/03, OSNwSK 2003r., poz. 1857).
W realiach niniejszej sprawy, patrząc przez pryzmat wyżej zarysowanych kryteriów, które zgodnie zart. 115§2 k.k.decydują o stopniu społecznej szkodliwości czynu, stwierdzić należało, iż niewątpliwie cechuje go znikoma społeczna szkodliwość w rozumieniu przepisuart. 1§2 k.k.Za stanowiskiem takim przemawiają następujące okoliczności:
- przede wszystkim działanie oskarżonegoJ. P.nie było spowodowane niskimi pobudkami, czy motywami zasługującymi na szczególne potępienie,
-J. P., o czym nie można zapomnieć, w tamtym czasie był jednym z głównych udziałowcówspółki (...), nadto Prezesem zarządu, który – zdaniem Sądu – miał uprawnienia do ochrony szeroko rozumianych interesów spółki,
- nie był poinformowany przez pozostałych członków zarządu o podejmowanych przeciwko niemu działaniach, którym jednym z nich było postępowanieJ. H., a polegające na kopiowaniu bez jego wiedzy i zgody danych z komputera głównej księgowej,
- dokonując zatrzymania pokrzywdzonego nie podjął szczególnie drastycznych kroków, a jedynie jego działanie ograniczało się do zastosowania chwytu obezwładniającego i przytrzymywania w/w do czasu przyjazdu policji, która przybyła na jego wyraźne polecenie,
- jego działanie w okolicznościach sprawy mogło być spowodowane wzburzeniem,
- do daty czynu pomimo wieku nie był karany sądownie.
Konstatując niniejsze rozważania stwierdzić należało, iż biorąc pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru i motywację sprawcy, czyn jakiego dopuścił się oskarżony cechuje znikomy stopień szkodliwości społecznej, zwłaszcza iż w efekcie nie doszło do powstania znacznej szkody na zdrowiu, czy mieniu pokrzywdzonego, a zachowanie oskarżonego było spowodowane chęcią ochrony interesu spółki.          Sąd Rejonowy w Lubaniu rozważał także przyjęcie działania oskarżonego w trakcie zdarzenia w ramach tzw. ujęcia obywatelskiego. Stwierdził jednak, iż instytucja, o której mowa w treściart. 243§1 k.p.k.w realiach niniejszej sprawy nie mogła zostać zastosowana.  Stosownie bowiem do ugruntowanego stanowiska doktryny przesłankami ujęcia obywatelskiego, które muszą być spełnione łącznie są: popełnienie przestępstwa przez sprawcę oraz istnienie obawy ukrycia się osoby, ewentualnie popełniającej przestępstwo, bądź brak możliwości ustalenia jego tożsamości.       Ujęcie, zaś osoby o znanej tożsamości może nastąpić tylko wyjątkowo, w razie istnienia wyraźnych oznak świadczących o zamiarze ukrycia się sprawcy. Jeżeli więc osoba znana jest temu kto ją ujął i nie zachodzi obawa jej ukrywania się bezprawnym jej jej ujęcie i doprowadzenie do organów ścigania. (vide: Waltoś Proces Karny 2008s.417, Kodeks Postępowania KarnegoKomentarz prof. J. Skorupka s. 567).      Umarzając postępowanie na podstawieart. 1§2 k.k.w zw zart. 17§1 pkt.3 k.p.k.Sąd Rejonowy w Lubaniu nie zasądził na rzecz obrońcy oskarżonego adw. Filipa Błaszczyk kosztów obrony, stosując w tym zakresie unormowania zart. 632 k.p.k.Na podstawieart. 628 k.p.k.w zw zart. 629 k.p.k.zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnegoJ. H.poniesione przez niego koszty procesu.

POUCZENIE*

1
Oskarżony pozbawiony wolności, który nie ma obrońcy i nie był obecny podczas ogłoszenia wyroku, w terminie zawitym 7 dni od daty doręczenia mu wyroku może złożyć wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku (art. 422 § 2 k.p.k.).

2
Termin zawity do wniesienia apelacji wynosi 14 dni i biegnie od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem (art. 445 § 1 k.p.k.).

3
Czynność procesowa dokonana po upływie terminu zawitego jest bezskuteczna (art. 122 § 1 k.p.k.).

4
Termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w placówce podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej, w polskim urzędzie konsularnym lub złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji odpowiedniego zakładu, a przez członka załogi polskiego statku morskiego – kapitanowi statku (art. 124 k.p.k.).

5
Jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana (art. 126 § 1 k.p.k.).

POUCZENIE**

1
Od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, podmiotowi określonemu w art. 416, a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu, przysługuje apelacja, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 444 k.p.k.).

2
Termin zawity do wniesienia apelacji wynosi 14 dni i biegnie dla każdego uprawnionego od daty doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem (art. 445 § 1 k.p.k.).

3
Czynność procesowa dokonana po upływie terminu zawitego jest bezskuteczna (art. 122 § 1 k.p.k.).

4
Termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w placówce podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej, w polskim urzędzie konsularnym lub złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji odpowiedniego zakładu, a przez członka załogi polskiego statku morskiego – kapitanowi statku (art. 124 k.p.k.).

5
Jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana (art. 126 § 1 k.p.k.).

6
Środek odwoławczy wnosi się na piśmie do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 428 § 1 k.p.k.).

7
Apelacja od wyroku sądu okręgowego, która nie pochodzi od prokuratora lub pełnomocnika będącego radcą prawnym, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata (art. 446 § 1 k.p.k.).

8
Prezes sądu pierwszej instancji odmawia przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy ustawy (art. 429 § 1 k.p.k.).

*dla wyroków bez uzasadnienia
**dla wyroków z uzasadnieniem