Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V U 4560/14
Data wyroku: 2015-01-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Leżańska
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 32 w zw. z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS 9 Tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.)

Sygn. akt VU 4560/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 stycznia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący SSO Agnieszka Leżańska
Protokolant Cezary Jarocki
po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie
sprawy z wnioskuW. J.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT..
o emeryturę
na skutek odwołaniaW. J.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT..
z dnia 8 kwietnia 2014r. sygn.(...)
oddala odwołanie.
Sygn. akt VU 4560/14

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 8 kwietnia 2014 roku, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.. odmówił wnioskodawcyW. J.prawa do emerytury z uwagi na brak wymaganego stażu w warunkach szczególnych.
Od powyższej decyzji wnioskodawca odwołał się w dniu 28 kwietnia 2014 roku, wnosząc o przyznanie żądanego prawa z uwagi na fakt przepracowania wymaganych 15 lat w warunkach szczególnych, albowiem pracował w takich warunkach w trakcie zatrudnienia wFabryce (...)wR.na stanowisku robotnika magazynowego (magazyniera wydawcy), suwnicowego, pracownika zatrudnionego bezpośrednio przy regeneracji oprzyrządowania dla wydziałów przetwórstwa azbestu w okresie od 1 stycznia 1982 roku do 31 grudnia 1998 roku
Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wnosił o oddalenie odwołania.
Na rozprawie w dniu 19 stycznia 2015 roku wnioskodawca wnosił o zaliczenie do okresu pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia wFabryce (...)wR.na stanowisku robotnika magazynowego (magazyniera wydawcy).
Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

W. J., urodzony w dniu(...)1954 roku, złożył w dniu 3 marca 2014 roku wniosek o przyznanie emerytury.
(dowód: wniosek o emeryturę k. 1-4 w aktach ZUS).
Na dzień 1 stycznia 1999 roku skarżący udowodnił staż pracy wynoszący 25 lat. ZUS nie zaliczył wnioskodawcy do pracy w warunkach szczególnych żadnych okresów zatrudnienia. W dacie złożenia wniosku o emeryturęW. J.miał rozwiązany stosunek pracy. Wnioskodawca nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego.
(dowód: wniosek o emeryturę k. 1-4 w aktach ZUS, decyzja z dnia 8 kwietnia 2014 roku k. 16 w aktach ZUS)
W okresie od 14 lipca 1975 roku do 30 września 2011 rokuwnioskodawca pracował stale i pełnym wymiarze czasu pracy wFabryce (...)wR., która następnie przekształciła się wFabrykę (...) S.A.wR..W świadectwie pracy wystawionym wnioskodawcy pracodawca wskazał, iż był on zatrudniony na stanowisku stażysty, referenta, referenta ds. zaopatrzenia, specjalisty ds. zapatrzenia, wydawca narzędzi, magazynier narzędzi i oprzyrządowania.
(dowód: świadectwo pracy k. 21 w aktach kapitałowych)
Wnioskodawca wFabryce (...)wR.w okresie od 14 lipca 1975 roku do 23 października 1975 roku pracował jako stażysta w Wydziale(...), następnie w okresie od 27 października 1975 roku do 14 października 1977 roku odbywał zasadniczą służbę wojskową.
Po powrocie z wojska od dnia 14 listopada 1977 roku został zatrudniony ponowniewFabryce (...)wR., jako referent w dziale zaopatrzenia materiałów produkcji, aod 1 stycznia 1982 roku na stanowisku referenta ds. zaopatrzenia.
W dniu 30 grudnia 1982 roku wnioskodawcy została przedstawiona przez pracodawcę karta stanowiska pracy, której punkt 3 dotyczył wykazu funkcji i czynności realizowanych przez pracownika na zajmowanym stanowisku pracy. W ramach podziału pracy wnioskodawcy zostały powierzone m.in. następujące czynności:
- prowadzenie planów dostaw wyrobów hutniczych,
- opracowywanie zamówień na dostawy wyrobów hutniczych,
- lokowanie dostaw wyrobów hutniczych w Centrostali w(...)i innych jednostkach hutniczych ,
- zgłaszanie potrzeb do(...)na poszczególne wyroby,
- prowadzenie rejestru zamówień ulokowanych u poszczególnych dostawców,
- prowadzenie wszelkiej korespondencji związanej z dostawami wyrobów hutniczych,
- prowadzenie kompletnych dokumentów hutniczych po realizacji dostaw jak kopie faktur, awiza wysyłkowe i szeregu innych związanych z prowadzeniem zamówień wyrobów.
Z przedstawiona karta stanowiska pracyW. J.zapoznał się, potwierdzając to własnoręcznym podpisem(dowód: kwestionariusz osobowy z 10 listopada 1977 roku – w aktach osobowych, umowa o wstępny staż pracy k. 3 w aktach osobowych, kserokopia książeczki wojskowej k. 27-33 akt ZUS o świadczenie przedemerytalne, karta przyjęcia po wojsku k. 5 w aktach osobowych, umowa o pracę z dnia 14.11.1977 r. k. 6 w aktach osobowych, wniosek o zmianę stanowiska z dnia i angaż z dnia 18 lutego 1982 roku k. 9 w aktach osobowych, karta stanowiska pracy k. 10 w aktach osobowych, angaże k. 11 -12 w aktach osobowych).
Z dniem1 kwietnia 1984 rokuwnioskodawcy zostały powierzone obowiązkispecjalisty ds. zaopatrzenia(dowód: angaż z dnia 18.04.1984 r. k. 13 w aktach osobowych, angaże k. 18-32 w aktach osobowych).
Zgodnie z zakresem obowiązków z dnia 17 czerwca 1993 roku, wnioskodawca zatrudniony na stanowisku specjalisty ds. zaopatrzenia zobowiązany do:
- planowania zaopatrzenia,
- sporządzania zamówień, zawierania umów z dostawcami po przeprowadzonej ofertyzacji na materiały i wyroby hutnictwa żelaza i stali w tym pręty ciągnione, pręty walcowate, pręty kute, blachy, rury i kształtowniki, gwoździe, druty,
- kontroli realizacji dostaw,
- prowadzenia rozliczeń z dostawcami,
-dokonywanie zakupów doraźnych,
- prowadzenie kartoteki materiałowo dyspozycyjnej w zakresie prowadzonej branży oraz innych czynności wymienionych w piśmie.
Również z tym zakresem obowiązków wnioskodawca zapoznał się, co potwierdził własnoręcznym podpisem(dowód: zakres obowiązków z dnia 17 czerwca 19923 roku k. 33 w aktach osobowych).
W dniu 25 października 1994 roku wnioskodawcy został przedstawiony opis stanowiska pracy specjalisty ds. zaopatrzenia z wyszczególnieniem ile czasu dziennie zajmują wnioskodawcy poszczególne czynności. Zgodnie z tym opisem, zaakceptowanym przez wnioskodawcę,W. J.w ramach dobowego czasu pracy, analiza potrzeb w zakresie materiałów hutniczych w stosunku do otrzymanego planu danego miesiąca z uwzględnieniem zapasów, zajmowała około 30 %. Kontrola realizacji dostaw, łącznie ze sprawdzeniem rejestru zamówień zajmowała około 18%. Prowadzenie rozliczeń z dostawcami, rejestracja faktur, akceptacja pod względem merytorycznym i przekazanie do zapłaty zajmowało około 13 %. Dokonywanie doraźnych zakupów przeważnie przy pomocy gotówki lub czeku około 6%. I wreszcie prowadzenie kartoteki stanowiącej informację co do stanów magazynowych a także stanu wykonania danego materiału zajmowało wnioskodawcy 26% wymiaru czasu pracy(dowód: opis stanowiska pracy k. 35 w aktach osobowych).
Od dnia1 kwietnia 2000 roku wnioskodawcy zostały powierzone obowiązki wydawcy narzędzi, a od dnia1 października 2000 roku zostało powierzone obowiązki magazyniera narzędzi i oprzyrządowania.Na tym stanowisku wnioskodawca pracował do końca zatrudnienia wFabryce (...) S.A.wR.tj. do dnia 30 września 2011 roku(dowód: angaż z dnia 27 marca 2000 roku k. 47 w aktach osobowych, angaż z dnia 1 października 2000 roku k. 50 w aktach osobowych).
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 roku, wydanym w sprawie IV P 311/12, Sąd Rejonowy w Radomsku zobowiązałFabrykę (...) S.A.wR.do wydania wnioskodawcy świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych(dowód: kserokopia odpisu ww. wyroku k. 7).
W oparciu o powyższe orzeczenie sądu, likwidatorFabryki (...) S.A.wR.wystawił wnioskodawcy świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych, w którym wskazał, żeW. J.pracował w takich warunkach w okresie od 1 stycznia 1982 roku do 31 grudnia 1998 roku w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku robotnika magazynowego (magazyniera wydawcy) wymienionym w dziale II poz. 2 pkt 11 wykazu B, określonym w załączniku nr 1 do Zarządzenia Nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 roku w sprawie stanowisk prac, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego (Dz. Urz. MHiPM Nr 1-3, poz. 1) wydanym na podstawie§ 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. nr 8 poz. 43 ze zm)(dowód: kserokopia odpisu ww. wyroku k. 7, k. 13 akt ZUS, świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych k. 6 w aktach ZUS).
Fabryka (...)wR.zajmowała się produkcją mostów napędowych do pojazdów, osi do silników i skrzyń biegów do maszyn budowlanych. Wnioskodawca od kiedy zaczął pracę jako robotnik magazynowy (wydawca magazynier) pracował na wydziale mechanicznym, na którym prowadzona była obróbka produktów z azbestu i żeliwa, skrawanie na sucho. Wnioskodawca wówczas pracował w pomieszczeniu wyodrębnionych za pomocą siatki na hali produkcyjnej. Do jego obowiązków należało wydawanie i przyjmowanie narzędzi wykorzystywanych przez pracowników pracujących na hali do obróbki i skrawania wyrobów z azbestu i żeliwa.W. J.narzędzia te oczyszczał z pyłów, sprawdzał elementy mocujące i łączące w tych narzędziach: śruby, nakrętki, cięgła, gniazda. Po wykonaniu tych czynności sprawdzał, czy narzędzie nadal jest sprawne i nadaje się do wykorzystania przy dalszej pracy(dowód: częściowo zeznania świadkaI. B.protokół rozprawy z dnia 19 stycznia 2015 roku nagranie od minuty 8.40 do minuty 12.50, częściowo zeznania świadkaA. M.protokół rozprawy z dnia 19 stycznia 2015 roku nagranie od minuty 13.10 do minuty 15.54, częściowo zeznania świadkaS. C.protokół rozprawy z dnia 19 stycznia 2015 roku nagranie od minuty 16.08 do minuty 19.22).
Sąd Okręgowy dokonał następującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i zważył, co następuje:
Zgodnie z treściąart. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn. Dz. U. z 2013, poz. 1440 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony wart. 27 pkt 1(tj. poniżej 65 lat dla mężczyzn). Ustęp 4 art. 32 stanowi zaś, że wiek emerytalny, o którym mowa wust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Stosownie do art. 184 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku) osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy – w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem (ust. 2). Od 1 stycznia 2013 roku dla przyznania emerytury nie jest już konieczne uprzednie rozwiązanie stosunku pracy.
Żądanie wnioskodawcy należało rozpoznać w aspekcie przepisówrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem.
Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione wWykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

- osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 60 lat dla mężczyzn,

- ma wymagany okres zatrudnienia wynoszący 25 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej15 latpracy w szczególnych warunkach.

Natomiast w myśl § 8 rozporządzenia ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 r.) spełnili następujące warunki:
-osiągnęli wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla mężczyzn,
-mają wymagany okres składkowy i nieskładkowy wynoszący 25 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej10 latwykonywania prac wymienionychw dziale IV wykazu B;
W świetle wskazanych regulacji prawnych, aby uzyskać prawo do emerytury wnioskodawca powinien legitymować się 25-letnim okresem zatrudnienia oraz odpowiednim stażem pracy w szczególnych warunkach, który w przypadku wykonywania prac wymienionych w wykazie B dział IV wynosi co najmniej 10 lat, a w przypadku wykonywania prac wymienionych w wykazie A – 15 lat.
W przedmiotowej sprawie kwestią sporną między stronami było to, czy wnioskodawca posiada wymagany okres zatrudnienia w szczególnych warunkach. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości – wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, ukończył 60 lat i nie był członkiem OFE.
Sam fakt zatrudnienia wnioskodawcy wFabryce (...)wR.(poprzednioFabryce (...)wR.) był niesporny w świetle dokumentów znajdujących się w jego aktach rentowych i osobowych. Spornym pozostawał charakter pracy wykonywanej przez wnioskodawcę w okresie od 1 stycznia 1982 roku do 31 grudnia 1998 roku, tj. czy była to praca wykonywana w szczególnych warunkach, czy też nie.
Organ rentowy zakwestionował, aby wnioskodawca w spornym okresie pracował w szczególnych warunkach, mimo wystawienia w dniu 3 grudnia 2012 roku świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych, bowiem w piśmie z dnia 13 marca 2014 roku pracodawca– Fabryka (...) S.A.w Likwidacji wskazał, że zarówno z akt osobowych jak i innej dokumentacji nie wynika, że wnioskodawca wykonywał prace stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na halach, w którym prowadzone było przetwórstwo azbestu zgodnie z Zarządzeniem Nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 roku dział II poz. 3 pkt 11 wykazu B.
Wprawdzie stosownie do § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku okresy pracy w warunkach szczególnych, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Należy jednak wskazać, że z cytowanego wyżej § 2 rozporządzenia nie wynika, aby stwierdzenie zakładu pracy w przedmiocie wykonywania przez pracownika pracy w warunkach szczególnych miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Brak zatem takiego świadectwa lub jego zakwestionowanie przez organ rentowy, nie wyklucza dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego. Stanowisko takie wielokrotnie zajmował również Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi wkodeksie postępowania cywilnego.
Świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie jest bowiem dokumentem urzędowym w rozumieniuart. 244 § 1 i 2 k.p.c., a tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast omawiane świadectwo traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniuart. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej. Sąd, a także organ rentowy, są zatem uprawnione do weryfikacji danych zawartych w świadectwie wykonywania prac w warunkach szczególnych, wystawionym przez pracodawcę. Jeżeli świadectwo to zawiera dane, które nie są zgodne z prawdą, nie mogą na jego podstawie dokonać ustaleń, od których uzależnione jest prawo do świadczeń emerytalnych. To samo dotyczy ujawnienia okoliczności, że wskazane w zaświadczeniu pracodawcy stanowisko pracy wykonywanej w szczególnych warunkach nie figuruje w wykazie powołanym w tym zaświadczeniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2004 roku, I UK 15/04, OSNP 2005/11/161).
W ocenie Sądu Okręgowego, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do ustalenia, iż wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał w pracę w warunkach szczególnych.
Odnosząc się do będącej przedmiotem sporu okoliczności wskazać należy, iż warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale wykonuje prace, o jakich mowa w rozporządzeniu (por. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNAP 2002/11/272).
Dokonując ustaleń w zakresie rodzaju prac wykonywanych przez wnioskodawcę w spornym okresie od 1 stycznia 1982 roku do 31 grudnia 1998 roku wFabryce (...) S.A.wR., Sąd oparł się częściowo na zeznaniach świadków:I. B.,A. M.iS. C., a przede wszystkim na dokumentacji pracowniczej wnioskodawcy. Z zeznań wskazanych świadków wynika, żeW. J., jako robotnik magazynowy – wydawca pracował na wydziale mechanicznym, na którym prowadzona była obróbka produktów z azbestu i żeliwa. Wnioskodawca wówczas pracował w pomieszczeniu wyodrębnionych za pomocą siatki na hali produkcyjnej. Do jego obowiązków należało wydawanie i przyjmowanie narzędzi wykorzystywanych przez pracowników pracujących na hali do obróbki i skrawania wyrobów z azbestu i żeliwa.W. J.narzędzia te czyścił z pyłów, sprawdzał elementy mocujące i łączące w tych narzędziach: śruby, nakrętki, cięgła, gniazda. Po wykonaniu tych czynności sprawdzał, czy narzędzie nadal jest sprawne i nadaje się do wykorzystania przy dalszej pracy.
W świetle powyższych obowiązków wnioskodawcy pracującego jako wydawca magazynowy, w niniejszej sprawie należało ocenić, czy wykonywane przez niego prace sąpracami wykonywanymi bezpośrednio przy przetwórstwie azbestu a wymienionymi w wykazie B dziale IV poz. 1załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku. Powtórzyć w tym miejscu należy, za Sądem Apelacyjny w Łodzi (wyrok z dnia 3 października 2013 roku, sygn. akt III AUa 84/13, lex nr 1386128), że użyte w tym wykazie określenie" bezpośrednio"oznacza bezpośredni udział w tym procesie przeróbki "bez jakiegokolwiek pośrednictwa, osobiście, wprost, bez czegoś co przegradza".Tym samym, nie można zgodzić się z twierdzeniem wnioskodawcy, że pracował on w szczególnych warunkach, bowiem pracował bezpośrednio na hali, gdzie inni pracownicy wykonywali obróbki wyrobów z azbestu oraz żeliwa. Zaprezentowana przez skarżącego wykładnia § 8 i § 2 ust. 1 rozporządzenia oraz Wykazu B działu IV poz. 1 jest niedopuszczalna, albowiem stanowiłaby rozszerzenie ich zakresu podmiotowego, sprzecznie z treścią regulacji oraz sprzecznie z celem, jakiemu te regulacje mają służyć. Podkreślić należy, że prawo do emerytury w obniżonym wieku, obniżonym z racji pracy bezpośrednio przy przetwórstwie azbestu odnośnie mężczyzn do 55 lat przysługuje już po przepracowaniu 10 lat w takich warunkach przy posiadanym 25 letnim okresie stażu ogólnego. W związku z czym oczywistym jest, że do tego dziesięcioletniego okresu mogą być zaliczone jedynie te okresy, w których pracownik faktycznie wykonywał prace objęte działem IV Wykazu B stanowiącego załącznik dorozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Wnioskodawca nie legitymuje się żadnym takim okresem, bo w żadnym nie wykonywał pracyprzy bezpośrednim przetwórstwie azbestu. W spornym okresie wnioskodawca zatrudniony był przedsiębiorstwie zajmującym się produkcją mostów napędowych do maszyn i podlegającym pod resort hutnictwa. Pracodawca wnioskodawcy nie był podmiotem zajmującym się przetwórstwem azbestu w ścisłym tego słowa znaczeniu, jedynie wykorzystywał azbest do produkcji. Jednak poza azbestem stosował również inne surowce, m.in. żeliwo. Jak wynika z wiarygodnych w tym zakresie zeznań świadków:I. B.,A. M.iS. C.na hali produkcyjnej na wydziale mechanicznym, gdzie pracował wnioskodawca, pracownicy wykonywali obróbkę produktów nie tylko z azbestu, ale również i z żeliwa.
Ponadto, jak to wskazał Sąd Apelacyjny w Łodzi, w powołanym wyżej wyroku z dnia 3 października 2013 roku, problematyka dopuszczalności produkcji i stosowania azbestu uregulowana została wustawie z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest(Dz. U. Nr 101, poz. 628 z późn. zm.). Ustawa ta reguluje także dodatkowe uprawnienia pracowników pracujących przy azbeście i w załącznikach przedstawia wykazy zakładów, które produkują wyroby zawierające azbest, zaprzestały produkowania wyrobów zawierających azbest oraz tych, które stosowały azbest w produkcji i których pracownicy są uprawnieni do świadczeń określonych w ustawie. W żadnym z wymienionych wykazów nie znajduje się były pracodawca wnioskodawcy-Fabryka (...)wR.(poprzednioFabryka (...)R.).
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, faktu zatrudnienia w tym przedsiębiorstwie nie można utożsamiać z wykonywaniem pracy bezpośrednio przy przetwórstwie azbestu, natomiast fakt, że w procesie technologicznym, w jakiejś niewielkiej części, były wykorzystywane wyroby zawierające azbest oraz, że wnioskodawca w trakcie pracy miał styczności z materiałami nie tyle zawierającymi azbest, ale co ważne, z narzędziami wykorzystywanymi do obróbki takich materiałów, nie pozwala na zaliczenie okresu jego pracy jako robotnika magazynowego – wydawcy do okresu uprawniającego do emerytury w obniżonym wieku wymienionego w Wykazie B dział IV poz. 1.
Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie pogląd wyrazy przez Sąd Apelacyjny w Łodziw powołanym wyroku z dnia 3 października 2013 roku, że § 8 nie można wykładać w oderwaniu od § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r., a § 2 ust. 1 rozporządzenia nie można wykładać w oderwaniu od treści wykazu B dział IV, przyjmując, że sam fakt przebywania w środowisku, w którym może znajdować się bliżej nieokreślona ilość pyłu azbestowego w związku z obróbką wyrobów z azbestu i żeliwa – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, niezależnie od tego jakie prace w tym czasie faktycznie pracownik wykonywał, jest pracą w szczególnych warunkach wymienioną w Wykazie B dział IV. Taka wykładania byłaby niedopuszczalnym rozszerzeniem katalogu prac zawartych w Wykazie B dział IV uprawniających do nabycia emerytury w obniżonym wieku. (por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2010 r. I UK 3/10 Monitor Prawa Pracy 2010/8/394).
Niezależnie od powyższego stanowiska, nawet gdyby przyjąć, że praca wnioskodawcy w charakterze wydawcy narzędzi i magazyniera narzędzi i oprzyrządowania była pracą w warunkach szczególnych, o której mowa w wykazie B dział II poz. 1, to nie sposób przyjąć, aby wnioskodawca wykonywał ją przez okres co najmniej 10 lat, jak tego wymaga rozporządzenie. W tym zakresie, w ocenie Sądu, niewiarygodne są zeznania świadków w zakresie w jakim twierdzili oni, że wnioskodawca w okresie od 1 stycznia 1982 roku do 31 grudnia 1998 roku pracował jakowydawca narzędziorazmagazynier narzędzi i oprzyrządowania.W ocenie Sądu, zebrany materiał dowody pozwala na jednoznaczne ustalenie, że wnioskodawca na tych stanowiskach na tym wydziale pracował dopiero od 1 kwietnia 2000 roku.Zeznania świadków:I. B.,A. M.iS. C.pozostają bowiem w sprzeczności z dokumentacją pracowniczą wnioskodawcy pochodzącą z całego jego okresu zatrudnienia wFabryce (...)wR.. W tym miejscu wskazać należy, iż pracodawca wnioskodawcy prowadził skrupulatną dokumentację pracownicząW. J., zawierającą nie tylko podstawowe dokumenty w postaci umowy o pracę, ale również szereg licznych angaży, w których szczegółowo określany był zakres obowiązków pracowniczych wnioskodawcy, nowe stawki wynagrodzenia oraz nazwa zajmowanego przez wnioskodawcę stanowiska. Odnosząc się szczegółowo do zeznań świadków, to wskazać należy, iż świadekI. B.– pracujący na wydziale mechanicznym pamięta wnioskodawcę z okresu jego pracy na tym wydziale, jako wydawcę narzędzi i magazyniera narzędzi i oprzyrządowania. Świadek nie wskazuje jednak od jakiego okresu pamięta, aby wnioskodawca pracował na tym stanowisku. Jednocześnie wątpliwości Sądu budzą zeznania świadkaS. C., w których wskazuje on, że wnioskodawca jaka wydawca narzędzi pracował w okresie od 1982 roku do 1998 roku, a więc w spornym okresie, którego zaliczenia domaga się wnioskodawca do stażu pracy w warunkach szczególnych. Jednocześnie świadek nie wskazuje jakichkolwiek przyczyn, dla których tak dokładnie pamięta daty, w jakich wnioskodawca pracował, jako wydawca narzędzi. Wskazać należy, iż w ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że wnioskodawca pracował w charakterze wydawcy narzędzi i magazyniera narzędzi i oprzyrządowania, ale dopiero od dnia 1 kwietnia 2000 roku, co wynika z treści angaży z dnia 27 marca 2000 roku (k. 47 akt osobowych ) oraz angaży z dnia 1 października 2000 roku (k. 50 w aktach osobowych). A skoro tak, to na dzień 1 stycznia 1999 roku nie spełnia przesłanki 10 lat pracy w warunkach szczególnych.
Potwierdzeniem powyższej oceny zeznań świadków są zebrane w sprawie angaże dotyczące zajmowanych przezW. J.stanowisk pracy od początku zatrudniania a dokładnie:stażystyw okresie od 14 lipca 1975 roku do 23 października 1975 roku,referenta w dziale zaopatrzenia materiałów produkcjiod dnia 14 listopada 1977 roku,referenta ds. zaopatrzeniaod 1 stycznia 1982 rokui specjalisty ds. zaopatrzeniaod dnia 1 kwietnia 1984 roku. Na uwagę zasługuje również fakt, iż w związku z zajmowanymi stanowiskami pracy, wnioskodawcy zostały przedstawione: karta stanowiska pracy z dnia 30 grudnia 1982 roku a dotycząca pracy w charakterze referenta ds. zaopatrzenia, zakres obowiązków z dnia 17 czerwca 1993 roku a dotyczący pracy w charakterze specjalisty ds. zaopatrzenia oraz opis stanowiska pracy z dnia 25 października 1994 roku również dotyczący pracy w charakterze specjalisty ds. zaopatrzenia. Z tymi dokumentami wnioskodawca zapoznał się, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Jednocześnie wnioskodawca nie kwestionował ich treści, a skoro, jak wskazuje w odwołaniu w okresie od 1 stycznia 1982 roku zajmować miał stanowisko magazyniera, winien to zrobić, zawierały one bowiem nieprawdziwe informacje co do zajmowanego stanowiska.
Konkludując w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób zatem przyjąć, że wnioskodawca wykonywał w spornym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prace warunkach szczególnych, zaś wystawione przez pracodawcę– likwidatorawnioskodawcy świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych było nieprawidłowe. Bez wpływu na powyższe pozostaje okoliczność, że świadectwo to zostało wydane w wykonaniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 8 listopada 2012 roku w sprawie IV P 311/12. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest bowiem stanowisko, sprowadzające się do twierdzenia, że ubezpieczony nie może uzyskać ustalenia przez sąd okresów ubezpieczenia dla celów ustalenia uprawnień z ubezpieczenia społecznego ani dowodów, które miałyby być wykorzystane w innym postępowaniu (por. między innymi uchwały Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2001 r., III CZP 46/01, OSNC 2002 Nr 7-8, poz. 85, z dnia 17 czerwca 1987 r., III PZP 19/87 OSNCP 1988 Nr 10, poz. 132 i z dnia 3 listopada 1994 r., I PZP 45/94 OSNAPiUS 1995 Nr 6, poz. 74 oraz wyroki z dnia 4 listopada 1971 r., I PR 344/71 OSNCP 1972 Nr 5, poz. 89, z dnia 1 grudnia 1983 r., I PRN 189/83, OSNCP 1984 Nr 7, poz. 121, z dnia 17 grudnia 1997 r., I PKN 434/97 OSNAPiUS 1998 Nr 21, poz. 627 i z dnia 23 lutego 1999 r., I PKN 597/98, OSNAPiUS 2000 Nr 8, poz. 301). Powyższe stanowisko znajduje nadto potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3.11.1994 roku, w którym sąd ten wskazał, iż pracownikowi nie przysługuje roszczenie przeciwko zakładowi pracy o ustalenie wykonywania zatrudnienia w szczególnych warunkach w celu uzyskania zasiłku dla bezrobotnych do czasu nabycia prawa do emerytury ( I PZP 45/94 OSNP 1995/6/74).Oczywiście w niniejszej sprawie powód uzyskał korzystny dla siebie wyrok, który mocąart. 365 § 1.k.p.c.wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Prawomocny wyrok swą mocą powoduje więc, że nie jest możliwe dokonanie odmiennej oceny i odmiennego osądzenia tego samego stosunku prawnego, w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych,między tymi samymi stronami.Jednakże mocy wiążącej prawomocnego wyroku w rozumieniuart. 365 § 1 k.p.c.nie można rozpatrywać w oderwaniu odart. 366 k.p.c., który przymiot powagi rzeczy osądzonej odnosi tylko "do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami". Granice przedmiotowe powagi rzeczy osądzonej określa przedmiot rozstrzygnięcia i jego podstawa faktyczna, natomiast jej granice podmiotowe obejmują tożsamość obydwu stron procesu, a więc powoda i pozwanego, a także ich następców prawnych. Zatem związanie sądu prawomocnym orzeczeniem, zapadłym w innej sprawie, na podstawieart. 365 § 1 k.p.c.(rozumiane jako rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej) występuje w zasadzie przy tożsamości nie tylko przedmiotowej, ale i podmiotowej obu tych spraw. Prawomocne przesądzenie określonej kwestii między tymi samymi stronami tworzy indywidualną i konkretną normę prawną wywiedzioną przez sąd z norm generalnych i abstrakcyjnych zawartych w przepisach prawnych (tak wyrok Sądu Apelacyjnego Katowicach z dnia 14 sierpnia 2013 r., III AUa 1935/12,LEX nr 1362693).Konsekwencją powyższych uregulowań jest fakt braku związania organu rentowego wyrokiem sądu ustającym charakter wykonywanej przez powoda pracy, co oznacza, iż w razie zakwestionowania przez ZUS przedłożonego przez powoda świadectwa pracy w szczególnych warunkach wystawionego w wykonaniu wyroku Sądu i wydania decyzji odmownej w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa do emerytury, powód ponownie musiałby dowodzić charakteru świadczonej przez siebie pracy u poprzednika pozwanego pracodawcy w toku postępowania dowodowego. Dodać należy, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 marca 2013 roku, wydanego w sprawie I UK 549/12, Legalis, Sąd Najwyższy wskazał, że co prawda nie jest uzasadnione pozbawienie prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach pracowników, których pełny wymiar czasu pracy wypełnia wykonywanie nie jednego, ale kilku rodzajów pracy w szczególnych warunkach, wymienionych w wykazie A do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, lecz nie jest możliwe uznanie za wykonywaną w szczególnych warunkach pracy, której charakter i czynności nie wypełniają w całości żadnej z prac wymienionych w załączniku do rozporządzenia. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe uznać należało, iż w toku procesu wnioskodawca nie wykazał, by spełnił przesłankę wykonywania pracy w warunkach szczególnych w ilości co najmniej 10 lat. Fakt ten skutkował koniecznością przyjęcia, że nie spełnia on wymaganych prawem warunków do uzyskania prawa do emerytury zgodnie zart. 32 ust. 1w zw. zart. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.