Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1694/14
Data wyroku: 2015-05-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Dalba
Słowa kluczowe: Użytkowanie Wieczyste
Podstawa prawna: art. 77 ust. 1 ustawy z dn. 21.08.1997r.

Sygn. akt I C 1694/14

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 maja 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie Wydział I Cywilny w składzie następującym:
Przewodniczący:  SSR Joanna Dalba
Protokolant:  Anna Szwed
po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwam. (...)
przeciwkoK. P.
powództwo oddala.
Sygn. akt: I C 1694/14

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 31 marca 2014 roku powódM. (...)– zastępowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnegoA. P.

    –(pełnomocnictwo – k. 3)– wystąpił przeciwko pozwanemuB. P. (1)o zapłatę kwoty 304,10 zł z tytułu zaległych opłat za użytkowanie wieczyste gruntu za rok 2010 wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 kwietnia 2010 roku do dnia zapłaty wraz z kosztami postępowania oraz kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu pełnomocnik powoda wskazał, iż pozwany jest następcą prawnym – synem i spadkobiercą użytkownika wieczystego ułamkowej częścidziałki gruntu nr (...)z obrębu(...), położonej wW.przyAl. (...)(lok. 7) –B. P. (2), która zmarła 18 czerwca 2009 r. Pełnomocnik podniósł, iż ustawowe następstwo prawne pozwanego wynika z treści aktu notarialnego Repertorium A Nr(...)z dnia 08 kwietnia 2009 r., w którym, jako syn, był pełnomocnikiem matkiB. P. (2). Pełnomocnik strony powodowej wskazał, że zgodnie z przepisamiart. 238 k.c.iustawy o gospodarce nieruchomościamiużytkownik wieczysty zobowiązany jest do uiszczania opłaty rocznej przez cały czas trwania prawa użytkowania wieczystego i wnoszenia jej w terminie do 31 marca każdego roku z góry za dany rok. Pełnomocnik powoda argumentował, iż pozwany mimo ciążącego na nim obowiązku nie uiszcza opłaty rocznej. Zaś jej wysokość jest zgodna z wypowiedzeniem dotychczasowej opłaty rocznej z dnia 14 lipca 2009 roku. (
    pozew z załącznikami – k. 1 – 17).
Na rozprawie w dniu 29 października 2014 roku pełnomocnik powoda podtrzymał stanowisko oraz powołał się na pismo złożone w biurze podawczym, z którego wynika, iż prawidłowe imię pozwanego toK.(nieB.) nazwiskoP.. (protokół rozprawy – k. 36)
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Aktem notarialnym z dnia 08 kwietnia 2009 r.M. (...)ustanowiło odrębną własność lokalu położonego przyAl. (...)((...)) wW., dokonało jego sprzedaży i oddania działki gruntu w użytkowanie wieczyste na rzeczB. P. (2).

    (akt notarialny – Rep. A nr(...)– k. 7-12).

Pismem datowanym na dzień 06 lutego 2013 roku, które uznano za doręczone w dniu 26 lutego 2013 r.,M. (...)skierowało doK. P.ostateczne wezwanie do zapłaty kwoty 417,07 zł, na którą składała się kwota 304,10 zł z tytułu opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu za rok 2010 oraz kwota 112,97 z tytułu odsetek za zwłokę. (

    okoliczność bezsporna, potwierdzona pismem – k. 15).
Zgodnie z wydrukiem Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych oraz wypisem z księgi wieczystej współwłaścicielem lokalu położonego przyAl. (...)((...)) wW.jestK. Z..(wyciąg zksięgi wieczystej nr (...)z dnia 05 maja 2013 r. – k. 4-6, k. 62).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o materiał znajdujący się w aktach sprawy. Sąd dał wiarę załączonym do akt dokumentom jedynie częściowo, gdyż ich prawdziwość i wiarygodność w świetle wszechstronnego rozważenia zebranego materiału nasuwa wątpliwości, chociaż nie była kwestionowana przez żadną ze stron.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje.
Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 339 § 1 k.p.c.jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, Sąd wyda wyrok zaoczny. W myśl zaś § 2 powyższego przepisu w wypadku wydania wyroku zaocznego przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
W pierwszej kolejności wskazać należy, żeart. 233 kodeksu cywilnegookreśla granice i treść prawa użytkowania wieczystego. W świetle powyższego przepisu, użytkownik wieczysty, będąc we władaniu własności Skarbu Państwa lub gminy musi liczyć się z ograniczeniami wynikającymi z ustawy, zasad współżycia społecznego oraz z umowy. W szczególności należy mieć na względzie obowiązek wieczystego użytkownika w postaci uiszczania opłaty rocznej (art. 238 k.c.).
Opłata za użytkowanie wieczyste ma charakter cywilnoprawny i znajduje podstawę w treści umowy, natomiast prawo do jej aktualizacji wynika z treściart. 77 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do treściart. 71 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami(Dz. U. z 2000 roku, Nr 46, poz. 543, z późn. zm.) opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, poczynając od roku następnego po roku, w którym ustanowiono wieczyste użytkowanie. Zgodnie natomiast z wyżej powołanymart. 77 ust. 1wspomnianej ustawy, wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może być aktualizowana, nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Wypowiedzenie dotychczasowej opłaty rocznej musi spełniać warunki określone w ustawie, a zatem winno zostać dokonane pisemnie najpóźniej do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego nową opłatę.
Podkreślenia wymaga, że opłata roczna z góry za dany rok do dnia 31 marca powinna być uiszczana bez wzywania do dokonania tej zapłaty. Zgodnie bowiem z treściąart. 238 k.c.w zw. zart. 71 ust. 1 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościamiużytkownik wieczysty nieruchomości jest zobowiązany do uiszczania opłaty rocznej przez cały czas użytkowania wieczystego i do wnoszenia jej do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok - z wyjątkiem roku, którym zostało to prawo ustanowione.
W tym świetle, odnosząc stan prawny do ustalonego stanu faktycznego wskazać należy, że powód w żaden sposóbnie udowodniłby pozwanyK. P.był następcą prawnym po zmarłejB. P. (1).
N.od powyższego podkreślić należy, że pełnomocnik powoda przedłożył odpis zupełny księgi wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości, z któregonie wynika, że pozwany w roku 2010 był właścicielem lokalu mieszkalnego przyAl. (...)((...)) wW., a tym samym nie można stwierdzić, że był użytkownikiem wieczystym ułamkowej części wyżej wymienionej nieruchomości. W w/w odpisie jakowspółwłaścicielnieruchomości wpisany jestK. Z.,a nieK. P.. Wynika stąd, że pozwany nie był zobowiązany do uiszczania opłaty za użytkowanie wieczyste, a zatem roszczenie nie zostało przez stronę powodową udowodnione i w ocenie Sądu podlegało oddaleniu.
Podkreślić przy tym należało, że jak zauważono w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2010 r. I BU 8/10, wykrycie prawdy przez Sąd ogranicza się w zasadzie do przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez strony, na nich spoczywa ciężar dowodu (art. 6 k.c.), zasada prawdy materialnej nie może bowiem przekreślać kontradyktoryjności procesu i ciężar wskazania niezbędnych dowodów spoczywa przede wszystkim na stronach procesowych. Działanie Sądu z urzędu i przeprowadzenie dowodu niewskazanego przez stronę jest po uchyleniuart. 3 § 2 k.p.c.dopuszczalne tylko w wyjątkowych sytuacjach oraz musi wypływać z opartego na zobiektywizowanej ocenie przekonania o konieczności jego przeprowadzenia.
Zgodnie zart. 3 k.p.c.strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt IV CSK 71/09, przedstawienie przez stronę dowodu w celu wykazania określonych twierdzeń o faktach sprawy, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki, nie jest jej prawem czy obowiązkiem procesowym, lecz ciężarem procesowym, wynikającym i zagwarantowanym przepisami prawa, przede wszystkim w jej własnym interesie. To interes strony, jakim jest wygranie procesu, nakazuje jej podjąć wszelkie możliwe czynności w celu udowodnienia przedstawionych twierdzeń o faktach; strony nie można zmusić do ich podjęcia. O tym, co strona powinna udowodnić w konkretnym procesie decydują przede wszystkim przedmiot sporu, prawo materialne regulujące określone stosunki prawne i prawo procesowe normujące zasady postępowania dowodowego.
Przepisart. 232 k.p.c.stanowi zaś, że strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Powyżej powołane przepisy statuują jedną z podstawowych zasad procesu cywilnego, jaką jest zasada kontradyktoryjności. Zgodnie z jej założeniem, ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, obowiązany jest udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie, a także że sąd orzekający nie jest obciążony odpowiedzialnością za rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są strony (por. wyrok SN z dnia 07 października 1998 r., II UN 244/98, OSNP 1999/20/662). Rola sądu nie polega bowiem na wykonywaniu obowiązków procesowych ciążących na stronach (por. wyrok SA w Lublinie z dnia 27 listopada 1996 r., III Aua 26/96, OSNC 1997/1/4). Rzeczą sądu nie jest zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok SN z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76).
W związku z powyższym, Sąd uznał, że na stronę pozwaną nie można przerzucać ciężaru dowodu okoliczności obciążających powoda.
Wobec faktu, że strona powodowa nie wykazała się stosowną inicjatywą dowodową Sąd uznał , że powództwo nie zostało udowodnione co do zasady jak i co do wysokości.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w wyroku.

ZARZĄDZENIE
Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda.
Dnia 06.07.2015 r.