Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 332/15
Data wyroku: 2015-08-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogdan Górski, Dariusz Półtorak, Teresa Zawiślak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Wolności Seksualnej I Obyczajowości
Podstawa prawna: art. 437§ 1 kpk

Sygn. akt II Ka 332/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 sierpnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak (spr.)

Sędziowie:

SSO Bogdan Górski
SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak

przy udziale Prokuratora Andrzeja Michalczuka
po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2015 r.
sprawyJ. P.
oskarżonego o przestępstwo zart. 13 §1 kkw zw. zart. 197 §1 kki in.
na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt II K 559/14
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.M. W.wS.kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem kosztów zastępstwa prawnego, świadczonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym na rzecz oskarżycielki posiłkowejW. D.; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 936,60 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt II Ka 332/15

UZASADNIENIE
J. P.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 25 kwietnia 2014 r. w miejscowościŁ., gm.K.przemocą polegającą na ciągnięciuW. D.za ręce, uderzaniu rękoma po twarzyi po plecach oraz przyciskaniu swoim ciałem usiłował doprowadzić ją do obco­wania płciowego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencjęK. R., przy czym zdolność do rozpoznania i kierowania swoim postępowaniem miał w znacznym stopniu ograniczoną,

tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 197 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.

II
w dniu 25 kwietnia 2014 r. w miejscowościŁ., gm.K.uderzającK. R.widłami w głowę spowodował u niego ranę okolicy czołowejo długości około 5 cm, ranę powieki oka lewego oraz krwiaka powiek oka lewego, które to obrażenia ciała należą do lekkich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres nieprzekraczający siedmiu dniu,

tj. o czyn zart. 157 § 2 k.k.

III
w dniu 09 lipca 2014 r. w miejscowościK., gm.K.przemocą polegającą na przytrzymywaniuW. D.za ręce, zasłanianiu jej ust rękoma oraz przyciskaniu swoim ciałem, a także grożąc zabójstwem doprowadził ją do obcowania płciowego, przy czym zdolność do rozpoznania i kierowania swoim postępowaniem miał w znacznym stopniu ograniczoną,

tj. o czyn zart. 197 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt II K 559/14, Sąd Rejonowyw Siedlcach:

I
oskarżonegoJ. P.uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu opisanego w p. I aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycjęart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 197 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.i zarzucanego mu w p. III aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycjęart. 197§ 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k., przy czym w zakresie obu czynów zmienił ich opisy w ten sposób, iż w miejsce słów „przy czym zdolność do rozpoznaniai kierowania swoim postępowaniem miał w znacznym stopniu ograniczoną” przyjął „przy czym zdolność do rozpoznania znaczenia czynu oraz zdolnośćdo pokierowania swoim postępowaniem miał w znacznym stopniu ograniczoną” oraz zmienił opis czynu z p. I w ten sposób, iż w miejsce słów „przemocą polegającą na ciągnięciuW. D.za ręce, uderzaniu rękoma po twarzyi po plecach oraz przyciskaniu swoim ciałem” przyjął „przemocą polegającąna ciągnięciuW. D.za ręce oraz przyciskaniu swoim ciałem”i przyjmując, iż czyny zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstwzart. 91 § 1 k.k., za czyny te na podstawieart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 197§ 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoJ. P.uznał za winnego dokonania czynuz p. II aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycjęart. 157 § 2 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 157 § 2 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 91 § 2 k.k.orzeczone kary pozbawienia wolności połączyłi orzekł łączną karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet którejna podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył okres pozbawienia wolności w sprawieod 9 lipca 2014 r. do 13 kwietnia 2015 r.;

IV
na podstawieart. 46 § 2 k.k.za czyn z p. III aktu oskarżenia orzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonejW. D.w wysokości 5.000 złotych;

V
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adw.M. W.1033,20 złotych tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego z urzędu,w tym 193,20 zł podatku VAT;

VI
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.954,76 złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania i 300 złotych tytułem opłaty.

Apelacje od przedstawionego wyżej wyroku wywiedli obrońca oskarżonegoJ. P.i pełnomocnik oskarżycielki posiłkowejW. D..
ObrońcaJ. P.zaskarżył zaprezentowany wyżej wyrokw całości zarzucając mu:
- błąd w ustaleniach faktycznych, będący wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania (zwłaszczaart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.), który to błąd wyrażał się w przyjęciu, że zgromadzonyw sprawie materiał dowodowy wskazuje, że oskarżony miał swoim zachowaniemco do zasady wypełnić znamiona zarzuconych mu w akcie oskarżenia czynów, pod­czas gdy obiektywna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowegow żadnym wypadku nie dawała podstawy do przyjęcia odpowiedzialności tego oskar­żonego za czyny zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 197 § 1 k.k.orazart. 157 § 2 k.k.,
- naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia przez Sąd orzekający w I instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego, co powinno stanowić obraz logicznego procesu myślowego, który doprowadził Sąd do określonego rozstrzygnięcia w sprawie a nie w wybiórczym przed­sta­wieniu wyłącznie tych dowodów i argumentów, które pasują do przyjętej „koncepcji” orzeczenia i pominięcie dowodów obrazujących w sposób radykalnie odmienny przebieg zdarzeń z 25 kwietnia 2014 r. i 9 lipca 2014 r., to zaś rażąco odbiega od obowiązku nałożonego na Sąd polegającego na swobodnej, a nie dowolnej ocenie dowodów,
- bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego o wywołanie nowej opinii sądowo- psychologiczno- psychiatryczno- seksuologicznej w stosunku do oskarżonegoJ. P.wobec zgłaszanych przez obronę w toku postępowania sądowego przez Sądem I instancji uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości przepro­wadzonych wobec oskarżonego badań oraz wniosków zawartych przez opiniujących biegłych w opinii.
W następstwie tak sformułowanych zarzutów, odwołujący się wniósł o zmianę wyroku na korzyść oskarżonego i uniewinnienie go od zarzuconego mu czynu (z orze­czeniem o kosztach procesu na podstawieart. 632 k.p.k.), ewentualnie zaś o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemuw Siedlcach.
Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zaskarżył wyrok Sądu Rejonowegow części dotyczącej orzeczenia o karze i środkach karnych, tj. w zakresie jego punktu IV., zarzucając mu rażącą niewspółmierność orzeczonego środka karnego w postaci nawiązki na rzecz pokrzywdzonej w kwocie 5.000 zł, bez należytego uwzględnienia dyrektyw sądowego wymiaru kary zart. 53 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 56 k.k.i przyjęcie, iż orzeczona kwota jest odpowiednia mimo braku jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie, w sytuacji gdy w związku z popełnionym przestępstwem nie czyni zadość ani krzywdzie jakiej doznała pokrzywdzona, ani nie stanowi uzupełnienia reakcji karnej.
W następstwie tak sformułowanego zarzutu, odwołujący się wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez podwyższenie wysokości nawiązki orzeczonej w punkcie IV. wyroku do kwoty 15.000 zł.
W toku rozprawy odwoławczej obrońca oskarżonego poparł apelację pisemnąi wnioski w niej zawarte, wniósł o nieuwzględnienie apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej. Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej poparł swoją apelację i wniosek w niej zawarty, wniósł o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonegoi utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej sprawowanej z urzędu oświadczając, że nie zostały uiszczone w całości aniw części. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie obu apelacji i utrzymanie zaskar­żonego wyroku w mocy. Oskarżony przyłączył się do apelacji swojego obrońcy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcyJ. P., zarówno w zakresie zgłoszonych zarzutów, jak i argumentów podniesionych na ich uzasadnienie, a także racje podno­szone przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej są bezzasadne i jako takiena uwzględ­nienie nie zasługują.
Zważywszy, że na chwilę opracowania niniejszego uzasadnienia z wnioskiemo jego sporządzenie wystąpił jedynie obrońca oskarżonego, Sąd Okręgowy, w oparciu o treśćart. 457 § 2 k.p.k., ograniczył swe wywody do tez sformułowanych we wnie­sionym przezeń środku odwoławczym.
Przede wszystkim nie ma racji skarżący, o ile kwestionuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę materiału dowodowego. Motywy tej oceny przedstawione zostaływ pisemnych motywach zaskarżonego wyroku i analiza przytoczonych tam argumen­tów wskazuje, iż ocena ta jest prawidłowa. Sąd I instancji należycie uwzględnił dyrektywyart. 7 k.p.k., a skoro tak, to Sąd Odwoławczy nie jest władny podważyć jego rozumowania i wysnutych na tej podstawie ostatecznych wniosków. Apelujący ma oczywiście prawo do własnej oceny materiału dowodowego, nie oznacza to jednak automatycznie wadliwości oceny sądowej. Skuteczne zanegowanie ustaleń sądowych możliwe jest jedynie wówczas, gdy skarżący wykaże jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd I instancji w przepro­wadzonej przez siebie ocenie materiału dowodowego (videwyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku z 6 listopada 2013 r., VIII Ka 779/13, LEX nr 1715647). W przeko­naniu Sądu Okręgowego, skarżący nie podołał temu obowiązkowi.
Wbrew wywodom obrońcy, zeznaniaK. S.(k. 17v- 18v, 251v- 252, 396- 397) iA. W.(k. 448- 449, 481, 489v) wolne są od sprzecz­ności tej wagi, która uzasadniałyby ich dyskredytację. Sam skarżący nie jest w stanie wykazać, aby było inaczej. Faktem jest, że pierwszy z wymienionych świadków początkowo podawał, że jedną z osób towarzyszących mu w dniu 9 lipca 2014 r. byłaA. G.(k. 17), zaś następnie relacjonował, iż nie zna nazwiska osoby o tym imieniu (k. 251v, 396). Zważyć w tym kontekście jednak należy, żeA. W.zamieszkuje z dala odK. S., zaś kontakt z nim nawiązała wyłącznie w związku z przyjazdem do swej siostry-M. K. (1)(zeznaniaA. W.- k. 448). Okoliczność ta w pełni tłumaczy wskazaną rozbieżność. Do kategorii istotnych sprzeczności nie sposób zaliczyć także różnicw zakresie relacjonowanego przezK. S.ubioruW. D.. Wy­mie­niony konsekwentnie wskazywał na fioletowy kolor ubrania pokrzywdzonej. Przy­wo­ływanie przezeń koszulki na ramiączkach koloru fioletowego i spódnicy (k. 18), a następnie bluzki i sukienki (k. 252), czy wreszcie spódnicy (k. 396), w świetle zasad doświadczenia życiowego, musi być uznane za efekt różnego określania tych samych części garderoby i upływu czasu. Analiza informacji przekazanych przezA. W.z jednej strony wskazuje natomiast na brak jakichkolwiek sprzeczności wewnętrznych, z drugiej zaś, na pełną komplementarność z zeznaniamiK. S.. Mniejsza szczegółowość relacji ostatniego ze wskazanych świadków nie może być zarazem uznawana za świadczącą o nieszczerości jej wypowiedzi, albowiem pamięć ludzka ma charakter generatywny, a nie jest wierną kopią rzeczywistości,a świadkowie relacjonujący zdarzenie, w różnym stopniu mogą być w nie emo­cjonalnie zaangażowani, obserwują je z różnej perspektywy, co może powodowaću każ­dego z nich częściowo odmienną rejestrację w pamięci komunikatów o nim (podobnie:wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z 6 sierpnia 2013 r., IX Ka 714/13, LEX nr 1717741). Powyższe jawi się jako tym słuszniejsze w kontekście podkre­ślanego przezA. W.szoku związanego z zaobserwowanym zajściem(k. 449, 481).
Nie ma racji apelujący, jeżeli kwestionuje stanowisko Sądu I instancji w kwestii wiarygodności zeznańK. S.,A. W.,M. K. (1)iM. G.w drodze lakonicznego wysunięcie tezy o sperso­nalizowanych powodach złożenia przez nich zeznań konkretnej treści. Zważyć należy, że istotą oceny każdego dowodu jest jego treść, nie zaś pochodzenie (
    podobnie:wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 11 lipca 2013 r., II AKa 81/13, LEX nr 1363328). Sformułowanie założenia o nieszczerości informacji przekazanych przez wskazanych świadków w oparciu o sam tylko fakt przyznania przez nich rozmaitych przyczyn niechęci wobec oskarżonego jest zbyt daleko idącym uproszczeniem. W pierwszej kolejności zważyć tutaj należy, żeK. S.,M. K. (1)iM. G.nie tylko nie popadli w istotne sprzeczności w treści swych zeznań,lecz również nie próbowali ukrywać przyczyn swego konfliktu zJ. P.. Warto zaznaczyć, że w przypadkuM. K. (1)antagonizm ten łączył się z popełnieniem przez oskarżonego na jej szkodę m.in. przestępstwazart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 197 § 1 k.k.(k. 155- 156). Nie bez znaczenia pozostaje wreszcie okoliczność, że informacje przekazane przezK. S.iA. W.znalazły potwierdzenie w dowodach obiektywnych w postaci filmui fotografii stanowiących materiały z zabezpieczonej płyty CD (k. 31), zaś relacjaM. G.w zapisie z monitoringu (k. 74).
Nie sposób zgodzić się z obrońcą także o tyle, o ile wskazuje na sprzecznośćw toku rozumowania Sądu Rejonowego, mającą się przejawiać w jednoczesnym podzieleniu wnio­sków płynących z wywołanej w sprawie opinii sądowo- psycho­logicznej dotyczącejW. D.(k. 524v) i uznaniu sprawstwa oskar­żonego. Zaakcentować w tym miejscu należy, że treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wyraźnie akcentuje, iż relacje pokrzywdzonej, właśnie z uwagi na treść wspomnianej opinii, same w sobie nie mogły zostać uznane za pełnowartościowy dowód, zaś do stwierdzenia ich wiarygodności doszło w tym tylko zakresie, w którym znalazły one potwierdzenie w innych środkach dowodowych (k. 525v). Skoro obrońca z powołanych wyżej przyczyn nie zdołał skutecznie zakwestionować prawidłowości wartościowania relacji innych świadków, a także zaniechał próby podważenia wartości poznawczej dowodów obiektywnych, to zdyskredytować nie mógł również stanowiska Sądu Rejonowego w materii szczerości relacjiJ. P., a tym samym w materii dopuszczenia się przezeń zarzucanych mu czynów. W przed­miotowym kontekście za zupełnie chybione uznać należało argumentowanie,iż podstawą stwierdzenia, że oskarżony dopuścił się czynu objętego zarzutemz punktu III. aktu oskarżenia był tylko i wyłącznie fakt niewątpliwego spotkania przezeń pokrzywdzonej w dniu 9 lipca 2014 r.
W ocenie Sądu Odwoławczego, na aprobatę nie zasługiwała również ta część argu­mentacji skarżącego, w której zanegował on słuszność pierwszoinstancyjnego wartościowania wywołanej w sprawie opinii psychiatryczno- seksuologicznej (k. 169- 174, 392v- 397). Wbrew twierdzeniom apelującego, w toku rozprawy głównej z dnia 22 lutego 2015 r. biegli przekazali informacje odnoszące się do przebiegu badaniaJ. P.(ustna uzupełniająca opinia biegłych:M. J.- k. 392v- 393,M. A.- 393v- 394v), w związku z czym nie sposób wywodzić, że wydana przez nich opinia została oparta na zupełnie dowolnych przesłankach. Odwołujący się nie ma racji także o tyle, o ile stara się wyprowadzić korzystne dla oskarżonego skutki prawne z faktu, że biegli nie byli w stanie w sposób kategoryczny wskazać przyczyn i czasu ujawnienia się u niego zaburzenia preferencji seksualnych w postaci raptofilii, opierając się w tym zakresie na hipo­tezach. Zaakcentować w tym miejscu należy, że celem przedmiotowej opinii, zgodnie z wy­mo­giem wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 366 § 1 k.p.k.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw.z art. 36 pkt 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw- Dz. U. z 2013 r., poz. 1247z późn. zm.) nie było odtworzenie historii stanu zdrowiaJ. P., lecz jedynie zajęcie stanowiska w przedmiocie stanu poczytalności tegoż w inkrymi­nowanym czasie. Wartości dowodowej wspomnianej opinii nie może podważyć również zaakcentowanie, że w jej wydaniu nie brał udziału lekarz seksuolog, lecz psycholog seksuolog. Zważyć należy, że specjalistą z zakresu seksuologii może być nie tylko lekarz, lecz również psycholog, albowiem opinia w zakresie zaburzeń preferencji seksualnych jest elementem opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego. Nie ma ona charakteru opinii niezależnej od opinii biegłych lekarzy psychiatrów o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego. Opiniowanie w przedmiocie zaburzeń preferencji seksualnych oskarżonego winno i w sprawie niniejszej miało miejsce w ramach tzw. opinii kompleksowej (videL. K. Paprzycki,Komentarz aktualizowany do art. 202 Kodeksu postępowania karnego, LEX/el. 2015, teza 14.). Zamykając rozważania w przedmiotowej materii podkreślić należy, że tylko to,iż strona jest niezadowolona z opinii biegłych, nie daje jeszcze podstaw do żądania kolejnej opinii (podobnie:wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 30 sierpnia 2012 r., II AKa 159/12, LEX nr 1307468).
Zatem ocena materiału dowodowego poczyniona przez Sąd Rejonowy nie nosi cech dowolności, a tym samym odpowiada zasadzie obiektywizmu (art. 4 k.p.k.).Nie zmienia tego, w żaden sposób nieuargumentowana konstatacja oskarżonegoo uchy­bieniu unormowaniomart. 410 k.p.k.iart. 5 § 2 k.p.k.Powinności przyjęciaza podstawę wyroku całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej nie można bowiem rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Nie stanowi więc naruszenia tego przepisu dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na roz­pra­wie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych (

    videposta­nowienie Sądu Najwyższego z 21 stycznia 2015 r., V KK 276/14, LEXnr 1622349). O zasadności zarzutu naruszenia zasady rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego nie mogło przesądzić natomiast samo zaprezentowanie przez apelującego wątpliwości co do stanu oceny materiału dowo­dowego. W przekonaniu Sądu Odwoławczego, w realiach sprawyJ. P.brak było jakichkolwiek podstaw dla tezy o powinności powzięcia wspomnianych wyżej wątpliwości przez Sąd I instancji. Zestawienie poczynionych ustaleń faktycznych z zawartością całokształtu materiału dowodowego zebranegoi ujawnionego w toku rozprawy głównej nie wskazało zarazem na ukształtowanie zanegowanego orzeczenia pod wpływem błędu w ustaleniach faktycznych.
Z tych wszystkich przyczyn apelacja obrońcy jest bezzasadna. Nietrafność posta­wionych w niej zarzutów przesądziła o niemożności uwzględnienia którego­kolwiek ze sformułowanych przez skarżącego wniosków.
WymierzającJ. P.karę Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy zważył tak stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, jaki okolicznościstricteosobiste sprawcy (k. 532- 532v). Orzeczona kara odpowiada dyrektywomart. 53 § 1 i 2 k.k.i nie nosi żadnych cech niewspółmierności. Spełni wszystkie swe funkcje w zakresie prewencji tak szczególnej, jak i generalnej. Kwestia prawidłowości wymiaru kary nie wymaga dalszej argumentacji, a to z tego powodu,że w apelacji obrońcy nie postawiono zarzutu opartego naart. 438 pkt 4 k.p.k.
Z tych wszystkich przyczyn i przy braku przesłanek zart. 439 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 615 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.M. W.wS.kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem kosztów zastępstwa prawnego, świadczonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym na rzecz oskarży­cielki posiłkowejW. D.(§ 14 ust. 2 pkt 4w zw. zust. 7w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu- tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.).
W oparciu o treśćart. 636 § 2 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.w zw.zart. 627 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 936,60 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.