Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 1195/15
Data wyroku: 2015-12-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. aktV Ka 1195/15

UZASADNIENIE
T. P.został oskarżony o to, że w dniu 04 lutego 2015 roku wŁ.prowadził w ruchu lądowym samochód markiV.onr rej. (...), czym nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia prawomocnego wyroku nr VI K 290/13 dotyczącego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym obowiązującym od dnia 24.04.2013r. do dnia 24.04.2016r.
to jest o czyn zart. 244 k.k.
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 roku, w sprawie o sygn. akt VI K 374/15, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi:

1
uznałT. P., w miejsce zarzucanego czynu, za winnego tego, że w dniu 16 marca 2015 roku wŁ.nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi prawomocnego wyroku z dnia 16 kwietnia 2013r. sygn. akt VI K 290/13 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym obowiązującym od dnia 24.04.2013r. do dnia 24.04.2016r., w ten sposób, że prowadził w ruchu lądowym samochód markiV.onr rej. (...), tj. czynu zart.244 k.k.i za to na podstawieart. 244 k.k.wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,

2
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 250 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego.
Obrońca oskarżonego, na podstawieart. 444 k.p.k.iart. 425 § 1 i 2 k.p.k., zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając mu, na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.rażącą niewspółmierność kary i wnosząc, na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu za czyn zart. 244 k.k., opisany w sentencji wyroku, kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, grzywny oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym i zasądzenia od oskarżonego kosztów sądowych.
Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje.
Niezależnie od zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym należy zauważyć, że sąd pierwszej instancji dopuścił się tego rodzaju uchybienia, które skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd odwoławczy nie odniósł się zatem merytorycznie do podnoszonych w apelacji zarzutów, gdyż dostrzegł z urzędu, iż sąd pierwszej instancji naruszył przepisart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.iart. 424 § 1 i 2 k.p.k., co miało wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 438 pkt 2 k.p.k.) – skarżone orzeczenie dotknięte było wadą polegającą, na wystąpieniu sprzeczności pomiędzy treścią sentencji wyroku, a jego pisemnymi motywami, która to kolizja jest tego rodzaju, iż skarżony wyrok nie mógł się ostać.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodne z treściąart. 413 § 1 pkt 4 k.p.k.każdy wyrok powinien zawierać m.in. przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu, zaś zgodnie z§ 2 pkt 1wzmiankowanego przepisu wyrok skazujący powinien ponadto zawierać m.in. dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną. Z kolei zgodnie z wymogami zawartymi wart. 424 § 1 i 2 k.p.k.każde prawidłowo sporządzone uzasadnienie winno wskazywać, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowonione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, winno wyjaśniać podstawę prawną oraz przytaczać okoliczności wzięte przez sąd pod uwagę przy wymiarze kary, które miały zasadniczy wpływ na jej kształt i rozmiar. Treść uzasadnienia musi przy tym odzwierciedlać tok myślenia, który przebiegał w czasie narady, poprzedzającej wydanie wyroku, co za tym idzie dla umożliwienia przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej zapadłego rozstrzygnięcia niezbędna jest wewnętrzna spójność pomiędzy częścią dyspozytywną i częścią motywacyjną orzeczenia, które traktować należy jako pewną całość.
W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji już w komparycji wyroku, wskazując opis czynu zarzuconego oskarżonemu w akcie oskarżenia popełnił błąd wskazując jako datę jego popełnienia dzień 16 marca 2015 roku, zamiast prawidłowo wskazanej w akcie oskarżenia daty 04 lutego 2015 roku, następnie zaś w jego sentencji – w konsekwencji – błędnie przypisał oskarżonemu popełnienie zarzuconego mu przestępstwa w dniu 16 marca 2015 roku. W uzasadnieniu skarżonego orzeczenia data popełnienia przestępstwa została ujęta już prawidłowo (04 lutego 2015 roku). Tym samym sąd pierwszej instancji uzasadnił skazanie oskarżonego za inne przestępstwo aniżeli przypisane w sentencji zaskarżonego orzeczenia, gdziede factouznał oskarżonego za winnego czynu, który nie został popełniony, bowiem w dacie 16 marca 2015 roku czyn, o który został oskarżonyT. P.nie miał miejsca.
Na gruncie powyższych rozważań wskazać należy, iż różnica pomiędzy opisem przypisanego oskarżonemu w sentencji wyroku czynu, a opisem zamieszczonym w jego uzasadnieniu stanowi rażącą sprzeczność i tym samym uniemożliwia przeprowadzenie kontroli odwoławczej, uchybienie to bowiem powoduje, iż nie jest możliwym w niniejszej sprawie przeprowadzenie prawidłowej i pełnej kontroli odwoławczej wyroku, w którym przypisano oskarżonemu popełnienie zupełnie innego przestępstwa, aniżeli czyn zarzucony w akcie oskarżenia.
Powyższy błąd wobec niezaskarżenia wyroku przez prokuratora w tym zakresie nie mógł zatem zostać usunięty przez sąd odwoławczy w toku kontroli instancyjnej.
Z powyższych względów zaskarżone orzeczenie należało na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 k.p.k.uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Rozpoznając ponownie sprawę sąd rejonowy będzie baczył, by wskazana powyżej sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a jego uzasadnieniem nie wystąpiła.