Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 420/15
Data wyroku: 2015-10-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Jaszczuk, Krystyna Święcicka, Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk
Teza: za obdarzeniem walorem wiary informacji przekazanych przez świadka przemawia nadto okoliczność, że opisując swój udział w podjętych działaniach nie dążył do przerzucenia winy na oskarżonego, ani też do umniejszenia własnej odpowiedzialności karnej, skoro zdecydował się na skorzystanie z instytucji poddanej regulacji art. 387 kpk.

Sygn. akt II Ka 420/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 października 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grażyna Jaszczuk

Sędziowie:

SSO Dariusz Półtorak
SSO Krystyna Święcicka (spr.)

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

przy udziale Prokuratora Andrzeja Michalczuka
po rozpoznaniu w dniu 9 października 2015 r.
sprawyP. W. (1)
oskarżonego o przestępstwo zart. 286 §1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII K 403/14
zmienia wyrok w ten sposób, że obowiązek naprawienia szkody w zakresie zarzutu I orzeka solidarnie zeT. O.skazanym w sprawie VII K 156/14 wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 lipca 2014 roku; w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 620 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt II Ka 420/15

UZASADNIENIE
P. W. (1)został oskarżony o to, że:

I
/tj. III a/o/ W dniu 27 lutego 2013 roku w miejscowościB.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zT. O., któremu udostępnił swoje konto bankowe prowadzone wA. (...)a także działając w celu osią­gnięcia korzyści majątkowej w postaci uzyskanej pożyczki w kwocie 610 złodprzedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o.wprowadził w błąd pożyczkodawcę wiedząc i akceptując fakt, żeT. O.składając wniosek o przedmiotową pożyczkę podał się za niego oraz wcześniej posłużył się jako autentyczną podrobioną przez niego umową ramową nr(...), która umożliwiła zaciąganie pożyczek w w/w przedsiębiorstwie a nadto wprowadził pożyczkodawcę w błąd co do terminu spłaty oraz faktycznych możliwości spłaty pożyczki w ten sposób doprowadzając(...) Sp. z o.o.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci udzielonej kwoty pożyczki w wysokości 610 zł której następ­nie nie spłacił,

tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

II
/tj. IV a.o/ W dniu 29 marca 2013 roku wS.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zT. O., któremu udostępnił swoje konto bankowe prowadzone wA. (...)a także działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci uzyskanej pożyczki w kwocie 2.000 zł od przed­siębiorstwa(...) Sp. z o.o.wprowadził w błąd pożycz­kodawcę wiedząc i akceptując fakt, żeT. O.składając wniosek o przedmiotową pożyczkę podał się za niego a nadto wprowadził pożyczkodawcę w błąd co do za­miaru spłaty oraz faktycznych możliwości spłaty pożyczki w ten sposób doprowadzając(...) Sp. z o.o.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci udzielonej kwoty pożyczki w wysokości 2.000 zł której następnie nie spłacił,

tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII K 403/14, Sąd Rejonowyw Siedlcach:
OskarżonegoP. W. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to:

1
Za czyn I a/o na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.skazał go, zaś na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 33 § 2 k.k.za czyn I a/o wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.

2
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.w zakresie zarzutu I a/o nałożył na oskarżonegoP. W. (1)obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez za­płatę na rzecz(...) Sp. z o.o.wS.kwoty 610 złotych.

3
Za czyn II a/o na podstawieart. 286 § 1 k.k.skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 33 § 2 k.k.za czyn II a/o wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych;

4
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.w zakresie zarzutu II a/o nałożył na oskarżonegoP. W. (1)obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez za­płatę na rzecz(...) Sp. z o.o.wW.kwoty 2.000 złotych.

5
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone jednostkowe kary pozba­wienia wolności i grzywien połączył i wymierzył jako karę łączną 1 rok i 3 mie­siące pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny określając wy­sokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.

6
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 4 lat.

7
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 480 złotych tytułem opłatyoraz 90 złotych tytułem kosztów postępowania.

Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiódł obrońcaP. W. (1), zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

a
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia to jestart. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.orazart. 424 § 1 k.p.k.polegającą na bezpodstawnym odmówieniu wiarygodności i mocy dowodowej wyjaśnieniom oskarżonego skła­danym w postępowaniu przygotowawczym oraz w toku rozprawy głównej konse­kwentnie podającego, iż nie miał żadnej wiedzy o zaciąganych pożyczkach przezT. O., przekroczeniu ram swobodnej oceny dowodów i noszącym oceny dowolnej, a to za sprawą pominięcia okoliczności zmiany przezT. O.kodów PIN umożliwiających oskarżonemuP. W. (1)dostęp do konta.

b
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na wyrażeniu poglądu, że zebrane w sprawie dowody spro­wadzające się wyłącznie do wyjaśnień składanych przez współoskarżonegoT. O.w postępowaniu przygotowawczym w sprawie sygn. akt VII K 156/14, a następnie w charakterze świadka pozwalają na przypisanie oskarżonemu winy w zakresie czynu z pkt I. i II. a/o podczas gdy inne obiektywne dowody,w tym wyjaśnienia samego oskarżonego, zeznania świadkówK. T.,D. T.,M. O. (1),M. O. (2),F. G. (1),T. G.,A. M.,A. S.,M. P.oraz prawidłowa analiza zgromadzonych w sprawie dowodów z dokumentów na takiej treści wnioski nie pozwalają.

W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o uchy­lenie wyroku w zakresie kary łącznej i uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzuconych mu czynów, ewentualnie zaś o uchylenie zaskarżonego wyroku i przeka­zanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W toku rozprawy odwoławczej obrońca oskarżonego poparł apelację i wniosek w niej zawarty. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskar­żonego wyroku w mocy. OskarżonyP. W. (1)nie stawił się pomimo pra­wi­dłowego zawiadomienia o terminie rozprawy odwoławczej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy jest bezzasadna i jako taka na uwzględnienie nie zasługuje. Sąd Rejonowy nie dopuścił się podniesionych w niej uchybień.
Przede wszystkim nie ma racji skarżący, jeżeli kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę materiału dowodowego. Motywy tej oceny przedstawione zostaływ pisemnych motywach zaskarżonego wyroku i analiza przytoczonych tam argu­mentów wskazuje, iż ocena ta jest prawidłowa. Sąd Rejonowy należycie uwzględnił dyrektywyart. 7 k.p.k., a skoro tak, to Sąd Okręgowy nie jest władny podważyć jego rozu­mowania i wysnutych na tej podstawie ostatecznych wniosków. Już w tym miejscu podkreślić zarazem trzeba, że wykazanie, iż faktyczne doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów wymaga wskazania, którą konkretnie regułęi w jaki sposób sąd naruszył. Nie można natomiast twierdzić, że ocena dokonana została w sposób dowolny, zastępując uzasadnienie tego twierdzenia wywodamina temat własnej wizji przebiegu inkryminowanego zdarzenia (videpostanowienie Sądu Najwyższego z 4 stycznia 2007 r., V KK 262/06, LEX nr 459667).
Wbrew twierdzeniom obrońcy, brak jest podstaw, by zdyskredytować wiary­godność informacji przekazanych przezT. O.. Przedstawionemu przezeń mechanizmowi współpracy zP. W. (1)nie przeczą relacje przesłu­chanych w sprawie świadków. Inaczej niż podnosi w tym zakresie apelujący,M. O. (1)nie podał, żeP. W. (1)nigdy nie korzystał z jego komputera,ani tym bardziej nie zaznaczył, że wymieniony nie użytkował tegoż komputera wespół zT. O.. Wskazany świadek początkowo stwierdził jedynie, żeP. W. (1)„raczej” nie korzystał z Internetu za pośrednictwem jego łącza, podkreślając przy tym, iż nie ma co do tego pewności (k. 227- 228). W toku rozprawy
głównej podał natomiast, żeP. W. (1)korzystał ze wspomnianego łącza jeśli chciał (k. 403v). ŚwiadekM. O. (2)podała natomiast jedynie,żeT. O.iP. W. (1)nie korzystali razem z komputera w jej obecności, zaznaczając przy tym, że nie ma dobrych stosunków z pierwszymz wymienionych (k. 229v).M. P.w swej relacji nie podała wprawdzie, żeT. O.korzystał w jej mieszkaniu z Internetu w obecnościP. W. (1), lecz zarazem stwierdziła, żeT. O.pojawiał sięw tymże mieszkaniu również pod jej nieobecność (k. 90v). Szczerości twierdzeń wymienionego nie przeczą również podkreślane przez apelującego okoliczności,iżJ. G.w swych zeznaniach wprost stwierdził, że tenże korzystał z kom­pu­tera wośrodku Stowarzyszenia Pomocy (...).K.(k. 231- 232, 404), ani też okoliczność, że w dniu 29 marca doszło do udzielenia pożyczki, zaś w tymże czasieT. O.przebywał we wspo­mnianym Ośrodku i miał możliwość korzystania z komputera. Abstrahując od możli­wości poczynienia wcześniejszych uzgodnień, zaznaczyć w tym miejscu trzeba,żeT. O.podał, iżP. W. (1)odwiedzał go także w Ośrodku(k. 390). Niezrozumiałym w kontekście mechanizmu zaprezentowanego przez wyżej wymienionego jest podkreślanie przez obrońcę, iż z wywołanej w sprawie opinii biegłego z zakresu badania pisma wynika, że podpisy zamieszczone na piątej stronie Ramowej Umowy Pożyczki gotówkowej odnawialnej udzielonej za pośrednictwemserwisu (...).pl (...)zawartej w dniu 17 stycznia 2013 r. (k. 126) oraz na czwar­tej stronie Aneksu do Ramowej Umowy Pożyczki z dnia 17 stycznia 2013 r. (k. 131) zostały nakreślone przezT. O., a nie przezP. W. (1)(k. 331). Stwierdzić w tym miejscu wystarczy, że pierwszy z wymienionych podawał, że podpisywał niezbędne dokumenty w zastępstwie drugiego. Za gołosłowne- wobec braku jakiejkolwiek argumentacji- uznać należało powołanie się przez apelującegona zeznaniaK. T.,D. T.,F. G. (1),A. M.iA. S.. Wymienieni nie przedstawili jakichkolwiek informacji, które przeczyłyby wersji zaprezentowanej przezT. O..
Zamykając rozważania w zakresie zgodności informacji przekazanych przezT. O.ze wspo­mnianymi środkami dowodowymi, z uwagi na zapre­zentowane zaszłości, podkreślić trzeba, że dobrym prawem obrony jest mnożenie,a nawet wyolbrzymianie na każdym etapie takich faktów i ich ocen, które pozwalają na powątpiewanie w winę oskarżonego, pod warunkiem jednak zachowania lojalności wobec faktów (
    podobnie:wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 28 maja 2013 r. II AKa 144/13, LEX nr 1331170). W tym stanie rzeczy decydującym dla zajęcia stanowiska w przedmiocie prawidłowości toku rozumowania Sądu Rejonowego stało się poddanie analizie przyjętych rezultatów wartościowania relacjiP. W. (1)iT. O..
Apelujący nie ma racji także o tyle, o ile ogólnikowo podnosi, że informacje przekazane przezT. O., jako w istocie swej dowód z pomówienia współ­oskarżonego, nie zasługują na obdarzenie walorem wiary. Analiza relacji złożonych przez tegoż nie tylko nie pozwala powątpiewać w ich logikę, lecz również nie wskazuje na występowanie w ich obrębie poważniejszych chwiejności. Depozycje wymienionego znajdują zarazem potwierdzenie w logicznie poprawnej koncepcji myślowej, której wnioski swą konsekwencją eliminują inne. Zważyć w tym zakresie trzeba, że w rozsądnej ocenie życiowej zupełnie nieprawdopodobną jest teza, w myśl którejP. W. (1)de factozdecydował się na zawarcie umowy rachunku bankowego wyłącznie celem udostępnienia tegożT. O., przy jedno­czesnym wyposażeniu tegoż w komplet swoich danych osobowych. Ana­logicznie niepraw­dopodobnym jest zakładanie, że oskarżony- jako osoba w pełni poczytalna- nie zdawał sobie sprawy ze znaczenia otrzymywanej korespondencji związanej z za­wie­raniem umów pożyczek i w efekcie swej niewiedzy przekazywał jąT. O., ignorując zarazem jej dalsze losy i poprzestając na stwierdzeniu przez tegoż, że sprawa zostanie załatwiona (k. 283v, 389). Za słusznością takiego zapatrywania przemawia w szczególności okoliczność, że samP. W. (1)podjął próbę zawarcia umowy pożyczki korzystając z portalu internetowego prowadzonego przez(...) Sp. z o.o., podejmując stosowne działania za pośrednictwem łącza udostępnionego przezA. S.(zeznaniaA. S.- k.

    429v- 430, 458v). Nie bez znaczenia pozostaje także akcentowana przez samego skarżącego, okoliczność, iż środki pieniężne osiągane w drodze zaciągania kolejnych pożyczek były przelewane na konto najpierwP. W. (1), a następnie na kontoT. O.. Mimo, że apelujący do­strzega, iż z relacjiT. O.wynika, że oskarżony poinformował go, że jego rachunek bankowy został zajęty w toku egzekucji sądowej, lecz mimo to środki pieniężne były przelewane na tenże rachunek (k. 389), to jednak ignoruje okoliczność, że analogiczne twierdzenia zostały wysunięte przezP. W. (1)w od­nie­sieniu do rachunkuT. O.(k. 283v, 388v), który też miał być wykorzy­stywany. Za obdarzeniem walorem wiary informacji przekazanych przezT. O.przemawia nadto okoliczność, że opisując swój udział w podjętych działaniach nie dążył on do przerzucenia winy naP. W. (1), ani też do umniej­szania własnej odpowiedzialności karnej, skoro zdecydował się na skorzystanie z instytucji poddanej regulacjiart. 387 k.p.k.Na marginesie dotychczasowych rozwa­żań zaznaczyć trzeba, że nieuprawnionym jest przypisywanie przez apelującego Sądowi Rejonowemu nielogicznej tezy o dążeniu przez oskarżonego do zachowania anonimowości, mimo przeprowadzania konkretnych operacji z wykorzystaniem jego danych osobowych. Lektura uzasad­nienia zaskarżonego wyroku na argumentowanie takie nie pozwala.
Zatem ocena materiału dowodowego poczyniona przez Sąd Rejonowy nie nosi cech dowolności. Nie zmienia tego ani obszerne przytoczenie wyjaśnieńP. W. (1), ani też konstatacja obrońcy o konsekwencji twierdzeń oskar­żonego nieprzyznającego się do winy. Wbrew zapatrywaniom apelującego, w postę­powaniu pierwszoinstancyjnym nie doszło również do uchybienia unormowaniuart. 410 k.p.k.Wymogu, aby podstawę wyroku stanowił tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej nie można rozumieć w ten sposób, że każdyz przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Nie sta­nowi więc naruszenia tego przepisu dokonanie oceny materiału dowodowego przepro­wadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych (videpostanowienie Sądu Najwyższego z 21 stycznia 2015 r., V KK 276/14, LEX nr 1622349). Samo zakwestionowanie oceny materiału
dowodowego poczynionej przez Sąd I instancji nie świadczy również o uar­gumentowaniu zarzutu naruszeniaart. 424 § 1 k.p.k.Zważyć należy, iż wskazany przepis reguluje jedynie zawartość uzasadnienia wyroku, w związku z czym wymogi przezeń wprowadzone mogą być zachowanymi także w razie błędności wyrażanych ocen i poglądów.
Z tych wszystkich przyczyn apelacja obrońcy jest w oczywistym stopniu bezzasadna. Nietrafność postawionych w niej zarzutów przesądziła o niemożności uwzględnienia któregokolwiek ze sformułowanych przez skarżącego wniosków.
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy zważył tak stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, jak i okolicznościstricteosobiste sprawcy. Orzeczona kara odpowiada więc dyrektywomart. 53 § 1 i 2 k.k.i nie nosi żadnych cech niewspółmierności. Spełni wszystkie swe funkcje w zakresie prewencji tak szczególnej, jak i generalnej.
Kwestia prawidłowości wymiaru kary nie wymaga dalszej argumentacji, a toz tego powodu, że w apelacji nie postawiono zarzutu opartego naart. 438 pkt 4 k.p.k.
Wobec okoliczności, że w wypadku nałożenia obowiązku naprawienia szkody w stosunku do dwóch oskarżonych należy uwzględnić, że popełnienie przestępstwaw formie współsprawstwa zobowiązuje do określenia zakresu obowiązku jej napra­wienia co do zasady w postaci solidarnego zobowiązania współsprawców do napra­wienia wyrządzonej przestępstwem szkody (videwyrok Sądu Najwyższego z 17 lipca 2014 r., III KK 55/14, LEX nr 1495944), Sąd Odwoławczy zmienił natomiast zaskarżony wyrok w ten sposób, że obowiązek naprawienia szkody w zakresie zarzutu I. orzekł solidarnie zT. O.skazanym w sprawie VII K 156/14 wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 lipca 2014 r. Za przyjęciem roz­wią­zania takiej treści przemawia w szczególności fakt, iż w sprawie nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności wskazujące, że bardziej uzasadnione będzie orzeczenie środka karnego przewi­dzianego wart. 46 § 1 k.k.w innej formie. Nie bez znaczenia
pozostaje wreszcie tutaj okoliczność, że w sprawie nie ustalono sposobu podziału zysku pochodzącego z popełnienia przestępstwa.
Z tych wszystkich przyczyn i przy braku przesłanek zart. 439 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku.
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 620 zł tytułem kosztów sądowych za postę­powanie odwoławcze. Na wskazaną kwotę złożyło się:
- 20 zł tytułem wydatków (§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia18 czerw­ca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym- tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 663),
- 600 zł tytułem opłaty (art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca1973 r. o opłatach w sprawach karnych- tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223z późn. zm.).