Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 651/15
Data wyroku: 2015-12-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kazimierz Kostrzewa
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.)

Sygn. akt IV U 651/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 grudnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Kazimierz Kostrzewa
Protokolant: protokolant sądowy Marta Bartusiak
po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2015 roku w Tarnowie na rozprawie
sprawy z odwołaniaE. M.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 15 maja 2015 roku nr(...)
w sprawieE. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o prawo do emerytury
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemuE. M.emeryturę od dnia 01 marca 2015 roku.
Sygn. akt IV U 651/15

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 8 grudnia 2015 r.
Decyzją z dnia 15.05.2015 r. znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.odmówiłE. M.przyznania prawa do emerytury. W uzasadnieniu swej decyzji organ rentowy wskazał, iż odwołujący nie spełnia przesłanek przyznania świadczenia emerytalnego określonych wustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. Nr 39 poz. 353 z póź. zm.), bowiem nie udokumentował 15-letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze wymienionej w wykazie A bądź B stosownie dorozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze( Dz. U. 1983 r. nr 8, poz. 43 z póź. zm.), ale tylko 13 lat, 11 miesięcy i 19 dni.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósłE. M., który podniósł, że w okresie zatrudnienia od 07.09.1987 r. do 16.04.1992 r. w Przedsiębiorstwie(...)wK.pracował w szczególnych warunkach na stanowisku cieśli na wysokości. Pracodawca ten obecnie nie istnieje. Odwołujący domagał się zmiany zaskarżonej decyzji organu rentowego poprzez przyznanie mu prawa do emerytury. W toku postępowania odwołujący sprecyzował, że domaga się doliczenia jako okresu pracy w szczególnych warunkach okresów zatrudnienia na budowie eksportowej wM.w Rosji, kiedy pracował jako cieśla na wysokości w wymiarze około 3 lat i 8 miesięcy.
W odpowiedzi na odwołanie ZUS wniósł o jego oddalenie, podnosząc argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

    Bezsporne w niniejszej sprawie było, żeodwołującyE. M.ur.(...)r. osiągnął 60 lata życia. Na dzień 01.01.1999 r. legitymuje się okresem zatrudnienia wynoszącym 25 lat okresów składkowych, nieskładkowych i uzupełniających. Wymiar czasu pracy w szczególnych warunkach uznany przez organ rentowy na dzień 01.01.1999 r. wynosi 13 lat, 11 miesięcy i 19 dni na który składają się następujące okresy: od 03.07.1973 r. do 01.01.1987 r., od 17.01.1987 r. do 05.02.1987 r. i od 01.03.1987 r. do 31.07.1987 r.
/okoliczności bezsporne/.
Ponadto  Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
Odwołujący w ramach zatrudnienia u pracodawcy Przedsiębiorstwo(...)Sp. z o.o. wK.pracował na budowie eksportowej wM.- Rosja od 25.04.1992 r. do 30.09.1992 r., od 01.10.1992 r. do 31.12.1993 r. od 01.04.1995 r. do 30.09.1995 r. i od 22.07.1996 r. do 31.12.1996 r. na stanowisku cieśla KDGR w pełnym wymiarze czasu pracy. Pracodawca budował tam walcownię. Jego praca na stanowisku cieśli polegała na wznoszeniu budynków od podstawy tj. od głębokich wykopów do 30 metrów do wysokości 12-15 metrów. Wykonywał szalunki pod betonowanie, szalunki pod stopy, szalunki pod wieńce. Szalunki wykonywał z blatów akro, były to metalowe ramki wypełnione w środku sklejką o różnych wymiarach. Następnie spawacze spawali tak druty podtrzymujące szalunki aby się one nie rozeszły. Zbrojarze układali zbrojenia , następnie betonowano. Odwołujący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował jako cieśla w głębokich wykopach i na wysokości. W dniu 25.03.2015 r. odwołujący złożył wniosek o przyznanie emerytury. Odwołujący nie pozostaje w zatrudnieniu.
/dowód: umowa o pracę z dnia 22.04.1992 r. – akta osobowe,
umowa o pracę z dnia 30.07.1992 r. – akta osobowe,
umowa o pracę z dnia 20.03.1995 r. – akta osobowe,
umowa o pracę z dnia 17.07.1996 r. – akta osobowe,
świadectwo pracy z dnia 31.01.1996 r. - akta osobowe,
świadectwo pracy z dnia 02.12.1996 r. - akta osobowe,
zeznania świadkaK. P.-k. 32v as,
zeznania świadkaE. W.-k. 32-33 as,
zeznania odwołującego –k.33 as,
wniosek z dnia 25.03.2015 r. –k. 1-4 ar czI/.
Sąd zaakceptował zeznania świadkówK. P.iE. W.potwierdzające, żeE. M.wykonywał w sposób ciągły i stale pracę w szczególnych warunkach w wymiarze pełnego etatu w Przedsiębiorstwo(...)Sp. z o.o. wK.w okresach: od 25.04.1992 r. do 30.09.1992 r., od 01.10.1992 r. do 31.12.1993 r. od 01.04.1995 r. do 30.09.1995 r. i od 22.07.1996 r. do 31.12.1996 r. na stanowisku cieśli wykonując prace w głębokich wykopach i na wysokości co było ściśle powiązane z pracami zbrojarskimi i betoniarskimi. Pracę w tym charakterze wykonywał w wymiarze pełnego etatu, stale, każdego dnia. Świadkowie pracowali razem z odwołującym w spornych okresach i posiadali wiedzę na temat wykonywanej przez niego pracy.
Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadków, którzy pracowali u tego samego pracodawcy na budowie walcowni wM.na przestrzeni spornych okresów i potwierdzili rodzaj pracy wykonywanej przez odwołującego bowiem w sposób spójny i konsekwentny wskazywały, iż w tych okresach pracował w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku cieśli w głębokich wykopach i na wysokości. Depozycje te potwierdzały dowody z dokumentów.
Także zeznania odwołującego Sąd uznał za wiarygodne, ponieważ były spójne, konsekwentne i nie zawierały wewnętrznych sprzeczności. Depozycje te potwierdziły wypowiedzi świadków współpracowników odwołującego, że praca na stanowisku cieśli była świadczona w warunkach szczególnych, ponieważ w tym okresie faktycznie wykonywał szalunki w głębokich wykopach i szalunki na wysokościach, a brak jest jakichkolwiek uzasadnionych podstaw, aby odmówić im właściwego dla nich waloru dowodowego.
Sąd w całości dał wiarę zeznaniom odwołującego słuchanego w charakterze strony bowiem jego zeznania w sposób spójny i konsekwentny wskazywały, iż w okresach pracy na budowie eksportowej wM.w Rosji w ramach zatrudnienia u pracodawcy Przedsiębiorstwo(...)Sp. z o.o. wK.pracował na budowie eksportowej wM.- Rosja od 25.04.1992 r. do 30.09.1992 r., od 01.10.1992 r. do 31.12.1993 r. od 01.04.1995 r. do 30.09.1995 r. i od 22.07.1996 r. do 31.12.1996 r. odwołujący pracował jako cieśla wykonując prace w głębokich wykopach i na wysokości co było ściśle powiązane z pracami zbrojarskimi i betoniarskimi. Pracę w tym charakterze wykonywał w wymiarze pełnego etatu, stale, każdego dnia.
Sąd pozytywie ocenił dowody z dokumentów zalegających w aktach rentowych odwołującego, których autentyczność oraz wiarygodność, jak również poprawność materialna i formalna nie budziły wątpliwości Sądu, nie były kwestionowane prze strony postępowania. Brak było zatem jakichkolwiek podstaw, także takich jakie należałoby uwzględnić urzędu, aby dokumentom tym odmówić właściwego im znaczenia dowodowego w tym wynikającego zart. 244 i art.245 kpc. Sąd uznał za wiarygodne świadectwo pracy odwołującego z dnia 01.12.1980 r.
Sąd rozważył, co następuje:
Przedmiotem postępowania było rozstrzygnięcie czyE. M.przysługuje prawo do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych.
Zgodnie zart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Stosownie do treści art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1. Za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych.
Z koleiart. 32 ust.4stanowi, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych, to jest na podstawieRozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. Nr 8, poz.43 z późn. zm.). Z §1 Rozporządzenia wynika, że jego treść stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze , wymienione w §4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia. § 2 ust.1 rozporządzenia ustala, ze za okresy uzasadniające nabycie prawa do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu uważa się okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. §4 pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1
osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn;

2
ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Kwestią sporną pomiędzy stronami było ustalenie, czyE. M.był zatrudniony w warunkach szczególnych w okresie zatrudnienia u pracodawcy Przedsiębiorstwo(...)Sp. z o.o. wK., kiedy pracował na budowie eksportowej wM.- Rosja od 25.04.1992 r. do 30.09.1992 r., od 01.10.1992 r. do 31.12.1993 r. od 01.04.1995 r. do 30.09.1995 r. i od 22.07.1996 r. do 31.12.1996 r. jako cieśla skoro nie przedłożył świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach - jedynie w oparciu o jego zeznania, zeznania świadków oraz dowody z dokumentów w postaci świadectw pracy i umów o pracę.
Rozporządzenie Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43) w § 2 ust. 2 zobowiązuje zakłady pracy do stwierdzenia okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wyłącznie na podstawie posiadanej dokumentacji. Natomiast wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń(Dz. U. Nr 10, poz. 49) określone zostały środki dowodowe, które powinny być dołączone do wniosku, stwierdzające okoliczności uzasadniające przyznanie tego świadczenia (§ 4 ust. 3). W myśl § 21 ust. 1, 4 i 5 powołanego rozporządzenia środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia są pisemne zaświadczenia zakładów pracy, wydane na podstawie posiadanych dokumentów, oraz legitymacje ubezpieczeniowe, a także inne dowody z przebiegu ubezpieczenia. W przypadku zaś ubiegania się pracownika o przyznanie emerytury lub renty z tytułu zatrudnienia w szczególnym charakterze, zaświadczenie zakładu pracy powinno stwierdzać charakter i stanowisko pracy w poszczególnych okresach oraz inne okoliczności, od których jest uzależnione przyznanie takiej emerytury lub renty. Wyjątek od zasady ustalonej w powołanym przepisie jest zawarty w § 22 wymienionego rozporządzenia, który przewiduje, że okresy zatrudnienia mogą być udowodnione zeznaniami świadków, gdy zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczenia zakładu pracy.
W sytuacji gdy zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić na okoliczność zatrudnienia w szczególnych warunkach zaświadczenia z zakładu pracy nie pozbawia to go możliwości wykazania tej okoliczności w postępowaniu odwoławczym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych.
Jak wyjaśnił bowiem Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 maja 1985 r., III UZP 5/85, w postępowaniu o świadczenia emerytalno-rentowe dopuszczalne jest przeprowadzenie przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych dowodu z zeznań świadków na okoliczność zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, jeżeli zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczenia zakładu pracy.
Pogląd ten został rozwinięty w znowelizowanymart. 473 kpc, który stanowi, że w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i z przesłuchania stron. W postępowaniu przed tymi sądami okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń mogą być udowadniane wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi (por. wyr. SN z dnia 02.02.1996 r. II URN 3/95 OSNP 1996/16/239). Skoro więc w niniejszej sprawie odwołujący nie dysponował zaświadczeniem potwierdzającym pracę w szczególnych warunkach, a pozyskanie takowego stało się niemożliwe z uwagi na likwidację zakładu pracy w którym był zatrudniony, zasadnym stało się ustalenie okoliczności w jakich odwołujący świadczył pracę na podstawie jego zeznań oraz dowodów z dokumentów.
Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zawartym w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r. II UK 21/10 1. Dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. 2. W świetle przepisów wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wyodrębnienie poszczególnych prac ma charakter stanowiskowo - branżowy. Pod pozycjami zamieszczonymi w kolejnych działach wykazu wymieniono bowiem konkretne stanowiska przypisane danym branżom, uznając je za prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego. Taki sposób kwalifikacji prawnej tychże prac nie jest dziełem przypadku. Specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje bowiem charakter świadczonych w nich prac i warunki, w jakich są one wykonywane, ich uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia. Nie można zatem swobodnie czy wręcz dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym. (LEX nr 619638). W wyrok z dnia 25 lutego 2010 r. II UK 218/09 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wykazy resortowe mają charakter informacyjny, techniczno-porządkujący, uściślający. Z faktu, że właściwy minister, kierownik urzędu centralnego czy centralny związek spółdzielczy w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalił w podległych i nadzorowanych zakładach pracy, że dane stanowisko pracy jest stanowiskiem pracy w szczególnych warunkach, może płynąć domniemanie faktyczne, że praca na tym stanowisku w istocie wykonywana była w takich warunkach i odwrotnie, brak konkretnego stanowiska pracy w takim wykazie może - w kontekście całokształtu ustaleń faktycznych - stanowić negatywną przesłankę dowodową. (LEX nr 590247). Odwołujący w spornym okresie był zatrudniony na stanowisku cieśli i wykonywał prace powiązane z pracami zbrojarskimi i betoniarskimi w budownictwie. W Zarządzeniu nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisku pracy w zakładach pracy podległych Ministrowi Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych , na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach (ZP-BHP-5-0152/83) w Dziale V w budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych w pkt. 1 ppkt. 4 i w pkt. 5 ppkt 3 wskazano pracę na stanowisku cieśli.
W Zarządzeniu nr 16 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 10 grudnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładzie pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, uprawniające do wzrostu emerytury (Dz. Urz. MB z dnia 6 kwietnia 1984 r. Nr 1 poz. 1) w załączniku nr I w pkt. 1 ppkt. 4 i w pkt. 5 ppkt 3 wskazano pracę na stanowisku cieśli. Wykazy resortowe mogą obecnie być jedynie pomocne w ustaleniu czy praca na danym stanowisku była wykonywana w szczególnych warunkach. Wrozporządzeniu z dnia 07 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzenie ma wprost wymienionego stanowiska cieśli, jednakże nie liczy się sama nazwa stanowiska ale rodzaj pracy wykonywanej w związku z tym stanowiskiem. W niniejszej sprawie w oparciu o dostępne dowodowy Sąd ustalił, iż odwołujący w okresach zatrudnienia u pracodawcy Przedsiębiorstwo(...)Sp. z o.o. wK., kiedy pracował na budowie eksportowej wM.- Rosja od 25.04.1992 r. do 30.09.1992 r., od 01.10.1992 r. do 31.12.1993 r. od 01.04.1995 r. do 30.09.1995 r. i od 22.07.1996 r. do 31.12.1996 r. w pełnym wymiarze czasu pracy pracował jako cieśla wykonując prace w głębokich wykopach i na wysokości. Pracodawca budował tam walcownię. Praca odwołującego na stanowisku cieśli polegała na robieniu szalunków w głębokich wykopach do 30 metrów i robieniu szalunków do wysokości 12-15 metrów. Odwołujący wykonywał szalunki pod betonowanie, szalunki pod stopy, szalunki pod wieńce. Szalunki wykonywał z blatów akro, były to metalowe ramki wypełnione w środku sklejką o różnych wymiarach. Następnie spawacze spawali tak druty podtrzymujące szalunki, aby się one nie rozeszły. Zbrojarze układali zbrojenia , następnie betonowano. Odwołujący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresach:  od 25.04.1992 r. do 30.09.1992 r., od 01.10.1992 r. do 31.12.1993 r. od 01.04.1995 r. do 30.09.1995 r. i od 22.07.1996 r. do 31.12.1996 r. pracował na stanowisku cieśli wykonującego pracę związane z pracami zbrojarskimi i betoniarskimi, która to praca została zaliczona, zgodnie z wykazem A dział V pkt. 4, będącym załącznikiem dorozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, do prac w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego.
Po uwzględnieniu wskazanych okresów pracy na budowie eksportowej wM.od 25.04.1992 r. do 30.09.1992 r., od 01.10.1992 r. do 31.12.1993 r. od 01.04.1995 r. do 30.09.1995 r. i od 22.07.1996 r. do 31.12.1996 r. oraz wcześniej uznanego okresu wykonywania pracy w szkodliwych warunkach w wymiarze 13 lat, 11 miesięcy i 19 dni odwołujący legitymuje się wymaganym okresem pracy w warunkach szkodliwych określonych w wykazie A w wymiarze co najmniej 15 lat.
Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę w przedmiotowej sprawie odwołujący spełnia przesłanki do przyznania tzw. wcześniejszej emerytury, wynikające z treści art. 32 w zw. z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, a w szczególności§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze( Dz. U. 1983 r. nr 8, poz. 43 z póź. zm.).E. M.osiągnął bowiem wiek 60 lat ((...)r.), oraz na dzień 01.01.1999 r. posiada wymagany okres zatrudnienia - 25 letni okres składkowy, nieskładkowy i uzupełniający, a przede wszystkim spełnia kwestionowaną dotąd przez organ rentowy przesłankę w postaci co najmniej 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, ponieważ po uznaniu mu spornego okresu pracy w warunkach szczególnych tj. od 25.04.1992 r. do 30.09.1992 r., od 01.10.1992 r. do 31.12.1993 r. od 01.04.1995 r. do 30.09.1995 r. i od 22.07.1996 r. do 31.12.1996 r. legitymuje się 15- letnim okresem pracy w warunkach szczególnych.
Dlatego też mając na uwadze powyższe rozważania Sąd działając na mocy wskazanych wyżej przepisów prawa zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do emerytury od 1 marca 2015 roku tj. od miesiąca zgłoszenia wniosku. Mając na względzie powyższe orzeczono na podstawie powołanych przepisów prawa materialnego i na podstawieart.47714§2 k.p.c.