Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 628/15
Data wyroku: 2015-07-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Hajda, Ewa Buczek-Fidyka, Leszek Dąbek
Słowa kluczowe: Czyny Niedozwolone
Podstawa prawna: art. 417 kc w zw. z art. 18 ustawy z dn. 21.6.2001 r. o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego.

Sygn. akt III Ca 628/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 lipca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek (spr.)
Sędzia    SO Anna Hajda
SR (del.) Ewa Buczek - Fidyka
Protokolant    Dominika Tarasiewicz
po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. w Gliwicach
na rozprawie
sprawy z powództwa(...) Państwowych Spółki AkcyjnejwW.
przeciwko GminieG.
o zapłatę
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I C 1765/14

1
oddala apelację;

2
zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 600 zł (sześćset złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

SSR (del.) Ewa Buczek - Fidyka SSO Leszek Dąbek SSO Anna Hajda
Sygn. akt III Ca 628/15

UZASADNIENIE
Powódka(...) Państwowe Spółka AkcyjnawW.żądała zasądzenia na jej rzecz od pozwanej GminyG.kwoty 6.731,34zł
z ustawowymi odsetkami od dnia 1 01 2013r. oraz zwrotu kosztów procesu.
Uzasadniając żądanie twierdziła, że poniosła szkodę na skutek nie wywiązania się przez pozwaną z obowiązku dostarczenia lokalu socjalnego byłym najemcom należącego do niej lokalu.
Pozwana GminaG.wnosiła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz od powódki zwrotu kosztów procesu.
Podnosiła, że powódka nie wykazała wysokości szkody oraz że w spornym okresie lokal był zajmowany przez osoby, którym przysługuje prawo do lokalu socjalnego.
Sąd Rejonowy GminaG.w wyroku z dnia 12 01 2015r. oddalił powództwo oraz orzekł o kosztach procesu.
W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia przywołał regulacje:
art. 18 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorówmieszkaniowych zasobie gminy i o zmianieKodeksu cywilnego(Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266)
iart. 417 § 1 k.c.Następnie ocenił, że z materiału nie wynika, żeby w spornym okresie lokal był zajmowany przez osoby wobec których orzeczono eksmisję.
W konkluzji ocenił, że powódka nie wykazała, że pozwana swoim zaniechaniem uniemożliwiła jej wynajęcie lokalu innym osobom i co za tym idzie, że powstała szkoda, której przyczyną było zaniechanie pozwanej i przy zastosowaniu regulacji
art. 6 k.c.uznał powództwo za bezzasadne.
O kosztach procesu orzekał stosując regulacjęart. 98 § 1 k.p.c.
Orzeczenie zaskarżyłapowódka(...) Państwowe Spółka AkcyjnawW., która wnosiła o jego zmianę przez uwzględnienie powództwa oraz zasądzenie na jej rzecz od pozwanej zwrotu kosztów procesu
za obie instancje, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Zarzuciła, że na skutek nie dopuszczenia zaoferowanego przez nią Sądowi dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości szkody nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy oraz że istnieje sprzeczność pomiędzy poczynionymi ustaleniami a treścią zebranego w sprawie materiału przez wadliwe przyjęcie, iż powódka nie wykazała, że uprawnieni do lokalu socjalnego zamieszkiwali w jej lokalu od 1 01 2013r. do 31 12 2013r.,
przez co nie wykazała, że została pozbawiona możliwości dysponowania tym lokalem, pomimo, że do pozwu zostały dołączone dokumenty, z których okoliczność ta wynika.
Zarzucała także, że przy rozpoznaniu sprawy naruszono regulacjęart. 217 § 1 k.p.c.iart. 207 k.p.c.poprzez ich niezastosowanie a przy ferowaniu wyroku regulacjeart. 18 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorówmieszkaniowych zasobie gminy i o zmianieKodeksu cywilnego(Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266) iart. 6 k.c.poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sposób wskazany w apelacji.
Pozwana GminaG.wniosła odpowiedź na apelację, w której wnosiła o oddalenie apelacji powódki i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje:
Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenia powódki,
a następnie prawidłowo rozpoznał sprawę.
Przewodniczący Sądu Rejonowego wyznaczając posiedzenia rozprawy w zarządzeniu z dnia 6 10 2014r. zobowiązał pozwaną do złożenia odpowiedzi
na pozew oraz stosując regulacjęart. 210 § 21k.p.c.między innymi pouczył
ją o treści regulacji:art. 207 § 6 k.p.c.,217 k.p.c.,229 k.p.c.iart. 230 k.p.c.(k. 68-69).
Pozwana w zakreślonym jej terminie nie złożyła odpowiedzi na pozew, wobec czego - stosownie do regulacjiart. 207 § 6 k.p.c.– Sąd Rejonowy zobowiązany był pominąć zgłoszone przez nią twierdzenia i dowody, co jednak nie pozbawiło pozwaną możliwości zajęcia stanowiska w sprawie (została tylko pozbawiona możliwości zgłaszania twierdzeń – materialno prawnych i proceso-wych zarzutów niweczących prawo strony powodowej do uzyskania dochodzonej ochrony prawnej oraz dowodów na ich poparcie).
Na rozprawie w dniu 12 01 2015r. pozwana zajęła stanowisko wnosząc
o oddalenie powództwa i „obciążenie powoda kosztami postępowania”, podnosząc, że powódka nie wykazała: wysokości szkody oraz że w spornym okresie lokal był zajmowany przez osoby, którym przysługuje prawo do lokalu socjalnego.
Wskazane twierdzenia pozwanej wistocie stanowią jej ocenę zasadności powództwai nie zawierają one ani twierdzeń ani też wniosków dowodowych we wskazanym powyżej rozumieniu.
Z tej przyczyny nie podlegają one przywołanej powyżej regulacji prawnej i tym samym podniesiony w apelacji zarzuty naruszenia przez Sąd Rejonowy przy rozpoznaniu sprawy regulacjiart. 207 k.p.c.i regulacjiart. 217 k.p.c.są nieuzasadnione (strona powodowa nie uczestnicząc w rozprawie sama pozbawiła się możliwości zaoferowania Sądowi dowodów na wskazane w apelacji okoliczności).
Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną orzeczenia
nie były kwestionowane w apelacji.
Mają odniesienie w informacjach zawartych we wskazanych źródłach dowodowych, których wiarygodność nie była kwestionowana, a ich ocena mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów.
Przywoływana w apelacji okoliczność zamieszkiwania przez uprawnio-nych do lokalu socjalnego w spornym okresie w należącym do powódki lokalu
była przedmiotem twierdzeń pozwu.
Nie zostały one jednak formalnie przyznane przez pozwaną, wobec czego - stosownie do regulacjiart. 230 k.p.c.okoliczność ta mogła zostać uznana przez Sąd za przyznaną tylko wówczas, gdy z wyniku całej rozprawy jednoznacznie wynika, że strona przeciwna nie zamierzała zaprzeczyć temu faktowi a w razie występujących wątpliwości regulacja ta nie ma zastosowania (wyrok SN z dnia(...). I CSK 55/13, LEX nr 1532776).
Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie (pozwana w zasadzie zakwestionowała tę okoliczność), stąd też Sąd Rejonowy trafnie ocenił, że stosownie do regulacjiart. 6 k.c.- na powódce jako stronie wywodzącej z tego faktu korzystne dla siebie skutki prawne ciążył ciężar jej formalnego udowodnienia.
Na tę okoliczność powódka reprezentowana przez fachowego pełnomocnika nie zaoferowała jednak Sądowi żadnego dowodu (np. z zeznań pracowników powódki, byłych najemców lub ich sasiadów), a wskazane w apelacji dowody w postaci wydanego w sprawie o sygn. akt I C 626/12 wyroku Sadu Rejonowego w Gliwicach z dnia 6 11 2012r. (k-32) i „zestawienia należności” nie dotyczą okresu objętego pozwem (wyrok dotyczy okresu wcześniejszego i zawarte w nim informacje co do zasady – jak trafnie wskazuje Sad pierwszej instancji - nie mogą stanowić dowodu, że byli najemcy zajmowali sporny lokal w okresie objętym powództwem), bądź też ich moc dowodowa jest nikła i nie mogą stanowić wiarygodnej podstawy dla poczynienia w tym zakresie pozytywnych ustaleń („zestawienie zaległości” zostało sporządzone przez pracowników powódki i co najwyżej może zostać uznane za dokument prywatny w rozumieniu 245k.p.c.z czym związane jest tylko domniemanie, że osoby które go podpisały złożyły zawarte w nim oświadczenia, nie korzysta ono zatem
z domniemania prawdziwości zawartych w nim danych oraz co należy podkreślić w oparciu o zawarte w nim informacje można jedyni konstruować domniemanie faktyczne –art. 231 k.p.c.– że skoro nie uiszczono opłat za lokal to był on zajmowany, co jednak w materiale sprawy nie zostało w żaden inny sposób potwierdzone i domniemanie to jest zbyt daleko idące).
Dlatego Sąd pierwszej instancji słusznie ocenił, że w materiale sprawy nie została ona wykazana (przywołany przez skarżąca oddalony dowód z opinii biegłego dotyczył innego zagadnienia wielkości ewentualnej szkody powódki),
co podniesiony w apelacji zarzut istnienia sprzeczności pomiędzy poczynionymi ustaleniami a zebranym w sprawie materiałem czyni bezzasadnym.
Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji.
Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego w swym zasadniczym zarysie jest prawidłowa i Sąd odwoławczy ją podziela.
Sąd Rejonowy w Gliwicach w wyroku z dnia 6 11 2012r. orzekając
o eksmisjiA. P.,S. P.iK. B.
z lokalu mieszkalnego położonego wG.przyulicy (...)przyznał im prawo do lokalu socjalnego do którego dostarczenia została zobowiązana pozwana.
W sprawie bezsporne jest, iż do chwili obecnej pozwana z tego obowiązku się nie wywiązała.
Stosownie do regulacjiart. 417 k.c.rodzi to potencjalnie po stronie pozwanej obowiązek naprawienia powódce szkdy w przewidzianych w regulacjiart. 361 § 2 k.c.w postaciach: straty w jej majątku spowodowanej nie uiszczeniem przez osoby mieszkające w lokalu opłat za dostarczone media oraz utraconych korzyści, które mogłaby powódka osiągnąć wynajmując lokal.
W materiale sprawy jej wykazanie było uzależnione od wykazania przez powódkę, że na skutek nie zaoferowania byłym najemcom przez pozwaną lokalu socjalnego nie mogła ona w spornym okresie swobodnie dysponować lokalem, a to z kolei rodziło jej obowiązek udowodnienia, iż osoby eksmitowane
z lokalu - wbrew nałożonemu na nich obowiązkowi -nie wydały jej lokalu.
Te ostatnią okoliczność pośrednio potwierdza fakt ich zamieszkiwania w lokalu (art. 231 k.p.c.), którego udowodnienie miało kluczowe znaczenie
dla rozstrzygnięcia sprawy
Jak trafnie ocenił Sąd Rejonowy (powyżej) powódka z tego obowiązku się nie wywiązała, co w świetle przywołanej na wstępie regulacji czyni powództwo nieuzasadnionym.
Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym wyroku
i dlatego apelację powódki jest bezzasadna, co prowadziło do jej oddalenia.
Reasumując zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe i dlatego apelację pozwanej jako bezzasadną oddalono w oparciu o regulacjęart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosując regulację § 12 ust. 1 pkt 1 i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawie-dliwości z dnia 28 09 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348, z późniejszymi zmianami), biorąc pod uwagę, że powódka uległa w całości w postępowaniu odwoławczym, wobec czego powinna zwrócić pozwanej poniesione przez nią w tym postępowaniu koszty zastępstwa przez fachowego pełnomocnika.
SSR (del.) Ewa Buczek - Fidyka SSO Leszek Dąbek SSO Anna Hajda