Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 496/15
Data wyroku: 2015-06-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Winkler – Galicka, Piotr Gerke, Leszek Matuszewski

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Leszek Matuszewski (spr.)
Sędziowie: SSO Małgorzata Winkler – Galicka
SSO Piotr Gerke
Protokolant sekr. sąd. Marzena Szymaś
przy udzialeA. H.Prokuratora Prokuratury Wojskowej del. do Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r.
sprawyH. Ś. (1)
oskarżonego zart. 77 pkt. 1 Ustawy z dnia 29.09.1994r.ustawy o rachunkowości
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Pile
z dnia 26 lutego 2015r. sygn. Akt II K 543/14
1. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
2. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego i wymierza mu opłatę za drugą instancję w kwocie 500 złotych.
SSO Piotr Gerke SSO Leszek Matuszewski SSO Małgorzata Winkler – Galicka

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Pile, wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 roku, sygn. akt II K 543/14 uznał oskarżonegoH. Ś. (1)za winnego tego, że będąc współwłaścicielem przedsiębiorstwa podfirmą (...) Spółka jawnaH. Ś.E. Ł.wP., działając wspólnie i w porozumieniu zE. Ł. (2)współwłaścicielem przedsiębiorstwa podfirmą (...) Spółka jawnaH. Ś.E. Ł.wP., dopuścił do nierzetelnego prowadzenia w 2007 roku ksiąg rachunkowych wymienionego przedsiębiorstwa, w ten sposób, że w okresie od 16 stycznia 2007 roku do 27 czerwca 2007 roku podawał nierzetelne dane dotyczące zakupu stali na podstawie 11 faktur VAT na łączną kwotę netto w wysokości 610.758,00 zł wystawionych w imieniuPPHU (...)A. C.,ul. (...),(...)-(...) P., NIP:(...)o nr:(...)z dnia 16.01.2007 r.;(...)z dnia 18.01.2007 r.;(...)z dnia 23.01.2007 r.;(...)z dnia 9.03.2007 r.;(...)z dnia 12.03.2007 r.;(...)z dnia 15.03.2007 r.;(...)z dnia 30.03.2007 r.;(...)z dnia 5.06.2007 r.;(...)z dnia 12.06.2007 r.;(...)z dnia 13.06.2007 r.;(...)z dnia 27.06.2007r., które nie dokumentują rzeczywistej dostawy robót usług budowlanych pomiędzy tymi firmami, co jest wbrew:art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowościtj. przestępstwa zart. 77 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowościi za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda.
W ostatnim punkcie wyroku, na podstawieart. 627 k.p.k.zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe.
Z przedmiotowym wyrokiem nie zgodził sięobrońca oskarżonegoH. Ś. (1), składając apelację. Obrońca oskarżonego zarzucił wyrokowi:

⚫

naruszenie przepisów postępowania zawartych wart. 6,7,8, 92, 174 i 410 k.p.k.poprzez dokonanie ustaleń faktycznych wskazanych jako podstawa wyroku wyłącznie na podstawie protokołów, decyzji i pisma organów skarbowych oraz wyroków sądów administracyjnych bez przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego;

naruszenia przepisów postępowania zawartych wart. 5 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości co do faktów na niekorzyść oskarżonego, które to uchybienia miały wpływ na treść wyroku,

błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść.

Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie podsądnego od stawianego zarzutu, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Pile do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonegoH. Ś. (1)nie zasługuje na uwzględnienie i to z powodu swojej oczywistej bezzasadności. Apelacja jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniuart. 457 § 2 k.p.k., jeżeli w oczywisty sposób nie ma wątpliwości co do tego, że w sprawie nie wystąpiły uchybienia określone wart. 438 k.p.k.oraz wart. 439 k.p.k., a nadto nie zachodzi przesłanka zart. 440 k.p.k.O oczywistej bezzasadności apelacji można mówić wówczas, kiedy już przy wstępnej ocenie, bez konieczności dogłębnej analizy podniesionych w niej zarzutów jest oczywiste, że wskazane w niej argumenty nie są trafne. Właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.
Zanim Sąd odwoławczy odniesie się do zarzutów, wyartykułowanych w złożonej apelacji, należy podkreślić, że Sąd I instancji w sposób staranny przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe, rozważył wszystkie dowody, dokonując ich logicznej i wyczerpującej oceny i poczynił na ich podstawie trafne ustalenia faktyczne. Organ orzekający w sposób prawidłowy uznał oskarżonego za winnego przypisanego mu przestępstwa.
Sądmeritiprawidłowo uznał, że oskarżonyH. Ś. (1)swoim zachowaniem wypełniła znamiona przestępstwa zart.77 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości. Na to, że podsądny popełnił przypisane mu przestępstwo wskazują w szczególności dowody w postaci faktur wystawionych przezfirmę PPHU (...)( k.52, 245,248,238,237,243,244), dokumentów księgowych ( k.249-260), czy umów zawartych z kontrahentami podsądnego obrazującymi rzeczywiste zużycie stali ( k.156-163,k.84-87,. Z powyższych dowodów wyłaniają się jednoznacznie zachowania przestępcze przypisane oskarżonemu w zaskarżonym wyroku. Wszystkie te dowody zostały ocenione w sposób prawidłowy, co odzwierciedla prawidłowo uzasadnienie zaskarżonego wyroku.
Nie jest tak, aby Sąd Rejonowy w toku przewodu sądowego nie przeprowadzał własnego postępowania dowodowego. W toku postępowania sądowego ujawniono przecież dokumentację zgromadzoną w sprawie, a zatem między innymi: faktury VAT, umowy zawarte przez oskarżonego z kontrahentami wskazujące na rzeczywiste zużycie stali, zapisy w księgach rachunkowych ( k.807).
Całkowicie bezzasadne jest zarzucanie Sądowi I instancji, że odtwarzając stan faktyczny, przyjął bezkrytycznie wyniki czynności kontrolnych organów karnoskarbowych podjętych w związku z podejrzeniem nierzetelnego prowadzenia przez oskarżonego ewidencji księgowej. Sąd Rejonowy w toku postępowania karnego zapoznał się z wszelkimi miarodajnymi dowodami, w szczególności z dokumentacją stanowiącą podstawę kontroli organów karnoskarbowych, pozwalającymi ustalić prawdę materialną. Sądmeritina stronach 8-10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku przedstawił własne rozumowanie, w którym wyjaśnił dlaczego podważył linię obrony podsądnego i przyjął jako miarodajne twierdzenia oskarżyciela publicznego, oparte na wynikach kontroli skarbowej. Organ wyrokujący w sprawie starannie ustalił rzeczywiste zużycie stali w związku z realizacją umów wiążących firmę podsądnego z innymi kontrahentami w inkryminowanym okresie i skonfrontował ją z ilością tego materiału wskazanego w ewidencji księgowej. Sąd Rejonowy słusznie zwrócił uwagę, że w sprawie nie ujawniono dowodów wskazujących na to, że stal w ilości przedstawionej w dokumentacji księgowej była odbierana, czy precyzujących czas i miejsce odbioru. Sąd Rejonowy ma rację wywodząc, że asortyment oferowany przez dostawcę staliA. C.różnił się od tego, którego nabycie miało wynikać z faktur. Sąd I instancji prawidłowo podkreślił, że dostawca stali nie udokumentował w żaden sposób przekazania innym podmiotom gospodarczym tak znacznej ilości stali, wynikającej z dokumentacji księgowej.
Połączenie tych okoliczności w logiczny ciąg prowadzi do wniosku, że podsądny w sposób nierzetelny dokumentował zużycie stali. Sąd Rejonowy przeprowadził zatem samodzielne rozumowanie w oparciu o dowody znane stronom w toku postępowania. Identyczność wniosków do jakich doszedł Sąd I instancji z rezultatami kontroli organów skarbowych była rezultatem swobodnej oceny dowodów, a nie powielenia konkluzji pokontrolnych. Obrońca jest zatem w błędzie, zarzucając Sądowi I instancji obrazę przepisuart. 8 k.p.k.
Pozbawione znaczenia są zastrzeżenia obrońcy, że Sąd I instancji nie przesłuchał świadków, poza świadkami obrony. Apelujący nie wskazał zresztą, jakie inne istotne dla rozstrzygnięcia dowody nie zostały przeprowadzone. W toku postępowania wyczerpano wszelkie dostępne źródła dowodowe. W tego rodzaju sprawach stan faktyczny z reguły odtwarzany jest wskutek analizy rozmaitej dokumentacji i oceny czy zachowanie oskarżonego stanowiło naruszenie stosownych obowiązków wynikających zustawy o rachunkowości. Ujawnione dowody były wystarczające dla ustalenia ponad wszelką wątpliwość winy i sprawstwa podsądnego. Sąd I instancji słusznie uznał zeznania świadków obrony za nieprzydatne dla ustalenia prawdy materialnej w niniejszej sprawie, a także prawidłowo zdyskredytował twierdzenia świadkaA. C.. Nie ma zatem mowy o naruszeniu przepisuart. 174 k.p.k.
Zupełnie bezzasadne jest zarzucanie, że Sąd I instancji ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody nieznane stronom. Organ wyrokujący w sprawie ujawnił zgromadzoną dokumentację w sposób uproszczony uznając, że dokumenty mogą podlegać ujawnieniu bez ich odczytywania ( k.807). Zarówno oskarżony, jak i obrońca nie składali wniosku o ich odczytanie. Co istotne, podsądny miał nadto sposobność zapoznania się z treścią dowodów na etapie końcowym dochodzenia( k.710-711), jak i po wpłynięciu sprawy do Sądu. Autor apelacji nie ma zatem racji forsując tezę o naruszeniu prawa do obrony jego mandanta.
Nie potwierdził się również zarzut naruszeniaart.410 k.p.k.W niniejszej sprawie, przekonanie o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów było poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej, w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia do prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.). Nadto ustalenia Sądu było efektem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz zostało ono wyczerpująco i konstruktywnie, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawione w uzasadnieniu wyroku. Z całą stanowczością należy podkreślić, iż nie stanowi naruszenia przepisuart. 410 k.p.k.dokonanie takiej, czy innej oceny dowodów przeprowadzonych lub ujawnionych na rozprawie. Jeśli więc z uzasadnienia wyroku wynika, że sąd nie dał wiary części wyjaśnień oskarżonego i wskazał powody tego stanowiska, to nieuwzględnienie okoliczności wynikających z wyjaśnień nie stanowi naruszenia omawianego przepisu. O naruszeniu takim można byłoby mówić wówczas, gdyby sąd w uzasadnieniu w ogóle nie doniósł się to tych dowodów. Taka sytuacja zaś w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Zupełnie niezrozumiały jest wynikający z treści apelacji zarzut naruszenia regułyin dubio pro reo.Za niezrozumiały należy uznać wyartykułowany przez obrońcę zarzut naruszenia reguły in dubio pro reo. Dla oceny czy nie została naruszona regułain dubio pro reonie są miarodajne wątpliwości zgłoszone przez apelującego, ale to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych, a wobec braku możliwości ich wyjaśnienia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (vide: postanowienie SN z dnia 26 lipca 2007 r., IV KK 175/07, OSNKW 2007 nr.1, poz.1738). W niniejszej sprawie, nie można mówić o obrazieart.5 § 2kpk, gdyż Sąd Rejonowy poczynił kategoryczne ustalenia faktyczne, a zatem ewentualne zastrzeżenia mogą być rozstrzygane na płaszczyźnie respektowania przez Sąd Rejonowy dyrektywy swobodnej oceny dowodów wynikającej zart.7 k.p.k.W świetle realiów dowodowych, zaprzeczenia sprawstwu przez podsądnego zostało skutecznie podważone . Nie sposób przeto odpowiedzialnie twierdzić o występowaniu dwóch konkurujących i nierozstrzygalnych wersjach zdarzeń, co miałoby obligować organ orzekający do postąpienia wedle regułyin dubio pro reo.
Sąd II instancji dokonał weryfikacji zaskarżonego wyroku również w zakresie przewidzianym wart. 438 pkt 4 k.p.k.Kara majątkowa wymierzona oskarżonemu stanowi sprawiedliwą odpłatę za wyrządzone bezprawie. Sąd I instancji dokonał prawidłowego ustalenia katalogu okoliczności obciążających i łagodzących w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu Okręgowego to właśnie kara 100 stawek dziennych mając na uwadze dyrektywy wymiaru kary wskazane wart. 53 k.k.spełni swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec oskarżonego, jak i w zakresie kształtowania świadomości społeczeństwa. Wysokość stawki dziennej odpowiada zaś sytuacji majątkowej podsądnego i jego zdolnościom zarobkowym.
Sad II instancji na podstawieart. 626 k.p.k.,art. 636 k.p.k., art.1, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 stycznia 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego i wymierzył mu opłatę za drugą instancję w kwocie 500 złotych.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy:

1
utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego i wymierzył mu opłatę za drugą instancję w kwocie 500 złotych.

SSO Piotr Gerke SSO Leszek Matuszewski SSO Małgorzata Winkler-Galicka