Sąd Okręgowy we Wrocławiu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 212/14
Data wyroku: 2015-03-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Howorski, Maria Wrzeszcz-Bakuła, w Wiesław Rodziewicz, Lidia Hojeńska
Słowa kluczowe: Zabójstwo

Sygn. akt III K 212/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy swe Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSA w SO Wiesław Rodziewicz
Sędziowie:  SSO Lidia Hojeńska
Ławnicy: Maria Wrzeszcz-Bakuła, Michał Howorski,
Waldemar Barbaszyński
Protokolant: Jarosław Kropiowski
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Tomasza Słowika
po rozpoznaniu w dniach 18.IX, 21.X, 22.X, 24.XI.2014r., 7.I, 15.I, 11.II, 13.III.2015r. sprawy:
1.A. R.urodz. (...)wO.
synaL.iL.z domuG.
oskarżonego o to, że:
I. w nocy z 18 na 19 maja 2013 roku wO.przy ul.(...)na terenie parkingu samochodowego, działając wspólnie i w porozumieniu z bratemŁ. R., w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życiaN. S. (1), kopał go po całym ciele, a w szczególności po głowie oraz posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża o długości ostrza 10 cm, zadał mu dwie rany kłute – tj. klatki piersiowej na plecach w okolicy łopatkowej lewej drążącej do lewej jamy opłucnowej oraz klatki piersiowej po stronie prawej w linii pachowej przedniej na wysokości VIII przestrzeni międzyżebrowej z całkowitym przecięciem żebra VIII, drążącą przez jamę opłucnową i przeponę do jamy brzusznej z uszkodzeniem torebki i miąższu wątroby, skutkującej zgonem w/w w przebiegu wykrwawienia i wstrząsu krwotocznego, a także spowodował uN. S. (1)mnogie otarcia naskórka w tym linijne twarzy, podbiegnięcia krwawe twarzy, rozległe, silnie wysycone podbiegnięcia krwawe błony śluzowej przedsionka jamy ustnej z dwoma szczelinowatymi jej pęknięciami, złamanie kości nosa, podbiegnięcie krwawe powłok miękkich czaszki, wylewy krwawe podpajęcze, powierzchowne rany cięte czoła i szyi, grzbietu palca I ręki lewej, przyśrodkowej powierzchni nadgarstka lewego i głębokiej okolicy rzepki prawej, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy II Wydział Karny z dnia 09.02.2007 r. sygn. akt II K 128/06 m.in. za czyn zart. 158 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23.05.2011r. do 28.02.2012r. w ramach orzeczonej na mocy wyroku łącznego z dnia 06.04.2009r. przez Sąd Rejonowy w Oleśnicy Wydział II Karny sygn. akt II K 289/08 kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
tj. o czyn zart. 148 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.iart. 159 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
II. w dniu 18 maja 2013 roku wO.przyul. (...)przysklepie (...), działając wspólnie i w porozumieniu z bratemŁ. R.dokonał rozboju naP. S. (1)w ten sposób, że przewrócił go, kopał i bił rękoma po całym ciele, wykręcał ręce, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia z kieszeni spodni telefonu komórkowegomarki N.i portfela z zawartością pieniędzy w kwocie 100 zł, czym spowodował straty w kwocie 170 zł oraz obrażenia pokrzywdzonego w postaci licznych wielomiejscowych otarć naskórka, podbiegnięć krwawych i powierzchownych ran w zakresie twarzoczaszki, tułowia i kończyn które naruszyły czynności narządów jego ciała pokrzywdzonego na czas poniżej dni 7, a następnie groził pokrzywdzonemu uszkodzeniem ciała, przy czym zarzuconego mu czynu dopuścił się w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy II Wydział Karny z dnia 06.12.2004 r. sygn. akt II K 329/04m.in. za czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i inne na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 11.05.2004r. do 12.05.2004r., od 28.06.2004 r. do 28.06.2004r., od 28.07.2004r. do 06.12.2004r., od 01.01.2008r. do 01.04.2008r., od 02.01.2009r. do 23.05.2011r. w ramach orzeczonej na mocy wyroku łącznego z dnia 28.05.2008r. przez Sąd Rejonowy w Oleśnicy Wydział II Karny sygn. akt II K 38/08 kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.;
III. w nocy z 18 na 19 maja 2013r. wO.dokonał uszkodzenia ciałaT. S. (1)w ten sposób, że zadał mu uderzenie trzymanym w ręku nożem, narażając go tym samym na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w myślart. 156 § 1 k.k., czym spowodował uT. S. (1)obrażenia ciała w postaci rany kłuto-ciętej podżebrza, które naruszyły czynności narządów jego ciała na czas poniżej dni 7, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy II Wydział Karny z dnia 09.02.2007 r. sygn. akt II K 128/06 m.in. za czyn zart. 178a § 1 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23.05.2011r. do 28.02.2012r. w ramach orzeczonej na mocy wyroku łącznego z dnia 06.04.2009r. przez Sąd Rejonowy w Oleśnicy Wydział II Karny sygn. akt II K 289/08 kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
tj. o czyn zart. 160 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
IV. w dniu 09 maja 2013r. wO.naulicy (...)kierował motoroweremm-ki W.nr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem badania 1.64 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy II Wydział Karny z dnia 09.02.2007 r. sygn. akt II K 128/06 m.in. za czyn zart. 178a § 1 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23.05.2011r. do 28.02.2012r. w ramach orzeczonej na mocy wyroku łącznego z dnia 06.04.2009r. przez Sąd Rejonowy w Oleśnicy Wydział II Karny sygn. akt II K 289/08 kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
2.Ł. R.urodz. (...)wO.
synaL.iL.z domuG.

oskarżonego o to, że:

V. w nocy z 18 na 19 maja 2013 roku wO.przy ul.(...)na terenie parkingu samochodowego, działając wspólnie i w porozumieniu z bratemA. R., w zamiarze ewentualnym pozbawienia życiaN. S. (1), kopał go po całym ciele, a w szczególności po głowie, zaśA. R.posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża o długości ostrza 10 cm, zadał mu dwie rany kłute – tj. klatki piersiowej na plecach w okolicy łopatkowej lewej drążącej do lewej jamy opłucnowej oraz klatki piersiowej po stronie prawej w linii pachowej przedniej na wysokości VIII przestrzeni międzyżebrowej z całkowitym przecięciem żebra VIII, drążącą przez jamę opłucnową i przeponę do jamy brzusznej z uszkodzeniem torebki i miąższu wątroby, skutkującej zgonem w/w w przebiegu wykrwawienia i wstrząsu krwotocznego, a także spowodował uN. S. (1)mnogie otarcia naskórka w tym linijne twarzy, podbiegnięcia krwawe twarzy, rozległe, silnie wysycone podbiegnięcia krwawe błony śluzowej przedsionka jamy ustnej z dwoma szczelinowatymi jej pęknięciami, złamanie kości nosa, podbiegnięcie krwawe powłok miękkich czaszki, wylewy krwawe podpajęcze, powierzchowne rany cięte czoła i szyi, grzbietu palca I ręki lewej, przyśrodkowej powierzchni nadgarstka lewego i głębokiej okolicy rzepki prawej,
tj. o czyn zart. 148 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
VI. w dniu 18 maja 2013 roku wO.przyul. (...)przysklepie (...), działając wspólnie i w porozumieniu z bratemA. R.dokonał rozboju naP. S. (1)w ten sposób, że przewrócił go, kopał i bił rękoma po całym ciele, wykręcał ręce, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia z kieszeni spodni telefonu komórkowegomarki N.i portfela z zawartością pieniędzy w kwocie 100 zł, czym spowodował straty w kwocie 170 zł oraz obrażenia pokrzywdzonego w postaci licznych wielomiejscowych otarć naskórka, podbiegnięć krwawych i powierzchownych ran w zakresie twarzoczaszki, tułowia i kończyn które naruszyły czynności narządów jego ciała pokrzywdzonego na czas poniżej dni 7, a następnie groził pokrzywdzonemu uszkodzeniem ciała, przy czym zarzuconego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy Wydział II Karny z dnia 12.12.2008 r. sygn. akt VI K 1288/08 za czyn zart. 279 § 1 k.k.na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 01.05.2010 r. do 25.11.2010 r.,
tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

*****************************************************************************

I
oskarżonegoA. R.uznaje za winnego tego, że w nocy z 18 na 19 maja 2013 roku wO.przy ul.(...), wraz zŁ. R.i innymi ustalonymi osobami brał udział w bójce, a następnie pobiciu, w których używał noża, w trakcie której dokonał uszkodzenia ciałaT. S. (1)w ten sposób, że zadał mu uderzenie trzymanym w ręku nożem, narażając go tym samym na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w myślart. 156 § 1 k.k., czym spowodował uT. S. (1)obrażenia ciała w postaci rany kłuto-ciętej podżebrza, które naruszyły czynności narządów jego ciała na czas poniżej dni 7, a następnie działając w zamiarze ewentualnym pozbawienia życiaN. S. (1), udał się za uciekającym pokrzywdzonym i używając noża o długości ostrza 10 cm, zadał mu dwie rany kłute – tj. klatki piersiowej na plecach w okolicy łopatkowej lewej drążącej do lewej jamy opłucnowej oraz klatki piersiowej po stronie prawej w linii pachowej przedniej na wysokości VIII przestrzeni międzyżebrowej z całkowitym przecięciem żebra VIII, drążącą przez jamę opłucnową i przeponę do jamy brzusznej z uszkodzeniem torebki i miąższu wątroby, skutkującej zgonemN. S. (1)w przebiegu wykrwawienia i wstrząsu krwotocznego, a także kopałN. S. (1)po całym ciele, a w szczególności po głowie, czym spowodował uN. S. (1)mnogie otarcia naskórka w tym linijne twarzy, podbiegnięcia krwawe twarzy, rozległe, silnie wysycone podbiegnięcia krwawe błony śluzowej przedsionka jamy ustnej z dwoma szczelinowatymi jej pęknięciami, złamanie kości nosa, podbiegnięcie krwawe powłok miękkich czaszki, wylewy krwawe podpajęcze, powierzchowne rany cięte czoła i szyi, grzbietu palca I ręki lewej, przyśrodkowej powierzchni nadgarstka lewego i głębokiej okolicy rzepki prawej, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy II Wydział Karny z dnia 09.02.2007 r. sygn. akt II K 128/06 za czyn zart. 158 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23.05.2011r. do 28.02.2012r. w ramach orzeczonej na mocy wyroku łącznego z dnia 06.04.2009r. przez Sąd Rejonowy w Oleśnicy Wydział II Karny sygn. akt II K 289/08 kary łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, tj. zbrodni zart. 148 § 1 k.k.iart. 159 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę15 (piętnastu) latpozbawienia wolności;

II
oskarżonegoŁ. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku z tym, że z opisu czynu eliminuje stwierdzenie, iż działał on wspólnie i w porozumieniu z bratemA. R.w zamiarze ewentualnym pozbawienia życiaN. S. (1)i przyjmuje, że wraz zA. R.i innymi ustalonymi osobami brał udział w bójce, a następnie pobiciu tj. występku zart. 158 § 3 k.k.i za to na podstawieart. 158 § 3 k.k.wymierza mu karę4 (czterech) latpozbawienia wolności;

III
oskarżonegoA. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku przy czym uznaje, iż czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy II Wydział Karny z dnia 09.02.2007 r. sygn. akt II K 128/06 za czyn zart. 158 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23.05.2011r. do 28.02.2012r. w ramach orzeczonej na mocy wyroku łącznego z dnia 06.04.2009r. przez Sąd Rejonowy w Oleśnicy Wydział II Karny sygn. akt II K 289/08 kary łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności tj. występku zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

IV
oskarżonegoA. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku tj. występku zart. 178a § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 178a § 1 k.k.wymierza mu karę8 (ośmiu) miesięcypozbawienia wolności, a na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzeka w stosunku doA. R.zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat;

V
oskarżonegoŁ. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

VI
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy wymierzone oskarżonym kary pozbawienia wolności i wymierza oskarżonemuA. R.karę łączną15 (piętnastu) latpozbawienia wolności, zaś oskarżonemuŁ. R.karę łączną5 (pięciu) latpozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 46 k.k.orzeka obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyrządzoną przestępstwami opisanymi w punktach I i II części dyspozytywnej wyroku poprzez zapłatę na rzeczW. S.iG. S.kwot po40.000,00 (czterdzieści tysięcy)złotych od oskarżonegoA. R.i kwot po10.000,00 (dziesięć tysięcy)złotych od oskarżonegoŁ. R.;

VIII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zalicza oskarżonym na poczet wymierzonych im kar łącznych pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, a to:

a
oskarżonemuA. R.okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 19 maja 2013r. do dnia 26 września 2013r.,

b
oskarżonemuŁ. R.okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 19 maja 2013r. do dnia 19 maja 2014 oraz od dnia 9 grudnia 2014r. do dnia 9 lutego 2015r.;

IX
na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych wyszczególnionych w wykazie dowodów rzeczowych I/228/2013 pod poz. 1-6 k. 376 i zarządza ich zniszczenie;

X
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.nakazuje zwrócić:

-T. S. (1)dowody rzeczowe wyszczególnione w wykazie dowodów rzeczowych(...)pod poz. 7-9 na k. 376,
-A. R.dowody rzeczowe wyszczególnione w wykazie dowodów rzeczowych(...)pod poz. 10-13 na k. 376,
-Ł. R.dowody rzeczowe wyszczególnione w wykazie dowodów rzeczowych(...)pod poz. 14-17 na k. 376;

XI
na podstawieart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. M. (1)kwotę 2386,20 (dwa tysiące trzysta osiemdziesiąt sześć 20/100) złotych brutto tytułem nieopłaconej obrony z urzędu świadczonej oskarżonemuA. R.oraz na rzecz adw.A. M.kwotę 1992,60 (tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dwa 60/100) złotych brutto tytułem nieopłaconej obrony świadczonej oskarżonemuŁ. R.;

XII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonychA. R.iŁ. R.od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym odstępuje od wymierzenia im opłaty.

Sygn. akt III K 212/14

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 9 maja 2013r.A. R.spożywał alkohol. Przed położeniem się spać wypił dwa piwaM.o poj. 0,7 l. Po około 20 minutach od spożycia alkoholu zadzwoniła do niegoA. B. (1)prosząc by przyjechał po nią do parku przyul. (...).
A. R.pojechał po nią do parku motoroweremmarki W.onr rej. (...). Wracając skuterem do miejsca zamieszkaniaA. R.został zatrzymany do kontroli drogowej. W wydychanym powietrzu miał 1,64 mg/dm3 alkoholu w pierwszym badaniu i 1,69 mg/dm3 alkoholu w drugim badaniu.
Dowód:
- wyjaśnieniaA. R.k. 218, 734-737;
- zeznaniaM. Ł.k. 212;
- protokół badania stanu trzeźwości k. 210;
W dniu 18 maja 2013r.A. R.pracował uK. K.. Spożywał tam alkohol. Około godziny 16:00 po skończonej pracy przyszli po niegoŁ. R.iS. S. (1). Razem zM. K.udali się do sklepu, gdzie zakupili piwo, a następnie udali się w okolice torów kolejowych, by spożyć alkohol.
Dowód:
- wyjaśnieniaA. R.k. 129-130, 141-142, 157-158, 570-571, 734-737;
- wyjaśnieniaŁ. R.k. 124-125, 148-149, 162-163, 523, 575-576, 737-738v;
- zeznaniaS.S.k. 120-121, 443v, 947v-948v;
Przebywając w okolicach wałów kolejowychA. R.,Ł. R.,M. K.iS. S. (1)spotkali idącą tamtędy grupę osób. Wśród nich byłN. S. (1),S. S. (3),A. H.,D. K. (1), iR. P.. Nieśli oni ze sobą reklamówkę z piwami.
Widząc grupę osóbA. R.zapytał co niosą w torbie. Doszło do sprzeczki i szarpaniny międzyA. R.iN. S. (1). W pewnym momencieS. S. (3)kopnął stojącegoŁ. R., ten myśląc, że uderzyła goD. K. (1)uderzył ją pięścią w tył głowy.
Po chwili zdarzenie uspokoiło się. Grupa wśród której przebywałN. S. (1)oddaliła się od grupy w której przebywałA. R.. Odchodząc obie grupy wyzywały się słowami wulgarnymi i rzucały kamieniami.
Dowód:
- wyjaśnieniaA. R.k. 129-130, 141-142, 157-158, 570-571, 734-737;
- wyjaśnieniaŁ. R.k. 124-125, 148-149, 162-163, 523, 575-576, 737-738v;
- zeznaniaS. S. (3)k. 4, 948v-949;
- zeznaniaA. H.k. 441-442, 796v-797;
- zeznaniaR.P.k. 100-101, 793-796v;
- zeznaniaD. K. (1)k. 403v-404, 797-798;
Z walów przy torach kolejowych braciaR.,M. K.iS. S. (1)wrócili do mieszkaniaM. K., gdzie dalej spożywali alkohol.
Około godziny 20:00A.iŁ. R.wyszli dosklepu (...).
Dowód:
- częściowo wyjaśnieniaA. R.k. 129-130, 141-142, 157-158, 570-571, 734-737;
- częściowo wyjaśnieniaŁ. R.k. 124-125, 148-149, 162-163, 523, 575-576, 737-738v;
- zeznaniaM. K.k. 83, 947-947v;
Wracając ze sklepu zauważyli zasklepem (...). Podeszli do niego i poprosili o papierosa.P. S. (1)poczęstował ich papierosem. Chwilę rozmawiali. Po chwiliA. R.powiedział do barta, żeby okraść tego mężczyznę.A.iŁ. R.mówili, że znająP. S. (1)i znają jego kolegęD.. W pewnym momencieŁ. R.powiedział doP. S. (1), że jest z mieszkania przyul. (...)i dostanie. Podszedł do niego i kopnął go w okolice żeber. Dołączył do niegoA. R.i wspólnie zaczęli bić i kopaćP. S. (1)po całym ciele.
P. S. (1)próbował uciec. Nie udało mu się i został przewrócony na ziemię.Ł. R.przytrzymał wówczas ręceP. S. (1)z tyłu, aA. R.obszukał mu kieszenie. Wyciągnął z nich portfel o wartości 20 zł z zawartością pieniędzy w kwocie 100 zł oraz telefon komórkowymarki N.o wartości 50 zł. JednocześnieA. R.powiedział doP. S. (1), że przywiążą go do skutera, którym przyjechali i będą go ciągnęli po parkingu.P. S. (1)prosił żeby tego nie robili i przestali go bić. BraciaR.kazali mu uciekać.P. S. (1)odszedł spod sklepu, a braciaR.wrócili do mieszkaniaM. K..
Dowód:
- częściowo wyjaśnieniaŁ. R.k. 124-125, 148-149, 162-163, 523, 575-576, 737-738v;
- zeznaniaP. S. (1)k. 18-19, 68-69 akt II Ko 2553/14;
Około godziny 23:00 mieszkanie opuściłŁ. R.wraz zS. S. (1).
Dowód:
- wyjaśnieniaA. R.k. 129-130, 141-142, 157-158, 570-571, 734-737;
- wyjaśnieniaŁ. R.k. 124-125, 148-149, 162-163, 523, 575-576, 737-738v;
- zeznaniaM. K.k. 83, 947-947v;
- zeznaniaS. S. (1)k. 120-121, 443v, 947v-948v;
Tego samego dnia w mieszkaniuP. S. (2)w godzinach wieczornych odbyło się spotkanie towarzyskie, w którym udział brały osoby spotkane wcześniej przez braciR.na nasypie kolejowym. Spożywano alkohol w postaci piwa i wódki. Na spotkaniu był równieżT. S. (1). Był on nietrzeźwy, pił wódkę.
Dowód:
- zeznaniaK. M. (2)k. 60-61;
- zeznaniaN. W.k. 62-63, 765-765v;
- zeznaniaP. S. (2)k. 64, 765v-766;
- zeznaniaM. P. (1)k. 67-68, 766-767;
- zeznaniaT. S. (1)k. 85-90, akta VII Ko 1660/14 k. 61-63;
- protokół badania stanu trzeźwości k. 11;
- opinia nr(...)k. 262;
- protokół pobrania krwi k. 263;
Około godziny 22:00 do mieszkania przybył równieżG. K.,N. S. (1),D.iW. J. (1),R. P.,A. H.iD. K. (1). W mieszkaniuP. S. (2)N. S. (1)spożywał alkohol.
Około godziny 23:00G. K.,N. S. (1),S. S. (3),W. J. (2)iT. S. (1),R. P.,D. K. (1),H. O.wyszli z mieszkania, w którym odbywało się spotkanie towarzyskie. Chcieli udać się w okolice(...)do jakiegoś czynnego lokalu.T. S. (1)iN. S. (1)szli jako pierwsi w grupie.
Dowód:
- zeznaniaG. K.k. 3, 949v-950;
- zeznaniaH. O.k. 42-43, 764-765;
- zeznaniaK. M. (2)k. 60-61;
- zeznaniaN. W.k. 62-63, 765-765v;
- zeznaniaP. S. (2)k. 64, 765v-766;
- zeznaniaA. H.k. 441-442, 796v-797;
- zeznaniaD. K. (1)k. 403v-404, 797-798;
- zeznaniaW. J. (2)k. 6, 945v-947;
- zeznaniaR.P.k. 100-101, 793-796v;
Grupa spotkanego po drodzeM. P. (2)zapytała gdzie mieszkaA. R..M. P. (2)wskazał im adresA. R.i oddalił się.
Dowód:
- zeznaniaM. P. (2)k. 1000-1000v;
Część osób stanęła w bramie kamienicy.N. S. (1)zR.P.iD. K. (1)ruszyli przodem w kierunkuul. (...). Za nimi w odległości około 5 m szliS. S. (3),T. S. (1)iH. O..
Spotkali oni, wracających z mieszkaniaM. K.,Ł. R.iS. S. (1). Doszło do wyzwisk, a następnie do bójki w której udział braliŁ. R.,N. S. (1)iT. S. (1)oraz inne nieustalone osoby. W początkowym okresie bili się jedynieT. S. (1)iŁ. R., lecz widząc toN. S. (1)podał okularyD. K. (2)i pobiegł w kierunku bijących się. Uczestnicy bójki uderzali się rękoma po całym ciele.
Zdarzenie po chwili przeniosło się z ulicy w pobliskie krzaki na roguulic (...). TamŁ. R.został przewrócony na żywopłot i bity przez uczestników bójki.
Dowód:
- częściowo wyjaśnieniaŁ. R.k. 124-125, 148-149, 162-163, 523, 575-576, 737-738v;
-zeznaniaS. S. (3)k. 4, 948v-949;
- zeznaniaH. O.k. 42-43, 764-765;
- zeznaniaT. S. (1)k. 85-90, akta VII Ko 1660/14 k. 61-63;
- częściowo zeznaniaA. H.k. 441-442, 796v-797;
- zezbnania świadkaR.P.k. 100-101, 793-796v;
- zeznaniaD. K. (1)k. 403v-404, 797-798;
- częściowo zeznaniaT. S. (1)k. 85-90, akta VII Ko 1660/14 k. 61-63;
W tym czasieS. S. (1)pobiegła do mieszkaniaM. K.i powiedziałaA. R.o zdarzeniu z udziałem jego brataŁ..A. R.zabrał nóż kuchenny i wraz zS. S. (1)wybiegli z mieszkania.
Dowód:
- częściowo zeznaniaM. K.k. 83, 947-947v;
-częściowo zeznaniaS.S.k. 120-121, 443v, 947v-948v;
S. S. (1)pokazałaA. R.miejsce w którym toczyła się bójka.A. R.podbiegł do grupy znajdującej się za budynkiem na roguul. (...)i zaczął uderzać pięściami jej uczestników. Ciosy zadawał na oślep starając się trafić uczestników zdarzenia. W pewnym momencieA. R.wyciągnął nóż i zaczął nim machać próbując ugodzić uczestników bójki.A. R.zadał nożemT. S. (1)ranę kłuto-ciętą okolicy podżebrza.
Dowód:
- wyjaśnieniaA. R.k. 129-130, 141-142, 157-158, 570-571, 734-737;
- wyjaśnieniaŁ. R.k. 124-125, 148-149, 162-163, 523, 575-576, 737-738v;
- zeznaniaD. K. (1)k. 403v-404, 797-798;
- zeznaniaA. H.k. 441-442, 796v-797;
- zeznaniaS. S. (3)k. 4, 948v-949;
- częściowo zeznaniaT. S. (1)k. 85-90, akta VII Ko 1660/14 k. 61-63;
- protokół oględzin odzieży i obuwia T.S.k. 105-106;
Widząc, żeA. R.ma nóżN. S. (1)krzyknął do uczestników zdarzenia, by uciekali. Krzycząc „uciekajcie on ma nóż” wybiegł z krzaków, za nim wybiegłT. S. (1)i braciaR..
Dowód:
- częściowo wyjaśnieniaA. R.k. 129-130, 141-142, 157-158, 570-571, 734-737;
- częściowo wyjaśnieniaŁ. R.k. 124-125, 148-149, 162-163, 523, 575-576, 737-738v;
- zeznaniaA. H.k. 441-442, 796v-797;
- zeznaniaG. K.k. 3, 949v-950;
- zeznaniaM. Ż.k. 483-484, 1009v-1010;
- zeznania świadkaR.P.k. 100-101, 793-796v;
- zeznaniaD. K. (1)k. 403v-404, 797-798;
Grupa, która opuściła mieszkanieT. S. (2)rozbiegła się uciekając przedA. R.. Część z osób w tymT. S. (1)pobiegła w kierunku dworca PKP, cześć zaś w tymN. S. (1)skierowała się w kierunku biblioteki.
Dowód:
- zeznania świadkaR.P.k. 100-101, 793-796v;
- zeznaniaG. K.k. 3, 949v-950;
- zeznaniaT. S. (1)k. 85-90, akta VII Ko 1660/14 k. 61-63;
- zeznaniaH. O.k. 42-43, 764-765;
A. R.wciąż trzymając nóż zaczął biegać szukając kolejnego uczestnika bójki. Widząc uciekającegoN. S. (1)skierował się w stronę biblioteki. Za nim pobiegłŁ. R.. Po drodze napotkał onW. J. (2). Zatrzymał się i wdał się z nim w sprzeczkę. Po chwili zobaczywszy, żeA. R.pobiegł zaN. S. (1)za pobliskie garaże,Ł. R.pobiegł za bratem.
Dowód:
- wyjaśnieniaA. R.k. 129-130, 141-142, 157-158, 570-571, 734-737;
- wyjaśnieniaŁ. R.k. 124-125, 148-149, 162-163, 523, 575-576, 737-738v;
- zeznaniaD. K. (1)k. 403v-404, 797-798;
- zeznaniaG. K.k. 3, 949v-950;
- zeznaniaS. S. (3)k. 4, 948v-949;
Podążając za uciekającymN. S. (1),A. R.wymachiwał nożem próbując go ugodzić. Biegnąc zaN. S. (1)na terenie parkingu samochodowego przy ul.(...)A. R.zadał mu cios w plecy na wysokości łopatki lewej drążący do lewej jamy opłucnowej.N. S. (1)w wyniku zadanego ciosu zwolnił, zmniejszając dystans zA. R..
DogoniwszyN. S. (1),A. R.zadał mu z dużą siłą cios w klatkę piersiową po stronie prawej w linii pachowej przedniej na wysokości VIII przestrzeni międzyżebrowej.N. S. (1)upadł.
Dowód:
- częściowo wyjaśnieniaA. R.k. 129-130, 141-142, 157-158, 570-571, 734-737;
- opinia sądowo – lekarska wraz z ustną uzupełniającą opinią k. 547-556, 943v-945;
W tym czasie do brata dobiegłŁ. R..A. R.iŁ. R.zaczęli kopać leżącegoN. S. (1).
Dowód:
- częściowo wyjaśnieniaA. R.k. 129-130, 141-142, 157-158, 570-571, 734-737;
- częściowoŁ. R.k. 124-125, 148-149, 162-163, 523, 575-576, 737-738v;
Zauważywszy leżącegoN. S. (1)i kopiących go braciR.,N. S. (2)wysiadł z samochodu i podszedł do mężczyzn. Powiedział by zostawili leżącego w spokoju. Po chwili podeszła do nich równieżI. Ł., która również nalegała na zaprzestanie bicia leżącego. Po chwiliA.iŁ. R.oddalili się z parkingu przy bibliotece.
Dowód:
- zeznaniaN. S. (2)k. 31v, 761—762;
- zeznaniaI. Ł.k. 33v, 762-763v;
- dokumentacja fotograficzna k. 314,372;
- protokół oględzin miejsca zdarzenia k. 9-10, 52-54;
A. R.uciekając wyrzucił nóż na dach rozdzielni elektrycznej. Następnie bracia rozdzielili się.A. R.udał się do mieszkaniaM. K.przyul. (...). Zdjął ubrania i poszedł spać.
Dowód:
- wyjaśnieniaA. R.k. 129-130, 141-142, 157-158, 570-571, 734-737;
- zeznaniaM. K.k. 83, 947-947v;
- protokół oględzin miejsca odnalezienia noża k. 92, 93;
- dokumentacja fotograficzna dot. Miejsca ujawnienia noży k. 373-373a;
T. S. (1),A. H.iH. O.uciekli pod wiadukt kolejowy. Po chwili przybiegli tamS. S. (3)iD. K. (1).T. S. (3)mówił że ciężko mu się oddycha i że dostał nożem odA. R.. Zadzwonił on do znajomegoK. M. (2), informując, że został ugodzony w brzuch i prosząc by przyjechał on pod wiadukt wraz z kuzynkąT. N.W..H. O.zadzwoniła do KPP wO.a następnie po pogotowie ratunkowe (godzina 23:51). Przybyli na miejsce zdarzenia funkcjonariusze po rozpytaniu osób znajdujących się pod wiaduktem kolejowym polecili oczekiwać na karetkę pogotowia i pojechali w okolice skrzyżowaniaul. (...).
Dowód:
- zeznaniaS. S. (3)k. 4, 948v-949;
- zeznaniaK. M. (2)k. 60-61;
- zeznaniaN. W.k. 62-63, 765-765v;
- zeznaniaT. S. (1)k. 85-90, akta VII Ko 1660/14 k. 61-63;
- zeznaniaP. S. (2)k. 64, 765v-766;
- zeznaniaM. P. (1)k. 67-68, 766-766v;
- zeznaniaH. O.k. 42-43, 764-765;
- zeznaniaS. D.k. 281-282, 791-792;
- zeznaniaP. J.k. 315-316, 792-793;
- zeznaniaA. H.k. 441-442, 796v-797;
- zeznaniaD. K. (1)k. 403v-404, 797-798;
- protokół odtworzenia nagrania rejestratora SK KPPO.k. 374-375;
- protokół odtworzenia nagrania rejestratoraPogotowia (...)k. 385-386;
W tym samym czasie o zdarzeniu przyul. (...)powiadomiła KPP wO.matkaN. S. (2).
FunkcjonariuszeS. D.iP. J., którzy jechali na miejsce zdarzenia po interwencji pod wiaduktem kolejowym zostali zatrzymani przezI. Ł.. Zorientowali się oni w zaistniałej sytuacji i wraz z osobami przybyłymi na miejsce zdarzenia oczekiwali na przybycie pogotowia ratunkowego.
Po udzieleniu doraźnej pomocy przez przybyły na miejsce zdarzenia zespółpogotowia (...)został przewieziony do szpitala wO.. Tam mimo przeprowadzonej operacjiN. S. (1)zmarł.
Dowód:
- zeznaniaS. D.k. 281-282, 791-792;
- zeznaniaP. J.k. 315-316, 792-793;
- zeznaniaW. F.k. 283-284, 943;
- dokumentacja medyczna k. 343;
- protokół odtworzenia nagrania rejestratora SK KPPO.k. 374-375;
- protokół odtworzenia nagrania rejestratoraPogotowia (...)k. 385-386;
W czasie zdarzeniaA. R.iŁ. R.znajdowali się w stanie nietrzeźwości.
Dowód:
- protokół badania stanu trzeźwości k. 29-30;
- opinia nr(...)k. 258;
- protokół pobrania krwi k. 259;
- opinia nr(...)k. 260;
- protokół pobrania krwi k. 261;
W wyniku przeprowadzonej sekcji zwłokN. S. (1)stwierdzono zmiany urazowe wykazujące cechy powstania za życia:
- mnogie otarcia naskórka, w tym linijne twarzy, mniej liczne podbiegnięcia krwawe twarzy, rozległe, silnie wysycone podbiegnięcia krwawe błony śluzowej przedsionka jamy ustnej z dwoma szczelinowatymi jej pęknięciami w obrębie podbiegnięcia krwawego, złamanie kości nosa, podbiegnięcie krwawe powłok miękkich czaszki, wylewy krwawe podpajęcze sklepistości obu półkul mózgu,
- rana kłuta klatki piersiowej po stronie prawej w linii pachowej przedniej, na wysokości VIII przestrzeni miedzyżebrowej, o kanale przebiegającym od góry i bocznie, stromo ku dołowi i nieco przyśrodkowo oraz ku tyłowi, biegnącym przez ścianę klatki piersiowej z całkowitym przecięciem żebra VIII, poprzez prawą jamę opłucnową w dalszym przebiegu przez przeponę do jamy brzusznej z uszkodzeniem torebki i miąższu wątroby z następowymi jej rozległymi pęknięciami, zaopatrzonymi szwami chirurgicznymi,
- rana kłuta klatki piersiowej na plecach w okolicy łopatkowej lewej o kanale przebiegającym prostopadle do powierzchni pleców, drążącym do lewej jamy opłucnowej z obecnością niewielkiej ilości krwi w jamie opłucnowej,
- dwie powierzchowne rany cięte na szyi po stronie prawej, poniżej małżowiny usznej, przebiegające pionowo, równolegle do siebie,
- rana cięta grzbietowej powierzchni podstawy palca I ręki lewej, niewielkich rozmiarów, powierzchowna, naskórkowa,
- głęboka rana cięta nieco poniżej rzepki prawej,
- niewielka rana cięta na bocznej powierzchni przedramienia prawego, w połowie jego długości o cechach powstania na pewien dłuższy czas przed zgonem,
- trzy linijne, powierzchowne rany cięte naskórkowe na grzbietowej powierzchni śródręcza prawego u podstawy palca II o cechach powstania na pewien dłuższy czas przed zgonem.
Stwierdzono przy tym cechę śmierci nagłej w postaci płynności krwi oraz cechy ostrej niewydolności krążeniowo-oddechowej, jak obrzęk mózgu i płuc.
Wyniki sekcji zwłok i dane z dokumentacji lekarskiej świadczą o tym, iż przyczyną nagłej i gwałtownej śmierciN. S. (1)była rana kłuta prawej jamy opłucnowej, drążąca w dalszym przebiegu poprzez przeponę do jamy brzusznej z następowym rozległym uszkodzeniem wątroby i wykrwawieniem.
Rana kłuta klatki piersiowej i jamy brzusznej skutkująca zgonem w przebiegu wykrwawienia i wstrząsu krwotocznego powstała od działania z dużą siłą narzędzia ostrokończystego, którym jest m.in. nóż.
Powierzchowne rany cięte czoła po stronie lewej, szyi po stronie prawej, grzbietu palca I ręki lewej, głęboka okolicy rzepki prawej, jak też rana kłuta pleców drążąca do lewej jamy opłucnowej, powstały również od działania narzędzia ostrego i ostrokończystego, którym mogło być to samo narzędzie, jakie spowodowało ranę kłutą klatki piersiowej i jamy brzusznej, skutkującą zgonem pokrzywdzonego.
Pozostałe obrażenia stwierdzone na ciele denata, w postaci otarć naskórka i podbiegnięć krwawych twarzy i kończyn górnych z rozerwaniami błony śluzowej jamy ustnej, jak też złamania kości nosa, powstały od działania narzędzia lub narzędzi tępych względnie tępokrawędzistych i ze względu na swój charakter i lokalizację nie miały wpływu na jego zgon.
Dowód:
- sprawozdanie z sądowo-lekarskich oględzin i sekcji zwłok ludzkich k. 328-342;
- dokumentacja fotograficzna z sądowo-lekarskich oględzin i sekcji zwłok k. 345-347;
- protokół oględzin i otwarcia zwłok k. 202;
Z przeprowadzonej w postępowaniu przygotowawczym opinii sądowo-lekarskiej wynika, iż stwierdzone badaniem sekcyjnym obrażenia jak mnogie otarcia naskórka a w tym linijne twarzy, mniej liczne podbiegnięcia krwawe twarzy, rozległe, silnie wysycone podbiegnięcia krwawe błony śluzowej przedsionka jamy ustnej z dwoma szczelinowatymi jej pęknięciami, złamanie kości nosa, podbiegnięcia krwawe powłok miękkich czaszki, wylewy krwawe podpajęcze, powstały od działania narzędzia lub narzędzi tępych względnie tępokrawędzistych. Obrażenia te mogły powstać na przykład w wyniku uderzania pięścią i/lub kopania pokrzywdzonego, czyli w okolicznościach jakie podają świadkowie zdarzenia.
Rana kłuta klatki piersiowej i jamy brzusznej skutkująca zgonem w przebiegu wykrwawienia i wstrząsu krwotocznego, powstała od działania narzędzia ostrokończystego, którym jest m.in. nóż. Obrażenia te mogły powstać od dowodowego noża. Lokalizacja charakter i rozległość powyższych obrażeń pozwala przyjąć, że powstały one od czynnego urazu narzędziem ostrokończystym, zadanym ze znaczną siłą. Cios m.in. mógłby zostać zadany przez sprawce trzymającego nóż nachwytem i znajdującego się za pokrzywdzonym. To może odpowiadać sytuacji, gdy pokrzywdzony ucieka a sprawca podąża za nim i zadaje cios bądź to w biegu lub po złapaniu i zatrzymaniu pokrzywdzonego.
Powierzchowne rany cięte czoła i szyi, grzbietu palca I ręki lewej, przyśrodkowej powierzchni nadgarstka lewego, głęboka okolicy rzepki prawej, jak też rama kłuta pleców drążąca do lewej jamy opłucnowej, powstały również od działania narzędzia ostrokończystego, którym mogło być to samo narzędzie, jakie spowodowało ranę kłutą klatki piersiowej i jamy brzusznej skutkującą zgonem pokrzywdzonego.
Rany cięte grzbietu palca I ręki lewej i przyśrodkowej powierzchni nadgarstka lewego z uwagi na ich lokalizację i charakter mogą być uznane za obrażenia obronne, czyli powstałe w sytuacji gdy pokrzywdzony chciał zablokować ciosy sprawcy. Rana kłuta pleców drążąca do lewej jamy opłucnowej mogła powstać w sytuacji podobnej jak rana klatki piersiowej i jamy brzusznej skutkująca zgonem pokrzywdzonego, czyli podczas ucieczki pokrzywdzonego i pogoni sprawcy.
Stwierdzone uN. S. (1)obrażenia ciała mogły powstać w czasie i okolicznościach podawanych przez świadków. Obrażenia te mogły teoretycznie powstać w inny sposób. Wykluczyć jednak należy uraz bierny bez czynnego udziału osoby drugiej jako okoliczność powstania obrażeń śmiertelnych. Całość zebranego w sprawie materiału dowodowego nie tylko nie sprzeciwia się ale wskazuje na powstanie obrażeń skutkujących zagonem w okolicznościach podanych przez biegłego.
Dowód:
- opinia sądowo – lekarska k. 547-556;
W ustnej uzupełniającej opinii biegłyK. M. (3)podtrzymał wnioski zawarte w opinii. Dodał, iż jest prawdopodobne, że obrażenia stwierdzone uN. S. (1)np. w postaci rany kłutej pleców w okolicy łopatkowej lewej mogłyby powstać w wyniku zadania ciosu, gdy ofiara znajdowała się tyłem do sprawcy. Mogłoby to mieć także miejsce w przypadku ruchu ofiary u sprawcy hipotetycznie np. sprawca podążający za pokrzywdzonym. Powyższa rana nie skutkowała zgonem pokrzywdzonego. Nie można również jednoznacznie wykluczyć że rana skutkująca zgonem pokrzywdzonego w przedniej powierzchni klatki piersiowej po stronie prawej mogła powstać w podobnych okolicznościach czyli w sytuacji kiedy napastnik znajduje się za pokrzywdzonym i trzyma nóż nachwytem w ręce prawej, czyli ostrzem skierowanym w dół przy uniesionej ręce. Należy jednak przy przyjęciu takiej ewentualności myśleć raczej o sytuacji statycznej a nie dynamicznej jak w postaci rany pleców, co oznacza, że napastnik i pokrzywdzone znajdowaliby się w bezpośrednim kontakcie czy nie biegnąc, a nawet pokrzywdzony byłby przyciągany, przytrzymywany przez sprawcę. Biegły zaznaczył, że na ciele pokrzywdzonego stwierdzono obrażenia, które można kwalifikować jako obronne i to są te rany kończyn górnych. Natomiast rana kłuta jamy brzusznej była przedłużeniem kanału rany klatki piersiowej po stronie prawej jako jedyne obrażenie skutkujące zgonem. Wnosić z tego zatem należy że to uderzenie, że ta rana klatki piersiowej skutkująca zgonem to było uderzenie zadane z dużą siłą. I to stwierdzenie może być jednoznaczne gdyż w przebiegu kanału tej rany znalazło się żebro (tkanka o dużej twardości), która została całkowicie przecięta. O tej sile świadczyć też musi długość kanału rany. Znaczna część ostrza penetrowała do ciała pokrzywdzonego, może nawet cała jego długość. Kanał przebiega przez dwie największe jamy ciała: prawa jama opłucnowa i jama brzuszna. Wystąpiła mnogość obrażeń głowy, twarzy i śródczaszkowych choć o niewielkim nasileniu i są one różnorakie co koresponduje z treścią zgromadzonego materiału dowodowego gdzie mowa jest o bójce, pobiciu. Obrażenia i rany skutkujące zgonem mogły powstać od zadania ciosów zabezpieczonym nożem.
Sama lokalizacja obrażenia skutkującego zgonem w obrębie powłok ciała nie wyklucza przypadkowego „nadziania się”. Natomiast długość kanału rany, stopień penetracji i całkowite przecięcie żebra czyni taką okoliczność (nadziania się) w tym przypadku znacząco mało prawdopodobną.
Traktowanie tych obrażeń łącznie koresponduje z całością przebiegu zdarzenia jakie jawi się w analizie materiału dowodowego, a to z kolei koresponduje z wynikami sekcji zwłok jak i wcześniej stwierdzonymi klinicznie obrażeniami w czasie udzielania pomocy pokrzywdzonemu. Hipotetyczne okoliczności mówiące o tym, czy przedmiotowe skutkujące zgonem obrażenia mogłyby powstać w wyniku biernego nadzienia się na nóż mogłoby się zdarzyć, a nawet praktycznie, natomiast nic w zgromadzonym materiale za tym nie przemawia a wręcz sprzeciwia się takiej okoliczności. Biegły nie mógł tego wykluczyć w 100 %, ale z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością było to czynne działanie i o przypadkowości nie można tu mówić. W tej dynamicznej sytuacji najbardziej prawdopodobna jest taka, że napastnik i pokrzywdzony znajdowali się w pozycji stojącej. Gdyby miało być tak że pokrzywdzony leżał na plecach i napastnik znajdował się nad nim musiałby nóż trzymać nachwytem w lewej ręce, lecz niełatwym byłoby, aby mógł zadać cios w tą okolice, w której jest obrażenie.
Cios został zadany z bardzo dużą siłą, natomiast to że oskarżony znajdował się pod wpływem alkoholu to zazwyczaj pomniejsza możliwości psychomotoryczne i zdolność do zadawania tak silnych obrażeń, zazwyczaj. Albo była tam niesamowita determinacja w zadawaniu ciosów, albo stopień upojenia, niewielki, albo wysoko odporność sprawcy na działania środków odurzających.
Dowód:
- ustna uzupełniająca opinia k. 943v-945;
Na zabezpieczonych w sprawie nożach nie znaleziono śladów linii papilarnych.
Dowód:
- opinia nr BJ-1/14 k. 391-393;
W toku przeprowadzonych badań biologicznych w próbkach 3, 4, 6, 7, 8 i 9 stanowiących odzież zabezpieczoną od obu oskarżonych stwierdzono obecność krwi ludzkiej. Uznano również, iż nie można wykluczyć obecności krwi ludzkiej na dowodzie rzeczowym w postaci noża ujawnionego na dachu budynku rozdzielni elektrycznej. Nie stwierdzono natomiast obecności krwi ludzkiej na nożu ujawnionym na dachu ciągu garaży.
Dowód:
- opinia biologiczna k. 447-454;
Badania biologiczne próbek DNA wykazały w próbce nr 1 stanowiącej wymaz z powierzchni noża ujawnionego na dachu budynku rozdzielni elektrycznej obecność mieszaniny DNA pochodzącej od minimum dwóch osób\. Jednym z komponentów mieszaniny jest DNA pochodzące z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością odN. S. (1). Również na bluzie zabezpieczonej uA. R.stwierdzono obecność DNA pochodzącego odN. S. (1). W próbkach pobranych z dowodów rzeczowych w postaci odzieży zabezpieczonej od oskarżonych ujawniono DNA pochodzące odA. R.iŁ. R..
Dowód:
- opinia biologiczna dot. badań DNA k. 455-458;
W wyniku zdarzenia uT. S. (1)stwierdzono:
-ranę kłuto-ciętą okolicy łuku żebrowego prawego,
- liczne otarcia naskórka, powierzchowne rany w zakresie kończyn.
UA. R.powierzchowne rany i podbiegnięcia krwawe w zakresie głowy, kończyn i tułowia.
UŁ. R.ranę czoła oraz powierzchowne rany i podbiegnięcia krwawe w zakresie głowy, kończyn i tułowia.
Obrażenia w postaci otarć i powierzchownych ran powstały w wyniku działania narzędzi tępych względnie tępokrawędzistych i mogą pozostawać następstwem uczestnictwa w zdarzeniu o typie bójki, pobicia, czy szarpaniny. Obrażenie w postaci rany kłutej powstało w następstwie uderzenia (ugodzenia) narzędziem ostrokończystym najprawdopodobniej jednosiecznym. Siła działania czynników urazowych nie zostawiała znaczących wartości. Brak jest podstaw do przyjęcia, aby z medyczno-sądowego0 puntu widzeniaT. S. (1)został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo uraty życia. Należy przyjąć, że został narażony na wystąpienie następstw określonych wart. 156 § 1 k.k.Jego obrażenia są inne niż określone wart. 156 k.k.i nie naruszyły u niego czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu. Zmiany urazowe odpowiadały zmianom opisanym wart. 157 § 2 k.k.
Dowód:
- opinia sądowo-lekarska k. 108
- opinia sadowo-lekarska dot. T.S.k. 397-399;
W wyniku zdarzenia uP. S. (1)stwierdzono otarcia naskórka, podbiegnięcia krwawe i powierzchowne rany w zakresie głowy, tułowia i kończyn. Obrażenia te powstały w wyniku działania narzędzi tępych względnie tępokrawędzistych i mogły powstać w okolicznościach podanych przez pokrzywdzonego.
Z medyczno-sądowego punktu widzenia brak jest podstaw do przyjęcia abyP. S. (1)został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo następstwa określone wart. 156 § 1 k.k.Należy przyjąć, że został narażony na wystąpienie następstw określonych wart. 157 § 1 k.k.Jego obrażenia są inne niż określone wart. 156 k.k.i nie naruszyły u niego czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu. Zmiany te odpowiadały obrażeniom zart. 157 § 2 k.k.
Dowód:
- opinia sądowo- lekarska k. 107;
- opinia sądowo-lekarska dot.P. S.k. 400-401;

A. R.ma(...). Jest kawalerem i nie posiada nikogo na swym utrzymaniu. Posiada wykształcenie podstawowe z przyuczeniem do zawodu(...). Pracował jako pomocnik(...)i z tego tytułu osiągał dochód w wysokości około 3 000 zł miesięcznie. Był leczony psychiatrycznie 8-9 lat temu, nie był leczony neurologicznie, ani odwykowo.
Oskarżony swoim zachowaniem zaburzał porządek prawny i obyczajowy. Stanowił realne zagrożenie dla lokalnej społeczności, nastawiony na wyrządzanie krzywdy innym ludziom, pozbawiony jakiejkolwiek refleksji własnego funkcjonowania. W miejscu zamieszkania posiadał opinię osoby zaczepnej i konfliktowej, wzbudzając strach i obawy o bezpieczeństwo. Oskarżony jest osobą niedojrzałą społecznie. Prezentował postawy antyspołeczne. Stanowił realne zagrożenie dla lokalnej społeczności. W obyciu cyniczny i egocentryczny.
Dowód:
-dane o osobie oskarżonego k. 128, 760v;
- wywiad środowiskowy k. 593-594;
A. R.był karany:
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 19.10.2001r. sygn. akt II K 436/01 za czyn zart. 279 §1 k.k.na karę roku pozbawienia wolności,
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 07.10.2002r. sygn. akt II K 107/02 za czyn zart. 279 §1 k.k.iart. 289 § 2 k.k.na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 25 czerwca 2004r. sygn.. akt VI K 536/04 za czyn zart. 178a § 1 k.k.na karę 60 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda;
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 06.12.2004r. sygn. akt II K 329/04 za czyn zart. 278 §1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności,
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 14.03.2005r. sygn. akt VI K 1063/04 za czyn zart. 278 §1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.orazart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności,
- wyrokiem Sądu rejonowego w Oleśnicy z dnia 09 lutego 2007r. sygn.. akt II K 128/06 za czyny zart. 158 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.,art. 190 § 1 k.k.,art. 193 k.k.,art. 178a § 1 k.k.,art. 279 § 1 k.k.na karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 14.03.2008r. sygn. akt II K 7/08 za czyn zart. 279 §1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 02.10.2007r. sygn. akt II K 66/07 za czyn zart. 279 §1 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności,
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 13.09.2013r. sygn. akt II K 532/13 za czyn zart. 288 §1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Dowód:
- dane o karalności k. 534-535;
- odpis wyroku w sprawie VI K 536/04 k. 224-225;
- odpis wyroku w sprawie II K 128/06 k. 226-229;
- odpis wyroku łącznego w sprawie II K 38/08 k. 230-232;
- odpis wyroku w sprawie IV Ka 1052/08 k. 233;
- odpis wyroku łącznego w sprawie II K 289/08 k. 234-235;
- odpis wyroku w sprawie II K 329/04 k. 544-546;
A. R.nie jest chory psychicznie w rozumieniu psychozy obecnie i nie był chory w krytycznym czasie. Nie jest również upośledzony umysłowo. Nie stwierdzono u niego innych zakłóceń czynności psychicznych, które mogłyby mieć znaczenie orzecznicze. Nadużywa on alkoholu. Dane nie pozwalają jednak na rozpoznanie uzależnienia od alkoholu, a ewentualne uzależnienie nie miałoby znaczenia dla oceny poczytalności. W krytycznym czasie oskarżony był w stanie upojenia alkoholowego typowego dla siebie. Można wykluczyć jakiekolwiek formy innego niż typowe upicie alkoholowe. Zarzucane czyny nie miały motywacji psychotycznej.
W krytycznym czasieA. R.nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani w stopniu znacznym ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, nie zachodzą warunki zart. 31 § 1 i 2 k.k.
Dowód:
- opinia sądowo-psychiatryczna k. 247-250, 596-599;
W toku postępowania przygotowawczegoA. R.przyznał się do pobiciaN. S. (1). Wskazał nadto, że nie pamięta by miało miejsce zdarzenie z udziałemP. S. (1).
Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia miała miejsce awantura w okolicach nasypu kolejowego. Doszło do szarpaniny z jednym z uczestników. Potem udał się do mieszkaniaK.i tam pił dalej piwo. Oskarżonemu zaczął urywać się film, był bardzo pijany ale musiał gdzieś jeszcze wychodzić. Nie pamiętał o której godzinie brat iS.wyszli z mieszkania, mieli iść do siebie. Oskarżony postanowił iść na(...)po piwo, jak był już na dole to spotkałS.. Powiedziała choć pomócŁ.bo go biją. Pokazała mu gdzie to ma miejsce i tam pobiegli.Ł. R.leżał na trawniku, a tamci go kopali. Trzech było przy nim i kopało. Oskarżony zaczął się z nimi szarpać, odciągać od brata. Wtedy jeden z nich uderzył go od tyłu w głowę, chyba pięścią. W trakcie tego zajścia oskarżony ich, a oni go we trójkę okładali pięściami. Brat jak wstał to też zaczął mu pomagać.L.się jak popadło, uderzał pięściami jak popadło, żeby tylko kogoś trafić, oni podobnie. Potem oni zaczęli uciekać, a oskarżony z bratem za nimi. Jak wyjaśnił ma taką chorobę, że już nad sobą nie panuje. Już wtedy wpadł w taki szał. Dostał białej gorączki. Wyjaśnił, że nie pamięta skąd miał nóż. Może jak wrócili do mieszkaniaK.z torów, to wtedy wziął go do obrony. Mógł mieć ten nóż, mógł go „dziabnąć”, ale nie to, że chciał to zrobić, może chciał go nastraszyć. Może nie dawał rady, z tymi co się na końcu szarpał i może wtedy mógł wyjąć nóż chyba z kieszeni. Chyba miał ten nóż, chciał żeby oni się od oskarżonego odczepili i wtedy mógł go wyjąć. Mogło być tak, że go wyjął, machał nim na lewo i prawo i wtedy mógł uderzyć jednego i drugiego tym nożem. Nie pamiętał by to zajście przeniosło się z Żeromskiego koło biblioteki. Nie pamiętał by ktoś krzyczał, że dostał kosę i co się stało z nożem.
Odnośnie zdarzenia w okolicachsklepu (...)wyjaśnił, że spał gdzieś na parkingu koło(...), ale był tak pijany, że urywał mu się film i nie przypomina sobie, żeby zabrał jakiemuś chłopakowi pieniądze, czy aby mu groził, że przeciągnie go skuterem po parkingu.
Dowód:
- wyjaśnieniaA. R.k. 128-130;
W toku kolejnych przesłuchań dodał, iż nie zaprzecza, że miał wtedy nóż. Mógł go mieć z mieszkania, które wynajmował przyul. (...). Gdy tamci go złapali to wymachiwał nożem. To była głupota, że miał ten nóż.Ł. R.nie wiedział, że oskarżony ma nóż. Najpierw trzech mężczyzn zaczęło bić brata oskarżonego i jego konkubina przybiegła prosić o pomoc. Oskarżony pobiegł z nią i chciał ich porozdzielać. Wtedy wszyscy zaczęli się bić. Dostał i wkurzył się. Wyciągnął nóż i chyba chciał kogoś nastraszyć, ale dobrze nie pamięta tego zdarzenia. Z tego co wie, zadał cios tym nożem. Nie pamiętał czy zadawał jakieś inne ciosy. Wskazał, że nie pamięta rozboju przyB., ale przyznaje się do niego.
Oskarżony przyznał się do popełnienia czynu zart. 178a §1 k.k.wyjaśniając, że jest właścicielem motorowerumarki W.. W dniu 9 maja 2013r. w nocy zadzwoniła do niegoA. B. (1)aby przyjechał po nią do parku. Wcześniej tego dnia spożywał alkohol w postaci piwa. Wracając skuterem do miejsca zamieszkania został zatrzymany do kontroli drogowej i poddany badaniu na zawartość alkoholu z wynikiem badania 1,64 ‰ i 1,69 ‰ w wydychanym powietrzu.
W kolejnym przesłuchaniu oskarżony przyznał się jedynie do kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości i nie przyznał się do popełnienia pozostałych zarzucanych mu czynów.
Podtrzymał swe wyjaśnienia dotyczące rozboju w okolicachsklepu (...)podając, iż nie okradł pokrzywdzonego, ani go nie pobił. Nie przyznał się do zabójstwa wskazując, że była to bójka. Na dole mieszkaniaM. K.spotkałS. S. (1)jak dobiegł zobaczył, że w pięciu „obrabiają”Ł.. Od jednego napastnika dostał uderzenie z pięści w zęby. Zaczęli go okładać. Nie było jego zamiarem pozbawienie kogoś życia, chciał tylko pomóc bratu. Nie kontrolował swojego zachowania, wpadł w jakiś amok. Mężczyzna, którego ranił również był w posiadaniu noża. Wyjaśnił, że nie wie skąd się wziął nóż. Nie chodzi na co dzień z nożem. Być może miał to narzędzie do swojej obrony. Po tym jak spotkałS. S. (1)na dole w bramie to nie wbiegał już na górę. Z okien mieszkania nie miał możliwości zaobserwowania tego zdarzenia. Przyznał, że goniłN. S. (1). Jak za nim biegł to nie miał noża w ręku. Nie miał noża jak wybiegał z mieszkania. Trudno stwierdzić czy mógł go komuś zabrać. Oskarżony wyjaśnił, że nie zdawał sobie sprawy, że on dostał nożem. Jak dobiegli doS.to nie było już żadnych uderzeń. Jakby wiedział, że zrobił cośS.to starałby się mu pomóc, zadzwonić poi Pogotowie.
Dowód:
- wyjaśnieniaA. R.k. 141-142, 157-158, 218, 570-571;
W toku postępowania sądowegoA. R.nie przyznał się do umyślnego pozbawienia życia. Co do drugiego czynu nie przyznał się w ogóle, może był tam w tym czasie, ale nie dokonał rozboju. Nie przyznał się do trzeciego zarzutu, natomiast przyznał się w całości do zarzutu czwartego.
Podtrzymał swe dotychczasowe wyjaśnienia. Nadto odnośnie pierwszego zarzutu wyjaśnił, że motywem jego działań była napaść na brata. Wtrącił się do bójki. GoniłN. S. (1). Raczej miał przy sobie nóż, ale nie jest w stanie go opisać. Miał wcześniej z ta grupa zajście przy nasypie kolejowym. Po przyjściu do domu całkiem możliwe, że wziął nóż. Nie pamiętał jak zadawał ciosy tym nożem. To wszystko było podczas szamotaniny. Nie pamięta ile uderzeń zadał. Wyjaśnił, że dopuszcza taką możliwość, że uderzyłS.nożem. Nie pamięta tego, nie zaprzecza, że tak mogło być.
Dowód:
-wyjaśnieniaA. R.k. 734-737;

Ł. R.ma(...). Jest kawalerem i nie ma nikogo na swym utrzymaniu. Posiada wykształcenie podstawowe. Z zawodu jest(...). Nie był leczony neurologicznie, psychiatrycznie i odwykowo.
Ł. R.swoim funkcjonowaniem zaburzał porządek prawny i obyczajowy. W towarzystwie starszego brata stanowił realne zagrożenie dla lokalnej społeczności. Charakteryzował się niskim standardem funkcjonowania. Pozbawiony jakichkolwiek aspiracji życiowych. Pozostawał pod wpływem starszego brata. Miał opinię osoby zaczepnej i konfliktowej, wzbudzając strach i obawy o bezpieczeństwo.
Dowód:
- dane o osobie oskarżonego k. 123v, 761;
- wywiad środowiskowy k. 591-592;
Ł. R.był karany:
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 24.01.2008r. sygn. akt II K 27/08 za czyn zart. 278 § 3 k.k.,art. 278 §1 k.k.na karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 10 zł każda,
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 12.12.2008r. sygn. akt VI K 1288/08 za czyn zart. 279 § 1 k.k.na karę roku pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych po 10 zł każda,
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 11.05.2009r. sygn. akt II K 82/09 za czyn zart. 158 §1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.na karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby oraz grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych po 10 zł każda.
Dowód:
- dane o karalności k. 527-528;
- odpis wyroku w sprawie VI K 1288/08 k. 540-541;
- odpis wyroku w sprawie II K 82/09 k. 542-543;
W toku postępowania przygotowawczegoŁ. R.przyznał się częściowo do udziału w bójce i w całości do rozboju w okolicachsklepu (...).
Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia miał miejsce incydent na wałach kolejowych. Grupa osób sprowokowałaA. R.. Doszło do szarpaniny. Po chwili oni poszli w swoją stronę, a oskarżeni zS. S. (1)w stronęul. (...). W godzinach wieczornych miała miejsce impreza w mieszkaniuK..P.wódkę. Około 23-24:00 oskarżony wraz zS. S. (1)wyszli z mieszkania i poszli w kierunkuul. (...). Gdy przeszli przezul. (...)za oskarżonym pojawili się biegnący od biblioteki trzej z sześciu, których oskarżony widział na wałach kolejowych. Podbiegli do niego i bez słowa rzucili w krzaki i zaczęli bić. Dostał kilka kopniaków i uderzeń z pięści po całym ciele, głównie celowane w głowę.S.pobiegła poA.. Po około pół minucieA.się pojawił i wybiegł w ich stronę. Gdy zobaczyliA.od razu się rozbiegli iA.zaczął ich gonić w stronę biblioteki. Oskarżony wstał i pobiegł w tamta stronę. Za biblioteką oskarżony zauważył jakA.bije się z jednym z tych chłopaków. Była taka bójka „jeden na jeden” na ciosy pięściami i kopniaki. Nie widział tam noża. Obaj mieli trochę pokrwawione twarze.J.stał z boku chodnika i się przyglądał. Po chwili ten co się bił zaczął uciekać w kierunku garaży przyul. (...). Po kilkunastu metrach chyba potknął się o krawężnik i się wywrócił.A.do niego dobiegł i kilka razy kopnął. Po tym poszli zS. S. (1)po piwo. Jak po nie szliA.był dość mocno wystraszony i mówił, że trafił tego chłopaka nożem. Jak wyjaśnił oskarżony nie zdawał sobie sprawy z tego, że ten człowiek mógł zostać poważnie zraniony. Przyznał, że w trakcie bójki międzyA.i tym drugim na parkingu, gdzieA.potem przyznał, że użył noża, oskarżony dwa razy kopnął tego człowieka gdy oni stali i się bili. Kopnął dlatego, że też dostał od niego cios z pięści w głowę gdy do nich podszedł.
Odnośnie rozboju wyjaśnił. Że zauważyli zA.nieznanego im człowieka. Najpierw dał on po papierosie i pogadali. Był on dość pijany.A.wymyślił by go okraść. Kazał oskarżonemu przytrzymać ręce z tyłu, a on obszukał kieszenie i wyciągnął na pewno portfel. Telefony nie widział. Oskarżony nie bil pokrzywdzonego, a tylko go trzymał. Nie przypominał sobie byA.go uderzył.A.miał wtedy ze sobą skuter, którym przyjechali. Aby trochę dla żartów postraszyć tego człowiekaA.powiedział, że przywiążą go na lince do tego skutera i będą go ciągać po parkingu. Było to na żarty. Ten chłopak jak go obrobili uciekł w kierunkuul. (...). Tak naprawdę go obrobili bo nie chciał im kupić piwa i sami sobie wzięli od niego pieniądze.
Podczas kolejnych przesłuchańŁ. R.dodał, iż w trakcie bójki nie miał żadnego noża i nie wiedział, że ma bratA.. Dowiedział się, że go użył, boA.mu o tym powiedział. Widział jak brat szarpał się z jednym z mężczyzn. Jak oskarżony podszedł to dostał z pięści wtedy kopnął go dwa razy. Gdy odszedł on się nadal szarpał z bratem. Widział jak brat pobiegł za garaże. Ten mężczyzna leżał na parkingu. Oskarżony pobiegł za bratem. Nie widział, aby brat zadawał ciosyN. S. (1), widział tylko jak się szarpali. Nie widział u brata noża.
Przesłuchany po przedstawieniu zmienionych zarzutówŁ. R.nie przyznał się do zabójstwa i przyznał się do rozboju. Wyjaśnił, że jak podniósł się z krzaków toA.już był i zaczął rozganiać napastników.A.pobiegł za nimi na parking. Oskarżony później dobiegł na parking i widział, jakA.bije się z trzema napastnikami. Wśród nich byłJ.. Wówczas oskarżony złapałJ.i odciągnął go kawałek odA..J.odbiegł kawałek, a oskarżony za nim pobiegł, po czym zaczęli się kłócić. Po około 2 minutachA.klepnął go w ramię i powiedział żeby uciekali bo policja jedzie. Uciekli poza garaże iA.powiedział mu po tym wszystkim, że dźgnął właśnie nożem. Oskarżony dodał, że nie widział u brata noża. Jak odchodzili z miejsca zdarzenia nie widział go również. Być może schował go sobie za pas. Po okazaniu noża oskarżony wskazał, że widział ten nóż u brata w kuchni. Jak wyjaśnił nie słyszał podczas zdarzenia, aby ktoś krzyczał on ma kosę lub nóż.
Dowód:
- wyjaśnieniaŁ. R.k. 124-125, 148-149, 162-163, 523, 575-516;
W toku postępowania sądowegoŁ. R.przyznał się do rozboju. Nie przyznał się do zabójstwa. Podtrzymał swe wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym. Zmienił jednak swe wyjaśnienia i wskazał, że rozboju dokonał sam,A. R.tam nie było. Zmiana wyjaśnień wynikała z tego, że oskarżony przebaczył bratu, który zadał się z jego dziewczyna. Chce powiedzieć prawdę. Jak pili to się pogodzili. Wybaczył mu.
Dowód:
- wyjaśnieniaŁ. R.k. 737-738v;
Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy oparł się w głównej mierze na dowodach w postaci opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, opiniach sądowo-lekarskich, na protokołach oględzin miejsca zdarzenia, dokumentacji fotograficznej, sprawozdaniu z sekcji zwłok. Opinie sporządzone w niniejszej sprawie, jako odpowiadające wymogom prawa tj. jasne, pełne i nie zawierające sprzeczności oraz oparte na specjalistycznej wiedzy stanowią pełnowartościowy materiał dowodowy. Nadto wszelkie czynności procesowe podjęte w sprawie były zgodnie z prawem, a z każdej z nich sporządzono stosowne protokoły, ich wyniki zaś nie budziły żadnych wątpliwości.
Sąd oparł się również częściowo na wyjaśnieniach oskarżonegoA. R.. W zakresie w jakim oskarżony przedstawił przebieg zdarzenia z dnia 18 maja 2013r. do wynikłej wieczorem bójki jego wyjaśnienia nie budziły wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności. Spożywanie alkoholu w mieszkaniuM. K., zdarzenie do jakiego doszło w okolicach torów kolejowych, powrót do mieszkaniaM. K.i dalsze spożywanie alkoholu znajdują pełne potwierdzenie w wyjaśnieniach współoskarżonego i świadków, zarówno znajomych oskarżonego, jak i świadków będących w grupie osób, z którymi doszło do sprzeczki w okolicach wałów kolejowych. W tej części również wyjaśnieniaŁ. R.posłużyły do ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonych stanowią zatem pełnowartościowy materiał dowodowy pozwalający na ustalenie, iż przedmiotowego dnia doszło do zatargu oskarżonych z grupą osób wśród których znajdował sięN. S. (1).
Ustalając początkowy przebieg bójki do jakiej doszło w okolicachul. (...)częściowo posłużył się wyjaśnieniamiŁ. R., który opisał okoliczności w jakich spotkał osoby wychodzące z mieszkaniaP. S. (2)i okoliczności w jakich doszło do przedmiotowego zajścia. Co prawda zarówno oskarżony, jak i świadkowie przesłuchani w sprawie przedstawiając okoliczności rozpoczęcia bójki umniejszali swoją w tym rolę, jednakże zasady doświadczenia życiowego, dynamika zajścia, znajdowanie się uczestników w stanie nietrzeźwości i przebieg zdarzenia wskazują łącznie na dynamiczny rozwój zdarzenia po spotkaniuŁ. R.z osobami wychodzącymi z mieszkaniaP. S. (2). Brak możliwości ustalenia osób/osoby, która rozpoczęła bójkę nie ma jednak wpływu na ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Bez wątpienia z całą pewnością ustalić można bowiem, że w zdarzeniu uczestniczył początkowoŁ. R.i osoby biorące udział w spotkaniu w mieszkaniuP. S. (2), a w trakcie zdarzenia obie strony atakowały się wzajemnie.
W części na wiarę zasługiwały również wyjaśnieniaA. R., w których opisał początkowy przebieg bójki jaka miała miejsce w okolicachul. (...)wO.. Oskarżony wskazał na swój w niej udział, nie przeczył temu, że miał przy sobie nóż, przyznając, że mógł go wyjąć i „dziabnąć” pokrzywdzonych. Wyjaśnienia te choć posługują się formą przypuszczającą uznać należy za wiarygodne. Wyjaśnienia te są przy tym konsekwentne. W toku postępowania sądowego oskarżonyA. R.wskazał „w trakcie tej szarpaniny (…) nie wyjąłem noża, to dopiero po jakimś czasie, ale nie wiem kiedy. Możliwe, że doszło do takiej sytuacji, że biegłem za kimś z tym nożem” (k. 735v). WyjaśnieniaA. R.tworzą przy tym logiczną i spójną całość. Oskarżony miał przy sobie nóż, po przybyciu na miejsce bójki włączył się do niej, a gdy został uderzony przez jednego z jej uczestników zdenerwował się i wyciągnął nóż, którym następnie machał próbując ugodzić jej uczestników. Fakt posługiwania się nożem, bieganie z nim i próby ugodzenia uczestników zdarzenia potwierdza bowiem treść zeznań świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie. Świadkowie stanowczo i konsekwentnie wskazywali, żeA. R.po przybyciu ma miejsce zdarzenia miał ze sobą nóż, którym posługiwał się próbując zadać ciosy. Świadkowie wskazali jednak, iż nóż widzieli dopiero po tym jakN. S. (1)krzyknął by uciekać, bo „on ma nóż” (zeznaniaH. O.k. 764-765,R.P.k. 794,W. J. (2)k. 945v). Logiczne jest zatem to, iż przedmiotowy nóż został okazany i używany nie od początku udziału w bójce oskarżonego, ale dopiero gdy znalazł się on w jej centrum i został uderzony przez jednego z jej uczestników. WspółoskarżonyŁ. R.rozpoznał przy tym przedmiotowy nóż jako pochodzący z kuchni mieszkania zajmowanego przezA. R., a sam oskarżony nie wykluczył tego, że nóż ten mógł mieć z mieszkania które wynajmował (k. 142). Co więcej z treści opinii sądowo-lekarskich wynika, iż oskarżony ugodził przedmiotowym nożemT. S. (1), co pośrednio przyznał sam oskarżony (k. 736). Nie budzi zatem żadnych wątpliwości Sądu to, że opisany przez oskarżonego początkowy przebieg bójki – dający obraz walki wszystkich ze wszystkimi odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy.
Jednocześnie Sąd nie dał wiary zeznaniomT. S. (1), w których wskazał, iż obrażenie w postaci rany kłuto-ciętej zostało mu zadane, gdy uciekał z miejsca zdarzenia, a jego udział w trakcie bójki ograniczał się do próby rozdzielenia jej uczestników. Postawa zaprezentowana przez świadka w sposób oczywisty zmierza do umniejszenia roli świadka w zdarzeniu i jest sprzeczna z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Przeczą temu opisane powyżej wyjaśnieniaA. R.. Również zeznaniaH. O.potwierdzają, żeT. S. (1)brał udział w bójce, a rana została mu zdana w jej trakcie, gdy jej uczestnicy znajdowali się „w zwarciu”. Świadek wskazał, iżT. S. (1)biegł razem ze świadkiem i widać było, że z boku brzucha miał rozerwaną koszulkę i było pełno krwi (k. 764), a gdy świadek uciekał zeS., w tym samym czasie braciaR.biegli zaN. S. (1)(k. 764v). Zatem rana musiała zostaćT. S. (1)wcześniej, a skoro „T.stał przyN.podczas tej bójki” (k. 764v) i toN. S. (1)w jej trakcie dostrzegł nóż, to logicznym jest, że do ugodzeniaT. S. (1)nożem musiało dojść, gdy uczestnicy bójki wzajemnie ze sobą walczyli. Potwierdzają to zeznaniaR.P., która zeznała, że „zobaczyła, żeT.iN.biją jakiegoś chłopaka” (k. 101), a „z tych krzaków wybiegł chybaT.i trzymał się ręką za żebra, za brzuch. Po nim wybiegłN.i wtedy właśnie zaczął krzyczeć, że on ma nóż i żebyśmy zaczęli uciekać” (k. 794). Zeznania świadka tworzą zatem logiczną całość z zeznaniamiH. O.. UdziałT. S. (1)w zdarzeniu, a tym samym nieprawdziwość jego zeznań w tej części, potwierdzaD. K. (1)wskazując, że „najpierw się biłN.i tenT.z młodszymR.” (k. 797v).
Inaczej ocenić należało wyjaśnieniaA. R., w których opisywał dalszy przebieg zdarzenia. Początkowo oskarżony wskazywał, że nie pamięta by zdarzenie przeniosło się na parking przed biblioteką i nie pamięta tego jak zadał ciosy nożemN. S. (1). W toku dalszego postępowania wskazał, że to wszystko miało miejsce podczas szamotaniny i nie pamięta ile ciosów zadał (k. 734v), nie biegł za pokrzywdzonymN. S. (1), a rany mogły powstać w trakcie szamotaniny (k. 736v). Jego wyjaśnienia sprzeczne są z wyjaśnieniamiŁ. R., który konsekwentnie wskazywał, że „A.zaczął ich gonić w stronę biblioteki, gdzie oni uciekali. Ja też wstałem i pobiegłem w tą samą stronę. Za biblioteką zauważyłem jakA.bije się z jednym z tych chłopaków” (k. 124v).
Sąd nie dał jednak wiaryŁ. R.w tej części, w której twierdził on, że w czasie gdy jego brat bił się zN. S. (1)stał z boku. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym w szczególności zeznaniaN. S. (2)iI. Ł., w sposób zbieżny, logiczny i konsekwentny podważają twierdzenia oskarżonego. Świadkowie zgodnie wskazali na agresywne zachowanie obu atakującychN. S. (1)mężczyzn. Kategorycznie wskazali, że kopiących było dwóch, kopali na zmianę i byli tak samo agresywni. Co prawda oskarżony przyznał, że dwa razy kopnąłN. S. (1), gdy oni obaj stali i się bili (k. 125) jednak i te twierdzenia oskarżonego nie wytrzymują konfrontacji z zeznaniami w/w świadków.N. S. (2)iI. Ł.w sposób zbieżny opisali ten fragment zdarzenia, który zarejestrowali w swojej świadomości. Co istotne świadkowie ci w żaden sposób nie byli zaangażowani w konflikt jaki wyniknął miedzy oskarżonymi, a grupą osób w której znajdowali się pokrzywdzeni w niniejszej sprawie. Sprawia to, że ich relacja nie jest obciążona w żaden sposób chęcią umniejszenia roli którejś z osób w zdarzeniu, a ich zeznania odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zaobserwowanego przez nich fragmentu zdarzenia.
Jednocześnie Sąd dał wiarę wyjaśnieniomŁ. R., w których podnosił, że nie wiedział o tym, że w trakcie bójki jego brat posługiwał się nożem, a dowiedział się o tym po zdarzeniu od brata kiedy powiedział, że chłopak z którym bił się na parkingu został przez niego ugodzony. Wyjaśnienia oskarżonego są w tym względzie konsekwentne. „Nie widziałem tam noża” (k. 125), „nie miałem żadnego noża, nie wiedziałem, że ma bratA.” (k. 148), „nie widziałem żeby mój brat zadawał ciosyN. S. (1), ja widziałem tylko, jak się szarpali. Nie widziałem u mojego brata noża” (k. 162-163), „nie widziałem u niego noża (…) jak odchodziliśmy z miejsca zdarzenia również nie widziałem noża uA.”” (k. 575), „nie widziałem u brata noża” (k. 738)
Oskarżony przeczył temu by słyszał ostrzeżenie o posiadaniu przez współoskarżonego noża. Jak wskazałA. R.również i on nie słyszał, by któryś z uczestników zdarzenia tak krzyczał.
Twierdzenia oskarżonego znajdują pośrednio potwierdzenie w opinii sądowo-lekarskiej sporządzonej przez biegłegoK. M. (3). Z opinii tej wynika, że rana kłuta pleców w okolicy łopatkowej i rana w przedniej powierzchni klatki piersiowej po stronie prawej mogły powstać, gdy ofiara znajdowała się tyłem do sprawcy, przy czym w przypadku drugiej rany należy mówić o sytuacji bardziej statycznej. Odpowiada to zatem obrazowi zdarzenia, gdyA. R.goniącN. S. (1)zadaje mu ranę pleców w okolicy łopatkowej, a następnie, gdyN. S. (1)zwalnia dogania go i zadaje mu ranę przedniej powierzchni klatki piersiowej, po czym do obu mężczyzn dobiegaŁ. R.i wraz z bratem bije leżącego już pokrzywdzonego. Koresponduje to z twierdzeniemŁ. R., który przyznał: „Była taka sytuacja, że pobiegłem zaA., ale on tam już był tzn. koło biblioteki” (k. 576).
Również takie okoliczności jak to, iżA. R.nie nosi ze sobą na co dzień noża lub scyzoryka przemawia za daniem wiary oskarżonemuŁ. R..
Takie ustalenia nie stoją przy tym w sprzeczności z zeznaniamiN. S. (2). Świadek wskazał, że za uciekającym pokrzywdzonym biegło dwóch mężczyzn. Świadek nie był jednak pewien tego, czyN. S. (1)został załapany, czy sam się zatrzymał (k. 761v). Nie obserwował on zatem momentu, gdyA. R.zbliżył się do pokrzywdzonego i zadał mu ciosy nożem. Szczegółowa obserwacja zdarzenia i relacja świadka rozpoczyna się od momentu, gdy przy pokrzywdzonym znajdowali się obaj bracia. Co istotne również świadek nie widział już wówczas u oskarżonegoA. R.noża lub innego przedmiotu, którym miałby on się posługiwać.
Również zeznaniaR.P.nie stanowią zdaniem Sądu podstawy do zakwestionowania w tym względzie wyjaśnieńŁ. R..R. P.na etapie postępowania sądowego wskazała bowiem, iż „zobaczyła, żeN.dostał w plecy tym nożem (…)N.stał, a oskarżeni złapali go we dwóch i go zatrzymali. Właśnie wtedy zobaczyłam, że oskarżony dźgnął go tym nożem dwa razy w plecy, a jak go złapał lepiej, to w brzuch. Dźgał goA., aŁ.go wtedy kopał. JakN.dostał w brzuch, to upadł na ziemię i wtedy oni kopali go już we dwóch” (k. 794v). Powyższe zeznania świadka w ocenie sądu nie zasługują na wiarę. To pierwsze zeznania, złożone w toku postępowania przygotowawczego są w ocenie Sądu rzeczywistą relacją z przebiegu zdarzenia i to one winny stanowić podstawę ustalenia stanu faktycznego.R. P.w żaden logiczny sposób nie uzasadniła zmiany treści zeznań. Wskazała jedynie, że wtedy nie była pewna kto dźgnąłN. S. (1)nożem, a teraz jest już pewna. Nadto mimo stanowczości świadka zaprezentowanej na rozprawie co do przebiegu w/w fragmentu zdarzenia jej zeznania są sprzeczne z treścią opinii sądowo-lekarskiej. Świadek podkreślała, iż widziała trzy ciosy zadane pokrzywdzonemu – dwa w plecy i jeden w brzuch. Z opinii sądowo-lekarskiej oraz sekcji zwłok pokrzywdzonegoN. S. (1)wynika, iż zostały mu zadane jedynie dwie rany. Co więcej zeznania złożone w toku postępowania sądowego nie znajdują potwierdzenia w zeznaniachD. K. (1), która wskazała, że świadekP.„mówiła mi, że nie widziała jakN.dostał cios lub ciosy nożem, a tylko słyszała jak krzyczał” (k. 406v). Późniejsza zmiana zeznańD. K. (1)(k. 798) stanowi zaś w ocenie Sądu jedynie próbę potwierdzenia treści przedstawionych przezR.P.celem obciążenia oskarżonych.
Zdaniem Sądu wyjaśnieniom oskarżonegoŁ. R.nie przeczą też zeznaniaW. J. (2). Zeznania świadka opisujące fragment zdarzenia na parkingu pod biblioteką są bowiem niekonsekwentne. Początkowo świadek wskazywał, iż widział moment zadaniaN. S. (1)ciosu nożem przezA. R.i to, że w tym czasieŁ. R.kopał pokrzywdzonego po całym ciele (k. 6). W toku postępowania sądowego świadek zmienił swe zeznania wskazując, że „nie widziałem tam na parkingu za bardzo noża w ręce. Bili go z pięści” (k. 946) oraz, że wydawało mu się że uderzył goA.nożem (k. 946v). Brak stanowczości i konsekwencji w zeznaniach świadka oraz to, iż świadek obserwował zdarzenie dopiero od pewnego jego momentu i nie widział chwili dobiegnięcia oskarżonegoA. R.do pokrzywdzonego powodują, iż jego zeznaniom w zakresie w jakim wskazywały na okoliczności zadania pokrzywdzonemu ciosu nożem nie sposób uznać za wiarygodne. Jest to tym bardziej uzasadnione, gdy weźmie się pod uwagę wyjaśnieniaŁ. R., który wskazał, że biegnąc z miejsca bójki przyul. (...)zatrzymał się na chwilę i kłócił ze świadkiem, a dopiero gdy zobaczył swego brata biegnącego za garaże przy bibliotece, pobiegł za nim. Wówczas też świadekJ.udał się w to miejsce i obserwował sytuację, gdy oskarżeni już wspólnie bili pokrzywdzonego. Z tych też względów Sąd nie dał wiary świadkowi w części w jakiej opisywał swe spostrzeżenia dotyczące zadania ran nożemN. S. (1)i udziału przy tymŁ. R..
Całkowicie niewiarygodne są zaś wyjaśnieniaA. R., w których wskazywał, iż po dobiegnięciu doN. S. (1)nie zadawał już żadnych ciosów i uderzeń, rozmawiał z nim i nie zorientował się, że jest on ranny. Zeznania świadkaN. S. (2),I. Ł.oraz wyjaśnieniaŁ. R.powodują, że twierdzeniaA. R.uznać należało jedynie za przyjętą przez niego linię obrony.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniomA. R.również w tej części, w której wskazywał on, że w trakcie zdarzenia również inny uczestnik bójki miał nóż. Okoliczność ta pojawiła się dopiero w późniejszym toku postępowania, gdy znaleziono noże zabezpieczone w niniejszej sprawie. Oskarżony w żaden sposób nie ustosunkował się do tej nowej okoliczności pojawiającej się w jego wyjaśnieniach, zaś posługiwanie się nożem przez innego niż oskarżony uczestnika zdarzenia nie znalazło potwierdzenia w żadnym dowodzie zgromadzonym w sprawie.
Na wiarę nie zasługiwały wyjaśnieniaA. R.związane ze zdarzeniem z udziałemP. S. (1). Oskarżony ten konsekwentnie przeczył swemu udziałowi w tym zdarzeniu. Mimo to pozostały materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości co do udziału i roliA. R.w zdarzeniu. Sam oskarżony przyznał, że mogło być tak, że był z bratem na tyłach(...)dwa razy (k. 736). WyjaśnieniaA. R.nie korespondują z wyjaśnieniamiŁ. R.złożonymi w toku postępowania przygotowawczego oraz zeznaniami świadkaP. S. (1).Ł. R.w początkowym etapie postępowania w sposób szczegółowy opisał okoliczności zaboru rzeczy pokrzywdzonemu. Wskazał na rolę każdego z uczestników zdarzenia i czynności przez nich podejmowane. Potwierdziły to całkowicie wiarygodne zeznania świadkaP. S. (1). Choć świadek iŁ. R.w sposób odmienny opisali przyczyny zastosowania przemocy to ich twierdzenia wzajemnie ze sobą korelują pozwalając na odtworzenie rzeczywistego przebiegu zdarzenia z dnia 18 maja 2015r. Jedynie w zakresie w jakim oskarżonyŁ. R.zaprzeczał używaniu przemocy względemP. S. (1)Sąd nie dał mu wiary. Opinia sadowo-lekarska oraz zbieżne z nią zeznania świadka pozwalają na przyjęcie, iż pokrzywdzony był bity i kopany po całym ciele.
Z tych też względów Sąd nie dał wiary zmienionym wyjaśnieniomŁ. R., w których zaprzeczał udziałowi brata w rozboju na tyłachsklepu (...). Przyczyną zmiany wyjaśnień oskarżonegoŁ. R.miał być konflikt miedzy braćmi o dziewczynę. Jak wskazałŁ. R.S. S. (1)na kilka miesięcy przed zdarzeniem zdradziła go zA. R.i był na niego zły, boS. S. (1)przyznała się do tego tydzień przed zdarzeniem i z tego powodu chciał wrobić brata w rozbój (k. 737v). Jednocześnie jednak oskarżonyŁ. R.wskazał, iż z bratem pogodził się w dniu zdarzenia, gdy razem pili (k. 738-738v). Jego wytłumaczenie zmiany zeznań jest zatem nielogiczne, skoro bowiem oskarżony wybaczył bratu już przed zatrzymaniem i przesłuchaniem, to nie miał żadnego powodu by obciążać go nieprawdziwymi wyjaśnieniami. Ponadto jak wskazała świadekS. S. (1)zdradziłaA.zŁ.,Ł.zA.nie zdradziła (k. 948).
Sąd w całości dał wiarę wyjaśnieniomA. R.związanym z kierowaniem motorowerem w dniu 9 maja 2013r. Oskarżony zgodnie z ustalonym stanem faktycznym wskazał na ilość spożytego alkoholu, czas jaki upłynął od jego spożycia do kierowania pojazdem mechanicznym oraz okoliczności w jakich doszło do kontroli przez funkcjonariuszy policji. Jego wyjaśnienia w tej części znajdują pełne potwierdzenie w zeznaniachM. Ł.i protokole badania stanu trzeźwości, tworząc spójną i logiczną całość.
Ustalając stan faktyczny Sąd dał również wiarę zeznaniom świadków będących bezpośrednimi uczestnikami i obserwatorami zdarzenia.
Poza opisaną powyżej częścią Sąd oparł sia na zeznaniachT. S. (1), który opisał spotkanie uP. S. (2)i rozwój wydarzeń po jego opuszczeniu.
Sąd dał wiarę zeznaniomH. O.. Świadek w sposób konsekwentny i logiczny opisała przebieg zdarzenia, który zaobserwowała oraz swoje zachowanie i czynności podjęte po zdarzeniu. Jednakże w części, w której świadek podała, iż o tym, żeN. S. (1)ugodziłA. R.dowiedziała się od samego pokrzywdzonego, zeznania świadka nie zasługiwały na wiarę. Twierdzenia świadka w tym zakresie pojawiły się dopiero na etapie postępowania sądowego i mając na względzie jednoznaczne i zbieżne zeznaniaN. S. (2)iI. Ł.opisującej stan pokrzywdzonego i jego zachowanie w oczekiwaniu na przyjazd pogotowia ratunkowego, uznać je należało jedynie za próbę obciążeniaA. R., a nie odzwierciedlenie faktów zaobserwowanych przez świadka.
Również zeznaniaR.P., poza częścią opisującą zadanie ranN. S. (1), o czym była mowa, stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego. Zdarzenie na torach kolejowych, spotkanie w mieszkaniuP. S. (2)i początkowy przebieg bójki opisany przez świadka w pełni koreluje z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.
A. H.opisała początkowy przebieg bójki, wskazując na udział w niej poszczególnych uczestników. Wskazała przy tym, że nie jest w stanie podać kto pierwszy zaczął bójkę. Nadto świadek opisała swe zachowanie po ucieczce pod wiadukt kolejowy. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania zeznań świadka i oparł się na nich ustalając stan faktyczny. PodobnieD. K. (1)opisała okoliczności zdarzenia na wałach kolejowych, spotkania uP. S. (2)oraz przebieg bójki. Świadek niczego nie zatajając opisywała tylko te okoliczności, które zaobserwowała. Jedynie w części w jakiej zmieniła zeznania próbując uwiarygodnić wersję zdarzenia przedstawioną przez swą koleżankęR.P.zeznaniaD. K. (1)nie znalazły odzwierciedlenia w ustalonym stanie faktycznym. W pozostałej części jej zeznania jako w pełni korelujące z pozostałym materiałem dowodowym stanowiły podstawę czynienia ustaleń faktycznych.
Podobnie zeznaniaW. J. (2), poza częścią dotyczącą okoliczności zadania ciosówN. S. (1), stanowiły pełnowartościowy materiał dowodowy. Okoliczności podane przez świadka w powyższym zakresie korespondują z całością zgromadzonego materiału dowodowego tworząc pełną i logiczną całość. Tak też ocenić należało zeznaniaS. S. (3),M. Ż.iG. K., którzy nie byli bezpośrednimi świadkami fragmentu zdarzenia mającego miejsce na parkingu biblioteki. Świadkowie przedstawili zarejestrowany przez siebie fragment zdarzenia, a Sąd nie znalazł żadnych okoliczności podważających prawdziwość ich twierdzeń.
ZeznaniaN. W.,K. M. (2),P. S. (2)iM. P. (1)pomogły w ustaleniu stanu faktycznego w części odnoszącej się do przebiegu spotkania towarzyskiego jakie miało miejsce w mieszkaniuP. S. (2). Świadkowie nie posiadali jednak żadnych istotnych informacji dotyczących przebiegu zdarzeń po opuszczeniu mieszkaniaP. S. (2)przez grupę osób, w której znajdowali się pokrzywdzeniN. S. (1)iT. S. (1).
Ustalając stan faktyczny Sąd częściowo oparł się też na zeznaniachM. K.. Świadek opisał co robili oskarżeni bezpośrednio przed zdarzeniem. Wskazał również na to, żeS. S. (1)przybiegła do mieszkania świadka poA. R.. Co prawda w toku postępowania sądowego świadek zmienił swe zeznania w tej części, jednakże w żaden sposób nie potrafił wytłumaczyć przyczyn zmiany swych zeznań. Zdaniem Sądu zmiana ta miał na celu wyłącznie potwierdzenie wersji przedstawianej przezA. R.iS. S. (1)mającą wskazać na to, żeA. R.wybiegając z mieszkaniaM. K.nie zabrał przedmiotowego noża. W takim też zakresie Sąd uznał za niewiarygodne zeznaniaS. S. (1). Świadek była co prawda konsekwentna podając w toku całego postępowania, że spotkałaA. R., gdy wychodził z bloku, w którym znajdowało się mieszkanieM. K.. Jednakże, jak wskazał oskarżonyŁ. R.świadek podała mu inną wersję zdarzenia wskazując, że z oskarżonymA. R.rozmawiała przez domofon, po czym wyszedł on z mieszkania. Nadto niezależnie od oceny w/w zeznań żadnych wątpliwości nie może budzić to, iż oskarżonyA. R.wychodząc z mieszkania miał przy sobie nóż.
Pomocniczo przy ustaleniu stanu faktycznego Sąd posłużył się również zeznaniami funkcjonariuszy policjiS. D.iP. J.oraz lekarzapogotowia (...), którzy opisali okoliczności zgłoszenia i interwencji po zdarzeniu z dnia 18 maja 2013r.
W ustaleniu stanu faktycznego nie były pomocne zeznaniaW. S.,A. B. (2),D. G.którzy nie posiadali żadnych istotnych informacji o zdarzeniu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Na wstępnie niniejszych rozważań należy podkreśli iż zgodnie zart. 158 k.k.odpowiedzialności karnej podlega ten kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1lub wart. 157 § 1przy czym występek ten nie należy do przestępstw skutkowych, co oznacza, że nie musi zaistnieć ani śmierć, ani skutek określony wart. 156 § 1 lub art. 157 § 1 k.k.Zaistnienie takich skutków (będących wynikiem bójki lub pobicia) powodowałoby odpowiedzialność za kwalifikowany typ przestępstwa określony w§ 2 lub 3 art. 158 k.k.
Strona podmiotowa przestępstwa zart. 158 k.k.(przestępstwa z narażenia) polega więc co najmniej na przewidywaniu i godzeniu się na to, że bierze się udział w bójce lub pobiciu, które stwarzają narażenie człowieka na zaistnienie jednego ze wskazanych w tym przepisie skutków, do których nie musi dojść. O tym zaś, czy owe narażenie w rzeczywistości miało miejsce, decyduje całokształt okoliczności zdarzenia, będących wynikiem analizy czynności wykonawczych i pozostających z nimi w ścisłym związku z ewentualnymi skutkami, pozwalającymi na uznanie, że charakter zdarzenia stwarzał realne narażenie na zaistnienie jednego ze skutków wskazanych wart. 158 § 1 k.k.
Jednocześnie pojęcia "bójka" i "pobicie" nie są tożsame, a określone zostały w doktrynie i w orzecznictwie. Tak więc przez bójkę rozumie się starcie pomiędzy co najmniej trzema osobami, które atakują się wzajemnie, występując zarazem w roli napastników i napadniętych. Pobiciem jest czynna napaść dwóch lub więcej osób na inną osobę lub osoby, przy czym w zdarzeniu tym występuje wyraźny podział ról na napastników i napadniętych (broniących się).
Analiza niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że oskarżeniA.iŁ. R.w dniu 18 maja 2013r. uczestniczyli w bójce w rozumieniuart. 158 k.k.Poza oskarżonymi w bójce uczestniczyły inne osoby, w tym pokrzywdzeniN. S. (1)iT. S. (1). Obie strony były aktywne i obie strony zadawały ciosy chcąc wyrządzić krzywdę drugiej stronie. Jak wskazałA. R.„”jak w ulu tam było (…) laliśmy się jak popadło, uderzałem pięściami jak popadło, żeby tylko kogoś trafić, oni podobnie” (k. 129v), potwierdzają to świadkowie, w tymR. P., wskazując, że pokrzywdzeni bili się z oskarżonymi. Zdarzenie to było niebezpieczne w znaczeniu o jakim mowa wart. 158 k.k.Siła zadanych ciosów, agresja stron, zadawanie ciosów w newralgiczne organy jak głowa i brzuch świadczą o realnym niebezpieczeństwie powstania podczas zdarzenia skutków określonych wart. 156 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.Potwierdza to opinia sadowo-lekarska dotycząca powstania obrażeń uT. S. (1)wskazując wprost, że został on narażony na wystąpienie następstw zart. 156 § 1 k.k.(k. 397-399).
Zdaniem Sądu przyjąć należało, że w ramach jednego histrycznie zdarzenia, rozwijającego się dynamicznie, doszło najpierw do wystąpienia bójki, która przerodziła się następnie w jednostronny atak oskarżonych i pobicie nie broniącego się już pokrzywdzonego. Po tym jakN. S. (1)dostrzegł nóż u oskarżonegoA. R.i ostrzegł o tym znajomych, uczestnicy bójki zaczęli uciekać w różnych kierunkach. Cześć z nich pobiegła w stronę dworca kolejowego, część zaś w stronę parkingu przy bibliotece. OskarżeniŁ. R.iA. R.pobiegli w stronę biblioteki podążając za uciekającymN. S. (1). Pokrzywdzony nie atakował juz wówczas oskarżonych. Dążył on do oddalenia się z miejsca zdarzenia. Oskarżeni, początkowoA. R., a po chwiliŁ. R., mimo to nie zaprzestali agresywnego zachowania i czynnie napadli na uciekającego pokrzywdzonego. Zdarzenie przekształciło się zatem w pobicieN. S. (1). Nie jest bowiem wykluczone, że w ramach jednego czynu, stanowiącego zwartą całość, jednak rozwijającego się dynamicznie i zmiennego w czasie, może najpierw dojść do bójki dwóch atakujących się stron, a następnie, po osiągnięciu znaczącej przewagi przez jedną z nich i wyraźnym zaniechaniu ataków przez drugą stronę, kontynuowane zdarzenie przerodzi się w pobicie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28 czerwca 2012r., II AKa 55/12, KZS 2012/10/53). Działanie oskarżonych rozważać zatem należało jako wyczerpanie w obu formach znamionart. 158 k.k.lubart. 159 k.k., o czym poniżej.
Dokonując prawnokarnej oceny zachowania oskarżonegoA. R.należało mieć w polu widzenia i to, że oskarżony ten w trakcie bójki używał noża. Okoliczność ta winna znaleźć odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej czynu poprzez przyjęcie, że swym działaniem oskarżony wypełnił znamionaart. 159 k.k.Surowsza odpowiedzialność karna wynika tutaj ze szczególnie niebezpiecznego charakteru zdarzenia. Bójka lub pobicie nie nabiera jednak szczególnie niebezpiecznego charakteru z tego powodu, że sprawca posiada przy sobie broń palną, nóż lub inny podobnie niebezpieczny przedmiot, że chwyta taki przedmiot do ręki, a nawet, że demonstruje go innym uczestnikom zajścia, lecz dopiero z tego powodu, że wykorzystując szczególne właściwości broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu i stosując określony sposób ich użycia wywołuje już nie abstrakcyjne, lecz bardzo konkretne niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego.
Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.A. R.nie ograniczył się jedynie do demonstracji noża. Używał go. Jak wskazali zgodnie świadkowie, a czemu oskarżony nie zaprzeczał, w trakcie zdarzenia wyciągnął on nóż, z którym następnie biegał za uczestnikami zdarzenia wymachując nim, a nadto w trakcie bójki zadał nim ranęT. S. (1), zaś w tracie późniejszego pobiciaN. S. (1)dwie rany kłute. Niewątpliwe zatem postępowanie oskarżonegoA. R.realnie zwiększało niebezpieczeństwo bójki poprzez używanie noża, co wyczerpało znamionaart. 159 k.k.
Do skazania zart. 159 k.k.nie wystarcza jednak ustalenie, że tylko jeden spośród uczestników bójki lub pobicia używał niebezpiecznego narzędzia. Na podstawieart. 159 k.k.może zostać skazany tylko ten uczestnik pobicia, który danego przedmiotu niebezpiecznego faktycznie używał. Pozostali odpowiadają na podstawieart. 158 § 1 k.k.Podmiotem przestępstwa określonego wart. 159 k.k.może być bowiem tylko ten uczestnik bójki lub pobicia, który używał niebezpiecznego przedmiotu. Z tego też względuŁ. R.nie poniesie odpowiedzialności na podstawieart. 159 k.k., leczart. 158 k.k.
Dodatkowo jeżeli konkretnemu uczestnikowi bójki lub pobicia można przypisać spowodowanie konkretnych obrażeń pokrzywdzonego dla pełnego odzwierciedlenia zdarzenia kwalifikacja prawna czynu winna zostać uzupełniona o odpowiedni przepis sankcjonujący popełnienie przestępstwa przeciw zdrowiu i życiu. I tak nie budzi wątpliwości Sądu, iż w trakcie bójkiA. R.używając noża zadałT. S. (1)ranę kłuto-ciętą okolicy pożebża, która naruszyła czynności narządów ciała na czas poniżej siedmiu dni. Kwalifikacja prawna czynu przypisanegoA. R.winna zatem zostać uzupełniona również oart. 157 § 2 k.k.
Z kolei dokonując pobiciaN. S. (1)oskarżony zdał mu dwie rany kłute: klatki piersiowej na plecach w okolicy łopatkowej i klatki piersiowej po stronie prawej w linii pachowej przedniej. W wyniku zadanych ran nastąpił zgonN. S. (1). Rozważenia wymagało zatem czy działanie to wyczerpało znamionaart. 148 k.k.Albowiem jeżeli uczestnik bójki lub pobicia dopuszcza się ekscesu, umyślnie powodując śmierć poniesie odpowiedzialność na podstawieart. 148 k.k.w zbiegu kumulatywnym zart. 158 k.k.lubart. 159 k.k.
Analiza i ocena całego zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego prowadzi do przekonania, żeA. R., swoim działaniem zmierzał do pozbawienia życiaN. S. (1), który to skutek w ocenie Sądu Okręgowego obejmował zamiarem ewentualnym.A. R.chcąc spowodować uszkodzenie ciała pokrzywdzonego, zgodą swą, stanowiącą realny proces psychiczny, obejmował tak wyjątkowo ciężki skutek, jakim jest śmierć ofiary. Zamiar, chociaż istnieje tylko w świadomości sprawcy, jest faktem psychologicznym, który podlega takim samym regułom dowodowym, jak okoliczności o charakterze przedmiotowym. Jeżeli więc sprawca nie wyraził swego zamiaru wprost wnioskuje się o nim z okoliczności całego zdarzenia.
Całokształt okoliczności podmiotowych i przedmiotowych w niniejszej sprawie powoduje, iż wbrew twierdzeniom oskarżonego, jego działanie nie wypełniło znamion przestępstwa zart. 158 § 3 k.k., lecz zbrodni zart. 148 § 1 k.k.popełnionej w zamiarze ewentualnym. Sprawca działa z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonego wtedy, gdy ma on świadomość możliwości nastąpienia śmierci pokrzywdzonego i na to się godzi, to znaczy wprawdzie nie chce, aby śmierć pokrzywdzonego nastąpiła, ale zarazem nie chce, żeby nie nastąpiła, a więc wykazuje całkowitą obojętność wobec uświadomionej sobie możliwości śmierci pokrzywdzonego.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem istotne znaczenie dla przyjęcia, że sprawca dopuścił się zabójstwa z zamiarem ewentualnym może mieć tło i powody zajścia, osobowość oraz pobudki działania sprawcy, jego stosunek do pokrzywdzonego, rozmiary użytego narzędzia i siła z jaką zadano cios, rodzaj doznanych przez pobitego obrażeń ciała, osobowość i charakter sprawcy, jego dotychczasowy tryb życia, zachowanie się przed i po dokonaniu czynu oraz inne jeszcze okoliczności, z których jednoznacznie wynika, że oskarżony chcąc spowodować uszkodzenie ciała, zgodą swą obejmował skutek w postaci śmierci ofiary (wyrok SN z dnia 31.VIII.1973 r., III KR 199/73, OSNKW 1974, z. 2, poz. 25; z dnia 9.V.1974 r., III KR 388/73, OSNKW 1974, z. 7-8, poz. 137; z dnia 6.VI.1974 r., II KR 339/73, OSNKW 1974, z. 10, poz. 184, s. 33; z dnia 28.VI.1977, VI KRN 14/77, OSNGP 1978, nr 1, poz. 1 s. 3; z dnia 14.IV.1977 r., III KR 62/77, OSNGP 1977, nr 10, poz. 81, s. 9; z dnia 3.X.1981r., III KR 242/81, OSNPG 1982, nr 5 poz. 63; z dnia 29.VIII.1983 r., II KR 177/83, OSNGP 1984, poz. 23, s. 4; z dnia 26.II.1987 r., I KR 24/87, OSNGP 1987, nr 10, poz. 118; z dnia 21.I.1985r., I KR 320/84, OSNPG 1986 nr 2 poz. 17).
Mając powyższe na uwadze jeżeli zważy się, że oskarżonyA. R.dogoniwszyN. S. (1)zadał mu dwa ciosy nożem, z których drugi zadany został z bardzo dużą siłą, a następnie już z udziałem swego brata bił pokrzywdzonegoN. S. (1), w tym kopiąc go po całym ciele w tym w ważne dla życia organy, zdaniem Sądu Okręgowego stanowi to wystarczający dowód działania w zamiarze wynikowym pozbawienia życia. Albowiem jakkolwiek sam rodzaj zadanego ciosu i jego lokalizacja, użycie niebezpiecznego narzędzia z reguły nie mogą stanowić wyłącznej przesłanki do uznania, że sprawca działał z zamiarem zabójstwa, to jednak wtedy, gdy ciosy zadawane z dużą siłą i agresywnością (wszak drugi z ciosów przebił twarda tkankę jaką jest żebro), godzą w tak ważną część ciała jak przestrzeń międzyżebrowa i wątroba, a po zadaniu ciosów sprawca nie zaprzestaje agresywnego zachowania, lecz dalej stosuje przemoc wobec bezbronnego pokrzywdzonego, może to stanowić dostateczny dowód działania sprawcy z zamiarem zabójstwa (bezpośrednim lub wynikowym). Wobec powyższego, uwzględniając rozległość obrażeń pokrzywdzonego, siłę zadawanych ciosów oraz czas przez który oskarżony biłN. S. (1), Sąd Okręgowy uznał, żeA. R.w bardzo wysokim stopniu uświadamiał sobie prawdopodobieństwo pozbawienia życia pokrzywdzonego.
Także zachowanie oskarżonego po zdarzeniu, kiedy to zostawił pokrzywdzonego nie udzieliwszy mu żadnej pomocy, chociażby poprzez wezwanie pomocy medycznej, wskazuje, że skutek w postaci śmierci pokrzywdzonego byłA. R.obojętny. W ocenie Sądu Okręgowego stan psychiczny oskarżonego pozwalał na możliwość przewidywania przez niego skutków jego czynu, w tym uświadomienia zaistnienia skutku tak dalece idącego, jakim jest śmierć człowieka. Nie można bowiem stracić z pola widzenia tego, że działanie oskarżonego było połączone z krwawieniem i widocznymi obrażeniami ciała pokrzywdzonego. Jak wskazali świadkowie, a co potwierdziły protokoły oględzin, na miejscu zdarzenia było bardzo dużo krwi, a pokrzywdzony pluł krwią. JednakżeA. R.nie przedsięwziął jakichkolwiek kroków zmierzających do udzielenia ofierze pomocy medycznej. Pozostawienie przez oskarżonego pokrzywdzonego, gdy jeszcze dawał znaki życia nie świadczy bynajmniej o odstąpieniu od zamiaru zabójstwa, wręcz przeciwnie pozostawienie ciężko pobitej ofiary bez najmniejszej próby udzielenia jej pomocy może być również elementem godzenia się na śmierć ofiary (wyrok SN z dnia 18.XI.1980r., III KR 351/80, OSNKW 1981/6/31).
Zatem o istnieniu po stronie oskarżonegoA. R.zamiaru ewentualnego decyduje zarówno to, iż miał on świadomość wysokiego stopnia prawdopodobieństwa tego, że podejmując określone zachowanie, może popełnić czyn zabroniony, jak i to, że nie podjął on żadnych działań zmniejszających stopień prawdopodobieństwa popełnienia tego czynu.
Również takie okoliczności, jak rozwój i dotychczasowe doświadczenie życiowe oskarżonego przemawiają za przyjęciem zamiaru ewentualnego zabójstwa.A. R.jest osobą młodą, wielokrotnie karaną za przestępstwa związane z użyciem przemocy. Jak sam wyjaśnił jest osobą agresywną, dostaje czasami „białej gorączki”, „wpada w szał”. Oskarżony znał zatem reakcje swego organizmu na sytuacje stresowe i zdawał sobie sprawę z tego, iż po wystąpieniu określonych sytuacji bardzo łatwo wyzwala się w nim agresja. Mimo tego oskarżony nie unikał sytuacji, w których mogło dojść do sprowokowania u niego zachowań agresywnych, wręcz przeciwnie spożywając alkohol ułatwiający ich wyzwolenie powodował takie zdarzenia.
Nadto przy ocenie, czy po stronie sprawcy występował zamiar ewentualny zabójstwa świadczyć mogą relacje i stosunki między pokrzywdzonym i oskarżonym oraz pobudki działania sprawcy. Oskarżony przed zdarzeniem miał zatarg z pokrzywdzonymN. S. (1). Wcześniej tego dnia doszło do sprzeczki w okolicach torów kolejowych. Następnie oskarżony spotkałN. S. (1)w czasie gdy ten bil się z jego bratemŁ. R.. Spożyty alkohol spowodował wyolbrzymienie pobudek oraz zmniejszenie obawy przed odpowiedzialnością za popełnione przestępstwo. Oskarżony udał się więc za uciekającym pokrzywdzonym, gonił go i udało mu się zadać pierwszą z ran. Mimo tego nie zaprzestał on swych czynności i po dobiegnięciu zadał on drugi znacznie silniejszy cios. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego użycie alkoholu w znacznej dawce zazwyczaj wyolbrzymia pobudki błahe, rozluźnia hamulce moralne, zwiększa zuchwalstwo i zmniejsza obawę przed odpowiedzialnością za popełnione przestępstwo, dlatego brak u sprawcy będącego w stanie upojenia alkoholowego wyraźnych i występujących z dużym nasileniem pobudek nie wyłącza możliwości przypisania mu zbrodni zabójstwa lub usiłowania zabójstwa (wyrok SN z dnia 10.X.1974r., III KR 187/74). Zatem również i te okoliczności przemawiają za przyjęciem istnienia po stronie oskarżonego zamiaru wynikowego. Albowiem, choć nie występowały w niniejszej sprawie silne pobudki, to wystarczające dla powstania po stronie oskarżonego zamiaru wynikowego zabójstwa były wydarzenia w postaci bójki wzmocnione wcześniejszym zdarzeniem w okolicach torów kolejowych.
Reasumując, jeśli weźmie się pod uwagę sposób działania oskarżonego, ilość zadanych ciosów, ich umiejscowienie (klatka piersiowa i jama brzuszna ofiary), zadanie ich ze znaczną siłą wobec uciekającego pokrzywdzonego, który nie był w stanie należycie przeciwstawić się atakowi, a także przy uwzględnieniu osobowości oskarżonego i działania w stanie pełnej poczytalności, to nie może budzić wątpliwości, że oskarżony miał świadomość tego, że zachowanie takie łączyć trzeba ze śmiercią ofiary i godził się na to, za czym przemawia brak udzielenia po zdarzeniu pokrzywdzonemu jakiejkolwiek pomocy.
Brak jest przy tym jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby na istnienie po stronie oskarżonego zamiaru bezpośredniego zabójstwaN. S. (1). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie można również stwierdzić, by skutek w postaci śmierci pokrzywdzonego był nieumyślny.
Z tych też przyczyn zachowanieA. R.w postaci udziału w bójce w trakcie której używał noża i spowodował wT. S. (1)obrażenia ciała naruszające czynności narządów ciała na okres nie przekraczający dni 7, a następnie udziału w pobiciuN. S. (1)w trakcie którego działając z zamiarem ewentualnym pozbawienia pokrzywdzonego życia zadał mu przedmiotowym nożem dwie rany kłute zakwalifikować należało jako czyn wyczerpujący znamionaart. 148 § 1 k.k.iart. 159 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Dodatkowo Sąd uwzględnił to, iżA. R.czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego wart. 64 § 1 k.k.Zgodnie z tym przepisem jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Podkreślić należy, żeA. R.przypisane mu niniejszym wyrokiem przestępstwo opisane powyżej popełnił w rok i 3 miesiące po odbyciu, w okresie od 23 maja 2011r. do 28 lutego 2012r. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 9 lutego 2007r. sygn. akt II K 128/06. Z uwagi na to, iż skazanie w sprawie II K 128/06 dotyczyło czynu zart. 158 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., a zatem czynu skierowanego przeciw zdrowiu i życiu podobieństwo przestępstw w rozumieniuart. 115 § 3 k.k.nie może budzić żadnych wątpliwości. W tym miejscu wskazać należy, iż choć stwierdzenie popełnienia czynu znalazło swe odzwierciedlenie w opisie czynu przypisanego oskarżonemu, to na skutek przeoczenia nie znalazło się ono w podstawie prawnej skazania. Mimo to Sąd miał powyższą okoliczność na uwadze zarówno formułując opis czynu przypisanegoA. R., jak i ważąc wymiar kary o czym dalej.
Inaczej Sąd ocenił zachowanie oskarżonegoŁ. R.. W ocenie Sądu zachowaniu tego oskarżonego nie można przypisać popełnienia zbrodni zabójstwa nawet w zamiarze ewentualnym. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznegoŁ. R.podbiegł doN. S. (1)jako drugi. Nie widział on jak współoskarżony zadaje mu rany nożem, co więcej nie wiedział on o tym, żeA. R.w trakcie całego zajścia miał przy sobie nóż. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że po dobiegnięciu do pokrzywdzonegoŁ. R.używał przemocy kopiąc go po całym ciele, w tym po głowie. Nie jest to jednak wystarczające dla uznania, że godził się z tym, że w wyniku tego zachowaniaN. S. (1)poniesie tak daleki skutek jak śmierć ofiary.
Z całą pewnością można jednak uznać, iż oskarżonyŁ. R.brał udział w bójce, a następnie pobiciu w wyniku którego śmierć poniósłN. S. (1). Zdaniem Sądu następstwo to oskarżony mógł i powinien przewidzieć. Wskazują na to okoliczności zajścia świadczące o tym, że miało ono charakter na tyle niebezpieczny, iż mogło w nim dojść do śmierci człowieka. Wskazać tu należy na szczególną brutalność w zadawaniu ciosów. Bowiem, gdy oskarżeni bili swoją ofiarę, zadając jej konsekwentnie ciosy i kopnięcia wymierzone w głowę i klatkę piersiową, to uwzględniając wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania nie może ulegać wątpliwości, iżŁ. R.powinien i mógł przewidzieć śmiertelny skutek takiego działania. Nadto wykorzystanie przewagi nad pokrzywdzonym, w momencie kiedy leżał on na ziemi i w sposób widoczny krwawił, a mimo to niezaprzestanie zadawania ciosów również wskazują na możliwość i powinność przewidzenia skutków działania. Z tych też względów Sąd uznał, żeŁ. R.swym działaniem polegającym na udziale w bójce i pobiciu wyczerpał znamionaart. 158 § 3 k.k.
Analiza i ocena całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadziła również do wniosku, że oskarżeni swym działaniem w dniu 18 maja 2013r. wypełnili znamionaart. 280 § 1 k.k.
Zgodnie z tym przepisem karze podlega ten kto kradnie używając przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem, albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Zgromadzony materiał dowodowy nie nasuwa żadnych wątpliwości co do tego, że oskarżeni stosując jeden z w/w sposobów dokonali zaboru rzeczy należących doP. S. (1). Posługując się przemocą w postaci bicia rękami i kopania po całym ciele oskarżeni zabrali pokrzywdzonemu portfel z zawartością i telefon komórkowy o łącznej wartości 170 zł. Wobec powyższego swoim zachowaniem wyczerpali oni znamionaart. 280 § 1 k.k.Nadto z uwagi na to, że wskutek zastosowanej przemocyP. S. (1)odniósł obrażenia skutkujące naruszeniem czynności narządów ciała na okres nie przekraczający dni 7 (vide: opinia sądowo-lekarska), Sąd uzupełnił kwalifikację prawną oart. 157 § 2 k.k.Jak wskazał bowiem Sąd Najwyższy, przedmiotem ochronyart. 280 § 1 k.k.jest własność i posiadanie mienia oraz nietykalność i wolność człowieka, w związku z czym przestępstwo określone w tym przepisie nie jest przedmiotowo podobne do przestępstw określonych w przepisach, których przedmiotem ochrony jest życie lub zdrowie. Jeżeli sprawca przestępstwa rozboju określonego wart. 280 k.k.używając przemocy wobec osoby, wyczerpuje znamiona określone w przepisach ustawy karnej, których przedmiotem jest życie lub zdrowie (art. 156, art. 157 k.k.), to przepisy te – zgodnie z nakazem wynikającym z treściart. 11 § 2 k.k.- należy powołać w kumulatywnej kwalifikacji prawnej obokart. 280 § 1 k.k.(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1979r.,(...)11/77). Skoro zatem obaj oskarżeni używali przemocy w postaci kopania i bicia rękami po całym ciele to każdy z nich swoim działaniem spowodował obrażenia w postaci wielomiejscowych otarć naskórka, podbiegnięć krwawych i powierzchownych ran w zakresie twarzoczaszki, tułowia i kończyn, które to obrażenia naruszały czynności narządów ciałaP. S. (1)na okres poniżej 7 dni.
Dodatkowo każdy z oskarżonych dopuścił się w/w czynu w warunkach powrotu do przestępstwa. Żadnych wątpliwości Sądu nie budziło to, iżŁ. R.dokonał rozboju w ciągu pięciu lat po odbyciu kary roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy w sprawie o sygn. VI K 1288/08 za czyn zart. 279 § 1 k.k.tj. za podobne przestępstwo umyślne.
Również iA. R.zarzucanego mu czynu dokonał w warunkach powrotu do przestępstwa. Jednakże wbrew twierdzeniom oskarżyciela publicznego jego zachowanie nie stanowiło recydywy specjalnej szczególnej opisanej wart. 64 § 2 k.k., a stanowiło jedynie recydywę specjalną zwykłą opisaną w§ 1w/w artykułu.
Przepisart. 64 § 2 k.k.dla jego zastosowania wymaga „ponowności” popełnienia jednego z wyliczonych w nim przestępstw. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 25 kwietnia 1996r. określenie „ponownie” oznacza, że dla przyjęcia powrotu sprawcy do przestępstwa – popełnionego w warunkach określonych wart. 64 § 2 k.k.- konieczne jest uprzednie skazanie sprawcy z zastosowaniemart. 64 § 1 k.k., ale nie za jakiekolwiek przestępstwo umyślne, lecz albo za takie samo przestępstwo, jak aktualnie zarzucone (tożsamość jednostkowa), albo za przestępstwo należące do tej samej grupy przestępstw, które zostały wymienione wart. 64 § 2 k.k.(tożsamość rodzajowa).A. R.wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy sygn. akt II K 329/04 został skazany za czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.Czyn ten, choć podobny w rozumieniuart. 115 k.k.do czynu zart. 280 § 1 k.k., nie stanowi jednak podstawy do przyjęcia recydywy w rozumieniuart. 64 § 2 k.k.Brak bowiem w niniejszej sprawie „ponowności” popełnienia przestępstwa. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie temu by uznać, iż działanieA. R.zakwalifikować jako popełnione w warunkach§ 1 art. 64 k.k.Przypisanego w punkcie III części dyspozytywnej wyroku czynu zart. 280 § 1 k.k.oskarżonyA. R.dokonał bowiem w ciągu pięciu lat od odbycia w dniach 23 maja 2011r. do 28 lutego 2012r. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 128/06 przez Sąd Rejonowy w Oleśnicy, a którą oskarżony odbywał w ramach orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 6 kwietnia 2009r. kary łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Z powyższych względów Sąd uznał, iż działanie obu oskarżonych polegające na dokonaniu rozboju naP. S. (1)zakwalifikować należało zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Żadnych wątpliwości nie budziło i to, żeA. R.kierując pojazdem mechanicznym – motoroweremmarki W.– i znajdując się w stanie nietrzeźwości wyczerpał znamionaart. 178a § 1 k.k.
Zgodnie zart.178a § 1 k.k.karze podlega ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Zgodnie zart. 115 § 16 pkt 2 kkstan nietrzeźwości zachodzi wtedy, gdy zawartość alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Tak więc, wart. 115 § 16uwzględniono kryterium prospektywne - zawartości alkoholu prowadzącej do stężenia przekraczającego wymienione w tym przepisie wartości, ze względu na to, że osoby, które spowodowały zdarzenie w komunikacji, mogły spożywać niedawno alkohol, który był dopiero w fazie wchłaniania. Jeżeli mowa o "progowym", konstytutywnym dla kodeksowego pojęcia stanu nietrzeźwości stężeniu alkoholu, określonym przez wskaźniki 0,5 promila we krwi oraz 0,25 mg w jednym dm3wydychanego powietrza, to trzeba pamiętać, że stan nietrzeźwości zachodzi w relewantnym czasie nie tylko wtedy, kiedy zawartość alkoholu we krwi lub w wydychanym powietrzu w czasie tym owe wskaźniki przekracza, lecz również wtedy, kiedy wprawdzie rzeczonych wskaźników nie przekracza, ale prowadzi do ich przekroczenia.
W niniejszej sprawie zawartość alkoholu w wysokości 1,64 mg na 1 dm3wydychanego powietrza w pierwszym badaniu i 1,69 mg na 1 dm3wydychanego powietrza w drugim badaniu, zbadana za pomocą urządzenia kontrolno-pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu, znacznie przekraczała ilość przewidzianą dla stwierdzenia stanu nietrzeźwości. Jednocześnie z uwagi na to, żeA. R.w okresie od 23 maja 2011r. do 28 lutego 2012r., w ramach wyroku łącznego sygn. II K 289/08, odbywał karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 178a § 1 k.k.orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 9 lutego 2007r. w sprawie II K 128/06, Sąd uznał, że jego czyn zakwalifikować należy zart. 178a § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Kierując się powyższym i stwierdzając brak przyczyn wyłączających zawinienie Sąd wymierzył oskarżonym kary w wysokości:

-

A. R.:

- 15 lat pozbawienia wolności za czyn opisany w punkcie I części dyspozytywnej wyroku,
- 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn opisany w punkcie III części dyspozytywnej wyroku,
- 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn opisany w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku,

-

Ł. R.:

- 4 lat pozbawienia wolności za czyn opisany w punkcie II części dyspozytywnej wyroku,
- 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn opisany w punkcie V części dyspozytywnej wyroku.
Wymierzając oskarżonym kary jednostkowe Sąd brał pod uwagę z jednej strony, aby kary efektywnie spełniły związane z nimi cele społeczne, z drugiej zaś strony, aby były one karami zindywidualizowanymi, to jest takimi, które w odniesieniu konkretnego sprawcy popełniającego czyn przestępny, będą zgodne z zasadami zapisanymi przez ustawodawcę w treści przepisuart. 53 k.k.Znaczenie tych dyrektyw jest tym większe im cięższe skutki powoduje przestępstwo, im bardziej drastyczne lub zuchwałe jest działanie sprawcy oraz w im większym stopniu podłożem przestępstwa jest nieakceptowany społecznie styl życia.
Kara winna jednak również stanowić sprawiedliwościową odpłatę, która spełniać będzie (gdy jest to niezbędne) funkcję zabezpieczającą, która będzie spełniać funkcję właściwego kształtowania prawnej świadomości społeczeństwa, funkcję wychowawczą i funkcje prewencyjne, a zarazem jej rodzaj i stopień surowości będzie uwzględniał rozmiary winy sprawcy czynu zabronionego i stopień społecznej szkodliwości czynu jemu przypisanego (ocenianej przez pryzmat wskazań zawartych wart. 115 § 2 k.k.).
Wymierzając oskarżonemuA. R.karę za czyn opisany w punkcie pierwszym części dyspozytywnej wyroku tj. zbrodni zart. 148 § 1 k.k.iart. 159 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Sąd miał na uwadze, iż dopuścił się on czynu o najwyższym stopniu społecznej szkodliwości – pozbawił życia człowieka. Życia, które niezależnie od wieku, stanu zdrowia, reprezentowanego poziomu wiedzy, kultury, stanu rodzinnego i realnej społecznej przydatności, jest wartością największą, podlegającą jednakowej ochronie prawnej. Okolicznością obciążającą oskarżonego jest również jego zachowanie po dokonaniu przestępstwa – nie udzielenie pokrzywdzonemu żadnej pomocy, nie wykazanie jakiejkolwiek skruchy i żalu z powodu popełnionego przestępstwa. Wskazane wyżej okoliczności, a nadto lekceważenie podstawowych zasad moralnych, brak jakiegokolwiek poszanowania życia ludzkiego, dotychczasowa linia życia, świadczy o dużym zdemoralizowaniu oskarżonego.
Całokształt okoliczności niniejszej sprawy, w tym działanie oskarżonego z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia, powoduje iż za słuszną w odniesieniu do oskarżonegoA. R.należało uznać karę 15 lat pozbawienia wolności. Tak wymierzona kara jest zdaniem Sądu nie tylko adekwatna do stopnia winy oskarżonego, ale realizuje też w stosunku do niego cele zapobiegawcze i wychowawcze. Zapobiegawczy sens wymierzonej kary pozbawienia wolności ma bowiem na celu odstraszenie sprawców od ponownego wejścia na drogę przestępstwa, natomiast jej cel wychowawczy realizuje się poprzez kształtowanie postawy oskarżonego zarówno wobec własnego czynu, jak i przestępstwa w ogóle. Jednocześnie kara orzeczona wobecA. R.czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełnia swe zadania w zakresie prewencji generalnej polegające na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa.
Nadto jakkolwiekkodeks karnynie traktuje właściwego zbiegu przepisów jako ustawowej okoliczności wpływającej na obostrzenie wymiaru kary, to jednak w judykaturze utrwalił się pogląd, że w wypadku skazania za czyn wyczerpujący znamiona dwóch albo więcej zbiegających się przepisów (art. 11 § 2 k.k.), okoliczności stanowiące znamiona przestępstw określonych w tych przepisach mogą być uznane za obciążające, z wyłączeniem tych, które mieszczą się w przepisie, na podstawie którego wymierzono karę (wyrok Sądu Najwyższego z 3 kwietnia 1997 r., III KKN 196/96, OSNKW 1997/7-8/59). Rzecz jednak w tym, że instytucja kumulatywnej kwalifikacji prawnej (art. 11 § 2 k.k.) ma znaczenie na płaszczyźnie wymiaru kary o tyle, że dopiero w takiej postaci oddaje ona całą kryminalną zawartość czynu, opisuje jego bezprawie uwzględnione w charakterystyce typów czynów zabronionych, których znamiona ten czyn realizuje oraz ujawnia, że czyn taki stanowi zamach na dwa lub więcej dóbr prawnie chronionych (A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, T. I, Zakamycze 2004, wyd. II - komentarz do art. 11, teza 10). W konsekwencji oznacza to, że tego rodzaju czyn cechuje się z reguły nie tylko wyższym stopniem społecznej jego szkodliwości, ale również i wyższym stopniem winy sprawcy (wyrok SN z 3 listopada 2004 r., V KK 1/03, Prok. i Pr. - wkł. 2005/11/1). Jeśli zatem zgodnie z dyrektywami wymiaru kary, określonymi wart. 53 k.k., Sąd wymierzając karę zobowiązany jest uwzględnić m.in. stopień winy sprawcy, stopień społecznej szkodliwości czynu (a w tym rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych obowiązków, postać zamiaru, motywacje sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia -art. 115 § 2 k.k.) oraz rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, to oczywistym jest, że inaczej należy ocenić - w sensie wymiaru kary - czyn sprawcy, który dokonał przestępstwa zabójstwa, a inaczej czyn sprawcy, który dodatkowo brał udział w bójce i pobiciu używając niebezpiecznego narzędzia w postaci noża. Waga takich czynów jest niewątpliwie różna, a w tym drugim przypadku wymierzona kara musi niewątpliwie uwzględniać zwiększone natężenie karnoprawnego bezprawia.
Okolicznością obciążającą, uwzględnioną przez Sąd przy wymiarze kary, jest także i to, że oskarżony działał podczas popełniania czynu zabronionego pod wpływem alkoholu.A. R.znał swoją reakcję na ten środek i potrafił przewidzieć skutki jego działania. Stan upojenia alkoholowego wpłynął na jego zachowanie w krytycznym czasie, ułatwił wyzwolenie zachowań agresywnych i obniżył intelektualną kontrolę nad emocjami. Okoliczność ta wpływa także na stopień winy oskarżonego i miała istotny wpływ na wymiar kary
Oceniając sylwetkę oskarżonegoA. R.Sąd miał na uwadze okoliczności łagodzące, a to jego młody wiek oraz częściowe przyznanie się do winy.
Wcześniejsza linia życia oskarżonego przedstawiona w wywiadzie kuratora sądowego, wcześniejsza wielokrotna karalność oskarżonego, działanie w ramach recydywy specjalnej zwykłej oraz charakter czynu popełnionego z błahych i niskich pobudek w pełni uzasadniają przyjęcie, że oskarżonyA. R.wymaga izolacji w warunkach więziennych. W ocenie Sądu tak ukształtowana osobowość oskarżonego wymaga stałej i trwałej kontroli w warunkach więziennych. Wymierzona kara 15 lat pozbawienia wolności jest wystarczająca do osiągnięcia celów wychowawczo – prewencyjnych wobec oskarżonego i wobec potencjalnych sprawców tego rodzaju przestępstw. W świadomości oskarżonego winna ona wzbudzić przekonanie o konieczności przestrzegania norm prawnych i wykształcenia krytycznego stosunku do popełnionego czynu. Jednocześnie z uwagi na młody wiek oskarżonego istnieje jeszcze możliwość pozytywnego wpływu na postawęA. R.i jego readaptacja do społecznie pożądanych postaw.
Również w odniesieniu doŁ. R.Sąd przy wymiarze kary za czyn opisany w punkcie II części dyspozytywnej wyroku kierował się wskazaniamiart. 53 k.k.
Sąd rozważył całokształt okoliczności dotyczących osoby oskarżonego. Nie bez znaczenia jest tutaj postać jego zamiaru, działali on bowiem umyślnie w zamiarze bezpośrednim udziału w bójce i pobiciu, lecz skutek jego działania w postaci śmierciN. S. (1)był przez niego w sposób zawiniony nieuświadomiony. Z kolei stopień winy limituje wymiar kary zgodnie z treściąart. 53 § 1 kk. Sąd wziął również pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego. Przestępstw zart. 158 k.k.skierowane jest przeciw jednemu z najważniejszych dóbr prawnych jakim jest życie i zdrowie ludzkie. Oskarżony swym zachowaniem naruszył zaś te dobra. Sąd miał również w polu widzenia częściowe przyznanie się przezŁ. R.do winy i złożenie przez niego wyjaśnień w sprawie. Przy wymiarze kary Sąd kierował się także właściwościami i warunkami osobistymi oskarżonego oraz jego sposobem życia przed popełnieniem przestępstw.Ł. R.posiada negatywną opinię środowiskową. Sprawiał problemy wychowawczych, jest agresywny, pozostaje pod silnym negatywnym wpływem brata. Był on mimo młodego wieku karany sądownie. Nie bez znaczenia dla wymiaru kar są również rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstw. Z tych też względów Sąd w odniesieniu do czynu zart. 158 § 3 k.k.uznał za sprawiedliwą i zgodną z wymogamiart. 53 k.k.karę 4 lat pozbawienia wolności.
Również przy wymiarze kary dla oskarżonych za czyn zart. 280 § 1 k.k.Sąd rozważył również całokształt okoliczności dotyczących osób oskarżonych. Nie bez znaczenia jest tutaj postać zamiaru sprawców, działali oni bowiem z zamiarem bezpośrednim, który stanowi o większym stopniu winy, niż w przypadku zamiaru ewentualnego. Z kolei stopień winy limituje wymiar kary zgodnie z treściąart. 53 § 1 kk. Sąd wziął również pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonych. Sąd kierował się znaczną społeczną szkodliwością popełnionego przez oskarżonych czynu. Dokonując przestępstwa rozboju kierowali oni bowiem swe przestępcze działanie przeciw kilku dobrom chronionym prawem – mieniu i zdrowiu i życiu pokrzywdzonego. Także przy wymiarze kary za w/w czyn Sąd kierował się także właściwościami i warunkami osobistymi oskarżonych oraz ich sposobem życia przed popełnieniem przestępstw. Dotychczasowa linia życiowa obu oskarżonych wskazuje bezsprzecznie, iż dotychczas stosowane środki nie odniosły rezultatu w postaci wytworzenia u oskarżonych trwałych i pożądanych społecznie postaw. Oskarżeni byli wielokrotnie karani. Pomimo tego dopuścili się kolejnego przestępstwa, popełnionego w warunkach recydywy opisanej wart. 64 § 1 k.k.Ponadto w środowisku posiadają oni negatywne opinie i są postrzegani jako osoby utrzymujące kontakty z osobami o ujemnej opinii społecznej. Mimo młodego wieku oskarżeni nie czynią żadnych starań, ani w kierunku zdobycia wykształcenia, ani znalezienia pracy zarobkowej.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i uwzględniając postawę sprawców zaprezentowaną na rozprawie Sąd uznał, iż kary w wymiarze po 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności będą karami uwzględniającymi w pełni dyrektywyart. 53 k.k.
Z kolei wymierzającA. R.karę za czyn wyczerpujący znamionaart. 178a § 1 k.k.Sąd wziął pod uwagę znaczny stopień winy oskarżonego i znaczny stopień społecznej szkodliwości jego czynu.A. R.naruszył bowiem umyślnie reguły bezpieczeństwa w komunikacji, narażając w ten sposób innych uczestników ruchu na utratę życia, zdrowia lub co najmniej uszkodzenie mienia. Nadto przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę popełnienie czynu w warunkach recydywy oraz nagminność zachowań wypełniających dyspozycjęart. 178a § 1 k.k., która w ocenie Sądu znacznie zwiększa społeczną szkodliwość czynu.
Mając za podstawęart. 42 § 2 k.k.Sąd orzekł ponadto wobec oskarżonegoA. R.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 4. Sąd oparł się w tym względzie na ugruntowanym już orzecznictwie Sądu Najwyższego, z którego jednoznacznie wynika obowiązek orzekania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych lub pojazdów mechanicznych określonego rodzaju wobec sprawcy przestępstwa, o którym mowa wart. 178a § 1 k.k.(zob. m.in. orzeczenie SN z 5. 06. 2003 r. (II KK 106/05), orzeczenie SN z dnia 29. 01. 2002 r. (I KZP 32/01), orzeczenie SN z dnia 21. 11. 2001 r. (OSNKW 2002/1-2/5). Zdaniem Sądu Najwyższego obowiązek orzeczenia wobec nietrzeźwego sprawcy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, uczestniczącego w ruchu, środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych albo pojazdów mechanicznych określonego rodzaju ściśle sprzęgnięty jest z celem, jaki zakaz ten ma realizować. Chodzi nie tylko o kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, ale w pierwszym rzędzie o cele, które zakaz ma osiągnąć wobec oskarżonego, przede wszystkim cele zapobiegawcze, wysunięte przed cele wychowawcze. Taka hierarchia celów została przyjęta przez ustawodawcę także przy orzekaniu środków karnych (art. 56 k.k.w zw. zart. 53 § 1 k.k.). Bacząc na powyższe, należało stwierdzić, że wolą ustawodawcy było nie dopuścić sprawcy występku zart. 178a § 1 k.k.przez określony czas (od roku do 10 lat) do uczestnictwa w ruchu i w ten sposób zrealizować cel zapobiegawczy zastosowanego środka.
Ponadto Sąd, na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k., wymierzone oskarżonym kary pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył oskarżonemuA. R.karę 15 lat pozbawienia wolności, zaśŁ. R.karę łączną 5 lat pozbawienia wolności.
Łącząc orzeczone kary jednostkowe pozbawienia wolności oskarżonemuA. R.można było wymierzyć łączną karę pozbawienia wolności jedynie w wymiarze 15 lat pozbawienia wolności (najwyższa kara wymierzona za przestępstwo pozostające w zbiegu z innymi przestępstwami) - z uwagi na treść przepisuart. 86 § 1 k.k.(rzeczywista suma kar to 18 lat i 2 miesiące pozbawienia wolności).
Sąd zastosował natomiast w stosunku doŁ. R.zasadę asperacji i wymierzył karę pozbawienia wolności w wysokości wyższej od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych, ale niższej niż ich suma. Sąd miał na względzie, iż dyrektywa asperacji z jednej strony pozwala unikać nieuzasadnionego premiowania sprawcy popełniającego kilka przestępstw, z drugiej pozwala uniknąć konsekwencji w postaci kumulacji dolegliwości wynikającej z orzeczonych kar jednostkowych, a tym samym naruszenia zasady racjonalności wymiaru kary i zasady humanitaryzmu stosowania kar i środków karnych oraz poszanowania godności człowieka, do czego prowadzi oparcie wymiaru kary łącznej na dyrektywie kumulacji (P. Kardas [w:] G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wrobel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz Tom I, Zakamycze 2004). Za takim ukształtowaniem orzeczonej kary łącznej przemawia również wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. W ocenie Sądu wystarczająca w tym względzie będzie kara łączna w orzeczonym wymiarze. Kara te będzie oddziaływała wychowawczo na oskarżonego, jak również kształtowała będzie w społeczeństwie przeświadczenie o nieopłacalności przestępstwa.
Mając na uwadze złożony wniosek oskarżycieli posiłkowychW. S.iG. S.o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, Sąd zasądził od oskarżonegoA. R.na rzecz każdego z nich kwoty po 40 000 zł i od oskarżonegoŁ. R.na rzecz każdego z nich kwoty po 10 000 zł. Kwota orzeczona tytułem zadośćuczynienia ma zrekompensować straty moralne doznane przez pokrzywdzonego wskutek dokonanego przestępstwa. Nie może budzić wątpliwości, iż śmierć osoby najbliższej – syna oskarżycieli posiłkowych niosła ze sobą negatywne, niezwykle silne przeżycia dla obu oskarżycieli posiłkowych. Śmierć syna, będącego osobą młodą i ściśle związaną emocjonalnie z rodziną, powoduje, iż zdaniem Sądu zadośćuczynienie w orzeczonej wysokości uznać należało za sprawiedliwe. Jednocześnie Sąd różnicując wysokość zadośćuczynienia w stosunku do każdego z oskarżonych uznał za zasadne orzeczenie wykonania tego obowiązku na zasadziepro rata parte, a nie zobowiązania solidarnego. Takie ukształtowanie środka karnego pozwoli na uwypuklenie roli w zdarzeniu każdego z oskarżonych, zindywidualizowanie ich odpowiedzialności karnej, a nadto spowoduje, iż każdy z nich będzie odpowiedzialny za swoje zobowiązanie względem oskarżycieli posiłkowych.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonym na poczet wymierzonych im kar pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, a to:
-A. R.od dnia 19 maja 2013r. do 26 września 2013r.,
-Ł. R.od dnia 19 maja 2013r.do 19 maja 2014r. oraz od 9 grudnia 2014r. do 9 lutego 2015r..
Nadto na mocyart. 44 § 2 k.k.Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr I/228/2013 pod poz. 1-6 k. 376 i zarządził ich zniszczenie. Ponadto Sąd na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zarządził zwrot:
-T. S. (1)dowody rzeczowe wyszczególnione w wykazie dowodów rzeczowych(...)pod poz. 7-9 na k. 376,
-A. R.dowody rzeczowe wyszczególnione w wykazie dowodów rzeczowych(...)pod poz. 10-13 na k. 376,
-Ł. R.dowody rzeczowe wyszczególnione w wykazie dowodów rzeczowych(...)pod poz. 14-17 na k. 376.
Zgodnie z treściąart. 230 § 2 k.p.k.należy niezwłocznie zwrócić osobie uprawnionej rzecz odebraną w razie uznania jej za zbędną dla postępowania. Z uwagi na to, iż wobec zakończenia postępowania dowody te stały się zbędne należało zwrócić je osobom uprawnionym.
Z uwagi na udział w sprawie obrońców oskarżonych działających z urzędu Sąd, w oparciu oart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. M. (1)kwotę 2386,20 zł brutto tytułem obrony świadczonej oskarżonemuA. R.z urzędu oraz na rzecz adw.A. M.kwotę 1992,60 zł brutto tytułem obrony świadczonej z urzęduŁ. R..
Orzekając o kosztach i opłacie, Sąd wziął pod uwagę możliwości finansowe oskarżonych oraz to, że zasądzenie od nich kosztów procesu oraz wymierzanie im opłaty byłoby w tym przypadku niecelowe z uwagi na wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności. U podstaw takiego orzeczenia legły więc przepisyart. 624 k.p.k.iart. 17 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(t. jedn. Dz.U. Nr 49 z 1983 r., poz. 223 ze zm.).