Sąd Okręgowy w Szczecinie
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Gz 55/15
Data wyroku: 2015-08-24 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Anna Budzyńska, Agnieszka Górska, Natalia Pawłowska – Grzelczak

Sygn. akt VIII Gz 55/15

POSTANOWIENIE
Dnia 24 sierpnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział VIII Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Anna Budzyńska
Sędziowie: SO Natalia Pawłowska – Grzelczak
SO Agnieszka Górska (spr.)
po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2015 roku w Szczecinie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwM.
przeciwkoT. J.
o zapłatę
na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Rejonowego w GorzowieW.. z dnia 9 grudnia 2014 roku w przedmiocie zwrotu wydatków świadkowi, sygn. akt V GC 807/14
postanawia:
zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że oddalić wniosek świadkaS. R.o zwrot kosztów stawiennictwa na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2014 r. Sąd Rejonowy w GorzowieW.. przyznał świadkowiS. R.zwrot wydatków związanych ze stawiennictwem do Sądu w kwocie 635,21 zł.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 26 listopada 2014 r. świadek złożył wniosek o zwrot kosztów dojazdu związanych z jego udziałem w rozprawie. Powołując się na brzmienieart. 277 k.p.c.i art. 85 § 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd Rejonowy wskazał, ze świadek dojechał do sądu swoim samochodem o pojemności skokowej powyżej 900 m3z miejscowościO.. Odległość z miejsca zamieszkania doG.W.. wynosi w obie strony 760 km, stąd mając na względzie brzmienie rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy za każdy kilometr przebiegu pojazdu o pojemności skokowej powyżej 900 m3należy się zwrot 0,8358 zł. Za dojazd na rozprawę oraz powrót do miejsca zamieszkania świadkowi należy się zwrot kosztów w wysokości 635,21 zł.
Zażalenie na postanowienie z dnia 9 grudnia 2014 r. wywiodła powódka, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez oddalenie żądania świadka o zwrot wydatków.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła sprzeczność ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że świadkowi należy się zwrot kosztów podróży albowiem przyjechał swoim samochodem, podczas gdy świadek przyjechał na rozprawę wraz z pozwanymT. J., co rodzi uzasadniony wniosek że nie poniósł on kosztów dojazdu.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że świadek stawił się na rozprawę wraz z pozwanym, zaś logiczne i potwierdzone zeznaniami świadkówK. G.iP. T.jest przyjęcie, że świadek przyjechał na rozprawę w pozwanym. Świadek jest pracownikiem pozwanego, był wnioskowany przez niego jako świadek, a nadto nie przedstawił dowodu na okoliczność poniesienia wnioskowanych wydatków. Zasadnym jest przyjęcie, że koszty dojazdu świadka poniósł pozwany. Skarżący podkreślił, że wniosek o przyznanie kosztów za przyjazd świadka może być rozpoznany pozytywnie tylko wtedy, gdy świadek faktycznie ponosi koszty związane z przyjazdem, a nie może stanowić rekompensaty za czas poświęcony przez świadka na przyjazd do sądu.
Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2015 r. Przewodniczący zobowiązałS. R.do ustosunkowania się do zawartych w zażaleniu twierdzeń dotyczących przyjazdu na rozprawę w dniu 26 listopada 2014 r. razem z pozwanym oraz wyjaśnienia, czy na rozprawę przyjechał własnym samochodem, jeśli nie, to czy poniósł jakiekolwiek koszty dojazdu na rozprawę - w terminie tygodniowym pod rygorem przyjęcia że nie kwestionuje twierdzeń strony powodowej zawartych w zażaleniu, a w konsekwencji uznania, że na rozprawę w dniu 26 listopada 2014 r. świadek przyjechał z pozwanym, w związku z czym nie poniósł kosztów przejazdu własnym samochodem.
Odpis zarządzenia został prawidłowo doręczonyS. R.w dniu 17 lipca 2015 r. (k. 129).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że istotnie świadekS. R.stawił się na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. i tego samego dnia złożył po rozprawie pisemny wniosek o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę. Wskazał w nim, że na dojazd samochodem markiT.o pojemności 3 litry na trasieO.–G.W.. – 760 km w obie strony (k. 75). Słusznie zauważa skarżąca, że na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. stawił się również pozwanyT. J., którego miejsce zamieszkania znajduje się także w miejscowościO.. Pozwany wnosił w dniu 23 stycznia 2015 r. o zwrot kosztów dojazdu na tej samej trasie w związku z uczestnictwem dwukrotnie w rozprawie. Istotnie również w sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym pozwany wnosił o dopuszczenie dowodu z zeznań świadkaS. R., wskazując w uzasadnieniu że świadek był zatrudniony u pozwanego jaki kierowca (k. 29).
Powołane powyżej okoliczności w istocie wywoływały wątpliwości co do tego, czyS. R.poniósł koszty dojazdu własnym samochodem na rozprawę w dniu 26 listopada 2014 r., czy też przybył do siedziby sądu wraz z pozwanym. Okoliczność ta nie była możliwa do zweryfikowania na podstawie materiału zgromadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Stosownie bowiem doart. 85 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1025 ze zm.) świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu, zaś górną granicę tych należności stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (ust. 2). Stosownie natomiast doust. 4powołanego przepisu świadek powinien należycie wykazać wysokość kosztów, o których mowa wust. 1.
W praktyce wystarczające jest złożenie przez świadka oświadczenia, jakim środkiem transportu przyjechał na rozprawę – z określeniem marki i pojemności silnika, a także wskazanie odległości dzielącej miejsce zamieszkania z siedzibą sądu. Podawane informacje w razie wątpliwości podlegają weryfikacji przez Sąd. Wątpliwości te mogą dotyczyć zarówno wskazanej odległości, jak również kwestii faktycznego poniesienia kosztów dojazdu. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Ustalenie bowiem, żeS. R.przyjechał na rozprawę w dniu 26 listopada 2014 r. z pozwanym, samochodem pozwanego podawałaby w wątpliwość stwierdzenie, że świadek rzeczywiście poniósł jakiekolwiek koszty z tytułu dojazdu, tym bardziej że pozwany wystąpił z analogicznym wnioskiem.
W celu wyjaśnienia powołanych wątpliwości Sąd odwoławczy zobowiązałS. R.do wskazania czy przyjechał na rozprawę własnym samochodem, a jeśli nie to czy poniósł jakiekolwiek koszty dojazdu na rozprawę. Termin do wykonania zobowiązania upłynął z dniem 24 lipca 2015r. i dotychczas nie otrzymano odpowiedzi. Uprawnia to do przyjęcia, tak jak wskazano w zobowiązaniu, żeS. R.przyjechał na rozprawę w dniu 26 listopada 2014 r. z pozwanym i nie poniósł kosztów przejazdu własnym samochodem. W konsekwencji należało zatem przyjąć, że świadek nie poniósł kosztów związanych z przyjazdem na rozprawę, co skutkuje oddaleniem wniosku.
Tak argumentując Sąd Okręgowy na podstawie art.art. 386 § 1 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.orzekł, jak w sentencji postanowienia.