Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1677/15
Data wyroku: 2015-12-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Ciężar Dowodu
Podstawa prawna: art. 6 k.c.

Sygn. akt III Ca 1677/15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi wyrokiem wydanym w dniu 2 lipca 2015 roku w sprawie z powództwa(...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wR.przeciwkoM. M.w punkcie 1. zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 603,51 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 13 listopada 2014 roku do dnia zapłaty; w punkcie 2. oddalił powództwo w pozostałej części; w punkcie 3. nadał wyrokowi w pkt. 1. rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie kwoty 141,92 zł bez odsetek ustawowych; w punkcie 4. zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 147,54 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd Rejonowy wskazał, iż strony zawarły umowę o świadczenie usług przesyłowych i sprzedaż energii elektrycznej. Zgodnie z postanowieniami umownymi, powód zobowiązał się do świadczenia usługi przesyłowej i dostarczania energii elektrycznej do lokalu mieszkalnego przyulicy (...)wŁ.. Pozwana zobowiązała się do uiszczania należności za usługę przesyłową oraz dostarczaną energię elektryczną. Powód w dniu 10 kwietnia 2013 r. wystawił pozwanejfakturę Vat nr (...)za dostarczaną energię elektryczną na kwotę 2.285,96 zł, z terminem płatności na dzień 23 kwietnia 2013 r. Jednocześnie w tejże fakturze wyliczył przewidywaną należność na dalszy okres, w tym kwotę 416,86 zł za okres od 8 kwietnia 2013 r. do 23 maja 2013 r., nr blankietu 097, wyznaczając termin płatności tej kwoty na dzień 23 maja 2013 r. Pozwana pismem z dnia 15 maja 2013 r. wystąpiła o zawarcie porozumienia obejmującego zadłużenie z tytułu zużycia energii elektrycznej w kwocie 4009,45 zł, wyliczone na dzień 14 maja 2013 r. Powód wyraził zgodę żądając uiszczenia pierwszej wpłaty w kwocie 669,56 zł, która została przez pozwaną dokonana. Porozumieniem z dnia 27 maja 2013 r. objęto należności wymagalne do dnia 23 kwietnia 2013 r. w kwocie 3340 zł zobowiązując pozwaną do spłaty długu w pięciu ratach w wysokości 668 zł każda, w okresie od dnia 27 czerwca 2013 r. do dnia 27 października 2013 r. Ustalono, że w przypadku braku zapłaty którejkolwiek z rat w terminie porozumienie traci moc, a całe nieuregulowane zadłużenie staje się natychmiast wymagalne. Licznik poboru energii został zdemontowany w dniu 29 maja 2013 r. ze stanem L1-(...)i(...). W dniu 3 czerwca 2013 r. powód wystawił pozwanejfakturę VAT (...)stanowiącej rozliczenie końcowe, uwzględniając w/w stan licznika i obejmujące należność za okres od dnia 8 kwietnia 2013 r. do dnia 29 maja 2013 r. Wyliczono, że pozwana w tym okresie zużyła energię elektryczną za kwotę 488,10 zł. Do wyniku rozliczenia wliczono kwotę 416,86 zł, której termin płatności upłynął w dniu 23 maja 2013 r. i której pozwana nie uiściła w tymże terminie, pomniejszając o kwotę należną. Różnicę wynoszącą 71,24 zł pozwana zapłaciła w dniu 3 czerwca 2013 r. Jednocześnie powód wskazał, iż kwota 416,86 zł z terminem płatności na 23 maja 2013 r. nie została zapłacona. Pozwana zleciła przelew pierwszej raty wskazanej w porozumieniu na kwotę 668 zł w dniu 5 lipca 2013 r. wsklepie (...). Pismem z dnia 9 lipca 2013 r. powód wezwał pozwaną do spłaty kwoty 3.088,86 zł, na które w części składało się zadłużenie objęte porozumieniem tj. 2.672 zł, a w części wynikające z prognozy wskazanej wfakturze (...)tj. 416,86 zł. Pozwana ustaliła wówczas w rozmowie z pracownikiem powoda, że wezwanie było omyłkowe, że należności objęte są zawartym wcześniej porozumieniem i ma je w dalszej części realizować. Pozwana uiszczała należności zgodnie z harmonogramem wpłat. W dniu 21 lutego 2014 r. powód wystawił pozwanej notę obciążeniową na kwotę 141,92 zł. Pozwana uznała roszczenie w zakresie tej kwoty.
W opisanych wyżej okolicznościach Sąd Rejonowy uznał roszczenia powoda za zasadne w części. Sąd Rejonowy ustalił, że pozwana nie uregulowała długu w stosunku do powoda na kwotę 416,86 zł. Sąd ten wskazał, iż w fakturze stanowiącej rozliczenie końcowe kwota wynikająca z faktycznego zużycia energii elektrycznej wynosiła sumę kwot 416,86 zł i 71,24 zł tj. 488,10 zł. W ocenie Sądu to, iż powód nie wskazywał kwoty 416,86 zł ponownie do zapłaty wynikało z faktu, iż wskazał ją już do zapłaty we wcześniejszej fakturze i ponowne jej fakturowanie byłoby błędem. Zasądzona na rzecz powoda kwota 603,51 zł obejmuje kwotę 416,86 zł wraz z odsetkami wyliczonymi od tej kwoty oraz kwotę 141,92 zł. O odsetkach Sąd orzekł na podstawieart. 481 § 1 k.c., jako datę początkową ich naliczania przyjmując dzień następujący po doręczeniu pozwanej odpisu pozwu. Podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach procesu stanowiłart. 100 k.p.c.
Opisany wyrok zaskarżyła apelacją pozwana w części zasądzającej w punkcie 1. na rzecz powoda kwotę 461,59 zł oraz w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.
Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

a
art. 328 § 2 k.p.c.poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie w treści uzasadnienia wydanego wyroku, w oparciu o jakie dowody Sąd Rejonowy ustalił istnienie wierzytelności, a także poprzez niedokonanie oceny materiału dowodowego, mimo iż pozwana kwestionowała wyliczenia powoda;

b
art. 231 k.p.c.poprzez jego zastosowanie i przyjęcie domniemania faktycznego, polegającego na założeniu, iż należności ujęte w fakturach prognozowanych są równe należnościom wynikającym z faktycznego zużycia energii elektrycznej, podczas gdy prognoza ze swej istoty zakłada hipotetyczne wyliczenie zużycia prądu i pozostaje bez żadnego związku z ostateczną ilością zużytej energii elektrycznej;

c
art. 232zd. pierwszek.p.c.w zw. zart. 3 k.p.c.poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie za udowodnione okoliczności podanych przez powoda, mimo iż nie zostały przedstawione dowody wskazujące na ilość zużytej energii elektrycznej i wysokość należności;

d
art. 233 § 1 k.p.c.polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i wydanie wyroku zasądzającego w sytuacji w której w aktach sprawy nie znajduje się faktura będąca podstawą dochodzonego roszczenia i oparcie rozstrzygnięcia na prognozach zużycia energii elektrycznej w sytuacji, w której prognoza nie pokrywała się z faktycznym zużyciem.

Ponadto skarżąca podniosła naruszenie przepisu prawa materialnego –art. 6 k.c.poprzez jego niezastosowanie i przerzucenie na pozwaną obowiązku wykazywania nieprawdziwości twierdzeń powoda, podczas gdy to powód powołuje się na okoliczności dla niego istotne (istnienie i wysokość należności za dostawę prądu) i powinien je udowodnić.
Wskazując powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez oddalenie powództwa co do dalszej kwoty 461,59 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 13 listopada 2014 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania odwoławczego.
Strona powodowa wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż Sąd Okręgowy w pełni podziela ustalenia Sądu Rejonowego co do stanu faktycznego sprawy i przyjmuje je za własne.
Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszeniaart. 328 § 2 k.p.c.Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w tym przepisie. Sąd Rejonowy przedstawił ustalenia dotyczące stanu faktycznego sprawy, jednocześnie wskazując w oparciu o jakie dowody poczynił te ustalenia. W końcowej części uzasadnienia wskazano przyczyny oddalenia wniosku dowodowego strony pozwanej. Uzasadnienie zawiera także wyczerpujące wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku i przytacza zastosowane przepisy. Należy wskazać, iż zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie stanowiskiem, zarzut naruszeniaart. 328 § 2 k.p.c.może być skuteczny jedynie wyjątkowo, gdy uchybienia przy sporządzaniu uzasadnienia nie pozwalają na dokonanie kontroli instancyjnej orzeczenia. W niniejszej sprawie uchybienia takie nie miały miejsca. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, jakoby w uzasadnieniu nie wskazano dowodów będących podstawą ustalenia istnienia dochodzonych w niniejszym postępowaniu wierzytelności. Po każdej części ustaleń faktycznych, Sąd wymienił dowody, w oparciu o które poczynił te ustalenia, w tym również dowody w postaci faktur znajdujących się na kartach 14 oraz 50-51 akt, potwierdzające istnienie spornej wierzytelności.
Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.art. 231 k.p.c.,art. 232zd. pierwszek.p.c.w zw. zart. 3 k.p.c.orazart. 233 § 1 k.p.c.opierają się na błędnym założeniu skarżącego, iż Sąd poczynił ustalenia co do należności w wysokości 416,86 zł w oparciu o fakturę „prognozowaną”, która nie odzwierciedlała rzeczywistego zużycia energii przez pozwaną. W tym miejscu należy wskazać, iż końcowego rozliczenia z pozwaną za okres od 8.04.2013 r. do 29.05.2013 r. powód dokonał wfakturze (...)(k. 50-51). Jednocześnie przedstawił szczegółowe rozliczenie zużycia energii za ten okres, wskazując, iż kwota wynikająca z tego zużycia wyniosła 488,10 zł, a zatem była wyższa od wcześniejszej prognozy za okres od 8 kwietnia 2013 r. do 23 maja 2013 r. wskazanej wfakturze (...)na kwotę 416,86 zł (nr blankietu 097). Kwota wskazana w fakturze stanowiącej rozliczenie końcowe wystawionej w oparciu o rzeczywiste zużycie energii, tj. 488,10 zł obejmuje zatem kwotę wynikającą z prognozy (416,86 zł) oraz dopłatę w wysokości 71,24 zł. Pozwana uiściła tylko tę dopłatę, natomiast nie zapłaciła kwoty wynikającej z prognozy. Mając na uwadze powyższe rozważania, nie sposób zgodzić się ze skarżącym, jakoby dochodzona wierzytelność wynikała tylko z prognozy zakładu energetycznego. Kwota ta bowiem zawierała się w kwocie wyliczonej w oparciu o faktyczne zużycie. Z kwoty wskazanej w końcowym rozliczeniu pozwana nie uiściła kwoty 416,86 zł, którą to kwotę powinna była uiścić zgodnie zfakturą (...)do dnia 23 maja 2013 roku. Wskazane zarzuty naruszenia prawa procesowego są zatem bezzasadne. Sąd Rejonowy nie dokonywał bowiem ustaleń faktycznych na podstawie domniemania faktycznego, ale w oparciu o dowody znajdujące się w aktach sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, powód wykazał swoje roszczenie, a faktury stanowiące jego podstawę są w aktach sprawy.
Niezasadny jest również zarzut naruszeniaart. 6 k.c.Sąd wydał rozstrzygnięcie w oparciu o dowody zaoferowane przez strony. Na pozwanej nie ciążył obowiązek „wykazywania nieprawdziwości twierdzeń powoda”, ale kwestionując należności wynikające zfaktur (...), powinna się do nich odnieść. Dowody te znajdują się w aktach sprawy i strona miała do nich dostęp w toku postępowania.
Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił apelację na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł na podstawieart. 98 k.p.c., kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. W tej sytuacji należało nałożyć na pozwaną jako przegrywającą postępowanie apelacyjne obowiązek zwrotu wszystkich kosztów poniesionych przez przeciwka w tym postępowaniu. Koszty te obejmowały kwotę 60 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika, ustaloną w oparciu o§ 12 ust. 1 pkt 1w zw. z§ 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (t. j. Dz. U. 2013 r., poz. 490).