Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 932/14
Data wyroku: 2015-02-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sylwia Słowiok-Janus
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art.62 ust.1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt IV K 932/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 02 lutego 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie IV Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Sylwia Słowiok-Janus

Protokolant:

sekr.sądowy Urszula Janus, Anna Frydrychowska

przy udziale Jakuba Ciborskiego, Krzysztofa Szczerby, Ewy Dymitriuk - Prokuratora Prokuratury Rejonowej
po rozpoznaniu w dniach 10.12.2014r. , 14.01.2015r., 02.02. 2015 r.
sprawy
C. M.s.P.iG.z d.J.ur. (...)wW.
oskarżonego o to, że :

1
w dniu 05.08.2014r. wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)wW., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej grupy II-P w postaci amfetaminy o łącznej wadze 631,18 grama netto

tj. o czyn zart. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii

2
w dniu 05.08.2014r. przyul. (...)wW., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, udzieliłP. M. (1)znacznej ilości substancji psychotropowej grupy II – P, w postaci amfetaminy o łącznej wadze 49,24 grama netto, w ten sposób, że przekazał wymienionemu powyżej mężczyźnie puszkę zawierającą daną substancję,

tj. o czyn zart. 58 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
P. M. (1)s.M.iA.z d.B.,ur. (...)wW.
oskarżonego o to, że
w dniu 05.08.2014r. przyul. (...)wW., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej II – P w postaci amfetaminy o łącznej wadze 49,24 grama netto
tj. o czyn zart. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
orzeka

I
oskarżonegoC. M.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt 1. aktu oskarżenia czynu i za to na podstawieart. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazuje go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności

II
oskarżonegoC. M.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt 2. aktu oskarżenia czynu i za to na podstawieart. 58 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazuje go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności

III
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkorzeczone wobec oskarżonegoC. M.kary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonemuC. M.jednąkarę łączną 4 ( czterech) lat i 6 ( sześciu) miesięcy pozbawienia wolności

IV
oskarżonegoP. M. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu i za to na podstawieart. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazuje go na karę2 ( dwóch) lat pozbawienia wolności

V
na podstawieart. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzeka przepadek dowodów rzeczowych opisanych w wykazie DRZ(...)- (...)pod pozycją nr 2

VI
na podstawieart. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzeka przepadek dowodów rzeczowych opisanych w wykazie DRZ(...)- (...)pod pozycją nr 1

VII
na podstawieart. 230 § 2 kpkdowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych DRZ(...)- (...)pod pozycją nr 4, 5 i 7 zwraca oskarżonemuC. M.a dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych DRZ(...)- (...)pod pozycją nr 3 i 6 zwraca oskarżonemuP. M. (1)

VIII
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawiania wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawiania wolności w sprawie oskarżonemuC. M.od dnia 05.08.2014r. do dnia 02.02.2015r. oraz oskarżonemuP. M. (1)od dnia 05.08.2014r. do dnia 02.02.2015r.

IX
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. G.wynagrodzenie w kwocie 588 ( pięćset osiemdziesiąt osiem ) złotych plus VAT tytułem nieopłaconej pomocy pranej udzielonej oskarżonemuP. M. (1)z urzędu przed sądem I instancji

X
zasądza od oskarżonegoC. M.kwotę(...)( tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów sadowych, w tym kwotę 400 ( czterysta) złotych tytułem opłaty a od oskarżonegoP. M. (2)koszty sądowe w wysokości(...)( tysiąc trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, w tym kwotę 300 ( trzysta) złotych tytułem opłaty

IV K 932/14

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego i ujawnionego w sprawie materiału dowodowego sąd ustalił następujący stan faktyczny.
Dnia 05 sierpnia 2014r. funkcjonariusze Wydziału ds. Zwalczania(...)(...)w wyniku uzyskanej informacji dotyczącej przekazania narkotyków wskładzie (...),D. S.iP. W.udali się w rejonulicy (...). Dodatkowo w rejon ten udała się druga załoga wskładzie (...). Po przybyciu na miejsce funkcjonariusze policji, rozstawili się wzdłużulicy (...)i oczekiwali na przyjazdC. M., który miał dostarczyć narkotyki mężczyźnie o imieniuP.. Około godz. 13.30 podjechał samochód markiP.onr rej. (...), w którym za kierownicą siedziałC. M.. W pojeździe była ponadto dwójka dzieci. Samochód zaparkował przyul. (...). Po chwili z bramy bloku wyszedłP. M. (1). Z samochodu wysiałC. M.i wręczyłP. M. (1)puszkę koloru jasnego. Wówczas funkcjonariusze policji podeszli do w/w mężczyzn i wylegitymowali ich.
Podczas kontroli puszki okazało się, że zawiera ona torebkę foliową z substancją psychotropową– amfetaminę w ilości 49,24 grama netto.
Następnie funkcjonariusze policji wskładzie (...)udali się domieszkania nr (...)naul. (...)wW., gdzie zamieszkiwałC. M.. W trakcie czynności przeszukania mieszkania funkcjonariusze policji w jednym z pomieszczeń tzw. komórce ujawnili na półce reklamówkę koloru czarnego z napisem(...), w której znajdowała się jedna duża torba z zapięciem strunowym. W torbie tej były 2 mniejsze torebki z zapięciem strunowym z zawartością substancji psychotropowej – amfetaminy w ilości 631,18 grama netto.
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie : częściowo wyjaśnień oskarżonegoP. M. (1)( k. 84, k. 90-91, k. 458-461), zeznań świadkaP. M. (3)( k. 39-40, k. 463-465),D. S.( k. 41-42, k. 462-463),T. K.( k. 43-44), k. 669-670),A. Z.( k. 45-46, k. 465-467),A. P.( k. 141v-142, k. 467), protokołu zatrzymania osoby ( k. 5, k. 7, k. 18, k. 20), protokołu przeszukania osoby ( k. 15-17), protokołu przeszukania mieszkania ( k. 27-29), protokołu oględzin rzeczy ( k. 47-51), informacji z wykonanych badan ( k. 52), opinii wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej ( k. 138-140, k. 186-192), dokumentów dotyczących choroby oskarżonegoP. M. (1)( k. 250-282, k. 371-372), odpisu wyroku ( k. 305), danych o karalności ( k. 710-712).
OskarżonyC. M.w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień ( k. 80, k. 92).
W postępowaniu przed sądem oskarżonyC. M.również nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień. Na pytania sądu wyjaśnił, że zamieszkuje z konkubiną i dziećmi przyul. (...). Nikt poza nimi tam nie mieszka i nie ma pojęcia jak znalazły się u niego substancje psychotropowe. Nie wie gdzie w mieszkaniu znaleziono te substancje. W czasie ich znalezienia był w innym pomieszczeniu mieszkania. Zaprzeczył aby wydał te rzeczy dobrowolnie i podał, że zostały one znalezione przez funkcjonariusza policji ( k. 458).
OskarżonyP. M. (1)w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w momencie zatrzymania przed jego blokiem funkcjonariusz zwrócił się do niego aby oddał tę puszkę, o której mowa w zarzucie. W tym momencie dowiedział się, że w puszce prawdopodobnie są narkotyki. Przy czym dodał, że rozumie, że miał puszkę z narkotykami i to jest karalne i tego nie neguje. Jednakże nie znał zawartości puszki. Odmówił udzielenia odpowiedzi w jakim celu spotkał się zC. M.i w jakim celuC. M.przekazał mu puszkę ( k. 84).
Będąc słuchanym na posiedzeniu w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania konsekwentnie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że nie był świadomy co ma w ręku. Jak podał dalej zM.spotkał się przelotem. Nie brał od niego żadnej puszki. Nie przypomina sobie aby panM.miał mu przekazać jakieś opakowania ani cokolwiek innego. Przyznał, że w momencie zatrzymania przez funkcjonariuszy miał w ręku puszkę. Tą puszkę podniósł sprzed bramy. Nie wie czy ta puszka leżała przed bramą zanim pojawił się panM.. Jak podał to było za bramą u niego na podwórku. Już wracał do domu. Wtedy dopiero zauważył puszkę. Podniósł ją z ziemi i został zatrzymany przez policjanta przy samych drzwiach klatki ( k. 90-91).
Przed sądem oskarżonyP. M. (1)również nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że tego dnia co zatrzymała go policja to spotkał się zC.pod jego klatką. Czekał na niego a on podjechał samochodem. Spotkali się w sprawie załatwienia karnetu na siłownię, gdzieC.pracuje. Spotkanie trwało około 5 minut. Po 5 minutach rozmowy wszedł do swojej bramy i znalazł puszkę, której nie otworzył i nie wie co tam było. Po przejściu około 10 metrów do niego pod klatkę wejściową wybiegł policjant z bronią. Zapytał się co to jest za puszka i co ma w ręku. Odpowiedział, że chyba odżywka białkowa. Wówczas policjant otworzył puszkę, wsadził tam rękę i wyjął jakiś pakunek. Później został przyprowadzony pod bramę na ulicę główną i tam zobaczył, żeC.siedzi w samochodzie i jest jakaś grupka ludzi. Jak podał nie może się przyznać do czegoś gdzie miał puszkę do 20 sekund. Dalej wyjaśnił, że puszka leżała w bramie budynku, od samochodu gdzie stałC.jakieś dwa metry. Dodał również, że funkcjonariusz zatrzymał go przed klatką. Od bramy ma jakieś 5 metrów do klatki. Podniósł puszkę, przeszedł z nią może 8 metrów i wyleciał za nim funkcjonariusz policji. Podniósł puszkę ze zwykłej ciekawości. Dodał też, że często zdarza mu się podnosić rzeczy z ziemi. Kiedyś znalazł nawet 10 zł. Poza tym nie przypomina sobie aby znalazł jakieś ciekawe rzeczy na ziemi i je podniósł. Podkreślił, że drugi oskarżony nie przekazywał mu tej puszki. Nie potrafił wskazać dlaczego nie mógł rozmowy na temat karnetu załatwić przez telefon i nie wie dlaczegoC.nie wszedł do niego do domu tylko czekał na niego w bramie. Jak podał ma taki zwyczaj, bo mieszkanie ma przed remontem ( k. 458-461).
Sąd zważył co następuje :
Sąd rozpocznie analizę zebranych w sprawie dowodów od zarzucanego oskarżonemuM.czynu z art. 58 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii tj. udzielenia substancji psychotropowej oskarżonemuM.a w konsekwencji jej posiadania przez oskarżonegoM.. OskarżonyM.odmówił składania wyjaśnień w tym zakresie. Natomiast oskarżonyM.twierdził, że puszkę, w której jak się później okazało była substancja psychotropowa, znalazł w bramie koło swojego bloku. Zaprzeczył aby otrzymał ją od drugiego oskarżonego i zaprzeczył aby miał wiedzę co znajdowało się w środku puszki, którą podniósł.
Wyjaśnienia oskarżonegoM.w tym zakresie nie znajdują oparcia w zeznaniach funkcjonariuszy policji, którzy obserwowali przebieg zdarzenia i którzy dokonywali później jego zatrzymania.
Co do okoliczności wejścia w posiadanie puszki przez oskarżonegoM.słuchany na tę okoliczność w charakterze świadkaP. M. (3)zeznał, że tego dnia wraz z innymi funkcjonariuszami policji w rejonieulicy (...)oczekiwali na przyjazdC. M., który miał dostarczyć przedmiotowe narkotyki mężczyźnie o imieniuP.. Po jakimś czasie podjechał samochód markiP., w którym za kierownicą siedziałC. M.. W pojeździe była ponadto dwójka dzieci. Samochód zaparkował przyul. (...). Po chwili z bramy bloku wyszedł mężczyzna w wieku lat 40. Z samochodu wysiałC. M.i wręczył n.n mężczyźnie puszkę koloru jasnego. Wówczas podeszli do w/w mężczyzn i wylegitymowali ich. Drugim mężczyzną okazał sięP. M. (1)(39). Podobnie zeznali świadkowieD. S.,T. K.iA. Z., któzy byli również świadkami przekazania przedmiotowej puszki przez oskarżonegoM.oskarżonemuM.( k. 41v, 43, k. 45-46). Świadkowie ci potwierdzili ponadto swoje zeznania przed sądem. Wskazać należy również, że świadekM.przed sądem podał kolejne szczegóły zdarzenia, którego był świadkiem. I tak podał, żeM.zatrzymał się na jezdni przy samej krawędzi i wysiadł z samochodu po uprzednim włączeniu świateł awaryjnych. Następnie poszedł na chodnik do panaM.. Przekazanie trwało krótko. Kiedy dochodzili do nich to panM.szedł w kierunku bramy. Podał również, że moment przekazania widział z odległości 20- 30 metrów, po wyjściu z samochodu. Wskazał, że puszka to była po puszka po mleku dla małych dzieci ( k. 463-465). Natomiast świadekD. S.przed sądem dodał, że widział moment przekazania puszki a spotkanie dwóch mężczyzn trwało sekundy. Mężczyzna wyszedł z bramy i wziął puszkę i poszedł z powrotem. Dodał, że samochód był koloru zielonego. Wskazał również, że oskarżonyM.stał w zasięgu ręki oskarżonegoM., stał na chodniku przy bramie ( k. 462-463) . Natomiast świadekA. Z.nie był w stanie przypomnieć sobie szczegółów zdarzenia przed sądem. Jednakże po odczytaniu mu zeznań z postepowania przygotowawczego przyznał, że widział moment przekazania puszki z odległości 10—20 metrów. Również świadekT. K.nie pamiętał przed sądem szczegółów interwencji. Pamiętał jedynie, że puszka była po jakimś mleku metalowa ( k. 669-670). Nie mniej jednak zarówno świadekZ.jak i świadekK.pamiętali fakt uczestniczenia w czynności przeszukania.
Analiza wyjaśnień oskarżonegoM.oraz zeznań w/w świadków wskazuje na liczne sprzeczności między nimi. Z wyjaśnień oskarżonegoM.wynika, że rozmawiał on z oskarżonymM.około 5 minut zaś z zeznań w/w świadków wynika, że spotkanie oskarżonych trwało zaledwie chwile - nastąpiło przekazanie i każdy udał się w swoja stronę. Wreszcie z wyjaśnień oskarżonegoM.wynika, że znalazł puszkę w bramie podczas gdy z zeznań funkcjonariuszy policji z postępowania przygotowawczego wynika, że oskarżonyM.puszkę otrzymał od oskarżonegoM.na chodniku przed bramą.
W ocenie sądu zeznania świadków – funkcjonariuszy policji będących świadkami zdarzenia zasługują w pełni na danie im wiary. Ich zeznania są ze sobą spójne, zbieżne, wzajemnie się uzupełniają. Zeznania te są również konsekwentne. Ponadto zarówno świadekM.jak i świadekS.pamiętali przebieg całego zdarzenia ( w tym moment przekazywania puszki) składając zeznania przed sądem po upływie 4 miesięcy od zdarzenia, co zwłaszcza mając na uwadze wykonywaną przez nich pracę związaną z udziałem w podobnych interwencjach i zatrzymaniach tym bardziej przesądza o ich wiarygodności oraz świadczy o tym, że składając zeznania wiernie odtwarzali przebieg zdarzenia, którego byli świadkami. Tu wskazać należy, że sąd przy ocenie wiarygodności zeznań w/w świadków miał na uwadze fakt, że zarówno świadekZ.jak i świadekK.nie pamiętali przed sądem dokładanie przebiegu przekazania puszki pamiętając jednakże swój udział w dalszych czynnościach tj. w przeszukaniu mieszkania. Powyższe w ocenie sądu nie może dyskredytować ich z zeznań z postępowania przygotowawczego, w których dokładnie opisali okoliczności przekazania puszki. Również fakt, że w/w świadkowie podczas postępowania sądowego potrafili szczerze powiedzieć, że nie pamiętają aby uczestniczyli w pierwszej fazie interwencji tj. w fazie obserwacji przekazywania puszki świadczy, że ich zeznania z postępowania przygotowawczego są wiarygodne. Nie mniej jednak świadkowie ci byli pewni i pamiętali, że uczestniczyli w czynności przeszukania. Powyższe może wynikać z tego, że w całej akcji przeprowadzonej tego dnia przez funkcjonariuszy policji brała udział znaczna ilość funkcjonariuszy oraz, że każdy z nich uczestniczył w większym lub mniejszym zakresie albo w czynności obserwacji miejsca i w konsekwencji przekazywania puszki albo w czynności przeszukania. Jak wynika z protokołów przeszukania przyul. (...)wW.to świadekZ.dokonywał tej czynności albowiem protokół ten został przez niego sporządzony (k. 27-29). Zaś w przeszukaniu mieszkania przyul. (...)uczestniczył świadekK.i to on sporządził protokół przeszukania w/w mieszkania (k. 9-10). Ponadto fakt obecności świadkaK.na miejscu przekazania puszki potwierdzają protokoły przeszukania oskarżonegoM.( k. 15-17), który został sporządzony właśnie przez świadkaK..
O wiarygodności zeznań w/w świadków świadczy również fakt, że świadkowie opisali puszkę przekazywaną przez oskarżonegoM.a potem ujawnioną u oskarżonegoM.jako puszkę koloru jasnego dla niemowląt, czyli w sposób odpowiadający rzeczywistemu wyglądowi puszki. Z protokołu oględzin puszki wynika, że była ona jasna – typu mleka dla niemowląt ( k. 47-51). Jak wiadomo sądowi z doświadczenia w puszce podobnej do tej znalezionej przy oskarżonymM.oferowane jest do sprzedaży mleko dla niemowląt. Z racji nie zażywania odżywek sąd nie posiada z urzędu wiedzy, że w tego typu puszce może znajdować się odżywka. Z tego samego względu policjanci zeznając, że była to puszka po mleku dla dzieci mogli nie mieć takiej wiedzy. Powyższe nie może w konsekwencji podważać ich zeznań a jedynie świadczy o prawdziwości i spontaniczności ich zeznań.
Wyjaśnienia oskarżonegoM.co do tego, że przedmiotową puszkę znalazł na ziemi i podniósł ją z ciekawości nie znajdują również oparcia w zasadach logiki i są sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Nielogicznym jest podniesienie z ziemi jakiejś rzeczy typu puszka i bez sprawdzenia jej zawartości niesienie jej do domu. Zwłaszcza, że jak wynika z protokołu oględzin była to puszka z odżywką. Wątpliwym jest aby oskarżony, który jest tak poważnie chory ryzykował zażywanie zawartości tej puszki ( nawet będąc w przekonaniu, że jest tam odżywka) nie wiedząc z jakiego źródła pochodzi i nie wiedząc jaka rzeczywiście jest jej zawartość. W świetle powyższego nielogiczne wydaje się być zachowanie oskarżonegoM.polegające na podniesieniu z ziemi puszki i bez sprawdzania jej zawartości udanie się z nią do domu.
Ponadto oskarżonyM.sam wcześniej wyjaśnił, że nie przypomina sobie aby podnosił kiedyś jakieś rzeczy z ziemi poza pieniędzmi. Podnoszenie nieznanych przedmiotów typu puszka może być zrozumiałe u osób bezdomnych, które mogą chcieć albo spożyć zawartość puszki albo przeznaczyć ją samą ( bez zwartości) na sprzedaż jeśli jest to puszka metalowa. Natomiast oskarżonyM., jak wynika z jego oświadczenia pracował zarabiając około 2 tyś zł miesięcznie i miał gdzie mieszkać. W tej sytuacji trudno uznać aby zaliczał się do osób, które podnoszą prawie każdą rzecz ziemi czy to celem konsumpcji czy to celem sprzedaży.
Z uwagi na fakt, że ślady linii papilarnych ujawnione na metalowej puszce, oraz reklamówce przeźroczystej, znajdującej się wewnątrz puszki, w której ujawniono substancję psychotropową nie nadają się do identyfikacji brak jest podstaw do podważenia przedstawionej wyżej oceny materiału dowodowego w oparciu właśnie o powyższą opinię. Opinia ta nie daje odpowiedzi na pytanie czy oskarżonyM.trzymał przedmiotową puszkę. Nie mniej jednak nie podważa ona wiarygodności w/w świadków, których zeznania sąd uznał za wiarygodne.
O uznaniu za wiarygodne zeznań świadkówP. M. (3),D. S.,T. K.iA. Z.świadczy wreszcie to, że korespondują one w pełni z protokołami zatrzymania, przeszukania osoby i przeszukania mieszkania.
Odnosząc się do zawartości przedmiotowej puszki wskazać należy, że oskarżonyM.nie kwestionował, że mogła się tam znajdować substancja psychotropowa. Twierdził nawet, że skoro to potwierdziła ekspertyza to nie neguje, że tak jest ( k. 84). Natomiast oskarżonyM.odmówił składnia wyjaśnień w tym zakresie.
Jak wynika z opinii wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej w znajdującej się wewnątrz puszki substancji stwierdzono obecność amfetaminy ( k. 138-140). Zaś jak wynika z załącznika do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii amfetamina zalicza jest do substancji psychotropowych grupy II-P, której posiadanie jest zabronione. Ponadto przy ustalaniu ilości w/w substancji sąd również oparł się na przedmiotowej opinii uznając, że łączna jej waga wynosiła 49, 23 grama netto.
Odnosząc się natomiast do wyjaśnień oskarżonegoM., w których podał, że nie znał zwartości przedmiotowej puszki i wyjaśnień oskarżonegoM., który nie przyznawał się do przekazania puszki oskarżonemuM.Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych, co do tego, że nie znali zawartości puszki. O niewiarygodności wyjaśnień oskarżonegoM.w tym zakresie świadczą zgodne zeznania funkcjonariuszy policji, którzy wskazali, że z uzyskanych informacji oskarżonyM.miał przekazać innej osobie narkotyki. Skoro taką wiedzę posiadali funkcjonariusze policji i informacja ta potwierdziła się to trudno uznać, żeby takiej wiedzy nie mieli oskarżeni. Ponadto o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonegoM.oraz wyjaśnień oskarżonegoM., który nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów świadczy fakt znalezienia w mieszkaniuM.tego samego dnia takiej samej substancji psychotropowej jaka znajdowała się w przedmiotowej puszce. Powyższe nie może być przypadkowe. Wreszcie jak wynika z danych o karalności oraz odpisu wyroku (k. 305) oskarżonyM.był już karany za posiadanie znacznej ilości środków odurzających w dniu 23 marca 2012r. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności nie sposób uznać aby w miejscu rzekomego znalezienia puszki, jak twierdzi oskarżonyM., on sam oraz drugi oskarżony znaleźli się przypadkowo a puszka z zawartością substancji psychotropowej w tak dużej ilości również znalazła się tam przypadkowo i w konsekwencji, żeby nie znali jej zawartości.
Odnosząc się natomiast do zarzutu posiadania przez oskarżonegoM.w mieszkaniu przyul. (...)wW.substancji psychotropowej sąd również i w tym zakresie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoM., który nie przyznał się popełnienia tego czynu.
Jak wynika z protokołu przeszukaniamieszkania nr (...)przyul. (...)wW.w mieszkaniu tym ujawniono reklamówkę koloru czarnego, w której znajdowała się substancja – biały proszek zamknięty w torbie przeźroczystej zamykanej strunowo ( k. 27-29). Przy czym jak wynika z zenań świadkówM.iZ.uczestniczących w czynności przeszukania przedmiotową reklamówkę znaleziono w jednym z pomieszczeń mieszkania tzw.(...)na półce ( k. 40, k. 45-46). Ponadto jak wynika z zeznań w/w świadków dopiero wówczas wezwano na miejsce psa celem dalszego przeszukania. Jednakże przeszukanie to zakończyło się wynikiem negatywnym ( k. 40, k. 45-46).
Znalezioną substancję poddano badaniom. Jak wynika z opinii wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej w znajdującej się wewnątrz reklamówki substancji stwierdzono obecność amfetaminy ( k. 138-140). Zaś jak wynika z załącznika do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii amfetamina zalicza jest do substancji psychotropowych grupy II-P, której posiadanie jest zabronione. Ponadto przy ustalaniu ilość w/w substancji sąd również oparł się na przedmiotowej opinii uznając, że łączna jej waga wynosiła 631, 18 grama netto.
Sąd przy ustalaniu osoby posiadającej w/w substancję psychotropową w mieszkaniu przyul. (...)miał na uwadze fakt, że jak wynika z wyjaśnień oskarżonegoM.w mieszkaniu tym nie mieszkania nikt oprócz niego, jego konkubiny oraz dzieci. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie znajdują oparcie w zeznaniach świadka – jego konkubiny -A. P.. Przy czym jak wynika z zeznań słuchanej w charakterze świadkaA. P.nie widziała ona wcześniej przedmiotowej reklamówki. Nie wie również do kogo reklamówka ta mogła należeć i co to był za biały proszek ( k. 141). Powyższe potwierdziła przed sądem podając, że nie włożyła tej reklamówki do komórki, gdzie znaleziono przedmiotową reklamówkę, dodając, że nie wiedziała, że ta reklamówka tam się znajduje ( k. 467).
Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że oskarżony chwilę wcześniej tego samego dnia przekazywał oskarżonemuM.taką samą substancję psychotropową – amfetaminę a także mając na uwadze fakt, że w dniu 23.03.2012r. posiadał również środek odurzający ( za co został prawomocnie skazany) zasadnym jest uznanie, że znaleziony u niego w mieszkaniu biały proszek znajdował się w jego posiadaniu. Wykluczyć tu bowiem należy dzieci oskarżonego z uwagi na ich młody wiek oraz jego konkubinę, która będąc słuchana w charakterze świadka zaprzeczyła aby przedmiotowa substancja została tam przez nią schowana. Przy czym zeznania te uznać należy za wiarygodne. Świadek bowiem z racji swojej relacji z oskarżonymM.– jego konkubina- wiedząc, że jej konkubent jest pozbawiony wolności w związku z podejrzeniem posiadania substancji psychotropowe,j gdyby substancja ta należała do niej albo też została tam przez nią schowana z pewnością okoliczność tę by ujawniła.
Z uwagi na fakt, że ślady linii papilarnych ujawnione na reklamówce czarnej, oraz mniejszej torebce przeźroczystej znajdującej się wewnątrz czarnej reklamówki nie nadają się do identyfikacji brak jest podstaw do podważenia w/w rozumowania co do osoby posiadającej przedmiotowa reklamówkę wraz z jej zawartością.
W pełni wiarygodna jest opinia sporządzona na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej (k.138-140). Jest ona zgodna z pozostałym materiałem dowodowym – z wynikami badania za pomocą testera narkotykowego (protokół użycia testera k. 30,31). Opinia ta zasługuje na pełne zaufanie– została sporządzona przez doświadczonego specjalistę, przy wykorzystaniu nowoczesnego sprzętu i metod analitycznych i nie budzi żadnych zastrzeżeń pod względem rzetelności, pewności i wiarygodności uzyskanych wyników. W związku z powyższym stanowiła pełnowartościowy dowód w przedmiotowej sprawie. Sąd dostrzegł, że pomiędzy informacją z wykonanych badań analitycznych ( środków odurzających) oraz ekspertyzą kryminalistyczną istnieją rozbieżności w wadze znalezionej substancji psychotropowej. Nie mniej jednak w sytuacji gdy ekspertyza kryminalistyczna przeprowadzona została po w/w analizie ( co wynika z porównania dat przeprowadzonych czynności) a waga środka odurzającego została ustalona w oparciu o inne urządzenia oraz po wcześniejszym pomiarze co wiązało się z uszczupleniem wagi przy kolejnym badaniu oczywistym jest, że pomiędzy tymi czynnościami wystąpiły niewielkie różnice w wadze. Sąd przyjął do ustaleń faktycznych wartości wskazane w opinii albowiem badania te zostały przeprowadzone profesjonalnym sprzętem oraz przez osobę posiadającą wiadomości specjalne w tej dziedzinie.
Sąd uznał, iż pozostałe dowody zebrane w sprawie i ujawnione na rozprawie głównej w dniu 14 stycznia i 2 lutego 2015 r. nie budziły żadnych wątpliwości, co do ich autentyczności czy też poprawności sporządzenia, dlatego mogły stanowić podstawę czynienia ustaleń faktycznych w sprawie a ponadto nie były kwestionowane przez żadną ze stron.
Mając na uwadze tak poczynione ustalenia uznać należy, iż wina oskarżonegoC. M.iP. M. (1)w zakresie zarzucanych mu czynów nie budzi żadnych wątpliwości.
C. M.swoim zachowaniem polegającym na tym, że w dniu 05.08.2014r. wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)wW., posiadał wbrew obowiązującym przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomaniisubstancję psychotropową w postaci amfetaminy o łącznej wadze 631,18 grama netto wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa zart.62 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.
Nie ulega żadnych wątpliwości, iż w świetle przepisów w/w ustawy amfetamina zaliczana jest do substancji psychotropowej grupy II- P (zgodnie wykazem środków odurzających stanowiącym załącznik Nr 1 do ustawy z dnia 29.07.2005r.). Posiadanie ww. substancji jest zabronione przez tę ustawę. Nie ulega przy tym również wątpliwości, iż oskarżony miał pełną świadomość, że posiada u siebie w mieszkaniu substancje psychotropową w postaci amfetaminy. O powyższym świadczy wcześniejsze zatrzymanie oskarżonego po przekazaniu oskarżonemuM.puszki z zawartością takiej samej substancji psychotropowej. Ponadto z zeznań świadkaP.wynika, że nie wie ona nic o tym aby w jej mieszkaniu zajmowanym wspólnie z oskarżonymM.znajdowała się znaleziona reklamówka z zawartością białego proszku. Wreszcie powyższe wynika, z faktu, oskarżony miał w przeszłości kontakt ze środkami odurzającymi i był karany za ich posiadanie. Mając zatem świadomość, że posiada substancję psychotropową, której posiadanie jest zabronione przypisanego mu czynu dopuścił się, działając umyślnie, w zamiarze bezpośrednim.
O tym, że oskarżonyM.posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej świadczy ilość posiadanej przez niego substancji. Jak wynika z opinii biegłego oskarżony posiadał 631,18 grama netto amfetaminy, czyli ilość wystarczającą do odurzenia 5250 – 7890 osób. Tyle bowiem porcji handlowych można otrzymać z posiadanej przez oskarżonego substancji. W orzecznictwie Sądu Najwyższego, i to od wielu lat, konsekwentnie przyjmuje się, żeznaczna ilość narkotykówto taka, którawystarcza do jednorazowego odurzenia się co najmniej kilkudziesięciu osób, zaś stanowisko takie wspiera doktryna (M. Bojarski, W. Radecki, Przewodnik po pozakodeksowym prawie karnym, Wrocław 1999, s. 248; L. Chruściel, M. Preiss - Mysłowska, Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, Warszawa 2000, s. 257). Wprawdzie pogląd powyższy wyrażony został pierwszy raz pod rządamiustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 75, poz. 468), jednak uwzględniając niezmienione w tym zakresie brzmienie omawianego przepisu, w stosunku do tego, jakim operował ustawodawca we wcześniejszej ustawie, wykładnię "znaczności", potraktować należy jako aktualną. Tak też uznał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 marca 2006 r., II KK 47/05, OSNKW 2006, z. 6, poz. 57 stwierdzając, że miarą "znaczności" w rozumieniuart. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jak iart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1484) - "...może być także stosunek ilości określonych środków do potrzeb jednego człowieka uzależnionego od tych środków. Jeżeli zatem przedmiotem czynu jest taka ilość tych środków, która mogłaby zaspokoić tego rodzaju potrzeby co najmniej kilkudziesięciu uzależnionych, to należy przyjąć, że jest tych środków znaczna ilość" Identycznie interpretował znamię "znaczna ilość" środków odurzających Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 1 lutego 2007 r., KK 257/06, R-OSNKW 2007, poz. 339 i z dnia 7 lutego 2007 r., III KK 245/06, R-OSNKW 2007, poz. 387 oraz w wyroku z dnia 10 czerwca 2008 r., III KK 30/08, Prok. i Pr. 2008, z. 12, poz. 18. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 września 2009 r., I KZP 10/09, Sąd Najwyższy podkreślił, że nie ma powodu do odstępowania od poglądu, wypracowanego w piśmiennictwie i judykaturze, w tym - orzecznictwie Sądu Najwyższego, że jeżeli przedmiotem czynności wykonawczej przestępstw określonych wustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniijest taka ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, która mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych, to jest to "znaczna ilość" w rozumieniu tej ustawy. Podkreślił przy tym, że tendencja do ograniczania zakresu znaczeniowego pojęcia "znaczna ilość" nie uwzględnia, iż granice sankcji za typy kwalifikowane są zakreślone szeroko: od 3 do 15 lat pozbawienia wolności (art. 53 ust. 2, art. 55 ust. 3), od roku do 10 lat pozbawienia wolności (art. 56 ust. 3) i od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności (art. 58 ust. 2, art. 62 ust. 2 i art. 63 ust. 2), oprócz grzywny i, że istnieje instytucja nadzwyczajnego złagodzenia kary pozbawienia wolności (art. 60 § 1-4 k.k.orazart. 343 § 2 pkt 1 k.p.k.), a nadto wchodzą też w rachubę szersze podstawy warunkowego zawieszenia wykonania kary za występki (art. 343 § 2 pkt 2 k.p.k.). Jest więc możliwa odpowiednia reakcja karna także za te przestępstwa. Nie ma więc potrzeby obejmowania typami podstawowymi coraz większej liczby zachowań, i to w sytuacji, gdy rośnie skala przestępczości narkotykowej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2011 r. IV KK 127/11). Stanowisko wyrażone w powołanych orzeczeniach SN i doktryny sąd w pełni podziela. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości, że posiadana przez oskarżonego ilość substancji odurzającej była znaczna skoro znacznie przekraczała granice kilkudziesięciu osób, o której mowa w w.w wyrokach SN.
OskarżonyC. M.swoim zachowaniem wyczerpał również ustawowe znamiona czynu zart. 58 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.Przekazując bowiem oskarżonemuM.substancję psychotropową w postaci amfetaminy bez otrzymania za powyższe pieniędzy ( brak na powyższe dowodów) swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona czynu z art. 58 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Udzielanie innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej oznacza czynność przekazania jej środka lub substancji. Ugruntowane jest orzecznictwo, w myśl którego o "udzieleniu" środka odurzającego w rozumieniuart. 46ustawy (obecnieart. 59) można mówić jedynie wówczas, gdy sprawca sprzedaje ów środek osobie będącej konsumentem narkotyku, a więc wówczas gdy środek ten przeznaczony jest na zaspokojenie jej potrzeb jako konsumenta, a nie jako dealera (tak SA w Białymstoku w wyroku z dnia 20 marca 2001 r.,II AKa 34/01, OSA 2002, z. 4, poz. 31 oraz SA wK.w wyroku z dnia 27 czerwca 2002 r.,II AKa 201/02, KZS 2003, z. 2, poz. 63). Udzielanie może przybrać też postać pozostawienia środków odurzających w ustalonym wcześniej między zbywcą a nabywcą-konsumentem miejscu. Dla odpowiedzialności sprawcy nie jest istotne, czy osoba, której udzielił środka odurzającego lub substancji psychotropowej, faktycznie ich użyła. Udzielenie, o którym stanowiart. 58, musi nastąpić nieodpłatnie, w przypadku odpłatnego udzielenia środka należy rozważyć kwalifikację zart. 59u.p.n. Tu należy wskazać, że brak jest dowodów na to aby oskarżonyM.zapłacił za przekazaną mu substancje psychotropową oraz aby miał ją dalej rozpowszechniać. Podnieść należy również, że skarżonyM.miał świadomość, że przekazuje oskarżonemuM.substancję psychotropową. Jak wskazano wyżej taką samą substancję posiadał w swoim mieszkaniu. Ponadto jak wynika z zeznań funkcjonariuszy policji posiadali oni wiedzę, że tego dnia, w tym miejscu dojdzie do przekazania narkotyków przez oskarżonegoC. M.. Przy czym co istotne informacja ta potwierdziła się, o czym świadczy zatrzymanie oskarżonych oraz ich przeszukanie. Zdaniem sądu i w tym wypadku udzielona przez oskarżonegoM.ilość substancji odurzającej była znaczna. Jak wynika bowiem z opinii biegłego wystarczyła ona do odurzenia 410-615 osób. Tyle bowiem porcji handlowej stanowiła. Mając na uwadze powyższe oraz powołane wyżej stanowisko SN oraz doktryny sąd uznał, że ilość ta była znaczna. Tym samym sąd uznał oskarżonegoM.za winnego popełnienia czynu z art. 58 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Natomiast oskarżonyP. M. (1)zachowaniem swoim wyczerpał ustawowe znamiona czynu z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Nie ulega żadnych wątpliwości, iż w świetle przepisów w/w ustawy amfetamina zaliczana jest do substancji psychotropowej grupy II- P (zgodnie wykazem środków odurzających stanowiącym załącznik Nr 1 do ustawy z dnia 29.07.2005r.). Posiadanie ww. substancji jest zabronione przez tę ustawę. Nie ulega przy tym również wątpliwości, iż oskarżony miał pełną świadomość, że posiada substancję psychotropową w postaci amfetaminy. Fakt, że oskarżonyM.miał świadomość, że otrzymana przez niego od oskarżonegoM.puszka zawiera substancję psychotropową wynika z omówionej wyżej oceny dowodów. Świadczą o tym zgodne zeznania funkcjonariuszy policji, którzy wskazali, że z uzyskanych informacji oskarżonyM.miał przekazać innej osobie – o imieniuP.( osk. toP. M. (1)) narkotyki. Skoro taką wiedzę posiadali funkcjonariusze policji i informacja ta potwierdziła się to trudno uznać, żeby takiej wiedzy nie miał oskarżonyM.. O tym, że oskarżonyM.miał świadomość, że otrzymana od oskarżonegoM.substancja to substancja psychotropowa świadczy fakt znalezienia w mieszkaniuM.tego samego dnia takiej samej substancji psychotropowej jaka znajdowała się w przedmiotowej puszce. W świetle nie sposób uznać aby oskarżonyM.znalazł się przypadkowo w miejscu przekazywania puszki i nie znając zawartości puszki otrzymanej od oskarżonegoM.oraz nie sprawdzając jej zawartości udał się z nią do domu.
Zaś fakt, że była to substancja psychotropowa i w jakiej ilości wynika z opinii wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej, której sąd w pełni dał wiarę. Mając na uwadze fakt, że oskarżonyM.posiadał taką ilość substancji odurzającej, która wystarczyła do odurzenia 410-615 osób, tyle bowiem zdaniem biegłego porcji handlowej stanowiła, sąd uznał iż oskarżony posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej. Tu sąd miał na uwadze powołane wyżej stanowisko SN oraz doktryny. W konsekwencji sąd uznał, oskarżonegoM.za winnego popełnienia czynu z rat. 58 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Wymierzając oskarżonym karę Sąd kierował się dyrektywami wskazanymi wart. 53 kki uwzględnił okoliczności wpływające tak obciążająco, jak i łagodząco na jej wymiar.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kary orzeczonej wobec oskarżonegoC. M.za czyn z art. 62 ust 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zdaniem Sądu zarówno stopień winy oskarżonego, jak i stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu w wyroku czynów jest znaczny. Posiadanie wbrew rygorom ustawowym substancji psychotropowych, w sposób oczywisty sprzyja nie tylko niekontrolowanemu przez państwo i kryminogennemu ze swej natury obrotowi narkotykami, ale również i szerzeniu się szczególnie groźnemu dla młodych ludzi oraz szkodliwemu dla całego społeczeństwa zjawisku narkomanii. Nie bez znaczenia pozostaje również typ substancji psychotropowej posiadanej przez oskarżonego, który jest jednym z najbardziej uzależniających środków i destrukcyjnie działających na organizm człowieka oraz jego ilość, która pozwalała na odurzenie kilku tysięcy osób ( od 5250 – 7890 porcji handlowych).
Również stopień winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemuM.polegający na udzielaniu oskarżonemuM.substancji psychotropowej jest znaczny. Także w tym przypadku stwierdzić należy, że udzielenie wbrew rygorom ustawowym substancji psychotropowych, w sposób oczywisty sprzyja nie tylko niekontrolowanemu przez państwo i kryminogennemu ze swej natury obrotowi narkotykami, ale również i szerzeniu się szczególnie groźnemu dla młodych ludzi oraz szkodliwemu dla całego społeczeństwa zjawisku narkomanii. Nie bez znaczenia pozostaje również typ substancji psychotropowej udzielanej przez oskarżonego, który jest jednym z najbardziej uzależniających środków i destrukcyjnie działających na organizm człowieka oraz jego ilość, która pozwalała na odurzenie kilkuset osób ( od 410 -615 porcji handlowych).
Jako okoliczność obciążającą przy wymiarze oskarżonemuM.kar jednostkowych Sąd potraktował fakt, że oskarżony był dotychczas karany sądownie i to za przestępstwo podobne polegające na posiadaniu znacznej ilości środków odurzających. Mimo to oraz mimo orzeczenia wobec niego kary bezwzględnej pozbawienia wolności oskarżony dopuścił się ponownie popełnienia przestępstwa. Powyższe świadczy o wysokim stopniu demoralizacji oskarżonego oraz o tym, że dotychczas orzeczona wobec oskarżonego kara, która nie została wykonana, nie spełniła swojej roli i nie powtrzymała oskarżonego od popełnienia kolejnych przestępstw.
Jako okoliczność łagodzącą przy wymiarze oskarżonemuM.kar jednostkowych sąd uznał właściwości i warunki osobiste oskarżonego ( młody wiek, wykształcenie) a także jego sposób życia przed popełnieniem przestępstwa. Jak wynika z oświadczenia oskarżony ukończył szkołę zawodową i pracuje. Ma na utrzymaniu konkubinę oraz dwoje dzieci. Powyższe świadczy, że oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia.
Mając na uwadze powyższe względy Sąd za czynart. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył oskarżonemuM.karę 4 lat pozbawienia wolności, zaś za czyn zart. 58 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniikarę 2 lat pozbawianie wolności. Wymierzone oskarżonemu kary są adekwatne do stopnia jego zawinienia i społecznej szkodliwości czynu.
Mając na uwadze fakt, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki zart. 85 kksąd wymierzył oskarżonemuM.karę łączną. Przy wymiarze kary łącznej sąd - biorąc pod uwagę z jednej strony bliski związek czasu i miejsca popełnienia przypisanych oskarżonemu czynów oraz związek przedmiotowy czynów przypisanych oskarżonemu– zastosował zasadę asperacji i w granicach przewidzianych wart. 86 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu kara łączna w powyższym wymiarze spełni swoje cele prewencyjne, tak w zakresie oddziaływania zapobiegawczego i wychowawczego w stosunku do oskarżonegoM., jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
Odnosząc się do wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonegoM.zdaniem Sądu zarówno stopień winy oskarżonego, jak i stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu w wyroku czynu jest znaczny. Posiadanie wbrew rygorom ustawowym substancji psychotropowych, w sposób oczywisty sprzyja nie tylko niekontrolowanemu przez państwo i kryminogennemu ze swej natury obrotowi narkotykami, ale również i szerzeniu się szczególnie groźnemu dla młodych ludzi oraz szkodliwemu dla całego społeczeństwa zjawisku narkomanii. Nie bez znaczenia pozostaje również typ substancji psychotropowej posiadanej przez oskarżonego, który jest jednym z najbardziej uzależniających środków i destrukcyjnie działających na organizm człowieka oraz jego ilość, która pozwalała na odurzenie kilkuset osób (co najmniej 410 porcji handlowych – przy założeniu najbardziej korzystnej wersji dla oskarżonego).
Jako okoliczność obciążającą przy wymiarze oskarżonemuM.kary Sąd potraktował fakt, że oskarżony był dotychczas dwukrotnie karany sądownie. Mimo to oraz mimo orzeczenia wobec niego kary bezwzględnej pozbawienia wolności dopuścił się ponownie popełnienia przestępstwa. Powyższe świadczy o wysokim stopniu demoralizacji oskarżonego oraz o tym, że dotychczas orzeczone wobec oskarżonego kary nie spełniły swojej roli i nie powtrzymały oskarżonego od popełnienia kolejnych przestępstw.
Jako okoliczność łagodzącą przy wymiarze oskarżonemu kar jednostkowych sąd uznał właściwości i warunki osobiste oskarżonego (poważna choroba) a także jego sposób życia przed popełnieniem przestępstwa. Jak wynika z oświadczenia oskarżony nie posiada zawodu i pracował dorywczo przed osadzeniem go. Powyższe świadczy, że oskarżony prowadzi w miarę ustabilizowany tryb życia.
Mając na uwadze powyższe względy Sąd za czynart. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył oskarżonemuM.karę 2 lat pozbawienia wolności. Wymierzona oskarżonemu kara jest adekwatna do stopnia jego zawinienia i społecznej szkodliwości czynu.
Sąd rozważał zastosowanie wobec oskarżonegoP. M. (1)warunkowego zawieszenia orzeczonej kary pozbawienia wolności. Oskarżony jak wynika z analizy danych o karalności był dotychczas dwukrotnie razy karany. Popełnienie zatem przez oskarżonego kolejnego przestępstwa świadczy o lekceważącym stosunku do obowiązującego porządku prawnego. Powyższe zdaniem Sądu świadczy również o znacznej demoralizacji oskarżonego. W świetle powyższego zdaniem sądu brak jest warunków wskazanych w dyspozycjiart. 69 § 1 i 2 k.k.umożliwiających zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia celów kary wobec oskarżonego, w szczególności jej celu prewencyjnego.
W ocenie Sądu kara w powyższym wymiarze spełni swoje cele prewencyjne, tak w zakresie oddziaływania zapobiegawczego i wychowawczego w stosunku do oskarżonegoM., jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
Mając na uwadze fakt, że oskarżeni byli pozbawieni wolności w sprawie sąd na poczet orzeczonej im kary pozbawienia wolności na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył im okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 05.08.2014r. do dnia 02.02.2015r.
Z uwagi na wydanie wyroku skazującego wobec oskarżonegoM.iM.za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii sąd w oparciu o treść art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek substancji psychotropowej posiadanej przez oskarżonych.
Zaś z uwagi na zakończenie postępowania przed sądem i instancji sąd uznał, że dowody rzeczowe w postaci telefonów komórkowych oraz puszki i reklamówki są zbędne dla dalszego postępowania i nakazał ich zwrócenie oskarżonym.
Z uwagi na fakt, że oskarżonyM.korzystał z obrony z urzędu w postepowaniu przed sądem i instancji i koszty nie zostały dotychczas opłacone sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. G.wynagrodzenie w kwocie 588 złotych plus VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuP. M. (1)z urzędu przed sądem I instancji.
Stosownie do treściart. 626 § 1 kpkiart. 627 kpksąd zasądził od oskarżonych koszty sądowe uznając, że brak jest podstaw do zwolnienia oskarżonych od ich ponoszenia. Oskarżeni bowiem przed zatrzymaniem pracowali i osiągali z tego tytułu stosowne wynagrodzenie. W związku z powyższym brak jest podstaw do uznania aby uiszczenie kosztów postępowania przez oskarżonych byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów.