Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 1112/14
Data wyroku: 2015-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Jurkiewicz
Słowa kluczowe: Kradzież Z Włamaniem, Przestępczość Zorganizowana
Podstawa prawna: art.279§1kk

Sygn. akt X K 1112/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 grudnia 2015r.

Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SR  Joanna Jurkiewicz
Protokolant: Marek Madaj
przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku Barbary Ropeli
po rozpoznaniu w dniach 10.03.2015r., 24.03.2015r., 21.04.2015r., 25.08.2015r., 15.09.2015r., 06.10.2015r., 01.12.2015r. oraz 16.12.2015r. sprawy:

⚫

A.Ł., synaA.iI.z domu Zięba,urodzonego (...)wU.,

⚫

J. K. (1),synaZ.iH.z domuZ.,urodzonego (...)wG.,

⚫

M. M. (1), synaM.iT.z domuZ.,urodzonego (...)wW.,

oskarżonych o to, że:

I
(punkt 45 aktu oskarżenia) w nocy 24/25 lipca 1998r. wP., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz z innymi ustalonymi osobami, tworząc zorganizowaną grupę o charakterze zbrojnym, po uprzednim wyrwaniu kraty zabezpieczającej okno prowadzące do pomieszczeń biurowych zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 5.000 zł., pieczątki wartości 300 zł., dyskietki komputerowe wartości 30 zł., kasę pancerną wartości 3.000 zł. oraz telefon komórkowy marki(...)wartości 600 zł., tj. mienie o łącznej wartości 8.930 zł. na szkodę(...) s.c., z tym ustaleniem, że:

-J. K. (2)czynu tego dopuścił się w okresie pięciu lat od odbycia między 07.08.1991r. a 08.03.1994r. oraz 03.08.1995r. a 29.09.1997r. części kary pięciu lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 07.07.1994r., sygn.. akt IV K 240/91, za przestępstwa określone wart. 210§1 d.k.k.iart. 168§1 d.k.k.,
tj. o czyn zart. 279§1 k.k.w zb. zart. 258§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w stosunku do oskarżonychA. Ł.iM. M. (1), oraz zart. 279§1 k.k.w zb. zart. 258§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.w stosunku do oskarżonegoJ. K. (1);

II
(punkt 46 aktu oskarżenia) w nocy 24/25 sierpnia 1998r. wP., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz z innymi ustalonymi osobami, tworząc zorganizowaną grupę o charakterze zbrojnym, po uprzednim wyrwaniu kraty zabezpieczającej okno zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 335 złotych na szkodęPrzedsiębiorstwa (...) Spółka z o.o.oraz radioodbiornik wartości 100 złotych na szkodęL. W., z tym ustaleniem, że:

-J. K. (2)czynu tego dopuścił się w okresie pięciu lat od odbycia między 07.08.1991r. a 08.03.1994r. oraz 03.08.1995r. a 29.09.1997r. części kary pięciu lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 07.07.1994r., sygn.. akt IV K 240/91, za przestępstwa określone wart. 210§1 d.k.k.iart. 168§1 d.k.k.,
tj. o czyn zart. 279§1 k.k.w zb. zart. 258§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w stosunku do oskarżonychA. Ł.iM. M. (1), oraz zart. 279§1 k.k.w zb. zart. 258§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.w stosunku do oskarżonegoJ. K. (1);
a nadto  
M. M. (1)
          oskarżonego o to, że:

III
(punkt 107 aktu oskarżenia) w dniu 28.01.1999r. wG.wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą posiadał bez wymaganego zezwolenia rewolwer marki(...)nr(...). 9 mm, pistolet maszynowy marki CZ nr(...). 7,62 mm, karabin(...)nr(...), pistolet marki CZ model 27 oraz 606 sztuk amunicji różnego rodzaju i kalibru,

tj. o czyn zart. 263§2 k.k.

IV
(punkt 108 aktu oskarżenia) w dniu 28.01.1999r. wG.wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą posiadał bez wymaganego zezwolenia substancję wybuchową w postaci 60 gramów mieszaniny pirotechnicznej prochu czarnego, lont długości 120 cm, dwie petardy wypełnione mieszaniną pirotechniczną z zapalnikami elektrycznymi,

tj. o czyn zart. 171§1 k.k.

V
(punkt 114 aktu oskarżenia) w marcu 1999r. wG.posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu(...)wz. 33 oraz 70 sztuk amunicji kaliber 7,62 mm,

tj. o czyn zart. 263§2 k.k.

VI
(punkt 116 aktu oskarżenia) w okresie między 10.02.1999r. a 31.03.1999r. wG.w celu użycia za autentyczne podrobiłprawo jazdy nr (...)wydane na nazwiskoM. Ż., w ten sposób, iż w miejsce fotografiiM. Ż.wkleił własną fotografię,

tj. o czyn zart. 270§1 k.k.

VII
(punkt 117 aktu oskarżenia) w sierpniu 1998r. wG., bez wymaganego zezwolenia posiadał pistolet marki(...)z tłumikiem – bez numeru, model RG 9 wraz z 6 sztukami amunicji kal. 6,35x16 mm wzoru(...),

tj. o czyn zart. 263§2 k.k.
W związku zart. 4§1 k.k.stosując w niniejszej sprawie przepisykodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym przed 01.07.2015r.

I
OskarżonegoA. Ł.uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie I (45) aktu oskarżenia, czyn ten kwalifikuje zart. 279§1 k.k.w zb. zart. 258§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

II
OskarżonegoA. Ł.uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie II (46) aktu oskarżenia, czyn ten kwalifikuje zart. 279§1 k.k.w zb. zart. 258§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

III
Ustalając, że czyny opisane w punktach I i II wyroku stanowią ciąg przestępstw, przy zastosowaniuart. 91§1 k.k.iart. 11§3 k.k., na podstawieart. 279§1 k.k.iart. 33§1, 2 i 3 k.k.skazuje oskarżonegoA. Ł.na karę 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 (stu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda.

IV
Na podstawieart. 69§1 i 2 k.k.orazart. 70§1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoA. Ł.kary pozbawienia wolności zawiesza na okres 3 (trzech) lat tytułem próby.

V
OskarżonegoJ. K. (1)uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie I (45) aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że z opisu czynu eliminuje działanie w warunkach powrotu do przestępstwa, czyn ten kwalifikuje zart. 279§1 k.k.w zb. zart. 258§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

VI
OskarżonegoJ. K. (1)uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie II (46) aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że z opisu czynu eliminuje działanie w warunkach powrotu do przestępstwa, czyn ten kwalifikuje zart. 279§1 k.k.w zb. zart. 258§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

VII
Ustalając, że czyny opisane w punktach V i VI wyroku stanowią ciąg przestępstw, przy zastosowaniuart. 91§1 k.k.iart. 11§3 k.k., na podstawieart. 279§1 k.k.iart. 33§1, 2 i 3 k.k.skazuje oskarżonegoJ. K. (1)na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda.

VIII
Na podstawieart. 69§1 i 2 k.k.orazart. 70§1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoJ. K. (1)kary pozbawienia wolności zawiesza na okres 4 (czterech) lat tytułem próby.

IX
Na podstawieart. 73§1 k.k.oddaje oskarżonegoJ. K. (1)w okresie próby pod dozór kuratora.

X
OskarżonegoM. M. (1)uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie I (45) aktu oskarżenia, czyn ten kwalifikuje zart. 279§1 k.k.w zb. zart. 258§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

XI
OskarżonegoM. M. (1)uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie II (46) aktu oskarżenia, czyn ten kwalifikuje zart. 279§1 k.k.w zb. zart. 258§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

XII
Ustalając, że czyny opisane w punktach X i XI wyroku stanowią ciąg przestępstw, przy zastosowaniuart. 91§1 k.k.iart. 11§3 k.k., na podstawieart. 279§1 k.k.iart. 33§1, 2 i 3 k.k.skazuje oskarżonegoM. M. (1)na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda.

XIII
OskarżonegoM. M. (1)uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie III (107) aktu oskarżenia, czyn ten kwalifikuje zart. 263§2 k.k.

XIV
OskarżonegoM. M. (1)uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie V (114) aktu oskarżenia, czyn ten kwalifikuje zart. 263§2 k.k.

XV
OskarżonegoM. M. (1)uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie VII (117) aktu oskarżenia, czyn ten kwalifikuje zart. 263§2 k.k.

XVI
Ustalając, że czyny opisane w punktach XIII, XIV i XV wyroku stanowią ciąg przestępstw, przy zastosowaniuart. 91§1 k.k., na podstawieart. 263§2 k.k.skazuje oskarżonegoM. M. (1)na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.

XVII
OskarżonegoM. M. (1)uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie IV (108) aktu oskarżenia, czyn ten kwalifikuje zart. 171§1 k.k.i za to na podstawieart. 171§1 k.k.skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

XVIII
Na podstawieart. 414§1 k.p.k.w zw. zart. 17§1 pkt 6 k.p.k.umarza postępowanie w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemuM. M. (1)w punkcie VI (116) aktu oskarżenia.

XIX
Na podstawieart. 86§1 k.k.iart. 91§2 k.k.łączy wymierzone oskarżonemuM. M. (1)w punktach XII, XVI i XVII wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierza w ich miejsce karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.

XX
Na podstawieart. 69§1 i 2 k.k.orazart. 70§1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. M. (1)kary pozbawienia wolności zawiesza na okres 4 (czterech) lat tytułem próby.

XXI
Na podstawieart. 73§1 k.k.oddaje oskarżonegoM. M. (1)w okresie próby pod dozór kuratora.

XXII
Na podstawieart. 626§1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.,art. 624§1 k.p.k.,art. 1, art. 2 ust. 1 pkt. 3 i 4, art. 3 ust. 1, art. 6 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) obciąża oskarżonych opłatami w wysokości:

-A. Ł.w wysokości 500 (pięćset) złotych,
-J. K. (1)w wysokości 540 (pięćset czterdzieści) złotych,
-M. M. (1)w wysokości 540 (pięćset czterdzieści) złotych
oraz zwalania ich od ponoszenia pozostałych kosztów sądowych.

Na oryginale właściwy podpis

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

A. Ł.,M. M. (1),J. K. (2),P. O.,A. K. (1)iD. J.w latach 1998-1999 tworzyli zorganizowaną grupę przestępczą o charakterze zbrojnym. We wskazanym okresie wielokrotnie kontaktowali się ze sobą telefonicznie i osobiście, umawiając się odnośnie popełniania czynów zabronionych. Na potrzeby działalności w powyższym zakresie pozostawali w posiadaniu broni palnej, którą magazynował na ogółA. Ł.. Inne przedmioty służące do popełniania czynów zabronionych w postaci łomów, młotków, kominiarek i radiostacji, znajdowały się między innymi w posiadaniuP. O.orazM. M. (1).
Dowody:  częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. Ł.(k. 250-251, 254v-256, 259v-261, 271, 277-281, 311-312, 345,376v-379, 383v-394, 403v-412, 433v-438, 439-443, 488v-492, 499v-502, 522v-528, 532, 829v-832, 962v-964, 1038v-1040, 1041v-1043v, 1134-1137, 1438v-1441, 1549v-1559, 1738v-1742, 1787v-1799, 1800v-1806, 1817v-1825, 3640, 4026v-4027, 4187v-4192, 5934-5937, 5945-5948, 6008-6009, 6021-6023, 6035-6038, 6064-6066, 6088-6089, 6125, 14322-14326, 14984-14989, 14982, 14985, 14986-14987, 15083-15086, 17081-17082, 17339-17340, 17651-17660, 17663-17666, 17668-17671, 17674-17681, 17683-17689, 18868 akt sprawy XK 1014/07 oraz k. 265-271, k.. 284-285v, k. 307-309, k. 394-398, k.. 411-412, k. 492 akt sprawy X K 1112/14); częściowo zeznania świadkaP. O.(k. 566, 1216, 1395-1397, 1419-1420, 2488, 3519v, 3899, 6369-6370, 6399-6405, 7369-7372, 7384-7389, 7405-7418, 7466-7468,  14301, 14304, 14983-14985, 15035-15037, 15042, 18866-18868 akt sprawy X K 1014/07 oraz k. 424-426, k. 456-457 akt sprawy XK 1112/14); ekspertyzy kryminalistyczne z zakresu badań broni i balistyki (k. 1063-1075 akt sprawy X K 1014/07); analiza połączeń telefonicznych (k. 4624-4633 akt sprawy X K 1014/07); protokół oględzin samochodu (k. 160-163 akt sprawy X K 1014/07); protokół oględzin rzeczy (k. 184-187 akt sprawy X K 1014/07); protokół oględzin samochodu (k. 231-236 akt sprawy X K 1014/07); protokół zatrzymania rzeczy (k. 265-268 akt sprawy X K 1014/07).
W dniu 24 lipca 1998r. doA. Ł.zadzwoniłJ. K. (2)i powiadomił go o mającym się odbyć spotkaniu. Ze spotkania tego, w którym wzięli również udziałP. O.orazM. M. (1), wszyscy mężczyźni pojechali doP., a tam w pobliże siedziby(...). Gdy byli już na miejscu, w nocy z 24 na 25 lipca 1998r.,M. M. (1)przekazałA. Ł.radiotelefon i nakazał obserwowanie pobliskiego terenu. Natomiast pozostali mężczyźni, czyliP. O.,J. K. (2)iM. M. (1), udali się bezpośrednio pod siedzibę(...). Dozorujący na tym terenieL. K.około północy poszedł do domu. Mężczyźni odczekali moment, a następnie po uprzednim wyrwaniu kraty zabezpieczającej okno prowadzące do pomieszczeń biurowych, zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 5.000 zł., pieczątki o wartości 300 zł., dyskietki komputerowe o wartości 30 zł., kasę pancerną o wartości 3.000 zł. oraz telefon komórkowy marki(...)o wartości 600 zł. Po zabraniu powyższych przedmiotów,M. M. (1)drogą radiotelefoniczną poleciłA. Ł.podjechanie pod bramę siedziby(...). GdyA. Ł.zrealizował polecenie, mężczyźni załadowali do jego samochodu kasę pancerną i odjechali do pobliskiego lasu. NastępnieA. Ł.pozostał na początku drogi prowadzącej do miejsca, gdzie została wyładowana kasa, a pozostali mężczyźni zabrali się do jej rozbijania.
Dowody:  częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. Ł.(k. 250-251, 254v-256, 259v-261, 271, 277-281, 311-312, 345,376v-379, 383v-394, 403v-412, 433v-438, 439-443, 488v-492, 499v-502, 522v-528, 532, 829v-832, 962v-964, 1038v-1040, 1041v-1043v, 1134-1137, 1438v-1441, 1549v-1559, 1738v-1742, 1787v-1799, 1800v-1806, 1817v-1825, 3640, 4026v-4027, 4187v-4192, 5934-5937, 5945-5948, 6008-6009, 6021-6023, 6035-6038, 6064-6066, 6088-6089, 6125, 14322-14326, 14984-14989, 14982, 14985, 14986-14987, 15083-15086, 17081-17082, 17339-17340, 17651-17660, 17663-17666, 17668-17671, 17674-17681, 17683-17689, 18868 akt sprawy XK 1014/07 oraz k. 265-271, k.. 284-285v, k. 307-309, k. 394-398, k.. 411-412, k. 492 akt sprawy X K 1112/14);  częściowo zeznania świadkaP. O.(k. 566, 1216, 1395-1397, 1419-1420, 2488, 3519v, 3899, 6369-6370, 6399-6405, 7369-7372, 7384-7389, 7405-7418, 7466-7468, 14301, 14304, 14983-14985, 15035-15037, 15042, 18866-18868 akt sprawy X K 1014/07 oraz k.  424-426, k. 456-457 akt sprawy XK 1112/14); zeznania świadkaZ. D.(k. 631v, k. 2519v, k. 2522, k. 9887, k. 14370-14371, k. 15036-15040 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); zeznania świadkaJ. K. (3)(k. 630v, k. 650v, k. 1910v-1911, k. 12723v-12724, k. 14370-14371, k. 15040-15042 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); protokół oględzin miejsca kradzieży z włamaniem (k. 633-634 akt sprawy X K 1014/07); dokumentacja fotograficzna (k. 639-644 akt sprawy X K 1014/07).
W dniu 25 lipca 1998r., około godziny 07.00Z. D.- współwłaściciel(...)– przyjechał do siedziby firmy. Po zaparkowaniu samochodu, podszedł do niego dozorca –L. K.i poinformował, że w nocy prawdopodobnie miało miejsce włamanie, albowiem krata zabezpieczająca okno jest wyrwana, a okno otwarte.Z. D.wszedł do pomieszczeń zajmowanych przez firmę, gdzie stwierdził, iż sprawcy przeszukali biuro i wynieśli między innymi znajdującą się tam kasę pancerną, w której przechowywana była gotówka oraz telefon komórkowy marki(...). O powyższym zawiadomił policję. Jeszcze tego samego dniaM. N.w trakcie spaceru odnalazł na terenie starej strzelnicy położonej wR.rozbitą szafę pancerną, skradzioną na szkodę(...). Wokół przedmiotowej szafy porozrzucane były dokumenty i pieczątki pochodzące z(...).
Dowody:  zeznania świadkaZ. D.(k. 631v, k. 2519v, k. 2522, k. 9887, k. 14370-14371, k. 15036-15040 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); zeznania świadkaJ. K. (3)(k. 630v, k. 650v, k. 1910v-1911, k. 12723v-12724, k. 14370-14371, k. 15040-15042 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); zeznania świadkaL. K.(k. 632v, k. 7554 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); zeznania świadkaM. N.(k.7553-7554 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); protokół oględzin miejsca kradzieży z włamaniem (k. 633-634 akt sprawy X K 1014/07); protokół oględzin miejsca znalezienia kasy (k. 637-638 akt sprawy X K 1014/07); dokumentacja fotograficzna (k. 639-644 akt sprawy X K 1014/07).
W dniu 24 sierpnia 1998r.A. Ł.został telefonicznie powiadomiony przezJ. K. (1), że ma spakować „sprzęt” i spotkać się zK.na stacji paliw wG.-O.około godziny 21.00. Następnie obaj mężczyźni spotkali się we wskazanym miejscu zP. O.,M. M. (3)iA. K. (1), po czym cała grupa udała się doP., gdzie zaparkowali pojazd w niewielkiej odległości od siedzibyPrzedsiębiorstwa (...) Spółka z o.o.M. M. (1)przekazał wówczasA. Ł.krótkofalówkę, polecił odstawić pojazd oraz pilnować pobliskiego terenu pod kątem ewentualnych świadków. Natomiast pozostali mężczyźni w godzinach nocnych z 24 na 25 sierpnia 1998r., udali się w kierunku siedzibyPrzedsiębiorstwa (...) Spółka z o.o., przy czymJ. K. (2)iP. O.wzięli ze sobą łomy. Następnie obaj wskazani mężczyźni wraz zM. M. (3)iA. K. (1), po uprzednim wyrwaniu kraty zabezpieczającej okno, zabrali w celu przywłaszczenia kasę pancerną, w której znajdowały się pieniądze w kwocie 335 złotych stanowiące własnośćPrzedsiębiorstwa (...) Spółka z o.o.oraz radioodbiornik o wartości 100 złotych stanowiący własnośćL. W.. W sierpniu 1998r.M. M. (1)bez wymaganego zezwolenia posiadał w pełni sprawny pistolet marki(...)z tłumikiem – bez numeru, model RG 9 wraz z 6 sztukami sprawnej amunicji kal. 6,35x16 mm wzoru(...).
Dowody:  częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. Ł.(k. 250-251, 254v-256, 259v-261, 271, 277-281, 311-312, 345,376v-379, 383v-394, 403v-412, 433v-438, 439-443, 488v-492, 499v-502, 522v-528, 532, 829v-832, 962v-964, 1038v-1040, 1041v-1043v, 1134-1137, 1438v-1441, 1549v-1559, 1738v-1742, 1787v-1799, 1800v-1806, 1817v-1825, 3640, 4026v-4027, 4187v-4192, 5934-5937, 5945-5948, 6008-6009, 6021-6023, 6035-6038, 6064-6066, 6088-6089, 6125, 14322-14326, 14984-14989, 14982, 14985, 14986-14987, 15083-15086, 17081-17082, 17339-17340, 17651-17660, 17663-17666, 17668-17671, 17674-17681, 17683-17689, 18868 akt sprawy XK 1014/07 oraz k. 265-271, k.. 284-285v, k. 307-309, k. 394-398, k.. 411-412, k. 492 akt sprawy X K 1112/14); częściowo zeznania świadkaP. O.(k. 566, 1216, 1395-1397, 1419-1420, 2488, 3519v, 3899, 6369-6370, 6399-6405, 7369-7372, 7384-7389, 7405-7418, 7466-7468, 14301, 14304, 14983-14985, 15035-15037, 15042, 18866-18868 akt sprawy X K 1014/07 oraz k. 424-426, k. 456-457 akt sprawy XK 1112/14); zeznania świadkaL. W.(k. 668v, k. 1972v, k. 7588-7589, k. 15173 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); zeznania świadkaG. M.(k. 697v, k. 1966v, k. 8583v-8584, k. 15172 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); zeznania świadkaM. S.(k. 664v-666, k. 9438, k. 15668-15669 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); zeznania świadkaJ. A.(k. 1974v, k. 13088, k. 16004 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); ekspertyzy kryminalistyczne z zakresu badań broni i balistyki (k. 1063-1075 akt sprawy X K 1014/07); protokół oględzin miejsca kradzieży z włamaniem (k. 669-672 akt sprawy X K 1014/07); materiał poglądowy (k. 680-687 akt sprawy X K 1014/07).
W styczniu 1999r.J. D.była konkubinąM. M. (1). CiotkąJ. D.byłaK. W., będąca właścicielkągarażu nr (...), położonego wG.przyulicy (...). Garaż ten pozostawał w użytkowaniuM. M. (1), który dodatkowo podnajął goI. K.. W efekcie obaj mężczyźni korzystali z przestrzeni wskazanego pomieszczenia garażowego. W dniu 28 stycznia 1999r. funkcjonariusze policji dokonali jego przeszukania, w wyniku czego ujawniono między innymi rewolwer marki(...)nr(...). 9 mm, pistolet maszynowy marki CZ nr(...). 7,62 mm, karabin(...)nr(...), pistolet marki CZ model 27, 606 sztuk amunicji różnego rodzaju i kalibru, substancję wybuchową w postaci 60 gramów mieszaniny pirotechnicznej prochu czarnego, lont długości 120 cm, dwie petardy wypełnione mieszaniną pirotechniczną z zapalnikami elektrycznymi.M. M. (1)wspólnie i w porozumieniu zI. K.posiadał wymienione przedmioty, nie posiadając w tym zakresie wymaganego pozwolenia. Ponadto w marcu 1999r.I. K.przekazałM. M. (1)na przechowanie pistolet(...)wz. 33 oraz 70 sztuk sprawnej amunicji kaliber 7,62 mm. W dniu 31 marca 1999r. funkcjonariusze policji dokonali zatrzymaniaM. M. (1). W miejscu jego ówczesnego zamieszkania, zabezpieczono wskazany pistolet oraz amunicję, na posiadanie którychM. M. (1)nie posiadał wymaganego zezwolenia.
Dowody: częściowo wyjaśnieniaM. M. (1)(k. 573, 1197-1198, 2461, 3394, 3866, 6594-6595, 7484-7489, 14307, 14310-14311, 14978-14980, 14985, 18868 akt sprawy X K 1014/07 oraz k. 264 akt sprawy X K 1112/14);  częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. Ł.(k. 250-251, 254v-256, 259v-261, 271, 277-281, 311-312, 345,376v-379, 383v-394, 403v-412, 433v-438, 439-443, 488v-492, 499v-502, 522v-528, 532, 829v-832, 962v-964, 1038v-1040, 1041v-1043v, 1134-1137, 1438v-1441, 1549v-1559, 1738v-1742, 1787v-1799, 1800v-1806, 1817v-1825, 3640, 4026v-4027, 4187v-4192, 5934-5937, 5945-5948, 6008-6009, 6021-6023, 6035-6038, 6064-6066, 6088-6089, 6125, 14322-14326, 14984-14989, 14982, 14985, 14986-14987, 15083-15086, 17081-17082, 17339-17340, 17651-17660, 17663-17666, 17668-17671, 17674-17681, 17683-17689, 18868 akt sprawy XK 1014/07 oraz k. 265-271, k.. 284-285v, k. 307-309, k. 394-398, k.. 411-412, k. 492 akt sprawy X K 1112/14);  częściowo zeznania świadkaI. K.(k. 3395v-3396, 6685-6687, 6699-6706, 6717-6719, 6762-6769, 6780-6781, 6792-6800, 14282-14283, 14285-14286, 14290, 14989-14991, 14976-14977, 15079-15080, 15175, 15715-15716, 17000i-j akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 493 akt sprawy X K 1112/14); zeznania świadkaI. Z.(uprzednioG.) (k. 544v, k. 15527-15528 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); zeznania świadkaZ. L.(k. 14367, k. 15447-15448 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); zeznania świadkaK. W.(k. 331v, k. 12649v-12650, k. 15173-15174 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); zeznania świadkaP. Ż.(k. 1651v, k. 1653v, akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); ekspertyzy kryminalistyczne z zakresu badań broni i balistyki (k. 1063-1075 akt sprawy X K 1014/07); opinia kryminalistyczna z zakresu badań fizykochemicznych (k. 864-871 akt sprawy X K  1014/07); protokół przeszukania garażu (k. 321-326 akt sprawy X K 1014/07); dokumentacja fotograficzna (k. 354-364 akt sprawy X K 1014/07); protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych (k. 546-549 akt sprawy X K 1014/07).
W dniu 31.03.1999r. funkcjonariusze policji dokonali zatrzymaniaP. O.. W toku przeszukania użytkowanego przez niego samochodu ujawniono telefon komórkowy marki(...)model 3110 wraz z kartą aktywacyjną, skradziony na szkodę(...)w wyniku opisanych powyżej wydarzeń.
Dowody:  częściowo zeznania świadkaP. O.(k. 566, 1216, 1395-1397, 1419-1420, 2488, 3519v, 3899, 6369-6370, 6399-6405, 7369-7372, 7384-7389, 7405-7418, 7466-7468, 14301, 14304, 14983-14985, 15035-15037, 15042, 18866-18868 akt sprawy X K 1014/07 oraz k. 424-426, k. 456-457 akt sprawy XK 1112/14); zeznania świadkaZ. D.(k. 631v, k. 2519v, k. 2522, k. 9887, k. 14370-14371, k. 15036-15040 akt sprawy X K 1014/07, ujawnione k. 495 akt sprawy X K 1112/14); protokół zatrzymania rzeczy (k. 560-561 akt sprawy X K 1014/07); protokół oględzin samochodu (k. 582-586 akt sprawy X K 1014/07); protokół przeszukania samochodu (k. 587-589 akt sprawy X K 1014/07).
W toku postępowania przygotowawczegoA. Ł.wielokrotnie i obszernie wyjaśniał, w tym również na okoliczności dotyczące czynów zarzuconych między innymi jemu w punktach 45 i 46 aktu oskarżenia (przyznając się do ich popełnienia) oraz dotyczących zarzutów postawionychM. M. (1). Odnośnie czynu z punktu 45 aktu oskarżenia wyjaśnił wówczas, że dokonał go wspólnie zM. M. (3),P. O.orazJ. K. (2). Krytycznego dnia zatelefonował do niegoJ. K. (2)i powiadomił o mającym odbyć się spotkaniu. Z tego spotkania mężczyźni pojechali doP., a tam w pobliżefirmy (...). NastępnieM. M. (1)dał mu radiotelefon i kazał obserwować teren. Po upływie jakiegoś czasuŁ.otrzymał droga radiową polecenie odM., aby podjechał pod bramę(...). Tam mężczyźni załadowali do samochoduŁ.kasę pancerną, którą następnie wywieźli do lasu. Samochodem odjechaliŁ.,K.,O.W lesie mężczyźni wyładowali kasę pancerną, a następnieŁ.zawiózłK.do miejsca, w którym pozostawił on swój samochód. NastępnieŁ.wrócił do miejsca, gdzie została wyładowana kasa, aK.pojechał poM.. Po przyjeździeK.iM.,Ł.pozostał na początku drogi prowadzącej do miejsca, gdzie została wyładowana kasa, a pozostali mężczyźni zabrali się do jej rozbijania. Z informacji udzielonychA. Ł.przez kolegów wynikało, iż dokonali oni włamania dofirmy (...). Ponadto na okazanych tablicach z wizerunkami mężczyzn, rozpoznał wizerunekM. M. (1)jako mężczyzny opseudonimie (...), z którym wspólnie dokonywał przestępstw. Odnośnie czynu z punktu 46 wyjaśnił, że w rozmowie telefonicznej zJ., został powiadomiony, że ma spakować „sprzęt” i spotkać się z nim na stacji paliw wO.ok. 21. Kiedy przyjechał na miejsce spotkania, byli tam już również pozaJ. K. (2),P. O.,M. M. (1)iA. K. (1). Następnie wszyscy pojechali doP.. Po zatrzymaniu się w pobliżuP.(...)Radzieckich,J. K. (2)iP. O.wzięli po jednej „breszce”. Otrzymał wówczas odM.krótkofalówkę i polecenie odstawienia pojazdu oraz pilnowania czy nikt nie jedzie. Widział jak oni weszli na teren tego zakładu, który wskazał podczas eksperymentu. Wrócili po ok. 30 minutach oddając „breszki” i mówiąc, że nic tam nie było. PonadtoA. Ł.obszernie odnosił się do szeregu czynów zabronionych, w których popełnianiu brał udział wraz ze współoskarżonymi, a które nie stanowiły jednak przedmiotu niniejszego postępowania. Podobnie również na etapie postępowania sądowego prowadzonego w sprawie X K 1014/07A. Ł.co do zasady podtrzymywał swoje wcześniejsze obszerne wyjaśnienia, przyznając się jednocześnie do winy w zakresie postawionych mu zarzutów. We wskazanym zakresie, z uwagi na wymóg zwięzłości uzasadnienia, przewidziany wart. 424§1 k.p.k., odstąpiono od cytowania wyjaśnień oskarżonego, odsyłając do niżej wskazanych kart akt.
Wyjaśnienia oskarżonegoA. Ł.(k. 250-251, 254v-256, 259v-261, 271, 277-281, 311-312, 345,376v-379, 383v-394, 403v-412, 433v-438, 439-443, 488v-492, 499v-502, 522v-528, 532, 829v-832, 962v-964, 1038v-1040, 1041v-1043v, 1134-1137, 1438v-1441, 1549v-1559, 1738v-1742, 1787v-1799, 1800v-1806, 1817v-1825, 3640, 4026v-4027, 4187v-4192, 5934-5937, 5945-5948, 6008-6009, 6021-6023, 6035-6038, 6064-6066, 6088-6089, 6125, 14322-14326, 14984-14989, 14982, 14985, 14986-14987, 15083-15086, 17081-17082, 17339-17340, 17651-17660, 17663-17666, 17668-17671, 17674-17681, 17683-17689, 18868 akt sprawy XK 1014/07).
W toku rozprawy głównej w dniu 10 marca 2015 rokuA. Ł.przyznał się do obu zarzucanych mu czynów. Po odczytaniu zarzutu 45, przyznał się do jego popełnienia. Wskazał, że nie brał bezpośredniego udziału, nie wie co zostało zabrane. Podjechał samochodem, sam podjechał, włożyli mu taką szafkę metalową, mogła to być kasa. Nie pamięta w tej chwili, kto mu włożył. Mogła to być kasa. Wywiózł ją do lasu. Wie, że w lesie rozbijał jąO.. W tej chwili nie pamięta, czyO.jechał z nim, czy sam. Chyba sam jechał. AO.chyba jechał swoim samochodem przed nim. Po odczytaniu zarzutu 46.Wyjaśnił, że nic o tym nie wie. Stwierdził, że nie przypomina sobie, żeby coś takiego było. PanR. S. (1), który nadzorował śledztwo policji zeznał, że nie wie kiedy przywiózł mu okulary, że jemu się wydawało, że on rzekomo czytał protokół przesłuchania. Jako policjant nie powinien do tego dopuścić. Ma kłopoty z czytaniem. W życiu nawet jednej książki nie przeczytał. Odnośnie tego drugiego zarzutu wskazał, że w ogóle tam nie był. Dyrektor z Aresztu Śledczego wS.przysłał wypis z książki osadzonych, kiedy był przesłuchiwany. Wyszło w dwóch sprawach, że nie był na wizji lokalnej. Tak samo nie był przesłuchiwany przezR. S. (1). A są dokumenty z jego podpisem, że miał brać udział w przesłuchaniu w pewnych sprawach, gdzie były dokonywane przestępstwa. W tych sprawach nie był. Ktoś manipulował przy jego protokołach. Inne daty są w pobraniach Dyrektora Aresztu, a inne daty są na jego przesłuchaniach. Z Aresztu zE.nie przysłali w ogóle informacji, zasłaniając się tym, że księgi zostały spalone. Pani ProkuratorG.w ogóle go nie przesłuchiwała. A jest około 10 protokołów przesłuchania z udziałem paniG.. PanK.twierdził, że był miesiąc na zwolnieniu, potem 2 miesiące. W tym czasie miała go zastępować paniG.. Dziwnym trafem paniG.przesłuchiwała tylko jego z 19 oskarżonych. PaniG.nigdy go nie przesłuchiwała w śledztwie. Odnośnie zarzutów, nie ma nic więcej do powiedzenia. Dostał wyrok 9 lat, w Sądzie Odwoławczym zmienili mu na 7 lat. Postawili mu zarzut za nieumyślne postrzelenie. Nie postawiono mu już zarzutu 148. Najwyższy wyrok ma 7 lat. Z tymże ta sprawa, jeszcze jest w Sądzie Najwyższym. Po odczytaniu wyjaśnień złożonych na początkowym etapie postępowania przygotowawczego podał, że broń dostał, z tego co tam było zapisane odO.,O.do niego wydzwaniał i przyjeżdżał naZ., tam gdzie mieszkał. Nic nie kłamał. Nie wszystko zostało zapisane, co powiedział. Poszedł z prokuraturą na układ. Są używane słowa, których nigdy nie używał. Nie wie czemu to się znalazło w protokole. Nie wie czemu to zostało zapisane. Oni mu sami proponowali. Nawet jeszcze nic nie zostało napisane. Ściągnęli rodzinę i rozmawiali z rodziną. Chcieli zrobić z niego świadka koronnego. Rozmawiali z prokuraturą. Powiedział, że wie o pewnych sprawach. Nie wie, co zostało zapisane rzeczywiście a co on rzeczywiście powiedział. Oczywiście miał informację o przestępstwach, w których brał udział. Powiedział też o przestępstwach, w których nie brał udziału, ale o których rozmowy były przy nim. Te informacje zawarte w tym protokole są prawdziwe i o tym mówił. Odpowiadając na pytanie prokuratora wskazał, że nie wie, kogo miał na myśli mówiąc o mężczyźnie opseudonimie (...). Odpowiadając na pytania Sądu podał, że trudno mu powiedzieć w tej chwili. Jeden na drugiego różnie mówił. Broni nie dostał odM.. Dostał broń odO.. Nie mówił naO. M.. Odpowiadając na pytanie prokuratora, odnośnie 1 zarzutu, czy uczestniczyli w tym zdarzeniu współoskarżeni, podał, żeM. M. (5)na pewno nie uczestniczył w zdarzeniu nr 45. Wskazał, żeJ. K. (2)uczestniczył.O.miał swoich kolegów, jeden z kolegów był zulicy (...), czasem nawet po niego podjeżdżał, ale zO.. ToO.wiedział, gdzie on dokładnie mieszkał. Tak sobie zgarniał kolegów na akcję. Wyjaśnił, że nie wie, na czym polegała rolaK., ponieważ nigdy nie brał bezpośredniego udziału w przestępstwach. Podał, że widział go podczas przestępstwa. W tej chwili trudno mu jest powiedzieć, co robiłK., bo to jest odległy czas. Krótkofalówki przywoził mu i dawał mu zawszeO.. Co do zarzutu 45, w ogóle nie kontaktował się zM.. Często dzwonił do niego, żeby przyjechałO.. Przyjeżdżał po niego na Startową, naZ.. Nie pamięta kiedy to było. Był pod garażemM., który on wynajmował naO., chciał się zobaczyć. Miał jakąś sprawę. Przy tym garażu byłK.. Powiedział, że od jakiegoś czasu on wynajmuje odM.. Nie chciał mu podaćK.telefonu doM.. Nie wiedział, żeK.ma takie nazwisko. Mówili na niego:P.. Podał, że nie przypomina sobie, żeby słyszał cos na temat napadu naH.. Wie, że za niektóre przestępstwa współoskarżeni zostali skazani. Odpowiadając na pytanie obrońcy oskarżonegoJ. K. (1)na jakiej podstawie łączy osobęK.z przestępstwem napadu naJ., podał, że nie wie, co to za firma. Jest przekonany, że on zO.mieli tą szafkę pancerną, włożyli do samochodu. Tak mu się wydaje, to oni razem zO.. Chyba była jeszcze jakaś osoba. Po wywiezieniu tej kasy do lasu, wie, że wszyscy ci co tam byli,K.iO.zostali, a jemu kazali iść na drogę pilnować, bo oni tą kasę rozbijali. Nie wiem kto rozbijał kasę, ale słyszał huk. Kazali mu iść na drogę i pilnować, czy ktoś nie jedzie. Policja podczas przesłuchań powiedziała nazwiska. To było krótko od razu od zatrzymania go. Mieli zdjęcia, te zdjęcia były podpisane nazwiskami. Nawet powiedział, że jedną osobę zna, a nie brał udziału,O., a która nie była na napadzie, a wpisali, że była na napadzie. Chciał na koniec śledztwa wytłumaczyć. Pan prokurator powiedział, że po złożeniu zeznań ma iść do domu, żeby się tym nie przejmował, bo to nie on za to będzie siedział. Jak się okazało, że został przez prokuraturę oszukany, napisał pismo w sprawieO., że nie brał udziału w żadnym przestępstwie. Odrzucono mu w innej sprawie po latach, kiedyO.poszedł na współpracę z prokuraturą, powiedział kto brał udział w napadzie na złotnika wB.. Po kilku dniach od zatrzymania był przesłuchiwany. Byli na rewizji u niego w domu. Po przyjeździe zapytał, czy znaleźli broń u niego w domu. Pan policjantK.powiedział, że nie. PrzyszedłA. A. (2)zostawił u niego torbę z ciuchami i bronią, żeby mu przechował. Tak zrobił. Oni tej broni nie znaleźli na przeszukaniu. Pojechał z nimi i tę broń wydał. Pierwszy przełom był po paru dniach. Było tak, że policja pojechała z nim w dane miejsce i mówiła, że tu byli na włamaniu. Robił oczy, bo nawet tego miejsca sobie nie przypominał. Dostawał protokoły do podpisania. Wszystkie protokoły podpisywał, nie czytał. Protokoły z tak zwanej wizji dawali mu do podpisania po paru dniach. Nie było podpisywania na miejscu. Nie wskazywał, że w napadzie naJ.brał udziałM.. Odpowiadając na pytanie, czy co do drugiego napadu naH., wymieniał, że brał w nim udziałM., podał, że nie. Nie wie, który jest który. WP.był tylko raz na włamaniu. Nie był na żadnym napadzie. Nic nie wie o napadzie naH.. Nic nie zeznawał na temat tego napadu. Nie wie skąd się wziął zapis w protokole, że wskazywał naM.. Na pewno nie wskazywał. Gdyby czytał protokół i by taką niezgodność zauważył, to by to sprostował. Pod koniec śledztwa były rozmowy. Żadnych akt do tej pory nie przeczytał. Czyta tylko nagłówki i to nie wszędzie. Ostatnio miał kilka tomów akt w ciągu pół godziny do przeczytania. Były rozmowy o różnych osobach, co było zrobione. Powiedział, że pewne rzeczy trzeba sprostować. Pan prokurator powiedział, że ma siedzieć cicho, że idzie do domu. Nie próbował niczego prostować, żeby sobie nie zaszkodzić. Pod koniec, jak wiedział, że został oszukany, zaczął pisać w sprawieO.. Chciał pisać w sprawieM.iJ.. Tylko nie napisał.J.widział tylko w restauracji wR., natomiast na żadnym przestępstwie i w przestępstwie nie widział. Chciał napisać to, co polega na prawdzie, nie to co jest napisane. Powinien najpierw przeczytać to, co jest rzeczywiście w jego zeznaniach. Na tematM.chciał napisać, że widział go tylko raz, na włamaniu. Ponadto widział go parę razy, ale nie było to przestępstwo, tylko przyjechał na jakieś spotkanie i powiedział, że jedzie, bo się spieszy. Sprawa się już toczyła w Sądzie. Pan prokurator Kornatowski jeszcze na początku przychodził i mówił, żeby jeszcze trochę wytrzymał. Później już nie przychodził. To był gdzieś 2003, prokuratura postawiła mu zarzuty, że takich przestępstw nie popełnił. Na początku żadnej broni nie wozili. To było dopiero pod koniec 1998r, gdzie pojawiła się broń i miał ją wozić. Po odczytaniu wyjaśnień z k-254v-256 wyjaśnił, że z tego co pamięta, to napisał pan Prokurator wT.. Mniej więcej tak mówił. Nie używał słów „herszt bandy”, bo takich słów nie używa w ogóle. Nie mówił o 20 zbrodniach. Nie wie, skąd to się wzięło w protokole. Ten pan prokurator już zeznawał. Po zadanym przez Sąd pytaniu kto to byłM., milczał. Następnie wyjaśnił, że rozumie pytanie: „kto to byłM.?”. Tego na pewno nie powiedział oM.. Mówił oczywiście. Sprawa wyglądała tak, że najpierw rozmawiali, oni później coś napisali. To nie było tak, że mówił, a oni na bieżąco pisali. Dostał do podpisania, więc podpisał. Ta cała sprawa powinna wrócić ponownie do śledztwa. Pan prokurator Kornatowski nie tylko to śledztwo sfałszował, ale sfałszował też inne śledztwo. Nie wie skąd się wzięły stwierdzenia w protokole. Po odczytaniu wyjaśnień z k-259v-261 podał, że prawdopodobnie takie wyjaśnienia składał. W większości są prawdziwe. Teraz jest mu trudno roztrząsać co jest prawdziwe, a co nie. Są używane takie słowa, których nigdy nie używał. Tak zeznawał, aleO.mówił na swojego kolegę, który mieszkał naS. M.. Może nawet dzisiaj tam trafić pod blok i pod tą samą klatkę, gdzie jeździł zO.. To nie chodziło oM. M. (1), tylko o tego kolegęO.. On na niego mówiłM.. Było takie zdarzenie, gdzie powiedziano mu o tym wprost, policjantW.. Został przewieziony do AŚ wE., cały czas chorował, mdlał nawet, przyjeżdżało pogotowie, osobaA. N.naciskał na klapę. Organizm nie przyjmował jedzenia ani wody. Napisał, że tak było, miał dosyć wszystkiego, przede wszystkim, że załatwiono go w Areszcie, w ogóle nie był leczony, horror tam przeżył. Było mu obojętne. Powiedział, że jak nie będzie leczony, to wszystko odwoła. Policjant powiedział, że go zastrzelą, bo próbował uciekać. Myślał, że może żartował albo chciał go postraszyć. Dzwonił do panaR. S. (1), że jest bardzo chory, że oni nic nie robią, żeby go leczyć w Areszcie. On powiedział, że on nie ma wpływu na to co robią w Areszcie. Po odczytaniu wyjaśnień z k-271, podtrzymał ich treść. Podał, że nie wie co faktycznie zostało z tego co powiedział, zapisane. Złożył skargę. Dużo rzeczy nie powiedział z dwóch powodów. Dogadał się z prokuraturą, że miał zaraz wyjść. Wspólnicy wcześniej okradli go i jego rodzinę okradli. Wszyscy policjanci mu powiedzieli, że prokurator Kornatowski go oszukał. Nawet nie wiedział, że trzeba Sądowi powiedzieć, że nie wie co było zapisane w poprzednich protokołach. Jak się później okazało, złożył pismo w sprawie podpisywania czystych blankietów. Było prowadzone dochodzenie, zostało to umorzone, bo dobrowolnie podpisywał. Po odczytaniu wyjaśnień z k-277-278, potwierdził ich treść. Coś podobnego składał. Musiałby odpowiedzieć, że to nie jest prawdą. Prawda jest co innego. Protokołów nie czytał. W tej chwili nie pamięta, to jest kawałek czasu. Nie pamięta, czy tak było naprawdę. Miał cały czas na wolności ochronę policyjną. Przez te 9 lat i 3 miesiące. Odpowiadając na pytanie czy obawia się o swoje życie, podał, że trudno by było, gdyby się miał nie obawiać. Jedna osoba na wolności powiedziała, że się złożyli, żeby go odstrzelić. Na tej podstawie dostał ochronę policyjną. Oczywiście, że obawia się o swoje życie. Z nikim na wolności nie utrzymywał kontaktu. Na pytanie czy obawia się współoskarżonych w sprawie podał, że nie wie, trudno mu powiedzieć, kogo ma się obawiać, a kogo nie. Ustosunkowując się w dalszym toku postępowania sądowego do kolejno odczytywanych wyjaśnień składanych na etapie postępowania przygotowawczego, co do zasady podtrzymywał ich treść. Jednocześnie kwestionował wskazywany pierwotnie przez niego udział w zdarzeniachM. M. (1). Podał, że na zdarzenia jeździł on,K.,K.,O., dwóch kolegówO.. Jeden z kolegówO.też miał na imięM.i mieszkał naS.. Dzwonił do niego parę razyO.iK., ale kto dzwonił do niego, żeby przyjechał na akcję, to trudno mu powiedzieć. Podnosił, że jak mówił oM., to mówił o tym koledzeO.zulicy (...). Wskazywał, że podpisywał protokoły przesłuchania In blanco i znajdowały się tam twierdzenia, których nie wypowiadał. Potwierdzał udział w zdarzeniach objętych zarzutami z punktu 45 i 46 aktu oskarżeniaJ. K. (1). W pozostałym zakresie, z uwagi na wymóg zwięzłości uzasadnienia, przewidziany wart. 424 § 1 k.p.k., odstąpiono od cytowania wyjaśnień oskarżonego, odsyłając do niżej wskazanych kart akt.
Wyjaśnienia oskarżonegoA. Ł.(k. 265-271, k.. 284-285v, k. 307-309, k. 394-398, k.. 411-412, k. 492 akt sprawy X K 1112/14).
Przesłuchiwany wielokrotnie w toku postępowania przygotowawczego, a następnie sądowego w sprawie XK 1014/07J. K. (2)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów oraz odmówił składania wyjaśnień.
WyjaśnieniaJ. K. (1)(k. 744, 749, 1232, 2437, 3370, 6372-6373, 6851-6857, 7159-7164, 7177-7188, 7269-7271, 7272-7278, 7363-7366, 14316, 14981-14983, 18868 akt sprawy XK 1014/07).
W toku rozprawy głównej w dniu 10 marca 2015 rokuJ. K. (2)nie przyznał się do obu zarzucanych mu czynów oraz odmówił składania wyjaśnień, a także ustosunkowywania się do protokołów z jego przesłuchań na wcześniejszych etapach postępowania.
WyjaśnieniaJ. K. (1)(k. 264 akt sprawy X K 1112/14).
Przesłuchiwany wielokrotnie w toku postępowania przygotowawczego, a następnie sądowego w sprawie XK 1014/07M. M. (1)przyznał się jedynie do nielegalnego posiadania broni w postaci pistoletu wzór(...). Zakwestionowaną broń palną otrzymał na przechowanie (około dwóch, trzech tygodni przed zatrzymaniem) od mężczyzny o imieniuI.i mającego pseudonim(...)zamieszkałego wG.na tyłach Urzędu Wojewódzkiego. Nie przyznał się natomiast do popełnienia pozostałych zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, iż nie zna mężczyzn o nazwiskachK.,J.,Ł.,O.,K.,M.,K.. Nadto wyjaśnił, iż garaż położony wG.ul. (...)wynajął od ciotki swojej konkubiny, lecz nie był w stanie podać daty kiedy miało to miejsce. Garaż ten na początku 1999 r.M. M. (1)wynajął koledzeps.(...). W dalszym toku wyjaśnieńM. M. (1)podał iż w styczniu 1999 r. zawiózł do tego garażu torbę zawierająca różne przedmioty, które oferował do sprzedaży(...), między innymi aparat fotograficzny. Aparatem tymM. M. (1)robił zdjęcia w dniu urodzin matki swojej konkubiny. Zawożąc ten aparat do garażu, zapomniał z niego wyjąć kliszę. W dalszym toku postępowaniaM. M. (1)odmawiał składania wyjaśnień.
WyjaśnieniaM. M. (1)(k. 573, 1197-1198, 2461, 3394, 3866, 6594-6595, 7484-7489, 14307, 14310-14311, 14978-14980, 14985, 18868 akt sprawy X K 1014/07).
W toku rozprawy głównej w dniu 10 marca 2015 rokuM. M. (1)nie przyznał się do żadnego z zarzucanych mu czynów oraz odmówił składania wyjaśnień, a także ustosunkowywania się do protokołów z jego przesłuchań na wcześniejszych etapach postępowania.
WyjaśnieniaM. M. (1)(k. 264 akt sprawy X K 1112/14).
A. Ł.posiada wykształcenie średnie, z zawodu jest gastronomikiem. W warunkach wolnościowych pracował. Jest rozwodnikiem, ojcem dwojga dorosłych dzieci. Nie posiada majątku większej wartości. Nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.A. Ł.był trzykrotnie karany sądownie, w tym dwukrotnie za przestępstwa przeciwka mieniu. W momencie dopuszczenia się przedmiotowych czynów był osobą niekaraną.T.criminismiał zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia swoich czynów oraz pokierowania swoim postępowaniem.
Dowód: dane z wyjaśnień oskarżonegoA. Ł.(k. 262 akt sprawy XK 1112/14); opinia sądowo-psychiatryczna (k. 3941-3948 akt sprawy X K 1014/07); dane o karalności (k. 238-240 akt sprawy XK 1112/14).
J. K. (2)posiada wykształcenie podstawowe, z zawodu jest ślusarzem. Jest rencistą i z tego tytułu otrzymuje 600 zł miesięcznie. Jest bezdzietnym rozwodnikiem.T.criminismiał zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia swoich czynów oraz pokierowania swoim postępowaniem. Obecnie leczy się psychiatrycznie i neurologicznie. Posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. Nie posiada majątku większej wartości. Był w 2012 roku karany sądownie za czyn przeciwko mieniu na bezwzględną karę pozbawienia wolności. W momencie dopuszczenia się przedmiotowych czynów był osobą niekaraną. Ze względu na stan psychiczny i przyjmowane lekiJ. K. (2)nie mógł brać udziału w postępowaniu. Jednocześnie wniósł o prowadzenie rozprawy pod jego nieobecność, a w toku postępowania reprezentowany był przez obrońcę.
Dowód: dane z wyjaśnień oskarżonegoJ. K. (1)(k. 263 akt sprawy XK 1112/14); dane o karalności (k. 233-234 akt sprawy XK 1112/14); opinie sądowo-psychiatryczne (k. 3775-3776 akt sprawy X K 1014/07 oraz k. 414-416 akt sprawy XK 1112/14); wniosek (k. 400 akt sprawy XK 1112/14).
M. M. (1)posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu jest monterem kadłubów okrętowych. Z uwagi na problemy zdrowotne – neurologiczne, jest niezdolny do podjęcia wykonywanej uprzednio pracy jako wulkanizator w warsztacie samochodowym. Jest żonaty, jest ojcem jednego dziecka. Nie posiada majątku większej wartości. Był trzykrotnie karany sądownie w 2012 roku za przestępstwa przeciwko mieniu. W momencie dopuszczenia się przedmiotowych czynów był osobą niekaraną.
Dowód: dane z wyjaśnień oskarżonegoM. M. (1)(k. 263 akt sprawy XK 1112/14); dane o karalności (k. 235-237 akt sprawy XK 1112/14); dokumentacja medyczna (k. 485-487 akt sprawy XK 1112/14).

Sąd zważył, co następuje
         :
W świetle wszystkich ujawnionych w toku rozprawy głównej dowodów, fakt popełnienia przez oskarżonych, zarzucanych im czynów (za wyjątkiem czynu z punktu VI - 116 aktu oskarżenia – zarzuconegoM. M. (1)), nie budzi wątpliwości. Poddając szczegółowej i wszechstronnej analizie wspomniane wyżej dowody Sąd doszedł do przekonania, iż są one spójne, wewnętrznie niesprzeczne, a nadto nawzajem się uzupełniają. W konsekwencji tworzą one logiczny układ faktów jednoznacznie wskazujący na sprawstwo oskarżonych co do zarzucanych im czynów.
Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd oparł swoje rozważania w głównej mierze na częściowo wiarygodnych, szczegółowych zwłaszcza na początkowym etapie postępowania, wyjaśnieniachA. Ł., a także korelujących z nimi częściowo wiarygodnych zeznaniachP. O.iI. K., jak również korespondujących z nimi ekspertyzach i opiniach oraz ujawnionych dokumentach, a ponadto w sposób niejako pośredni – na uznanych za wiarygodne zeznaniach świadkaM. K..
Jako częściowo wiarygodne Sąd ocenił zeznaniaP. O..W odniesieniu do ich treści należało mieć na względzie, iż w znacznej mierze zostały w toku postępowania odczytane twierdzeniaP. O.składane przez niego jako wyjaśnienia w charakterze podejrzanego czy też oskarżonego. W tym zakresie z kolei baczyć trzeba było na procesową postawęP. O., który początkowo jako podejrzany, a następnie jako oskarżony, nie miał obowiązku mówienia prawdy i korzystając ze swoich ustawowych uprawnień, mógł przyjąć dowolną linię obrony. Tak też należy odczytywać początkowe werbalne deklaracjeP. O.i składane w odniesieniu do postawionych mu zarzutów, w tym również czynów z punktu 45 i 46 aktu oskarżenia, wyjaśnienia.P. O.nie przyznawał się bowiem w tym zakresie do winy, a także odmawiając składania wyjaśnień, nie wskazywał początkowo na udział w przedmiotowych zdarzeniachA. Ł.,J. K. (1)iM. M. (1). Jednak na etapie postępowania sądowego w sprawie X K 1014/07,P. O.diametralnie zmienił swoją postawę procesową. Nie tylko przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, ale również złożył dość szczegółowe (biorąc pod uwagę upływ czasu od inkryminowanych wydarzeń) wyjaśnienia, które zostały w niniejszym postępowaniu odczytaneO.występującemu w roli świadka. Wersję wydarzeń prezentowaną wówczasP. O.podtrzymał przez Sądem w niniejszym postępowaniu i brak było zasadniczych podstaw do jej zakwestionowania. Zważyć przede wszystkim należy, iż zmieniając swoją linię obronyP. O.nie ograniczył się wyłącznie do gołosłownego obciążania między innymiA. Ł.,J. K. (1)iM. M. (1). Świadek (a uprzednio oskarżony) potrafił w sposób logiczny uargumentować tak diametralną zmianę postawy procesowej, rzeczowo opisywał te okoliczności inkryminowanych wydarzeń – w tym również dotyczące czynów z punktu 45 i 46 aktu oskarżenia – które z uwagi na upływ czasu nie zatarły się w jego pamięci, a co w tym wszystkim najbardziej znamienne nie umniejszał swojego zaangażowania w działalność przestępczą na tym polu.P. O.nie próbował zdaniem Sądu w sposób nadmierny i nieadekwatny do faktycznie zaistniałych wydarzeń wybielać swojej osoby kosztem chociażby oskarżonych w niniejszej sprawie. Sąd dał co do zasady wiarę zeznaniomP. O.odnoszącym się do czynów z punktu 45 i 46 aktu oskarżenia, gdyż świadek (w odczytanych na rozprawie i potwierdzonych przez niego wyjaśnieniach złożonych uprzednio w sprawie X K 1014/07) spójnie z twierdzeniamiA. Ł.był w stanie opisać okoliczności i przebieg wydarzeń we wskazanym zakresie, nie umniejszając jednocześnie swojej w nich roli. Sąd uwzględnił również posiłkowo na potrzeby ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, deklaracjęP. O.dotyczącą złożonych przez niego pierwotnie zeznań dotyczących zatrzymanych w użytkowanym przez niego samochodzie przedmiotów (między innymi łomów, młotków, kominiarek i radiostacji). W tym zakresie świadek przyznał, wbrew pierwotnym swoim wskazaniom, iż narzędzia te, wykorzystywane były do popełniania przestępstw. Jednocześnie zarówno w odniesieniu do czynu z punktu 45, jak i 46 aktu oskarżenia, ustalenia faktyczne co do ilości i wartości skradzionego mienia, Sąd oparł o zeznania przedstawicieli pokrzywdzonych podmiotów, bądź samych pokrzywdzonych, dostrzegając, iż w tym zakresieP. O.miał niewątpliwie interes w umniejszaniu wartości tego mienia, a jego relacje w tej części nie korelowały z zeznaniami wskazanych osób.
Nie mogły wpłynąć na zdyskredytowanie wiarygodności zeznańP. O.w zasadniczym zakresie relacjeW. G.. Świadek nie posiadał de facto wiedzy dotyczącej przedmiotu postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie wobecA. Ł.,J. K. (1)iM. M. (1)i nie relacjonował w tym zakresie. Odnosił się natomiast doP. O.oraz zajmowanej przez niego w innych postępowaniach postawy procesowej, która w ocenieW. G.była „przebiegła i bezczelna”. Z relacji świadka nie wynikały jednak rzeczowe, pozytywnie weryfikowalne informacje dotyczące przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie, mające znaczenie dla ustaleń faktycznych w tym zakresie. Co więcej z zeznań świadka w sposób klarowny wynika jego jednoznacznie negatywna opinia oP. O.oraz osobiste z nim animozje związane ze składaniem przezP. O.obciążających go relacji w innej sprawie. Tym samym zeznaniaW. G.nie mogły stanowić wiarygodnego dowodu wykluczającego w zasadniczym zakresie polegające na prawdzie relacjeP. O.po zmianie przez niego postawy procesowej.
Pomimo tego, że zeznaniaM. K.nie miały bezpośredniego wpływu na rekonstrukcję stanu faktycznego w niniejszej sprawie, to jednak zeznaniom świadka z całą pewnością nie sposób odmówić istotnego w okolicznościach przedmiotowego postępowania znaczenia.M. K.jako funkcjonariusz policji wykonywał na etapie postępowania przygotowawczego w sprawie czynności operacyjne, w tym także z udziałemA. Ł.. We wskazanym zakresie relacje świadka były natomiast w toku całego postępowania konsekwentne, odtwarzały w sposób zwarty chronologicznie i treściowo przebieg zaistniałych wydarzeń. I takM. K.jednoznacznie wskazał, że praktycznie od momentu zatrzymania, w trakcie spontanicznej rozmowy,A. Ł.stwierdził, że chciałby zostać świadkiem koronnym, że ma bardzo dużo do powiedzenia, a uzasadniając swoją postawę wskazywał, iż „świat się zmienił, nie ma zasad”. W kontekście prezentowanej na późniejszym etapie postępowania przezA. Ł.wersji wydarzeń, zgodnie z którą dochodziło do podpisywania przez niego protokołów z przesłuchaniain blanco, czy też bez ich odczytywania, rzeczowe relacjeM. K.wykluczyły takie sytuacje. Świadek zaprzeczył bowiem, abyA. Ł.przedkładano do podpisania gotowe protokoły, a on je podpisywał bez czytania. Świadek logicznie podkreślił w tym zakresie, iż trudno sobie wyobrazić, żeby pisał o zdarzeniach, które miały miejsce poza terenemT.(gdzie pracował) i o których nie posiadał wiedzy. Trafnie także zauważyłM. K., iż trudno byłoby się doszukać w tego typu działaniu z jego strony jakichkolwiek logicznych podstaw. W odniesieniu do przedmiotu niniejszej sprawy świadek potwierdził również, iż pamięta, że były przeprowadzane między innymi czynności dotyczące „zdarzenia wH.iJ.”. Jednoznacznie, konsekwentnie w toku całego postępowania podnosił, iż informacje, które w tym zakresie znalazły się w protokołach, oparte były tylko i wyłącznie o wyjaśnieniaA. Ł., a także przeprowadzone następnie eksperymenty procesowe, które służyły (i ostatecznie prowadziły) do pozytywnej weryfikacji przekazanej przez aktywnie współpracującego z organami ścigania oskarżonegoŁ.wiedzy. Brak było jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania zeznańM. K., w których wskazał on, iżA. Ł.albo sam czytał protokoły albo też były mu one odczytywane, zaś z całą pewnością nie było tak, żeby nie dowidział i podpisywał protokoły bez sprawdzenia, co zostało zaprotokołowane.
Z uwagi na śmierć świadkaI. K., Sąd na podstawieart. 394§1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 391§1 i 2 k.p.k.uznał za ujawnione bez odczytywania i zaliczył w poczet materiału dowodowego jego zeznania (wyjaśnienia w charakterze oskarżonego), składane na uprzednich etapach postępowania, zarówno przygotowawczego, jak i jurysdykcyjnego. Jednocześnie relacje te, z uwagi na ich treść, miały jedynie w stosunkowo niewielkim zakresie znaczenie dla rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie. ZeznaniaI. K.przyczyniły się bowiem jedynie do dokonania ustaleń faktycznych w obrębie czynów zarzuconychM. M. (1)w punktach 107 i 108 aktu oskarżenia (jak również w punkcie 114, o czym będzie mowa dalej). Spójnie co do zasady z wyjaśnieniami oskarżonego w zakresie, w jakim zostały one uznane za wiarygodne, przyznałI. K., że podnajął od niego garaż mieszczący się przyulicy (...)wG.. Koreluje to również z pozostałym materiałem dowodowym (vide zeznaniaK. W.) we wskazanym zakresie, z którego wynika, że użytkownikiem tegoż garażu byłM. M. (1), wynajmujący garaż odK. W.. Symptomatycznym jest przy tym, że dopiero na późniejszym etapie postępowania, nie zaś w spontanicznych relacjach (składanych jako wyjaśnienia charakterze podejrzanego) wskazałI. K., że odkąd podnajął przedmiotowy garaż odM. M. (1), ten z niego nie korzystał. W ocenie Sądu nie polega to na prawdzie i stanowi jedynie próbę poprawy sytuacji procesowej jego znajomego. Tak istotna bowiem okoliczność, w kontekście postawionego zarzutu działania wspólnie i w porozumieniu zM. M. (3), z pewnością byłaby przezI. K.podnoszona już na wcześniejszym etapie postępowania. Podobnie nie sposób było w pozytywny sposób zweryfikować wersji podawanej przezI. K., jakoby garaż ten odnajmował on dalej osobom narodowości litewskiej. Prezentowane w tym zakresie przez świadka zeznania, nie zostały w żaden sposób potwierdzone obiektywnym, wiarygodnym materiałem dowodowym, a biorąc pod uwagę, że twierdzenia te stanowiły część wyjaśnień składanych przezI. K.(co związane jest z korzystaniem z ustawowych uprawnień oraz brakiem obowiązku relacjonowania zgodnie z prawdą), nie sposób było uznać ich za wiarygodne. Stanowiły one jedynie werbalny wyraz prezentowanej przezI. K.linii obrony, zmierzającej do uwolnienia się od odpowiedzialności karnej.
Uwzględnił Sąd natomiast dość lakoniczne w treści, ale jednocześnie rzeczowe i korespondujące z wyjaśnieniamiM. M. (1)przyznającego się w tym zakresie do winy, zeznaniaI. K.dotyczące wprost zarzutu z punktu 114 aktu oskarżenia, z których jednoznacznie wynika, że przekazał on w marcu 1999 rokuM. M. (1)pistolet marki(...)wraz z amunicją.
W toku rozprawy głównej Sąd na mocyart. 394§1 k.p.k.w zw. zart. 392§1 k.p.k.uznał za ujawnione bez odczytywania i zaliczył w poczet materiału dowodowego zeznania świadkówZ. D.,J. K. (3),L. K.,R. R.,B. W.,H. D.,G. M.,L. W.,K. W.,E. F.,M. F.,Z. L.,Z. G.,I. Z.,M. S.,M. Ż.,G. G. (2),E. K.,J. A.,S. S.,W. K.,J. G. (1),R. S. (1),K. K. (5),A. K. (2),S. B.,O. G.,K. K. (6),T. O.,G. S.,I. W.,K. S.,F. W.,J. G. (2),S. G.,K. K. (7),K. K. (5),D. K.,J. W.,M. N.,P. Ż.znajdujące się w aktach sprawy o sygn. XK 1014/07. Zeznania wskazanych świadków nie były bowiem na tyle istotne, aby konieczne było ich bezpośrednie słuchanie na rozprawie, a ponadto strony po zarządzeniu przewodu sądowego złożyły oświadczenie, że nie wnoszą o wzywanie tych świadków na rozprawę.
Jako zasadne należy uznać jednak zwięzłe odniesienie się również i do tych dowodów. RelacjeZ. D.,J. K. (3),L. K.pozwoliły na rekonstrukcję wydarzeń dotyczących czynu zarzuconego oskarżonym w punkcie 45 aktu oskarżenia w zakresie okoliczności ujawnienia kradzieży z włamaniem dokonanej na szkodę(...), mechanizmu działania sprawców, a także ilości i wartości utraconego mienia. Zeznania świadków we wskazanym zakresie korespondowały ze sobą wzajemnie i tworzyły, spójną oraz logiczną całość, znajdującą dodatkowo potwierdzenie w częściowo wiarygodnych wyjaśnieniachA. Ł.i zeznaniachP. O.. PonadtoZ. D.dokonał w toku postępowania rozpoznania okazanego mu telefonu komórkowego marki(...)model 3110 i ujawnionego w toku przeszukania pojazdu użytkowanego przezP. O., jako skradzionego na szkodę(...).
Podobnie należało ocenić zeznania świadkówR. R.,B. W.,L. W.,G. M.,M. S.,J. A..Relacje wskazanych osób dotyczyły włamania dokonanego na szkodę zasadniczo(...) Spółka z o.o., jak również, jak się okazało,L. W.. Wartość skradzionego w tym zakresie mienia oraz sposób dokonania włamania wynikający między innymi z dokonanych uszkodzeń, znalazły wyraz w relacjachL. W.,G. M.,M. S.,J. A.. Zeznania świadków korespondują ze sobą tym zakresie, wzajemne się uzupełniają i brak było zasadniczych podstaw do ich podważenia. Natomiast relacjeR. R.iB. W., z uwagi na ich treść, nie wniosły niczego do sprawy.
Z uwagi na ich treść jedynie marginalne znaczenie dla ustaleń w sprawie miały zeznaniaI. Z.(uprzednioG.), która przyznała jedynie, że w momencie zatrzymaniaM. M. (1)w dniu 31 marca 1999 roku, zamieszkiwali oni razem, a także odniosła się do własności przedmiotów zatrzymanych w toku przeszukania zajmowanych przez nich pomieszczeń mieszkalnych, jednoznacznie wskazując, że zabezpieczona broń palna wraz z amunicją nie należy do niej, co koresponduje z wyjaśnieniami oskarżonegoM. M. (1)przyznającego się w tym zakresie do winy. Sam natomiast fakt wspólnego zamieszkiwaniaI. Z.(uprzednioG.) orazM. M. (1), potwierdziła równieżZ. L..
Nie bez znaczenia dla ustaleń faktycznych w zakresie dotyczącym zarzutów z punktu 107 i 108 aktu oskarżenia postawionychM. M. (1), pozostawały zeznaniaK. W.. Potwierdziła ona, że w styczniu 1999 r.J. D.była konkubinąM. M. (1), a świadek jako jej ciotka i właścicielkagarażu nr (...)położonego wG.przyul. (...), wynajmowała goM. M. (1).
Wiarygodny zasadniczo charakter, a jednocześnie brak wpływu na ustalenia faktyczne w sprawie, cechuje w ocenie Sądu zeznania funkcjonariuszy policji, którzy przeprowadzali czynności procesowe zA. Ł.na etapie postępowania przygotowawczego –T. O.,J. W.,I. W.,K. S.,F. W.,J. G. (2),K. K. (5),D. K.,J. G. (1),R. S. (1),K. K. (5),A. K. (2)iS. B..Z relacji świadków, które z uwagi na upływ czasu od przedmiotowych wydarzeń były w stopniu zrozumiałym fragmentaryczne i narażone na braki treściowe związane z naturalną zawodnością pamięci ludzkiej, a także powtarzalnością wielu czynności procesowych w toku różnych spraw, nie wynika, aby na etapie czynności z udziałemA. Ł.doszło do nieprawidłowości. Zwłaszcza dotyczy to prezentowanej na pewnym etapie postępowania przez oskarżonego teorii, zgodnie z którą miało dochodzić do podpisywania przez niego protokołówin blanco. Zeznania świadków we wskazanym zakresie wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają, a także korelują z bardziej obszernymi relacjamiM. K., dotyczącymi przy tym tych samych kwestii.
W identyczny sposób – a zatem co do zasady jako wiarygodne, a jednocześnie z uwagi na brak odniesienia wprost do czynów stanowiących przedmiot niniejszego postępowania – indyferentne dla rekonstrukcji stanu faktycznego, ocenić należało zeznania prokuratorówOlimpii Gapanowicz,K. K. (6),S. G.iK. K. (7). Depozycje świadków również nie wskazywały na zaistnienie na etapie postępowania przygotowawczego tego typu nieprawidłowości (zwłaszcza w zakresie dotyczącym czynności prowadzonych z udziałemA. Ł.), które skutkowałyby koniecznością zakwestionowania przeprowadzonych w jego toku czynności.
Marginalne znaczenie dla ustaleń w sprawie posiadały ujawnione w toku rozprawy zeznaniaP. Ż.– właściciela garażu sąsiadującego z pomieszczeniem garażowym użytkowanym jak ustalono przezM. M. (1)orazI. K.wG.przyulicy (...)w styczniu 1999 roku. Potwierdził on jedynie, iż systematycznie widywał dwóch mężczyzn, którzy wnosili i wynosili do garażu ciężkie przedmioty, co w sposób pośredni koreluje z dokonanym przeszukaniem garażu oraz poczynionymi w tym zakresie ustaleniami.
Podobnie niewielkie znaczenie dla rekonstrukcji stanu faktycznego w sprawie posiadały zeznaniaM. N., który odniósł się jedynie do znalezienia w trakcie spaceru na terenie starej strzelnicy położonej wG.R.rozbitej szafy pancernej skradzionej na szkodę(...)oraz porozrzucanych dokumentów i pieczątek pochodzących z(...). Okoliczność powyższa nie była kwestionowana w toku postępowania i nie budziła wątpliwości Sądu.
Sąd pominął przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie zeznaniaM. Ż.iS. S., które dotyczyły wprost postępowania w zakresie czynu zarzucanegoM. M. (1)wpunkcie VI(116) aktu oskarżenia, w której to części postępowanie w sprawie w trybieart. 414§1 k.p.k.w zw. zart. 17§1 pkt 6 k.p.k.umorzono z uwagi na przedawnienie.
Nie wziął Sąd pod uwagę zeznańE. K., która skorzystała z przysługującego jej prawa do odmowy składania zeznań.
Nie kwestionując z kolei wiarygodności depozycjiH. D.,E. F.,M. F.,Z. G.,G. G. (2),W. K.orazG. S., Sąd doszedł do przekonania, iż z uwagi na ich treść, nie mogły one mieć znaczenia dla rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie.
Sąd w toku rozprawy głównej na podstawieart. 170§1 pkt 4 k.p.k.oddalił natomiast wniosek o przesłuchanie w charakterze świadkaR. S. (2), albowiem z wywiadu wynikało, że przebywa on na stałe poza granicami kraju, prawdopodobnie na terenie Niemiec i brak było możliwości doręczenia mu wezwania i przesłuchania na rozprawie przed Sądem.
Podobnie, z tym, że w trybieart. 170§1 pkt 5 k.p.k.nie uwzględnił Sąd wniosków o przesłuchanie w charakterze świadkówW. M.,F. W.,O. G.,L. C., a także o ponowne przesłuchanie w charakterze świadkaW. G., albowiem oskarżeni mieli zakreślony termin do złożenia wniosków dowodowych. Wnioski we wskazanym zakresie złożyli natomiast oskarżeni tuż przed zamknięciem przewodu sadowego, gdy do przesłuchania został ostatni świadek. Nie wskazali jednocześnie powodów, dla których nie dopełnili siedmiodniowego terminu zakreślonego we wskazanym zakresie. Wobec tego Sąd uznał, że wnioski te zmierzają do przewlekania postępowania, natomiast odnośnie świadkaW. G., oskarżony miał możliwość zadawania pytań, a Sąd jedynie pouczał kilkakrotnie oskarżonego, że jeżeli nie będzie zadawał świadkowi pytań dotyczących tej sprawy, to zostanie mu odebrany głos, co zostało uczynione. W identycznym trybie oddalono wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadkówA. N.iR. S. (1), albowiem zmierzały one do przedłużenia postępowania. Ponadto nie było wiadome, gdzieA. N.przebywa, a także nie był on naocznym świadkiem zdarzeń, których dotyczy postępowanie.
Z kolei na podstawieart. 170§1 pkt 2 k.p.k.Sąd oddalił wniosek dowodowy o zwrócenie się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zwolnienie funkcjonariuszy Policji z tajemnicy państwowej, albowiem z tajemnicy państwowej można zwolnić tylko w sytuacji, gdy dana okoliczność nie może być wyjaśniona w inny sposób, a ponadto sam fakt, czy dany funkcjonariusz wykonywał czynności z oskarżonym nie stanowi tajemnicy państwowej. Na tej samej podstawie oddalił Sąd również wniosek dowodowyJ. K. (1)o zwrócenie się doKPwT.o nadesłanie książki wyjazdów funkcjonariuszy na okoliczność, kiedy wykonywano czynności zA. Ł., albowiem nie miał to znaczenia dla przedmiotowej sprawy.
Na osobną uwagę zasługują natomiastokoliczności złożenia przez prokuratora wniosku o dopuszczenie uzupełniającej opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów na okoliczność tego, czyJ. K. (2)może brać udział w postępowaniu. We wskazanym zakresie Sąd w oparciu oart. 201 i 202 k.p.k.a contrarionie uwzględnił przedmiotowego wniosku. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wniosek został złożony przez prokuratora na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 roku, podczas gdy już od września 2015 roku w aktach sprawy znajdowała się opinia wydana na potrzeby toczącego się równolegle przed Sądem Okręgowym w Gdańsku postępowania (w sprawie V Ka 1309/14), dotycząca możliwości udziału w nimJ. K. (1). Wiedzę w zakresie dopuszczenia tego dowodu prokurator posiadał już od terminu rozprawy w dniu 11 czerwca 2015 roku, kiedy to obrońca oskarżonego z powołaniem na przytoczone okoliczności, skutecznie zawnioskował o odroczenie rozprawy. Z przywołanej powyżej opinii wynika jednoznacznie, iżJ. K. (2), uwzględniając stan psychiczny i przyjmowane leki, nie mógł brać udziału w toczącym się postępowaniu, a okres niezdolności oskarżonego w tym zakresie wskazano na 10 miesięcy od daty opiniowania (29 maja 2015 roku). Jako w istocie niezrozumiały jawił się w tej sytuacji wniosek prokuratora złożony tuż przed zamknięciem przewodu sądowego. Prokurator podniósł w tym zakresie, iż opinia znajdująca się w aktach sprawy, nie została wydana na potrzeby niniejszego postępowania. Jest to okoliczność, która nie budzi wątpliwości, jednakże równocześnie, nie mogła ona w ocenie Sądu wpłynąć na procesowanie w sprawie, a to z dwóch względów. Przede wszystkim w aktach sprawy znajduje się niebudzące wątpliwości oświadczenie oskarżonego, w którym wyraził on wolę prowadzenia sprawy pod jego nieobecność i nie wnosił o odroczenie (k. 400). Ponadto argument prokuratora byłby trafny jedynie w przypadku niezgodności „podmiotowej” opinii, która dotyczyłaby innych oskarżonych, czy też, w aspekcie niejako przedmiotowym, gdyby przedmiotowa opinia dotyczyła stricte poczytalności oskarżonegotempore criminisw odniesieniu do poszczególnych (różniących się przecież w obu postępowaniach) zarzutów. Tak jednak nie było, gdyż opinia sądowo-psychiatryczna, o której mowa (k. 414-416), dotyczyła aktualnego stanu zdrowia oskarżonego oraz jego zdolności do udziału w toczącym się postępowaniu, co w sposób logiczny prowadzi do wniosku, iż była również relewantna w niniejszej sprawie i nie zachodziła w tym zakresie konieczność uzupełniania materiału dowodowego. Gwarancje procesoweJ. K. (1), wobec złożenia przez niego wspomnianego oświadczenia, a także mając na względzie udział w rozprawie jego obrońcy, były tym samym w pełni zachowane.
Sąd nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania miarodajności i wiarygodności specjalistycznego materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy, w tym wskazanej powyżej opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącejJ. K. (1)oraz opinii sądowo-psychiatrycznych dotyczącychJ. K. (1)iA. Ł.znajdujących się w akt sprawy X K 1014/07. Podobnie należało ocenić także ekspertyzy kryminalistyczne z zakresu badań broni i balistyki oraz opinię kryminalistyczną z zakresu badań fizykochemicznych. Wskazany materiał dowodowy miał charakter specjalistyczny, a zaprezentowane w jego treści wnioski poparte zostały rzetelnym uargumentowaniem i analizą przesłanek do nich prowadzących. Materiał ten nie był kwestionowany przez strony w toku postępowania i nie budził również wątpliwości Sądu.
Ustalenia faktyczne dokonane w sprawie oparł Sąd również na ujawnionych na rozprawie w trybieart. 393§1 i 2 k.p.k.orazart. 394§1 i 2 k.p.k.dokumentach, do których należą analiza połączeń telefonicznych, dane o karalności dotyczące oskarżonych, dokumentacja medyczna dotycząca osobyM. M. (1), jak również szereg dokumentów odnoszących się do przeprowadzonych w toku postępowania przygotowawczego czynności oględzin, przeszukań, zatrzymań w postaci protokołów z tych czynności.
Wskazane dokumenty sporządziły osoby uprawnione do ich wystawiania w formie przewidzianej przez prawo. Brak w sprawie innych dokumentów, które mogłyby podważyć autentyczność wymienionych, bądź też zakwestionować ich autorstwo i treści w nich zawarte. Mając ponadto na uwadze zgodność danych wynikających z powyższych dokumentów z treścią zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonych w zakresie w jakim zostały one uznane za wiarygodne, brak było podstaw do zakwestionowania wiarygodności wskazanych dowodów.
W świetle ocenionego jak powyżej materiału dowodowego, Sąd ze szczególną uwagę oceniał wyjaśnieniaA. Ł.. Na obecnym etapie postępowania w sprawie Sąd ograniczył jednocześnie analizę twierdzeń oskarżonego w zasadzie do trzech kwestii: czynu zarzuconegoJ. K. (2),A. Ł.iM. M. (1)w punkcie I (45) aktu oskarżenia, czynu zarzuconegoJ. K. (2),A. Ł.iM. M. (1)w punkcie II (46) aktu oskarżenia oraz ogólnych ustaleń faktycznych dotyczących charakteru zorganizowanej grupy przestępczej, którą tworzyli między innymi wyżej wskazani oskarżeni.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż choćA. Ł.wyjaśniał niezwykle obszernie i wielokrotnie w toku całego postępowania, to twierdzenia jego w zasadniczym zakresie – dotyczącym przyznawania się do popełnienia zarzucanych mu czynów – w całej rozciągłości pozostawały konsekwentne i niezmienne, sprowadzając się do przyznania do winy. W odniesieniu do całokształtu przestępczej działalności w ramach grupy między innymi jego samego, jak i oskarżonychJ. K. (1)iM. M. (1), w wyjaśnieniach składanych w początkowym stadium postępowania rzeczowo i dokładnie, z podaniem wielu szczegółów wyjaśniałA. Ł.w tym zakresie (obciążając co istotne również swoją osobę) oraz opisując precyzyjnie szereg przestępstw popełnianych w ramach grupy. Szczegóły wyjawiane w tym zakresie przezA. Ł.cechowała przy tym tego typu właściwość, iż w zasadzie niemożliwym było przyjęcie, że znałaby je osoba niezaangażowana w przedmiotowe procedery. Tym bardziej, iż znajdowały one następnie potwierdzenie w czynnościach prowadzonych na miejscach zdarzeń – również obejmujących siedziby(...)orazPrzedsiębiorstwa (...) Spółka z o.o.w zakresie eksperymentów procesowych z udziałem oskarżonego. Ponadto w toku dokonywanych w śledztwie czynności,A. Ł.dobrowolnie wydał funkcjonariuszom policji przechowywaną na potrzeby przedmiotowej grupy przestępczej broń, jak również wskazał garaż użytkowany wówczas przezM. M. (1), w którym zabezpieczono przechowywaną tamże broń (co nie pozostawało bez wpływu na ustalenia faktyczne w zakresie czynów zarzuconychM. M. (1), o czym będzie dalej mowa). Z twierdzeńA. Ł.wynika, że w skład grupy przestępczej poza oskarżonymi,J. K. (2)iM. M. (3)wchodzili równieżA. K. (1),D. J.iP. O., co znalazło potwierdzenie między innymi w relacjach tego ostatniego mężczyzny, który na pewnym etapie postępowania (podobnie jak początkowoA. Ł.), zdecydował się na współpracę z organami wymiaru sprawiedliwości. Podobnie zważyć należało, iż wyjaśnieniaA. Ł.w odniesieniu do czynów ujętych w punktach I (45) i II (46) aktu oskarżenia przed etapem postępowania jurysdykcyjnego w sprawie, miały spontaniczny, obszerny i szczegółowy charakter, a w toku całego postępowania znalazły również potwierdzenie w zeznaniachP. O.oraz pośrednioM. K., który przeprowadzał czynności procesowe z udziałemA. Ł.. Jednocześnie choćA. Ł.konsekwentnie przyznawał się w tym zakresie do winy w toku całego postępowania, to na późniejszym – sądowym jego etapie, wyjaśniał już nieco odmiennie, twierdząc, że albo nie brał bezpośredniego udziału w obu przedmiotowych włamaniach albo też w ogóle nie było go na miejscu zdarzenia, czy też kwestionując współudział we wskazanym zakresieM. M. (1).
JednocześnieA. Ł.forsował wersję wydarzeń, zgodnie z którą miałoby dochodzić do nieprawidłowości w zakresie przeprowadzanych z jego udziałem w postępowaniu przygotowawczym czynności. Podnosił między innymi, że dochodziło do podpisywania przez niego protokołów z przesłuchaniain blanco, czy też bez ich odczytywania. Jednak rzeczowe relacjeM. K.wykluczyły takie sytuacje. Świadek zaprzeczył bowiem, abyA. Ł.przedkładano do podpisania gotowe protokoły, a on je podpisywał bez czytania. Świadek logicznie podkreślił w tym zakresie, iż trudno sobie wyobrazić, żeby pisał o zdarzeniach, które nie miały miejsca na terenieT.i o których nie posiadał wiedzy. Trafnie także zauważyłM. K., iż doprawdy trudno byłoby się doszukać w tego typu działaniu z jego strony, jakichkolwiek logicznych podstaw. Jednoznacznie, konsekwentnie w toku całego postępowania podnosiłM. K., iż informacje, które w tym zakresie znalazły się w protokołach, oparte były tylko i wyłącznie o wyjaśnieniaA. Ł., a także przeprowadzone następnie eksperymenty procesowe, które służyły (i ostatecznie prowadziły) do pozytywnej weryfikacji przekazanej przez oskarżonego wiedzy.M. K.wskazał również, iżA. Ł.albo sam czytał protokoły albo też były mu one odczytywane, zaś z całą pewnością nie było tak, żeby nie dowidział i podpisywał.
Wersji prezentowanej na etapie postępowania sądowego przezA. Ł.nie sposób przyjąć również ze względu na zeznaniaP. O.. Świadek nie ograniczył się bowiem li tylko do gołosłownego obciążania między innymiA. Ł.,J. K. (1)iM. M. (1)swoimi twierdzeniami. Po logicznym uargumentowaniu diametralej zmiany postawy procesowej, rzeczowo opisywał te okoliczności inkryminowanych wydarzeń – w tym również dotyczące czynów z punktu 45 i 46 aktu oskarżenia, które z uwagi na upływ czasu nie zatarły się w jego pamięci, a co w tym wszystkim najbardziej znamienne – nie umniejszał swojego zaangażowania w działalność przestępczą na tym polu.P. O.nie próbował zdaniem Sądu w sposób nadmierny i nieadekwatny do faktycznie zaistniałych wydarzeń wybielać swojej osoby kosztem chociażby oskarżonych w niniejszej sprawie. Symptomatyczne jest przy tym, że świadek (w odczytanych na rozprawie i potwierdzonych przez niego wyjaśnieniach złożonych uprzednio w sprawie X K 1014/07) spójnie z pierwotnymi twierdzeniamiA. Ł.był w stanie opisać okoliczności i przebieg wydarzeń we wskazanym zakresie.A. Ł.wskazywał równocześnie próbując wybielić w ten sposób współoskarżonegoM. M. (1), iż to nie on brał udział w zdarzeniu stanowiącym przedmiot zarzutu z punktu I (45). W tym zakresie podnosił, że miał być to kolegaP. O.opseudonimie (...), co jednak nie znalazło potwierdzenia w relacjachP. O.i nie polegało w ocenie Sądu na prawdzie. Podkreślić trzeba również, iż na okazywanych w toku postępowania przygotowawczego tablicach poglądowychA. Ł.rozpoznawałM. M. (1)jako(...).
Zauważyć w tym miejscu należy, iż w toku składania wyjaśnień przezA. Ł., dostrzegalny był jego swoisty zawód związany z faktem, iż nie uzyskał on w niniejszej sprawie statusu świadka koronnego. W ocenie Sądu powyższa okoliczność nie pozostała bez wpływu na procesową postawę i oświadczenia oskarżonego w toku postępowania jurysdykcyjnego. Jednocześnie podkreślić należy, iż spontaniczne wyjaśnieniaA. Ł.złożone przez niego w toku postępowania przygotowawczego i to tak co do ogólnej działalności grupy (w tym jego samego i współoskarżonych), jak i czynów ujętych w punktach I i II (45 i 46) oskarżenia, polegały na prawdzie. Znalazły one bowiem potwierdzenie w przeprowadzonych na miejscach zdarzeń eksperymentach procesowych, a także korespondowały z częściowo wiarygodnymi depozycjamiP. O.. PonadtoA. Ł.wyjaśniał początkowo w sposób spontaniczny, odnosząc się do przebiegu zdarzeń, co do których postępowania zostały wcześniej umorzone ze względu na niewykrycie sprawców i podając w tym zakresie znaczną liczbę szczegółów, które zostały następnie pozytywnie zweryfikowane w toku przeprowadzonych czynności procesowych. Nie sposób dostrzec, aby oskarżony miał jakikolwiek interes w tym, aby przyznawać się do niedopełnionych przestępstw w sytuacji, gdy organy ścigania wcześniej go o to nie posądzały. Z powyższych względów, Sąd oparł ustalenia faktyczne w sprawie na częściowo wiarygodnych wyjaśnieniachA. Ł., dając im wiarę przede wszystkim co do przyznania się do winy w zakresie dwóch zarzuconych oskarżonemu czynów (a także obciążenia w tej części współoskarżonych odpowiedzialnością) oraz składanych w tym zakresie na etapie postępowania przygotowawczego wyjaśnień i jednocześnie odmawiając przymiotu wiarygodności późniejszym wersjom wydarzeń prezentowanym przezA. Ł.w toku postępowania jurysdykcyjnego, a omówionym powyżej.
Podstawy ustaleń faktycznych w sprawie w jakimkolwiek zakresie nie mogły natomiast stanowić wyjaśnieniaJ. K. (1), gdyż oskarżony w toku całego postępowania konsekwentnie odmawiał ich składania. Zważyć jednocześnie należy, iżJ. K. (2)nie przyznawał się do winy w zakresie obu zarzucanych mu czynów, jednak oświadczenia te, należało zweryfikować jako werbalny przejaw prezentowanej przez niego linii obrony, która nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu materiał dowodowy w postaci wyjaśnień oskarżonegoA. Ł.i zeznańP. O.w zakresie, w jakim te dowody osobowe uznane zostały za wiarygodne, nie pozostawia najmniejszych wątpliwości co do udziałuJ. K. (1)w obu zarzuconych mu kradzieżach z włamaniem. ZarównoA. Ł., jak iP. O.w części, w której Sąd dał wiarę ich relacjom, w sposób stanowczy wskazywali również na udziałJ. K. (1), a oskarżonego dodatkowo (zwłaszcza co do udziału w grupie przestępczej) w sposób pośredni obciąża ujawniona analiza połączeń telefonicznych.
Jedynie w niewielkim zakresie uwzględnił Sąd jako wiarygodne wyjaśnieniaM. M. (1). Dotyczyło to mianowicie czynu z punktu 114 aktu oskarżenia – posiadania bez wymaganego zezwolenia broni palnej w postaci pistoletu(...)wz. 33 oraz 70 sztuk amunicji kaliber 7,62 mm. W tym zakresieM. M. (1)na etapie postępowania przygotowawczego przyznał się do winy i w sposób rzeczowy, a zarazem zbieżny z zeznaniamiI. K., opisał okoliczności wejścia w posiadanie wskazanej broni wraz z amunicją. Z powyższych względów Sąd dał wiarę wyjaśnieniomM. M. (1)w tej części. Sąd zważył przy tym, iż w pozostałym zakresie oskarżony kwestionował swoje sprawstwo, co jednak w świetle całokształtu wiarygodnego materiału dowodowego ostać się nie mogło i zostało zweryfikowane jedynie jako realizacja przyjętej przez oskarżonego linii obrony. W odniesieniu do czynów z punktów I i II (45 i 46) oskarżeniaM. M. (1)zdecydowanie obciążały początkowe, spontaniczne wyjaśnieniaA. Ł., korelujące z nimi zeznaniaP. O., a także pośrednio ujawniona analiza połączeń telefonicznych. W odniesieniu natomiast do pozostałych zarzutów postawionychM. M. (1), to Sąd dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o korespondujący ze sobą materiał dowodowy w postaci miedzy innymi zeznań świadkówI. Z.(uprzednioG.) iK. W., ujawnionych dokumentów (protokołów przeszukań, dokumentacji fotograficznej), jak również specjalistycznego materiału dowodowego – opinii kryminalistycznej z zakresu badań fizykochemicznych oraz ekspertyz kryminalistycznych z zakresu badań broni i balistyki. Całokształt tegoż materiału dowodowego, nie pozwalał na przyjęcie linii obrony oskarżonego sprowadzającej się zasadniczo jedynie do kwestionowania swojego sprawstwa i skutkował koniecznością jej obalenia.
Przechodząc do omówienia kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym oraz wymierzonych kar, wskazać należy, iż ustawą z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.396) treśćkodeksu karnegozostała w znacznym zakresie znowelizowana. Tymczasem stosownie do zgodnego stanowiska doktryny i orzecznictwa, które Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela, ocena, która z konkurujących ustaw jest względniejsza dla oskarżonego, zawsze wymaga uwzględnienia okoliczności konkretnej sprawy (vide: uchwała SN z dnia 24 listopada 1999 r., I KZP 38/99, OSNKW 2000, nr 1-2, poz. 5). Aprobując przytoczony pogląd, Sąd orzekający w sprawie dostrzegł, iż w „nowym brzmieniu” przepisów, skorzystanie wobec oskarżonychA. Ł.,J. K. (1)iM. M. (1)z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia orzeczonych względem nich kar pozbawienia wolności (których wymiar w związku z treścią zarzutów postawionych oskarżonym z pewnością przekraczałby w przypadku każdego z nich jeden rok pozbawienia wolności), nie byłoby w ogóle możliwe. Skutkować to musiało zatem przyjęciem, że przepisy o treści obowiązującej przed 1 lipca 2015 roku były dla oskarżonych względniejsze i w świetleart. 4§1 k.k., zastosować należało je w tym właśnie brzmieniu.
W zakresie czynów zarzuconych oskarżonymA. Ł.,J. K. (2)iM. M. (1)w punktach 45 i 46 aktu oskarżenia zważyć należało, iż Sąd w toku rozprawy głównej uprzedził obecne strony w trybieart. 399§1 k.p.k.o możliwości ich zakwalifikowania jako ciągu przestępstw. Uznając wszystkich oskarżonych za winnych wskazanych czynów, Sąd faktycznie ustalenia takiego dokonał, dochodząc do przekonania, iż znajduje ono uzasadnienie w całokształcie ujawnionych w sprawie okoliczności.
A. Ł.,J. K. (2)iM. M. (1)stanęli pod zarzutem tego, że w nocy 24/25 lipca 1998r. wP., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz z innymi ustalonymi osobami, tworząc zorganizowaną grupę o charakterze zbrojnym, po uprzednim wyrwaniu kraty zabezpieczającej okno prowadzące do pomieszczeń biurowych zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 5.000 zł., pieczątki wartości 300 zł., dyskietki komputerowe wartości 30 zł., kasę pancerną wartości 3.000 zł. oraz telefon komórkowy marki(...)wartości 600 zł., tj. mienie o łącznej wartości 8.930 zł. na szkodę(...) s.c.oraz pod zarzutem tego, że w nocy 24/25 sierpnia 1998r. wP., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz z innymi ustalonymi osobami, tworząc zorganizowaną grupę o charakterze zbrojnym, po uprzednim wyrwaniu kraty zabezpieczającej okno zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 335 złotych na szkodęPrzedsiębiorstwa (...) Spółka z o.o.oraz radioodbiornik wartości 100 złotych na szkodęL. W.. Oba wskazane czyny zakwalifikowane przy tym zostały zart. 279§1 k.k.w zb. zart. 258§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.Dodatkowe ustalenie w przypadku obu czynów dotyczyło natomiastJ. K. (2), co do którego w akcie oskarżenia wskazano, iż czynów tych miał dopuścić się on w okresie pięciu lat od odbycia między 07.08.1991r. a 08.03.1994r. oraz 03.08.1995r. a 29.09.1997r. części kary pięciu lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 07.07.1994r., sygn.. akt IV K 240/91, za przestępstwa określone wart. 210§1 d.k.k.iart. 168§1 d.k.k.
Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe dało podstawy do przypisania oskarżonym sprawstwa obu wskazanych czynów, z jednoczesnym ustaleniem, iż zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw zart. 91§1 k.k., a także z równoczesnym wyeliminowaniem w odniesieniu doJ. K. (1)jego działania w warunkach powrotu do przestępstwa.
W zakresie czynów z punktu 45 i 46 aktu oskarżenia, Sąd miał na uwadze, iż zrekonstruowany w oparciu o całokształt ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego stan faktyczny, oceniany w kontekście ustawowych znamion czynów zart. 279§1 k.k.oraz zart. 258§2 k.k., nie pozostawia wątpliwości co do tego, żeA. Ł.,J. K. (2)iM. M. (1)dopuścili się popełnienia wskazanych występków. Ustaleń we wskazanym zakresie dokonał Sąd przede wszystkim w oparciu o złożone na początkowym etapie postępowania przygotowawczego w sprawie wyjaśnieniaA. Ł.. Miały one bowiem w tym zakresie spontaniczny, obszerny i niezwykle szczegółowy charakter, a w toku całego postępowania znalazły również potwierdzenie w zeznaniachP. O.oraz pośrednioM. K., który przeprowadzał czynności procesowe z udziałemA. Ł..
Sąd zważył we wskazanym zakresie przede wszystkim na fakt, iżkodeks karnykryminalizuje już sam udział w zorganizowanej grupie przestępczej. Dość zgodnie przyjmuje się przy tym w doktrynie i orzecznictwie, iż zorganizowaną grupę przestępczą tworzą co najmniej trzy osoby, które mają przy tym na celu popełnienie przestępstw. W przypadku typu kwalifikowanego zart. 258§2 k.k.grupa przestępcza ma mieć charakter zbrojny, co ma miejsce wówczas gdy posiada lub gromadzi broń w celu jej użycia w prowadzonej działalności przestępczej, używa broni w takiej działalności czy też jest na stałe w nią wyposażone. Złożone w niniejszej sprawie przezA. Ł.spontaniczne i obszerne wyjaśnienia, nie pozostawiają natomiast wątpliwości, iż zarówno on sam, jak iJ. K. (2)orazM. M. (1), wchodzili w skład tak ujmowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym.A. Ł.w wyjaśnieniach składanych w początkowym stadium postępowania nie tylko rzeczowo i dokładnie wyjaśniał w tym zakresie (obciążając co istotne również swoją osobę) oraz opisując szczegółowo szereg przestępstw popełnianych w ramach grupy, ale także w toku dokonywanych w śledztwie czynności, dobrowolnie wydał funkcjonariuszom policji przechowywaną na potrzeby przedmiotowej grupy przestępczej broń, jak również wskazał garaż użytkowany wówczas przezM. M. (1), w którym zabezpieczono przechowywaną tamże broń. W skład grupy przestępczej poza oskarżonymiA. Ł.,J. K. (2)iM. M. (3)wchodzili równieżA. K. (1),D. J.iP. O., co znalazło potwierdzenie między innymi w relacjach tego ostatniego mężczyzny, który na pewnym etapie postępowania (podobnie jak początkowoA. Ł.), zdecydował się na współpracę z organami wymiaru sprawiedliwości. Niewątpliwie zatem w ustalonych okolicznościach wyczerpane zostały wobec wszystkich oskarżonych znamiona czynu zabronionego zart. 258§2 k.k.W tym kontekście godzi się również podkreślić, zasługujący na pełną aprobatę pogląd zaprezentowany przez Sąd Apelacyjny w Katowicach (vide: wyrok z dnia 27 września 2001 r., II AKa 150/01, Prok. i Pr.-wkł. 2002, nr 7-8, poz. 30), zgodnie z którym: „Dla przyjęcia, że sprawca bierze udział w grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, nie jest wymagane, by posiadał broń osobiście lub stykał się z nią w jakikolwiek sposób, wystarczy, że inni uczestnicy związku działają z bronią, a sprawca ma tego świadomość i to akceptuje”.Nie budzi natomiast w świetle pierwotnych wyjaśnieńA. Ł.wątpliwości, iż wskazana świadomość oraz akceptacja opisanego stanu rzeczy, cechowała nie tylko jego samego, ale równieżJ. K. (1)iM. M. (1).
W tym miejscu wskazać należy, iż w przypadku obu czynów doszło do wyczerpania przezA. Ł.,J. K. (1)iM. M. (1)również znamion przestępstwa zart. 279§1 k.k.Niewątpliwie bowiem dokonany przez oskarżonych wspólnie i w porozumieniu obejmującym między innymi podział ról (vide stanie na tzw. czatach przezA. Ł.) zabór mienia na szkodę pokrzywdzonych podmiotów, poprzedzony został w obu przypadkach włamaniem – znamiona takiego działania wyczerpuje przecież uprzednie wyrwanie kraty zabezpieczającej okna.
Z uwagi zatem na fakt, iż opisane w punkcie 45 i 46 aktu oskarżenia czyny przypisane oskarżonym wyczerpały znamiona określone w dwóch wymienionych powyżej przepisach ustawy karnej –art. 258§2 k.k.orazart. 279§1 k.k., zasadnym było skazanie w tym zakresieA. Ł.,J. K. (1)iM. M. (1)za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, a więc zastosowanie tak zwanej kumulatywnej kwalifikacji prawnej zart. 11§2 k.k.
Ponadto Sąd ustalił również (stosując – co warto w tym miejscu przypomnieć – ustawę w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku), że oba wskazane czyny, ujęte w punktach 45 i 46 aktu oskarżenia, popełnione zostały przezA. Ł.,J. K. (1)iM. M. (1)w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa wart. 91§1 k.k.Niewątpliwie bowiem popełnione one zostały w podobny sposób, w krótkim – miesięcznym odstępie czasu oraz zanim zapadł pierwszy wyrok co do któregokolwiek z nich, skoro oba rozpoznawane były w tym samym postępowaniu.
Jednocześnie zważyć należy, iż przypisując oskarżonemuJ. K. (2)opisane powyżej czyny w uzasadnianym wyroku, wyeliminować należało działanie przez niego w warunkach powrotu do przestępstwa. Choć bowiem co do zasady brzmienie czynów zarzuconychA. Ł.,M. M. (1)iJ. K. (2)w punktach 45 i 46 aktu oskarżenia było tożsame, to jednak w przypadku ostatniego z oskarżonych rozszerzone o wskazanie, że miał on dopuścić się tego czynu w okresie pięciu lat od odbycia między 07.08.1991r. a 08.03.1994r. oraz 03.08.1995r. a 29.09.1997r. części kary pięciu lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 07.07.1994r., sygn.. akt IV K 240/91, za przestępstwa określone wart. 210§1 d.k.k.iart. 168§1 d.k.k.We wskazanym zakresie doszło jednak do zatarcia skazania, które stanowić miało podstawę do przyjęcia, że oskarżony działał w warunkach powrotu do przestępstwa, co skutkowało koniecznością wyeliminowania odpowiadającego temu fragmentu opisu czynu przy przypisywaniuJ. K. (2)sprawstwa.
Ponadto w ustalonym w sprawie stanie faktycznym istniały podstawy do przypisaniaM. M. (1)w punktach trzynastym, czternastym i piętnastym uzasadnianego wyroku, czynów zarzuconych mu w punktach 107, 114 i 117 aktu oskarżenia. Każdy z tych czynów wyczerpał zdaniem Sądu znamiona występku zart. 263§2 k.k.Stosownie bowiem do treści wskazanego przepisu, odpowiedzialności karnej podlega ten, kto bez wymaganego zezwolenia posiada broń palną albo amunicję. Natomiast przedmioty objęte wskazanymi zarzutami stanowiły sprawną broń palną oraz sprawną amunicję do tej broni, co wprost wynika ze specjalistycznego materiału dowodowego w postaci opinii biegłego z zakresu badań broni palnej. Tymczasem w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, iż nawet trwające przez krótki okres władanie amunicją czy też bronią palną bez wymaganego zezwolenia, wypełnia znamiona rzeczonego przestępstwa (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 4 listopada 1975 roku, Rw 562/75, OSNKW 1976, nr 1, poz. 17). Pogląd powyższy Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni akceptuje. Przenosząc zaś ogół powyższych rozważań na grunt przedmiotowej sprawy, przyjąć należało, iżM. M. (1)wyczerpał we wszystkich trzech przypadkach znamiona czynu zart. 263§2 k.k., posiadał bowiem broń palną i amunicję, bez wymaganego do tego zezwolenia.
Czyny przypisaneM. M. (1)w punktach trzynastym, czternastym i piętnastym uzasadnianego wyroku, popełnione zostały przez oskarżonego w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa wart. 91§1 k.k.Niewątpliwie bowiem do ich popełnienia doszło w podobny sposób – poprzez nielegalne posiadanie broni palnej czy też amunicji, w okresie, który można uznać za krótki oraz zanim zapadł pierwszy wyrok co do któregokolwiek z nich, skoro wszystkie rozpoznawane były w tym samym postępowaniu.
Z kolei czyn zarzuconyM. M. (1)w punkcie 108 aktu oskarżenia, zakwalifikować należało zart. 171§1 k.k.Jak bowiem wynika z przeprowadzonej w toku postępowania ekspertyzy z zakresu badań fizykochemicznych, materiały, w posiadaniu których znajdował się oskarżony - 60 gramów mieszaniny pirotechnicznej prochu czarnego, lont długości 120 cm oraz dwie petardy wypełnione mieszaniną pirotechniczną z zapalnikami elektrycznymi, wypełniają definicję materiału wybuchowego (vide: k. 3726-3731 akt sprawy X K 1014/07). Tym samymM. M. (1)posiadając je bez wymaganego zezwolenia, wyczerpał znamiona czynu zart. 171§1 k.k.
Natomiast w punkcie osiemnastym uzasadnianego wyroku, umorzono na podstawieart. 414§1 k.p.k.w zw. zart. 17§1 pkt 6 k.p.k.postępowanie w zakresie czynu zarzucanegoM. M. (1)wpunkcie VI(116) aktu oskarżenia. W tym bowiem zakresie oskarżonemu zarzucono popełnienie w okresie pomiędzy 10.02.1999r. a 31.03.1999r. czynu zart. 270§1 k.k.Tym samym, stosownie do treściart. 101 k.k.orazart. 102 k.k., karalność wskazanego występku, jako zagrożonego karą pozbawienia wolności do lat 5, upływa co do zasady po upływie 10 lat od jego popełnienia. Okres ten w świetleart. 102 k.k.ulegał w niniejszej sprawie wydłużeniu o lat 5, co skutkowało ustaleniem, iż w odniesieniu do przedmiotowego czynu przedawnienie karalności nastąpiło z dniem 31 marca 2014 roku. W wymiarze procesowym skutkowało to koniecznością umorzenia postępowania we wskazanym zakresie, na podstawieart. 414§1 k.p.k.w zw. zart. 17§1 pkt 6 k.p.k.

W odniesieniu do rozstrzygnięcia o karach i innych konsekwencjach prawnych czynów oskarżonych –A. Ł.,J. K. (1)iM. M. (1):

Wymierzając oskarżonym kary za przypisane im przestępstwa, Sąd miał na uwadze dyrektywy sądowego wymiaru kary określone wart. 53 kk. W myśl tego przepisu, sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego (prewencja szczególna), a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i zaspokojenie potrzeby poczucia sprawiedliwości (prewencja ogólna). Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
W odniesieniu doA. Ł., w związku z faktem, iż przypisane mu w punktach I-II uzasadnianego wyroku czyny wyczerpały jak już wskazano we wcześniejszych rozważaniach znamiona określone zarówno wart. 279§1 k.k., jak iart. 258§2 k.k., zasadnym było skazanie oskarżonego za jedno przestępstwo na podstawie zbiegających się przepisów, a więc zastosowanie tak zwanej kumulatywnej kwalifikacji prawnej zart. 11§2 k.k.Sąd wymierzając zatemA. Ł.karę, zastosowałart. 11§3 k.k.i wymierzył ją na podstawie przepisu przewidującego najsurowszą reakcję karną –art. 279§1 k.k.Przewidziane w tym przypadku zagrożenie karne to co do zasady kara pozbawienia wolności w wymiarze od roku do 10 lat pozbawienia wolności. Ponadto z uwagi na działanie oskarżonego w warunkach ciągu przestępstw zart. 91§1 k.k., możliwym było wymierzenie oskarżonemu kary w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
Uwzględniając wskazane na wstępie dyrektywy wymiaru kary oraz odnosząc je do oskarżonegoA. Ł.oraz przypisanych mu czynów, Sąd doszedł do przekonania, iż adekwatną do przypisanych mu czynów karą będzie kara 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywna 100 stawek dziennych po 10 złotych każda.
Orzeczona kara bierze pod uwagę okoliczności obciążające - niewątpliwie znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, godzących w sposób rzeczywisty w mienie pokrzywdzonych podmiotów oraz działanie w zamiarze bezpośrednim, kierunkowym, co traktować należy jako świadome naruszenie obowiązującego porządku prawnego. Czyny przypisaneA. Ł.stanowiły realizację planowanego działania i opierały się na współdziałaniu w ramach zorganizowanej grupy o charakterze zbrojnym, co stanowi niebagatelne przecież zagrożenie dla społecznego poczucia bezpieczeństwa. Również motywację oskarżonego, stanowiącą jeden z kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości czynu, należy w gruncie rzeczy uznać za niską, skoro stanowiło ją jedynie uzyskanie w dalszej perspektywie korzyści majątkowej. Z drugiej strony należało również zwrócić uwagę na fakt, iż wartość zabranych w wyniku włamań przedmiotów nie była bardzo znacząca.
Jako okoliczność obciążającą przy wymiarze kary, wychodząc poza ocenę stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, Sąd poczytał mu również uprzednią kilkukrotną karalność za przestępstwa przeciwko mieniu. Jednocześnie w tym zakresie zważyć należy, iż na dzień wydawania wyroku wszystkie skazania dotyczą okresu, w którym prowadzone było już postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Ukształtowana jak powyżej kara, uwzględnia również okoliczności łagodzące winę oskarżonego. W tym zakresie z całą pewnością na szczególne uwzględnienie zasługuje prezentowana na początkowym etapie postępowania postawa procesowaA. Ł.. Jest ona o tyle godna podkreślenia, iż nie sprowadzała się jedynie do przyznania się do udziału w przestępczej działalności w ramach grupy, czy ogólnikowego opisania podejmowanych w tym zakresie działań. Z całą mocą podkreślić należy, iż to właśnie szczegółowe, obszerne i niezwykle rzeczowe wyjaśnieniaA. Ł., zweryfikowane następnie przez szereg czynności operacyjnych i procesowych, w znacznej mierze pozwoliły na dokonanie ustaleń w sprawie i zrekonstruowanie przebiegu wydarzeń. Co prawda oskarżony na późniejszym etapie postępowania zmienił swoje stanowisko procesowe, jednak nie zmienia to faktu, iż to pierwotne, spontaniczne wyjaśnieniaA. Ł.odegrały niebagatelną rolę przy dokonywaniu ustaleń stanu faktycznego i jego początkowa współpraca z organami wymiaru sprawiedliwości, winna zostać niewątpliwie uwzględniona przy wymiarze kary.
W takich okolicznościach kara w wymiarze przekraczającym minimalne zagrożenie ustawowe, a jednocześnie zdecydowanie w dolnym jego rejestrze, jest w ocenie Sądu w pełni uzasadnioną reakcją karną.
Jednocześnie Sąd doszedł do przekonania, iż w pełni celowym będzie wymierzenieA. Ł.kary grzywny. Działał on bowiem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co uzasadnia wymierzenie grzywny obok kary pozbawienia wolności. Sama kara pozbawienia wolności nie będzie bowiem niosła w stosunku do oskarżonego dostatecznego elementu dolegliwości i nie zapewni realizacji wszelkich dyrektyw wymiaru kary, w szczególności zaspokojenia wymogu prewencji ogólnej. Taką gwarancję daje w ocenie Sądu orzeczenie równocześnie kary grzywny. Ustalając liczbę stawek dziennych, Sąd miał na względzie ogólne dyrektywy wymiaru kary określone we wspomnianymart. 53 k.k., a tym samym wszelkie okoliczności, które opisano powyżej przy wymiarze zasadniczej kary pozbawienia wolności. Natomiast wysokość stawki dziennej, ustalona na poziomie minimalnym, jest dostosowana do sytuacji majątkowej oskarżonegoA. Ł., a także jego skromnych możliwości zarobkowych, związanych z przebywaniem przez niego w izolacji penitencjarnej.
Sąd zdecydował również o warunkowym zawieszeniu orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata. Przy podejmowaniu tej decyzji, Sąd kierował się dyrektywami wynikającymi zart. 69§1 i 2 k.k.W tym zakresie z całą pewnością uwzględnić należało również opisaną już powyżej postawę procesowąA. Ł.. Raz jeszcze podkreślić należy, iż nie sprowadzała się jedynie do przyznania się do udziału w przestępczej działalności w ramach grupy, czy ogólnikowego opisania podejmowanych w tym zakresie działań. To właśnie szczegółowe, obszerne i niezwykle rzeczowe wyjaśnieniaA. Ł., zweryfikowane następnie przez szereg czynności operacyjnych i procesowych, w znacznej mierze pozwoliły na dokonanie ustaleń w sprawie i zrekonstruowanie przebiegu wydarzeń. Co prawda oskarżony na późniejszym etapie postępowania zmienił swoje stanowisko procesowe, jednak nie zmienia to faktu, iż to pierwotne, spontaniczne wyjaśnieniaA. Ł.odegrały niebagatelną rolę przy dokonywaniu ustaleń stanu faktycznego i jego początkowa współpraca z organami wymiaru sprawiedliwości, winna zostać niewątpliwie uwzględniona przy ocenie jego postawy i zachowania po popełnieniu przestępstwa, w kontekście decydowania o skorzystaniu wobec niego z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia orzeczonej kary pozbawienia wolności. Sąd miał przy tym na uwadze, iżA. Ł.był uprzednio karany sądownie, jednak skazania te dotyczyły wcześniejszego okresu w życiu oskarżonego, który od jakiegoś już czasu nie wchodził w konflikt z prawem, a wymierzane wyroki (ostatni ponad dwa i pół roku temu), dotyczyły jego znacznie wcześniejszych działań (z przełomu XX i XXI wieku).
Decydując o skorzystaniu wobec oskarżonego z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności, Sąd miał także na względzie ustalony wart. 58§1 k.k.tzw. prymat kar wolnościowych. Sąd uznał zatem, iż dla zrealizowania celów stawianych karze, nie jest konieczne jej efektywne wykonywanie w warunkach penitencjarnych. W ocenie Sądu można z dużym stopniem prawdopodobieństwa założyć, że kara pozbawienia wolności wymierzona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, skutecznie powstrzymaA. Ł.przed powrotem na drogę przestępstwa. Orzeczony trzyletni okres próby jest przy tym w ocenie Sądu wystarczający do zweryfikowania przyjętej, pozytywnej prognozy kryminologicznej, co do przyszłej postawy oskarżonego.
W odniesieniu doJ. K. (1),w związku z faktem, iż przypisane mu w punktach V-VI uzasadnianego wyroku czyny wyczerpały jak już wskazano we wcześniejszych rozważaniach znamiona określone zarówno wart. 279§1 k.k., jak iart. 258§ 2 k.k., zasadnym było skazanie oskarżonego za jedno przestępstwo na podstawie zbiegających się przepisów, a więc zastosowanie tak zwanej kumulatywnej kwalifikacji prawnej zart. 11§2 k.k.Sąd wymierzając zatemJ. K. (2)karę, zastosowałart. 11§3 k.k.i wymierzył ją na podstawie przepisu przewidującego najsurowszą reakcję karną –art. 279§1 k.k.Przewidziane w tym przypadku zagrożenie karne to co do zasady kara pozbawienia wolności w wymiarze od roku do 10 lat pozbawienia wolności. Ponadto z uwagi na działanie oskarżonego w warunkach ciągu przestępstw zart. 91§1 k.k., możliwym było wymierzenie oskarżonemu kary w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
Uwzględniając wskazane na wstępie dyrektywy wymiaru kary oraz odnosząc je do oskarżonegoJ. K. (1)oraz przypisanych mu czynów, Sąd doszedł do przekonania, iż adekwatną do przypisanych mu czynów karą będzie kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywna 120 stawek dziennych po 10 złotych każda.
Orzeczona kara bierze pod uwagę okoliczności obciążające - niewątpliwie znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, godzących w sposób rzeczywisty w mienie pokrzywdzonych podmiotów oraz działanie w zamiarze bezpośrednim, kierunkowym, co traktować należy jako świadome naruszenie obowiązującego porządku prawnego. Czyny przypisaneJ. K. (2)stanowiły realizację planowanego działania i opierały się na współdziałaniu w ramach zorganizowanej grupy o charakterze zbrojnym, co stanowi niebagatelne przecież zagrożenie dla społecznego poczucia bezpieczeństwa. Również motywację oskarżonego, stanowiącą jeden z kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości czynu, należy w gruncie rzeczy uznać za niską, skoro stanowiło ją jedynie uzyskanie w dalszej perspektywie korzyści majątkowej. Z drugiej strony należało również zwrócić uwagę na fakt, iż wartość zabranych w wyniku włamań przedmiotów nie była bardzo znacząca. Jako okoliczność obciążającą przy wymiarze kary, wychodząc poza ocenę stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, Sąd poczytał mu również uprzednią karalność, choć miał na uwadze fakt, iż skazanie miało miejsce w czasie, w którym toczyło się postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Ukształtowana jak powyżej kara, uwzględnia również okoliczności łagodzące winę oskarżonego. W tym zakresie należy zwrócić uwagę na fakt, iż jedna z dyrektyw wymiaru kary nakazuje uwzględniać w procesie jej wymierzania właściwości i warunki osobiste sprawcy. Tymczasem jak wynika z dokonanych w sprawie ustaleńJ. K. (2)leczy się psychiatrycznie i neurologicznie, a w związku z urazem ręki i uszkodzeniem nerwu łokciowego, w znacznym zakresie pozostaje niezdolny do pracy i przebywa na rencie.
W takich okolicznościach kara w wymiarze przekraczającym minimalne zagrożenie ustawowe, a jednocześnie zdecydowanie w dolnym jego rejestrze, jest w ocenie Sądu w pełni uzasadnioną reakcją karną.
Jednocześnie Sąd doszedł do przekonania, iż w pełni celowym będzie wymierzenieJ. K. (2)kary grzywny. Działał on bowiem niewątpliwie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co uzasadnia wymierzenie grzywny obok kary pozbawienia wolności. Sama kara pozbawienia wolności nie będzie bowiem niosła w stosunku do oskarżonego dostatecznego elementu dolegliwości i nie zapewni realizacji wszelkich dyrektyw wymiaru kary, w szczególności zaspokojenia wymogu prewencji ogólnej. Taką gwarancję daje w ocenie Sądu orzeczenie równocześnie kary grzywny. Ustalając liczbę stawek dziennych na 120, Sąd miał na względzie ogólne dyrektywy wymiaru kary określone we wspomnianymart. 53 k.k., a tym samym wszelkie okoliczności, które opisano powyżej przy wymiarze zasadniczej kary pozbawienia wolności. Natomiast wysokość stawki dziennej, ustalona na poziomie minimalnym, jest dostosowana do sytuacji majątkowej oskarżonegoJ. K. (1)i jego ograniczonych możliwości zarobkowych, związanych z uszkodzeniem nerwu łokciowego i przebywaniem na rencie.
Sąd zdecydował również o warunkowym zawieszeniu orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 lata. Sąd zważył, iż zgodnie z treściąart. 69§2 k.k.in finesąd, rozważając możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary, winien rozważyć przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Sąd uwzględnił przy tym tą okoliczność, że kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania winna być traktowana jakoultima ratioi orzekana jedynie wówczas, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić jej celów; jest ona ostatecznością wśród pozostałych środków oddziaływania na sprawcę przestępstwa, której należy unikać, a nie jej nadużywać i wymierzać karę tylko wtedy, gdy inne środki nie spełnią celów postępowania (art. 58§1 k.k.) (vide: Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dn. 20.11.2003r., II Aka 06/03, KZS 2004/1/29).
Sąd miał na uwadze uprzednią karalnośćJ. K. (1), która jednak nie wyklucza przyjęcia wobec jego osoby pozytywnej prognozy kryminologicznej. Sąd zważył zatem, iż oskarżony skazany został jednokrotnie i od tego czasu (2012 rok) nie wchodził już w konflikt z prawem.J. K. (2)leczy się przy tym psychiatrycznie i neurologicznie, a w związku z urazem ręki i uszkodzeniem nerwu łokciowego, w znacznym zakresie pozostaje niezdolny do pracy i przebywa na rencie.
Ponadto w ocenie Sądu nie można tracić zupełnie z pola widzenia okoliczności, iż oskarżonego skazano w niniejszym postępowaniu za czyny sprzed ponad 17 lat. Nie stanowi to co prawda samo w sobie okoliczności łagodzącej, jednak winno zostać w ocenie Sądu w pewnym stopniu uwzględnione przy decydowaniu o skorzystaniu wobec oskarżonego z opisywanego dobrodziejstwa. WszakJ. K. (2)funkcjonuje obecnie w warunkach wolnościowych i nie wchodzi na drogę przestępstwa, co zdaniem Sądu wskazuje na to, że obrał inną, zgodną z obowiązującym porządkiem prawnym, drogę życiową i brak jest podstaw by wykonywać wobec niego karę za czyny sprzed 17 lat w warunkach izolacji penitencjarnej. Decydując bowiem o skorzystaniu wobec oskarżonego z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności, Sąd miał także na względzie ustalony wart. 58§1 k.k.tzw. prymat kar wolnościowych. Sąd uznał zatem, iż dla zrealizowania celów stawianych karze, nie jest konieczne jej efektywne wykonywanie w warunkach penitencjarnych. W ocenie Sądu można z dużym stopniem prawdopodobieństwa założyć, że kara pozbawienia wolności wymierzona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, skutecznie powstrzymaJ. K. (1)przed powrotem na drogę przestępstwa. Orzeczony czteroletni okres próby jest jednocześnie w ocenie Sądu wystarczający do zweryfikowania przyjętej, pozytywnej prognozy kryminologicznej co do przyszłej postawy oskarżonego, a walor probacyjny orzeczenia wzmacnia dodatkowo oddanie oskarżonego pod dozór kuratora w tym okresie.
W odniesieniu doM. M. (1)w związku z faktem, iż przypisane mu w punktach X-XI uzasadnianego wyroku czyny wyczerpały jak już wskazano we wcześniejszych rozważaniach znamiona określone zarówno wart. 279§1 k.k., jak iart. 258§2 k.k., zasadnym było skazanie oskarżonego za jedno przestępstwo na podstawie zbiegających się przepisów, a więc zastosowanie tak zwanej kumulatywnej kwalifikacji prawnej zart. 11§2 k.k.Sąd wymierzając zatemM. M. (1)karę, zastosowałart. 11§3 k.k.i wymierzył ją na podstawie przepisu przewidującego najsurowszą reakcję karną –art. 279§1 k.k.Przewidziane w tym przypadku zagrożenie karne to co do zasady kara pozbawienia wolności w wymiarze od roku do 10 lat pozbawienia wolności. Ponadto z uwagi na działanie oskarżonego w warunkach ciągu przestępstw zart. 91§1 k.k., możliwym było wymierzenie oskarżonemu kary w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
Uwzględniając wskazane na wstępie dyrektywy wymiaru kary oraz odnosząc je do oskarżonegoM. M. (1), Sąd doszedł do przekonania, iż adekwatną do przypisanych mu czynów karą będzie kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywna 120 stawek dziennych po 10 złotych każda.
Orzeczona kara bierze pod uwagę okoliczności obciążające - niewątpliwie znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, godzących w sposób rzeczywisty w mienie pokrzywdzonych podmiotów oraz działanie w zamiarze bezpośrednim, kierunkowym, co traktować należy jako świadome naruszenie obowiązującego porządku prawnego. Czyny przypisaneM. M. (1)stanowiły realizację planowanego działania i opierały się na współdziałaniu w ramach zorganizowanej grupy o charakterze zbrojnym, co stanowi niebagatelne przecież zagrożenie dla społecznego poczucia bezpieczeństwa. Również motywację oskarżonego, stanowiącą jeden z kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości czynu, należy w gruncie rzeczy uznać za niską, skoro stanowiło ją jedynie uzyskanie w dalszej perspektywie korzyści majątkowej. Z drugiej strony należało również zwrócić uwagę na fakt, iż wartość zabranych w wyniku włamań przedmiotów nie była bardzo znacząca. Jako okoliczność obciążającą przy wymiarze kary, wychodząc poza ocenę stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, Sąd poczytał mu również jego uprzednią karalność za przestępstwa przeciwko mieniu, mając jednocześnie na uwadze, że skazania miały miejsce w momencie, gdy toczyło się już przedmiotowe postępowanie.
Ukształtowana jak powyżej kara, uwzględnia również okoliczności łagodzące winę oskarżonego. W tym zakresie należy zwrócić uwagę na fakt, iż jedna z dyrektyw wymiaru kary nakazuje uwzględniać w procesie jej wymierzania właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz sposób jego życia przed popełnieniem przestępstw. TymczasemM. M. (1)w momencie stawiania mu zarzutów w niniejszej sprawie nie był karany sądownie, a obecnie już od ponad 3 lat nie wchodził w konflikt z prawem. Ponadto oskarżony jest żonaty, pracuje i partycypuje w utrzymaniu swojego dziecka.
W takich okolicznościach kara w wymiarze przekraczającym minimalne zagrożenie ustawowe, a jednocześnie zdecydowanie w dolnym jego rejestrze, jest w ocenie Sądu w pełni uzasadnioną reakcją karną.
Jednocześnie Sąd doszedł do przekonania, iż w pełni celowym będzie wymierzenieM. M. (1)kary grzywny. Działał on bowiem niewątpliwie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co uzasadnia wymierzenie grzywny obok kary pozbawienia wolności. Sama kara pozbawienia wolności nie będzie bowiem niosła w stosunku do oskarżonego dostatecznego elementu dolegliwości i nie zapewni realizacji wszelkich dyrektyw wymiaru kary, w szczególności zaspokojenia wymogu prewencji ogólnej. Taką gwarancję daje w ocenie Sądu orzeczenie równocześnie kary grzywny. Ustalając liczbę stawek dziennych na 120, Sąd miał na względzie ogólne dyrektywy wymiaru kary określone we wspomnianymart. 53 k.k., a tym samym wszelkie okoliczności, które opisano powyżej przy wymiarze zasadniczej kary pozbawienia wolności. Natomiast wysokość stawki dziennej ustalona na poziomie minimalnym, jest dostosowana do sytuacji majątkowej oskarżonegoM. M. (1)i jego ograniczonych możliwości zarobkowych, związanych z koniecznością utrzymywania rodziny, a także stosunkowo niewysokimi zarobkami.
W punkcie szesnastym uzasadnianego wyroku Sąd ustalając, że czyny opisane w punktach XIII, XIV i XV wyroku stanowią ciąg przestępstw, przy zastosowaniuart. 91§1 k.k., na podstawieart. 263§2 k.k.skazał oskarżonegoM. M. (1)na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzona oskarżonemu w tym zakresie kara przekracza minimalny próg ustawowego zagrożenia zart. 263§2 k.k., a jednocześnie sytuuje się w dolnym jego rejestrze, co uzasadnione jest ustalonymi w sprawie okolicznościami. Czyny przypisane w tym zakresie oskarżonemuM. M. (1)cechują się średnio-wysoką społeczną szkodliwością. Nie budzi wątpliwości, iż oskarżony dopuścił się ich w sposób w pełni świadomy, zdając sobie sprawę z tego, że posiada broń i amunicję, co do których posiadania nie ma zezwolenia. Przedmioty te służyły zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym, w której również oskarżony uczestniczył. Jednocześnie przypisanymi w punktach XIII, XIV i XVM. M. (1)czynami nie zostałyde factopokrzywdzone żaden konkretne osoby i w toku całej działalności oskarżonego, miały one jedynie niejako charakter „pomocniczy”. W takiej zaś sytuacji kara 10 miesięcy pozbawienia wolności stanowi zdaniem Sądu adekwatną reakcję karną.
W punkcie siedemnastym uzasadnianego wyroku Sąd uznałM. M. (1)za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie 108 aktu oskarżenia, który jak już wyżej wskazano zakwalifikowano zart. 171§1 k.k.i za to skazano oskarżonego na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzekając w tym zakresie wobecM. M. (1)karę w minimalnym wymiarze ustawowego zagrożenia, Sąd wziął pod uwagę, iż czynem tym nie zostałyde factopokrzywdzone żaden konkretne osoby, zaś ilość materiałów wybuchowych, w których posiadaniu pozostawał oskarżony była nieznaczna.
Sąd zważył dalej, iż w ustalonych w sprawie okolicznościach faktycznych oraz prawnych, zostały spełnione wobecM. M. (1)przesłanki określone wart. 91§2 k.k., a zatem zaszła potrzeba orzeczenia kary łącznej. Sąd miał przy tym na uwadze, iż na mocyart. 86§1 k.k.wymierza się ją w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy.
Oznacza to, iż w niniejszej sprawie, z uwagi na wysokość orzeczonych jednostkowych kar pozbawienia wolności, kara łączna pozbawienia wolności mogła być wymierzona w granicach: od jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności (najwyższa kara jednostkowa), do dwóch lat i dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności (suma kar za poszczególne przestępstwa). Sąd wziął jednocześnie pod uwagę, iż na wymiar kary łącznej nie ma wpływu stopień zawinienia z jego funkcją limitującą, ani stopień społecznej szkodliwości poszczególnych przestępstw. Decydujące znaczenie ma w tym wypadku związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi czynami oraz wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. Popełnienie wielu przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji (orzekania kary łącznej w wysokości najsurowszej kary jednostkowej). Sąd wziął również pod uwagę utrwalone poglądy doktryny, w myśl których, wymiar kary łącznej opierającej się na zasadzie kumulacji kar, a więc prostego sumowania kar powinien należeć do wyjątków. Kumulacja kar bowiem, może stanowić dolegliwość, która będzie przekraczać potrzeby resocjalizacyjne.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd wymierzając oskarżonemuM. M. (1)karę łączną dwóch lat pozbawienia wolności, kierował się zasadą asperacji polegającą na wymierzeniu kary łącznej wyższej niż najwyższa kara jednostkowa, a niższej niż suma kar. O takim podejściu do orzeczenia w zakresie kary łącznej, przesądziły przede wszystkim: częściowa tożsamość sposobu popełnienia przypisanych oskarżonemu czynów, godzenie przez nie częściowo w te same dobre prawne, a także niewielka odległość czasowa poszczególnych czynów od siebie. Z drugiej natomiast strony, wielość czynów przypisanych oskarżonemu, a także fakt, iż godziły one jednak również w wielorakie dobra prawne, nie pozwoliły w ocenie Sądu na zastosowanie przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji.
Sąd zdecydował również o warunkowym zawieszeniu orzeczonej wobecM. M. (1)kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 lata. Sąd zważył, iż zgodnie z treściąart. 69§2 k.k.in finesąd, rozważając możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary, winien rozważyć przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Sąd uwzględnił przy tym tą okoliczność, że kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania winna być traktowana jakoultima ratioi orzekana jedynie wówczas, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić jej celów; jest ona ostatecznością wśród pozostałych środków oddziaływania na sprawcę przestępstwa, której należy unikać, a nie jej nadużywać i wymierzać karę tylko wtedy, gdy inne środki nie spełnią celów postępowania (art. 58§1 k.k.) (vide: Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dn. 20.11.2003r., II Aka 06/03, KZS 2004/1/29).
Sąd miał na uwadze uprzednią karalnośćM. M. (1), która jednak nie wyklucza przyjęcia wobec jego osoby pozytywnej prognozy kryminologicznej.M. M. (1)w momencie stawiania mu zarzutów w niniejszej sprawie nie był karany sądownie, a obecnie już od ponad 3 lat nie wchodził w konflikt z prawem. Ponadto oskarżony jest żonaty, ma problemy zdrowotne ograniczające jego możliwości zatrudnienia i partycypuje w utrzymaniu swojego dziecka.
W ocenie Sądu nie można również tracić zupełnie z pola widzenia okoliczności, iż oskarżonego skazano w niniejszym postępowaniu za czyny sprzed ponad 17 lat. Nie stanowi to co prawda samo w sobie okoliczności łagodzącej, jednak winno zostać w ocenie Sądu w pewnym stopniu uwzględnione przy decydowaniu o skorzystaniu wobec oskarżonego z opisywanego dobrodziejstwa. WszakM. M. (1)funkcjonuje obecnie w warunkach wolnościowych i nie wchodzi na drogę przestępstwa, natomiast partycypuje w utrzymaniu rodziny. Zdaniem Sądu wskazuje to na to, że obrał inną, zgodną z obowiązującym porządkiem prawnym, drogę życiową i brak jest podstaw by wykonywać wobec niego karę za czyny sprzed 17 lat w warunkach izolacji penitencjarnej. Decydując bowiem o skorzystaniu wobec oskarżonego z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności, Sąd miał także na względzie ustalony wart. 58§1 k.k.tzw. prymat kar wolnościowych. Sąd uznał zatem, iż dla zrealizowania celów stawianych karze, nie jest konieczne jej efektywne wykonywanie w warunkach penitencjarnych.
Jak trafnie wskazuje Sąd Apelacyjny w Krakowie „w praktyce sądów coraz częściej - i słusznie - karę tzw. bezwzględnego pozbawienia wolności (to jest bez warunkowego zawieszenia jej wykonania) traktuje się jako środek ostateczny (ultima ratio). Jeśli więc wymierzając karę pozbawienia wolności w granicach przewidzianychart. 73§2 k.k., nie stosuje się warunkowego zawieszenia jej wykonania, należy obok przesłanek w tym przepisie przewidzianych wskazać cel, któremu wykonanie kary ma posłużyć, zwłaszcza pozytywne społeczne skutki pozbawienia oskarżonego wolności” (wyrok SA w Krakowie z dnia 27.04.1995 r., II AKr 72/95, KZS 1995/5/30). W opisanych okolicznościach Sąd nie znalazł żadnego powodu, aby uznać, iż orzeczenie w chwili obecnej wobecM. M. (1)kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, przyniesie jakieś pozytywne skutki, bądź, że jest niezbędne dla osiągnięcia jakiegokolwiek celu kary. W ocenie Sądu można z dużym stopniem prawdopodobieństwa założyć, że kara pozbawienia wolności wymierzona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, skutecznie powstrzymaM. M. (1)przed powrotem na drogę przestępstwa. Orzeczony czteroletni okres próby jest jednocześnie w ocenie Sądu wystarczający do zweryfikowania przyjętej, pozytywnej prognozy kryminologicznej, co do przyszłej postawy oskarżonego, a walor probacyjny orzeczenia wzmacnia dodatkowo oddanie oskarżonego pod dozór kuratora w tym okresie.
W punkcie dwudziestym drugim uzasadnianego wyroku, Sąd na podstawieart. 626§1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.,art. 624§1 k.p.k.,art. 1, art. 2 ust. 1 pkt. 3 i 4, art. 3 ust. 1, art. 6 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) obciążył oskarżonych opłatami od wymierzonych im kar, a jednocześnie zwolnił ich od ponoszenia pozostałych kosztów sądowych. Orzekając we wskazanym zakresie Sąd miał na względzie, iż przytoczone przepisy stanowią, że w orzeczeniu kończącym postępowanie sąd zawsze określa, kto ponosi koszty postępowania. Zwalniając częściowo oskarżonych od poniesienia kosztów sądowych Sąd miał na uwadze, iżA. Ł.pozostaje w izolacji penitencjarnej co w sposób ewidentny ogranicza jego możliwości zarobkowe, zaś na mocy uzasadnianego wyroku, w przypadku jego uprawomocnienia, będzie zobowiązany do uiszczenia orzeczonej wobec niego grzywny. W odniesieniu doJ. K. (1)Sąd zważył, że leczy się on psychiatrycznie i neurologicznie oraz posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym i nie posiada majątku znacznej wartości, zaś utrzymuje się z renty w niewielkiej wysokości. W odniesieniu natomiast doM. M. (1)Sąd wziął pod uwagę, że posiada na utrzymaniu dziecko, a także nie posiada majątku znacznej wartości, jak również z uwagi na problemy neurologiczne, jest niezdolny do podjęcia pracy wulkanizatora. Ponadto zarównoJ. K. (2)iM. M. (1)będą zobowiązani, w przypadku uprawomocnienia uzasadnianego wyroku, do uiszczenia orzeczonych wobec nich grzywien. Wskazane okoliczności uzasadniają w ocenie Sądu częściowe zwolnienie oskarżonych od poniesienia kosztów sądowych w sprawie.

Sędzia SRJ. J. (1)

Zarządzenia:

1
odnotować w repertorium K i kontrolce uzasadnień,

2
doręczyć zgodnie z wnioskami,

3
przedłożyć z wpływem lub do uprawomocnienia.

G., 15.02.2016r.

Sędzia SRJ. J. (1)