Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 127/15
Data wyroku: 2015-07-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Wiśniewski

Sygn. akt II K 127/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 lipca 2015 roku
Sąd RejonowywBielsku PodlaskimwII Wydziale Karnymw składzie:
PrzewodniczącySSR Dariusz Wiśniewski
ProtokolantHelena Oniszczuk
przy udzialeOskarżycielki
posiłkowejB. F.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2015 roku
sprawy:
R. M., synaR.iO.z domuL.,urodzonego w dniu (...)wH.,
oskarżonego o to, że:
w dniu 5 lutego 2015 roku nadrodze nr (...)relacjiB.–H.w okolicach miejscowościS.nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób,że kierując samochodem osobowym markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), wykonując manewr wyprzedzania samochodu ciężarowego markiM.onumerze rejestracyjnym (...)wrazz doczepioną naczepąmarki F.onumerze rejestracyjnym (...), nie zachował szczególnej ostrożności i zjechał na przeciwny pas ruchu, gdzie zderzył się czołowo z jadącym prawidłowo z przeciwka samochodem osobowym markiM.onumerze rejestracyjnym (...), którym kierowałL. F., w wyniku czego pasażerkaM.B. F.doznała obrażeń ciała w postaci rany prawej okolicy skroniowej, złamania kości nosa i złamania ściany prawej zatoki szczękowej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na czas powyżej dni 7,
to jest o czyn zart. 177 § 1 k.k.,

I
Oskarżonego uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, z tym, że kwalifikuje go zart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., i za to na mocyart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazuje goi wymierza mukarę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

II
Na mocyart. 69 § 1 i § 2 k.k.orazart. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolnościwarunkowo zawieszaoskarżonemuna okres 2 (dwóch) lattytułem próby.

III
Zasądzaod Skarbu Państwa na rzecz adw.M. B.kwotę432 (czterysta trzydzieści dwa) złote, wraz z podatkiem VAT w wysokości 23% w kwocie99,36 zł (dziewięćdziesiąt dziewięć złotych trzydzieści sześć groszy), czyli łączną kwotę531,36 zł (pięćset trzydzieści jeden złotych trzydzieści sześć groszy)tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu.

IV
Zwalniaoskarżonego od opłaty i pozostałych kosztów sądowych, obciążając nimi rachunek Skarbu Państwa.

Sędzia:

II K 127/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 5 lutego 2015 roku około godziny 18:10R. M.poruszał siędrogą wojewódzką numer (...)zH.doB.za kierownicą samochodu osobowego markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...). W rejonie miejscowościS.zaczął wyprzedzać zespół pojazdów złożony z samochodu ciężarowego markiM.onumerze rejestracyjnym (...)i naczepymarki F.onumerze rejestracyjnym (...), którym kierowałZ. Ł.. Zjeżdżając na lewy pas ruchu,R. M.nie zachował szczególnej ostrożności, w wyniku czego nie zauważył jadącego prawidłowo z przeciwka samochodu osobowego markiM.onumerze rejestracyjnym (...). Pojazdem tym kierowałL. F., który podróżował zO.doB.razem z żoną,B. F., zajmującą w aucie przedni fotel pasażera.R. M.zbyt późno zdał sobie sprawę z zaistniałej sytuacji i chociaż w ostatniej fazie manewru wyprzedzania próbował zjechać na lewe pobocze, nie udało mu się uniknąć czołowego zderzenia prowadzonegoO. (...)z jadącym z naprzeciwkaM., który po tej kolizji otarł się dodatkowo o zespół pojazdów kierowany przezZ. Ł.. Wszyscy uczestnicy zdarzenia byli trzeźwi.B. F.została przewieziona do szpitala, gdzie stwierdzono u niej ranę prawej okolicy skroniowej, złamanie kości nosa oraz złamanie ścian prawej zatoki szczękowej. Obrażenia te naruszyły czynności narządu ciała na czas powyżej dni 7.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: zeznaniaZ. Ł.(k. 13o – 14),L. F.(k. 15o – 16o), orazB. F.(k. 58o – 59), protokoły badania stanu trzeźwości(k. 5 – 8), protokoły oględzin wraz z materiałem poglądowym i szkicem(k. 9 – 12, 18 – 24, 26 – 29, 86), kartę informacyjną(k. 61)i sprawozdanie sądowo – lekarskie wraz z opinią(k. 68).
R. M.postawiono zarzut popełnienia przestępstwa zart. 177 § 1 k.k.Oskarżony przyznał się do winy. Wyjaśnił(por. k. 65, 122o), że krytycznego dnia wracał zN., gdzie pomagał rodzicom przy pracach porządkowych. Czuł się zmęczony, trasa była pusta, a jazda monotonna, przez co zamyślił się. Gdy zbliżył się do jadącego w tym samym kierunku samochodu ciężarowego z naczepą, odruchowo rozpoczął manewr jego wyprzedzania. Początkowo, nie widział pojazdu zbliżającego się z przeciwka. Dostrzegł go w ostatniej chwili i podjął próbę zjechania na lewe pobocze, ale było za późno. Oskarżony podkreślił, że taka sytuacja zdarzyła mu się po raz pierwszy. Przeprosił także pokrzywdzoną i nalegał na przeprowadzenie mediacji.
Sąd zważył, co następuje:
WinaR. M.oraz okoliczności popełnionego przez niego występku są bezsporne.
Z. Ł.zeznał, iż w dniu 5 lutego 2015 roku około godziny 18:10 jechał drogą zH.doB., prowadząc samochód ciężarowy z naczepą. W pewnym momencie, zauważył jadący z przeciwka samochód osobowy markiM.. W tej samej chwili, dostrzegł w lusterku pojazd markiO. (...), który rozpoczął manewr wyprzedzania. Na tym odcinku droga biegła po lekkim łuku. Po jego minięciu, kierowcy obu samochodów osobowych zorientowali się w sytuacji i próbowali uniknąć zderzenia: kierującyO. (...)zaczął skręcać na lewe pobocze, a kierującyM.przesunął się w stronę prawego pasa ruchu, starając się przejechać pomiędzyO.a TIR-em. Było już jednak za późno i doszło do kolizji, najpierwO.iM., a późniejM.z pojazdem ciężarowym i naczepą. Świadek dodał, że nic mu się nie stało.
W podobny sposób przebieg zdarzenia przedstawiłL. F., który podał, że tamtego dnia jechał z żoną zO., przezB., doB.. Przez cały czas kierował autem, a jego pasażerka zajmowała fotel z jego prawej strony. Oboje mieli zapięte pasy bezpieczeństwa. Jechał z prędkością około 60 – 70 km/h. Warunki atmosferyczne i drogowe były dobre, chociaż panował mrok. W pewnym momencie, zauważył jadący z przeciwka, po delikatnym łuku, samochód ciężarowy. Nagle, zza tego pojazdu wyłoniło się inne auto. Jego kierowca w ostatniej chwili próbował zjechać do rowu, ale mimo to doszło do kolizji. Świadek nie był pewien, w co i jak uderzył, albowiem w jego samochodzie od razu wystrzeliły wszystkie poduszki powietrzne. O własnych siłach wydostał się z pojazdu i zadzwonił na numer alarmowy. Nic mu się nie stało, natomiast jego żona zaczęła uskarżać się na silny ból.
Analogiczne zeznania w trakcie postępowania przygotowawczego złożyłaB. F..
W ocenie Sądu, depozycje wymienionych wyżej świadków w pełni zasługują na obdarzenie ich przymiotem wiarygodnych. Są one konsekwentne, spójne, wzajemnie się uzupełniają, i z pozytywnym skutkiem poddają się weryfikacji przez pryzmat zasad logiki oraz wskazań doświadczenia życiowego. Co więcej, relacjeZ. Ł.,L. F.iB. F.znajdują oparcie w wynikach przeprowadzonych oględzin miejsca zdarzenia oraz uczestniczących w nim pojazdów, które to czynności uzupełniono sporządzeniem materiału poglądowego oraz szkicu. W swoich wyjaśnieniach oskarżony również potwierdził podstawowe ustalenia, które wynikały z powyższych dowodów.
Biegły z zakresu medycyny sądowej stwierdził, że w wyniku analizowanego wypadkuB. F.doznała rany prawej okolicy skroniowej, złamania kości nosa, oraz złamania ścian prawej zatoki szczękowej, co spowodowało naruszenie czynności organizmu na okres powyżej 7 dni. Opinia ta jest jasna i kompletna, pochodzi od osoby o odpowiedniej wiedzy specjalistycznej, a przy tym nie była w toku postępowania kwestionowana przez strony, toteż Sąd w całości ją podzielił.
Nadmienić należy, że po wypadku wszyscy jego uczestnicy zostali poddani badaniu, w wyniku którego jednoznacznie ustalono, iż w chwili zdarzenia byli trzeźwi.
Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawę do przyjęcia, że w dniu 5 lutego 2015 roku około godziny 18:10 nadrodze wojewódzkiej numer (...)relacjiB.–H., w okolicach miejscowościS.,R. M.nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiO. (...)i wykonując manewr wyprzedzania zespołu pojazdów złożonego z samochodu ciężarowego z naczepą, nie zachował szczególnej ostrożności, do czego był zobowiązany zgodnie z treściąart. 24 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym(tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, poz. 1137,z późn. zm.), i nieumyślnie doprowadził do czołowego zderzenia z jadącym prawidłowo z naprzeciwka samochodem osobowym markiM., w wyniku którego to wypadku pasażerkaM.B. F.doznała obrażeń naruszających czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni. Opisanym zachowaniem oskarżony zrealizował komplet ustawowych znamion czynu zart. 177 § 1 k.k.(przy czym, zgodnie z treściąart. 4 § 1 k.k., należało zastosować wobec niego ustawę obowiązującą w czasie tego przestępstwa, która przewidywała względniejsze dla niego zasady wymiaru kary i środków karnych).
Sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, uznając, że będzie ona w pełni adekwatna do stopnia jego winy i całokształtu okoliczności przypisanego mu występku.
Sąd miał na uwadze fakt, żeR. M.nie był wcześniej karany sądownie(por. k. 55). Do chwili rozpatrywanego zdarzenia prowadził ustabilizowany i przykładny tryb życia. Od samego początku przyznawał się do winy i składał konsekwentne wyjaśnienia, nie kwestionując żadnych ustaleń organów ścigania. Wyraził żal z powodu swojego czynu, przeprosił pokrzywdzoną i wziął udział w postępowaniu mediacyjnym, które nie skończyło się ugodą tylko dlatego, że nie był w stanie spełnić zgłoszonych przezB. F.roszczeń finansowych(por. k. 70 – 73). Podkreślić należy, że oskarżony od wielu lat posiada prawo jazdy(por. k. 3)i swoją dotychczasową postawą nie stwarzał zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego. Uwadze Sądu nie umknął także fakt, żeR. M.naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w sposób nieumyślny.
Przesłankami obciążającymi były z kolei: naruszenie przez oskarżonego jednej z podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. obowiązku zachowania szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru wyprzedzania, który – choć podejmowany bardzo często – jest dla kierowców jednym z najbardziej ryzykownych i zarazem najtrudniejszych, jak również charakter doznanych przez pokrzywdzoną obrażeń ciała, które wprawdzie mieszczą się w kategorii „średnich” w rozumieniuart. 157 § 1 k.k., ale w tym konkretnym przypadku odznaczały się ponadprzeciętnymi dolegliwościami bólowymi i wymagały dłuższej rehabilitacji (którade factonie została jeszcze zakończona). Powyższe okoliczności przełożyły się na stosunkowo wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu oraz stanęły na przeszkodzie warunkowemu umorzeniu prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.
Brak wcześniejszych konfliktówR. M.z prawem oraz fakt nieumyślnego naruszenia przez niego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym pozwoliły jednocześnie na sformułowanie wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej – co przemawiało za warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Sąd uznał przy tym, iż dwuletni okres próby będzie w pełni wystarczający do sprawdzenia, czy rozpatrywane tu zdarzenie faktycznie było incydentem w życiuR. M., czy zrozumiał on popełniony błąd i wyciągnął z niego właściwe wnioski, zwłaszcza w odniesieniu do przestrzegania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Nadto, Sąd nie znalazł wystarczających podstaw do orzeczenia wobecR. M.środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Faktem jest, że oskarżony naruszył jedną z głównych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a skutki jego zachowania były stosunkowo poważne, jednak zdarzenie to miało charakter incydentalny, zaśR. M.działał nieumyślnie i żadne okoliczności przypisanego mu występku nie uzasadniają obawy, że dalsze prowadzenie przez niego pojazdów jest zagrożeniem dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego. Co więcej, z przedłożonych przez oskarżonego dokumentów wynika, że wyeliminowanie go z grona kierowców w sposób wysoce negatywny wpłynie na funkcjonowanie całej jego rodziny, a w szczególności dwójki małoletnich dzieci, które z uwagi na stan zdrowia wymagają częstych wizyt u lekarzy specjalistów, zaśR. M.jest jedyną osobą, które może je na te wizyty dowozić(por. k. 44 – 51).
O kosztach obrony z urzędu rozstrzygnięto zgodnie z treścią§ 2 ust. 1 – 3, § 14 ust. 2 pkt 1 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jednolity: Dz. U. z 2013 roku, poz. 461, ze zm.).
Kierując się dyspozycjąart. 624 § 1 k.p.k., Sąd zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Sąd uznał bowiem, że z uwagi na fakt, iżR. M.nie pracuje i nie uzyskuje żadnych dochodów, nie posiada też istotnego majątku, a na utrzymaniu ma żonę i dwójkę małoletnich dzieci, uiszczenie powyższych kosztów byłoby dla niego zbyt uciążliwe(por. k. 93 – 96).

Sędzia: