Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 385/15
Data wyroku: 2015-06-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Połyniak
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 437 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw

Sygn. akt IV Ka 385/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 czerwca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Połyniak

Protokolant:

Marta Synowiec

po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 roku
sprawyM. Ś.
synaM.iE.z domuG.
urodzonego (...)wŚ.
obwinionego z art. art. 119 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 03 marca 2015 r. sygnatura akt VI W 367/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. W.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.516, 60 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.

Sygnatura akt IV Ka 385/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 3 marca 2015r. Sąd Rejonowy w Świdnicy, w sprawie o sygn. akt VI W 367/14, uznałM. Ś.za winnego wykroczenia z art. 119§1 kw polegającego na tym, że w dniu 12 października 2013r. około godziny 18.00 wŚ.woj.(...), naul. (...)dokonał kradzieży pieniędzy w kwocie 400 złotych, powodując straty na szkodęŁ. M.i za to wymierzył obwinionemu karę 15 dni aresztu oraz zwolnił go od obowiązku poniesienia kosztów sądowych.
Z rozstrzygnięciem tym nie pogodził się obwiniony, który za pośrednictwem swego obrońcy zaskarżył wyrok w całości na swoją korzyść, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 4, 7 i 410 kpkpolegającą na wybiórczej i dowolnej, a więc w istocie arbitralnej analizie całokształtu ujawnionych faktów, stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku naruszającej zasadę swobodnej oceny dowodów, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez bezkrytyczne i wybiórcze oparcie się podczas wyrokowania w głównej mierze na zeznaniach świadkaK. B., które to zeznania w zasadniczej części są sprzeczne z wersją pokrzywdzonego, a nadto są niespójne i niewiarygodne.

Konsekwencją powyższego jest:

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mających wpływ na jego treść polegający na niezasadnym przyjęciu, iż to obwinionyM. Ś.dokonał kradzieży pieniędzy w kwocie 400 złotych na szkodęŁ. M., podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania świadkaA. Ś., wyjaśnienia obwinionego, czy też częściowo samego pokrzywdzonego, nie wskazuje na sprawstwo i winę obwinionego.

W związku z powyższymi zarzutami, na podstawieart. 109 § 2 kpww zw. zart. 137 § 2 kpkwniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu,

ewentualnie o:

2
uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja jest niezasadna.
Wbrew zarzutom apelacji Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie oraz rzetelnie i wnikliwie, a przy tym wszechstronnie przeanalizował cały materiał dowodowy, wyprowadzając na tej podstawie jedynie słuszny wniosek, że toM. Ś.popełnił przypisane mu wykroczenie.
W żadnym razie nie można zgodzić się z apelującą, że jakikolwiek dowód został pominięty czy niewłaściwie oceniony, tj. w sposób sprzeczny z rzeczywistym znaczeniem czy też, by naruszona została zasada obiektywizmu.
Nie jest prawdą, że zeznaniaK. B.są w zasadniczej części sprzeczne z wersją pokrzywdzonego.
Ł. M.przedstawił okoliczności w jakich doszło do utraty przez niego portfela z pieniędzmi, wcześniej nie znałK. B.i ani on, ani tym bardziej świadek nie mieli żadnego racjonalnego powodu, by bezpodstawnie pomówić akurat obwinionego.
Pokrzywdzony kategorycznie wskazał, że o tożsamości sprawcy kradzieży dowiedział się właśnie od świadka, jak też o miejscu porzucenia pustego portfela (k. 12).
Tożsame w tej mierze zeznania złożył właśnieK. B.(k.15) i trudno uznać, że rozbieżność dotyczącego tego, czy informację w tym zakresie przekazał pokrzywdzonemu w domu czy przed sklepem mogła zdyskredytować ich zasadniczą część, tym bardziej, że relacjaŁ. M.poza tym jednym elementem koreluje z depozycjami świadka. Obaj są zgodni także co do tego, że informacja przekazana została pod nieobecnośćM. Ś.. Kto zabrał z półki portfel pokrzywdzonego, gdy ten opuścił mieszkanie, jest tu kwestią marginalną, ponieważ nie to stanowi przedmiot sprawy. Podkreślić jedynie można to, żeK. B.stwierdził, że nie wie kto zabrał portfel z półki w pokoju, a jedynie, że „wydaje mu się”, eliminując przy tym siebie i dwie inne osoby.
Nie sposób przy tym nie dostrzec, że wyjaśnienia obwinionego oraz jego brataA.są nieracjonalne i nieprzekonywujące.A. Ś.najpierw zeznał, że pokrzywdzony przyjechał do nich taksówką, a chwilę później, że to oni dali jemu pieniądze na autobus, a pokrzywdzony, nie znając ani samegoK. B., ani jego adresu, pojawił się jak to określiłA. Ś.- „nie wie skąd i jak się tam wziął” (k. 62v).
Apelująca usiłuje mnożyć wątpliwości, które miałyby podważyć wiarygodność pokrzywdzonego iK. B., lecz czyni to w sposób nieskuteczny. Nie dziwi, że świadek, po początkowej reakcji samego sprawcy kradzieży, na pytanie pokrzywdzonego o portfel, ujawnił to, co widział dopiero po wyjściuM. Ś.. Nie jest prawdą, że obwiniony mieszkania nie opuścił, w tej mierze apelująca jest niekonsekwentna, skoro właśnie z tego faktu czyni zarzut świadkowi (ujawnił sprawcę po jego wyjściu). To, że czy opuścił mieszkanie ze skradzioną gotówką w ogóle czy też nie, w żadnym razie nie stanowi dowodu niewinności. Z takim argumentem trudno nawet racjonalnie polemizować.
Nie można przy tym pominąć i tego, że obwiniony zaatakował pokrzywdzonego po tym, kiedy ten ujawnił pusty portfel w plecakuA. Ś.. Już ta reakcja świadczy o postawie obwinionego i stanowi odpowiedź na wątpliwości obrońcy co do ewentualnych „obaw” ze strony pokrzywdzonego.
Analizując zatem materiał dowodowy, uznał Sąd odwoławczy, że ocena materiału dowodowego, której dokonała obrończyni, to w istocie polemika z prawidłowymi wnioskami Sądu orzekającego, a wyprowadzonymi właśnie na podstawie rzetelnej i racjonalnej oceny całokształtu zebranych dowodów.
Z tych też względów zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymany został w mocy.
Ponieważ obwiniony, jako pozbawiony wolności w innej sprawie, korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, a obrona ta nie została opłacona, Sąd odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy opłatę, której wysokość ustalił na podstawie§14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Mając na względzie wynik postępowania odwoławczego, sytuację materialną i majątkową obwinionego oraz brzmienieart. 119 kpww zw. zart. 636§1 k.p.k.orazart. 624§1 k.p.k.zwolnił Sąd odwoławczy obwinionego od obowiązku ich poniesienia, obciążając wydatkami Skarb Państwa.