Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 847/15
Data wyroku: 2015-10-16 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art 172 kc

Sygn. akt III Ca 847/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy w Kutnie stwierdził, żeS. U.nabyła udział ½ orazJ. M. (1)nabyli na zasadzie małżeńskiej wspólności ustawowej udział ½ przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 roku we własności nieruchomości położonej w obrębieŚ., jednostka ewidencyjnaK., powiat(...), województwo(...), oznaczonej w ewidencji gruntów numeremdziałki (...), o powierzchni 0,0373 ha, jak to zostało przedstawione na wypisach i wyrysach z rejestru gruntów z dnia 12 marca 2013 roku, 5 kwietnia 2013 roku za numerem GK.KN.(...).359.2013 i GK.KN.(...).1.439.2013 znajdujących się na k. 6 i 7 akt oraz wypisie z rejestru budynków z dnia 12 marca 2013 roku za numerem GK.KN.(...).359.2013 znajdującym się na k. 8 akt, zwrócił ze Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Kutnie na rzecz wnioskodawczyniJ. M. (1)kwotę 33,34 złote tytułem zwrotu części zaliczki na poczet dokonanych ogłoszeń, zaś pozostałym zakresie pozostawił strony przy poniesionych kosztach.
Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach faktycznych:
Nieruchomość położona wK.przyul. (...)oznaczona nrdziałki (...)została nabyta w 1962 roku nieformalną umową bez zachowania formy aktu notarialnego prawdopodobnie odI. S.przezS. M.będącą wdową oraz jej synaW. M. (1)pozostającego w tym czasie w związku małżeńskim zJ. M. (1).
W dniu 24 marca 1962 rokuS. M.działająca w imieniu swoim oraz małoletniego synaJ. M. (2)oraz jej synW. M. (1)sprzedali nieruchomość położoną wW.. Pieniądze ze sprzedaży tej nieruchomościS. M.iW. M. (1)przeznaczyli na zakup zabudowanej działki położonej wK.przyul. (...).
Od 1962 roku w nabytej nieruchomości zamieszkałaS. M., jej synJ. M. (2)orazW.iJ.małżonkowieM..J. M. (2)wyprowadził się z przedmiotowej nieruchomości w 1966 roku i nigdy nie rościł sobie do niej żadnych pretensji.
S. M.wyszła ponownie za mąż w 1974 rku zaW. U.i przyjęła nazwiskoU.. Po zawarciu związku małżeńskiegoS. U.zamieszkała u męża przyul. (...)wK.. Po śmierci mężaS. U.wróciła do domu przyul. (...)a mieszkanie przyul. (...)zajmowała wnuczkaK. W.. NastępnieK. W.z rodziną zamieszkała przyul. (...)wK.. Przez bardzo krótki czas mieszkała z niąS. U., która ponownie wróciła do domu przyul. (...)i tam zmarła w 2004 roku. Po śmierciS. U.nieruchomością zajmowali się wyłącznieW.iJ.małżonkowieM.. Dbali o nieruchomość, robili remonty oraz opłacali podatki. Od śmierciW. M. (1)nieruchomość jest w posiadaniu wnioskodawczyni.
SynS. M.J. M. (2)zmarł 8 kwietnia 1998 roku pozostawiając żonęW. M. (2)oraz córkęA. J..
W. M. (1)zmarł 1 marca 2012 roku pozostawiając żonęJ. M. (1)i córkęK. W..
Nikt z osób trzecich nie zgłaszał nigdy pretensji do przedmiotowej nieruchomości.
Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy zważył, że posiadanie nieruchomości przez małżonkówJ.iW. M. (1)orazS. U.było posiadaniem samoistnym w okresie objętym wnioskiem.S. U.podobnie jak i małżonkowieJ.iW. M. (1)zawsze czuli się właścicielami czy też samoistnymi posiadaczami tej nieruchomości. Nie zostało w sprawie udowodnione, żeS. U.wyzbyła się swojego posiadania samoistnego. Nie udowodniono w sprawie także aby przed śmierciąS. U.doszło do zmiany w charakterze posiadania. Z kolei wobec osób trzecichS. U.podawała się za właścicielkę nieruchomości co również świadczy o jej woli posiadania tak jak właściciel. Z tych wszystkich względów Sąd I instancji doszedł do konkluzji, żeJ.iW.małżonkowieM.orazS. U.współposiadali nieruchomość objętą przedmiotowym wnioskiem i nabyli jej własność przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 roku.
Apelację od powyższego orzeczenia wywiodła wnioskodawczyni, zaskarżając je w zakresie w jakim Sąd stwierdzi zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości przezS. U..
Skarżąca podniosła następujące zarzuty:
- naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.poprzez dokonanie przez Sąd dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającego na tym, że Sąd nie wyjaśnił dlaczego dał wiarę zeznaniom jednych świadków, natomiast innym odmówił przymiotu wiarygodności, pomimo że zeznania świadków, którym Sąd odmówił przymiotu wiarygodności były zgodne z pozostałym w sprawie materiałem dowodowym, wzajemnie się uzupełniały, a wnioski wyprowadzone przez Sąd orzekający w świetle zasad doświadczenia życiowego i budowy sylogizmów były niemożliwe;
- naruszenie przepisuart. 172 § 1 k.c.poprzez jego zastosowanie w stosunku doS. U., podczas gdy nie była ona posiadaczem samoistnym nieruchomości objętej wnioskiem o zasiedzenie;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia polegający na przyjęciu, żeS. U.primo votoM.była samoistnym posiadaczem nieruchomości położonej w obrębieŚ., jednostce ewidencyjnejK., powiat(...), województwo(...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka n 709 o powierzchni 0,0373 ha w okresie od 1 stycznia 1965 roku do 1 stycznia 1985 roku.
W konkluzji wnioskodawczyni sformułowała wniosek o zmianę postanowienia w zaskarżonej części poprzez stwierdzenie, żeJ. M. (1)iW. M. (1)nabyli przez zasiedzenie na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej z dniem 1 stycznia 1985 roku własność nieruchomości położonej w obrębieŚ., jednostce ewidencyjnejK., powiat(...), województwo(...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka n 709 o powierzchni 0,0373 ha.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest niezasadna.
Ustalenia faktyczne, jak również ocena prawna przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przez Sąd Rejonowy, znajdują pełną akceptację Sądu Okręgowego.
W pierwszej kolejności rozważenia wymagał zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.Zarzut ten jest bezzasadny. Aby skutecznie go podnieść skarżąca powinna wskazać, jaki konkretnie dowód mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd uznał za wiarygodny i mający moc dowodową albo za niewiarygodny i niemający mocy dowodowej, i w czym przy tej ocenie przejawia się naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok SN z 18 stycznia 2002 r. sygn. I CKN 132/01, Lex nr 53144). Kwestionowanie dokonanej przez Sąd oceny dowodów nie może polegać jedynie na zaprezentowaniu własnych, korzystnych dla skarżącego ustaleń stanu faktycznego, dokonanych na podstawie własnej, korzystnej dla skarżącego oceny materiału dowodowego (por. postan. SN z 10 stycznia 2002 r. sygn. II CKN 572/99, Lex nr 53136). Stwierdzić także należy, iż jeżeli z materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (por. wyrok SN z 27 września 2002 r. sygn. II CKN 817/00, Lex nr 56906). Apelacja tak wymaganych zarzutów nie przedstawia i nie wykazuje, aby ocena dowodów oraz oparte na niej wnioski były dotknięte powyższymi uchybieniami. Uzasadnienie apelacji sprowadza się do przedstawienia własnego stanowiska skarżącej korzystnego dla niej w oparciu o dokonanie korzystnej dla wnioskodawczyni oceny materiału dowodowego. Nie jest to wystarczające do wykazania naruszenia omawianego przepisu. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy dokonał w sprawie prawidłowej oceny dowodów, które stanowiły podstawę ustalonego przez ten Sąd stanu faktycznego sprawy. Ustalenia te są całkowicie prawidłowe i brak jest podstaw do ich zakwestionowania. Jakkolwiek Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił szczegółowo przyczyn, dla których odmówił częściowo wiary zeznaniom świadkówP. K.iS. S.oraz zeznaniomJ. M. (1),W. M. (2),A. J.iK. W., uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Kwestia ta mogłaby stanowić usprawiedliwioną podstawę apelacji tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawierałoby wszystkich koniecznych elementów bądź zawiera tak oczywiste braki, które uniemożliwiają kontrolę instancyjną. Sytuacja taka w sprawie nie zachodzi. Treść uzasadnienia pozwala na odczytanie sfery motywacyjnej orzeczenia i poddanie go kontroli instancyjnej.
Pozostałe podniesione w apelacji zarzuty zmierzające istocie do podważenia samoistnego charakteru posiadania przezS. U.spornej nieruchomości także okazały się bezzasadne.
Według skarżącej,S. U.nie może być uważana za posiadacza samoistnego przedmiotowej nieruchomości, gdyż ustalony w sprawie stan faktyczny nie daje podstaw do przyjęcia, że czuła się ona właścicielem nieruchomości, zaś odmienny pogląd Sądu Rejonowego jest wynikiem błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Z zapatrywaniem takim nie można jednak się zgodzić.
W niniejszej sprawie bezspornie przedmiotowa nieruchomość od 1962 roku jest w posiadaniuS. U.( wcześniejM.) orazJ.iW.małżonkówM.. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z zeznań świadkówK. F.,E. J.,D. K.,J. W.iW. M. (3),S. U.przez cały okres wymagany dla zasiedzenia nieruchomości czuła się jej współwłaścicielką wraz małżonkamiM.. O wykonywaniu władztwa właścicielskiego świadczy nie tylko sposób władania nieruchomością przezS. U., która na co dzień zajmowała się nieruchomością, ingerowała w sprawy z nią związane, ale także jej przekonanie co do stanu posiadania, manifestowane w stosunku do osób trzecich. Jak zeznali m.in. świadkowie m.in.E. J.iD. K.,S. U.często powtarzała, że jest właścicielką nieruchomości przyulicy (...)i traktuje ją jako dorobek życiowy. Nigdy nie przeniosła posiadania naJ. M. (1)iW. M. (1). Co więcej, wolę wykonywania własności miała także w okresie, kiedy wyprowadziła się z przedmiotowej nieruchomości po ponownym zawarciu związku małżeńskiego i zamieszkała u mężaW. U.. Zresztą po kilku latach, z powodu śmierci męża,S. U.wróciła do spornej nieruchomości i zajmowała ją do końca.
Odmienne w tym zakresie zeznania świadkówP. K.,S. S., a także wnioskodawczyni i uczestnikówW. M. (2),A. J.orazK. W.Sąd Rejonowy słusznie uznał za niewiarygodne. Przedstawione przez nich okoliczności nie tylko są sprzeczne z zeznaniami pozostałych świadków, ale także mało prawdopodobne w warunkach niniejszej sprawy. Nie należy bowiem tracić z pola widzenia faktu, że przedmiotowa nieruchomość została zakupiona ze środków uzyskanych ze sprzedaży przezS. U.innej nieruchomości położonej wW..S. U.od początku zatem współfinansowała zakup nieruchomości przyulicy (...)wK.– co nie było kwestionowane na żadnym etapie postępowania. Trudno więc zgodnie z zasadami współżycia społecznego racjonalnie przyjąć, żeS. U.sprawująca w momencie zakupu opiekę nad małoletnim synemJ. M. (2)i nie posiadająca innej nieruchomości ani wartościowego majątku, przeniosła na drugiego syna i jego żonę własność (dokładniej posiadanie samoistne) całej nowo nabytej nieruchomości. Prawidłowość powyższej oceny potwierdza okoliczność, że po kilkuletniej przerwie powróciła na nieruchomość przyulicy (...)i zajmowała ją aż do śmierci, pomimo posiadania możliwości dalszego zamieszkania w lokalu należącym do zmarłego męża. Podobnie, nie może prowadzić do odmiennych wniosków samo uiszczanie przez małżonkówM.podatku od nieruchomości, gdyż uiszczenie tego podatku nie wykluczało faktu władania tą nieruchomością także przezS. U..
Wynik przeprowadzonego postępowania dowodowego doprowadził Sąd I instancji do słusznego wniosku, iż równym stopniuJ.iW.małżonkowieM.orazS. U.posiadali sporną nieruchomość.
Reasumując, Sąd Okręgowy uznał, iż apelacja nie zawiera uzasadnionych zarzutów mogących podważyć stanowisko Sądu Rejonowego, a tym samym jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawieart. 385w związku zart. 13 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 520 § 1 k.p.c.uznając, iż wszyscy uczestniczy postępowania byli w równym stopniu zainteresowani wynikiem postępowania, a ich interesy były wspólne, gdyż zmierzały do uregulowania sytuacji prawnej nieruchomości.