Sąd Apelacyjny w Katowicach
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACz 214/15
Data wyroku: 2015-03-10 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Anna Bohdziewicz, Zofia Kawińska-Szwed, Ewa Solecka
Słowa kluczowe: Zwrot Pozwu
Podstawa prawna: art. 130 § 2 kpc

sygn.akt I ACz 214/15

POSTANOWIENIE
Dnia 10 marca 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w Wydziale I Cywilnym
w składzie następującym :
Przewodniczący : SSA Zofia Kawińska-Szwed
Sędziowie : SA Anna Bohdziewicz
SO -del. Ewa Solecka (spr.)
po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r.
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z protestu wyborczegoJ. P.(P.)
na skutek zażalenia wnoszącego protest
na zarządzenie Przewodniczącego Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej
z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn.akt I Ns 304/14,
postanawia :
oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący zwrócił protest wyborczy z powodu nieuzupełnienia w terminie braków formalnych pisma, a mianowicie jednoznacznego wskazania żądania protestu oraz dołączenia jego dwóch odpisów. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazanoart.392 § 1 i 2 oraz art.393 § 1 ustawy z 5 stycznia 2011r. Kodeks wyborczyorazart.130 kpcw zw. zart. 13 § 2kpc.
Wnoszący protest złożył zażalenie na powyższe zarządzenie, domagając się jego uchylenia. Zarzucił, że nie otrzymał z sądu żadnej korespondencji, ani awizacji takiej korespondencji, wobec czego nie uzupełnił braków formalnych protestu gdyż nie wiedział o tym, że został do tego zobowiązany zarządzeniem Przewodniczącego. Błędnym było zatem zastosowanie w zaskarżonym orzeczeniuart. 130 kpciart. 139 kpc, gdyż przedmiotowe wezwanie nie zostało mu doręczone.
Sąd Apelacyjny zważył :
Zażalenie nie było zasadne, nie mogło zatem odnieść skutku i podlegało oddaleniu.
Zaskarżone zarządzenie stanowi wynik właściwej oceny stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania prawa procesowego. Wbrew zarzutowi skarżącego, zachodziły przesłanki zart. 139 kpciart. 130§ 2 kpc, które to przepisy stały się podstawą rozstrzygnięcia Przewodniczącego z 14 stycznia 2015 r.
Art. 139 § 1 kpcstanowi, że w razie niemożności doręczenia, pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe należy złożyć w placówce pocztowej tego operatora, umieszczając zawiadomienie o tym w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej ze wskazaniem gdzie i kiedy pismo pozostawiono, oraz z pouczeniem, że należy je odebrać w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia zawiadomienia. W przypadku bezskutecznego upływu tego terminu, czynność zawiadomienia należy powtórzyć.
W aktach sprawy znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru przesłanego do wnoszącego protest wezwania do uzupełnienia braków formalnych protestu. Przesyłka sądowa skierowana została na właściwy adres zamieszkaniaJ. P.. Z adnotacji publicznego operatora pocztowego na tym dokumencie wynika, że był on dwukrotnie awizowany, po czym za każdym razem przez siedem dni pismo oczekiwało na odbiór w placówce pocztowej, jednak nie zostało podjęte w terminie, wobec czego operator zwrócił je adresatowi (k.10-11 akt). Prawidłowo zatem Przewodniczący uznał, że spełnione zostały wymogi tzw. doręczenia zastępczego, powodujące początek biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych. Pozostawienie zawiadomienia o miejscu złożenia pisma w sposób przewidziany wart. 139 § 1uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, że zawiadomienie to dotarło do adresata najpóźniej z dniem ustania przyczyny, która uniemożliwiała doręczenie zwykłe (postanowienie SN z dnia 14 lutego 2002 r., V CZ 14/02, LEX nr 53919). Datą doręczenia pisma sądowego w wypadku przewidzianym wart. 139 § 1 k.p.c.jest data, w której upłynął termin do odbioru złożonego pisma w oddawczym urzędzie pocztowym, jeżeli przed upływem tego terminu adresat nie zgłosił się po odbiór. Dwukrotne wysłanie i awizowanie przesyłki zawierającej odpis wyroku z uzasadnieniem stanowi spełnienie wymagania skuteczności doręczania pism sądowych przez pocztę i zapewnia realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu (vide -postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2009 r., II UZ 20/09, LEX nr 533108; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, LEX nr 519963).
Wnoszący protest nie kwestionował tego, że nie uzupełnił w terminie braków formalnych protestu. Zachodziły zatem przesłanki zart. 130§2 kpcdo zwrotu pisma, co też Przewodniczący prawidłowo uczynił zaskarżonym zarządzeniem.
Doręczenie przewidziane wart. 139 § 1 k.p.c.oparte jest na domniemaniu, że pismo sądowe dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to może być przez stronę obalone, jednakże nie mogła odnieść skutku w tym zakresie argumentacja zażalenia sprowadzająca się tylko do zaprzeczania prawdziwości informacji operatora pocztowego o dokonanych dwukrotnie awizacjach przedmiotowej przesyłki. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że samo zaprzeczenie otrzymania zawiadomienia (awiza) o przesyłce, w żaden sposób nie podważa domniemania, na którym oparty jestart. 139 k.p.c.Nie jest to wystarczające dla przyjęcia tezy o naruszeniu tego przepisu (vide- postanowienie Sądu Najwyższego z 29 sierpnia 2000 r., I CKN 699/00,LEX nr 530680). Nie było przekonujące powołanie się skarżącego na jego pismo nadane 2 lutego 2015 r. (koperta-k. 17 akt), w którym prosi on o informację o stanie sprawy, twierdząc, że nie otrzymał żadnej przesyłki z sądu (pismo-k.16). Zwrócić bowiem należy uwagę na to, iż w tej samej dacie (czyli w dniu 2 lutego 2015 r.) wnoszącemu protest doręczono odpis przedmiotowego zarządzenia o zwrocie protestu (dowód doręczenia –k.15). A zatem, pismo wysłane do sądu 2 lutego 2015 r. jawi się jako element taktyki procesowej skarżącego, tym bardziej, że w jego treści zawarty został równocześnie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych protestu, co świadczy o tym, że skarżący wiedział o konieczności dokonania takiej czynności procesowej i o tym, że termin już minął.
Wobec powyższego, zażalenie nie dostarczyło podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia, które jest prawidłowe.
WniosekJ. P.o przywrócenie terminu do dokonania uzupełnienia braków formalnych protestu podlegać będzie natomiast odrębnemu rozpoznaniu, w kontekście przesłanek zart. 168 kpc.
Sąd Apelacyjny orzekł zatem jak w sentencji, na mocyart.385 kpcw zw. zart. 397 § 2 kpc.