Sąd Apelacyjny w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 94/15
Data wyroku: 2015-04-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Rostankowska, Grażyna Świderska-Wandor, Danuta Matuszewska

Sygn. akt II AKa 94/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 kwietnia 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSA Danuta Matuszewska (spr.)
Sędziowie:   SSA Dorota Rostankowska
SSA Grażyna Świderska - Wandor
Protokolant:  sekr. sądowy Karolina Petruczenko
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Krzysztofa Nowickiego
po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r.
sprawy

M.L.

oskarżonego zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.;art. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;art. 226 § 1 k.k.
M. N.
oskarżonego zart. 280 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu
z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. aktII K 47/14

I
uchyla zawarte w punkcie IV zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcie o karze łącznej;

II
uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoM. N.w całości a w stosunku do oskarżonegoM.L.w punkcie I i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Elblągu;

III
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
w ramach czynu zarzucanegoM.L.w punkcie II aktu oskarżenia uznaje oskarżonego za winnego tego, że w dniu 10 marca 2014r. w Komendzie Miejskiej Policji wE.podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, polegających na wykonywaniu czynności procesowej pobierania porównawczego śladu zapachowego do planowanej w sprawie I Ds 21/14/Sp Prokuratury Rejonowej wE.ekspertyzy osmologicznej, znieważył wykonującego te czynności funkcjonariusza KMPE.P. K.używając wobec niego słów wulgarnych, powszechnie uznanych za obelżywe, tj. za winnego występku zart. 226 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 226 § 1 k.k.skazuje go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
z opisu czynu zarzucanegoM.L.w punkcie III aktu oskarżenia eliminuje stwierdzenia dotyczące znieważenia funkcjonariusza PolicjiP. K.;

3
na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.łączy wymierzone oskarżonemuM.L.jednostkowe kary pozbawienia wolności i orzeka karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

4
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonejM.L.kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w okresie od 6 stycznia 2014r. do 6 lipca 2014r.;

IV
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

V
zwalnia oskarżonegoM.L.z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w części skazującej, a poniesionymi w tym zakresie wydatkami w toku postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

1

M.L.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 29 grudnia 2013 roku wE.przyul. (...)wsklepie (...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. N., dokonał rozboju na osobieJ. W.w ten sposób, że po uprzednim użyciu noża i grożeniu jego użyciem, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia trzech butelek piwaP., dwóch paczek chipsów(...), jednego napojuZ., wszystko o łącznej wartości 24,84 zł, przy czym działał na szkodęJ. W.i właściciela sklepuM. B., przy czym czynu tego dokonał w warunkach recydywy specjalnej wielokrotnej w rozumieniuart. 64 § 2 kk, będąc uprzednio prawomocnie skazanym na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Iławie z dnia 07 lutego 2007 r., sygn. II K 427/06 za występek kwalifikowany zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkna karę jednego roku pozbawienia wolności, którą podejrzany odbył w całości w okresach od 09.05.2008 r. do 15.01.2009 r. i 22.04.2011 r. do 15.08.2011 r.

tj. o zbrodnię kwalifikowaną zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk

II
w dniu 10 marca 2014 r. w Komendzie Miejskiej Policji wE.podczas wykonywania czynności procesowej pobierania porównawczego śladu zapachowego do planowej w sprawie 1 Ds. 21/14/Sp Prokuratury Rejonowej wE.ekspertyzy osmologicznej stosował wobec wykonującego tę czynność funkcjonariusza KMPE.mł. asp.P. K.groźby bezprawne pozbawienia życia podczas i w związku z pełnieniem przez w/w obowiązków służbowych i w celu zmuszenia tego funkcjonariusza do zaniechania prawnej czynności służbowej, przy czym czynu tego dokonał w warunkach recydywy specjalnej podstawowej w rozumieniuart. 64 § 1 kk, będąc uprzednio prawomocnie skazanym na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Iławie z dnia 07 lutego 2007 r., sygn. II K 427/06 za występek kwalifikowany zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkna karę jednego roku pozbawienia wolności, którą podejrzany odbył w całości w okresach od 09.05.2008 r. do 15.01.2009 r. i 22.04.2011 r. do 15.08.2011 r.

tj. o występek kwalifikowany zart. 224 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

III
w dniu 10 marca 2014 r. w Komendzie Miejskiej Policji wE.i podczas konwojowania go z Aresztu Śledczego wE.do i z KMPE.w związku z procesową koniecznością wykonywania czynności procesowej pobierania porównawczego śladu zapachowego do planowej w sprawie 1 Ds. 21/14/Sp Prokuratury Rejonowej wE.ekspertyzy osmologicznej, znieważył wykonującego tę czynność funkcjonariusza KMPE.mł. asp.P. K.i konwojujących go funkcjonariuszy KMPE.asp.M. T.i st. sierż.K. K.poprzez używanie słów wulgarnych i powszechnie uznanych za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych

tj. o występek kwalifikowany zart. 226 § 1 kk

2
M. N.został oskarżony o to, że:

IV
w dniu 29 grudnia 2013 roku wE.przyul. (...)wsklepie (...), działając wspólnie i w porozumieniu zM.L., dokonał rozboju na osobieJ. W.w ten sposób, że po uprzednim użyciu noża i grożeniu jego użyciem, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia trzech butelek piwaP., dwóch paczek chipsów(...), jednego napojuZ., wszystko o łącznej wartości 24,84 zł, przy czym działał na szkodęJ. W.i właściciela sklepuM. B.

tj. o zbrodnię kwalifikowaną zart. 280 § 2 kk
Sąd Okręgowy w Elblągu wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II K 47/14:

I
oskarżonegoM.L.uznał za winnego czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia, który zakwalifikował jako zbrodnię zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kki za to na mocyart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kkskazał go na karę 4/czterech/ lat pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoM.L.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia, który zakwalifikował jako występek zart. 224 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na mocyart. 224 § 2 kkskazał go na karę 6/sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności;

III
oskarżonegoM.L.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt III aktu oskarżenia, który zakwalifikował jako występek zart. 226 § 1 kki za to na mocyart. 226 § 1 kkskazał go na karę 6/sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na mocyart. 85 kkw zw. zart. 86 § 1 kkpołączył orzeczone wobec oskarżonegoM.L.jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu karę łączną 4/czterech/ lat i 6/sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności;

V
oskarżonegoM. N.uznał za winnego czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, który zakwalifikował jako zbrodnię zart. 280 § 2 kki za to na mocyart. 280 § 2 kkskazał go na karę 3/trzech/ lat i 2/dwóch/ miesięcy pozbawienia wolności;

VI
na mocyart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonych kar zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie wobec oskarżonegoM.L.od dnia 06 stycznia 2014r. do dnia 19 grudnia 2014r. zaś wobec oskarżonegoM. N.od dnia 07 stycznia 2014r. do dnia 19 grudnia 2014r.;

VII
na mocyart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych w tym opłaty,

VIII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.S. B.kwotę 1260złotych plus podatek VAT tytułem kosztów obrony udzielonej z urzędu oskarżonemuM.L.i na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.R. K. (1)kwotę 1260 złotych plus podatek VAT tytułem kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuM. N..

Od powyższego wyroku apelacje wnieśli obrońcy oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoM.L.na podstawieart. 425 § 1-3 k.p.k.w zw. zart. 444 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok w całości.
Na postawieart. 427 § 1-2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj.

1
art. 2 § 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.i410 k.p.k.polegającą na naruszeniu zasad procesowych ujętych w wyżej wymienionych przepisach, w szczególności przez:

⚫

dokonanie oceny zeznań pokrzywdzonejJ. W.z przekroczeniem - zasady swobodnej oceny dowodów, zasady obowiązkowego uwzględniania okoliczności przemawiających również na korzyść oskarżonego, zasady obiektywizmu oraz zasady rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego - skutkujące uznaniem jej relacji za wiarygodną i konsekwentną odnośnie przypisanego oskarżonemu czynu w pkt I aktu oskarżenia pomimo, iż jej zeznania pozostają niezborne oraz wewnętrznie sprzeczne w zakresie opisu zachowania oraz czynności podjętych przez oskarżonych, jak również opisu narzędzia, którym mieli się oni posłużyć względem niej w dniu 29 grudnia 2013 r. wSklepie (...)zlokalizowanym wE.przyul (...), a nadto treść jej zeznań pozostaje w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym w postaci opinii biegłych z zakresu daktyloskopii, zapisem zabezpieczonego monitoringu okolicsklepu (...), protokołu oględzin w/w monitoringu, protokołów przeszukań, dokumentacji fotograficznej z miejsca zdarzenia,

odmowę przyznania, z naruszeniem zasady obiektywizmu, waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoM.L.oraz współpodejrzanegoM. N.w zakresie czynu zarzuconego im w pkt I aktu oskarżenia, - pomimo, iż są one logiczne, konsekwentne i zborne w swej treści, a nadto korelują z pozostałym materiałem dowodowym w postaci opinii biegłych z zakresu daktyloskopii, zapisem zabezpieczonego monitoringu okolicsklepu (...), protokołu oględzin w/w monitoringu, protokołów przeszukań, dokumentacji fotograficznej z miejsca zdarzenia,

uznanie, z naruszeniem zasady obiektywizmu, zasady prawidłowego rozumowania oraz zasad logiki za nieistotnych zeznań świadkówM. P.,I. P.,T. G.- korespondujących z wyjaśnieniami oskarżonych - w zakresie w jakim wskazywali oni, iż w dniu 29 grudnia 2013 r., w okresie bezpośrednio poprzedzającym , jak i następującym po inkryminowanym zdarzeniu nie zaobserwowali u oskarżonych żadnego narzędzia, któremu można przypisać cechy noża, ponadto po wyjściu zeSklepu (...)nie zauważyli żadnych zmian w zachowaniu oskarżonych takich jak oznak zdenerwowania, obawy czy agresji,

dokonanie oceny zeznań świadkówM. T.,K. K.orazP. K.z przekroczeniem dyspozycji w/w zasad, skutkujące uznaniem ich relacji za wiarygodne i konsekwentne odnośnie czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt II i III aktu oskarżenia, pomimo, iż zeznania te pozostają ze sobą w sprzeczności co do zachowań, których miał się podejmować oskarżony względem nich, jak również czasu i miejsca ich podjęcia, nadto nie korespondują z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz zeznańR. N.,R. K. (2), którzy jednoznacznie stwierdzali, iż oskarżonyM.L.w dniu 10 marca 2014 r. po powrocie z konwoju z KMP wE.już na terenie Aresztu Śledczego wE.nie używał wobec funkcjonariuszy Policji słów uznanych za obraźliwe i wulgarne, nie był także agresywny w stosunku do nich,

2
art. 92 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.orazart. 393 k.p.k.polegające na pominięciu przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej dowodów zgromadzonych w aktach sprawy tj. zapisu zabezpieczonego monitoringu okolicSklepu (...)oraz opinii o tymczasowo aresztowanymM.L., jak również brak dokonania w części motywacyjnej uzasadnienia wyroku jakiejkolwiek oceny protokołu oględzin zapisu monitoringu okolicsklepu (...),

3
art. 424 § 1 k.p.k.przez globalne powołanie się przez Sąd na dowody (wymienione w części dyspozytywnej uzasadnienia wyroku, w tym podsumowane jako - dowody w oparciu, o które Sąd także ustalił stan faktyczny), nie wskazanie jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, brak należytego uzasadnienia wyroku,

4
art. 192 a § 2 k.p.k.w zw. zart. 199 a k.p.k.poprzez oddalenie uzasadnionego wniosku oskarżonegoM.L.o przeprowadzenie badań poligraficznych z jego udziałem,

5
art. 170 § 1 pkt 3 poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadkaP. W., którego zeznania mają istotne znaczenie z punktu widzenia zachowania oskarżonego w chwili jego pobrania z Aresztu Śledczego do konwoju w dniu 10 marca 2014 r., jak również zachowania i stosunku do oskarżonego wyrażanego przezM. T.orazK. K.,

II
błędne ustalenia faktyczne przyjęte za jego podstawę, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na niesłusznym uznaniu - wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, iż:

⚫

oskarżony w dniu 29 grudnia 2013 r. wE.przyul. (...), wspólnie i w porozumieniu zM. N., dokonał rozboju na osobieJ. W.w ten sposób, że po uprzednim użyciu noża i grożeniu jego użyciem, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia trzech butelek piwaP., dwóch paczek chipsów(...), jednego napojuZ., wszystko o łącznej wartości 24,84 zł,

bezpośrednio po wyjściu zeSklepu (...)przez oskarżonegoM.L.orazM. N., w dniu 29 grudnia 2013 r., pokrzywdzonaJ. W."wyszła za oskarżonymi, ale z uwagi na to, iż pozostawiła otwarty sklep wróciła do niego", jak bowiem wynika z oględzin monitoringuSklepu (...)pokrzywdzona po swoim wyjściu ze sklepu usiłowała dogonić oskarżonych,

w dniu 10 marca 2014 r. w Komendzie Miejskiej Policji wE.podczas wykonywania czynności procesowej pobierania porównawczego śladu zapachowego w sprawie 1 Ds. 21/14/Sp Prokuratury Rejonowej wE.ekspertyzy osmologicznej stosował wobec wykonującego czynność funkcjonariusza KMPE.mł. Asp.P. K.groźby bezprawne pozbawienia życia podczas i w związku z pełnieniem przez niego w/w obowiązków służbowych i w celu zmuszenia tego funkcjonariusza do zaniechania prawnej czynności służbowej,

w dniu 10 marca 2014 r. w Komendzie Miejskiej Policji i podczas konwojowania oskarżonego z Aresztu Śledczego wE.do i z KMP w związku z procesową koniecznością wykonywania czynności procesowej pobierania porównawczego śladu zapachowego do planowanej w sprawie 1 Ds. 21/14/Sp Prokuratury Rejonowej wE.ekspertyzy osmologicznej, znieważył wykonującego tę czynność funkcjonariusza KMPE.mł. asp.P. K.i konwojujących go funkcjonariuszy KMPE.mł. asp.M. T.i st. sierż.K. K.poprzez używanie słów wulgarnych i powszechnie uznanych za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych.

Alternatywnie - na podstawieart. 438 pkt 3 i 4 k.p.k., zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

⚫

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegającym na niesłusznym uznaniu - wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, iż oskarżony obejmował swoim zamiarem oraz świadomością ewentualne zachowanieM. N.mające polegać na posłużeniu się przez niego nożem celem grożenia jego użyciem pokrzywdzonejJ. W.,

rażącą niewspółmierność kary będącej wynikiem niewłaściwej oceny elementów podmiotowych i przedmiotowych występujących w sprawie, poprzez faktyczne pominięcie okoliczności korzystnych dla oskarżonego z nadmiernym wyeksponowaniem okoliczności niekorzystnych, uznanie, iż po stronie oskarżonego nie istnieją, żadne okoliczności łagodzące.

Ponadto, w związku pominięciem przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji ujawnionego w toku rozprawy głównej dowodu zgromadzonego w aktach sprawy w postaci zapisu zabezpieczonego monitoringu okolicSklepu (...)wniósł o jego odtworzenie w postępowaniu odwoławczym, celem dokonania jego analizy w zakresie istotnym z punktu widzenia odpowiedzialności karnejM.L.za zarzucany mu czyn w pkt. 1 aktu oskarżenia, jak również dokonania jego oceny w odniesieniu do wiarygodności obciążających zeznań złożonych przez pokrzywdzonąJ. W..
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienieM.L.od stawianych mu aktem oskarżenia zarzutów - względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Nadto wniósł o zasądzenie na rzecz adw.S. B.(Kancelaria Adwokacka (...)z siedzibą wE.), kosztów zastępstwa adwokackiego udzielonego oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym, które to koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. 
Obrońca oskarżonegoM. N.wyrok ten zaskarżył w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił bezpodstawne przyjęcie, niepoparte dowodami, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa - rozboju -art. 280 § 1 kk. Dodatkowo należy wskazać, iż rozpatrując tą sprawę Sąd Rejonowy naruszyłart. 4 kpk. ;art. 5 § 2 kpk. orazart. 7 kpk. w związku z faktem, iż naruszono zasadę obiektywizmu oraz zasady swobodnej oceny dowodów, a wszelkie wątpliwości Sąd rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego.
Ponadto zarzucił błędną ocenę zebranego materiału dowodowego w tym zeznań pokrzywdzonejJ. W.poprzez ich niewłaściwą ocenę przez Sąd. Zebrany materiał dowodowy w żaden sposób nie dawał podstaw do przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanych czynów.
Wniósł o jego uchylenie w całości i uniewinnienieM. N..
Ewentualnie wniósł o uchylenie wyroku (w części dotyczącejM. N.) w całości i przekazane sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy w Elblągu.
Wniósł również o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów udzielonej pomocy prawnej z tytułu obrony według norm przepisanych. Koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje obrońcówM. N.iM.L.o tyle okazały się zasadne, że skutkowały uchylenie zaskarżonego wyroku w części w jakiej oskarżeni zostali uznani za winnych dokonania przestępstwa zart. 280§2 k.k.i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto apelacja obrońcyM.L.skutkowała częściową zmianę zaskarżonego wyroku w odniesieniu do dwóch pozostałych przypisanych temu oskarżonemu czynów, aczkolwiek argumentacja skarżącego w przeważającej mierze nie zasługiwała na aprobatę.
Przedwczesna jest możliwość zajęcia merytorycznego stanowiska co do zasadności stawianego w obydwu apelacjach zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który w przekonaniu skarżących wyraża się w niesłusznym ustaleniu przez Sąd I instancji, żeM. N.iM.L.dokonując 29 grudnia 2013 roku kradzieży artykułów spożywczych wsklepie (...)przyul. (...)wE., posługiwali się nożem. Nie zostały bowiem, w przekonaniu Sądu odwoławczego, wyjaśnione do końca wszystkie okoliczności mogące mieć istotne znaczenie dla prawidłowego orzekania w sprawie.

M. N.iM.L.przyznając się do dokonania kradzieży w sklepie konsekwentnie przeczyli temu, aby któryś z nich miał nóż, okazywał go sprzedawczyniJ. W.i groził jego użyciem.
Co oczywiste, ustalenie czy oskarżeni posługiwali się nożem ma kluczowe znaczenie w sprawie, skoro decyduje o zakwalifikowaniu ich zachowania jako zbrodni zart. 280 §2 k.k.
Wsklepie (...)przyulicy (...)wE.nie był zamontowany monitoring. Protokół oględzin monitoringu rejestrującego okolice sklepu (k. 219) nie zawiera takich zapisów, które dawałyby podstawy do wyprowadzania istotnych wniosków co do przebiegu wydarzeń wewnątrz obiektu. Rzeczywiście, co zarzuca obrońcaM.L., na rozprawie Sąd I instancji nie odtwarzał zapisu monitoringu, a jedynie stosownie do treściart. 394§1 i 2 k.p.k.uznał ten dowód, tak jak i protokół z jego oględzin za ujawniony, zauważyć jednak trzeba, że strony, w tym obrońca nie domagały się odtworzenia tego zapisu. Nic nie będzie stało na przeszkodzie do odtworzenia zapisu monitoringu na rozprawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, przy czym zauważyć trzeba, że jak wynika z analizy uzasadnienia skargi obrońcyM.L., nie kwestionuje on tego, że zapisy protokołu oględzin monitoringu oddają dokładnie to, co zostało rzeczywiście zarejestrowane.
Dowodem, który przekonał Sąd I instancji o tym, że oskarżeni posługiwali się nożem były zeznania świadkaJ. W..
W sytuacji, kiedy wsklepie (...)nie było monitoringu, a oskarżeni przyznając się do kradzieży przeczyli posiadaniu noża, relacjeJ. W.winny zostać poddane wnikliwej analizie, czego zabrakło w pisemnych motywach wyroku.
Zbytnim uproszczeniem jest stwierdzenie Sądu I instancji, że pokrzywdzona nie ma żadnego powodu aby bezzasadnie oskarżaćM. N.iM.L.o używanie w trakcie zdarzenia noża.
Nie sposób odmówić racji obrońcom oskarżonych, że pojawiają się takie pytania i wątpliwości, na które brak jest odpowiedzi w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
W przekonaniu Sądu odwoławczego, wątpliwości tych nie da się usunąć bez ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a w szczególności przesłuchaniaJ. W..
Jako jeden z argumentów przemawiających za tym, że oskarżeni posługiwali się nożem, Sąd I instancji przytoczył opisywany przez właścicielkę sklepu i przezS. W.stan, w jakim znajdowała sięJ. W., kiedy opowiadała o zdarzeniu- była zdenerwowana, przestraszona, którego to stanu, zdaniem Sądu meriti, nie wywołałaby zwykła kradzież.
Poza rozważaniem Sądu Okręgowego pozostało jednak to, co podawała pokrzywdzona- że wyszła ze sklepu za sprawcami kradzieży, kawałek za nimi pobiegła, ale musiała wrócić do lokalu ponieważ pozostał otwarty (k.11v-12). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji bliżej winien wypytaćJ. W.czym się kierowała wychodząc za sprawcami zważywszy, że obrońcy takie zachowanie pokrzywdzonej przywołują jako argument, że nie obawiała się oskarżonych, a w sklepie doszło tylko do kradzieży zwykłej.
Ustalając narzędzie jakim posłużyli się sprawcy, Sąd I instancji przyjął, że był to scyzoryk o długości ostrza około 15 cm.
Takie były pierwsze zeznaniaJ. W.(k.11v), jednak Sąd I instancji nie poddał analizie relacji świadka z rozprawy, kiedy nie była pewna co do rodzaju noża- czy był to nóż kuchenny, scyzoryk czy inny typ (k.705) , podawała, że cały nóż miał 15 cm (k.707).
To jednak nie wskazane wyżej kwestie, aczkolwiek wymagające bliższego wyjaśnienia, zadecydowały o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy w zakresie zarzutu zart. 280§2 k.k.do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Powodem tym było niewyjaśnienie przez Sąd I instancji sprzeczności pomiędzy zeznaniamiJ. W.a wynikami badań daktyloskopijnych.
Pokrzywdzona konsekwentnie zeznawała, że osobą, która trzymała nóż w ręku i groziła jej, był oskarżonyM. N.,M.L.natomiast w tym czasie włożył do koszyka 3 piwa, 2 paczki chipsów i napój „Z.”.
Tymczasem, z ekspertyzy daktyloskopijnej wynika, że na butelce z napojem „G.” ujawniono ślady linii papilarnych pochodzących odM. N.( k.332-336).
Zwrócić trzeba uwagę, że zachowanie i wygląd sprawcówJ. W.dokładnie opisała w pierwszych składanych zeznaniach, kiedy nie było jeszcze wiadome, że kradzieży dokonaliM.L.iM. N.( k.11v-12).
Podawane przez nią szczegóły wyglądu mężczyzny trzymającego nóż i tego, który wkładał do koszyka kradzione produkty nie nasuwają wątpliwości (mając na względzie rzeczywisty wygląd oskarżonych), że pierwszym mógł być tylkoM. N.a drugimM.L.. Spodziewać się zatem należało, że na butelce napoju „G.” winny się znaleźć ślady linii papilarnychM.L.a nieM. N.. Jak się wydaje, wątpliwa raczej jest możliwość, że ślady teM. N.mógł pozostawić w początkowej fazie opisywanego przezJ. W.zajścia, kiedy sprawcy: „(…) razem przeszli się po całym sklepie (…)” , zważywszy dalszą wypowiedź świadka, w której konkretyzuje już moment kradzieży: „Ten wysoki mężczyzna wziął jeszcze do ręki butelkę napojuG.w kolorze zielonym, ale po chwili zastanowienia odłożył tę butelkę i wziął napójZ.”(k.11v).
Wyjaśnienie tej sprzeczności nie jest możliwe bez ponownego przesłuchaniaJ. W.. Winien również Sąd I instancji ustalić, czy mogło dojść przy przeprowadzaniu opinii daktyloskopijnej do zamiany materiału porównawczego uzyskanego od oskarżonych.
W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok w części dotyczącej zarzucanego oskarżonym czynu zart. 280§2 k.k.uchylono i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne będzie powtórzenie w tym zakresie postępowania dowodowego z uwzględnieniem powyższych wskazań Sądu odwoławczego. Sąd meriti winien przy tym rozważyć, czy przesłuchanie pokrzywdzonej nie powinno się odbyć w obecności psychologa, zważywszy okoliczności zdarzenia- mając na względzie to, że zajście rozegrało się w nocy, w pustym sklepie, sprawców było dwóch, co już mogło się wiązać ze znacznym stresem i wpływać na zdolność zapamiętania przez pokrzywdzoną szczegółów wypadków jakie rozgrały się z jej udziałem 29 grudnia 2013 roku. Oczywistym jest, że w przypadku konieczności sporządzenia uzasadnienia wyroku jaki w przyszłości zapadnie, Sąd I instancji winien przedstawić tok swojego rozumowania w sposób szczególnie staranny i wnikliwy.
Jako po części zasadną Sąd odwoławczy uznał apelację obrońcyM.L.w zakresie w jakim odnosi się do drugiego z zarzucanych oskarżonemu czynów.
W przekonaniu Sądu odwoławczego, postępowanie dowodowe w odniesieniu do czynów z punktu i II i III aktu oskarżenia przeprowadzone zostało w sposób wyczerpujący. W oparciu o wyniki tego postępowania Sąd I instancji dokonał zasadnych ustaleń stanu faktycznego, doszedł do prawidłowych wniosków w kwestii winy oskarżonego, kwalifikacji prawnej i wymiaru kary w odniesieniu do III z zarzucanychM.L.czynów. Dokonana przez Sąd I instancji ocena całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie jest w tym zakresie swobodna, ale nie zawiera cech dowolności i jako taka pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art. 7 k.p.k.). W przekonaniu Sądu odwoławczego, argumenty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego nie są tego rodzaju, aby wskazywały, że przy ocenie zgromadzonych dowodów Sąd I instancji dopuścił się jakichkolwiek uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania- są w istocie jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu orzekającego.
Poza sporem pozostaje, że 10 marca 2014 roku funkcjonariusze Policji z KMP wE.,M. T.iK. K., konwojowaliM.L.z Aresztu Śledczego wE.do Komendy Miejskiej Policji wE.i z powrotem, w + związku z wykonywaną czynnością procesową w budynku KMP- pobierania od oskarżonego porównawczego śladu zapachowego.
Wbrew wywodom skargi, nie przekroczył Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów uznając za wiarygodne zeznaniaM. T.,K. K.iP. K., w których opisywali agresywne zachowanie oskarżonego w trakcie wykonywanych z jego udziałem czynności.
W istocie,R. N.iR. K. (2)zeznali, że nie słyszeli abyM.L.wulgarnie odnosił się doM. T.iK. K., jednak nie sposób z tego wyprowadzać wniosku, że zeznania funkcjonariuszy Policji są niewiarygodne. Zarzucając nieścisłości w zeznaniach funkcjonariuszy Policji, skarżący nie przytacza konkretnych wypowiedziM. T.,K. K.iP. K., które o słuszności takiej tezy by przekonywały. W świetle całokształtu relacji pokrzywdzonych, Sąd I instancji w pełni uprawniony był do odmowy wiary twierdzeniom oskarżonego, że to funkcjonariusze Policji go znieważali. Wbrew wywodom apelacji, o poprawnym zachowaniu oskarżonego w drodze do Komendy Policji wE.nie świadczy przytaczany w skardze, wyrwany z kontekstu, fragment wypowiedziM. T.. Z pewnością też za oceną jako wiarygodnych twierdzeń oskarżonego nie może przemawiać sam fakt, że jak wynika z zeznańR. N.oskarżony skarżył się, że ma za ciasno założone kajdanki. Słusznie podkreśla Sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, że świadekM. T.słuchany na rozprawie nie podawał, że funkcjonariusze Służby Więziennej musieli słyszeć słowa wypowiadane przez oskarżonego na tzw. przejściówce w Areszcie. Z pewnością natomiast przytaczana przezR. N.wypowiedź jednego z policjantów, że oskarżony „nasypał naczelnikowi” upewnia o wiarygodności relacji pokrzywdzonych funkcjonariuszy co do nagannego zachowania się wobec nich ze stronyM.L., co miało miejsce przede wszystkim w trakcie przewożenia go radiowozem.
Oczywiście nie ma racji skarżący zarzucając Sądowi I instancji obrazę przepisuart. 170§1 pkt 3 k.p.k.poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadkaP. W.w sytuacji kiedy- czego obrońca nie kwestionuje- funkcjonariusz ten jedynie doprowadziłM.L.w godzinach porannych 10 marca 2014 roku na bramę Aresztu Śledczego wE., a zatem nie miał wiedzy co do tego w jaki sposób oskarżony zachowywał się dalej w stosunku do konwojujących go funkcjonariuszy.
Przy bezbłędnych ustaleniach faktycznych, właściwie Sąd I instancji zakwalifikował zachowanieM.L.w stosunku doM. T.iK. K.jako wyczerpujące znamiona występku zart. 226§1 k.k.
Sąd odwoławczy podziela także stanowisko Sądu I instancji, że jako wiarygodne ocenić należało zeznaniaP. K., w których przedstawił zachowanie sięM.L.w stosunku do niego w trakcie wykonywanej przez niego czynności pobierania porównawczego śladu zapachowego. Argumenty zawarte w skardze, zmierzające do podważenia zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy relacjiP. K.mają charakter wyłącznie polemiczny. Dowolny jest pogląd skarżącego, żeP. K.modyfikował swoją relację ze zdarzenia o czym miałoby świadczyć sporządzenie trzech notatek urzędowych.
Będąc przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie,P. K.zajście z 10 marca 2014 roku przedstawia zbieżnie.
Rację ma natomiast obrońca, że błędnie Sąd I instancji zakwalifikował zachowanie oskarżonego wobecP. K.jako wyczerpujące znamiona występku zart. 224§2 k.k.( w zw. zart. 64§1 k.k.).P. K.wskazywał na agresywną postawę oskarżonego, na wypowiadane pod jego adresem słowa wulgarne, jednak niczym nie byłoby uzasadnione przyjęcie, żeM.L.zamierzał zmusić pokrzywdzonego do zaniechania wykonywanej przez niego czynności pobrania śladu zapachowego. Przyjąć tylko można, że znieważająceP. K.zachowanie oskarżonego było kontynuacją tego, jakie prezentował wobec konwojujących go z Aresztu Śledczego do Komendy Miejskiej funkcjonariuszy , wyładowaniem frustracji związanych z prezentowanym przez oskarżonego niezadowoleniem w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym. Z zeznańP. K.nie wynika, aby oskarżony protestował przeciwko pobieraniu od niego śladu zapachowego i utrudniał przeprowadzenie takiej czynności procesowej.
W przekonaniu Sądu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje dostatecznych podstaw do przyjęcia, że celem oskarżonego było zmuszenieP. K.do zaniechania czynności służbowej, a skoro tak, to jako wadliwą ocenić należało przyjętą przez Sąd I instancji kwalifikację prawną czynu zarzucanegoM.L.w punkcie II aktu oskarżenia jako występku zart. 224§2 k.k.Faktem jest, żeP. K.wskazał (k.254, 641), że oskarżony w sposób wulgarny wyrażał groźby pobicia go, jednak zważywszy okoliczności w jakich to zaistniało, wspomnianą frustrację oskarżonego wyrażaną już w drodze do Komendy, trudno byłoby uznać, że taka groźba mogła wzbudzić uP. K.uzasadnioną, w rozumieniuart. 190§1 k.k., obawę, że będzie spełniona.
W tym stanie rzeczy Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w ramach czynu zarzucanegoM.L.w punkcie II aktu oskarżenia uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 10 marca 2014 roku w Komendzie Miejskiej PolicjiE.podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych polegających na wykonywaniu czynności procesowej pobierania porównawczego śladu zapachowego do planowanej w sprawie 1Ds 21/14/Sp Prokuratury Rejonowej wE.ekspertyzy osmologicznej, znieważył wykonującego te czynności funkcjonariusza KMPE.P. K.używając wobec niego słów wulgarnych, powszechnie uznanych za obelżywe, to jest za winnego występku zart. 226§1 k.k.
Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że po stronie oskarżonego występuje szereg okoliczności obciążających- w szczególności na niekorzyść oskarżonego przemawia jego wielokrotna uprzednia karalność. Nie można jednak nie zauważyć, że ostatecznie przypisanoM.L.czyn popełniony na szkodęP. K.o łagodniejszej kwalifikacji prawnej niż przed Sądem I instancji. Mając to na względzie, Sąd odwoławczy za omawiany występek zart. 226§1 k.k.skazałM.L.na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności uznając, że jest to kara adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i odpowiadająca pozostałym dyrektywom wymiaru kary wymienionymart. 53§1 i 2 k.k.
PrzypisanieM.L.czynu zart. 226§1 k.k.w ramach zarzutu z punktu II aktu oskarżenia skutkować musiało korektę czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie III aktu oskarżenia poprzez wyeliminowanie stwierdzenia dotyczącego znieważenia funkcjonariusza PolicjiP. K.. Jako natomiast sprawiedliwą- nie noszącą cech nadmiernej surowości Sąd odwoławczy ocenił wymierzoną oskarżonemu za ten czyn karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Mając na uwadze ścisły związek przedmiotowo- podmiotowy pomiędzy przypisanymi czynami, Sąd odwoławczy na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86§1 k.kwymierzył oskarżonemu karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której na podstawieart. 63§1 k.k.zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w okresie od 06 stycznia 2014 roku do dnia 6 lipca 2014 roku.
Mając na uwadze trudną sytuację materialną oskarżonego, Sąd odwoławczy na podstawieart. 624 §1 k.p.k.zwolnił go od kosztów postępowania odwoławczego w części skazującej, obciążając Skarb Państwa wydatkami poniesionymi w tym zakresie w II instancji.