Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 123/15
Data wyroku: 2015-06-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Justyna Krzysztofik-Skrzydłowska
Słowa kluczowe: Recydywa
Podstawa prawna: art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § k.k.
Teza: Rzeczą tej sankcji jest nie tylko ukierunkowanie zachowania oskarżonego tak, by więcej w kolizję z prawem nie wchodził, ale także spełnienie celów represyjnych. Kara bezwzględnego pozbawienia wolności w takim wymiarze jest sprawiedliwą odpłatą za popełnienie przestępstwa.  Cele wychowawcze, resocjalizacyjne wobec K.K. zyskują znaczenie drugorzędne, bowiem muszą ustąpić celom represyjnym, eliminacyjnym, obliczonym na zabezpieczenia społeczeństwa przed osobą oskarżonego.

Sygn. akt II K 123/15
2 Ds. 218/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 czerwca 2015r.
Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim II Wydział Karny w składzie:
PrzewodniczącySSR Justyna Krzysztofik - Skrzydłowska
Protokolant Karolina Birulo
przy udziale Prokuratora -D. R. (1)
po rozpoznaniu w dniach: 26.02.2015r., 19.03.2015r., 22.04.2015r., i 24.06.2015r.
sprawyK. K.
urodz. (...)wL.
synaJ.iD.zd.M.
oskarżonego o to, że:
w nocy z 28 na 29 kwietnia 2014 roku wG., w powiecie(...), po uprzednim wyrwaniu desek ze ściany wolnostojącego garażu dostał się do jego wnętrza, skąd zabrał celem przywłaszczenia: dwie sztuki felg aluminiowych od samochodu osobowego, elektronarzędzi w postaci dwóch wiertarek elektrycznych marki(...)i(...), dwóch szlifierek kątowych i klucza pneumatycznego wraz z osprzętem o łącznej wartości 1150 złotych na szkodęD. D. (2), przy czym wskazanego czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 6 września 2004 roku sygn. akt II K 372/04 za czyny zart. 279 § 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 3 sierpnia 2009 roku do dnia 28 stycznia 2011 roku

tj. o czyn zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

I
oskarżonegoK. K.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego występek zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 279 § 1 kkwymierza mu karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania od dnia 07.05.2014r. do dnia 08.05.2014r.;

III
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych;

IV
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. Z. (1)kwotę 504 zł i dalsze 115,92 zł podatku VAT tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu.

Sygn. akt II K 123/15

UZASADNIENIE

SĄD REJONOWY USTALIŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY:
K. K.w nocy z 28 na 29 kwietnia 2014r. udał się do wolnostojącego garażu przyul. (...)(...)wG.należącego doD. D. (2). Tam po wyrwaniu desek ze ściany dostał się do wnętrza garażu, skąd zabrał w celu przywłaszczenia dwie sztuki felg aluminiowych do samochodu osobowego, elektronarzędzia w postaci dwóch wiertarek elektrycznychmarki B.iF., dwóch szlifierek kątowych i klucza pneumatycznego wraz z osprzętem o łącznej wartości 1150 zł. Tak uzyskane przedmioty postanowił ukryć w krzakach przy rzeceK.nieopodalul. (...).
( dowód: wyjaśnienia oskarżonegoK. K.- k. 106-107, zeznania świadkaD. D. (2)– k. 8-9, 18, 35 verte-36, zeznania świadkaM. B.–k. 124 verte- 125 oraz wyjaśnienia z k. 132 verte akt o sygn. VII K 421/14, zeznania świadkaP. S.–k. 70 oraz wyjaśnienia z k. 64-65 akt o sygn. VII K 421/14, zeznania świadkaD. R. (2)– k. 69 verte-70 oraz wyjaśnienia z k. 51, 91 i 92 akt o sygn. akt VII K 421/14, protokół oględzin pomieszczenia garażowego – k. 11-13, 14-16, protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych – k. 29-31, 35-37, 73-76, 77-81)
W dacie 29 kwietnia 2014r. złożone przy rzece przedmioty spostrzegli przechodzącyP. S.iD. R. (2). Przedmioty te zabrali, po czym aluminiowe felgi sprzedali w skupie złomu, zaś elektronarzędzia pozostawili w położonych na terenieG.iM.lombardach.
( dowód: zeznania świadkaP. S.–k. 70 oraz wyjaśnienia z k. 64-65 akt o sygn. VII K 421/14, zeznania świadkaD. R. (2)– k. 69 verte-70 oraz wyjaśnienia z k. 51, 91 i 92 akt o sygn. VII K 421/14 zeznania świadkaE. Z. (2)– k. 25 verte, 35 verte – 36, zeznania świadkaK. Ś.– k. 59-60, 36- 36 verte, zeznania świadkaW. W.–k. 48-49 akt o sygn. VII K 421/14, 70 verte-71, protokół zatrzymania rzeczy, spis i opis rzeczy – k. 20-24, 39-42, 56-58, 68-70, formularz przyjęcia odpadów z metali – k. 27, kserokopie umów pożyczek –k. 43-46, wyrok i wnioski –k. 204, 164-165 )
Przybyły następnie na miejsce ukrycia rzeczyK. K.spostrzegając ich brak udał się do miejscowego skupu złomu, gdzie ustalił, że felgi samochodowe sprzedane zostały przez znanych muP. S.iD. R. (2). Wobec powyższego udał się do miejsca zamieszkaniaP. S., gdzie w rozmowie z bratem -M. S.zażądał zwrotu przedmiotów lub pieniędzy, dodając, że w przeciwnym razie wskażeD. D. (2)– właścicielowi garażu, że toP. S.dokonał zaboru przedmiotów.
( dowód: wyjaśnienia oskarżonegoK. K.– k. 106-107, zeznania świadkaP. S.–k. 70 oraz wyjaśnienia z k. 64-65 akt o sygn. VII K 421/14, zeznania świadkaM. S.– k. 70 verte )
Następnie nie doczekując się zwrotu, w dacie 1 maja 2014r.K. K.przybył doD. D. (2), gdzie w zamian za otrzymane 50 zł wskazał pokrzywdzonemu przedmioty jakie zostały skradzione, w tym aluminiowe felgi podając za sprawcęP. S.orazD. R. (2).
( dowód: wyjaśnienia oskarżonegoK. K.– k. 106-107, zeznania świadkaD. D. (2)– k. 8-9, 18, 35 verte-36 )
Wskutek czynności procesowych podjętych przez organ Policji po złożeniu zawiadomienia, pokrzywdzony odzyskał wszystkie utracone przedmioty. Zabór felg aluminiowych pokrzywdzony spostrzegł dopiero po informacji uzyskanej od samego sprawcy –K. K..
( dowód: zeznania świadkaD. D. (2)– k. 8-9, 18, 35 verte-36, protokół zatrzymania osoby – k. 32-33, 388, 72, protokół okazania rzeczy –k. 118-120 )
K. K.ma obecnie 28 lat. Z zawodu malarz – tapeciarz, przed zatrzymaniem w innej sprawie pracował jako monter konstrukcji drewnianych wfirmie (...), a ponadto podejmował prace dorywcze. Jest bezdzietnym kawalerem.
( dowód: wyjaśnienia oskarżonegoK. K.– k. 104-105, 16 akt o sygn. VII K 421/14 )
K. K.powyższego czynu dopuścił się w warunkach recydywy, będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejowego wL.z dnia 6 września 2004r. ( sygn. akt II K 372/04 ) za czyny zart. 279 § 1 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności , którą odbył w okresie od dnia 3 sierpnia 2009r. do dnia 28 stycznia 2011r.
Korzystając z warunkowego przedterminowego zwolnienia po upływie wyznaczonego okresu próby tj. po dniu 28 kwietnia 2013r. dopuścił się szeregu przestępstw przeciwko mieniu, za które został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubaniu VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą wL.z dnia 28 marca 2014r. ( sygn. akt VII K 39/14 ), który uprawomocnił się w dacie 05 kwietnia 2014r.
W okresie próby orzeczonym wyrokiem w sprawie o sygn. akt II K 372/04, przed zarządzeniem wykonania kary pozbawienia wolności decydującym o odbyciu kar i przyjęciu działania w warunkach recydywy zart. 64 § 1 k.k.,K. K.skazany został nadto za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.i zart. 286 § 2 k.k.
( dowód: dane o uprzedniej karalności wraz z odpisami wyroków –k. 134-143, 153-155, 166-169, 152, zeznania świadkaD. K.- k. 125 )
Podczas pierwszego przesłuchaniaK. K.stojący wówczas pod zarzutami popełnienia trzech przestępstw kradzieży z włamaniem, jako podejrzany przyznał się do popełnienia zarzucanego mu w niniejszym procesie czynu i złożył szczegółowe wyjaśnienia opisując okoliczności dokonania kradzieży z włamaniem do garażu na szkodęD. D. (2). Wskazał, że kradzieży z włamaniem dokonał sam dla osiągnięcia zysku z tak pozyskanych przedmiotów, po czym rzeczy ukrył w zaroślach nieopodal rzekiK., a następnie po powrocie na miejsce stwierdził ich brak. Po ustaleniu osób, które pochodzące z kradzieży felgi samochodowe sprzedały w pobliskim skupie złomu i nieuzyskaniu ich zwrotu ani równowartości udał się do pokrzywdzonego właściciela garażu wskazując jako sprawców osoby, które dokonały zaboru rzeczy ukrytych. Sprawstwu innych zarzuconych wówczas czynów zaprzeczył.
W następnych wyjaśnieniachK. K.zaprzeczając sprawstwu nie podtrzymał wyjaśnień poprzednich podając, że czynu dopuścił sięD.zB., którego to spotkał przypadkiem w trakcie przewozu felg aluminiowych celem ich ukrycia w pobliżu rzeki. Nie potrafił podać bliższych danych owego mężczyzny.
Podał, że wcześniej przyznał się, wobec ilości wówczas stawianych zarzutów, zaś tą sprawę „znał i myślał, że się wytłumaczy”. Zakwestionował zapisy poprzedniego protokołu odnośnie woli dobrowolnego poddania się karze. Wskazał, że chodzi o kradzież z garażu, gdzie drzwi miały być otwarte, nie zaś o kradzież z włamaniem, a o otwarciu drzwi wie z relacjiD., który dokonać miał przedmiotowego czynu.
Ostatnie wyjaśnienia z toku postępowania przygotowawczego oskarżony podtrzymał w toku rozprawy głównej. Podał nadto, że przyznając się w trakcie pierwszego przesłuchania obawiał się ewentualnego tymczasowego aresztowania. Podtrzymał, że kradzieży do otwartego garażu dopuścić się miałD., którego nadal bliższych danych nie zna. Argumentował, że podjął czynności celem ustalenia osób, które dokonały zaboru przedmiotów znad rzeki, bowiem uznał, że trzeba odzyskać, to co ukradziono.

SĄD ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
Nie dał Sąd wiary wyjaśnieniom oskarżonego z toku postępowania sądowego, w których przeczył sprawstwu przestępstwa zarzuconego mu aktem oskarżenia. Na podstawie zeznań świadków przesłuchanych w toku rozprawy Sąd poczynił ustalenia faktyczne z których wynika niezbicie, żeK. K.dopuścił się kradzieży z włamaniem do garażu na szkodęD. D. (2).
W pierwszej kolejności wskazać należy na zeznania samego pokrzywdzonego, który to w bezpośredniej rozmowie z oskarżonym uzyskać miał informację za zapłatą o rzekomych sprawcach przestępstwa. Wówczas to sam oskarżony wskazał na więcej szczegółów przestępstwa, aniżeli sam na tamtą chwilę znał pokrzywdzony. Dotyczy to rodzaju rzeczy jakie zostały skradzione.D. D. (2)zorientowawszy się w dokonaniu kradzieży z włamaniem do garażu i stwierdzając brak elektronarzędzi nie spostrzegł zaboru dwóch felg samochodowych. Na te przedmioty uwagę pokrzywdzonego zwrócił oskarżony właśnie w trakcie rozmowy, a z tego wynika, że oskarżony był doskonale zorientowany w rodzaju rzeczy, jakie stały się łupem kradzieży.
Sformułowanie łup, gadżet, czy fant na określenie przedmiotu pochodzącego z nielegalnego źródła padło nadto z ust oskarżonego w trakcie rozmowy zM. S., kiedy to poszukując przedmiotów zabranych z miejsca ich ukrycia i ustalając w skupie złomu ich sprzedawcę naP. S.-brata wskazanego świadka udał się do jego miejsca zamieszkania i tam właśnie poleciłM. S.przekazanie nieobecnemu bratu, by ten oddał mu przedmioty pochodzące z tej kradzieży lub ich równowartość.
Istotne znaczenie dla czynienia ustaleń faktycznych zyskały nadto zeznaniaM. B.. Świadek ten wskazywał wprost na sprawstwo oskarżonego ( k. 132v. ) i wyjaśnienia w tym zakresie w pełni podtrzymał składając zeznania na rozprawie głównej. Przedstawiając szereg czynów zabronionych, jakich dokonać miał oskarżony wespół z innymi osobami opisał w szczególności własny udział w kradzieży z włamaniem do garażuD. D. (2). Wprawdzie świadekB.zasłania się niepamięcią wobec problemów związanych z nadużywaniem w czasokresie sięgającym daty czynu środków psychoaktywnych i przed Sądem nie był w stanie podać szczegółów przedmiotowego zdarzenia, tym niemniej stwierdzenie, iż to oskarżony dopuścił się czynu nie pozostaje odosobnione, ale koresponduje z pozostałymi wiarygodnymi dowodami zebranymi w sprawie. Z tych względów brak było obiektywnych powodów, by wiary relacji tego świadka odmówić.
Przy tak kształtujących się dowodach wyjaśnienia oskarżonego z toku rozprawy głównej oraz końcowego etapu postępowania przygotowawczego ocenić należało, jako wykrętne. Specyfiką linii obrony prezentowanej przezK. K.jest jej zmienność i uzupełnianie w zależności od postępów śledztwa.
Pojawiająca się postaćD., który to miał być sprawcą zarzuconego oskarżonemu przestępstwa, nie została przez oskarżonego opisana w sposób umożliwiający jej identyfikację, czy podjęcie czynności poszukiwawczych. Postać ta wydaje się być zupełnie wymyślona dla potrzeb niniejszego postępowania.
Trudno nadto wytłumaczyć zaangażowanie oskarżonego w poszukiwanie osób, które dokonały zaboru ukrytych przedmiotów, inaczej aniżeli wobec własnego interesu wynikłego z faktu zaboru łupów pochodzących z osobiście dokonanego przestępstwa.
Nie dając wiary wyjaśnieniom z końcowego etapu śledztwa i z toku rozprawy głównej Sąd za wiarygodne przyjął pierwsze wyjaśnieniaK. K., w których przyznając się do popełnienia zarzucanego czynu złożył relację obfitującą w szczegóły zdarzenia. Dalsza argumentacja podana jako powód nie podtrzymania tychże pierwszych wyjaśnień nie jest logiczna. Oskarżony podał, że za pierwszym razem był słuchany na okoliczność wielu postawionych mu wówczas zarzutów. Obawiał się zastosowania przez prokuratora tymczasowego aresztowania, stąd przyznał się do czynu myśląc, że następnie „znając sprawę” wytłumaczy się. Protokół przedmiotowego przesłuchania istotnie dotyczył trzech zarzutów – za każdym razem kradzieży z włamaniem, lecz już wówczasK. K.przyznał się tylko do przedmiotowego zarzutu, a zaprzeczył sprawstwu w zakresie dwóch pozostałych. Gdyby istotnie obawiał się tymczasowego aresztowania , twierdzić można, że przyznałby się do wszystkich czynów, nie zaś jednego z nich odnośnie którego przy tym złożył szczegółowe wyjaśnienia korespondujące z relacjamiP. S.,D. R. (2),D. D. (2),M. B.iM. S..
Korespondującym ze sobą i wewnętrznie spójnym zeznaniom wyżej wskazanych osób dał Sąd wiarę w całości. Żadne z tych świadek nie miał obiektywnego powodu, by pogrążać bezpodstawnie oskarżonego w odpowiedzialność za czyn, którego się nie dopuścił.
Dał Sąd wiarę nieosobowym materiałom dowodowym wyszczególnionym w akcie oskarżenia, których treść nie była kwestionowana w toku postępowania przez którąkolwiek ze stron i nadto tworzy z zeznaniami świadków oraz pierwszymi wyjaśnieniami oskarżonego pełny obraz zaistniałego zdarzenia.
Pomocniczy charakter zyskały natomiast zeznaniaD. K.,E. Z. (2),K. Z.iW. W., ponieważ żadna z wymienionych osób nie posiadała wiedzy istotnej z punktu widzenia zarzutu stawianego oskarżonemu.
Reasumując Sąd ustalił, żeK. K.dopuścił się kradzieży z włamaniem zarzuconej mu aktem oskarżenia oraz, że czyn ten popełnił działając w warunkach recydywy zart. 64 § 1 k.k.Wyrokiem z dnia 6 września 2004r. skazany został mianowicie na dwa lata pozbawienia wolności za popełnione w ciągu przestępstw kradzieże z włamaniem , którą to karę pozbawienia wolności odbył w okresie od dnia 03.08.2009r. do dnia 28.01.2011r. korzystając z warunkowego przedterminowego zwolnienia. Przedmiotowego czynu zaś dopuścił się w nocy z 28 na 29 kwietnia 2014r., a więc przed upływem 5 lat od odbycia kary.
Sąd opierając się na treściart. 115 § 2 k.k.uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu jest znaczny. Sprawca dopuścił się przestępstwa przeciwko mieniu celem uzyskania bezprawnego zysku, co wynika z pierwszych jego wyjaśnień. Działał w sposób ukierunkowany, a dalej nieustępliwie dążył do odzyskania łupów.
Za okoliczność obciążającą przy wymiarze kary Sąd przyjął uprzednią karalność oskarżonego ponad wyrok decydujący o przyjęciu działania w warunkach recydywy i to za przestępstwo rozboju - o wysokim ciężarze gatunkowym.
Za okoliczności łagodzące Sąd uznał natomiast przyznanie się do popełnienia zarzucanego czynu oraz złożenie szczegółowych wyjaśnień w toku pierwszego przesłuchania. Uwzględnił Sąd także odzyskanie utraconych rzeczy przez pokrzywdzonego, lecz w tym względzie nie można było pominąć, iż ich odzyskanie związane było z działaniami organu Policji, nie zaś oskarżonego.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności i w oparciu o dyrektywy wymiaru kary Sąd, uznał, że karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości, karą sprawiedliwą jest kara jednego roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
K. K.jest bezkrytyczny wobec własnego zachowania, notorycznie łamie porządek prawny. W okresie pięciu lat próby, na które to pierwotnie zawieszono wykonanie kary w sprawie o sygn. akt II K 372/04 popełniał kolejne przestępstwa. Skazany został za przestępstwo rozboju – o wyższym ciężarze gatunkowym, a następnie oszustwa. Warunkowo zwolniony od odbycia kary w sprawie o sygn. akt II K 372/04, krótko po upływie wyznaczonego okresu próby tj. po dniu 28.04.2013r. popełnił kolejne przestępstwa kradzieży z włamaniem na przestrzeni listopada 2013r. Za czyny te został skazany prawomocnym wyrokiem z dnia 28 marca 2014r. na karę pozbawienia wolności i po wydaniu wyroku dopuścił się przestępstwa, którego dotyczy akt oskarżenia złożony w niniejszym procesie.
Z okoliczności powyższych wynika, żeK. K.nie wyciąga z poprzednich skazań i faktu odbywania kary izolacyjnej żadnych wniosków na przyszłość, które pozwalać by mogły, na przyjęcie choćby przypuszczenia, że w przyszłości będzie żył zgodnie z normami prawnymi i społecznymi. Rzeczą tej sankcji jest nie tylko ukierunkowanie zachowania oskarżonego tak, by więcej w kolizję z prawem nie wchodził, ale także spełnienie celów represyjnych. Kara bezwzględnego pozbawienia wolności w takim wymiarze jest sprawiedliwą odpłatą za popełnienie przestępstwa. Cele wychowawcze, resocjalizacyjne wobecK. K.zyskują znaczenie drugorzędne, bowiem muszą ustąpić celom represyjnym, eliminacyjnym, obliczonym na zabezpieczenia społeczeństwa przed osobą oskarżonego.
Na poczet kary Sąd stosownie do treściart. 63 § 1 k.k.zaliczył okres zatrzymania w sprawie.
Zważywszy na pozbawienie oskarżonego wolności, brak pracy odpłatnej na terenie jednostki penitencjarnej i brak oszczędności Sąd zwolnił oskarżonego na podstawieart. 624 § 1 k.k.od kosztów sądowych. Jednocześnie kosztami obrony udzielonej z urzędu na uzasadniony wniosek oskarżonego złożony w końcowej fazie postępowania sądowego, obciążył Skarb Państwa w oparciu oart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze.