Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 183/15
Data wyroku: 2015-05-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Waldemar Masłowski, Edyta Gajgał Barbara Żukowska
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu, Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt VI Ka 183/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 maja 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Waldemar Masłowski (spr.)
Sędziowie  SO Edyta Gajgał SO Barbara Żukowska
Protokolant  Konrad Woźniak
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Dariusza Kończyka
po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2015 roku
sprawy

P. R.i
M.S.

oskarżonych zart. 158 § 1 kk,art. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki inne
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu
z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II K 644/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 8 wobec oskarżonychP. R.iM.S.w ten sposób, że w miejsce opłaty w kwocie 1300 złotych wymierzonej oskarżonym wymierza im opłaty w kwotach po 400 złotych,

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwotach po 410 złotych.

Sygn. akt VI Ka 183/15

U Z A S A D N E N I E

P. R.iM.S.zostali oskarżeni o to, że:

I
w dniu 7 października 2013 r. wS., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali pobiciaK. W.w ten sposób, że po kopnięciu wymienionego w okolice klatki piersiowej i spowodowaniu upadku pokrzywdzonego na ziemię, kopali go kilkukrotnie w okolice głowy, skutkiem czegoK. W.doznał obrażeń ciała w postaci wstrząśnięcia mózgu, złamania kości nosa z przemieszczeniem, złamania wszystkich ścian zatoki szczękowej lewej, złamania łuku kości jarzmowej lewej, które naruszyły czynności jego organizmu na okres powyżej siedmiu dni,

tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
a nadtoP. R.
oskarżonego o to, że:

II
w dniu 7 października 2013 r. wS., woj.(...), naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza(...)wS.M. P., chwytając go oburącz i szarpiąc za umundurowanie służbowe i znieważył wymienionego używając słów powszechnie uznanych za obelżywe oraz zarzucając popełnienie przestępstwa nazywając go złodziejem, a następnie groził mu spowodowaniem zwolnienia z pracy i bezprawnymi działaniami przeciwko rodzinie pokrzywdzonego, działając celem zmuszenia wymienionego do odstąpienia od prawnej czynności służbowej, polegającej na wezwaniu do zachowania zgodnego z prawem i opuszczenia wskazanego terenu, przy czyn działał podczas i w związku z wykonywaniem przez pokrzywdzonego czynności służbowych,

tj. o czyn zart. 222 § 1 k.k.iart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy w Bolesławcu wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. w sprawie II K 644/14:

1
uznał oskarżonychP. R.iM.S.za winnych tego, że w dniu 7 października 2013 r. wS., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali pobiciaK. W.w ten sposób, że bili go po twarzy i po upadku pokrzywdzonego na ziemię, kopali go kilkukrotnie w okolice głowy, skutkiem czegoK. W.doznał obrażeń ciała w postaci wstrząśnięcia mózgu, złamania kości nosa z przemieszczeniem, złamania wszystkich ścian zatoki szczękowej lewej, złamania łuku kości jarzmowej lewej, które naruszyły czynności jego organizmu na okres powyżej siedmiu dni, stanowiącego przestępstwoart. 158 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 158§ 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył im kary 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności,

2
uznał oskarżonegoP. R.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku,, stanowiącego przestępstwo zart. 222 § 1 k.k.iart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

3
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.za zbiegające się przestępstwa opisane w punkcie1 i 2 wyroku, wymierzył oskarżonemuP. R.karę łączną 1 (jednego) roku i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

4
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonychP. R.iM.S.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat;

5
na podstawieart. 71 § 1 k.k.wymierzył oskarżonymP. R.iM.S.kary grzywny w ilości 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 25 (dwudziestu pięciu) złotych;

6
na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzekł od oskarżonychP. R.iM.S.na rzeczK. W.nawiązkę w wysokości po 5.000 (pięć tysięcy) złotych;

7
na podstawieart. 231 § 1 k.p.k.złożył do depozytu sądowego dowód rzeczowy Drz 149/14 w postaci spodenek;

8
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.zasądził od oskarżonychM.S.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 790,34 (siedemset dziewięćdziesiąt 34/100) złotych i odP. R.w kwocie 420,62 (czterysta dwadzieścia 62/100) złotych i na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 4 i art.3 ust. 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył oskarżonemuP. R.iM.S.opłatę w kwocie 1.300 (tysiąc trzysta) złotych.

Wyrok ten zaskarżył w całości obrońca oskarżonego zarzucając:

1
Obrazę prawa procesowego, a to przepisów z art. 4,5 § 2 i 7 przez bezkrytyczne przyjmowanie za wiarygodne treści zeznańK. W.i innych świadków zdarzenia, mimo, że zeznania te stały w oczywistej sprzeczności z obiektywnym dowodem w postaci zapisu z monitoringu w szczególności zeznań w zakresie początku zdarzenia-K. W.i inni świadkowie mylą osoby oskarżonych a przede wszystkim wskazywali jakoby obaj oskarżeni weszli razem na podwórko i zaatakowali stojących tam mężczyzn, podczas gdy z zapisu monitoringu widać, iż na podwórko wszedł najpierwS., a dopiero potem pobiegłR., a nadto w zakresie zeznań świadków dotyczących rzekomej agresji wobecK. O.podczas gdy tej agresji zaprzeczał nie tylko zapis monitoringu, ale przede wszystkim zeznania samegoO., zaś nasuwające się wątpliwości winny być tłumaczone na korzyść oskarżonych,

2
Błąd w ustaleniach faktycznych, mającego wpływ na wynik postępowania polegający na przyjęciu:

- iż oskarżeniR.iS.byli nachlani wobecK. O., który uciekł następnie na podwórko- podczas gdy zarówno zeznaniaO., jak i zapis monitoringu przeczy takim ustaleniom,
- iż oskarżonyS.uderzyłK. W.w twarz, podczas gdy logika i doświadczenie życiowe wskazują, że całkowicie niewiarygodnym jest, by strażnik miejski wszedł na podwórko i uderzył jednego z trzech stojących mężczyzn- bez żadnego powodu, mając jednocześnie zamiar załatwienia potrzeby fizjologicznej, zaś z drugiej strony doświadczenie i logika życiowa wskazują, żeK. W.- który co najmniej kilkakrotnie podczas każdej z rozpraw- wykrzykiwał pod adresem także obrońcy, iż nie można robić z jego podwórka toalety publicznej, miał powód by uderzyć w obecności swojego brata i trzeciej osobyS., który zaczął załatwiać potrzebę fizjologiczną,
- przyjęcie, żeP. R.skoczył doA. W.i zaczął go bić, podczas gdy biorąc pod uwagę przebieg zajścia zarejestrowany przez monitoring widać, iżP. R.zareagował w celu obrony zaatakowałM.S.,
- przyjęcie, żeP. R.chwycił strażnikaM. P.za mundur i szarpiąc odepchnął go używając w stosunku do niego słów powszechnie uznanych za obelżywe, podczas gdy z treści zeznaniaP.nie wynika by był chwytany za mundur,
- przyjęcie, że oskarżeni zaatakowali inne osoby, w tymK. S., podczas gdy z zebranego materiału wynika, że oskarżeni bronili się przed atakiem co najmniej kilku osób, wśród których były osoby wymachujące butelkami i długimi rurkami.
Stawiając te zarzuty obroń ca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obu oskarżonych od przypisanych im wyrokiem zarzutów.
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Apelacja obrońcy oskarżonych jest niezasadna w stopniu oczywistym. Bezzasadny jest zarzut obrazyart 4,5 § 2 i 7 kpkoraz pozostający z nim w ścisłym związku zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku.
Sąd I instancji nie ustalił, żeP. R.iM.S.weszli razem na podwórko. Wręcz przeciwnie, ustalił tak jak to wynika z wyjaśnień oskarżonych i zapisu monitoringu, że na podwórze udał się, w celu załatwienia potrzeby fizjologicznejM.S.a po kilkunastu sekundach słysząc odgłosy awantury, na podwórko pobiegłP. R.(str. 1 uzasadnienia Sądu Rejonowego). Wbrew twierdzeniu apelującego Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zeznań wszystkich świadków i wyjaśnień oskarżonych. Ocena ta pozostawała w zgodzie z dyspozycjąart. 7 kpk. Była logiczna, pełna, wszechstronna zgodna z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Sąd Rejonowy nie pominął przy tym, żadnego z dowodów. Ocena ta pozostawała także w zgodzie zart. 4 kpko czym przekonują pisemne motywy zaskarżonego wyroku. Zarzuty apelacji obrońca buduje na rozbieżnościach w poszczególnych zeznaniach świadków a przede wszystkimK. W.z zapisem z monitoringu. Tymczasem Sąd Rejonowy dostrzegł rozbieżnościami w poszczególnych zeznaniachK. W.i innych świadków m.in.A. W.,L. K.iM. S. (1). Rozbieżności te ocenił zgodnie z dyspozycjąart. 7 kpkczemu dał wyraz w pisemnym uzasadnieniu wyroku (str. 6-9 uzasadnienia). Trafnie Sąd Rejonowy ocenia poszczególne zeznania świadków przez pryzmat dynamiki wydarzeń, ich ilości i emocji im towarzyszącym a w odniesieniu do osoby świadkaK. W.także trafnie uwzględnia stan jego zdrowia w czasie składania pierwszych zeznań krótko po zdarzeniu. Apelujący właśnie w oparciu o te zeznania głównie buduje zarzuty apelacyjne co nie zasługuje na akceptację Sądu Odwoławczego. Sąd Okręgowy w pełni podziela argumentację Sądu Rejonowego zawartą w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku i wynikającą z niej ocenę poszczególnych dowodów we wzajemnym ich powiazaniu. Zeznania świadków:K. W.,A. W.,L. K.,M. S. (1),H. H.,J. W.,E. W.i wreszcieM. P.są ze sobą zgodne co do istoty i wzajemnie się uzupełniają. Różnice w nich występujące wynikają niewątpliwie z dynamiki wydarzeń i emocji im towarzyszących. Istotne jest w nich natomiast to, że to obaj oskarżeni byli osobami agresywnymi, atakującymi. ŚwiadekM. P.nie jest mieszkańcem posesji na terenie, której miało miejsce zdarzenie będące przedmiotem ustaleń Sądu. Jest strażnikiem miejskim, który znalazł się na miejscu zdarzenia z uwagi na wykonywane obowiązki. Świadkowi temu absolutnie nie można zarzucić jakiejkolwiek stronniczości, braku obiektywizmu w relacjonowaniu przebiegu wydarzeń. Z zeznań tego świadka wynika m.in., że oskarżeni nie reagowali na jego wezwania do opuszczenia terenu posesji, byli agresywni. Wynika z nich, że mieszkańcy posesji nie atakowali butelkami, kijami czy rurkami oskarżonych a bronili się przed oskarżonymi. Doszło nawet do tego, że zamknęli się w klatce wejściowej do budynku a oskarżeni próbowali wyważyć drzwi. Zeznania te zgodne są z zeznaniami pozostałych świadków. Charakterystyczne jest także to, że żaden ze świadków nie obciąża świadkaT. W.pomimo, że był to kolega oskarżonych, który ich przywiózł w pobliże posesji. Wręcz przeciwnie z przeprowadzonych dowodów wynika, żeT. W.uspokajał oskarżonych. Świadczy to o obiektywizmie przesłuchanych świadków w tymM. P.Sąd Rejonowy ocenił także zeznaniaT. W.. Ocena ta była prawidłowa i Sąd odwoławczy w pełni ją akceptuje podzielając argumentację Sądu I instancji w tym zakresie. Wbrew twierdzeniom apelacji ustalenie Sądu, że oskarżeni byli „nachalni” w stosunku do świadkaK. O.było prawidłowe. Świadek ten był zaczepiony przez oskarżonych. Sam świadekO.zeznał, że początkowo odszedł od oskarżonych (k. 202 odwrót) a dopiero gdy poznałP. R.podszedł do oskarżonych. ŚwiadekK. O.nie widział początku zdarzenia pomiędzyM. S. (1)aK. W.. Obserwował tylko fragment zdarzenia i opisał go tak jak go zapamiętał. Opis ten nie przeczy ustaleniom dokonanym przez Sąd I instancji w oparciu o pozostałe dowody.
Słusznie też Sąd Rejonowy wskazuje, że pozostały materiał dowodowy w postaci protokołów oględzin miejsca zdarzenia, dokumentacji fotograficznej i zapisu monitoringu uzupełnia dowody z zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonych. Sąd Okręgowy zawraca uwagę, że charakter obrażeńK. W.i ich umiejscowienie w pełni potwierdzają jego wersję co do sposobu w jakich powstały tj. przez kopanie w głowę przez oskarżonych.
Reasumując Sąd odwoławczy stwierdza, że Sąd orzekający meriti prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe a przeprowadzone dowody ocenił zgodnie z dyspozycjąart. 7 kpki4 kpk. Zupełnie chybiony i nieuzasadniony w realiach sprawy był zarzut obrazyart. 5 § 2 kpk. Brak było bowiem jakichkolwiek wątpliwości, które istniałyby co do zachowań oskarżonych wobec pokrzywdzonegoK. W.i pokrzywdzonegoM. P.o czym niżej. Zupełnie nieuzasadnione było stawianie zarzutu w apelacji, iż Sąd Rejonowy bezzasadnie przyjął, że oskarżeni atakowaliK. S.. Sąd I instancji wskazał te dowody na których oparł to ustalenie m.in. zeznaniaM. P.i w realiach dowodowych miał do tego prawo. Sąd Okręgowy również to ustalenie Sądu Rejonowego uznaje za prawidłowe. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że obaj oskarżeni w dniu 7 października 2013 r. wS., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali pobiciaK. W.w ten sposób, że bili go po twarzy i po upadku pokrzywdzonego na ziemię, kopali go kilkukrotnie w okolice głowy, skutkiem czegoK. W.doznał obrażeń ciała w postaci wstrząśnięcia mózgu, złamania kości nosa z przemieszczeniem, złamania wszystkich ścian zatoki szczękowej lewej, złamania łuku kości jarzmowej lewej, które naruszyły czynności jego organizmu na okres powyżej siedmiu dni. Prawidłowe są też ustalenia Sądu w zakresie winy każdego z oskarżonych. Trafnie też Sąd Rejonowy zakwalifikował czyn przypisany oskarżonym jako przestępstwo zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Chybione były zarzuty obrazy prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie drugiego z czynów przypisanych zaskarżonym wyrokiem oskarżonemuP. R.a popełnionego na szkodęM. P.. Wbrew zarzutom apelacji Sąd Rejonowy i w tym zakresie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe a przeprowadzone dowody ocenił zgodnie zart. 7 kpkuwzględniając normę wynikającą zart. 4 kpk. Nie popełnił także błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie tego czynu. Wbrew twierdzeniom apelującego z zeznań świadkaM. P.wynika, że oskarżonyP. R.złapał go za mundur, odpychał, znieważał, groził jemu i jego rodzinie oraz znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe. Miało to miejsce gdy świadek jako funkcjonariusz straży miejskiej wzywał oskarżonych do zaprzestania ataków na mieszkańców i opuszczenie podwórza posesji. Apelujący pomija zupełnie zeznania z tego świadka złożone na rozprawie z dnia 17.11.2014 roku (k. 347 odwrót) jak i złożone przez niego zeznania w postępowaniu przygotowawczym (k. 188 i k. 45), które świadek podtrzymał w toku rozprawy. Zeznania świadkaM. P.znajdują potwierdzenie w innych dowodach wskazanych przez Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku m.in. zeznaniach świadkaK. W.,H. H.iJ. W.. Słusznie Sąd Rejonowy zeznania te uznał za prawdziwe a odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych. Argumentację w tym zakresie Sądu Rejonowego Sąd Okręgowy w pełni podziela.
Słusznie też Sąd I instancji uznał oskarżonegoP. R.winnym zarzucanego mu czynu kwalifikowanego zart. 222 § 1 kk,art. 224 § 2 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. Zachowaniem swoim oskarżony ten wyczerpał ustawowe znamiona każdego z tych przestępstw. Kwalifikacja czynu przypisanego oskarżonemu jest trafna.
Kary pozbawiania wolności wymierzone oskarżonym za każdy z czynów nie są karami surowymi a tym bardziej rażąco surowymi. Zostały one wymierzone bliżej dolnych granic ustawowego zagrożenia i orzeczono o warunkowym zawieszeniu ich wykonania. Kara łączna orzeczona wobecP. R.została orzeczona przy zastosowaniu zasady niemal pełnej absorbcji.
Orzeczone kary grzywien są niemal symboliczne.
Na pełną akceptacje zasługuje orzeczenie od każdego z oskarżonych na rzecz pokrzywdzonegoK. W.nawiązek na poczetart. 46 § 2 kk, w kwotach po 5000 złotych zważywszy na charakter i rodzaj obrażeń jakich pokrzywdzony ten doznał w wyniku pobicia przez oskarżonych.
Sąd Rejonowy orzekł prawidłowo o kosztach postępowania jednakże błędnie orzekł o opłacie. Wymierzył ją bowiem obu oskarżonym w kwocie 1300 złotych. Sąd Okręgowy zwraca uwagę Sądowi Rejonowemu, że opłatę wymierza się każdemu z oskarżonych a nie wspólną tak jak by to wynikało z pkt 8 wyroku. Kwota opłaty wymierzonej oskarżonym jest sprzeczna zustawą o opłatach w sprawach karnych z dnia 23.06.1973 roku(Dz.U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 z późn. zmianami). Opłata od kary pozbawienia wolności wymierzonej każdemu z oskarżonych wynosi bowiem po 300 złotych- art. 2 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy, a opłata od kar grzywien wynosi po 10% a więc po 100 złotych od każdego z oskarżonych – art. 3 ust. 2 w/w ustawy. Tak więc opłaty wymierzone każdemu z oskarżonych wynoszą po 400 złotych.
Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 2 kpkzobligowany był więc do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie opłat wymierzonych oskarżonym i orzeczenia ich w kwotach po 400 złotych. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok jako trafny na podstawieart. 437 § 1 kpkutrzymano w mocy.
Na podstawieart. 636 § 1 kpkzasądzono od oskarżonych koszty postępowania odwoławczego (w tym opłaty) po 410 złotych na rzecz Skarbu Państwa.