Sąd Rejonowy w Kwidzynie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 762/15
Data wyroku: 2015-12-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Halina Ostafińska-Kołacka
Słowa kluczowe: Ciężar Dowodu
Podstawa prawna: art. 688^1^ kc w zw. z art. 659 § 1 i § 2 kc i w zw. z art. 680 kc, art. 6 kc
Teza: Właściciel nieruchomości ma obowiązek wykazania i wyszczególnienia wszystkich kosztów wchodzących w skład należności za korzystanie z lokalu.

Sygn. akt I C 762/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 grudnia 2015 r.
Sąd Rejonowy w Kwidzynie Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący:  SSR Halina Ostafińska-Kołacka
Protokolant:   stażysta Ewelina Gadomska
po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2015 roku w Kwidzynie
na rozprawie
z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych wW.
przeciwkoŁ. P.,S. M.iG. M.
o zapłatę
powództwo oddala.
I C.762)15 Uzasadnienie
Powódka Agencja Nieruchomości Rolnych wW.wnosiła o zasądzenie od pozwanychŁ. P.,S. M.iG. M.solidarnie kwoty 3.538 złotych, z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu (5.06.2015roku) do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu podała, że pozwani zamieszkują w lokalu mieszkalnym, położonym wK.(...)gminaS., stanowiącym własność powódki. Zalegają z opłatami za korzystanie z mieszkania m.in. za wodę i ścieki w wysokości 3.538złotych za okres od lipca 2012 roku do maja 2015roku. Na kwotę dochodzoną pozwem składają się: kwota główna 3438,98złotych i odsetki 98,97złotych.
Referendarz Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Kwidzynie w dniu 15 czerwca 2015roku wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym I Nc.2332)15, na mocy którego nakazano pozwanymŁ. P.,S. M.iG. M., żeby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia niniejszego nakazu zapłacili solidarnie powódce Agencji Nieruchomości Rolnych wW.kwotę 3537,95złotych wraz z ustawowymi odsetkami, liczonymi od kwoty 3537,95złotych poczynając od dnia wniesienia pozwu, oraz zapłacili koszty postępowania sądowego w wysokości 625 złotych.
PozwaniŁ. P.,S. M.iG. M.złożyli sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty wnosząc o oddalenie powództwa. Zarzucili, że powódka nie ma podstaw do naliczania czynszu najmu za mieszkanie a za wodę i ścieki opłaty były regulowane. Kwota dochodzona pozwem jest za wysoka i nie wiadomo z czego wynika.
Sąd ustalił i zważył co następuje:
W dniu 7 sierpnia 1989roku Państwowe Gospodarstwo Rolne Przedsiębiorstwo Państwowe wK.zawarło z pozwanąŁ. P.umowę najmu zakładowego lokalu mieszkalnego, położonego wK.(...).
Zgodnie z par.5 ust.3 umowy najmuŁ. P.zobowiązała się ponosić koszty eksploatacji lokalu: koszty centralnego ogrzewania i opłaty za dostawę zimnej i ciepłej wody. Umowa nie przewidywała obowiązku płatności czynszu najmu.
W mieszkaniu zamieszkuje najemczyniŁ. P., jej córkaS. M.i zięćG. M..
Od 2012 roku pozwanaS. M.płaciła należności za wodę i ścieki w biurze Agencji Nieruchomości Rolnych z siedzibą wM.w wysokości 120 złotych miesięcznie. Następnie w związku z przeniesieniem siedziby przekazywała opłaty do siedziby Agencji Nieruchomości Rolnych wP..
Od 2013 roku powódka przysyłała pozwanym wezwania do zapłaty na wyższe kwoty obejmujące również czynsz najmu. Pozwana nie mogąc wyjaśnić wysokości tychże kwot w dalszym ciągu regulowała kwoty po 120 złotych miesięcznie zaliczkowo.
(odpis umowy najmu k.44-47, rozliczenie należności przedstawione przez powódkę k.13-15, zawiadomienia pozwanych o wysokości miesięcznej opłaty k.28 – 39 , k.102-103 i k.111, zawiadomienie pozwanych o ustaleniu opłat k.40, rozliczenie k.117, przesłuchanie pozwanejS. M.k.112 i k.134).
Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie wyżej wymienionych dokumentów, których prawdziwości strony nie kwestionowały.
Stan faktyczny jest poza sporem.
Sąd uznał, że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ powódka nie wykazała w jaki sposób wyliczyła dochodzoną kwotę.
Przede wszystkim powódka nie ustosunkowała się do zarzutów pozwanych w kwestii płatności przez pozwanąS. M.zaliczkowo kwot po 120 złotych miesięcznie na poczet należności za wodę i ścieki.
Wprawdzie powódka przedstawiła tzw. zestawienie zadłużenia (k.117) ale należy podzielić stanowisko pozwanej, iż z tego zestawienia w ogóle nie wynika w jaki sposób została wyliczona należność oraz zestawienie to nie pokrywa się z rozliczeniem i załączonymi do pozwu zawiadomieniami o ustalonych opłatach do zapłaty.
W zawiadomieniach o wysokości miesięcznej opłaty (k.28-30) i zawiadomieniach o wysokości opłat (k.31-36 i k.111) wyraźnie wyszczególniona jest rubryka z czynszem. Jedynie w zawiadomieniu z 14.10.2014roku znajduje się adnotacja o refundacji czynszu a w pozostałych zawiadomieniach i zestawieniach nie ma takiej adnotacji.
Tymczasem w umowie najmu pozwanaŁ. P.nie została zobowiązana do płacenia czynszu oraz w trakcie procesu powódka przyznała, że czynsz najmu jest refundowany przez Agencję Nieruchomości Rolnych na podstawie art.47 ustawy z dnia 19.10.1991roku o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, na podstawie którego –„ Emeryci i renciści, którzy nabyli prawo do bezpłatnego mieszkania z tytułu pracy w państwowych gospodarstwach rolnych, są zwolnieni z czynszu najmu lokali mieszkalnych”.
Można jedynie z tego wysnuć wniosek, iż ostateczne rozliczenie przedstawione przez powódkę (k.117) zawiera jednak naliczony czynsz, skoro kwota wskazana jako zadłużenie pokrywa się z żądaniem zgłoszonym w pozwie. W tej sytuacji należy też przyznać rację pozwanej, iż powódka potraktowała czynsz jako opłaty za wodę i ścieki dlatego stąd domaga się tak dużych opłat.
Niezależnie od powyższych uwag powódka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie udowodniła wysokości roszczenia nie stosując się do zasady rozłożenia ciężaru dowodowego przewidzianej w przepisieart. 6 kc.
Zadaniem powódki było udokumentowanie i wykazanie sposobu wyliczenia dochodzonej należności.
Ani bowiem pierwsze rozliczenie (k.13-15) i dokumenty załączone do tego rozliczenia ani drugie zestawienie zadłużenia (k.117) złożone w wyniku zobowiązania sądu, nie przedstawiają sposobu wyliczenia dochodzonej należności. Rozliczenia te są tylko dokumentami księgowymi przydatnymi w rachunkowości powódki. Nie stanowią natomiast dowodu koniecznego do wykazania zasadności roszczenia przed sądem.
Wobec zarzutów podniesionych przez pozwanych, koniecznym było przedstawienie przez powódkę toku rozumowania przy wyliczaniu należności i poparcie go załączonymi dokumentami.
Brak wywiązania się przez powódkę z tego obowiązku uniemożliwiło sądowi ocenę żądania powódki.
W związku z powyższym Sąd mając na uwadze przepisart. 688 (1) par.1 kc.iart. 659 par.1 i par.2 kc.w zw. zart.680 kc.w zw. zart.6 kc.orzekł jak wyżej.
Rozstrzygnięcie o kosztach Sąd oparł na zasadzie przepisuart. 98 par.1 kpc.
Powódka przegrała sprawę a więc pozwani nie mają obowiązku zwrotu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.