Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 902/15
Data wyroku: 2016-01-21 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE
Sędziowie: Irena Mazurek, SSA Urszula Kocyłowska, Roman Skrzypek, Urszula Kocyłowska
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 385 kpc, art. 118 ust. 1a FUS

Sygn. akt

III AUa 902/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia21 stycznia 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Irena Mazurek (spr.)

Sędziowie:

SSA Urszula Kocyłowska
SSA Roman Skrzypek

Protokolant

st.sekr.sądowy Małgorzata Leniar

po rozpoznaniu w dniu21 stycznia 2016 r.
na rozprawie
sprawy z wnioskuZ. S.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
o prawo do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych
na skutek apelacji wniesionej przez organ rentowy
od wyrokuSądu Okręgowego w Rzeszowie
z dnia16 lipca 2015 r.sygn. aktIV U 412/15

oddala apelację
sygn. akt III AUa 902/15

Uzasadnieniewyroku z dnia 21 stycznia 2016 r.
Wyrokiem z dnia 16 lipca 2015 r. (sygn. akt IV U 412/15) Sąd OkręgowywR.– w uwzględnieniu żądania odwołaniaZ. S.- zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wR.z dnia 11 lutego 2015 r. przyznając wnioskodawczyni prawo do emeryturyw obniżonym wieku z tytułu pracy w warunkach szczególnych, począwszy od dnia(...).( tj.od dnia ukończenia przez odwołującą 55 roku życia),ustalając jednocześnie odpowiedzialność organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.U podstaw powyższego rozstrzygnięcia legło stanowisko Sądu Okręgowego o legitymowaniu się przez odwołującą wymaganym okresem pracy w warunkach szczególnych na stanowisku prasera tworzyw sztucznych wZakładach (...)wR.( od 28 czerwca 1979 r. do 26 sierpnia 1987 r., od 14 lutego 1989 r. do 31 marca 1993 r.i od 1 kwietnia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r.) przy jej przyporządkowaniu do prac wymienionych w Wykazie A Dział IV poz. 17 załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze( Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), oparte na dołączonym do wniosku emerytalnego świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 1 grudnia 2014 r., dodatkowo potwierdzonego zeznaniami świadków. Dokonując powyższej kwalifikacji pracy wnioskodawczyni Sąd Okręgowy podkreślił , że odmienne w tym względzie stanowisko pozwanego organu rentowego oparte wyłącznie na twierdzeniu , iż konieczne jest w tym względzie wykonywanie pracy zarówno przy produkcji jak i przy przetwórstwie tworzyw sztucznych jest zupełnie chybione , ponieważ występujący pod wyżej wskazaną pozycją Wykazu spójnik „ i ” pełni funkcję funktora koniunkcyjnego, oznaczając tym samym , iż dostateczne do uznania omawianej pracy za pracę w warunkach szczególnych jest jej wykonywanie bądź to przy produkcji bądź to przy przetwórstwie tworzyw sztucznych. Akcentującjednocześnie ,że powyższy pogląd jest już utrwalony zarówno w orzecznictwie Sądu Okręgowego jak i Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, Sąd I instancji uznał , iż pozwany organ rentowy ponosi w tej sytuacji odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji w rozumieniu art. 118 ust.1 a ustawy emerytalno-rentowej.
Wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 16 lipca 2015 r. - w części dotyczącej stwierdzenia odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji - zaskarżony został przez pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.. W apelacjiz dnia 7 września 2015 r. pozwany organ rentowy , zarzucając naruszenie prawa materialnego tj.art.118 ust. 1 a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Fundusz Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 748) w zw. zart. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych( tekst jednolity Dz.U. z 2015 r., poz.121) przez nieuzasadnione przyjęcie , że opóźnienie w przyznaniu świadczenia jest następstwem okoliczności za które ponosi odpowiedzialność, wnosił o zmianę w tej części zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie odwołania. W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego skarżący w szczególności podnosił , że wydanie zaskarżonego wyroku potwierdzającego uprawnienie wnioskodawczyni do dochodzonego przez nią świadczenia emerytalnego nastąpiło po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ,w tym po przesłuchaniu świadków , tak więc istotne okoliczności faktyczne mające znaczenie dla wyjaśnienia sprawy zostały ustalone dopiero na etapie postępowania sądowego.W tej zaś sytuacji organ rentowy nie może ponosić odpowiedzialności za opóźnienie w ustaleniu prawa do świadczenia. Na potwierdzenie zaś swych racji skarżący powoływał wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26 stycznia 2005 r. III AUa 1810/04 OSAB 2005/1/67.
WnioskodawczyniZ. S.nie ustosunkowała się do treści apelacji pozwanego organu rentowego.
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie , rozpoznając apelację pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wR.zważył co następuje;
Apelacja jest nieuzasadniona i jako taka podlega oddaleniu.W świetle bowiem przebiegu całego postępowania emerytalnegoZ. S.dokonane przez Sąd I instancji przypisanie odpowiedzialności organu rentowego za opóźnienie w ustaleniu prawa wnioskodawczyni do dochodzonego przez nią świadczenia emerytalnego jest – w ocenie tut. Sądu – w pełni zasadne. I tak przede wszystkim już na wstępie zauważyć należy , że dołączone do wniosku emerytalnego świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 1 grudnia 2014 r. ( v. k- 48 akt emerytalnych) wyraźnie określało zarówno rodzaj wykonywanej przez wnioskodawczynię pracy jak i wskazywało na właściwe jej przyporządkowanie do prac wymienionych w Wykazie A Dział IV poz. 17 załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a także właściwej pozycji zarządzenia resortowego, zaś z treści zaskarżonej decyzji z dnia 11 lutego 2015 r. (v. k- 59 akt emerytalnych) wprost wynikało ,iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie kwestionuje wskazanego przez pracodawcę rodzaju wykonywanej przez wnioskodawczynię pracy na stanowisku prasera tworzyw sztucznych ,a odmowa uwzględnienia tego okresu jako pracy w warunkach szczególnych uzasadniona została jedynie -nieuprawnionym zupełnie –stwierdzeniem, że charakter pracy nie odpowiada temu przewidzianemu w omawianym Dziale i pozycji Wykazu A , ponieważ dotyczy wyłącznie przetwórstwa tworzyw sztucznych ,a nie koniecznej równocześnie jeszcze produkcji tych tworzyw. Nie obojętnym przy tym jest fakt, że tego rodzaju stanowisko organu rentowego było sztampowe i powielało ,wypowiadany już wielokrotnie uprzednio co najmniej od 2012 r. tego rodzaju pogląd w odniesieniu do byłych pracownikówZakładów (...)„Zelmer „wR.zatrudnionych na stanowiskach praserów tworzyw sztucznych , nadto w sytuacji gdy doskonale znana ZUS ugruntowana już w tej mierze linia orzecznicza tak Sądu Okręgowego w Rzeszowie jak i tut. Sądu Apelacyjnego , przemawiała za błędnością tego stanowiska . I tu tytułem przykładu wskazać można choćby na wyroki Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2013 r. III AUa 483/13 LEXnr 1362803, nie publikowany z dnia 29 stycznia 2014 r. III AUa 1200/13 , czy tenz 12 lutego 2014 r. III AUa 1095/13 LEX nr 1430733. Tym samym należy z całą stanowczością stwierdzić , że skarżący organ rentowy już w dacie wydania zaskarżonej decyzji dysponował dostatecznym i pełnym dowodem na potwierdzenie wykonywania przezZ. S.pracy w warunkach szczególnych w wymiarze niezbędnym do potwierdzenia jej uprawnienia do dochodzonego świadczenia emerytalnego ( tj. w/w świadectwem wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 1 grudnia 2014 r.) . Wydanie więc w tej sytuacji decyzji odmownej i skierowanie odwołania wnioskodawczyni na drogę sądową spowodowało jedynie opóźnienie w ustaleniu prawa do tego świadczenia , za które to ponosi odpowiedzialność skarżący (jako za błąd w stosowaniu prawa znany mu już w dacie wydania decyzji). Powyższegow żadnym razie nie może zaś podważyć fakt prowadzenia przez Sąd OkręgowywR.postępowania dowodowego jako niezbędnego i następczego skutku wniesienia przezZ. S.odwołania od decyzji ZUS odmawiającej jej prawa do emerytury i nie dokonania we właściwym czasie przez organ rentowy autokorekty tej decyzji w trybieart. 4779§ 2 k.p.c., przy czym gdy idzie o dowody osobowe z zeznań świadków , to w świetle powyższej argumentacji uznać należało , iż ich przeprowadzenie było zbędne ,co jednak w żaden sposób nie przełożyło się na przedłużenie przedmiotowego postępowania sądowego ,które zakończyło się po przeprowadzeniu zaledwie jednej rozprawy . W tym miejscu należy też wskazać ,że powyższy pogląd zaprezentowany już został przez tut. Sąd Apelacyjny w analogicznej co do stanu faktycznego sprawie III AUa 784/15 (wyrok z dnia 14 października 2015 r. oddalający apelację ZUS) . Zupełnie zaś chybione jest powoływanie się przez skarżącego na wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26 stycznia 2005 r.III AUa 1810/04 OSAB 2005/1/67 jako , że ten zapadł w zupełnie odmiennym stanie faktycznym , nadto w sytuacji prowadzonego równoległe w sprawie „ P „ postępowania o uznanie danych okresów pracy wnioskodawcy za pracę w warunkach szczególnych.
Z tych wszystkich więc wyżej naprowadzonych względów i na podstawieart. 385 k.p.c.orzeczono o oddaleniu apelacji ZUS.

ZARZĄDZENIE
(...),
2/(...).