Sąd Rejonowy w Ostródzie
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 126/15
Data wyroku: 2015-11-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Dąbrowska

Sygnatura akt IV P 126/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
O., dnia 29 października 2015 r.
Sąd Rejonowy w Ostródzie IV Wydział Pracy w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Aleksandra Dąbrowska
Protokolant: st. sekr. sąd. Marlena Młynarkiewicz
po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 r. w Ostródzie
na rozprawie
sprawy z powództwaZ. P.PESEL (...)
przeciwko(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.
KRS(...)
o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych
I. zasądza od pozwanego(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.na rzecz powodaZ. P.kwotę 387,56 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt sześć groszy) z ustawowymi odsetkami od kwot:
- 185,01 zł od dnia 11 lipca 2012 roku do dnia zapłaty,
- 49,51 zł od dnia 11 października 2012 roku do dnia zapłaty,
- 153,04 zł od dnia 11 stycznia 2013 roku do dnia zapłaty,
II. w pozostałym zakresie powództwo oddala,
III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 45 zł (czterdzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE
PowódZ. P.złożył pozew przeciwko(...) Sp. z o.o.weW.o zasądzenie kwoty 1778,46 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Powód domagał się również odsetek ustawowych od poszczególnych kwot składających się na dochodzoną kwotę główną. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że przed tut. sądem toczyło się postępowanie w sprawie IV P 182/13, z jego powództwa o wynagrodzenie za pracę w godzinach ponadwymiarowych w kwoce 3500 zł, które zakończyło się wyrokiem zasądzającym ww. kwotę. Jednakże z opinii biegłego sądowego sporządzonej na potrzeby tamtego postępowania wynika, że powodowi należy się jeszcze dodatkowo kwota 1778,46 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.
Pozwana(...) Sp. z o.o.weW.wniosła o odrzucenie pozwu w całości ze względu na powagę rzeczy osądzonej, alternatywnie o oddalenie powództwa w całości ze względu na przedawnienie roszczenia. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew argumentowała, iż pozew winien być odrzucony na podstawieart. 199 §1 pkt 2 kpc, ewentualnie powództwo powinno być oddalone ze względu na podniesiony zarzut przedawnienia roszczenia do czerwca 2012 roku.
Obie strony wniosły ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów procesu.
Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 roku Sąd Rejonowy w Ostródzie odmówił odrzucenia pozwu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Z. P.zatrudniony był w(...) Sp. z o.o.wW., obecnie(...) Sp. z o.o.weW.w okresie od 8 lutego 2011 roku do 31 stycznia 2013 roku, na podstawie umowy o pracę na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku pracownika ochrony z wynagrodzeniem w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy.
(umowa k.11, świadectwo pracy k.4, odpis z KRS k.38-41 akt sprawy IV P 182/13)
W dniu 11 sierpnia 2011 rokuZ. P.zawarł zS.Sp. z o.o wK.umowę o pracę na czas określony od 11 sierpnia 2011 roku do 31 stycznia 2013 roku, w wymiarze 1/8 etatu jako pracownik fizyczny z wynagrodzeniem w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę – proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy. Z dniem 1 marca 2012 roku nastąpiło przejście części zakładu pracy(...) Sp. z o.o.wK.na innego pracodawcę– (...) Sp. z o.o.wW.i powód z tym dniem stał się pracownikiem pozwanego.
(porozumienie k.5, pismo pozwanego k.6,7, umowa k.8, świadectwo pracy k.4 akt sprawy IV P 182/13)
Powód w dniu 21 czerwca 2013 roku złożył pozew przeciwko(...) sp. z o.o.z siedzibą weW.o zasądzenie kwoty 3500 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wymagalności dla poszczególnych kwot wskazanych w uzasadnieniu pozwu.
Wyrokiem z dnia 01 września 2014 roku wydanym w sprawie IV P 182/13 Sąd Rejonowy w Ostródzie zasądził na rzecz powoda kwotę 3500 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w ustawowymi odsetkami od kwot:
- od kwoty 25,98 zł od dnia 11 marca 2011 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 77,12 zł od dnia 11 maja 2011 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 106,04 zł od dnia 11 czerwca 2011 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 38,56 zł od dnia 11 września 2011 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 539,84 od dnia 11 listopada 2011 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 269,92 zł od dnia 11 grudnia 2011 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 385,60 zł od dnia 11 stycznia 2012 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 154,24 zł od dnia 11 lutego 2012 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 77,12 zł od dnia 11 marca 2012 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 347,04 zł od dnia 11 kwietnia 2012 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 308,48 zł od dnia 11 maja 2012 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 231,36 zł od dnia 11 czerwca 2012 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 269,92 zł od dnia 11 lipca 2012 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 77,12 zł od dnia 11 października 2012 roku, do dnia zapłaty;
- od kwoty 212,08 zł od dnia 11 stycznia 2013 roku, do dnia zapłaty.
W pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił, nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 1500 zł oraz orzekł o kosztach procesu.
(dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Ostródzie z 01 września 2014 r. w sprawie IV P 182/13 k. 208 akt sprawy IV P 182/13)
PowódZ. P.w okresie zatrudnienia u pozwanego pracował w godzinach ponadwymiarowych i tak w lutym 2011 roku pracował w godzinach nadliczbowych dwie godziny, w kwietniu 2011 roku 8 godzin, w maju 18 godzin, w sierpniu 4 godziny, w październiku 56 godzin, w listopadzie 28 godzin, a w grudniu 40 godzin. W 2012 rokuZ. P.również pracował w godzinach nadliczbowych i tak w styczniu przez 16 godzin, w lutym przez 8 godzin, w marcu przez 36 godzin, w kwietniu 32 godziny, w maju 24 godziny, w czerwcu 28 godzin, wrześniu 8 godzin i w grudniu 22 godziny.
Za pracę w tym okresie w godzinach nadliczbowychZ. P.powinien otrzymać wynagrodzenie w wysokości 4898,88 zł brutto, w tym:
- za miesiąc luty 2011 roku 25,98 zł,
- za miesiąc kwiecień 2011 roku 103,92 zł,
- za miesiąc maj 2001 roku 255,80 zł,
- za miesiąc sierpień 2011 roku 47,28 zł,
- za miesiąc październik 2011 roku 792,16 zł,
- za miesiąc listopad 2011 roku 450,32 zł,
- za miesiąc grudzień 2011 roku 528,16 zł,
- za miesiąc styczeń 2012 roku 250 zł,
- za miesiąc luty 2012 roku 120,53 zł,
- za miesiąc marzec 2012 roku 536,76 zł,
- za miesiąc kwiecień 2012 roku 506,52 zł,
- za miesiąc maj 2012 roku 334,77 zł,
- za miesiąc czerwiec 2012 roku 454,93 zł,
- za miesiąc wrzesień 2012 roku 126,63 zł,
- za miesiąc grudzień 2012 roku 365,12 zł.

(opinia biegłego k.162-184 akt IV P 182/13)
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.
Rozpoznając żądanie powoda w przedmiotowej sprawie, w pierwszej kolejności należy wskazać, że na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 roku Sąd odmówił odrzucenia pozwu z uwagi na powagę rzeczy osądzonej, który to zarzut podniósł pozwany w odpowiedzi na pozew. Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez strony postępowania, w związku z czym zbędne jest odnoszenie się do tego zarzutu w uzasadnieniu.
Za skuteczny należy jednak uznać podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia powoda w zakresie do czerwca 2012 roku.
Art. 291 k.p.stanowi w § 1, że roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, a w § 4, że terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną. Przedawnienie roszczenia oznacza, że objętego nim świadczenia nie można dochodzić przed sądem. Zgodnie zart. 292 kproszczenia przedawnionego nie można dochodzić, chyba że ten, przeciwko komu roszczenie przysługuje, zrzeka się korzystania z przedawnienia. W uchwale z dnia 6 marca 1998 r., III ZP 50/97, Sąd Najwyższy stwierdził, że po upływie terminu przedawnienia roszczenia ze stosunku pracy ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Nadto w uchwale SN z dnia 10 maja 2000 r., III ZP 13/00przyjęto, że w sprawach o roszczenia ze stosunku pracy sąd nie uwzględnia z urzędu upływu terminu przedawnienia.
Warunkiem zachowania trzyletniego terminu zart. 291 kpcjest wytoczenie powództwa przeciwko pracodawcy, który powinien w danej sprawie występować jako pozwany. Zgodnie z tezą wyroku SN z dnia 20 sierpnia 2008 r., I PK 35/08 roszczenie o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych staje się wymagalne (art. 291 § 1 k.p.) w dniu, w którym powinno nastąpić rozliczenie czasu pracy po upływie przyjętego okresu rozliczeniowego.
Powód pozew w przedmiotowej sprawie złożył w dniu 01 lipca 2015 r. Powód wynagrodzenie w przedmiotowej sprawie winien otrzymywać do 10-dnia każdego następnego miesiąca kalendarzowego, zatem roszczenie powoda o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych przepracowanych do czerwca 2012 r. uległo już przedawnieniu.
Zważyć bowiem należy, że pozew, w którym powód nie wystąpił z całym przysługującym mu roszczeniem (pozew zwierający świadome lub nieświadome ograniczenie żądania), nie przerywa biegu przedawnienia co do tej części roszczenia w znaczeniu materialnoprawnym, która pozostała poza żądaniem tego pozwu. Ryzyko związane z dochodzeniem jedynie części przysługującego powodowi roszczenia obciąża jego samego. Decydując się na dochodzenie roszczenia jedynie w części, wierzyciel musi pamiętać o tym, że wytoczenie powództwa przerywa bieg terminu przedawnienia jedynie w stosunku do tej części wierzytelność, której dochodzi pozwem. W stosunku do pozostałej części roszczenie może ulec przedawnieniu, jeżeli zostanie ona zgłoszona dopiero w toku postępowania. Przerwanie biegu przedawnienia następuje tylko w granicach żądania będącego przedmiotem procesu; przerwaniu ulega bieg przedawnienia roszczenia objętego żądaniem i w takim rozmiarze, jaki został zgłoszony w żądaniu (zob. uzasadnienie do wyroku Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2007 r. w sprawie III PK 90/06 - OSNAPiUS 2008 nr 11-12, poz. 155, str. 444).
Zasądzeniu podlegało natomiast wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych za miesiące czerwiec 2012 r., wrzesień 2012 r. oraz grudzień 2012 r. Roszczenie w tym zakresie, nie uległo bowiem przedawnieniu, pozwany nie podnosił również zarzutu przedawnienia odnośnie do żądania w tym zakresie.
Żądanie powoda opiera się naart. 1511§ 1 k.p., który stanowi, że za pracę w godzinach nadliczbowych przysługuje dodatek, który wynosi 50%, chyba że praca w godzinach nadliczbowych przypada w nocy, w niedziele i święta niebędące dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w dni wolne od pracy udzielone pracownikowi w zamian za pracę w niedzielę lub w święto, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy. W tym ostatnich przypadkach dodatek z tytułu pracy w nadgodzinach wynosi 100% wynagrodzenia.
Definicja pracy w godzinach nadliczbowych sformułowana została wart. 151 § 1 k.p., który przewiduje, że stanowi ją praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy, a także praca wykonywana ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego pracownika systemu i rozkładu czasu pracy. Z kolei normy i ogólny wymiar czasu pracy określone zostały wrozdziale II działu szóstego kodeksu pracy. Wart. 129 § 1 k.p.ustawodawca przewidział, iż czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy (podstawowy system organizacji czasu pracy). Ustawodawca dopuścił wprowadzenie innych systemów organizacji czasu pracy, w których dopuszczalne jest np. przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy. Powoda obowiązywał system równoważnego czasu pracy, w którym jest dopuszczalne przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy pracowników zatrudnionych przy pilnowaniu mienia i ochronie osób, nie więcej jednak niż do 24 godzin, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 1 miesiąca. Przedłużony dobowy wymiar czasu pracy jest równoważony krótszym dobowym wymiarem czasu pracy w niektórych dniach lub dniami wolnymi od pracy (art. 135 k.p.iart. 137 k.p.). Zważyć jednak trzeba, że zgodnie zart. 136 § 2 k.p.pracownikowi przysługuje bezpośrednio po każdym okresie wykonywania pracy w przedłużonym dobowym wymiarze czasu pracy, odpoczynek przez czas odpowiadający co najmniej liczbie przepracowanych godzin, niezależnie od odpoczynku przewidzianego wart. 133 k.p., czyli ilość przepracowanych godzin plus 11 godzin.
Zgodnie zart. 1511§ 1 k.p.za pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz normalnego wynagrodzenia, przysługuje dodatek w wysokości:
1) 100 % wynagrodzenia - za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających:
a) w nocy,
b) w niedziele i święta niebędące dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy,
c) w dniu wolnym od pracy udzielonym pracownikowi w zamian za pracę w niedzielę lub w święto, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy,
2) 50 % wynagrodzenia - za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w każdym innym dniu niż określony w pkt 1.
Dodatek w wysokości 100% wynagrodzenia przysługuje także za każdą godzinę pracy nadliczbowej z tytułu przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, chyba że przekroczenie tej normy nastąpiło w wyniku pracy w godzinach nadliczbowych, za które pracownikowi przysługuje prawo do dodatku w wysokości określonej w§ 1. Naliczenie za niektóre godziny nadliczbowe wypracowane przez powoda dodatku w wysokości 100% wynagrodzenia wynikało z przekroczeń przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy. Powodowi łącznie za pracę w godzinach nadliczbowych należała się kwota 4898,88 zł. W sprawie IV P 182/13 zasądzono na rzecz powoda dochodzoną przez niego w tamtej sprawie kwotę 3500 zł. W przedmiotowej sprawie powód dochodził pozostałej należnej mu kwoty 1778,46 zł. Jego roszczenie uległo przedawnieniu do kwoty 1390,90 zł, a zatem sąd zasądził na rzecz powoda kwotę 387, 56 zł. Odsetki ustawowe zasądzono zgodnie z żądaniem pozwu, co znajdowało oparcie w treściart. 481 § 1 k.c.w zw. zart. 300 k.p.
Koszty sądowe zasądzono w oparciu o§ 6pkt w zw. z§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.