Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 35/15
Data wyroku: 2015-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Wasiluk
Słowa kluczowe: Środki Karne
Podstawa prawna: art. 437§1 i 2 kpk

Sygn. akt VIII Ka 35/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 lutego 2015 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Marek Wasiluk
Protokolant: Agnieszka Malewska
przy udziale Prokuratora Elżbiety Korwell
po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 roku
sprawyA. B.oskarżonego zart. 178a § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 26 listopada 2014 roku, sygn. akt XV K 1155/14;

I
Wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:

1
za podstawę prawną orzeczonego wobec oskarżonegoA. B.środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzeczF. P. P. o. P. P.przyjmujeart. 49 § 2 k.k.(pkt V części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku).

II
W pozostałym zakresie wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy.

III
Zwalnia oskarżonegoA. B.od ponoszenia opłaty i od pozostałych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
A. B.został oskarżony o to, że:
w dniu 22 października 2014 roku wB.o godz. 17:25 naul. (...)kierował pojazdem osobowym markiO.onr. rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości, posiadając w pierwszym badaniu 1,03 mg/dm3, w drugim badaniu 1,05 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu,
tj. o czyn zart. 178 a § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 26 listopada 2014 roku Sąd Rejonowy w Białymstoku oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 178a § 1 k.k.skazał go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata.
Na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat.
Na podstawieart. 63 § 2 k.k.na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 22.10.2014r.
Na podstawieart. 72 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzeczF. P. P. o. P. P.w wysokości 500 zł (pięciuset złotych);
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi w kwocie 80 złotych.
Apelację od tego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o środkach probacyjnych na niekorzyśćA. B.wniósł prokurator.
Na zasadzieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.,art. 438 pkt 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 49 § 2 k.k.poprzez niewskazanie go jako podstawy orzeczenia wobec oskarżonegoA. B.środka probacyjnego i w konsekwencji wymierzenie oskarżonemu na mocyart. 72 § 2 k.k.świadczenia pieniężnego na rzeczF. P. P. o. P. P.w wysokości 500 złotych.
Podnosząc powyższe prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wskazanieart. 49 § 2 k.k.jako podstawy wymierzenia oskarżonemu środka probacyjnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzeczF. P. P. o. P. P.w wysokości 500 złotych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się trafna i zasługiwała na uwzględnienie.
Należy wskazać, że w świetle całokształtu zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego okoliczności popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. W tym zakresie Sąd I instancji, w wyniku wszechstronnej analizy wywiódł logiczne i trafne wnioski, a Sąd Okręgowy w wyniku przeprowadzonej kontroli odwoławczej w pełni je podziela.
Nie budzi też żadnych zastrzeżeń rodzaj i wymiar orzeczonej wobecA. B.kary. Sąd Rejonowy odniósł się do okoliczności, jakie miały wpływ na wymierzoną oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i uznać należało, że została ona ukształtowana zgodnie z dyrektywami określonymi wart. 53 k.k., jest ona adekwatna do stopnia zawinienia, a także do społecznej szkodliwości przypisanego czynu.
Trafnie również Sąd doszedł do przekonania o celowości skorzystania wobecA. B.z dobrodziejstwa środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Dotychczasowy sposób życia oskarżonego daje podstawę do przyjęcia, że popełniony czyn miał charakter incydentalny i że oskarżony będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Trafność tej tezy powoli zweryfikować okres próby oznaczony na dwa lata.
Nie budzi również zastrzeżeń okres, na który został orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Czas trwania zakazu w wymiarze dwóch lat uwzględnia również wskazane powyżej okoliczności przedmiotowo - podmiotowe niniejszego czynu, a nadto zrealizuje właściwie cele wychowawczo zapobiegawcze oraz będzie należycie kształtować prawną świadomość społeczeństwa.
Tak ukształtowana kara winna spełnić w stosunku do oskarżonego zamierzone cele zapobiegawcze i wychowawcze.
Sąd Rejonowy prawidłowo na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 22 października 2014 roku.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego w apelacji wywiedzionej przez oskarżyciela publicznego należy stwierdzić, że rzeczywiście można mówić o obrazie przepisów prawa materialnego(error iuris).Może on polegać na błędnej wykładni przepisu, zastosowaniu niewłaściwego przepisu lub zastosowaniu go w niewłaściwy sposób, zastosowaniu danego przepisu, mimo zakazu określonego rozstrzygania lub niezastosowaniu normy, której stosowanie było obowiązkowe. Podzielić zatem należy tezę, że naruszenie prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu (niezastosowaniu) w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29.05.2008 roku, V KK 89/08, OSNwSK 2008/1/1183 LEX 549359).
W realiach niniejszej sprawy należało stwierdzić, iż rację ma skarżący, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy prawa materialnego w postaci zastosowania niewłaściwego przepisu jako podstawy orzeczenia świadczenia pieniężnego na rzeczF. P. P. o. P. P.wskazując przepisart. 72 § 2 k.k.zamiastart. 49 § 2 k.k.Oba przepisy wskazują na możliwość orzeczenia przez Sąd świadczenia pieniężnego zart. 39 pkt 7 k.k., a zatem orzeczenie świadczenia nie jest obligatoryjne. Skoro jednak Sąd Rejonowy zdecydował się na orzeczenie świadczenia pieniężnego wobec sprawcy przestępstwa zart. 178a § 1 k.k.to winien wskazaćart. 49 § 2 k.k.jako podstawę prawną orzeczenia świadczenia pieniężnego na rzeczF. P. P. o. P. P.. Ten bowiem przepis ma zastosowanie wobec sprawców przestępstw kwalifikowanych zart. 178a k.k.,art. 179 k.k.iart. 180 k.k., aA. B.jest sprawcą czynu zart. 178a § 1 k.k.
W tej sytuacji należało dokonać stosownej zmiany wyroku w zaskarżonej części wskazującart. 49 § 2 k.k.jako podstawę orzeczenia wobecA. B.świadczenia pieniężnego w kwocie 500 złotych na rzeczF. P. P. o. P. P..
Zaskarżony wyrok nie jest dotknięty innymi wadami, które powinny być brane przez Sąd odwoławczy z urzędu.
Reasumując powyższe Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.
Na mocyart. 624 § 1 k.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, iż przemawiają za tym względy słuszności.