Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1637/14
Data wyroku: 2015-01-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Sójka

Sygn. akt IX Ka 1637/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 stycznia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Krzysztof Sójka
Protokolant:  st. sekr. sądowy Anna Misztal
przy udziale oskarżyciela publicznego ---------------
po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r.
sprawyZ. K.
obwinionego o wykroczenie zart. 86 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Busku Zdroju X Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibąw Pińczowie
z dnia 22 września 2014r. sygn. akt X W 25/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od obwinionegoZ. K.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoA. Ś.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postepowaniu odwoławczym;

III
zasądza od obwinionegoZ. K.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania odwoławczego.

Sygn. akt IXKa1637)14

UZASADNIENIE
Z. K.obwiniony został o to, że w dniu 29 maja 2013r. ok.13.20 naul. (...)wP.pow.P.woj.(...)prowadząc pojazdV. (...)nr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru skrętu w lewo , wskutek czego doszło do kolizji drogowej z kierującym motocyklemK.nr rej. (...)powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. o wykroczenie z art. 86§1kw .
Sąd Rejonowy w Busku Zdroju X Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pińczowie wyrokiem z dnia 22 września 2014 r. uznał obwinionegoZ. K.za winnego tego, popełnienia zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu przyjmując , iż niezachowanie przez niego ostrożności polegało na nienależytym upewnieniu się przed podjęciem manewru zamiany kierunku jazdy , czy prowadzony przez niego samochód nie jest wyprzedzany przez inny pojazd , co zakwalifikował jako wykroczenie zart. 86§1kw i za to na podstawieart. 86§1kw w zw. zart. 24§1i3kw wymierzył mu karę 300 zł grzywny . Na podstawieart. 118§1kpwiart. 627kpkw zw. zart. 119kpwzasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1330.99zł tytułem kosztów sądowych , w tym 30 zł tytułem opłaty od wymierzonej kary i 1300,99 zł tytułem wydatków .
Apelację od tego wyroku wniósł obwiniony , który zaskarżył wyrok w całości i zarzucił rozstrzygnięciu :

1
obrazę przepisów postepowania co miało wpływ na treść wyroku , a mianowicie poprzez pominięcie ujawnionych w postępowaniu okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia w szczególności wynikających z akt sprawy i zeznań świadka zdarzenia , ponadto poprzez odmowę wiarygodności jego wyjaśnień , uznanie za fachową i rzetelna opinię biegłego inż.S. K., którą Sąd podzielił w całości bez przeprowadzenia wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów z przekroczeniem zasady swobodnej ich oceny ,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie , że obwiniony nie obserwował należycie drogi za pojazdem w obu lusterkach zewnętrznych , brak sporządzenia przez biegłego analizy czasowo – przestrzennej z uwzględnieniem możliwości obserwacji drogi za jego pojazdem ,

3
nieuzasadnione oddalenie wniosków dowodowych w postaci dostarczenia przez biegłego wyników analizy matematycznej sporządzonych przez biegłegoS. K.wariantowych analiz przebiegu zdarzenia , co uniemożliwiło Sądowi prawidłową ocenę istniejącej sytuacji drogowej i rzetelności opinii .

W konkluzji obwiniony wniósł o uchylenie wyroku i uniewinnienie go lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania .
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Wniosek o sporządzanie pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu II instancji wniósł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego domagając się uzasadnienia orzeczenia Sądu Okręgowego odnoszącego się do kosztów zastępstwa procesowego.
Apelacja obwinionego na uwzględnienie nie zasługuje .
Nie są zasadne zarzutyZ. K., wskazujące na jednostronność , wybiórczość oceny przeprowadzonych dowodów oraz niepełność materiału dowodowego. Analiza dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie oraz pisemnych motywów zaskarżonego wyroku pozwala na stwierdzenie , iż Sąd Rejonowy nie dopuścił się błędu, tak w ocenie przeprowadzonych dowodów , jak też w dokonywaniu na ich podstawie ustaleń faktycznych . Sąd Rejonowy rozważył wszystkie okoliczności mające znaczenie dla poczynienia prawidłowych ustaleń co do czynu obwinionego , wskazał także przesłanki na podstawie których przyjął , iżZ. K.dopuścił się przypisanego mu wykroczenia . Apelacja zaś nie przytacza żadnych okoliczności , które mogłyby podważyć prawidłowość rozumowania i ustaleń Sądu I instancji . Wręcz przeciwnie , obwiniony uzasadniając tezę o braku podstaw do przypisania mu popełnienia wykroczenia , wybiórczo przytacza dowody , wywodząc z nich , nieuprawnione w świetle dokonanych ustaleń faktycznych , wnioski o swojej niewinności .
Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy przeprowadzone w niniejszej sprawie dowody w postaci częściowych zeznańA. Ś., a także częściowych wyjaśnień obwinionego , w powiązaniu z protokołami oględzin pojazdów uczestniczących w kolizji i sporządzonym na miejscu zdarzenia szkicem sytuacyjnym oraz analizą zdarzenia przedstawioną w opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych , wbrew odmiennej ich ocenie przedstawionej w apelacji , dawały pełne podstawy do poczynienia ustaleń faktycznych . W tym zakresie Sąd Rejonowy ustalił i rozważył wszystkie istotne okoliczności , w jakich doszło do kolizji pojazdów . Poddał wnikliwej ocenie sytuacje drogową wytworzoną w krytycznym czasie przez kierowców obu pojazdów .
Okoliczności faktyczne w jakich doszło do przedmiotowej kolizji zostały prawidłowo ustalone przez Sąd Rejonowy . W tym zakresie oparł swoje ustalenia częściowo na relacji osób uczestniczących w zderzeniu , a także uwzględnił opisane w protokołach oględzin uszkodzenia pojazdów , które zweryfikował w kontekście przedstawionej opinii biegłego . Sąd Rejonowy dokonał szczegółowej analizy zarówno wyjaśnień obwinionegoZ. K.o , jak też drugiego z uczestników kolizji tj. zeznańA. Ś.. Wskazane wyżej dowody przeanalizował we wzajemnym powiązaniu , jak też przy ich ocenie uwzględnił zeznaniaP. W.. Jak słusznie uznał Sąd Rejonowy powyższe dowody pozwoliły na ustalenie , że obwiniony nieprawidłowo wykonał manewr skrętu w lewo zamierzając wjechać na stację paliw , nie upewnił się czy może wykonać go bezpiecznie, tj. czy nie jest w tym czasie wyprzedzany , w efekcie czego doprowadził do kolizji z wyprzedzającym go motocyklemmarki K.-A. Ś.. W tym zakresie wyżej wskazane dowody , należycie ocenione przez Sąd Rejonowy pozostają spójne i konsekwentne .
Nie jest zasadny podnoszony przez obwinionego zarzut dotyczący niepełności materiału dowodowego ( pkt. 3) . Wbrew wywodom apelacji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy , jak słusznie uznał Sąd Rejonowy pozwolił na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych , a opinia biegłego prawidłowo została oceniona jako jasna , pełna , logicznie przedstawiająca wnioski . Także uwzględniono okoliczność, iżA. Ś.naruszył przepisy ruchu drogowego, co zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem ( IXKa1638)14 – XW26)14) , która to okoliczność absolutnie nie zwalniałaZ. K.z obowiązku zachowania szczególnej ostrożności przy wykonywaniu manewru skrętu w lewo. Uznać zatem należy, że dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne oparte zostały na kompletnym i wystarczającym dla ustalenia odpowiedzialności obwinionego materiale dowodowym.
Dlatego też mając na uwadze powyższe argumenty należało na podstawieart. 109§2kpww zw. zart. 437§1kpkorzec jak w wyroku. Na podstawieart. 119kpww zw. zart. 634kpkzasądzono od obwinionego kwotę 80 zł tytułem kosztów postępowania odwoławczego , na która to kwotę złożyło się 50 zł tytułem wydatków w II instancji ( §3 rozporządzania Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001r. w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania ( Dz. U. nr 118 poz.1269 ) i 30 zł opłaty od wymierzonej kary (art. 8 i 3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23.06.1973r.Dz. U. z 1983r. nr 49 poz.223 ze zmianami ).
Na podstawieart. 627kpkw zw. zart. 119kpwi§ 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348) zasądzono od obwinionegoZ. K.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoA. Ś.kwotę 516.60 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postepowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy dostrzegł , iż pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, który ujawnił się dopiero w toku postepowania odwoławczego i uczestniczył w jednej rozprawie apelacyjnej , złożył spis kosztów opiewający na kwotę 2520 zł . Jednakże w ocenie Sądu Okręgowego brak było okoliczności uzasadniających zasądzenie od obwinionego kosztów zastępstwa procesowego w takiej wysokości . Zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i sądów powszechnych, podzielanym przez tut. Sąd Odwoławczy , zasądzając wynagrodzenie wyższe od minimalnego należy wskazać okoliczności uzasadniające takie postąpienie, a związane z charakterem sprawy, zwiększonym nakładem pracy adwokata oraz wkładem jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia sprawy i rozstrzygnięcia. Oskarżyciel posiłkowy winien przy tym wysokość tych kosztów udokumentować, a jeżeli tego nie uczyni wysokość przedmiotowych kosztów ustala się w oparciu o zasadę wskazaną w§ 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348) . Z przepisów tych wynika , iż Sąd władny jest zatem miarkować kwotę wynagrodzenia, a także stwierdzić brak podstaw do zasądzenia wyższego wynagrodzenia, jeżeli skala aktywności adwokata pozostawała na przeciętnym poziomie. Oczywiste pozostaje przy tym, że chociaż pełnomocnika z wyboru łączy z jego klientem "umowa określająca jego wynagrodzenie w granicach dopuszczalnej szerokiej autonomii i sąd nie powinien ingerować w sferę uprawnień stron tej umowy", to nie oznacza powyższe, że sąd pozbawiony jest możliwości kontroli w tym zakresie (tym bardziej, że przedmiotowe wynagrodzenie zasądzane jest od obwinionego w przypadku jego ukarania w ramach rozstrzygania o wydatkach poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego) oraz że oskarżyciel posiłkowy zwolniony jest od udokumentowania wysokości poniesionych wydatków (vide: postanowienia Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 22 czerwca 2002 r. o sygn. II AKz 393/11 publ. LEX nr 1001377, KZS 2011/9/117, z dnia 30 września 2009 r. sygn. II AKz 643/09 publ. Prok. i Pr.-wkł. 2010/11/41 oraz wyrok tego Sądu z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. II AKa 61/09 publ. KZS 2009/9/100; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r. sygn. I KZP 1/11 publ. OSNKW 2011/5/38; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. II OZ 1113/11 LEX nr 1152247, z dnia 18 maja 2011 r. sygn. I OZ 346/11 LEX nr 990339, z dnia 17 marca 2011 r. sygn. I GZ 66/11 LEX nr 990124).
SSO Krzysztof Sójka