Sąd Okręgowy w Kaliszu
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V U 1341/14
Data wyroku: 2015-01-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Romuald Kompanowski
Słowa kluczowe: Świadczenia Emerytalno-Rentowe
Podstawa prawna: art. 114 ustawy z dnia 17.12.1998 roku o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt VU 1341/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 stycznia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie :
Przewodniczący SSO Romuald Kompanowski
Protokolant Anna Werner-Dudek
po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015 r. w Kaliszu
odwołaniaE. S.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.
z dnia 2 września 2014 r. Nr(...)
w sprawieE. S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.
o wysokość świadczenia
oddala odwołanie

UZASADNIENIE
Wnioskiem z dnia 4 czerwca 2013 r. skierowanym do Sądu Okręgowego w KaliszuE. S.wniósł o ponowne ustalenie wysokości emerytury powołując się na wadliwe ustalenie przez organ rentowy rozmiaru okresu składkowego dokonane w oparciu o błędne zaświadczenie zakładu pracy. Powyższy wniosek Sąd Okręgowy w Kaliszu postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 r. przekazał do rozpoznania organowi rentowemu.
Decyzją z dnia 2 września 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.odmówił ponownego rozpoznania sprawy z uwagi na brak podstaw wymienionych w przepisieart. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyłE. S.powołując się na argumentację zawartą we wniosku z dnia 4 czerwca 2013 r.
Organ rentowy wniósł o jego oddalenie.
Sąd ustalił, co następuje:
Poza sporem pozostaje wydanie przez organ rentowy decyzji przyznającej odwołującemuE. S.prawo do emerytury. Wysokość pobieranego przez odwołującego świadczenia została w 2007 r. skorygowana poprzez zmniejszenie wysokości świadczenia z uwagi na nowe zaświadczenie zakładu pracy wskazujące na niższy niż połowa pełnego etatu wymiar czasu pracy odwołującego w wyszczególnionych w piśmie okresach oraz wypłatę należności we wskazanych miesiącach bez świadczenia pracy gdyż należności te odnosiły się nie do tego miesiąca, w którym następowała wypłata. Dokonując obliczeń rozmiaru okresu składkowego, ZUS wziął pod uwagę przedstawione przez zakład pracy zaświadczenie o wymiarze etatu w poszczególnych miesiącach. W kolejnych wyjaśnieniach składanych przez zakład pracy na żądanie organu rentowego, zakład wyjaśnił, iżE. S.był zatrudniany w niepełnym wymiarze czasu pracy i ten wymiar szczegółowo przedstawił. Efektem tych ustaleń była decyzja z dnia 28 sierpnia 2007 r. Przyjęty w tej decyzji okres składkowy to 52 lata i 6 miesięcy. W kolejnym nadesłanym do ZUS piśmie zakład pracy sprostował wcześniejsze dane wskazując, iż w grudniu 1988 r wymiar czasu pracy odwołującego wynosił 0,81 etatu a we wrześniu 1992 r. – 0,59 etatu. Ponownie zakład wyjaśnił, iż wypłata należności w niektórych miesiącach nie wynikała ze świadczenia pracy ale rozliczeń za poprzednie miesiące. Powyższe pismo zakładu odniosło ten skutek, iż organ rentowy decyzją z dnia 3 grudnia 2008 r. ponownie przeliczył wysokość emerytury zwiększając okres składkowy o kolejne dwa miesiące. Do wniosku z dnia 4 czerwca 2013 r. nie zostały dołączone jakiekolwiek dokumenty obrazujące inny okres składkowy niż ten podany w latach 2007 - 2008 przez zakład pracy.
Sąd zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie zachodziła konieczność merytorycznego rozpoznania sprawy i wydanie wyroku. Organ rentowy bowiem co do wnioskuE. S.złożonego w dniu 4 czerwca 2013 r., zawarł swoje stanowisko odmawiające uwzględnienia zawartych w tym piśmie roszczeń wydając decyzję odmawiającą ponownego rozpoznania sprawy.
W tym przypadku sąd ubezpieczeń społecznych - związany generalną dyrektywą (art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) rozpatrywania odwołań od decyzji ZUS zobowiązany jest do merytorycznego zbadania przesłanek, którymi kierował się organ rentowy, nie uwzględniając żądania ubezpieczonego w przedmiocie ponownego ustalenia prawa do emerytury. W konsekwencji w razie stwierdzenia, że nie przedstawiono nowych dowodów lub nie ujawniono okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji, odwołanie należy oddalić (art. 47714§ 1 k.p.c.) ze względu na stwierdzenie niespełnienia ustawowych podstaw wznowienia postępowania rentowego (zob. wyrok SN z dnia 18 lutego 2003 r., II UK 139/02, OSNPUSiSP 2004, nr 7, poz. 128 oraz postanowienia SN: z dnia 22 czerwca 2004 r., II UK 404/03, OSNPUSiSP 2005, nr 4, poz. 58 i z dnia 13 grudnia 2005 r., II UK 61/05, OSNPUSiSP 2006, nr 23-24, poz. 371), a nie odrzucić z powodu podniesienia zarzuturei iudicatae(art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.).
W niniejszej sprawie ani w toku postępowania przed ZUS ani w toku postępowania przed sądem wnioskodawca nie powołał się na nowe okoliczności ani też nie wskazał nowych dowodów. Tym samym nie miały miejsca przesłanki o jakich jest mowa wart. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U z 2013 r. poz.1440 z póź.zm.)
Odwołanie jako nieuzasadnione podlegało więc oddaleniu.