Sąd Rejonowy w Giżycku
V Zamiejscowy Wydział Karny w Węgorzewie
Sygnatura akt: V K 18/15
Data wyroku: 2015-03-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Sienkiel
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art.158§1 kk, art.245kk
Teza: skazanie za udział w pobiciu, groźbę bezprawną wobec świadka

Sygn. akt V K 18/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 04 marca 2015 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie w składzie:

Przewodniczący – SSR Dorota Sienkiel
Protokolant – st. sekr. sąd. Danuta Betlej
w obecności Prokuratora -------------------
po rozpoznaniu w dniu 04 marca 2015 r., na rozprawie
sprawy
1.P. K.
urodzonego (...)wW.
synaZ.iT.z d.T.
2.P. T.
urodzonego (...)wW.
synaA.iM.z d.K.
oskarżonych o to, że: W dniu 14 listopada 2014 r. wW.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu, publicznie i bez powodu okazując rażące lekceważenie porządku prawnego wzięli udział w pobiciuM. S. (1)poprzez zadawanie mu uderzeń pięściami w twarz i głowę oraz popychanie, czym spowodowali u niego obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy tj. obrzęku i otarcia naskórka łuku brwiowego prawego, policzka lewego i okolicy skroniowej lewej oraz drobne rany wargi dolnej i śluzówki przedsionka jamy nosowej narażając w/w na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania skutku określonego wart. 157 par 1 kk, a nadto w celu wywarcia wpływu na świadkuM. S. (1)grozili mu pobiciem w przypadku powiadomienia przez niego organów ścigania o popełnionym na jego szkodę przestępstwie, przy czyn groźba ta wzbudziła w nim realną obawę, że zostanie spełniona, przy czymP. K.zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, za które był już skazany,

tj.  
P. K.
            o czyn zart. 158 §1 kkw zb. zart. 245 kkw zw. zart. 57 a §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw zw. zart. 64 §1 kk

zaś  
P. T.
            o czyn zart. 158 §1 kkw zb. zart. 245 kkw zw. zart. 57 a §1 kkw zw. zart. 11 §2 kk

1
OskarżonychP. K.iP. T.uznaje za winnych popełnienia zarzucanego im czynu i za to na podstawieart. 158 §1 kkw zb. zart. 245 kkw zw. zart. 57 a §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw zw. zart. 64 §1 kkw stosunku do oskarżonegoP. K.oraz na podstawie zart. 158 §1 kkw zb. zart. 245 kkw zw. zart. 57 a §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw stosunku do oskarżonegoP. T.skazuje ich, zaś na podstawieart. 245 kkw zw. zart. 11 §3 kkwymierza im kary po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności.

2
Na podstawieart. 57 a §2 kkorzeka wobec oskarżonych środek karny w postaci nawiązki po 500,00 (pięćset) złotych na rzecz pokrzywdzonegoM. S. (1).

3
Zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 120,00 (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie po 70,00 (siedemdziesiąt) złotych.

­Sygn. akt V K 18/15

UZASADNIENIE
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
M. S. (1)jest mieszkańcemW., ma 20 lat. W dniu 14 listopada 2014r. w godzinach popołudniowych przebywał w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych mieszczącym się w budynkuZakładu (...)naul. (...)wW.. Po godzinie 17:30 wyszedł wraz z kolegami przed budynek na przerwę w zajęciach. Tam zaczepili goP. T.iP. K..P. T.zaczął popychać rękamiM. S. (1), uderzając go rękami w plecy. NastępnieP. T.iP. K.zaczęli bićM. S. (1)pięściami w twarz i głowę. W czasie zajścia krzyczeli do niego, że jest sprzedawczykiem, ponieważ zeznawał w sądzie na niekorzyść ich kolegów. Nadto groziliM. S. (1)ponownym pobiciem w przypadku, gdyby powiadomił o tym zdarzeniu organy ścigania. OstatecznieM. S. (1)udało się wyrwać napastnikom i uciec do budynku szkoły.
W wyniku zdarzeniaM. S. (1)doznał obrażeń w postaci stłuczenia głowy tj. obrzęku i otarcia naskórka łuku brwiowego prawego, policzka lewego i okolicy skroniowej lewej oraz drobnych ran wargi dolnej i śluzówki przedsionka jamy ustnej. Obrażenia te naruszyły prawidłową czynność narządów ciała na czas nie przekraczający siedmiu dni.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyjaśnieńP. K.(k. 105v),P. T.(k. 105v, 26,39), zeznań świadków:M. S. (1)(k.1-3),M. S. (2)(k. 9-10),R. M.(k. 14-15),J. S.(k. 11-12), oraz dokumentów: kserokopii karty informacyjnej udzielenia pomocy doraźnej (k.4), protokołu oględzin osoby (k. 6-7 ), opinii lekarskiej (k. 16).
OskarżonyP. K.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podał jednocześnie, że nie pamięta, jak doszło do pobiciaM. S. (1), ponieważ był wtedy nietrzeźwy Cały dzień spędził zP. T., z którym spożywał alkohol. O tym, że pobiłM. S. (1)dowiedział się od policjantów prowadzących postępowanie. (wyjaśnieniaP. K.k. 105v)
OskarżonyP. T.również przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i jednocześnie odmówił składania wyjaśnień. Potwierdził odczytane mu wyjaśnienia, które złożył w toku postępowania przygotowawczego. Nie wykluczył wówczas, że uderzyłM. S. (1), jednocześnie jednak stwierdził, iż głównie go wyzywał. Podał nadto, że niewiele pamięta z dnia zdarzenia, ponieważ był wtedy pod wpływem alkoholu. Przyznał również, że pretekstem do pobicia było to, żeM. S. (1)zeznawał w sądzie na niekorzyść jego kolegów.(wyjaśnieniaP. T.k. 105v, 26,39)
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnieniom obu oskarżonych w zakresie, w jakim przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu, należało dać wiarę, odpowiadają bowiem ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd i znajdują pełne potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, w tym przede wszystkim w zeznaniach pokrzywdzonegoM. S. (1)(k. 1-3), w relacjach bezpośrednich świadków zdarzenia:M. S. (2)(k. 9-10),R. M.(k. 14-15) oraz świadkaJ. S.(k. 11-12).R. M.był naocznym świadkiem tego, jakM. S. (1)został zaatakowany przez dwóch nieznanych mu mężczyzn. Widział, że napastnicy szarpali i bili pokrzywdzonego.M. S. (2)był natomiast świadkiem tego, jak jego kolega uciekał przez goniącymi goP. K.iP. T.. Zauważył, że pokrzywdzony miał wówczas zakrwawioną twarz.J. S., ojciec pokrzywdzonego, przebieg zajścia znał z relacji syna, widział jednakże obrażenia na jego twarzy, gdyżM. S. (1)po pobiciu zadzwonił po ojca, by ten odebrał go ze szkoły.
Nadto relacje wymienionych wyżej osób w całej swojej rozciągłości korespondują z dokumentami zebranymi w toku sprawy, a w szczególności z kserokopią karty informacyjnej udzielenia pomocy doraźnej (k.4), protokołem oględzin osoby (k. 6-7 ). Strony nie kwestionowały tych dokumentów, nie zaszły też żadne inne okoliczności mogące podważyć ich autentyczność jak i prawdziwość treści w nich zawartych. Wobec tego Sąd uznał dowody wynikające z tych dokumentów za zgodne z prawdą i dał im wiarę.
Obrażenia, jakich doznał pokrzywdzonyM. S. (1)w postaci stłuczenia głowy tj. obrzęku i otarcia naskórka łuku brwiowego prawego, policzka lewego i okolicy skroniowej lewej oraz drobnych ran wargi dolnej i śluzówki przedsionka jamy ustnej, zostały przez biegłego zaliczone do lekkich, naruszających prawidłową czynność narządów ciała na czas nie przekraczający siedmiu dni. Zdaniem biegłego wymienione obrażenia mogły powstać w wyniku działania narzędzia tępego, mogły to być uderzenia zadane pięściami napastników(opinia lekarska, k. 26).Sąd w pełni dał wiarę opinii biegłego, gdyż jest ona jasna, pełna, oparta na zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej, sporządzona w oparciu o wiedzę medyczną i doświadczenie zawodowe.
Reasumując, ustalony stan faktyczny prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w dniu 14 listopada 2014 roku wW.P. K.iP. T.działając wspólnie i w porozumieniu, wzięli udział w pobiciuM. S. (1). Pobiciem w rozumieniuart. 158 § 1 kkjest czynna napaść dwóch lub więcej osób na inną osobę lub osoby, przy czym w zdarzeniu tym występuje wyraźny podział ról na napastników i napadniętych (broniących się). Karalny jest jedynie udział w takim zajściu, którego intensywność i agresywność osób uczestniczących stwarza poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego (por. A. Marek,Komentarz do art. 158 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Marek,Kodeks karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV).. Przepis nie określa sposobu udziału w pobiciu, co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę (inne osoby), jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku wskazanego wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kk. Odpowiedzialność za udział w pobiciu ma bowiem charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej.(por. postanowienie SN z dnia 22.04.2009r., IV KK 14/09; wyrok SA w Krakowie z dnia 13.02.2008r., II AKa 5/08, KZS 2008/3/31, Prok.i Pr.-wkł. 2008/9/23). W sprawie niniejszej narażenie pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania skutku określonego wart. 157§1 kkwyrażało się przede wszystkim tym, że uderzenia były kierowane również na głowę bitego mężczyzny, a także były zadawane pięściami.
NiewątpliwieP. K.iP. T.podejmując działania na szkodęM. S. (1)działali wspólnie i w porozumieniu. Wedle powszechnie przyjmowanego w piśmiennictwie i orzecznictwie poglądu jurydyczna istota współsprawstwa zasadza się na stworzeniu podstaw do przypisania każdemu ze współsprawców całości popełnionego wspólnie przez kilka osób przestępstwa, a więc także tego, co zostało realizowane przez innych współdziałających, przy czym każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność tak, jak gdyby sam „wykonał” czyn zabroniony (a więc zrealizował jego znamiona w całości własnoręcznie), niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających(por. wyrok SA w Krakowie z 15 stycznia 2003 r., II Aka 353/02, Prok. i Pr. 2003, z. 9, poz. 18; wyrok SA w Lublinie z 15 czerwca 2000 r., II Aka 70/00, Prok. i Pr. 2001, z. 5, poz. 24).Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy skonstatować należy, że sprawcy przedmiotowego pobicia niewątpliwie działali ze sobą w porozumieniu, mieli wspólny cel. Każdy z napastników przedsiębrał środki zmierzające do dokonania pobicia, każdy zadawał ciosy jednocześnie, nie sprzeciwiając się działaniom podejmowanym na wspólny rachunek przez drugiego ze sprawców, w pełni je aprobując.
Nadto zachowanie obu oskarżonych wyczerpało również znamiona czynu stypizowanego wart. 245 kk. Przedmiotem ochrony tego przepisu jest zarówno niezakłócona realizacja zadań wymiaru sprawiedliwości, jak i wolność oraz nietykalność wymienionych w nim osób, które, spełniając obowiązki określone prawem, przyczyniają się do realizacji tych zadań i z tego powodu powinna im być zapewniona ochrona prawna. Penalizacji podlega używanie przemocy lub groźby bezprawnejw celu wywarcia wpływuna świadka, biegłego, tłumacza, oskarżyciela albo oskarżonego lub dopuszczenie się naruszenia nietykalności cielesnej w związku z ich czynnościami. Jest to zatem przestępstwo kierunkowe, charakteryzujące się zamiarem o szczególnym zabarwieniu, którego celem jest wywarcie wpływu na osoby wymienione w tym artykule w kierunku pożądanym przez sprawcę przestępstwa zart. 245 kk. Przyjmuje się, że przestępstwo określone wart. 245 kkmoże być popełniane przeciwko wymienionym w nim osobom także w czasie, kiedy nie nabyły jeszcze formalnie statusu procesowego świadka(Marek A. Komentarz do art. 245 Kodeksu karnego,  Komentarz do art. 245 kk , Komentarz pod red. Oktawii Górniok LexisNexis, Warszawa 2004). Ustalenia w tym zakresie oparto na relacji pokrzywdzonegoM. S. (1), który podał, że w trakcie zadawania uderzeń napastnicy grozili ponownym pobiciem, w przypadku, gdyby zdecydował się zawiadomić organ ścigania o tym zdarzeniu. Nie ma podstaw, by odmówić mu wiary w tym zakresie, skoro odnośnie okoliczności pobicia jego zeznania znalazły pełne potwierdzenie w relacjach innych świadków. Niewątpliwie groźby pobicia kierowane pod adresemM. S. (1)mogły wzbudzić w nim uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, skoro sprawcy już raz to zrobili. Nadto pokrzywdzony wiedział, że obaj oskarżeni byli wcześniej karani sądownie, w tymP. K.za czyn zart. 158§1 kk, za popełnienie którego odbył karę pozbawienia wolności (zeznaniaM. S.k. 3-3v)
ZarzucanyP. K.iP. T.czyn miał charakter chuligański (art. 57a§1 kk). Zgodnie bowiem zart. 115 § 21 kk, występkiem o charakterze chuligańskim jest występek polegający m. in. na umyślnym zamachu na zdrowie, jeżeli sprawca działa publicznie i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego. OskarżeniP. K.iP. T.dopuścili się zarzucanego im czynu działając publicznie, tj. w pobliżu szkoły w trakcie zajęć, gdzie ich działanie mogło być postrzegane przez bliżej nieokreśloną liczbę osób. Oskarżeni podjęli atak na pokrzywdzonego z oczywiście błahego powodu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażany był pogląd, że kwestia, czy powód działania sprawcy był oczywiście błahy, powinna być rozstrzygana na tle porównania wagi przyczyny zewnętrznej, która pobudziła sprawcę do przestępnego działania, z rodzajem i sposobem tego działania. Jeżeli porównanie tych faktów wskazywałoby na to, że działanie sprawcy przedstawia się jako reakcja odwetowa rażąco niewspółmierna do przyczyny zewnętrznej, a więc jeżeli sprawca wykorzystuje zaistniałą przyczynę zewnętrzną jako pretekst do swego agresywnego wyładowania się wyrządzającego szkodę pokrzywdzonemu, to należy uznać, iż w rozumieniu powszechnym powód działania sprawcy był oczywiście błahy [zob. wyrok SN z dnia 25 października 1974 r., Rw 496/74, OSNKW 1975, nr 1, poz. 16].
Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że podany przez oskarżonych powód, dla którego zaatakowali pokrzywdzonego, był jedynie nieadekwatnym pretekstem do ich agresywnego zachowania. W końcu okoliczność, czy pokrzywdzony współpracował z organami ścigania w innej sprawie, nie dotyczyła ich nawet bezpośrednio. Jednocześnie swoim zachowaniem obaj oskarżeni okazali rażące lekceważenie porządku prawnego, miało więc ono charakter chuligański.
Nie ulega również wątpliwości, żeP. K.czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego wart. 64§1 kk. Jednym z warunków, od spełnienia którego uzależniona jest możliwość przyjęcia, iż sprawca danego czynu dopuszcza się go w warunkach powrotu do przestępstwa unormowanych wart. 64§1 kkjest ustalenie, że został on uprzednio skazany za umyślne przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 6 miesięcy i że odbył karę co najmniej w takiej wysokości. Podstawę recydywy specjalnej podstawowej określonej wart. 64§1 kkmoże stanowić odbycie kary pozbawienia wolności orzeczonej za uprzednie przestępstwo nie tylko w całości, ale także w części, jeżeli tylko sprawca odcierpiał faktycznie co najmniej 6 miesięcy kary. Jest przy tym całkowicie obojętne, jakie były powody nieodbycia kary w całości. Warunek "odbycia co najmniej 6 miesięcy kary" jest spełniony także wówczas, gdy sprawca odbywał karę z przerwami( uchwała z 30 grudnia 1978 r., VII KZP 45/78, OSNKW 1979, z. 3, poz. 19; uchwała składu siedmiu sędziów z 17 września 1991 r., I KZP 17/91, OSNKW 1992, z. 1-2, poz. 1, Majewski J. komentarz Zakamycze 2004 Komentarz do art. 64 Kodeksu karnego).P. K.odbył karę 1 roku pozbawienia wolności, orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Suwałkach z dnia 14 września 2011r. w sprawie VII K 42/11 za czyn zart. 158§1 kk. W okresie od 27 sierpnia 2013r. do 7 października 2013r. wykonywał ją w systemie dozoru elektronicznego, zaś w okresie od 24 października 2013r. do 13 września 2014r. po odwołaniu dozoru elektronicznego, odbył pozostałą część kary(obliczenie kary i zawiadomienie o zwolnieniu ze sprawy, k. 106, 106).
Mając powyższe na uwadze, Sąd uwzględnił wniosek prokuratora złożony w trybieart. 335§1 kpki orzekł karę zgodnie z uzgodnieniami dokonanymi z oskarżonymi.
Przy wymiarze kary wobec obu oskarżonych Sąd wziął pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień ich zawinienia.P. K.iP. T.działali przy tym z pełną premedytacją, kierowali ciosy przede wszystkim na twarz pokrzywdzonego. Sąd miał na uwadze również uprzednią karalność obu oskarżonych(karty karne - k. 55-66, 57-58 ).Nadto Sąd przy wymiarze karyP. K.wziął pod uwagę to, że ten oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkachart. 64§1 kk, zaledwie dwa miesiące po odbyciu kary pozbawienia wolności w sprawie sygn akt VIIK 42/11. Okolicznością dodatkowo obciążającąP. T.było natomiast to, że to on zainicjował zajście, popychając kilkakrotnie pokrzywdzonego(zeznaniaM. S.k. 2v).
Art. 69§4 kkprzewiduje bezwzględny zakaz warunkowego zawieszenia kary ograniczenia wolności lub grzywny orzeczonej wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim, przy jednoczesnym dopuszczeniu możliwości warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy takiego występku ale tylko wtedy, gdy zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Takich szczególnych okoliczności w odniesieniu doP. K.iP. T.w przedmiotowej sprawie Sąd się nie dopatrzył. W realiach sprawy niniejszej nie sposób przyjąć bowiem, że zachodzi pozytywna prognoza co do przestrzegania przez oskarżonych porządku prawnego w przyszłości. Zdaniem Sądu jedynie odseparowanie obu oskarżonych od społeczeństwa na wskazany okres czasu i poddanie go procesowi resocjalizacji w ramach kary pozbawienia wolności winno spełnić funkcje zapobiegawcze i wychowawcze kary.
Jednocześnie na podstawieart. 57a§ 2 kkwobecP. K.iP. T.orzeczono obligatoryjny środek karny w postaci nawiązki na rzeczM. S. (1)w kwotach po 500 zł. Orzeczenie nawiązki jest w tym przypadku obligatoryjne (gdy nie orzeka się obowiązku naprawienia szkody), zaś obowiązujące przepisy nie przewidują odstępstw od tej zasady. Jednocześnie zdaniem Sądu wymieniona suma pozostaje adekwatna do okoliczności przedmiotowego zdarzenia oraz obrażeń ciała odniesionych przez pokrzywdzonego.
O kosztach sądowych orzeczono stosownie do treściart. 627 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych( Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).