Sąd Okręgowy w Lublinie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 589/13
Data wyroku: 2015-06-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON

Sygn. akt VII U 589/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 czerwca 2015 roku.
Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie: Przewodnicząca: Sędzia S.O. Grażyna Cichosz
Protokolant:   p.o. prot. sąd. Joanna Zdunek
po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 roku w Lublinie
sprawy z wnioskuW. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wL.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy
na skutek odwołaniaW. M.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wL.
z dnia 18 stycznia 2013 roku znak:(...)

I
zmienia zaskarżoną decyzję i przyznajeW. M.prawo renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 grudnia 2012 roku do dnia 22 października 2016 roku;

II

    zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wL.na rzeczW. M.kwotę(...)(...)) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sygn. akt VII U 589/13

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 18 stycznia 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.odmówiłW. M.prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, gdyż wnioskodawca nie został uznany za niezdolnego do pracy orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 14 stycznia 2013 roku.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyłW. M.wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Powoływał się na postępującą(...).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie argumentując jak w zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje:
W. M.do 30 listopada 2012 roku był uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (okoliczność bezsporna).
Wnioskodawca w dniu 8 listopada 2012 roku złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (k. 213 akt ZUS). Po przebadaniu przez lekarza orzecznika ZUS w dniu 14 grudnia 2012 roku nie został uznany za niezdolnego do pracy (k. 221 akt ZUS). Na skutek wniesionego sprzeciwu został poddany badaniu przez komisję lekarską ZUS, która orzeczeniem z dnia 14 stycznia 2013 roku nie uznała go za niezdolnego do pracy (k. 226 - akta ZUS).

W. M.cierpi na(...)
(...)
(...)U wnioskodawcy występuje suchy męczący kaszel, duszność wysiłkowa, a okresowo również spoczynkowa, bóle w klatce piersiowej oraz bóle głowy. Przy wspomaganiu farmakologicznym odczyt spirometrii jest prawidłowy jednak występują zmiany osłuchowe w płucach. Badania diagnostyczne potwierdzają rozległe zmiany w płucach. Stanowią one przeciwskazanie do pracy fizycznej. Z tego powodu wnioskodawca jest nadal częściowo niezdolny do pracy do 22 października 2016 roku.(...)nie powoduje istotnych powikłań narządowych, poddaje się leczeniu farmakologicznemu i nie ma wpływu na niezdolność do pracy. (opinie biegłych – k. 18, 33, 55, 65).
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o powołane dowody z dokumentów niekwestionowane przez strony, które uznał za wiarygodne. W wydanych opiniach biegli z zakresu chorób płuc jednoznacznie stwierdzili, że stopień zaawansowania(...)u wnioskodawcy stanowi kategoryczne przeciwskazanie do podjęcia pracy fizycznej, co powoduje nadal częściową niezdolność do pracy na okres 2 lat od daty badania. Jego stan zdrowia ponadto nie uległ poprawie w porównaniu do okresu przed 30 listopada 2012 roku. Co więcej organ rentowy nie wnosił zastrzeżeń do ostatniej opinii biegłego specjalisty chorób płuc (k. 83v).
Specyfika oceny dowodu z opinii biegłych wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez Sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Odwołanie się przez Sąd do tych kryteriów oceny stanowi więc wystarczające i należyte uzasadnienie przyczyn uznania opinii biegłych za przekonujące (wyrok SN z 7 kwietnia 2005 r., II CK 572/04, opubl. w LEX nr 151656). Wnioski środka dowodowego w postaci opinii biegłego mają być jasne, kategoryczne i przekonujące dla Sądu, jako bezstronnego arbitra w sprawie, dlatego gdy opinia biegłego czyni zadość tym wymogom, co pozwala uznać znaczące dla istoty sprawy okoliczności za wyjaśnione, to nie zachodzi potrzeba dopuszczania dowodu z dalszej opinii biegłych (wyrok SN z 21 listopada 1974 r., II CR 638/74, opubl. w OSP 1975/5/108). Wydane w sprawie opinie spełniają te kryteria.
OdwołanieW. M.zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1440) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:
1) jest niezdolny do pracy,
2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,
3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 i 7 ustawy albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.
Pojęcie niezdolności do pracy zdefiniowane zostało w art. 12 cytowanej ustawy, który to przepis stanowi, iż niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
W związku z tym, że wnioskodawca do 30 listopada 2012 roku był uprawniony do renty z tytułu niezdolności do pracy jedynie pierwsza ze wskazanych przesłanek była sporna w niniejszym postępowaniu. Powyżej przedstawiony stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, żeW. M.jest nadal częściowo niezdolny do pracy do 22 października 2016 roku. Zaskarżoną decyzję należało zatem zmienić przyznając mu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres stwierdzonej niezdolności do pracy.
Orzeczenie o kosztach procesu uzasadnia przepisart. 98 k.p.c.w zw. zart. 108 §1 k.p.c.oraz§12 ust. 2w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.). Ustalając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika przy przyjęciu podstawowej stawki Sąd miał na uwadze rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz nakład jego pracy.
Z powyższych względów, na podstawie powołanych przepisów orazart. 47714§2 k.p.c., Sąd orzekł jak w sentencji.