Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 213/15
Data wyroku: 2015-06-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Edyta Gajgał Andrzej Wieja, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Dokumentom
Podstawa prawna: art. 270 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 213/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Tekieli (spr.)
Sędziowie  SO Edyta Gajgał SO Andrzej Wieja
Protokolant  Konrad Woźniak
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Roberta Remiszewskiego
po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 roku
sprawyA. G.iJ. S.
oskarżonych zart. 270 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 20 stycznia 2015 r.  sygn. akt II K 1400/14

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonychA. G.iJ. S.w ten sposób, że:

1
na podstawieart. 69 §1 kkiart. 70 §1 pkt 2 kkwarunkowo zawiesza oskarżonemuA. G.wykonanie orzeczonej wobec niego kary ograniczenia wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata;

2
na podstawieart. 69 §1 kkiart. 70 §1 pkt 2 kkwarunkowo zawiesza oskarżonemuJ. S.wykonanie orzeczonej wobec niego kary grzywny na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze: odA. G.w kwocie 130 złotych, odJ. S.w kwocie 170 złotych.

UZASADNIENIE

A. G.został oskarżony o to, że w dniu 22 października 2013 roku wJ.podrobił, w celu użycia za autentyczną, umowę dzierżawy zawartą pomiędzy(...) sp. z o.o.w organizacji z siedzibąS.(...),(...)-(...) W., aI. Ś., poprzez nakreślenie podpisuI. Ś.w miejscu przeznaczonym dla wydzierżawiającego

tj. o czyn zart. 270 § 1 k.k.

J. S.został oskarżony o to, że w okresie od października 2013 roku do 4 grudnia 2013 roku wO.w VIII Wydziale Gospodarczym KRS Sądu Rejonowego wO.w Urzędzie Skarbowym działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc Prezesem Zarządusp. z o.o. (...)użył jako autentyczny podrobiony dokument w postaci umowy dzierżawy z dnia 22 października 2013 roku zawartej pomiędzy(...) sp. z o.o.w organizacji z siedzibąS.(...),(...)-(...) W., aI. Ś.,

tj. o czyn zart. 270 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 1400/14:

I
oskarżonegoA. G.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, to jest występku zart. 270 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 270 § 1 k.k., wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 20 (dwadzieścia) godzin miesięcznie;

II
na podstawieart. 44 § 1 k.k., orzekł przepadek umowy, znajdującej się w aktach sprawy na k. 111-112;

III
oskarżonegoJ. S.uznał za winnego tego, iż w nieustalonym dniu pomiędzy 22 października a 4 grudnia 2013 roku przesłał do Sądu Rejonowego w Olsztynie i Urzędu Skarbowego wO.dwa komplety dokumentacji, każdy z nich zawierający kopię umowy dzierżawy, datowanej na 22 października 2013 roku, pomiędzy(...) sp. z o.o.w organizacji wS.iI. Ś., na którejA. G.podrobił podpis wydzierżawiającej, jako kopie autentycznej umowy, to jest występku zart. 270 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 270 § 1 k.k., wymierzył mu karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając jedną stawkę na 20 (dwadzieścia) złotych;

IV
na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 633 k.p.k., zasądził od oskarżonegoJ. S.na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w części ½ w kwocie 210 złotych, w tym, na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, wymierzył mu 160 złotych opłaty;

V
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k., zwolnił oskarżonegoA. G.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa przypadających na niego kosztów sądowych.

Apelację od powyższego wyroku złożyli obrońcy oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoJ. S.w złożonej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mogący mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że:

- w dniu 22 października 2013r.A. G.w obecnościJ. S.podrobił umowę dzierżawy zawartą między(...) Sp. z o.o.w organizacji aI. Ś.poprzez nakreślenie podpisuI. Ś.w miejscu przeznaczonym dla wydzierżawiającego;
- w okresie od października 2013 r. do 04 grudnia 2013r.J. S.wiedział, iż składając wO.w VIII Wydziale Gospodarczym KRS Sądu Rejonowego wO.i w Urzędzie Skarbowym wO.umowę dzierżawy zawartą między(...) Sp. z o.o.w organizacji aI. Ś., posługuje się umową na którejA. G.podrobił podpisI. Ś.;
- oskarżonyA. G.wiedział, żeJ. S.był prezesem zarządu Spółki(...)przed miesiącem lutym 2014r. i osoby te znały się przed tą datą.

2
Mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 7w zw. zart. 2 § 1 pkt.1, § 2 i art. 4 kpkpoprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez nieobiektywne uznanie, że oskarżonyA. G.podrobił podpisI. Ś.w obecnościJ. S., który następnie wiedząc, iż podpisI. Ś.został podrobiony przezA. G., posłużył się kserokopią umowy dzierżawy w postępowaniu o rejestracjęSpółki (...) sp. z o.o.w KRS i przed Urzędem Skarbowy.

W przypadku nie uwzględnienia przez Sąd II instancji powyższych zarzutów podniósł również zarzut:

3
Obrazy prawa materialnego, a mianowicieart. 66 i 67 kkiart. 270 §2a kkpolegający na ich nie zastosowaniu i uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa zart. 270 § 1 kki wymierzeniu mu kary, w sytuacji gdy czyn przypisany oskarżonemu stanowi wypadek mniejszej wagi, o którym mowa wart. 279 §2a kkoraz wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne i zachodzą wszystkie wymagane prawem przesłanki do warunkowego umorzenia wobec oskarżonego postępowania karnego.

Podnosząc zarzuty wskazane w punktach 1 i 2 obrońca oskarżonego wniósł o zmianę wyroku w części dotyczącejJ. S.i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy, ewentualnie w przypadku nie uwzględnienia tych zarzutów a uwzględnienia zarzutu 3 wniósł o zmianę wyroku w części dotyczącejJ. S.i warunkowe umorzenia postepowania wobec tego oskarżonego.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł również obrońca oskarżonegoA. G., który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę prawa materialnego polegającego na błędnej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu i uznaniu go za winnego popełnienia przestępstwa zart. 270 § 1 kki wymierzeniu mu kary, w sytuacji gdy czyn przypisany oskarżonemu stanowi wypadek mniejszej wagi, o którym mowa wart. 270 § 2a kk, oskarżony nigdy wcześniej nie był karany za przestępstwo, wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne i zachodzą wszystkie wymagane prawem przesłanki do warunkowego umorzenia wobec oskarżonego postępowania karnego.
Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe umorzenie postępowania karnego toczącego się przeciwko oskarżonemuA. G.na okres próby, przy przyjęciu że czyn zarzucany oskarżonemu stanowi przypadek mniejszej wagi, o którym mowa wart. 270 § 2a kki zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Złożone apelacje w zasadniczej mierze nie zasługiwały na uwzględnienie, spowodowały jednak zmianę orzeczeń w zakresie rozstrzygnięć o karze wobec oskarżonychA. G.iJ. S..
Sąd Okręgowy ocenia, iż wbrew twierdzeniom obu apelacji Sąd Rejonowy realizując zasadę prawdy materialnej przeprowadził w przedmiotowej sprawie prawidłowe postępowanie dowodowe, nie nasuwające żadnych wątpliwości w zakresie ustalenia sprawstwa i winy obu oskarżonych.
Przed przejściem do szczegółowych rozważań wskazać należy, iż analiza całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala na przyjęcie, że Sąd I instancji w sposób wystarczający i pełny zebrał dowody w niniejszej sprawie i należycie je ocenił w ramach zasady wynikającej zart. 7 k.p.k.Ocena ta poprzedzona była ujawnieniem całokształtu okoliczności w sposób podyktowany zasadą prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowiła rezultat rozważenia okoliczności przemawiających na korzyść i niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), a okoliczności rozważono z uwzględnieniem wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i reguł prawidłowego rozumowania (art. 7 k.p.k.). W takiej sytuacji ustalenia Sądu I instancji nie mogły być poddane ingerencji apelacyjnej, zaś Sąd Okręgowy nie zajął odmiennego stanowiska co do sprawstwa i winy oskarżonych odnośnie przypisanych im czynów, skoro przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena dowodów nie jest dowolna, jest natomiast logiczna i przekonywująca, a zatem niepodważalna. Oczywistym jest, iż wybór wiarygodnych źródeł dowodowych był prerogatywą tego Sądu, jako stykającego się bezpośrednio z dowodami i wyrażającego swoje stanowisko z przebiegu całości rozprawy głównej. Tego zaś przekonania opartego na poprawnym rozumowaniu i wnioskowaniu, Sąd Okręgowy nie może kwestionować, jeśli ocena dowodów nie wykroczyła poza granice zakreśloneart. 7 k.p.k.Podkreślić należy, iż odwołanie od orzeczenia zapadłego w I instancji nie powinno polegać jedynie na ponownym przedstawieniu faktów i motywów rozważonych już przez Sąd Rejonowy, bo w takim wypadku nie byłoby to rozpoznawanie odwołania od zapadłego wyroku, a ponowne rozstrzyganie sprawy przez inny sąd, kolejna próba uzyskania orzeczenia pożądanej treści. Kontrola odwoławcza polega na sprawdzeniu trafności ustaleń faktycznych i wniosków z nich wyprowadzanych oraz poprawności stosowania przepisów proceduralnych i prawnomaterialnych. Skarżący nie przedstawili argumentów, które skutecznie mogły podważyć trafne ustalenia Sądu Rejonowego, zaś podnoszone przez skarżących zarzuty stanowią jedynie wyraz subiektywnego przekonania autorów apelacji, nie znajdującego odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy.
W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy odniósł się do apelacji obrońcyJ. S.w zakresie kwestionującym sprawstwo tego oskarżonego odnośnie przypisanego mu czynu, jako najdalej idącej.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut obrazy przepisów prawa procesowego regulujących zasady zbierania i oceny dowodów, a toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 2 § 1 pkt 1, § 2 i art. 4 k.p.k.ani wynikających z niego błędów w ustaleniach faktycznych.
Negując prawidłowość oceny, której dokonał Sąd orzekający, skarżący obrońca wskazuje na wadliwość poczynionych w jej następstwie ustaleń faktycznych. Dla skuteczności tak skonstruowanego środka odwoławczego nie jest jednak wystarczające samo wykazywanie, że określona grupa dowodów pozwala na przyjęcie, iż zdarzenie mogło mieć inny przebieg. Należy bowiem wykazać, którym wskazaniom wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego uchybił sąd orzekający, czyniąc kwestionowane ustalenia.
W ocenie Sądu Okręgowego, złożona apelacja nie mogła podważyć trafnych ustaleń Sądu Rejonowego.
Wskazać należy, iż co do przeprowadzonych w toku rozprawy głównej dowodów Sąd Rejonowy wypowiedział się szczegółowo w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zaś uzasadnienie to w pełni odpowiada wymogom stawianym przez przepisart. 424 § 1 k.p.k.Oceniając zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadkówI. Ś.,W. K.iR. C.oraz wyjaśnienia oskarżonych, Sąd meriti nie naruszył żadnego przepisu procesowego i dokonał oceny, która jest logiczna, a zatem przekonująca, toteż zasługuje na akceptację. Apelacja obrońcyJ. S.w tym zakresie, mimo iż wskazuje na naruszenie w toku wyrokowania szeregu przepisów procesowych, sprowadza się w istocie do zwykłej polemiki z oceną dowodów przeprowadzoną w pierwszej instancji i dokonanymi na tej podstawie ustaleniami faktycznymi. Skarżący polemizując z oceną dokonaną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przedstawia wyłącznie własną ocenę dowodów.
Sąd Rejonowy czyniąc ustalenia faktyczne trafnie odrzucił jako niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonegoJ. S.zaprzeczającego, by miał dopuścić się przypisanego mu zachowania, w szczególności by wiedział o fakcie podrobienia umowy przezA. G.. U podstaw uznania za wartościowe wyjaśnień współoskarżonego złożonych w toku postępowania przygotowawczego leżało stwierdzenie, że są one naturalną, spontaniczną wypowiedzią, a nie wersją zdarzeń przygotowaną na potrzeby procesu. Nieścisłości, usprawiedliwienia, wahania w wypowiedzi tego oskarżonego złożonej w dniu 14 maja 2014 r. Sąd I instancji właściwie ocenił jako wynikające ze szczerości i braku chęci wpłynięcia na wynik procesu. W pełni uprawniona była dokonana przez Sąd Rejonowy ocena, iż to pierwsza relacja tego oskarżonego zasługuje na wiarę, nie zaś późniejsze jego wyjaśnienia złożone przed Sądem. Teza sformułowana w apelacji, że o zdyskwalifikowaniu tych wyjaśnieńA. G.jako wiarygodnych powinien decydować fakt, że wyjaśniając przed Sądem oskarżony ten odmiennie opisał przebieg wydarzeń, stanowi wyłącznie polemikę z prawidłowo przeprowadzoną przez Sąd I instancji oceną tego dowodu, zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Podobnie rzecz się ma jeśli chodzi o kolejną sugestię skarżącego, a mianowicie okoliczność, że określenie „prezes spółkiJ.”, którym posłużył sięA. G.wyjaśniając w postępowaniu przygotowawczym, mogło dotyczyć innej osoby aniżeliJ. S.. Sugestia ta nie została poparta żadnymi przekonującymi i rzeczowymi argumentami, nie sposób zatem uznać ją za uprawnioną. W konsekwencji, nie jest to argument przemawiający przeciwko ustaleniu Sądu Rejonowego, iż oskarżonyJ. S.był obecny podczas podrabiania podpisuI. Ś..
Przekonująco również Sąd Rejonowy uzasadnił, dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniomA. G.w toku postępowania sądowego. Ocena ta jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś Sąd Okręgowy w całości ją podziela. Sąd Rejonowy w toku rozprawy głównej nie tylko słyszał wyjaśnienia tegoż oskarżonego, ale i obserwował go. Wrażenia odniesione podczas bezpośredniego kontaktu z osobą przesłuchiwaną mają bardzo istotne znaczenie dla prawidłowej oceny wiarygodności tego dowodu. Przekonania, jakie wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, opartego na poprawnym rozumowaniu i wnioskowaniu sąd odwoławczy nie może kwestionować. Podobnie słusznie Sąd Rejonowy odmówił wiary zeznaniom świadkówR. C.iW. K., którzy mogli obawiać się konsekwencji swojego zachowania, zatem zaprzeczyli, by byli obecni przy podpisywaniu się na umowie przezA. G.nazwiskiem kuzynki. W tym kontekście wyjaśnienia oskarżonegoJ. S., w których zaprzeczył on swojemu sprawstwu, prawidłowo zostały uznane za przyjętą przez niego linę obrony.
Reasumując, w niniejszej sprawie zostało w sposób jednoznaczny i pewny ustalone, że oskarżonyJ. S.dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa. Dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów w żadnym razie nie jest dowolna, ocenione – zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego dowody mają jednoznacznie obciążającą wymowę i świadczą o sprawstwie i winie oskarżonego. Odmienne wywody zaprezentowane w tej kwestii przez obrońcę oskarżonego stanowią wyłącznie polemikę z prawidłowo przeprowadzoną przez Sąd Rejonowy analizą i dlatego nie zasługują na uwzględnienie.
Chybione są zarzuty naruszenia prawa materialnego, podniesione w apelacjach obu obrońców. Nie można uznać, by czyny przypisane oskarżonym stanowiły wypadki mniejszej wagi, o których mowa wart. 270 § 2a k.k.
Oczywistym jest, że w ocenie usytuowania "wypadku mniejszej wagi" względem innych czynów zabronionych z uwzględnieniem społecznej szkodliwości czynu zabronionego, w odniesieniu do "wypadku mniejszej wagi", jej natężenie jest zwykle wyższe niż przy wykroczeniu i niższe od tego, które zachodzi w typie podstawowym przestępstwa. Dokonując oceny stopnia społecznej szkodliwości wskazanej kategorii czynu, sąd zobowiązany jest zatem wziąć pod uwagę elementy zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe określone wart. 115 § 2 k.k., a także uwzględnić elementy symptomatyczne dla przestępstwa określonego rodzaju oraz odpowiednio zmodyfikować samą ocenę ze względu na obniżenie stopnia karygodności "wypadku mniejszej wagi" zrelacjonowanego względem typu podstawowego (Brzezińska Joanna, artykuł NKPK.2014.31.37, Kilka uwag o "wypadku mniejszej wagi". Tezy nr 2 i 3, LEX 207468/2i3). W wypadku przestępstwa zart. 270 § 1 k.k.najistotniejsze znaczenie dla oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu ma charakter dokumentu, który został sfałszowany oraz okoliczności jego użycia jako autentycznego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 listopada 2014 r., II AKa 258/14, LEX nr 1621079).
Nie budzi wątpliwości ocena stopnia społecznej szkodliwości inkryminowanych czynów dokonana przez Sąd Rejonowy, a w konsekwencji - słuszność przyjętej przez Sąd meriti kwalifikacji prawnej. Niesłusznie zarzucają obrońcy, że na ocenę stopnia społecznej szkodliwości winna mieć wpływ okoliczność, że oskarżeni swoim zachowaniem nie wyrządzili żadnej szkody materialnej, skoro przestępstwo zart. 270 § 1 k.k.jest przestępstwem formalnym. Podkreślenia wymaga przy tym, że nie tylko podpis, ale i sama czynność zawarcia umowy były dokonane bez wiedzy i zgodyI. Ś., która ponadto na skutek podania nieprawidłowego adresu nie mogła się dowiedzieć o fakcie zawarcia umowy. Obrońca oskarżonegoA. G.nie wskazał, w jaki sposób oskarżony udzielał pomocy rodzinie, skoro również po fakcie zawarcia umowy nie poinformował kuzynki o swoich działaniach, zaśI. Ś.zaprzeczyła, by otrzymała czynsz dzierżawny. Nie można również uznać za uprawnionego twierdzenia obrońcyJ. S., że postępowanie oskarżonego nie było motywowane chęcią uzyskania jakiejkolwiek korzyści majątkowej, skoro przedmiotowa umowa miała zaświadczać o prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie gminy spełniającej kryteria w zakresie ubiegania się o przyznanie pomocy publicznej. Nawet jeśli przyjąć, że odpis tejże umowy nie był niezbędny do przedłożenia w sądzie rejestrowym, to realnie umowa ta została załączona, zaś wykorzystano ją nie tylko do uzyskania wpisu podmiotu do rejestru, lecz również i później, w obrocie gospodarczym, bowiem na adres wskazany w umowie kierowana była korespondencja dospółki (...) sp. z o.o.Tym samym słusznie Sąd I instancji przyjął, że społeczna szkodliwość obu czynów jest „przeciętna”, tj. plasująca się pomiędzy wysoką a nieznaczną, zaś oskarżeni ponoszą odpowiedzialność za przestępstwa zart. 270 § 1 k.k.Brak możliwości uznania, że czyn każdego z oskarżonych stanowi „wypadek mniejszej wagi” w konsekwencji spowodował iż w ocenie Sądu Okręgowego zważywszy na stopień społecznej szkodliwości czynów niezasadny był wniosek zawarty w apelacji o warunkowe umorzenie postepowania wobecA. G.iJ. S..
Argumenty zawarte w apelacjach dotyczące samych oskarżonych, ich postawy oraz dotychczasowego trybu życia, skutkowały natomiast zmianą zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie wobec oskarżonych dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia orzeczonych wobec nich kar.
W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy prawidłowo rozważył wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar kar orzeczonych wobec obu oskarżonych, zaś treść zarzutów apelacyjnych nie uzasadnia wymierzenia oskarżonym kar łagodniejszych. Zarzut rażącej niewspółmierności kary w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.może uzasadniać tylko taka różnica w ocenie wymiaru kary, która jest natury zasadniczej, tzn. jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. W niniejszej sprawie różnica taka nie zachodzi. Zarówno kara sześciu miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 20 godzin miesięcznie, wymierzona wobec oskarżonegoA. G., jak i kara 80 stawek dziennych grzywny po 20 zł orzeczona wobec oskarżonegoJ. S., to rozstrzygnięcia sprawiedliwe, oddające całą zawartość kryminalną czynów przypisanych oskarżonym, a jednocześnie wyważone i współmierne do prawidłowo ocenionych stopnia społecznej szkodliwości czynu i zawinienia oskarżonych.
Sąd Okręgowy stoi jednak na stanowisku, że w stosunku do obu oskarżonych istnieją podstawy do zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych kar ograniczenia wolności i grzywny.
Podstawową przesłanką uzasadniającą stosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary jest pozytywna prognoza, wyrażająca się w przekonaniu sądu, że sprawca nie powróci do przestępstwa, a zatem wykonanie wymierzonej mu kary nie jest konieczne. O pozytywnej prognozie decyduje zaś całościowa ocena przesłanek wskazanych wart. 69 § 2 k.k., a mianowicie przede wszystkim postawy sprawcy, jego właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia oraz zachowania się po popełnieniu przestępstwa.
W realiach niniejszej sprawy, wskazać należy, że oskarżeni nie byli dotychczas karani sądownie, prowadzą ustabilizowany tryb życia, zaś fakt dokonania przypisanych im przestępstw uznać należy za incydent w ich życiu. Zważywszy na te okoliczności stwierdzić należy, że względem oskarżonych uzasadnione jest postawienie pozytywnej prognozy kryminologicznej, o której mowa wart. 69 § 1 k.k.Prognoza ta zweryfikowana zostanie w przypadku oskarżonegoA. G.podczas dwuletniego okresu próby, zaś w przypadku oskarżonegoJ. S.– podczas rocznego okresu próby. W ocenie Sądu Okręgowego, realna groźba wykonania wymierzonych kar będzie dla oskarżonych wystarczającą przestrogą na przyszłość.
Tym samym na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 2 k.k.warunkowo zawiesił oskarżonemuA. G.wykonanie orzeczonej wobec niego kary ograniczenia wolności na okres próby wynoszący 2 lata oraz podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 2 k.k.warunkowo zawiesił oskarżonemuJ. S.wykonanie orzeczonej wobec niego kary ograniczenia wolności na okres próby wynoszący 1 rok.
W pozostałej części wyrok nie był dotknięty uchybieniami, o których mowa wart. 439 § 1 k.p.k., jak również nie był rażąco niesprawiedliwy. Stąd w pozostałym zakresie – na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.– Sąd Okręgowy orzekł o utrzymaniu tego orzeczenia w mocy.
Sąd Okręgowy na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze. Koszty te obejmują wobec każdego z oskarżonych połowę kwoty ryczałtu (po 10 zł) za doręczenie wezwań (i innych pism) w postępowaniu odwoławczym, co wynika z przepisu § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, jak również opłaty – w kwocie 120 zł wymierzonąA. G.na podstawieart. 2 ust. 2w zw. zust. 1 pkt 2w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychoraz w kwocie 160 zł wymierzonąJ. S.na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.