Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 1300/15
Data wyroku: 2016-01-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt: V Ka 1300/15

UZASADNIENIE
M. M. (1)został oskarżony o to, że w dniu 5 stycznia 2014 roku wP.uderzającP. T. (1)pięścią po twarzy spowodował u niego obrażenia ciała w postaci wieloodłamowego złamania kości twarzo-czaszki: złamania kości nosa i przegrody, obustronnego złamania oczodołów z przemieszczeniami odłamów, złamania prawego łuku jarzmowego i złamania obu zatok szczękowych, które to uszkodzenia ciała są innymi niż określone wart. 156 k.k.i spowodowały naruszenie czynności narządu ciała – układu oddechowego i narządu żucia na czas dłuższy niż siedem dni,
tj. o czyn zart. 157 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 28 maja 2015 roku w sprawie o sygn. II K 208/14 Sąd Rejonowy w Pabianicach:
1. oskarżonegoM. M. (1)uznał za winnego zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 157 § 1 k.k.wymierzył mu kare 1 roku pozbawienia wolności.
2. na podstawieart. 69 § 1 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres 3 lat próby.
3. na podstawieart. 71 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu grzywnę w wymiarze 60 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych.
4. na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoP. T. (1)zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w kwocie 1.000 złotych.
5. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. O.kwotę 797,04 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu z urzędu.
6. koszty sądowe w sprawie przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoM. M. (2).
Obrońca oskarżonego, na podstawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.i444 k.p.k., zaskarżył powyższe orzeczenie w całości na korzyść oskarżonegoM. M. (1).
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.skarżący powyższemu wyrokowi zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia polegającą na naruszeniu przepisówart. 44 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.orazart. 7 k.p.k.i410 k.p.k.przez :
- rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości co do przebiegu zdarzenia, w szczególności co do tego, kto zadał pierwszy cios w twarz oraz co do możliwości powstania uszkodzeń ciała pokrzywdzonego w wyniku upadku ze schodów i uderzenia twarzą w metalową kratę (przez odrzucenie wersji zakładającej uderzenie o kratę, choć w świetle opinii biegłejP.jest ona prawdopodobna, a żaden z innych dowodów jej nie wyklucza),
- ustalenie, że bójkę wszczął M.M., a nieP. T.– sprzecznie z zasadami doświadczenia życiowego i poczynionymi przez Sąd ustaleniami faktycznymi co do wydarzeń poprzedzających zejście oskarżonego i pokrzywdzonego do piwnicy (z których jednoznacznie wynika, że agresywnie – i to w stosunku do różnych osób – zachowywał się pokrzywdzony, a nie oskarżony,
- przyjęcie, że każdy cios zadany pięścią w twarz musi pozostawić ślad na ciele i na tej podstawie odrzucenie wersji, zgodnie z którą jako pierwszy został uderzony oskarżony,
- odmowę wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w części dotyczącej tego, że zadane pokrzywdzonemu ciosy były jedynie odpowiedzią na atak i zostały zadane z niewielką siłą.
2. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na przyjęciu, że to oskarżony uderzył w twarz pokrzywdzonego jako pierwszy i że to w wyniku jego ciosów powstały obrażenia pokrzywdzonego, przy jednoczesnym odrzuceniu okoliczności, że to pokrzywdzony jako pierwszy zadał cios w twarz i że jego obrażenia mogły powstać w wyniku uderzenia o kratę, bez udziału pokrzywdzonego. Błąd ten skutkował przypisaniem oskarżonemu spowodowania uszkodzenia ciała, a także niedokonaniem przez Sąd Rejonowy oceny zachowania oskarżonego na gruncieart. 25 k.k.
W konkluzji apelacji obrońca oskarżonegoM. M. (1), na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu.
Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje:
Apelacja obrońcyM. M. (1)nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy zauważyć, że sąd rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania karnego, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom proceduralnym i nie wykracza ono poza granice swobodnej oceny dowodów oraz jest zgodne z zasadami prawidłowego rozumowania.
Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący i logicznie niesprzeczny uzasadnił w oparciu o jakie dowody uznał oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu przestępstwa oraz dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym, a w szczególności należycie uzasadnił, dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego nieprzyznającego się do popełnienia zarzucanego mu czynu przestępczego.
Argumenty podniesione we wniesionej apelacji stanowią w istocie polemikę z rozstrzygnięciem sądumeritioraz dokonaną przez ten sąd oceną dowodów, która znajduje ochronę w treściart. 7 k.p.k.
Właściwie wszystkie zarzuty wniesionej apelacji, dotyczące tak obrazy przepisów postępowania, która miała mieć wpływ na treść wyroku w postaci naruszenia naczelnych zasad postępowania karnego (zasady obiektywizmu, zasadyin dubio pro reooraz zasady swobodnej oceny dowodów), przepisuart. 410 k.p.k.jak i rzekomego błędu w ustaleniach faktycznych mają polemiczny charakter. W swej argumentacji obrońca oskarżonego przedstawił bowiem swój własny, odmienny punkt widzenia na dokonaną przez sąd pierwszej instancji ocenę przeprowadzonych dowodów. Zarzut podniesiony w apelacji, dotyczący niewłaściwej oceny materiału dowodowego – aby był skuteczny – nie może jednak być skonstruowany wyłącznie na zasadzie stwierdzenia, iż sąd pierwszej instancji popełnił błąd, ponieważ dał wiarę określonemu dowodowi (lub jej nie dał), podczas gdy zdaniem skarżącego tenże dowód jest niewiarygodny (lub wiarygodny). Tymczasem nie sposób oprzeć się wrażeniu, iż zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonegoM. M. (1)zbudowane były na takiej właśnie zasadzie. Obrońca oskarżonego we wniesionym środku odwoławczym forsuje pogląd, iż sąd pierwszej instancji w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego poczynił ustalenia faktyczne oraz uznał wyjaśnienia oskarżonego za niewiarygodne i błędnie oparł zapadłe rozstrzygnięcie na dowodach z opinii sądowo - lekarskiej biegłejA. P.oraz zeznaniach świadków: funkcjonariuszy Policji -M. L., P.B.iW. M.oraz świadkaD. T.iN. R.oraz zeznaniach pokrzywdzonego, a także w części korespondującej z tymi relacjami na wyjaśnieniach oskarżonego.
Autor wniesionej apelacji zdaje się jednakże nie zauważać obszernego uzasadnienia dokonanego przez sąd rejonowy, zawierającego właściwą ocenę wszystkich zgromadzonych dowodów, w którym sądmeritiprawidłowo oceniając je jako wiarygodne i korespondujące ze sobą, wyczerpująco i zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego wyjaśnił płynące z nich wnioski. Zwrócić przy tym należy uwagę na fakt, iż przebieg inkryminowanego zdarzenia sąd pierwszej instancji ustalił również na podstawie opinii bezstronnej biegłej z zakresu medycyny sądowej.
Trzeba przypomnieć, iż to sąd pierwszej instancji jest organem właściwym do rozstrzygania sprawy i do oceny dowodów. Zgodnie zart. 7 k.p.k.kształtuje on swoje przekonanie dotyczące przebiegu zdarzenia na zasadzie swobodnej oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów. Co przy tym ważne – ocena swobodna nie jest równoznaczna z oceną dowolną, jako że musi ona zostać przeprowadzona z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Co więcej – przeprowadzając ocenę materiału dowodowego sąd jest z urzędu zobowiązany do tego, aby badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.).
Tymczasem oskarżony, ani jego obrońca – prowadząc polemikę z ustaleniamii wnioskami sądu pierwszej instancji – nie muszą kierować się powyższą zasadą obiektywizmu. Mogą bowiem całkowicie pomijać, bagatelizować, czy też spychać na dalszy plan te dowody, które są niewygodne z punktu widzenia realizacji linii obrony oraz równocześnie podkreślać i nadawać szczególne znaczenie tym, które są z tego punktu widzenia wygodne, mogą również w odmienny od sądu sposób interpretować różne okoliczności, nadawać im inne znaczenia. I taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Obrońca oskarżonego we wniesionej apelacji próbuje zdyskredytować ustalenia faktyczne sądu rejonowego dotyczące przebiegu zdarzenia w szczególności co do tego, kto zadał pierwszy cios oraz co do możliwości powstania uszkodzeń ciała pokrzywdzonego w wyniku upadku ze schodów i uderzenia twarzą w metalową kratę.
Odnosząc się do prezentowanych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów podkreślić należy, iż ustalony przez sąd rejonowy przebieg zdarzenia potwierdzają opinie pisemna i ustna biegłej z zakresu medycyny sądowej, z których wynika, że pokrzywdzony w wyniku zdarzenia doznał obustronnego złamania oczodołów z przemieszczeniami odłamów, złamania prawego łuku jarzmowego i złamania obu zatok szczękowych. Biegła wskazała, że do obrażeń mogło dojść w wyniku silnych urazów tępych, takich jak np. uderzenie pięścią w wyniku pobicia. Podczas uzupełniającego przesłuchania na rozprawie biegła stwierdziła, iż wersja prezentowana przez oskarżonego odnośnie upadku pokrzywdzonego i uderzenia twarzą o metalową kratę nie znajduje odzwierciedlenia w obrażeniach doznanych przezP. T. (1)– a tym samym podważa wiarygodność wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie, złożonych w toku postępowania karnego.
Należy zauważyć, że sądmeritizasadnie przyjął, że oskarżonyM. M. (1)nie działał w warunkach obrony koniecznej, o której mowa wart. 25 k.k.
Z materiału dowodowego wynika, że pokrzywdzonyP. T.w dniu zdarzenia był w stanie znacznego upojenia alkoholowego, o czym świadczy chociażby fakt, że niewiele pamiętał z przebiegu zajścia będącego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.
Jeżeli nawetP. T.swoim zachowaniem sprowokował oskarżonegoM. M. (1)do przestępczego zachowania, to nie usprawiedliwiało to oskarżonego do tak drastycznego pobicia pokrzywdzonego, o czym świadczy wielość i rodzaj obrażeń ciała poszkodowanego.
Znaczny stan nietrzeźwościP. T.powodował, że nie stwarzał on dla oskarżonego żadnego realnego zagrożenia mogącego usprawiedliwiać przestępcze zachowanieM. M. (1)
Dodatkowo należy zauważyć, że oskarżonyM. M. (1)w swoich wyjaśnieniach przyznał fakt kilkakrotnego uderzenia pokrzywdzonego pięścią w twarz.
Mając powyższe na uwadze, w realiach niniejszej sprawy uznać należało, iż przyjęcie przez sąd rejonowy zawinionego sprawstwa oskarżonegoM. M. (1)odnośnie przypisanego mu czynu przestępczego było w pełni uzasadnione.
Reasumując, brak jest więc podstaw do uniewinnienia oskarżonegoM. M. (1)od popełnienia zarzuconego mu czynu przestępczego, czego domagał się jego obrońca we wniesionym środku odwoławczym. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się również tego rodzaju uchybień proceduralnych sądumeriti, które skutkować musiałyby uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Przyjęta przez sądmeritikwalifikacja prawna przestępczego zachowania oskarżonego odpowiada prawu i nie może być skutecznie kwestionowana.
Wymierzona oskarżonemu za przypisany mu czyn przestępczy kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie jest rażąco niewspółmiernie surowa w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
Zadośćuczynienie także jest zasadnie zasądzone, a jego wysokość nie jest wygórowana.
Mając zatem na względzie powyższe okoliczności, sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegoM. M. (1)i dlatego na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.utrzymał zaskarżony wyrok w mocy jako odpowiadający prawu.
Na podstawie§ 2, § 14 ust. 2 pkt 4 i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Sąd Okręgowy w Łodzi zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. O.kwotę 516,60 złotych tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemuP. T. (1)z urzędu w postępowaniu przed sądem drugiej instancji.
Mając na względzie trudną sytuację finansową oskarżonego, który ma na utrzymaniu małoletnie dziecko, Sąd Okręgowy w Łodzi, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolniłM. M. (1)od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.