Sąd Okręgowy w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 560/15
Data wyroku: 2015-11-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Sztorc
Słowa kluczowe: Przedawnienie
Podstawa prawna: art. 45 kw

Sygn. akt II Ka 560/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 listopada 2015 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Mariusz Sztorc
Protokolant: st.sekr.sądowy Ewa Gronko
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 26 listopada 2015 r.
sprawyG. N.
obwinionego o wykroczenie z 86 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie
z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygnatura akt X W 137/14

I
uchylazaskarżony wyrok i postępowanie w sprawieumarza,

II
kosztami postępowaniaobciążaSkarb Państwa,

III
zasądzaod Skarbu Państwa na rzecz obwinionegoG. N.kwotę 960 (dziewięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem występowania w sprawie obrońcy przed Sądem I i II instancji.

Sygn. akt II Ka 560/15

UZASADNIENIE
G. N.obwiniony został o to, że w dniu 24 września 2013 r. około godziny 16:30 w miejscowościM.nadrodze powiatowej nr (...)spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...)jechał lewą stroną jezdni oraz w wyniku nieprawidłowej techniki jazdy i nieprawidłowej obserwacji drogi doprowadził do potrącenia nieletniej pieszej, która przekraczała jezdnię z prawej strony na lewą w kierunku jazdy samochodu po czym zjechał z korony drogi uderzając w ogrodzenieposesji nr (...), skutkiem czego lekkich obrażeń ciała doznała piesza oraz doszło do uszkodzenia pojazdu i ogrodzenia, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw.
Sąd Rejonowy w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2015 r. sygn. akt X W 137/14, uznał obwinionegoG. N.za winnego popełnienia czynu wyżej opisanego, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za czyn ten na podstawie art. 86 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 1.000,00 zł (pkt I wyroku).
W przedmiocie kosztów postępowania Sąd Rejonowy w Rzeszowie orzekł w myślart. 118 § 1kpow w zw. z§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postepowania w sprawach o wykroczeniaiart. 3 ust 1 i art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa w całości koszty postępowania w kwocie 6.676,90 zł tytułem zryczałtowanych wydatków oraz w kwocie 100,00 zł tytułem opłaty (pkt II wyroku).
Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca obwinionego zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości na swoją korzyść.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił:

1
Obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a w szczególności:

1
art. 5 § 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości, a mających kluczowe znaczenie dla wydania w niniejszej sprawie, opartego na prawdzie obiektywnej sprawiedliwego orzeczenia na niekorzyść obwinionegoG. N., w postaci rozbieżności wynikających z opinii mgr inż.A. B.i mgr inż.Z. J., a także rozbieżności pomiędzy protokołami policji zawierającymi pomiary oraz szkic z miejsca zdarzenia, a pisemnymi opiniami ww. biegłych zalegających w aktach sprawy.

2
art. 7 kpkpoprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a mianowicie subiektywną interpretację zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie przez Sąd I instancji, iżG. N.dopuścił się zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie czynu, podczas gdy przyjęcie takiej tezy opiera się głównie na jednostronnie potraktowanym materiale dowodowym, który pomija wyjaśnienia obwinionego i bezpodstawnie nie daje im wiary lub daje wiarę jedynie w części,

3
art. 170w zw. zart. 167 kpkpoprzez brak rozpoznania wniosku dowodowego złożonego przez obwinionegoG. N.w dniu 5 grudnia 2014 r., za pośrednictwem ówczesnego obrońcy adwokataS. M.w postaci dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z zeznań świadkaA. N.na okoliczności wskazane we wniosku,

4
art. 201 kpkpoprzez oparcie swoich ustaleń na opinii biegłego inż.Z. J., pomimo, iż opinia ta nie może zostać uznana za opinię rzetelną i pełną, z uwagi na fakt, iż biegły wykonał opinię na nierzetelnych pomiarach wykonanych przez policję, oparł swoją opinię na materiale dowodowym w postaci zeznań świadków, który nie został zweryfikowany przez Sąd, (brak rozpoznania wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadkaA. N.), a także przyjął wersję zdarzeń, która w żaden sposób nie wynikała z zebranego w sprawie materiału dowodowego zarówno osobowego jak i protokołów miejsca zdarzenia, szkicu miejsca zdarzenia, a także protokołu oględzin pojazdu. W opinii biegły wskazał także, iż obwiniony poruszał się z prędkością 53 km/h, w sytuacji gdy z materiału dowodowego nie można uzyskać, żadnych parametrów pozwalających na obliczenie prędkości (brak śladów hamowania, brak uszkodzeń pojazdu, brak ustalenia miejsca rzekomego potrącenia pieszej, a także brak jakichkolwiek innych elementów pozwalających na wyliczenie jakiejkolwiek prędkości). Ponadto z ustnej opinii uzupełniającej wynika jednoznacznie, iż możliwe były inne warianty zdarzenia drogowego z udziałem obwinionego, których biegłyZ. J.nie poddał w ogóle analizie.

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na uznaniu obwinionegoG. N.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 86 § 1 kw pomimo, że nie pozwalał na to zebrany w sprawie materiał dowodowy, dlatego też, przedmiotowe rozstrzygnięcie Sądu I instancji, jako obarczone mankamentami i niedociągnięciami należało oddać pod kontrolę instancyjną Sądowi Odwoławczemu.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzutu popełnienia czynu sformułowanego we wniosku o ukaranie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął jeden rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu.
Zauważyć należy, iż będące przedmiotem postępowania wykroczenie miało miejsce w dniu 24 września 2013 r., co oznacza, iż od jego zaistnienia do chwili wyrokowania w drugiej instancji (26 listopada 2015 r.) upłynął 2-letni okres jego karalności, przewidziany w art. 45 § 1 kw. Stanowi to negatywną przesłankę prowadzenia dalszego postępowania po myśli art. 5 § 1 pkt 4 kpow - wobec tego, że nastąpiło przedawnienie. Dlatego też postępowanie zostało umorzone.
O kosztach orzeczono po myśli art. 118 kpow.