Sąd Rejonowy w Lęborku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 614/13
Data wyroku: 2015-06-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Romana Płatek
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 177§2 kk
Teza: Sygnalizowanie manewru wyprzedzania

Sygn. akt IIK 614/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 01 czerwca 2015 roku
Sąd Rejonowy w Lęborku II Wydział Karny w składzie:
PrzewodniczącaSSR Romana Płatek
Protokolant st. sekr. sąd. Jolanta Perlańska
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w LęborkuM. B.
po rozpoznaniu dnia 26 lutego 2015 roku i 26 maja 2015 roku sprawy karnej
M. M.(M.),ur. (...)wS., synR.iS.z domuG.
oskarżonego o to, że:
w dniu 30 września 2010 roku w pobliżu m.W.kierując samochodem markiK. (...)onr rej. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez to, że nie zachował należytej ostrożności, nie obserwował należycie sytuacji na drodze i nie upewniając się w sposób dostateczny co do możliwości rozpoczęcia wyprzedzania jadącego przed nim samochodu markiV. (...)nr rej. (...)podjął ten manewr mimo rozpoczęcia wyprzedzania go przez jadącego za nim pojazdem markiB.onr rej. (...), doprowadzając w ten sposób do otarcia się pojazduB.prawym bokiem o lewy bok pojazduK., następnie do zjazdu samochoduB.w bocznym poślizgu na prawą stronę drogi, uderzenia w drzewo i upadku ze skarpy, w wyniku czego kierujący pojazdem markiB.onr rej. (...)R. G.doznał obrażeń ciała w postaci: urazu czaszkowego mózgowego, stłuczenia i obrzęku mózgu, zmiażdżenia tchawicy, stłuczenia płuc, złamania żeber, złamania wieloodłamowego kości ramiennej prawej w obrębie trzonu i nasady dalszej, otwartego wieloodłamowego złamania rzepki prawej z ubytkiem kości, złamania otwartego trzonu kości skokowej prawej ze zwichnięciem w stawie ATC i uszkodzeniem więzozrostu piszczelowo-strzałkowego oraz otwartego zwichnięcia kości skokowej lewej, tj. obrażeń narządu ruchu i ośrodkowego układu nerwowego naruszających czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, co spowodowało chorobę długotrwałą
tj. o czyn zart. 177 § 2 kk

1
uniewinniaoskarżonegoM. M.od popełnienia zarzucanego mu czynu;

2
kosztami postępowania obciąża Skarb Pastwa

Sygn. akt IIK 614/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 30 września 2010 roku po nocnym dyżurze w Podstacji Pogotowia Ratunkowego wŁ.R. G.iM. M.wracali doL., gdzie mieli zacząć kolejny dyżur jako ratownicy medyczni w SPZOZ wL..M. M.wyjechał zŁ.jako pierwszy swoim samochodem markiK. (...)onr rej. (...).R. G.jadąc swoim samochodem markiB.onr rej. (...)„dogonił” swojego kolegę przed miejscowościąW.. WW.oba samochody jechały bardzo blisko siebie, na zakrętach odległość między nimi wynosiła ok. 40-50 m. NastępnieR. G.trochę zwolnił, po czym po wyjściu z zakrętu przyspieszył i odległość pomiędzy pojazdami zmniejszyła się do 20-30 m. Cały czas jako pierwszy jechałM. M., przed nim jechałK. P.kierując pojazdem markiV. (...), zaś za nim jechałR. G.kierujący samochodem markiB.. W tym czasieM.M.jechał z prędkością 80 km/h. W pewnym momencieM. M.podjął manewr wyprzedzania. Przyspieszył zwiększając prędkość do 90 km/h, spojrzał w lusterko upewniając się czy nie jest wyprzedzany, w wewnętrznym lusterku widział on samochód markiB.w całości, następnie włączył lewy kierunkowskaz i przystąpił do wyprzedzania jadącego przed nim pojazdu markiV. (...), do którego podjechał na odległość 15-20 m. Kiedy lewymi kołami pojazdu zjechał niewiele poza oś jezdni zauważył, że jadący za nimR. G.kierujący pojazdem markiB.znajduje się na lewej stronie jezdni ok 2 m za jego siedzeniem. Widząc toM. M.odbił w prawo, wrócił na prawy pas jezdni, zaniechał manewru wyprzedzania, zwolnił i schował się za pojazdemV. (...). Wówczas kierujący pojazdem markiB.R. G.wyprzedzając go otarł się prawym bokiem o jego samochód, a następnie wyprzedził jeszcze samochód markiV. (...), zjechał w prawo i uderzył w drzewo.M. M.niezwłocznie udzieliłR. G.pierwszej pomocy, jak i również wspólnie z kierowcąV. (...)wezwali pogotowie, policję i straż pożarną na miejsce zdarzenia.
R. G.w wyniku tego wypadku doznał obrażeń ciała w postaci: urazu czaszkowego mózgowego, stłuczenia i obrzęku mózgu, zmiażdżenia tchawicy, stłuczenia płuc, złamania żeber, złamania wieloodłamowego kości ramiennej prawej w obrębie trzonu i nasady dalszej, otwartego wieloodłamowego złamania rzepki prawej z ubytkiem kości, złamania otwartego trzonu kości skokowej prawej ze zwichnięciem w stawie ATC i uszkodzeniem więzozrostu piszczelowo-strzałkowego oraz otwartego zwichnięcia kości skokowej lewej, tj. obrażeń narządu ruchu i ośrodkowego układu nerwowego naruszających czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, oraz nieodwracalnej martwicy bloczka kości skokowej, co spowodowało nieodwracalne zniekształcenie stawu skokowo - goleniowego i skokowo – piętowo - łupkowego, co spowodowało ciężkie kalectwo.
Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie:wyjaśnień oskarżonegoM. M.(k.499v, 158v.-159, 131-132 ), zeznań świadków:J. B.(k. 177-177v),K. P.(k. 500-500v,161-161v., 59v.-60, 112-113), oraz na podstawie innych ujawnionych i zaliczonych w poczet materiału dowodowego dokumentów.
M. M.postawiono zarzut, że w dniu 30 września 2010 roku w pobliżu m.W.kierując samochodem markiK. (...)onr rej. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez to, że nie zachował należytej ostrożności, nie obserwował należycie sytuacji na drodze i nie upewniając się w sposób dostateczny co do możliwości rozpoczęcia wyprzedzania jadącego przed nim samochodu markiV. (...)nr rej. (...)podjął ten manewr mimo rozpoczęcia wyprzedzania go przez jadącego za nim pojazdem markiB.onr rej. (...), doprowadzając w ten sposób do otarcia się pojazduB.prawym bokiem o lewy bok pojazduK., następnie do zjazdu samochoduB.w bocznym poślizgu na prawą stronę drogi, uderzenia w drzewo i upadku ze skarpy, w wyniku czego kierujący pojazdem markiB.onr rej. (...)R. G.doznał obrażeń ciała w postaci: urazu czaszkowego mózgowego, stłuczenia i obrzęku mózgu, zmiażdżenia tchawicy, stłuczenia płuc, złamania żeber, złamania wieloodłamowego kości ramiennej prawej w obrębie trzonu i nasady dalszej, otwartego wieloodłamowego złamania rzepki prawej z ubytkiem kości, złamania otwartego trzonu kości skokowej prawej ze zwichnięciem w stawie ATC i uszkodzeniem więzozrostu piszczelowo-strzałkowego oraz otwartego zwichnięcia kości skokowej lewej, tj. obrażeń narządu ruchu i ośrodkowego układu nerwowego naruszających czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, co spowodowało chorobę długotrwałą tj. o czyn zart. 177 § 2 kk.

Sad zważył, co następuje:

Oskarżony

M. M.
konsekwentnie od samego początku nie przyznawał się do winy. Wyjaśnił on że kiedy był zaW., przy samym wylocie, zobaczył w lusterku wewnętrznym, żeR. G.jedzie za nim. Oskarżony wyjaśniał, przed nim jechałG., a za nimR. G.samochodemB.. Zdaniem oskarżonego wW.R. G.był bardzo blisko za nim, na zakrętach oddalili się od siebie na odległość 40-50 m, a potem po wyjściu z następnego zakrętuR. G.nadal jechał za nim w bliższej odległości.M. M.wyjaśnił, że gdy wyszli z tego zakrętu to zaczął on wykonywać manewr wyprzedzania i najpierw upewnił się, czy nic nie jedzie z naprzeciwka, potem zobaczył w jakiej odległości jest samochódB.. Oskarżony wyjaśnił, że z naprzeciwka nic nie jechało,R. G.był za nim w odległość 20-30 metrów i w lusterkach wewnętrznych widział jego auto w całości, a w lewym część jego auta, bo było schowane za jego samochodem. Dodał, że widział obrys samochoduB., który nie wystawał poza linię jego samochodu. Oskarżony podkreślał nie widział nic co by świadczyło o tym, że kierującyB.R. G.chce go wyprzedzać, gdyż się nawet nie wychylił. Jak podkreślał oskarżony jego samochód jest większy i do tego ma przyciemniane szyby, więc na pewno bez wychylenia sięR. G.nie mógł widzieć co się dzieje przed nim.M. M.wyjaśnił, że doG.podjechał dość blisko, na odległość 15-20 metrów, włączył kierunkowskaz, jeszcze raz sprawdził w obu lusterkach co się za nim dzieje, potem wysunął się na lewą stronę, żeby upewnić się czy z naprzeciwka nic nie jedzie. Był niewiele kołami lewej strony auta za osią jezdni, kiedy zobaczył samochódR. G.w jego bocznym lewym lusterku, który był już całkowicie na lewej części jezdni i jego auto znajdowało się około 2 metrów tuż za nim, nieco wtedy jeszcze z boku. Oskarżony stwierdził, że widząc to odbił w prawo, zwolnił bo miał jeszcze gdzie się schować i wówczas samochódB.obtarł się o jego auto, ale on jadąc tego nawet nie poczuł, dopiero widział później zauważył ślady na karoserii. Według oskarżonegoR. G.przejechał obok, nie zmieścił się jednak na jezdni i lewymi kołami jechał przez pewien odcinek po poboczu. Oskarżony wyjaśnił, że wszystko to widział jak jechał za samochodemV. (...). Zdaniem oskarżonegoR. G.przyspieszył będąc koło niego lub chwilę wcześniej i pojechał przedG., uderzył w drzewo po prawej stronie i spadł ze skarpy na dół. Oskarżony dodał, że zanim rozpoczął manewr wyprzedzania jechał z prędkością 70-80 km/h, gdy podjechał do samochódV. (...)zwiększył prędkość i miał ok. 90 km/h, zaśR. G.jechał bardzo szybko. OskarżonyM. M.podkreślał również, że gdy on się upewniał czy ma możliwość wyprzedzania, to nie widział w samochodzieB.włączonego kierunkowskazu, samochód ten nie wychylał się, ani w żaden inny sposób nie sygnalizował, że ma zamiar go wyprzedzać. W tym miejscu zaznaczyć należy, że wyjaśnienia oskarżonegoM. M.złożone na rozprawie nieznacznie różnią się od tych złożonych w postępowaniu przygotowawczym, gdyż na rozprawie wyjaśnił on, że przystępując do manewru wyprzedzania najpierw upewnił się, czy nie będzie wyprzedzany, a w lusterku widział cały obrys jadącego za nim pojazduB., a kiedy był częściowo na lewym pasie ruchu przekroczył oś jezdni samochodem, zobaczył że samochódB.jest już na lewym pasie i wtedy zaczął wyprzedzać. Oskarżony nie pamiętał też czy najpierw przekroczył oś jezdni, czy też najpierw włączył kierunkowskaz. Wyjaśnił, że kiedy zaczął manewr wyprzedzania samochód pokrzywdzonego był tuż obok niego, on jednak odbił w prawo, a pokrzywdzony go wyprzedził.
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonegoM. M.są jasne, spójne, logiczne i konsekwentne. Niewielkie sprzeczności pomiędzy jego wyjaśnieniami są w ocenie Sądu spowodowane upływem czasu i nie miały one wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Sądu zasługują na wiarę wyjaśnienia oskarżonego z toku postępowania przygotowawczego, gdyż były składane na bieżąco i oskarżony słuchany krótko po zdarzeniu miał wówczas lepszą zdolność odtworzenia przebiegu zdarzenia.
Z zeznań świadkaJ. B.wynika, że przed wypadkiem naprawiał w samochodzie pokrzywdzonego pedał gazu, który był połamany, a jak go posklejali to on funkcjonował.
W ocenie Sądu zeznania świadkaJ. B.polegają na prawdzie i w pełni zasługują na uwzględnienie.
Z kolei z zeznań świadkaK. P.wynika, że jadąc zŁ.doL.na odcinku zW.doB.zauważył wyprzedzający go samochód m-kiK.. Obserwując lusterko wsteczne i boczne lewe od strony kierowcy zauważył trzeci wyprzedzający go samochód, markiB., który wyprzedzał na trzeciego. Zdaniem świadka wyglądało to tak, żeB.zaczęło wyprzedzaćK.w momencie kiedy kierującyK.chciał wyprzedzić jego samochód i był częścią samochodu na lewym pasie. Świadek zeznał, że wówczas oskarżony schował się za jego auto i zaniechał manewru wyprzedzania i przyznał również, że nie pamięta co się dalej działo i nie widział czy kierującyB.ściął drzewo za czy przed jego samochodem, a gdy się zatrzymali to wspólnie z oskarżonym udzielili pomocy pokrzywdzonemu i zadzwonili po pogotowie. Świadek ten zeznał, że na miejscu zdarzenia rozmawiał z oskarżonym, który opowiedział mu, że w ostatniej chwili zobaczył kierującego samochodem markiB., który go wyprzedzał. Zdaniem świadka oskarżony dopiero wówczas zobaczył, że został przetarty przezB.z lewej strony. Świadek pamiętał, że oskarżony kierując samochodem markiK.wyprzedzając go miał włączony lewy kierunkowskaz, ale nie widział czy autoB.miało włączony kierunkowskaz, ponieważ auto to było dalej od niego. Świadek zeznał również, że w swoim lewym lusterku widział, że samochód markiB.w trakcie wyprzedzania samochoduK.był maksymalnie przy krawędzi jezdni, lewego pasa.
W ocenie Sądu zeznania świadkaK. P.polegają na prawdzie i w pełni zasługują na uwzględnienie.
Podkreślić należy, że nic istotnego do sprawy nie wniosły zeznania pokrzywdzonego

R. G.
, który nic nie pamiętał z zaistniałego zdarzenia. Stwierdził jedynie, że nadal porusza się o kulach i czekają go dalsze zabiegi medyczne. Nic istotnego do sprawy nie wniosły również zeznania świadka

A. G., która nie miała żadnej wiedzy na temat wypadku, w którym został poszkodowany jej mąż.
Z opinii biegłegoM. K.specjalisty ortopedii i traumatologii narządu ruchu wynika, że pokrzywdzonyR. G.w wyniku wypadku w dniu 30.09.2010r. doznał obrażeń w postaci: urazu czaszkowego mózgowego, stłuczenia i obrzęku mózgu, zmiażdżenia tchawicy, stłuczenia płuc, złamania żeber, złamania wieloodłamowego kości ramiennej prawej w obrębie trzonu i nasady dalszej, otwartego wieloodłamowego złamania rzepki prawej z ubytkiem kości, złamania otwartego trzonu kości skokowej prawej ze zwichnięciem w stawie ATC i uszkodzeniem więzozrostu piszczelowo-strzałkowego oraz otwartego zwichnięcia kości skokowej lewej. Jak wskazał biegły powyższe obrażenia są następstwem wysokoenergetycznych urazów wynikających z uderzenia samochodu przy spadku ze skarpy, zarówno jako wynik uderzenia o przemieszczające się elementy pojazdu, jak i mechanizmu miażdżącego poprzez zmniejszenie przestrzeni wewnątrz pojazdu. Biegły podkreślił, że zarówno obrażenia narządu ruchu, jak i ośrodkowego układu nerwowego naruszają czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, a obrażenia narządu ruchu ze względu na lokalizację i charakter również mogą pozostawić trwałą dysfunkcję. Biegły wskazał również, że jeżeli chodzi o narząd ruchu u pokrzywdzonego to on się pogarsza, a najcięższym powikłaniem jest nieodwracalna martwica bloczka kości skokowej, co spowodowało nieodwracalne zniekształcenie stawu skokowo-goleniowego i skokowo-piętowo-łupkowego. Zdaniem biegłego pokrzywdzony nie ma szans powrotu do całkowitego zdrowia, gdyż w tym miejscu stawy będą sztywne. Biegły uznał, że należy to zakwalifikować jako ciężkie kalectwo.
Sąd podzielił opinie biegłegoM. K., zarówno pisemną jak i ustną gdyż są one jasne i zrozumiałe, oparte na wiedzy specjalistycznej biegłego i jego doświadczeniu zawodowym.
Natomiast jak wynika z opinii biegłego w zakresie mechaniki pojazdowej, mechanoskopijnej identyfikacji pojazdów i badania wypadków drogowychZ. K.badania techniczne samochodu osobowego markiK. (...)nr rej. (...)nie wykazały usterek technicznych w rozumieniu przepisów w sprawie badań technicznych pojazdów. Stan techniczny tego pojazdu nie miał wpływu na powstanie i przebieg zaistniałego wypadku drogowego. Badania pasów bezpieczeństwa opisywanego samochodu nie wykazały istnienia na nich śladów świadczących o ich użyciu w czasie wypadku. Badania techniczne samochodu osobowego markiB. (...)nr rej. (...)nie wykazały usterek technicznych w rozumieniu przepisów w sprawie badań technicznych pojazdów. Stan techniczny tego pojazdu również zdaniem biegłego nie miał wpływu na powstanie i przebieg zaistniałego wypadku drogowego. Badania pasów bezpieczeństwa opisywanego samochodu nie wykazały istnienia na nich śladów świadczących o ich użyciu w czasie wypadku. Poduszka bezpieczeństwa kierowcy wyładowana. Ponadto jak wynika z kolejnej opinii tego biegłego przeprowadzone badania wskazują na to, że pedał przyspieszenia (gazu) w samochodzieB. (...)nr rej. (...)przed wypadkiem został poddany prowizorycznej naprawie. Naprawa ta polegała na zamontowaniu w ego dolnym węźle przegubowym zawiasu meblowego, który zastąpił uszkodzone (rozdzielone) fabrycznie połączenie przegubowe. Stan użytego do naprawy prowizorycznego zawiasu meblowego biegły uznał jako dobry i wykluczył on zablokowanie pedału (w dolnym węźle przegubowym) bezpośrednio przed wypadkiem w dniu 30 września 2010 r.
Zdaniem Sadu również opinie biegłegoZ. K.należy w pełni podzielić, gdyż są one jasne i zrozumiałe, oparte na wiedzy specjalistycznej biegłego i jego doświadczeniu zawodowym.
Niniejszy Sąd w pełni podziela stanowisko Sądu Okręgowego wS.zawarte w uzasadnieniu sprawy apelacyjnej, z którego wynika, że opinie biegłychR. S.iR. W.są niejasne, a tym samym nie można nadać im waloru wiarygodności. Z tego też powodu niniejszy Sąd mając na uwadze zalecenia Sądu Okręgowego wyrażone w uzasadnieniu niniejszej sprawy prowadzonej poprzednio pod sygn. akt IIK 529/11 powołał do sprawy nowych biegłych z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. Prof. draJ. S.
Z opinii pisemnej jak i ustanej złożonych przez biegłychP. K.iZ. W.na rozprawie wynika jednoznacznie, że wyłączną przyczyną wypadku było postępowanie pokrzywdzonegoR. G., który naruszył zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podejmując manewr wyprzedzania samochodu wyprzedzającego już inny pojazd. Biegli stwierdzili również, że przyczyną utraty panowania przezR. G.nad samochodem był zjazd lewymi kołami z jezdni na pobocze gruntowe, przy czym wskazali oni, że nie można stwierdzić czy na ten zjazd miał wpływ otarcie się pojazdów, czy też skręt w lewo kierownicą przez pokrzywdzonego aby uniknąć tego otarcia.
Podkreślić należy, że powyższa opinia jest kompleksowa, jasna i logiczna. Wskazać należy, że biegli odnieśli się do także do powstałej różnicy w wyjaśnianiach oskarżonego dotyczącej momentu rozpoczęcia manewru wyprzedzania i w opinii przedstawili dwie wersje, przy czym żadna z tych wersji nie pozwala na przypisanie winy oskarżonemu, który zawczasu sygnalizował manewr wyprzedzania zignorowany przez pokrzywdzonego. Oskarżony bowiem zanim rozpoczął manewr wyprzedzania zjeżdżał kilkukrotnie do osi jezdni, dając wyraźne znaki, iż zamierza przystąpić do wyprzedzania, a manewrem obronnym był skręt w prawo w celu powrotu na swoją połowę jezdni. Biegli stwierdzili również, że nie można dokonać rachunkowej analizy czasowo-przestrzennej, a tym samym nie da się ustalić prędkości z jaką poruszali się obaj kierowcy tj. oskarżony i pokrzywdzony. Dlatego też Sąd uznał, że oskarżony poruszał się z deklarowaną przez siebie prędkością 90 km/h, gdyż brak jest jakichkolwiek dowodów aby uznać iż ta prędkość była wyższa. Z tych też powodów Sąd uznał, że pokrzywdzonyR. G.poruszał się w wyższą prędkością skoro wyprzedził dwa pojazdy, przy czym nie sposób ustalić jaka to była prędkość.
Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest też to, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności zebrany na drodze w dacie zdarzenia, nie pozwala na ustalenie tego, czy do zjechania samochoduB.na lewe pobocze doszło zanim kontaktował się on z samochodemK., czy też w trakcie tego kontaktu, do którego niewątpliwe doszło, czy też może tuż po tym kontakcie. Na jezdni nie powstały bowiem ślady pozwalające na wzajemne skorelowanie usytuowań obu samochodów względem długości drogi.
W ocenie Sądu powyższa opinia została sporządzona przez wysokiej klasy specjalistów z zakresu badania przyczyn wypadków drogowych, posiadających szeroki zasób wiedzy, praktyki i doświadczenia życiowego. Wnioski zawarte zarówno w opinii pisemnej jak i ustnej są jasne i logiczne, a tym samym Sąd uznał tą opinię za pełnowartościowy materiał dowodowy w sprawie.
Mając na uwadze materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie, a w szczególności wyjaśnienia oskarżonegoM. M.i zeznania świadkaK. P., jak również treść opinii z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. Prof. draJ. S.uznać należy, że oskarżonyM. M.nie ponosi odpowiedzialności za spowodowanie wypadku, gdyż ani nie był jego sprawcą, ani nawet nie przyczynił się do jego powstania.
Z uwagi na powyższe Sąd uniewinnił oskarżonegoM. M.od popełnienia zarzucanego mu czynu.