Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 49/15
Data wyroku: 2015-03-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Krawiec, Jerzy Skorupka, Edward Stelmasik
Słowa kluczowe: Przestępczość Zorganizowana
Podstawa prawna: art. 258 § 3 kk

Sygnatura akt II AKa 49/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 marca 2015 roku
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Andrzej Krawiec
Sędziowie: SA Jerzy Skorupka (spr.)
SA Edward Stelmasik
Protokolant: Aldona Zięta
przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Radosława Rejmoniaka
po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015 roku
sprawyA. L. (1)
oskarżonego o czyny zart. 258 § 3 k.k.i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w związku zart. 12 k.k.iart. 65 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy
z dnia 2 grudnia 2014 roku, sygn. akt III K 23/14

I

utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoA. L. (1);

II

zasądza od oskarżonegoA. L. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza mu 1400 złotych tytułem opłaty za drugą instancję.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014 r., III K 23/14:
I.uznałoskarżonegoA. L. (1)za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku z tym ustaleniem, że kierował on zorganizowaną grupą przestępczą od około września 2006 roku do około 22 maja 2007 roku oraz, że należeli do niejA. S.pseudonim(...),G. M.pseudonim(...),T. S.pseudonim(...)oraz inne osoby, to jest czynu zart. 258 § 3 k. k.i za to na podstawie tego przepisu prawnego skazał go na karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności,
II. -ustalił, że opisane w pkt. II aktu oskarżenia zachowanieA. L. (1)dot. nabycia 700 gram amfetaminy odM. K.iM. Z., stanowi odrębny czyn zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 09.12.2011 roku) popełniony przez niegow okresie pomiędzy czerwcem a sierpniem 2008 rokuwL., wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, wobec której toczy się odrębne postępowanie, i za to na podstawie art. 56 ust. 3 cyt. wyżej Ustawy w zw. zart. 4 § 1 k.k.iart. 33 § 1 k.k.skazał go na karę 2 (dwa) lat pozbawienia wolności oraz 100 (sto) stawek dziennych grzywny po 50 (pięćdziesiąt)złotych każda,
- ustalił, że pozostałe zachowania oskarżonego, opisane w pkt. II aktu oskarżenia jako występek zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07. 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 2 k.k.popełnił on działając z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w okresieod około wrześniem 2006 roku do około lutego 2007 rokui w tym przedmiocie, na podstawieart. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k.umorzył wobec niego postępowanie karne,
III.na podstawieart. 85 k.k.iart.86 § 1 k.k.połączył oskarżonemu wymierzone mu kary pozbawienia wolności iwymierzył mu karę łączną 2 (dwa) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,
IV.na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuA. L. (1)okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 11 lutego 2009 roku do 11 maja 2009 roku oraz od 27 czerwca 2012 roku do 4 lipca 2012 roku i od 25 września 2012 roku do 27 lutego 2013 roku przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie odpowiada jednemu dniowi kary pozbawienia wolności,
V.na podstawie art. 70 ust. 4 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec oskarżonego nawiązkę w kwocie 1000 jeden tysiąc), złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
VI.na podstawieart. 624 k.p.k.orazart. 17 Ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe i nie wymierzył mu opłaty.
Wymieniony wyrok zaskarżył apelacją obrońca oskarżonegoA. L. (1)adw.P. N., zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania, zwłaszczaart. 4 KPK,5§2 KPK,7 KPKw zw. zart. 410 KPK, która miała wpływ na treść wyroku, a polegała na dowolności dokonywanych przez sąd pierwszej instancji ocen zgromadzonego materiału, rozstrzyganiu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, wybiórczej analizie materiału dowodowego, pominięciu dowodów korzystnych dla oskarżonego i oparciu orzeczenia na dowodach dla niego niekorzystnych, w tym na niewiarygodnych zeznaniachM. C.iM. K.,

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia czynów zart. 258§3 KKoraz art. 58 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, pomimo braku wystarczających dowodów.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich stawianych mu zarzutów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.Apelacja jest niezasadna w stopniu bliskim oczywistej bezzasadności zart. 457§2 KPK. Sąd pierwszej instancji nie uchybił wskazanym w apelacji przepisom procesowym. Fakty relewantne dla ustalenia sprawstwa i winy oskarżonego sąd ustalił prawidłowo na podstawie wszystkich dowodów ujawnionych na rozprawie głównej ocenionych swobodnie, przy uwzględnieniu kryterium doświadczenia życiowego, co doprowadziło do przypisania oskarżonemuA. L.przestępstw zart. 258§3 KKoraz z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (w apelacji zamiast art. 56 ust. 1 i 3 cyt. ustawy podaje się błędnie przepis art. 58 ust. 1 i 3 tej ustawy).
Całkowicie niezasadne jest stwierdzenie, że ustalenia sądu, stanowiące podstawę faktyczną przypisania oskarżonemu przestępstw zart. 258§3 KKoraz z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zostały oparte wyłącznie na pomówieniu oskarżonego przezM. C.iM. K.. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika, że ustalenia faktyczne zostały dokonane także na podstawie zeznań:I. M.,P. Ś.,B. S.,M. N.,J. B.,B. C.,P. T.. Co prawda, „głównym bezpośrednim dowodem potwierdzającym popełnienie przez oskarżonego zarzuconych mu przestępstw” były zeznania świadka naocznegoM. C.(s. 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), które z tego powodu, że był członkiem grupy przestępczej kierowanej przezS. G.„ocenione zostały ostrożnie”, a sąda quodał im wiarę „tylko w takim zakresie, w jakim możliwe było ich zweryfikowanie innymi dowodami” (s. 14 uzasadnienia wyroku).
Z ustaleń sądua quowynika jednak, żeI. M. (2)brała udział w działalności przestępczej grupy, którą kierował S.G.. Była obecna przy nabywaniu i przekazywaniu narkotyków. Poznała „środowisko przestępcze” i „charakter działalności grupy”. Miała dostęp do informacji o działalności grupy wZ.oraz „udziale w niej i roliA. L. (1)”. Sąd zasadnie przyjmuje więc, że pomimo, że była konkubinąM. C.,I. M. (2)informacje i działalności przestępczej oskarżonegoL.„czerpała z różnych źródeł”, a nie tylko od wymienionego świadka.P. Ś. (2), który od jesieni 2006 r. do grudnia 2007 r. prowadził wZ.klub (...)zeznał zaś, że oskarżonyL.przychodził do klubu „ze swoją ekipą”, domagał się, aby „nie kasować biletów za wstęp jego ludzi”, chciał, aby „stali oni na bramce”, groził, że w razie niepodporządkowania się świadka „lokalu nie będzie”, co słusznie zdaniem sądu pierwszej instancji wskazuje, że oskarżonyL.pełnił rolę przywódcy grupy. Z kolei,M. K.zbył oskarżonemuL.700 gramów amfetaminy. Składając na tą okoliczność zeznania podał m.in. dokładny czas transakcji, nazwę i ilość narkotyku oraz cenę, za jaką sprzedał narkotyk oskarżonemu. RównieżB. S. (2)zeznał, żeA. L. (1)kierował grupą przestępczą wZ., aP. T.złożył zeznania na okoliczność handlu narkotykami wJ.,klubie (...)oraz podpalenia tego klubu.
Wyrażone w apelacji stwierdzenie, że pozaM. C.„żadne inne osoby […] nie miały wiedzy, co do kierowania przez oskarżonegoA. L.zorganizowaną grupą przestępczą” nie znajduje więc oparcia w ustaleniach sądu pierwszej instancji.
Uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawia też wątpliwości, że sąd pierwszej instancji dał wiarę zeznaniom świadków:M. C.,I.M.,M. K.iB. S. (2), w takim tylko zakresie, w jakim zostały one potwierdzone innymi dowodami. Poza tym, oceniając zeznania tych świadków sąd miał na względzie, że „ich pierwsze zeznania są zgodne z późniejszymi relacjami, są konsekwentne i wzajemnie się uzupełniają”.M. C.,I. M. (2),M. K.iB. S. (2)„nie byli skonfliktowani z oskarżonymA. L.. Nie mieli więc osobistego interesu, aby go oskarżać”. Wcześniej zostali też pociągnięci do odpowiedzialności karnej za przestępstwa handlu narkotykami. Wymienione ustalenia stanowczo przeczą stwierdzeniom zawartym w apelacji, że sąda quooparł zaskarżone orzeczenie przede wszystkim na niewiarygodnych zeznaniachM. C.iM. K.. Okoliczność, że zeznania wymienionych świadków są niewiarygodne dla apelującego, nie przesądza, że są one niewiarygodne także dla sądumeriti. Dowody ujawnione na rozprawie głównej sąd ocenia wszak swobodnie z uwzględnieniem kryteriów wskazanych wart. 7 KPK. W niniejszej sprawie sąd podał fakty, które uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach. Sąd wskazał też dowody, które uznał za niewiarygodne, a tym samym pominięte przy ustalaniu faktów relewantnych dla rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu.
Z tych powodów, za gołosłowne, niepoparte rzeczowymi argumentami należy uznać zarzuty obrazy przepisówart. 4, 5§2 i 7 KPK. Odnośnie zaś do zarzutu obrazy przepisuart. 410 KPKdość powiedzieć, że w apelacji nie wskazuje się na jakikolwiek dowód, który nie został ujawniony na rozprawie głównej, a został uwzględniony przez sąd w „podstawie dowodowej”.
W świetle powyższych okoliczności nie może też być mowy o dokonaniu przez sąd pierwszej instancji błędnych ustaleń faktycznych. Wymienionego zarzutu zresztą w apelacji nie uzasadniono, prawdopodobnie przyjmując założenie, że wadliwa ocena dowodów automatycznie prowadzi do dokonania błędnych ustaleń faktycznych. Rzecz w tym jednak, że podniesione w apelacji zarzuty obrazy przepisów postępowania, nie zasługują na uwzględnienie. Tym samym, kolejny zarzut apelacji także nie może zostać uwzględniony.
Mając zatem na względzie powyższe okoliczności, orzeczono, jak na wstępie.