Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 5092/14
Data wyroku: 2015-11-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Daria Wojciechowska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86§1 kw
Teza: Grzywna 600 zł
Koszty 160 zł

Sygn. akt V W 5092/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 listopada 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Daria Wojciechowska
Protokolant: Kinga Koperska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 8 kwietnia 2015 r., 13 maja 2015 r., 10 czerwca 2015 r., 1 lipca 2015 r., 15 lipca 2015 r., 9 września 2015 r., 7 października 2015 r., 4 listopada 2015 r. i 10 listopada 2015 r. sprawy, przeciwkoZ. H.s.J.iF.z domu(...)ur. (...)wŁ.
obwinionego o to że:

1
w dniu 13 lipca 2014 r. około godz. 12.30 wW.naul. (...)naruszył zasady przewidziane w art. 22 ust 1 i 4 PoRD w ten sposób, że kierując samochodem markiD.nr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas zamiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa pojazdowi markiO.nr rej. (...)poruszającemu się po pasie ruchu na który zamierzał wjechać, w wyniku czego zmusił go w celu uniknięcia zdarzenia do gwałtownego hamowania, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

tj. za wykroczenie zart. 86 § 1KW w zw. zart. 22 ust 1 i 4 Ustawa z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym, (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, z późn. zm.)

2
w miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym naruszył zasady przewidziane w art. 19 ust 2 pkt 2 PoRD w ten sposób, że kierując samochodem markiD.nr rej. (...)hamował w sposób powodujący zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zmuszając przy tym w celu uniknięcia zdarzenia kierującego samochodem markiO.nr rej. (...)jadącego za nim do gwałtownego hamowania, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

tj. za wykroczenie zart. 86 § 1KW w zw. zart. 19 ust 2 pkt 2 Ustawa z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, z poźn. zm.)
orzeka

I
obwinionegoZ. H.uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierza mu karę łączną 600 (sześćset) złotych grzywny;

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 60 złotych tytułem opłaty, obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 100 złotych.

Sygn. akt V W 5092/14

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 13 lipca 2014 r. około godz. 12:30 wW.Z. H., kierując pojazdem markiD.onr rej. (...), jadącal. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...), zatrzymał się na lewym pasie ruchu naal. (...)przed wjazdem na skrzyżowanie zulicą (...). Skrzyżowanie to ma charakter skrzyżowania z wyspą centralną. Przed pojazdem kierowanym przezZ. H.w kolejce przed sygnalizatorem świetlnym stał tylko jeden pojazd markiO.onr rej. (...), kierowany przezT. G..
Po zmianie sygnalizacji świetlnej na kolor zielony, kierujący pojazdem markiO.nie zdecydował się na wjazd na skrzyżowanie, bowiem w jego ocenie znajdowało się na nim zbyt dużo samochodów i jego wjazd groziłby zblokowaniem ruchu dla pojazdów nadjeżdżających z przeciwnego kierunku. Kierowca samochoduD.użył sygnału dźwiękowego, aby skłonić prowadzącego pojazdO.T. G.do wjazdu na skrzyżowanie, na co ten zareagował, wskazując ręką, że skrzyżowanie jest zablokowane.
Po kolejnej zmianie sygnalizacji świetlnej kierowcy obu pojazdów wjechali na skrzyżowanie, skręcili w lewo i ustawili się przed kolejnym sygnalizatorem na sąsiadujących pasach ruchu do zjazdu naulicę (...). Pojazd markiD.zatrzymał się na prawym pasie ruchu, zaśO.na środkowym. W wyniku zmiany sygnalizacji na kolor zielony pierwszy ruszył pojazd markiD., a następnieO.i po zjeździe ze skrzyżowania kontynuowały one jazdę swoimi pasami ruchu. Za skrzyżowaniem jezdniaul. (...)zwęża się z trzech pasów ruchu do jednego, pierwotnie środkowego. Po przejechaniu około 50 metrów od skrzyżowaniaZ. H., kierujący samochodem markiD., nie zachowując szczególnej ostrożności, zjechał na środkowy pas ruchu, czym zmusił kierującego pojazdem markiO.do gwałtownego hamowania i zjechania częściowo na lewy pas ruchu, celem uniknięcia zderzenia.
Następnie, gdy oba pojazdy poruszały się już tym samym, środkowym pasem ruchuul. (...)bez przyczyny, gwałtownie zahamował, zmuszając tym jadącego za nimT. G.również do podjęcia gwałtownego hamowania, celem uniknięcia zderzenia.
Chwilę późniejZ. H.skręcił w prawo wul. (...)i zatrzymał się na parkingu przedsklepem (...). To samo uczyniłT. G., celem wyjaśnienia zachowania drugiego kierowcy.Z. H.zaprzeczył jakoby zajechał drogęT. G., wobec czego żonaT. G.wezwała patrol Policji.
W wyniku powyższych zdarzeń żadna osoba nie doznała uszkodzenia ciała, ani nie zostały uszkodzone żadne pojazdy lub inne mienie.
W pojeździe markiO.oprócz kierowcy, znajdowali się również dwaj pasażerowie –K. G.iM. G. (1).
Zdarzenie nie zostało zarejestrowane przez kamery monitoringu ani kamery samochodowe.

dowód
         : częściowo wyjaśnienia obwinionego – k. 15, 47; zeznania świadkaT. G.– k. 2v, 47-48; zeznania świadkaK. G.– k. 10v, 48-49, zeznania świadkaM. G. (1)– k. 55-56; protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o wykroczeniu – k. 1-2; szkic – k. 4; wydruk z bazy – k. 6; notatka urzędowa – k.7; częściowo szkic – k. 45, kopia notatnika służbowego – k. 118-121;
Z. H.ma 54 lata, jest rozwiedziony, ma jedno, niepełnosprawne dziecko w wieku 35 lat, które wspiera finansowo. Prowadzi własną działalność gospodarczą. Nie osiąga dochodów. Utrzymuje się z oszczędności. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Obwiniony był trzykrotnie ukarany w drodze mandatu karnego za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

dowód
         : częściowo wyjaśnienia obwinionego – k. 46; zapytanie o ukaranie i informacja – k. 18-19
Obwiniony przesłuchany na etapie czynności wyjaśniających nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że kierowca drugiego samochodu celowo na niego najechał, trąbił i ominął go lewą stroną i zajechał mu drogę prawą stroną. Nadto obwiniony wskazał, że hamował, ponieważ skręcał wul. (...). /k. 15/
Na rozprawie obwiniony również nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że gdy dojechał naal. (...)do samochodu markiO., który stał na zielonym świetle, mrugnął mu światłami, żeby ruszył do przodu. Według obwinionego kierującyO.pokazał mu w odpowiedzi obraźliwy gest oraz pokazał, że nie zmieści się na skrzyżowaniu i ruszył dopiero na kolejnej zmianie świateł. Następnie oba pojazdy skręciły w lewo i dojechały do kolejnych świateł, na których ustawiły się na sąsiadujących pasach ruchu – obwiniony na prawym, zaś kierujący samochodem markiO.na środkowym pasie. Później zdaniem obwinionego, po zmianie świateł na zielone, obwiniony ruszył pierwszy i po zjechaniu ze skrzyżowania, za przejściem dla pieszych zmienił pas ruchu na środkowy. W tym czasie według obwinionego kierowcaO.zaczął trąbić i ominął jego pojazd z lewej strony, a następnie zajechał mu drogę zaulicą (...). Obwiniony wskazał, że samochód markiO.ustawił się w poprzek ulicy. Dalej obwiniony wyjaśnił, że skręcił wul. (...)i wtedy kierujący pojazdem markiO.wycofał, minął go i znów zajechał mu drogę, zaś obwiniony skręcił przed nim dosklepu (...). Tam według obwinionegoT. G.zaczął do niego krzyczeć, co robi, na co on odpowiedział mu, że nic nie robi i poszedł do sklepu. Po wyjściu ze sklepu obwiniony pojechał do domu i chwilę później wrócił na parking przedsklepem (...)i podał swoje dane przybyłym na miejsce funkcjonariuszom Policji. /k. 47/
Sąd zważył, co następuje.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionegoZ. H.w ograniczonym zakresie. Jako wiarygodny Sąd potraktował opis początkowego zachowania kierujących pojazdami, to jest postój przed światłami naal. (...)oraz dalszą trasę ich przejazdu. Relacje te znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym i nie były kwestionowane. Sąd nie dał, zaś wiary twierdzeniom dotyczącym późniejszego zachowania obu kierujących na drodze. Wyjaśnienia obwinionego, w których przedstawił on zasadniczo odmienną wersję przebiegu zdarzeń niż świadkowie w niniejszej sprawie, są w ocenie Sądu wewnętrznie niespójne oraz sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
Obwiniony wskazał, że to świadekT. G.zajechał mu drogę, przy czym podczas pierwszego przesłuchania stwierdził, że była tylko jedna taka sytuacja, zaś na rozprawie wskazywał już na dwie. Należy również wskazać, że opisy obu sytuacji przedstawione przez obwinionego są nielogiczne. Po pierwsze, niemożliwe jest ominięcie samochodu z lewej strony, a bezpośrednio potem zajechanie mu drogi z prawej strony. /k. 15/ Jest to również sprzeczne z wykonanym przez obwinionego szkicem sytuacyjnym. /k. 45/
Po drugie, na rozprawie obwiniony stwierdził, że za pierwszym razem kierujący pojazdem markiO.zajechał mu drogę zaulicą (...)i stał samochodem w poprzek. Jednak dalej obwiniony wyjaśniał, że skręcał właśnie wulicę (...), więc nie jest możliwe aby ktokolwiek mógł mu zajechać drogę zaulicą (...). Potwierdzeniem tego, że obwiniony dobrowolnie skręcił w tę ulicę, jest fakt, że następnie zatrzymał się na parkingu i zrobił zakupy wsklepie (...).
Ponadto, podczas pierwszego przesłuchania, obwiniony wskazał, że hamował, ponieważ skręcał wulicę (...). Według jego późniejszych wyjaśnień, w tym czasie samochód markiO.powinien być już przed nim, więc usprawiedliwianie się przez obwinionego z przyczyn podjęcia hamowania nie miałoby sensu, ponieważ nie spowodowałoby to zagrożenia dla pojazdu markiO..
Obwiniony wskazywał również, że kierujący pojazdem markiO.minął go także naulicy (...)i znów zajechał mu drogę. Jednak w tym samym zdaniu obwiniony stwierdził, że skręcił przed pojazdem markiO.na parkingsklepu (...), co również wyklucza zajechanie mu drogi przezT. G., bowiem wówczas skręcając znajdowałby się za samochodem markiO..
Ustalony przez Sąd stan faktyczny opiera się przede wszystkim na zeznaniach świadkaT. G., który kierował pojazdem markiO.oraz pasażerów tego samochodu –K. G.iM. G. (1). Zeznania tych świadków są spójne, rzeczowe i logiczne. Jak wskazano wyżej, wersja zdarzenia przedstawiona przez obwinionego jest nieprawdopodobna oraz wewnętrznie sprzeczna. Natomiast przebieg zdarzenia wyłaniający się z twierdzeń świadków jest w ocenie Sądu możliwy, a do tego wysoce prawdopodobny. Brak jest również powodów by twierdzić, że świadkowie złożyli zeznania tej treści jedynie w celu bezpodstawnego obciążenia obwinionego. ŚwiadekT. G.próbował wyjaśnić zaistniałą sytuację bezpośrednio z obwinionym, jednak gdy obwiniony zaprzeczył jakoby swoim zachowaniem spowodował jakikolwiek zagrożenie na drodze, jego żona wezwała patrol Policji. Oczywistym jest, że gdyby toT. G.był sprawcą umyślnego zajechania drogi obwinionemu, wówczas z własnej inicjatywy nie podejmowałby próby wyjaśnienia sytuacji z obwinionym oraz nie wzywałby patrolu Policji wbrew woli obwinionego.
Zeznania świadkówM. G. (2)iR. S.nie były przydatne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie z uwagi na, to że nie pamiętali oni szczegółów interwencji oraz nie byli naocznymi świadkami zdarzenia.
Szkic sytuacyjny przedstawiony przez obwinionego /k. 45/ stał się podstawą ustaleń faktycznych jedynie w części, w której przedstawia wyjściową pozycję pojazdów uczestniczących w zdarzeniu, bowiem okoliczność ta nie była kwestionowana w niniejszym postępowaniu.
Pozostałe dokumenty stanowiły wiarygodny dowód w sprawie, bowiem ich autentyczność i prawdziwość treści nie budziły wątpliwości ani nie były kwestionowane przez strony.
ObwinionyZ. H.stanął pod zarzutem tego, że w dniu 13 lipca 2014 r. około godz. 12:30 wW.naulicy (...)naruszył zasady przewidziane wart. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem markiD.nr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa pojazdowi markiO.onr rej. (...)poruszającemu się po pasie ruchu na który zamierzał wjechać, w wyniku czego zmusił go w celu uniknięcia zderzenia do gwałtownego hamowania, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. wykroczenia zart. 86 § 1kw w zw. zart. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. oraz, że w tym samym miejscu i czasie naruszył zasady przewidziane wart. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem markiD.nr rej. (...), hamował w sposób powodujący zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zmuszając przy tym w celu niknięcia zderzenia kierującego samochodem markiO.onr rej. (...)jadącego za nim do gwałtownego hamowania, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. wykroczenia zart. 86 § 1kw w zw. zart. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W myśl art. 86 § 1 kw odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Zachowanie kierującego pojazdem w związku ze zmiana pasa ruchu określaart. 22 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie zart. 22 ust. 1ww. ustawy, kierujący pojazdem może wykonać ten manewr tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności. Natomiast w myślust. 4, kierujący jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony.
Warunkiem sprostania obowiązkowi szczególnej ostrożności, nałożonemu na uczestnika ruchu drogowego w sytuacjach wskazanych w ustawie, jest nieustająca obserwacja sytuacji na drodze, umożliwiająca percepcję wszystkich zmian i odpowiednie dostosowanie się do nich. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 sierpnia 2009 r., V KK 34/09, OSNKW 2009 Nr 9 poz. 81)
Wyniku manewru zmiany pasa ruchu przez obwinionego, kierujący pojazdem markiO.był zmuszony do gwałtownego hamowania, celem uniknięcia zderzenia z pojazdem obwinionego. Powyższe wskazuje jednoznacznie na fakt, że obwiniony nie zachował jakiejkolwiek ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa pojazdowiO., który jechał pasem ruchu, na który obwiniony zamierzał wjechać. Jednocześnie manewr podjęty przez obwinionego spowodował zagrożenie dla pojazdu markiO.oraz innych samochodów jadących za nim.
Ponadto, odnosząc się do strony podmiotowej zarzucanego czynu, należy wskazać, że obwiniony był świadomy, że środkowym pasem ruchu porusza się pojazd markiO., który ruszył tylko nieznacznie później niż on po zmianie sygnalizacji świetlnej na kolor zielony. Nie ma zatem wątpliwości, że obwiniony umyślnie naruszył przepisyustawy prawo o ruchu drogowym.
Zgodnie zart. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kierujący pojazdem jest obowiązany hamować w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia. Natomiast obwiniony mimo braku jakiejkolwiek przeszkody na drodze hamował gwałtownie tuż po wjechaniu na środkowy pas ruchu przed samochód markiO.. Nie usprawiedliwia w żaden sposób zachowania obwinionego fakt, że zamierzał on zmienić kierunek ruchu w prawo, bowiem mając taki zamiar, powinien wcześniej stopniowo zwalniać. Obwiniony w tym czasie nie był jedynym kierującym na drodze, bezpośrednio za nim jechał pojazd markiO.i gwałtowne hamowanie przez obwinionego, zmusiło również kierującegoO.do gwałtownego hamowania, celem uniknięcia zderzenia. Niewątpliwie zachowanie obwinionego spowodowało zagrożenie dla pojazduO.oraz innych pojazdów jadących za nim.
Opisując podmiotową stronę zarzucanego czynu, należy wskazać, że obwiniony chwilę przed rozpoczęciem hamowania wjechał przed pojazd markiO., a więc miał świadomość, że bezpośrednio za nim porusza się inny pojazd. Nie budzi zatem wątpliwości, że obwiniony, hamując w gwałtowny sposób w takiej sytuacji drogowej, umyślnie naruszył przepisyustawy prawo o ruchu drogowym.
Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że obwiniony odnośnie pierwszego jak i drugiego z zarzucanych czynów wyczerpał swoim zachowaniem znamiona wykroczenia określonego w art. 86 § 1 kw.
Nie budzi również wątpliwości wina obwinionego. W chwili popełnienia czynuZ. H.był osobą dojrzałą życiowo i w pełni poczytalną oraz nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca jego winę.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. wykroczeń z art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 600 złotych.
Przystępując do wymiaru kary, Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 33 k.w. Wymierzając obwinionemu karę grzywny, Sąd baczył by dolegliwość tej kary była adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz wziął pod uwagę jej cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także dyrektywę prewencji generalnej w zakresie kształtowania świadomości społecznej. Mając na uwadze treść art. 47 § 6 k.w., Sąd doszedł do wniosku, że stopień społecznej szkodliwości obu czynów przypisanych obwinionemu nie był znaczny. Zachowanie obwinionego nie spowodowało powstania szkody, bowiem żadna osoba nie odniosła obrażeń, ani nie zostało uszkodzone mienie. Sąd miał jednak na uwadze bezpośredni zamiar obwinionego popełnienia czynu oraz naganną motywację wyrażającą się w tym, że obwiniony chciał dokuczyć innemu kierowcy za to, że był przez niego zmuszony do dłuższego postoju na światłach.
Wymierzając karę Sąd zbadał również warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, a także sposób życia przed popełnieniem wykroczenia. Obwiniony był już trzykrotnie ukarany w drodze mandatu karnego za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaiart. 119 kpww zw. zart. 627 k.p.k.w zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.