Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 3270/14
Data wyroku: 2015-03-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 210 ust 1 pkt 5 a ustawy Prawo Lotnicze
Teza: obwinionego uznano za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu

Sygn. akt V W 3270/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 marca 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodnicząca SSR Klaudia Miłek
Protokolant: Edyta Walaśkiewicz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 2 grudnia 2014 r., 5 lutego 2015 r. i 26 lutego 2015 r. sprawy, przeciwkoR. K. (1)s.S.iH.z domuZ.,ur. (...)wW.
obwinionego o to że:
w dniu 4 czerwca 2014 r. ok. godz. 11:05 wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem,
tj. o czyn zart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt 6b Rozporządzenia Ministra i(...), Budownictwa i(...)Morskiej z dn. 04.09.2012 r.
Orzeka

1
ObwinionegoR. K. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 210 ust 1 pkt. 5a ustawy Prawo Lotniczewymierza karę grzywny w wysokości 200 ( dwieście) złotych.

2
Zasądza od obwinionego 30 ( trzydzieści) złotych tytułem opłaty , obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 100 ( sto) złotych.

Sygn. akt V W 3270/14

UZASADNIENIE
R. K. (1)został obwiniony o to, że w dniu 4 czerwca 2014 r. ok. godz. 11:05 wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem, tj. o czyn zart. 210 ust. 1 pkt 5a Ustawy Prawo lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt 6b Rozporządzenia Ministra i(...), Budownictwa i(...)Morskiej z dn. 04.09.2012 r.
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
R. K. (1)prowadzi działalność gospodarczą z zakresu transportu osobowego. Posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W wykonywanej pracy posługuje się samochodem markiP. (...), który jest przystosowany do przewożenia ośmiu osób z kierowcą.R. K. (1)nie posiada zgody zarządzającego lotniskiem na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług transportowych na terenie lotniska.
W dniu 4 czerwca 2014 roku w czasie pełnienia służby wartowniczej na terenieL.C.wW.pracownicy Służby OchronyL.D. P.orazK. C.uzyskali zgłoszenie odR. K. (2). Pasażer lotniska zgłosił, iż przebywając na terenie hali przylotów(...)zaobserwował, iż jedna z osób przebywających w w/w miejscu podchodziła do innych pasażerów i namawiała ich na usługę taxi.R. K. (2)zgłaszając fakt prowadzenia na terenie lotniska działalności gospodarczej z zakresu usług transportowych wskazał na konkretną osobę, która miała dokonać powyższego czynu. Pracownicy Służby OchronyL.w związku ze zgłoszeniem podjęli interwencję wobec w/w mężczyzny, którym okazał się byćR. K. (1). Z uwagi na to, iż nie chciał on podać swoich danych osobowych, pracownicy Służby OchronyL.wezwali na miejsce funkcjonariuszy Policji.
W związku z tym, iżR. K. (1)swoją działalność prowadził bez zgody zarządzającego(...)funkcjonariusze Policji nałożyli na niego mandat karny kredytowany w wysokości 500 złotych.R. K. (1)skorzystał z przysługującego mu prawa i nie przyjął mandatu.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:częściowych wyjaśnień obwinionegoR. K. (1)/k. 29/,częściowych zeznań świadkaP. S./k. 29-30/,zeznań świadkaR. K. (2)/k. 6v, 30/,częściowych zeznań świadkaD. P./k. 37/, a takżenotatki urzędowej/k. 1/,pisma/k. 5/ orazdokumentacji złożonej przez obwinionego w dniu 26 lutego 2015 r. /k. 39-40/.
ObwinionyR. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Potwierdził on jednak, iż w dniu zdarzenia faktycznie przebywał na terenie lotniska, gdzie oczekiwał na klientów. W złożonych wyjaśnieniach wskazał nadto, iż w związku z tym, że w dniu zdarzenia występowały zatory drogowe utrudniające dojazd na lotnisko, współpracownicy obwinionego z parkingu 42 poprosili go, aby zapytał się podróżnych czy ktoś jedzie na w/w parking. Obwiniony wskazał również, iż poproszono go nadto o poinformowanie podróżnych o występujących korkach, a także o tym, iż muszą oni czekać, gdyż po podróżnych, z tego parkingu jedzie bus.
W złożonych wyjaśnieniach obwiniony oświadczył również, iż jeździ po całej Polsce i posługuje sięm.v., którym wozi po 6-7 osób. /k. 29wyjaśnienia obwinionegoR. K. (1)/
R. K. (1)ma 48 lat. Jest żonaty, posiada dwoje dzieci. Z zawodu jest kierowcą. Prowadzi własną działalność gospodarczą, z której uzyskuje dochód w wysokości około 3500-4000 złotych netto. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Nie był również karany. /k. 28wyjaśnienia obwinionegoR. K. (1)/

Sąd zważył co następuje:
Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, Sąd uznał, iż potwierdziły one ponad wszelką wątpliwość sprawstwo i winęR. K. (1)w odniesieniu do przypisanego mu czynu.
Sąd dał wiarę jedynie tym wyjaśnieniom obwinionego, w których potwierdził on swoją obecność w dniu zdarzenia na terenie lotniska oraz podał ogólne informacje dotyczące prowadzonej przez niego działalności gospodarczej z zakresu usług transportowych. Jednocześnie Sąd odmówił wiarygodności tej części wyjaśnień obwinionego, w której odnosząc się do zarzutu, utrzymywał on, iż jedynie informował podróżnych, że w wyniku zatorów drogowych będą musieli oni poczekać na bus, który po nich przyjedzie. Według Sądu wyjaśnienia obwinionego we wskazanym zakresie są przyjętą przez niego, dojść nieudolną linią obrony, która jednak ostać się nie może w konfrontacji z zebranym w sprawie z materiałem dowodowym, w tym w szczególności z zeznaniami bezpośredniego świadka zdarzeniaR. K. (2).
W złożonych zeznaniach świadekR. K. (2)potwierdził, iż w dniu zdarzenia przebywając na terenie hali przylotów(...)(...)widział jak nieznany mu mężczyzna proponował pasażerom lotniska usługę taxi, wypowiadając słowa „taxi, taxi”, zwracając się do nich również po angielsku. Świadek zeznał, iż obserwował w/w mężczyznę przez około 10 minut, stojąc od niego w odległości około 2-10 metrów, przemieszczając się razem za nim i przybliżając się do niego za każdym razem, gdy oferował on usługę przewozu. W tym czasie mężczyzna ten zaproponował usługę taxi trzem pasażerom. Z zeznań świadka wynika również, iż mężczyzna ten miał zawieszoną na szyi etykietę koloru niebieskiego z napisem(...). Obwiniony schował w/w etykietę w momencie podejścia do niego pracowników Służby OchronyL., którzy podjęli interwencję po otrzymaniu zgłoszenia o niewłaściwym zachowaniu obwinionego przez świadka. W złożonych zeznaniach świadekR. K. (2)potwierdził również, iż na miejscu zdarzenia pojawił się wezwany patrol Policji. Policjant wylegitymował świadka. /k. 6v, 30zeznania świadkaR. K. (2)/
Oceniając zeznania świadkaR. K. (2), Sąd doszedł do przekonania, iż są one wiarygodne, szczere i zgodne z prawdą. Świadek szczegółowo opisał przebieg zdarzenia z udziałem obwinionego. Jego zeznania były logiczne i spójne. Jest on osobą obcą dla obwinionego. W związku z powyższym Sąd mógł w dużej mierze oprzeć stan faktyczny właśnie na zeznaniach tego świadka.
W niniejszej sprawie przesłuchano również pracownika Służby OchronyL.D. P.oraz funkcjonariusza PolicjiP. S., którzy w dniu zdarzenia wzięli udział w interwencji z udziałem obwinionego.
Sąd dał wiarę zeznaniom funkcjonariusza PolicjiP. S., jedynie częściowo, tj. w zakresie, w jakim świadek ten potwierdził fakt zgłoszenia interwencji przez pracownika Służby OchronyL.. W powyższym zakresie zeznania świadkaP. S.są spójne z zeznaniami świadkaR. K. (2), a także dowodami z dokumentów w postaci notatki urzędowej /k. 1/ sporządzonej przez świadkaP. S.bezpośrednio po zdarzeniu oraz treści pisma sporządzonego przez pracownika Służby OchronyL.świadkaD. P./k. 5/, w którym złożył on relację ze zdarzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy.
Sąd odmówił z kolei wiary pozostałej części zeznań świadkaP. S., których utrzymywał on, iż obwiniony zachęcał podróżną do korzystania z przewozu oraz, że widział on, jak obwiniony szedł z osobą podróżną. W ocenie Sądu na treść zeznań świadka w tym zakresie wpłynął upływ czasu oraz liczba interwencji, które przyczyniły się do zatarcia w jego pamięci niektórych szczegółów sprawy. Nie można tracić z pola widzenia tego, iż swoje zeznania w sprawie świadek składał w dniu 2 grudnia 2014 r., a więc sześć miesięcy po zdarzeniu. /k. 29-30zeznania świadkaP. S./
W niniejszej sprawie przesłuchano również pracownika Służby OchronyL.świadkaD. P., który również wziął udział w interwencji z udziałem obwinionego. Sąd dał wiarę jedynie tej części zeznań świadka, w których potwierdził on autentyczność pisma /k. 5/, w którym opisał on przebieg zdarzenia. Z uwagi na upływ czasu, jaki minął od czasu zdarzenia do czasu przesłuchania przed Sądem oraz liczbę podjętych w tym czasie interwencji, świadek nie potrafił podać żadnych informacji na temat przebiegu zdarzenia. /k. 37zeznania świadkaD. P./
Sąd, konstruując stan faktyczny oparł się również na materiale dowodowym w postaci: notatki urzędowej /k. 1/, pisma /k. 5/ oraz dokumentacji złożonej przez obwinionego w dniu 26 lutego 2015 r. /k. 39-40/, które zostały ujawnione na rozprawie. W ocenie Sądu powyższe dowody pozaosobowe ze względu na swój charakter i rzeczowy walor nie budziły wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności oraz faktu, na którego okoliczność zostały sporządzone oraz ze względu na okoliczności, które same stwierdzały. Żadna ze stron nie kwestionowała przy tym ich zgodności ze stanem faktycznym, zaś Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby ich wiarygodność. W związku z powyższym uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych.
ObwinionemuR. K. (1)zarzucone zostało popełnienie wykroczenia zart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt 6b Rozporządzenia Ministra i(...), Budownictwa i(...)Morskiej z dn. 04.09.2012 r.
Przepisart. 210 ust. 1 pkt. 5a Ustawy Prawo Lotniczeprzewiduje odpowiedzialność w wypadku niestosowania się do nakazu lub zakazu zawartego w przepisach porządkowych wydanych na podstawie art. 83a ust. 2 w/w Ustawy obowiązujących na lotnisku. Niniejszy przepis odsyła do art. 83a ust. 1 i 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym wszystkie osoby znajdujące się na terenie lotniska są obowiązane do przestrzegania i stosowania się do nakazów i zakazów zawartych w przepisach porządkowych ustalonych przez zarządzającego tym lotniskiem, wydanych na podstawie rozporządzenia ministra właściwego do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.
Podstawowe przepisy porządkowe związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, obowiązujące w stosunku do wszystkich osób znajdujących się na terenie lotniska, zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b powołanej regulacji, na terenie lotniska zabrania się prowadzenia bez zgody zarządzającego lotniskiem działalności gospodarczej, w tym reklamowej, akwizycyjnej lub innej działalności zarobkowej. Celem wprowadzonego zakazu jest m. in. zapewnienie ochrony osobom korzystającym z usług przewozu osobowego taksówką przed nadużyciami ze strony osób wykonujących te usługi, które polegałyby na pobieraniu drastycznie zawyżonych opłat za przejazd, oraz zapobieganiu przypadkom natarczywego nagabywania podróżnych na terenie lotniska. Przepis ten umożliwia zarządzającemu lotniskiem skuteczne oddziaływanie na nieprawidłowości w prowadzeniu na terenie lotniska działalności w zakresie przewozu osób taksówką. Tym samym chroni pasażerów(...)przed nagabywaniem ze strony taksówkarzy oferujących swoje usługi transportowe, których zachowanie prowadzi do zakłócenia porządku na terenie lotniska.
Wskazać przy tym należy, iżart. 68 ust. 2 pkt 2 oraz art. 80 Ustawy Prawo Lotniczenakładają na zarządzającego lotniskiem obowiązki o charakterze publicznoprawnym w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku na terenie lotniska. Art. 68 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy przewiduje, że zarządzający lotniskiem obowiązany jest prowadzić eksploatację lotniska w sposób zapewniający bezpieczeństwo lotów oraz sprawność obsługi użytkowników lotniska. Natomiast art. 80 niniejszej ustawy stanowi, iż zarządzający lotniskiem odpowiada za bezpieczną eksploatację lotniska, w tym za nałożone na niego zadania związane z ochroną lotniska.
Art. 82 pkt 3 Ustawy Prawo Lotniczewymienia cztery formy dyspozycji (zarządzenia, nakazy, zakazy oraz polecenia), które wydawane są na podstawie tego przepisu przez zarządzającego lotniskiem w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku. W oparciu o wskazane powyżej Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r., na terenie(...) im. (...)przyjęte zostało zarządzenie nr 95 z dnia 4 października 2012 r. Naczelnego DyrektoraPrzedsiębiorstwa Państwowego (...)w sprawie bezpieczeństwa, ochrony i przepisów porządkowych na terenieL.C.wW.. W § 2 pkt 6 lit. b powołanego zarządzenia zostało implementowane wprost unormowanie zawarte w § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, iż na terenie lotniska zabrania się prowadzenia bez zgody zarządzającego lotniskiem działalności gospodarczej, w tym reklamowej, akwizycyjnej lub innej działalności zarobkowej. W § 5 zarządzenia nr(...)jako sankcję naruszenia wymienionych w nim przepisów porządkowych wskazanoart. 210 ust. 1 pkt 5a Ustawy Prawo Lotnicze.
Warto w tym miejscu wskazać, iż przywołany powyżejart. 210 ust. 1 pkt 5a prawa lotniczegozostał ustanowiony w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 lipca 2006 r., sygn. P 33/05. W wydanym orzeczeniu Trybunał uznał, iżart. 210 ust. 1 pkt 5 prawa lotniczegojest niezgodny zart. 42 ust. 1 Konstytucji. Wskazany przepis stanowił: „Kto nie wykonuje zarządzeń i poleceń zarządzającego lotniskiem związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa lotów lub porządkiem na lotnisku, o których mowa w art. 82 pkt 3 ustawy – podlega karze grzywny”. Z kolei art. 82 pkt 3 ustawy wskazywał, iż w celu zapewnienia bezpiecznej eksploatacji lotniska zarządzający lotniskiem wydaje zarządzenia, nakazy lub zakazy oraz polecenia związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, obowiązujące w stosunku do wszystkich osób znajdujących się na terenie lotniska. W wydanym orzeczeniu Trybunał zakwestionował zgodność powołanego artykułu z obowiązującym prawem, wskazując, iż przepis ten ma postać „nie tylko przepisu blankietowego zupełnego, ale co więcej nie określając w ogóle znamion czynu zabronionego, uniemożliwia doprecyzowanie tych znamion w innym przepisie ustawowym, czy też przepisie podstawowym”, (…) natomiast „zgodnie zart. 87 Konstytucjiźródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są wyłącznieKonstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz – na obszarze działania organów, które je ustanowiły – akty prawa miejscowego”.
Zgodność obowiązującego obecnieart. 210 ust. 1 pkt. 5a Ustawy Prawo Lotniczez Ustawą Zasadniczą była również przedmiotem prac Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt P 31/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż

1
Art. 210 ust. 1 pkt 5aw związku zart. 83a ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze(Dz. U. z 2013 r. poz. 1393) jest zgodny zart. 22w związku zart. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejoraz z wynikającą zart. 2 Konstytucjizasadą prawidłowej legislacji;

2
§ 2 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku (Dz. U. poz. 1023) jest zgodny z art. 22 w związku zart. 20 i art. 2 Konstytucjioraz nie jest niezgodny zart. 31 ust. 3 Konstytucji.

Tym samym Trybunał uznał za zgodne zKonstytucjąprzepisy pozwalające na reglamentowanie działalności gospodarczej na terenie lotnisk, a wymaganie zgody zarządcy lotniska nie narusza wolności w prowadzeniu działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu orzeczenia Trybunał podkreślił, iż gwarantowana przezart. 22 Konstytucjiwolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i podlega ograniczeniom, przy czym dla usprawiedliwienia ingerencji w tę wolność konieczne jest, aby ograniczenie tej wolności było uzasadnione ważnym interesem publicznym oraz realizowało wymogi zasady proporcjonalności. Rozpatrując tą sprawę, podobnie jak w poprzednich orzeczeniach, Trybunał przyjął, iżart. 22 Konstytucji, który reguluje wprost w sposób wyczerpujący i kompleksowy zarówno formalne, jak i materialne przesłanki ograniczenia wolności działalności gospodarczej, stanowi lex specialis w stosunku doart. 31 ust. 3 Konstytucji, wyłączając jego stosowanie jako adekwatnego wzorca kontroli ustawowych ograniczeń wolności działalności gospodarczej. Uznano tym samym, iż zakres dopuszczalnych ograniczeń wolności działalności gospodarczej, patrząc pod kątem materialnych podstaw ograniczeń, jest szerszy od zakresu dopuszczalnych ograniczeń tych wolności i praw, do których odnosi sięart. 31 ust. 3 Konstytucji. W uzasadnieniu wyroku Trybunał wskazał również, iż pomimo zawartego w zaskarżonym uregulowaniu odesłania do źródła podustawowego, poddany kontroliart. 210 ust. 1 pkt 5aw związku zart. 83a ust. 2 prawa lotniczego, czytany łącznie z § 2 ust. l pkt 6 lit. b rozporządzenia wydanego na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy, bez trudu pozwala adresatowi normy wyrażonej w zaskarżonym przepisie na ustalenie, czy jego zachowanie będzie naruszać prawo. Oznacza to, żeart. 210 ust. 1 pkt 5aw zw. zart. 83a ust. 2 Ustawy Prawo Lotniczejest zgodny zart. 2 Konstytucjiw aspekcie wynikającej z niego zasady prawidłowej legislacji.
W związku z powyższym należało wskazać, iż wykonywanie działalności gospodarczej z zakresu usług transportowych bez wymaganej zgody zarządzającego lotniskiem, podlega karze grzywny, co wynika zart. 210 ust. 1 pkt. 5a Ustawy Prawo Lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku.
Zdaniem Sądu zachowanie obwinionego należało uznać jako wykonywanie przez niego działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z definicją zawartą wart. 2 Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Definicja ta wskazuje na pewne zasadnicze cechy (zarobkowy charakter – odpłatność, ciągłość oraz zorganizowany sposób wykonywania), które świadczą, iż dane działania uznać należy jako wykonywanie działalności gospodarczej. Wskazać należało również, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2012 roku, sygn. akt I ACa 701/02, który w swoim orzeczeniu powołał się na uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1992 r., III CZP 64/92 (OSNCP 12/92, poz. 225) „czynności podejmowane przez podmiot gospodarczy wchodzą w zakres jego działalności gospodarczej, gdy pozostają w normalnym, funkcjonalnym związku z tą działalnością, w szczególności podejmowane są w celu realizacji zadań związanych z przedmiotem działalności tego podmiotu.”
Mając na uwadze powyższe rozważania, wskazać należało, iż nie ulega wątpliwości, że działania podejmowane przez obwinionego w dniu zdarzenia w(...) im. (...)wW.ul. (...)1, które polegały na proponowaniu napotkanym osobom, skorzystanie z wykonywanych przez niego usług transportowych, było związane bezpośrednio z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą z zakresu transportu drogowego, którą obwiniony prowadzi w sposób zarobkowy, ciągły oraz zorganizowany. Zarzucone wnioskiem o ukaranie działaniaR. K. (1)miały na celu skłonienie napotkanych osób do skorzystania z wykonywanych przez niego usług transportowych. Tym samym nieskorzystanie przez te osoby z oferowanej usługi nie uzasadnia twierdzenia, iż obwiniony nie prowadził działalności gospodarczej, bowiem do przyjęcia prowadzenia takiej działalności nie jest niezbędne skorzystanie przez potencjalnego klienta z proponowanej usługi.
Sąd, badając niniejszą sprawę, nie miał również wątpliwości, iż zarzucony czyn, który miał miejsce wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., obwiniony popełnił na terenie lotniska. Powyższe wynika z definicji legalnej zawartej wart. 2 pkt 4 ustawy Prawo Lotnicze, zgodnie z którą „lotniskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni w całości lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi się w jego granicach obiektami i urządzeniami budowlanymi o charakterze trwałym, wpisany do rejestru lotnisk”. W tym miejscu należy również wskazać, iż zgodnie zart. 2 ust. 6 ustawy Prawo lotnicze, częścią lotniczą lotniska jest obszar trwale przeznaczony do startów i lądowań statków powietrznych oraz do związanego z tym ruchu statków powietrznych, wraz z urządzeniami służącymi do obsługi tego ruchu, do którego dostęp jest kontrolowany.
Zgodnie z Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2421/12, w którym Sąd ten zajął się przypadkiem budowy terminala pasażerskiego na funkcjonującym lotnisku, definicja zawarta wart. 2 pkt 4 ustawy Prawo Lotniczeoznacza, iż „obiekty budowlane stanowią część lotniska jedynie w sytuacji, gdy lotnisko to zostało wpisane do właściwego rejestru. Wpisanie do rejestru danego lotniska jest wymogiem koniecznym do rozpoczęcia jego eksploatacji, po uprzednim uzyskaniu zezwolenia na założenie lotniska i spełnieniu innych warunków określonych wart. 59 ust. 1 Prawa lotniczego”. Zgodnie z ust. 6 powołanego przepisu, do rejestru lotnisk wpisuje się jako zarządzającego lotniskiem zakładającego lotnisko lub też inny podmiot – na wniosek zakładającego lotnisko.
Wśród lotnisk cywilnych znajdujących się w rejestrze lotnisk cywilnych prowadzonym przez Urząd Lotnictwa Cywilnego znajduje się zarządzane przezPrzedsiębiorstwo Państwowe (...)L.C.wW.(nr rejestracyjny (...)).
Mając na uwadze powyższe, dopuszczenie się przez obwinionego zarzuconego mu na terenie hali przylotów(...) im. (...)wW.czynu, wyczerpuje znamiona zarzucanego mu wykroczenia – hala przylotów stanowi bowiem teren(...)wW..
Badając niniejszą sprawę Sąd również nie miał wątpliwości, iż obwiniony w(...) im. (...)wW.ul. (...)1 wykonywał swoją działalność z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem.
Od 2001 roku zarządzające lotniskiemPrzedsiębiorstwo Państwowe (...), w celu zapewnienia bezpieczeństwa pasażerów, ogłasza bowiem postępowania ofertowe mające na celu wyłonienie firm, które uzyskają prawo do świadczenia usług taksówkowych na zamówienie. W wyniku prowadzonych postępowań wybierano firmy, które mogły oferować swoje usługi na terenie(...) im. (...)wW.. Od dnia 1 stycznia 2011 roku obsługa taksówkowa pasażerówL.C.jest prowadzona przez firmy taksówkoweE. T.,S. T.oraz(...).
Zważyć należy przy tym, iż działanie zarządzającego lotniskiem, który dokonał wyboru firm uprawnionych do świadczenia swoich usług na terenie(...), nie może być jednoznacznie traktowane jako działanie ograniczające konkurencję. Jak zostało bowiem wspomniane wcześniej, zarządzający lotniskiem jest zobowiązany do zapewnienia bezpieczeństwa pasażerów lotniska i w ogłoszonym przetargu wybrał firmy taksówkowe, które w ramach wykonywanych przez siebie usług przewozowych, są w stanie zapewnić wysokie standardy świadczonych zadań. W tym miejscu wskazać należy także, iż(...) im. (...)jest lotniskiem międzynarodowym, które obsługuje największą w Polsce liczbę pasażerów zagranicznych. Dlatego dla wizerunku naszego kraju istotne jest, aby usługi świadczone w tym miejscu przez firmy transportowe były na jak najwyższym poziomie. Nic nie stoi również na przeszkodzie, aby przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych, spełniając wysokie wymagania w zakresie wykonywanych działań, przystąpili do postępowania ofertowego mającego na celu wyłonienie firm, które uzyskają prawo do świadczenia usług taksówkowych na terenieL.im F.C.wW.na zamówienie.
Reasumując, Sąd uznał, że obwinionyR. K. (1)w dniu 4 czerwca 2014 r. ok. godz. 11:05 wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem, tj. o czyn zart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt 6b Rozporządzenia Ministra i(...), Budownictwa i(...)Morskiej z dn. 04.09.2012 r.
Dokonując wymiaru kary Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 200 złotych. Zdaniem Sądu wymierzona kara jest współmierna do stopnia zawinienia obwinionego i pozwoli na osiągnięcie celów kary, tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinionego, jak i w płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania. Uzmysłowi również obwinionemu karygodność jego zachowania. Sąd nie widział możliwości orzeczenia łagodniejszej formy kary, ani – tym bardziej odstąpienia od wymierzenia kary, bądź poprzestania na zastosowaniu wobec obwinionego środków oddziaływania wychowawczego.
Orzeczenie o zryczałtowanych wydatkach postępowania oraz o opłacie wydano na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaiart. 119 kpww zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w wysokości 100 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 30 zł.
Z tych względów orzeczono, jak w wyroku.