Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 502/14
Data wyroku: 2015-12-23 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II K 502/14

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu zgromadzonego i ujawnionego w niniejszej sprawie materiału dowodowego ustalono następujący stan faktyczny:

E. B.iJ. B. (1)są małżeństwem. Z tego związku posiadają trójkę małoletnich dzieci, to jestP. B.(ur. (...)),B. B.(ur. (...)) iW. B.(ur. (...)). Przed Sądem Okręgowym(...)w sprawie o sygn. akt(...)toczy się postępowanie o rozwód. W związku z powyższym pomiędzyE. B.iJ. B. (1)istnieje silny konflikt, który wyraża się między innymi inicjowaniem różnego rodzaju postępowań cywilnych i karnych, w tym w szczególności dotyczących dzieci.
W dniu 18 marca 2013 r. Sąd OkręgowyW.III Wydział Cywilny wydał postanowienie, w którym udzielił zabezpieczenia na czas trwania postępowania o rozwód, ustalając iż miejscem pobytuP. B.iB. B.jest każdorazowe miejsce zamieszkaniaE. B., a miejscem pobytuW. B.jest każdorazowe miejsce zamieszkaniaJ. B. (1). W dniu 25 kwietnia 2014 r.J. B. (1)udała się do szkoły, do której uczęszczałyP. B.iB. B., zamieszkujący wówczas zE. B., po czym zabrała je do swojego domu, twierdząc że ten nie zapewnia im odpowiednich warunków.
W dniu 28 kwietnia 2014 r.J. B. (1)udała się wraz zP. B.iB. B., jak również zamieszkującą z niąW. B., do Prokuratury Rejonowej w Nowym Dworze Mazowieckim, znajdującej się przyul. (...)wN.. Wcześniej to samo uczyniłE. B., który wszedł do środka, usiadł na krześle i czekał na spotkanie z prokuratorem, czyniąc to na parterze budynku i w niewielkiej odległości od drzwi. Powyższe spotkanie miało dotyczyć zdarzenia z dnia 25 kwietnia 2014 r. KiedyJ. B. (1)i dzieci podeszli w okolice drzwi,E. B.szybko wstał, podbiegł do nich i je otworzył, mówiąc doP. B.iB. B., żeby weszli do środka.
WówczasP. B.,B. B.iW. B.zrobili krok w stronę drzwi. Najbliżej nich znajdowała się wówczasW. B.. Widząc toJ. B. (1)szybko weszła pomiędzy nią aE. B., który podbiegł i odepchnął ją od drzwi, jednocześnie próbując dotrzeć doP. B.iB. B.. Następnie chwyciłP. B.iB. B., obejmując i przytrzymując znajdującą się przed nimJ. B. (1), po czym zaczął napierać naJ. B. (1)i spychać całą czwórę w stronę drzwi. WówczasJ. B. (1)przeciwstawiała sięE. B., wskutek czego oboje napierali na dzieci.W. B.znajdowała się wówczas w powstałym w ten sposób okręgu i trzymała sięJ. B. (1).
Kiedy byli w pobliżu drzwiE. B.otworzył je i powiedział doP. B., żeby weszła do budynku prokuratury, co ta uczyniła. Po chwili podeszła tam równieżJ. B. (1), jednakE. B.odepchnął ją i skierował się w stronęB. B., który wcześniej zrobił kilka kroków w kierunku drzwi, próbując go złapać za rękę. Uniemożliwiła mu toJ. B. (1), która zasłaniała go swoim ciałem, cofając się, chwytając go za rękę i jednocześnie trzymającW. B..
NastępnieJ. B. (1)odwróciła się i skierowała się w stronę pobliskiej Komendy Powiatowej Policji wN., znajdującej się przyul. (...)wN., trzymając dzieci za ręce. Z jej lewej strony szedłB. B., a z prawejW. B..E. B.na chwilę wszedł do budynku prokuratury, po czym wyszedł i pobiegł za nimi. Następnie wbiegł pomiędzyJ. B. (1)iB. B., szarpiąc za ręce i odpychającJ. B. (1), po czym wziąłB. B.za rękę i poszedł z nim do budynku prokuratury.
W momencie kiedyE. B.szarpnął za ręce i odepchnąłJ. B. (1)ta straciła równowagę i zachwiała się, wykonując kilka niekontrolowanych kroków w prawą stronę. Uczyniła to również trzymająca ją za rękęW. B., która wpadła na ścianę budynku prokuratury, uderzając w nią prawą częścią głowy. W wyniku tego zdarzeniaJ. B. (1)doznała obrażeń ciała w postaci siniaków w okolicy przedramienia lewego i bolesności lewego stawu biodrowego. Z kolei uW. B.stwierdzono obrzęk z bolesnością miejscową po lewej stronie głowy z tyłu. W obu przypadkach skutkowały one naruszeniem czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia na okres poniżej 7 dni w rozumieniuart. 157 § 2 kk.
ZarównoP. B., jak iB. B.nie opierali się, wchodząc do budynku prokuratury i nie próbując się stamtąd wydostać. W środkuP. B.przytuliła się doE. B.. Po chwili zrobił to takżeB. B.. W dniu 17 kwietnia 2015 r. Sąd(...)III Wydział Cywilny wydał postanowienie, w którym zmienił postanowienie z dnia 18 marca 2013 r. i ustalił, że na czas trwania postępowania w sprawie o rozwód miejscem pobytuW. B.jest każdorazowe miejsce zamieszkaniaE. B..
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie:pisma (k.10), dokumentacji medycznej (k.14-15), protokołu oględzin rzeczy (k.34-35v), materiału poglądowego (k.36-40), wykazu interwencji (k.47-48), opinii lekarskich (k.54, 55), postanowień (k.90-91, 238, 239, 240, 258-263), opinii psychologicznej (k.154-169), zeznań świadkaM. G.(k.19-20v, 226-228), zeznań świadkaJ. B. (2)(k.45v-45a, 228-229), zeznań świadkaK. M.(k.291), zeznań świadkaS. M.(k.303), częściowo zeznań świadkaB. B.(k.25-27), częściowo zeznań świadkaP. B.(k.29-33), częściowo zeznań świadkaJ. B. (1)(k.4-5, 16v-17v, 208-210, 230) i częściowo wyjaśnień oskarżonegoE. B.(k.61-61v, 74, 205-207, 229, 309-310).
Przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym oskarżonyE. B.(k.61-61v)oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak wyjaśnił, nie rozumie dlaczego jest oskarżony, bo nikogo nie dotykał i nie szarpał. Wręcz przeciwnie, to pokrzywdzona była agresywna, darła się i nie pozwoliła im wejść z nim do prokuratury. Krzyczała doB., żeby poszedł z nią i nigdzie nie wchodził, a wobec niego wyrażała się wulgarnie. Jak również wyjaśnił, w dniu 28 kwietnia 2014 r. przyjechał do prokuratury, gdzie chciał złożyć wnioski dotyczące przetrzymywania dzieci siłą przez pokrzywdzoną. Prosił o spotkanie z prokuratorem i w tym momencie zobaczył dzieci przed prokuraturą. Uchylił drzwi i zwrócił się bezpośrednio doP.iB., żeby weszli do prokuratury, to im pomogą.P.normalnie weszła, usiadła i chyba zamienił z nią ze dwa zdania, po czym wyszedł poB.. Wtedy pokrzywdzona ciągnęła go za rękę, a on nie chciał z nią iść. Wpadł między ich ręce, które się rozłączyły i wziął go za ramię i rękę, po czym spokojnie weszli do prokuratury. Jak poszedł poB., to nie było takiej sytuacji, żeby popchnął pokrzywdzoną. Nikogo nie popychał. Jak byli już w prokuraturze, to dzieci rozpłakały się. Następnie złożył wnioski dowodowe. Ktoś z komendy zadzwonił, ale prokurator powiedział, że nie ma żadnej awantury i nie potrzeba żadnej interwencji. Potem w prokuraturze pojawiła się pokrzywdzona, ale została wyproszona.
Przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym oskarżonyE. B.(k.74)oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak wyjaśnił, nieprawdą jest, że w dniu 28 kwietnia 2014 r. pod budynkiem prokuratury popychał, szarpał, ściskał, przytrzymywał i łapał za części ciała. Nieprawdą jest, że dzieci były pod opieką pokrzywdzonej, która w dniu 25 kwietnia 2014 r. zabrała je ze szkoły bez jego zgody. One zostały zmuszone do określonego zachowania, bo ona nie chciała, żeby zeznawały przed sądem. One były przez nią zastraszone, co wynika z ich zeznań. Ona krzyczała, żeby nie szły do niego, a on je tylko prosił, mówiąc że w prokuraturze udzielą im pomocy. To pokrzywdzona je ciągnęła, krzyczała i przeklinała.

    Przesłuchiwany w postępowaniu sądowym oskarżonyE. B.(k.205-207, 229, 309-310)oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak wyjaśnił, jego zdaniem to pokrzywdzona powinna siedzieć na ławie oskarżonych, a nie on. Trzy dni wcześniej zabrała ze szkoły dzieci, które powinny być pod jego opieką na podstawie prawomocnego postanowienia sądu. One pojechały tego dnia do szkoły, ale zostały z niej zabrane. Szkoła nie wiedziała, gdzie one są. To było w piątek, czyli trzy dni przed zdarzeniem. Dwukrotnie wzywał policję, która potwierdziła, gdzie są dzieci. Jedyny kontakt miał w sobotę, kiedy widziałP.w oknie. W poniedziałek pojechał do prokuratury. Siedział na dole i w pewnym momencie zobaczył pokrzywdzoną z dziećmi. Podbiegł, otworzył drzwi i powiedział, żeby weszły, bo tu zostanie im udzielona pomoc. To było przypadkowe spotkanie, nie czekał na nich, nie wiedząc że przyjdą. Jak ich zobaczył, to był przy stanowisku ochrony. PoprosiłP.iB., żeby weszli i powiedział, że zostanie im udzielona pomoc. Według niego jest wiele dowodów wskazujących, że pokrzywdzona znęcała się nad dziećmi, a teraz znęca się nadW., której nie widział od roku. Ponadto wskazał, że mówił doP.iB., bo byli pod jego opieką, aW.była pod opieką pokrzywdzonej. W czasie zdarzenia ona trzymałaP.iB., aW.trzymała się jej. CiągnącP.ciągnęła wszystkich.P.trzymała się drzwi prokuratury, aB.stał z boku i nic nie robił, będąc ciągnięty. Pokrzywdzona go wyzywała i mówiła, żeby ich zostawił. Stanął międzyP., a nią. Trzymał też drzwi od prokuratury, żeby były otwarte. Wiedział, że tam jest monitoring i ochroniarz, chcąc żeby słyszał i widział, co się dzieje. Pokrzywdzona cały czas ciągnęłaP.iB., a ciągnącP.spowodowała, że wpadł na nią, a ona naW., która trzymała się za jej nogę. Pokrzywdzona pociągnęła też za sobąB.. Jak lecieli na ścianę, to puściłaP., która weszła do prokuratury i rozpłakała się, po czym ją przytulił. Oni się boją pokrzywdzonej, która nie pozwalała im się z nim kontaktować. Jak je trzymała, to mówiły, żeby je puściła, bo chcą z nim wejść. Pokrzywdzona oddaliła się, a on poszedł zobaczyć, gdzie jestB.. Podbiegł i stanął między nimi. KiedyB.ją puścił, to równocześnie puściła jąW.i poleciała na ścianę. Nie widział tego momentu, bo był odwrócony. Dopiero na nagraniu widać, że leci w stronę ściany, ale nie wie, czy uderza głową. Jak również podniósł, między nimi była styczność jak byli przy drzwiach prokuratury. Nie oddziaływał na pokrzywdzoną, żeby puściła dzieci. Wpadli wszyscy na nią. Stali ramię w ramię jak była ciągniętaP.. Córka ją pchała, a on pchał pokrzywdzoną. Wszedł między nią iB., łapiąc go za rękę odwracając się i wychodząc. WtedyW.puściła jej rękę i poleciała w stronę ściany, mogąc się uderzyć. Nie wyklucza tego, ale tego nie widział. To nie była jego ingerencja, ona sama się wyślizgnęła z ręki pokrzywdzonej, która sama mogła nabawić się tych obrażeń. Ona krzyczała do dzieci, że nie mają prawa wchodzić z nim. One nie wiedziały, kogo słuchać. Jego czy pokrzywdzonej. Nie stosował wobec nich żadnej przemocy. Nie widział u pokrzywdzonej żadnych obrażeń. Ona cierpi na chorobę, w związku z którą powstają siniaki. Te obrażenia mogły powstać podczas tego zdarzenia, ale nie z jego winy. Nie trzymałB.za rękę. Trzymała go pokrzywdzona. Podbiegł i złapał go za rękę, a on się wyślizgnął pokrzywdzonej. Kiedy on złapał go za rękę, to ona ją trzymała. Pokrzywdzona się nie potknęła, tylkoW.się wyślizgnęła i poleciała na ścianę. ZłapałB.za rękę po to, żeby się zatrzymali. Widział, że pokrzywdzona go ciągnie. Chciał pomóc dzieciom i uchronić ich przed tym, co spotykaW..R. B.była naciągnięta. Pokrzywdzona trzymała go w przeciwnym kierunku. WcześniejP.trzymała się drzwi i próbowała wejść, aB.stał prawie w wejściu i nic nie robił. Z koleiW.stała za pokrzywdzoną i trzymała się nogi. Było duże zamieszanie, dzieci chciały wejść, a ona im nie pozwalała.B.trzymał pokrzywdzoną prawą ręką, a ona go lewą ręką. Z kolei prawą trzymałaW.. Natomiast przed drzwiami prawą ręką trzymałaP., a lewąB.. WówczasW.trzymała się jej. Po odtworzeniu nagrań z monitoringu oskarżonyE. B.wyjaśnił, że widać na samym początku jak pokrzywdzona łapie dzieci i odciąga je od niego, a on nic nie robi, tylko trzyma rękę na jej ramieniu. Pokrzywdzona trzymała rękęB., a on łapie go za ramię. Nie łapieP., tylko opiera rękę. Natomiast pokrzywdzona trzyma i odciąga dzieci. Widział to z jakiegoś innego ujęcia, kamera była bardziej centralnie. Trzymał otwarte drzwi, żeby ochroniarz miał podgląd. To jest ochroniarz i prokurator. Tutaj dzieci mu dopiero powiedziały, co się działo. Były przestraszone, bojąc się pokrzywdzonej. Nie widział takiej potrzeby, żeby prosić o pomoc policję czy prokuraturę. Otworzył drzwi i poprosił, żeby dzieci weszły do środka. Zna swoje prawa i obowiązki, więc wiedział, że jedyną słuszną drogą będzie złożenie pisma w prokuraturze lub sądzie. Prokuratura stwierdziła, że jego zawiadomienia są bezzasadne i umorzyła postępowanie, a sąd utrzymał tą decyzję. To postępowanie dotyczyło też sytuacji odwrotnej, czyli zachowania pokrzywdzonej wobec dzieci. Uznano, że ona nie zrobiła nic złego, więc nie wie, dlaczego on miałby ponosić odpowiedzialność. Wtedy nie myślał, że dzieciom stanie się krzywda. Otworzył drzwi i chciał je wpuścić do środka. Wszystko zaczęło się, kiedy pokrzywdzona zobaczyła go w drzwiach. Zaczęła krzyczeć i nie pozwalała im wejść. Trzy dni wcześniej zabrała je wbrew postanowieniu sądu. Takiej sytuacji nie życzy nikomu, w tym dzieciom. Próbuje wyegzekwować kontakty zW., która powinna mieszkać z nim. Mógłby ją zabrać, ale jest odpowiedzialny i tego nie zrobi. Jeśli chodzi oB., to jego zachowanie było impulsywne. Cała ta sytuacja, całe postępowanie rozwodowe, powoduje że szereg sytuacji, zarówno z jego, jak i ze strony pokrzywdzonej, które odznaczają się nieprzemyślanymi zachowaniami.

Sąd zważył, co następuje
W świetle całokształtu zgromadzonego i ujawnionego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wina oskarżonegoE. B.i okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu nie budzą żadnych wątpliwości.
Sąd częściowo dał wiaręwyjaśnieniom oskarżonegoE. B.(k.61-61v, 74, 205-207, 229, 309-310), uznając je w tym zakresie za spójne, logiczne i korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym, który obdarzono tym walorem. Prawdą jest, że w dniu 28 kwietnia 2014 r. oskarżonyE. B.udał się do Prokuratury Rejonowej w Nowym Dworze Mazowieckim w celu podjęcia działań związanych ze zdarzeniem, do którego doszło w dniu 25 kwietnia 2014 r. Polegało ono na tym, że świadekJ. B. (1)zabrała ze szkoły świadkówP. B.iB. B., których miejscem pobytu miało być każdorazowe miejsce zamieszkania oskarżonegoE. B., czyniąc to bez jego wiedzy i zgody. Wątpliwości nie budzi również to, że kiedy oskarżonyE. B.zobaczył świadkaJ. B. (1)z dziećmi, to otworzył drzwi i powiedział do świadkówP. B.iB. B., żeby weszli do budynku prokuratury. Biorąc pod uwagę, że po otworzeniu drzwi dzieci, w tym świadkowieP. B.iB. B., zrobili krok w kierunku oskarżonegoE. B., a świadekJ. B. (1)szybko podeszła do drzwi i odgrodziła go od dzieci, zdaniem Sądu musiał się do nich zwrócić. Powyższe znajduje potwierdzenie w nagraniach z monitoringu, na których wyraźnie widać zachowanie uczestników zdarzenia, w tym w szczególności świadkówJ. B. (1),P. B.iB. B., jak również zeznaniach świadkaJ. B. (1), która to potwierdziła. Gdyby oskarżonyE. B.nie zwrócił się do świadkówP. B.iB. B., to zarówno oni, jak również świadekJ. B. (1), nie zachowywali by się w taki sposób. Jak ponadto wynika z zeznań świadkówP. B.iB. B., oskarżonyE. B.był zainteresowany tylko nimi, wiedząc że miejscem pobytuW. B.było wówczas każdorazowe miejsce zamieszkania świadkaJ. B. (1). ŚwiadekB. B.wskazał wprost, że oskarżonyE. B.krzyczał do świadkaJ. B. (1), żeby mu oddała dzieci w wyjątkiemW. B.. Ponadto świadekJ. B. (1)podała, że w momencie, kiedy szła ze świadkiemB. B.iW. B.oskarżony zawołał tylko świadkaB. B.. Zgodne z prawdą jest także to, że oskarżonyE. B.nie stosował przemocy wobec świadkówP. B.iB. B., jak równieżW. B., w celu zmuszenia ich do odstąpienia od świadkaJ. B. (1)i wejścia do budynku prokuratury. Wbrew twierdzeniom świadkaJ. B. (1), jego uwaga skupiła się wyłącznie na niej, jako osobie, która utrudniała mu odebranie świadkówP. B.iB. B.. ŚwiadkowieP. B.iB. B.nie tylko nie protestowali, wbrew twierdzeniom świadkaJ. B. (1)nie będąc zabierani siłą, ale nie uciekali z budynku prokuratury i przytulili się do oskarżonegoE. B.. Powyższe znajduje potwierdzenie w nagraniach z monitoringu, na których wyraźnie widać zachowanie uczestników zdarzenia, w tym w szczególności świadkówJ. B. (1),P. B.iB. B.. Jak ponadto kategorycznie wynika z zeznań świadkówP. B.iB. B., poszli z oskarżonymE. B., bo chcieli być z nim, a nie ze świadkiemJ. B. (1). Jednocześnie nie stwierdzili, żeby byli do tego zmuszani w jakikolwiek sposób. Tym samym twierdzenia świadkaJ. B. (1)nie znajdują potwierdzenia w faktach. Zwłaszcza, że świadekJ. B. (2)wskazał, że oskarżonyE. B.zachowywał się wobec nich spokojnie, nie odnotowując, żeby siłą wprowadzał ich do budynku prokuratury. Także świadekM. G.nie odnotował przemocy wobec świadkówP. B.iB. B., stwierdzając jedynie, że byli przerażeni zaistniałą sytuacją i przytulali się do ojca. Nie można zatem uznać, że cokolwiek nastąpiło wbrew ich woli. Ponadto oskarżonyE. B.ewidentnie nie był zainteresowanyW. B., której miejscem pobytu miało być wówczas każdorazowe miejsce zamieszkania świadkaJ. B. (1), skupiając swoją uwagę jedynie na świadkachP. B.iB. B.. Gdyby było inaczej, także ją chciałby zabrać do budynku prokuratury, a tak się nie stało.Wyraźnie widać to wówczas, kiedy odebrał świadkaB. B., od razu odchodząc od świadkaJ. B. (1)i znajdującej się przy niejW. B.. Brak również podstaw do zakwestionowania twierdzeń oskarżonegoE. B., że celem jego działania było jedynie odzyskanie świadkówP. B.iB. B., których miejscem pobytu było każdorazowe miejsce jego zamieszkania, a których świadekJ. B. (1)zabrała ze szkoły, czynią to bez jego wiedzy i zgody. Nie chciał natomiast spowodować obrażeń ciała, zwłaszczaW. B., które mimo to powstały. W pozostałym zakresie wyjaśnienia oskarżonegoE. B.należało uznać za niewiarygodne, albowiem pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, który obdarzono walorem wiarygodności, w tym w szczególności zeznaniami świadkaM. G., częściowo zeznaniami świadkaP. B., częściowo zeznaniami świadkaB. B.i częściowo zeznaniami świadkaJ. B. (1), jak również nagraniami z monitoringu, stanowiąc jedynie przyjętą przez niego linię obrony. OskarżonyE. B.podnosił w szczególności, że nie stosował przemocy wobec świadkaJ. B. (1). Jak natomiast ewidentnie wynika z nagrań z monitoringu, które interpretuje w subiektywny i korzystny dla siebie sposób, ingerował w jej ciało, najpierw odpychając od drzwi, obejmując i przytrzymując, po czym napierając i spychającw stronę drzwi, od których następnie ją odepchnął. W dalszej fazie tego zdarzenia oskarżonyE. B.szarpnął ją za ręce, po czym odepchnął. Powyższe działanie miało ewidentnie zmusić świadkaJ. B. (1)do odstąpienia od świadkówP. B.iB. B., a następnie umożliwienia oskarżonemuE. B.wejścia z nimi do budynku prokuratury. W ocenie Sądu tylko jej czynna postawa, zainicjowana w momencie, kiedy zorientowała się, że oskarżonyE. B.znajduje się w budynku prokuratury i chce odebrać jej świadkówP. B.iB. B., uniemożliwiała osiągnięcie tego celu. Zresztą sam oskarżonyE. B.potwierdził stosowanie przemocy wobec świadkaJ. B. (1), stwierdzając najpierw, że wpadł między ręce jej i świadkaB. B., które się rozłączyły, a następnie, że wszedł między nich. W dalszych wyjaśnieniach wskazywał również, że złapał świadkaB. B.za rękę, która wyślizgnęła się świadkowiJ. B. (1), jednak pozostaje to w sprzeczności z nagraniami z monitoringu i jego wcześniejszą relacją. Stosowanie przemocy potwierdziła również świadekJ. B. (1), wskazując że oskarżonyE. B.popychał ją, odpychał, spychał i szarpał za ręce. Z kolei świadkowieP. B.iB. B.wskazali, że oskarżonyE. B.odebrał ich siłą, przełamując opór interweniującego świadkaJ. B. (1). Za przyjętym przez Sąd przebiegiem wydarzeń przemawia również relacja świadkaM. G., który najpierw usłyszał głośne krzyki, a następnie widział wchodzącego do budynku prokuratury oskarżonegoE. B., stwierdzając że jest to człowiek naładowany emocjami, a nawet agresywny, który na pewno ma coś wspólnego z zaistniałą sytuacją. Widział również świadkaJ. B. (1), która stała na zewnątrz budynku prokuratury i była zapłakana. Zważywszy na okoliczność, że oskarżony stosował przemoc wobec świadkaJ. B. (1), w tym w szczególności po szarpnięciu za ręce odepchnął ją w okolice lewego przedramienia, co skutkowało utratą równowagi, zachwianiem się i wykonaniem kilku niekontrolowanych kroków w prawą stronę, mógł spowodować u niej obrażenia ciała w postaci siniaków w okolicy przedramienia lewego i bolesności lewego stawu biodrowego. Zresztą sam przyznał, że mogły one powstać w wyniku tego zdarzenia i zdaniem Sądu, gdyby nie zachowanie oskarżonegoE. B., to z pewnością by nie wystąpiły. Nie można się zatem zgodzić z jego wersją, że zostały one spowodowane przez świadkaJ. B. (1), jak również, że powstały w innych okolicznościach. ŚwiadekJ. B. (1)kategorycznie to wykluczyła i zdaniem Sądu brak podstaw do zakwestionowania jej relacji. Tym bardziej, że odnotowano je wkrótce po tym zdarzenia i wystąpiły one na częściach ciała, w które ingerował oskarżonyE. B.. Powyższe znajduje potwierdzenie w dokumentacji medycznej i opinii lekarskiej, z której wynika, że mogły one powstać w opisanych okolicznościach. Tym samym pomiędzy jego działaniem, a obrażeniamiJ. B. (1)istnieje bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy. To samo tyczy się obrażeńW. B., która w ocenie Sądu uderzyła głową w ścianę budynku prokuratury. Powyższe wynika z nagrań z monitoringu, na których wyraźnie widać jak oskarżonyE. B.szarpnął za ręce i odepchnąłJ. B. (1), po czym ta straciła równowagę i zachwiała się, wykonując kilka niekontrolowanych kroków. Uczyniła to również trzymająca ją za rękęW. B.. Zważywszy na to, że świadekJ. B. (1)natychmiast podeszła do niej, zatrzymała się na chwilę, chwyciła ją za głowę i oglądała ją, musiało dojść do takiego kontaktu. Potwierdziła go świadekJ. B. (1)i nie wykluczył oskarżonyE. B., wskazując że wtedy kierował się już do budynku prokuratury i nie widział, co się stało. Zdaniem Sądu, gdyby nie zachowanie oskarżonegoE. B.wobec świadkaJ. B. (1), to ta nie straciła by równowagi, a w konsekwencji nie straciłaby jej równieżW. B.. Powyższe znajduje potwierdzenie w opinii lekarskiej, z której wynika, że obrażenia ciała mogły powstać w opisanych okolicznościach. Tym samym pomiędzy jego działaniem, a obrażeniamiW. B.istnieje bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy. Twierdzenia oskarżonegoE. B., żeW. B.puściła rękę świadkaJ. B. (1)i nie miało to związku z jego zachowaniem są niezgodne z rzeczywistością. Przy czym, w przeciwieństwie do obrażeń świadkaJ. B. (1), uznać należy, że spowodował je nieumyślnie. Zważywszy na okoliczność, że oskarżonyE. B.widział, że ręce świadkówJ. B. (1)iB. B.są napięte i świadekJ. B. (1)idzie w przeciwnym kierunku, co sam przyznał, powinien wiedzieć, że w sytuacji, kiedy nagle się je przerwie spowoduje to utratę równowagi i w konsekwencji uderzenie w ścianę pobliskiego budynku prokuratury.
Spójne, logiczne i zgodne z prawdą są takżezeznania świadkaJ. B. (1)(k.4-5, 16v-17v, 208-210, 230)w części, w której wskazała, ze zabrała świadkówP. B.iB. B.ze szkoły, czyniąc to bez wiedzy i zgody oskarżonegoE. B.. Wątpliwości nie budzi również to, że oskarżonyE. B.stosował wobec niej przemoc w postaci popychania, odpychania, spychania i szarpania za ręce, jak również, że w związku z nią zarówno ona, jak iW. B.odniosły obrażenia ciała. To samo tyczy się okoliczności, że świadekJ. B. (1)nie chciała, żeby dzieci weszły do budynku prokuratury. Nie powtarzając argumentacji przytoczonej przy ocenie wyjaśnień oskarżonegoE. B.wskazać jedynie należy, że zeznania świadkaJ. B. (1)w tym zakresie korespondują z materiałem dowodowym, któremu dano wiarę. Tyczy się to w szczególności nagrań z monitoringu, dokumentacji medycznej i opinii lekarskich. Nie zasługuje na nią natomiast jej relacja, w której wskazała, że oskarżonyE. B.krzyczał na dzieci, które nie chciały z nim iść i siłą wciągał je do budynku prokuratury. Gdyby tak było, to świadkowieP. B.iB. B.z pewnością by się opierali, a tak się nie stało. Z nagrań z monitoringu wynika, że oskarżonyE. B.zmierzał do przełamania woli jedynie świadkaJ. B. (1), która czynnie uniemożliwiała mu odebranie dzieci. Te natomiast słysząc go zrobiły krok w jego kierunku, a co za tym idzie nie można uznać, żeby jego pojawienie się oddziaływało na nich negatywnie. Jeśli chodzi oW. B., to oskarżonyE. B.nie był w ogóle nią zainteresowany. W tym miejscu wskazać należy, że świadekJ. B. (1)pozostaje z nim w silnym konflikcie i w swoich zeznaniach starała się postawić go w możliwie jak najgorszym świetle, zniekształcając i wyolbrzymiając pewne okoliczności. Takie jak chociażby spowodowanie obrażeń. Nie ulega wątpliwości, że doprowadził do nich oskarżonyE. B., jednak nie sposób uznać, że w przypadku świadkaJ. B. (1)jego przemoc była tak znaczna i gwałtowna jak to opisuje, jak również że w przypadkuW. B.dokonał tego umyślnie. Ponadto, wbrew twierdzeniom świadkaJ. B. (1), swoim zachowaniem, to jest zabraniem dzieci, a następnie uniemożliwianiem ich odebrania osobie, z którą powinny mieszkać, przyczyniła się do obrażeń zarówno swoich, jak iW. B..
Sąd dokonał swoich ustaleń faktycznych częściowo także na podstawiezeznań świadkówP. B.(k.29-33)iB. B.(k.25-27), które jedynie w niewielkim zakresie odnoszą się do zdarzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy, w pozostałym dotycząc relacji z oskarżonymE. B.i świadkiemJ. B. (1). ŚwiadkowieP. B.iB. B.są ich dziećmi i zdaniem Sądu nie w pełni radzą sobie z istniejącym między rodzicami konfliktem, jak również licznymi sytuacjami, w jakich je stawiają. Z tych względów świadkowieP. B.iB. B.mają nieco zaburzoną ocenę zachowania oskarżonegoE. B.i świadkaJ. B. (1), mieszkając z ojcem i nie mając kontaktu z matką, jak również siostrąW. B.. Z tych względów w ocenie Sądu świadkowieP. B.iB. B.mogą dążyć do pewnego zniekształcania i usprawiedliwiania zachowań ojca, z którym są bardziej zżyci i z którym chcą mieszkać. Powyższe znajduje potwierdzenie w opiniach psychologicznych (k.64-65, 66-67), w których wskazano, że świadkowieP. B.iB. B.od dłuższego czasu żyją w trudnej psychologicznie stresowej sytuacji. W związku z tym przeżywają silne negatywne emocje i konflikt lojalności wobec rodziców, w którym opowiadają się po stronie ojca. Napięcie emocjonalne, które przeżywają w związku ze swoją sytuacją rodzinną wpływa zakłócająco na ich zdolność postrzegania, zapamiętywania i odtwarzania postrzeżeń. Ich zeznania należy traktować z ostrożnością. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania tych opinii i wziął pod uwagę wynikające z ich wnioski. Nie zmienia to jednak zdaniem Sądu faktu, że to z oskarżonymE. B., a nie ze świadkiemJ. B. (1), chcą mieszkać świadkowieP. B.iB. B., a co za tym idzie brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że musiał ich do czegoś zmuszać. Potwierdzają to nagrania z monitoringu, z których ewidentnie wynika, że słysząc ojca świadkowieP. B.iB. B.chcieli udać się w jego kierunku, robiąc krok w stronę drzwi, a po tym jak znaleźli się w budynku prokuratury nie tylko stamtąd nie uciekali, ale przytulili się do niego. Ponadto nic nie wspominali o stosowanej przez niego przemocy, a co za tym idzie brak podstaw do przyjęcia, że oskarżonyE. B.musiał na nich oddziaływać w taki sposób. Biorąc pod uwagę, że świadkowieP. B.iB. B.wspominali również jego nieprawidłowe zachowania w przeszłości, gdyby mieli do niego jakiekolwiek zastrzeżenia w związku ze zdarzeniem będącym przedmiotem niniejszej sprawy, to z pewnością by je ujawnili. Tak się jednak nie stało. Z powyższym korespondują nagrania z monitoringu, na których wyraźnie widać, że oskarżonyE. B.jest zainteresowany jedynie świadkiemJ. B. (1), której czynna postawa uniemożliwiała mu odebranie świadkówP. B.iB. B.. Tym samym ich zeznania w tym zakresie uznano za spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym, który obdarzono walorem wiarygodności. Sąd nie podzielił natomiast ich relacji w zakresie dotyczącym zachowania oskarżonegoE. B.wobec świadkaJ. B. (1), uznając że świadkowieP. B.iB. B.starali się go przedstawić go w możliwie jak najlepszym świetle. Tym bardziej, że od tego zdarzenia nieprzerwanie z nim mieszkają i utożsamiają się z nim, znajdując się w naturalnej opozycji do świadkaJ. B. (1). Ich relacji przeczą nagrania z monitoringu, z których wyraźnie wynika, że ojciec oddziałuje na matkę w celu zmuszenia jej do odstąpienia od dzieci.
Jako rzetelne, obiektywne i zgodne z rzeczywistością należało uznaćzeznania świadkówM. G.(k.19-20v, 226-228),J. B. (2)(k.45v-45a, 228-229),K. M.(k.291) iS. M.(k.303). ŚwiadekM. G.jest prokuratorem i znajdował się wówczas w budynku prokuratury, jednak nie widział tego zdarzenia, a jedynie słyszał głośne krzyki. Mimo to poszedł zobaczyć, co się dzieje i obserwował zachowanie oskarżonegoE. B.oraz świadkówJ. B. (1),P. B.iB. B.. Mógł zatem przedstawić swoje odczucia co do przebiegu tego incydentu. ŚwiadkowieJ. B. (2)iS. M.są pracownikami ochrony i znajdowali się wówczas w budynku prokuratury. Biorąc jednak pod uwagę, że byli zajęci wykonywaniem swoich obowiązków, to nie widzieli przebiegu tego zdarzenia. ŚwiadekJ. B. (2)znajdował się wtedy na parterze i jedynie słyszał kłótnię oskarżonegoE. B.i świadkaJ. B. (1), z uwagi na włączone radio i wykonywanie czynności służbowych nie słysząc wypowiadanych przez nich słów. Ponadto widział wchodzących do budynku prokuratury oskarżonegoE. B.ze świadkamiP. B.iB. B., tym samym mogąc stwierdzić jak się wobec nich zachowywał. ŚwiadekS. M.znajdował się wtedy na piętrze i jedynie słyszał kłótnię oskarżonegoE. B.i świadkaJ. B. (1), nie rozmawiając na ten temat ze świadkiemJ. B. (2). Z kolei świadekK. M.jest pracownikiem biura podawczego i znajdowała się w budynku prokuratury, jednak nie widziała tego zdarzenia, dowiadując się o nim od świadkaJ. B. (2). Zważywszy na okoliczność, iż w biurze podawczym mógł znajdować się jakiś interesant, a wówczas zamyka drzwi od tego pomieszczenia, miała prawo nie słyszeć tego, co działo się przy drzwiach do budynku prokuratury. Biorąc pod uwagę, że świadkowieM. G.,J. B. (2),S. M.iK. M.są osobami obcymi dla oskarżonegoE. B.i mogącymi mieć z nim styczność jedynie z uwagi na wykonywane obowiązki służbowe, nie miało to żadnego wpływu na ich relacje. Zdaniem Sądu przekazali oni całą swoją wiedzę w niniejszej sprawie, która nie budzi żadnych wątpliwości.
Brak również podstaw do zakwestionowaniadokumentów w postaci pisma (k.10), dokumentacji medycznej (k.14-15), protokołu oględzin rzeczy (k.34-35v), materiału poglądowego (k.36-40), wykazu interwencji (k.47-48), postanowień (k.90-91, 238, 239, 240, 258-263) i opinii psychologicznej (k.154-169), które zostały sporządzone przez uprawnione osoby i podmioty. Szczególne znaczenie ma tu dokumentacja medyczna, z której wynikają obrażenia, jakich doznała świadekJ. B. (1), jak również protokół oględzin rzeczy i materiał poglądowy, z których wynika przebieg tego zdarzenia. Z kolei pismo, wykaz interwencji, postanowienia i opinia psychologiczna obrazują konflikt istniejący pomiędzy oskarżonymE. B.i świadkiemJ. B. (1), w który uwikłany są dzieci. Wynika z nich również, z którym z rodziców i dlaczego mają zamieszkiwać.
Sąd podzielił równieżwnioski wynikające z opinii lekarskich (k.54, 55), w których wskazano, że w wyniku tego zdarzeniaJ. B. (1)doznała obrażeń ciała w postaci siniaków w okolicy przedramienia lewego i bolesności lewego stawu biodrowego. Z kolei uW. B.stwierdzono obrzęk z bolesnością miejscową po lewej stronie głowy z tyłu. W obu przypadkach skutkowały one naruszeniem czynności narządu ciała i rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni w rozumieniuart. 157 § 2 kk. W obu przypadkach obrażenia te mogły powstać w przedstawionych okolicznościach. Biorąc pod uwagę, że wskazane opinie lekarskie były pełne, rzetelne i znajdowały potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym w szczególności w dokumentacji medycznej, nagraniach z monitoringu i zeznaniach świadkaJ. B. (1), brak podstaw do ich zakwestionowania.
Dokonując analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że wina oskarżonegoE. B., opis czynu - ze zmianą w zakresie uznania, że stosował przemoc wobec świadkaJ. B. (1), doprecyzowania sposobu i celu jego działania, jak również przyjęcia, że nieumyślnie spowodował obrażenia uW. B.- a ponadto przyjęta kwalifikacja prawna - ze zmianą w zakresie przyjęcia, że swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zart. 191 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zb. zart. 157 § 3 kkw zw. zart. 11 § 2 kk- nie budzą żadnych wątpliwości. Powyższe modyfikacje wynikały z tego, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności z nagrań z monitoringu, ewidentnie wynika, że oskarżonyE. B.oddziaływał jedynie na świadkaJ. B. (1), czyniąc to w celu zmuszenia jej do odstąpienia od świadkówP. B.iB. B., a następnie ich odebrania i wejścia do budynku prokuratury. Tym samym Sąd uznał, że nie zmuszał on dzieci, w tym takżeW. B., do poddania się jego woli. Ponadto Sąd, analizując nagrania z monitoringu, doprecyzował sposób działania oskarżonegoE. B., uznając że stosowana przez niego przemoc polegała na odpychaniu, obejmowaniu, przytrzymywaniu, napieraniu i szarpaniu za ręce. Dodatkowo uznał, że podczas tej przemocy, a dokładnie podczas szarpania za ręce i odepchnięcia, doprowadził do utraty równowagi przezW. B., która trzymała wówczas za rękę świadkaJ. B. (1), nieumyślnie powodując u niej obrażenia ciała. W ocenie Sądu brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że oskarżonyE. B.dokonał tego umyślnie. Biorąc pod uwagę, że był skupiony na świadkachJ. B. (1)iB. B., nie przewidział, że wskutek jego zachowania może stać się krzywdaW. B.. Zważywszy na okoliczność, że szarpnięcie za ręce było nagłe i były one wówczas napięte, a świadekJ. B. (1)szła w przeciwnym kierunku, mógł przewidzieć, że spowoduje to utratę równowagi przez świadkaJ. B. (1)iW. B., a w konsekwencji uderzenie w ścianę pobliskiego budynku prokuratury.
Przestępstwo zart. 191 § 1 kkpolega na stosowaniu przemocy wobec osoby lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia. Przez przemoc rozumie się takie oddziaływanie środkami fizycznymi, które uniemożliwia podjęcie lub realizację decyzji woli osoby zmuszanej albo oddziałując dolegliwością na jej procesy motywacyjne ma nastawić tę decyzję w pożądanym przez sprawcę kierunku. Przemocą będzie zarówno uderzenie, popchnięcie czy szarpanie, jak również objęcie, przytrzymanie lub napieranie. Jeżeli chodzi o groźbę bezprawną, to obejmuje ona zarówno groźbę karalną, jak i groźbę spowodowania postępowania karnego lub rozgłoszenia wiadomości uwłaczających czci zagrożonego lub jego najbliższych. Przestępstwo zmuszania ma charakter kierunkowy, jego znamieniem jest bowiem działanie w celu zmuszenia innej osoby do określonego zachowania się. Jest to przestępstwo formalne, do dokonania którego nie jest wymagane osiągnięcie przez sprawcę skutku w postaci zamierzonego zachowania się (działania lub zaniechania) osoby zmuszanej. Jest ono popełnione już w momencie stosowania przemocy lub groźby bezprawnej. Przesłanką karalności są więc przestępne środki godzące w wolność osoby zmuszanej, a nie sam skutek. Jest to przestępstwo umyślne, które może być popełnione jedynie w formie zamiaru bezpośredniego. Przy przestępstwie zart. 191 § 1 kk, podobnie jak przy przestępstwie zart. 191 § 2 kk, niedopuszczalne jest dochodzenie swoich praw, choćby uzasadnionych, w drodze przymusu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 22 listopada 2000 r. w sprawie o sygn. akt V KKN 302/98, „w sytuacji gdy istnieją odpowiednie procedury prawne dla wykonania wyroku eksmisyjnego nie można uznać za dozwoloną samopomoc samowolnego opróżnienia lokalu przez właściciela, wywozu rzeczy na wysypisko i ich zniszczenia”. Podobnie należy ocenić przypadek przymusowego odebrania osoby podlegającej władzy rodzicielskiej lub pozostającej pod opieką (komentarz pod red. Stefańskiego 2015 wyd. 13). Z punktu widzenia realizacji ustawowych znamion tego przestępstwa nie ma znaczenia to, czy zmuszany był obowiązany do określonego działania, zaniechania lub znoszenia (komentarz pod red. Warylewskiego 2012 wyd. 1).
Z kolei przestępstwo zart. 157 § 2 kkpolega na powodowaniu naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia trwającego nie dłużej niż 7 dni. Naruszenie czynności narządu ciała oznacza spowodowanie zmian w organie ciała, które zakłócają jego normalne funkcjonowanie. Z kolei rozstrój zdrowia oznacza takie oddziaływanie na organizm, które nie narusza jego całości, lecz zakłóca jego funkcję. Do popełnienia tego czynu może dojść w wyniku jakiegokolwiek oddziaływania sprawcy na ciało ofiary, przykładowo na skutek uderzenia, kopnięcia czy oblania substancją. Tym samym jest to przestępstwo materialne, które wymaga powstania określonego skutku, to jest powstania obrażeń ciała. Ponadto konieczne jest istnienie pomiędzy tym skutkiem a zachowaniem sprawcy bezpośredniego związku przyczynowo - skutkowego. Ponosi on odpowiedzialność jedynie wtedy, gdy wskazane obrażenia nie powstały by, gdy nie jego działanie lub zaniechanie. Jest to przestępstwo umyślne, które może być popełnione zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. Przepisart. 157 § 3 kkprzewiduje odpowiedzialność za nieumyślne spowodowanie naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia w sytuacji, gdy sprawca taką możliwość przewidywał, albo gdy wprawdzie tego nie robił, ale mógł przewidzieć.
Zważywszy na okoliczność, że oskarżonyE. B.odpychał, obejmował, przytrzymywał, napierał i szarpał za ręce świadkaJ. B. (1), która wcześniej zabrała świadkówP. B.iB. B.bez jego wiedzy i zgody, a która następnie uniemożliwiała mu ich odebranie i wejście z nimi do budynku prokuratury, niewątpliwie chciał ją zmusić poprzez stosowaną przemoc do odstąpienia od dzieci i dokonanie tej czynności. Zachowując się w ten sposób godził się na to, że świadekJ. B. (1)odniesie obrażenia ciała. Jednocześnie szarpiąc za ręce i odpychając świadkaJ. B. (1)mógł i powinien przewidzieć, że straci równowagę nie tylko ona, ale również trzymająca ją za rękęW. B.i może dojść do uderzenia przez nią w ścianę budynku prokuratury. Nie zaistniały tu jakiekolwiek okoliczności wyłączające jego winę.
Mimo to Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnym jest odstąpienie od wymierzenia kary oskarżonemuE. B.i poprzestanie na orzeczeniu wobec niego środka karnego. Zgodnie z treściąart. 59 § 1 kk, jeżeli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat albo karą łagodniejszego rodzaju i społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna, sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli orzeka równocześnie środek karny, a cele kary zostaną przez ten środek spełnione. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki przytoczonego przepisu. Czyn zart. 191 § 1 kk, jako przewidujący najsurowszą odpowiedzialność, jest zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 3. W przypadku czynów zart. 157 § 2 kkiart. 157 § 3 kksą to odpowiednio kary 2 lat i roku pozbawienia wolności. Ponadto społeczna szkodliwość czynu, którego dopuścił się oskarżonyE. B.nie jest znaczna. Przemawia za tym w szczególności okoliczność, że nie doszło by do tego, gdyby nieprawidłowe, zdaniem Sądu naruszające porządek prawny, zachowanie świadkaJ. B. (1), która zabrała ze szkoły świadkówP. B.iB. B., czyniąc to bez wiedzy i zgody ich ojca. Zważywszy na okoliczność, że miejscem ich pobytu było każdorazowe miejsce zamieszkania oskarżonegoE. B., nie tylko nie powinna, ale wręcz nie mogła tak postąpić. Jeśli miała jakiekolwiek zastrzeżenia, w tym w szczególności, jeśli uważała, że ojciec niewłaściwie zajmuje się dziećmi, to odpowiednim sposobem rozwiązywania tego typu sytuacji było zawiadomienie odpowiednich instytucji, w tym w szczególności policji, prokuratury i sądu. To samo tyczy się jej zachowania przed budynkiem prokuratury. Kiedy bowiem oskarżonyE. B.otworzył drzwi i zwrócił się do świadkówP. B.iB. B., a ci zrobili krok w jego kierunku, świadekJ. B. (1)powinna wejść z nimi do środka i właśnie tam, w siedzibie instytucji powołanej do ścigania różnego rodzaju nieprawidłowości, wyjaśnić zaistniałą sytuację. Tymczasem świadekJ. B. (1)chciała zawłaszczyć dzieci dla siebie, nie bacząc na konsekwencje. Zachowanie oskarżonegoE. B., który co trzeba podkreślić znalazł się tam przypadkowo, było oczywiście naganne i nie powinno mieć miejsca, gdyż tak jak świadekJ. B. (1)nie powinien samodzielnie rozwiązywać tego typu problemów, jednak czynny opór świadkaJ. B. (1)która de facto przyczyniła się do powstania obrażeń ciała u siebie iW. B., nie mógł pozostać niezauważony. Należy też zwrócić uwagę na to, że oskarżonyE. B.stosował przemoc wobec świadkaJ. B. (1)nie od razu, ale dopiero w momencie, kiedy ta szybko podeszła do drzwi i stanęła pomiędzy nim a dziećmi. Jego zachowanie, co zresztą sam przyznał w swoich wyjaśnieniach, było impulsywne i nieprzemyślane, jednak w ocenie Sądu został postawiony w sytuacji, kiedy trudno mu było nad sobą zapanować. Mimo to natężenie stosowanej przez niego przemocy nie było znaczne i skupiło się w zasadzie na odseparowaniu świadkaJ. B. (1)od dzieci. Odnotować także należy, że oskarżonyE. B.był zainteresowany tylko tymi dziećmi, które miały prawo z nim mieszkać, to jest świadkamiP. B.iB. B., respektując orzeczenie sądu co doW. B.. Jego postawa w toku rozprawy, znajdująca potwierdzenie w orzeczeniach sądowych, wskazywała że jest silnie związany z dziećmi i stara się być dla nich dobrym ojcem. Z kolei świadekJ. B. (1), która nie respektuje orzeczenia sądu, nie wydając muW. B.i separując ją od rodzeństwa, udowadnia że dobro dzieci nie jest dla niej najważniejsze. Mając to wszystko na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że chociaż oskarżonyE. B.popełnił przestępstwo, to na podstawieart. 59 § 1 kknie powinien ponieść kary. Zdaniem Sądu samo skazanie i orzeczony wobec niego na podstawieart. 43a § 1 kkśrodek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 500 złotych będzie w pełni wystarczający. Tym bardziej, że ostatecznie, w ostatnich wyjaśnieniach i w mowie końcowej, oskarżonyE. B.najwyraźniej zrozumiał swój błąd, określając swoje zachowanie jako impulsywne i nieprzemyślane. W tej sytuacji wymierzenie mu kary było by zdaniem Sądu orzeczeniem po prostu niesprawiedliwym. Tym bardziej, że świadekJ. B. (1)nie poniosła dotychczas odpowiedzialności za swoje postępowanie, które zdaniem Sądu również naruszyło porządek prawny.
Ponadto Sąd, na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpk, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. K.kwotę 1.357,92 złotych tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemuE. B.z urzędu, w tym podatek od towarów i usług. Zważywszy na okoliczność, że obrońca złożył oświadczenie, że wynagrodzenie to nie zostało uiszczone w jakiejkolwiek części, jego wniosek należało uwzględnić. Biorąc pod uwagę, że obrońca stawił się w sumie na 10 terminów rozprawy, a przewód otwarto na 2 terminie, należało mu przyznać kwotę 360 złotych za postępowanie uproszczone, 74 złote za 1 dodatkowy termin w postępowaniu uproszczonym i kwotę 672 złote (8 x 84 złote) za 8 dodatkowych terminów w postępowaniu zwyczajnym. Łączną kwotę 1.104 złote powiększono o podatek od towarów i usług w kwocie 253,92 złote, co ostatecznie dało zasądzoną kwotę 1.357,92 złotych.
Jednocześnie Sąd, na podstawieart. 624 § 1 kpk, zwolnił oskarżonegoE. B.od kosztów sądowych w całości, którymi obciążył Skarb Państwa. Jak ustalono, wychowuje dwójkę małoletnich dzieci i uzyskuje nieregularne dochody w niewielkiej wysokości, korzystając ze wsparcia ośrodka pomocy społecznej, obciążanie go tymi należnościami było by bezzasadne. Wprawdzie może liczyć na pomoc swojej partnerki, jednak i ona ma na utrzymaniu małoletnie dziecko, a uzyskiwane przez nią wynagrodzenie jest bardzo niskie (wywiad środowiskowy - k. 271-273, informacja - k. 307, 313-314). Z tych względów Sąd uznał, że obciążanie oskarżonegoE. B.kosztami sądowymi jest bezzasadne. Tym bardziej, że orzeczono wobec niego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 500 złotych, co z uwagi na sytuację rodzinną i materialną będzie dla niego odczuwalnym wydatkiem.