Sąd Rejonowy w Opolu
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII K 1286/14
Data wyroku: 2015-07-03 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt VII K 1286/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
T. K. (1)jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim. Pozostaje na utrzymaniu opiekuna prawnego, swojej babci,D. K.. Jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. W miejscu zamieszkania posiada komputer z dostępem do Internetu.
T. K. (1)w lutym 2014r. na portalu randkowym szukał dla siebie dziewczyny. Kontakt z nim nawiązała wówczasM. S. (1). Podała, że jest samotną, około 20-letnią kobietą.T. K. (1)utrzymywał z nią kontakt telefoniczny - rozmawiał z nią przez telefon około 3 lub 4 razy, pisywali do siebie także SMS-y. Po kilku miesiącachM. S. (1)poprosiłaT. K. (1), aby założył na siebie dla niej wBanku (...)konto internetowe, gdyż jak stwierdziła, ona ma komornika, który zaraz jej konto zajmie, a musi przelać pieniądze. Poprosiła, aby przy zakładaniu konta podał jej numer telefonu jako kontaktowy.T. K. (1)na początku się wahał, ale ostatecznie w dniu 25 czerwca 2014 r. założył konto internetowe wbanku (...)o nr(...), podając jednak swój numer telefonu jako kontaktowy. Po założeniu kontaT. K. (1)telefonicznie wysyłając SMS ze swojego nr(...)podałM. S. (1)wszystkie kody dostępu, to jest hasło iM.do nowo założonego konta internetowego. Po tym fakcieT. K. (1)miał z oskarżoną kontakt jeszcze tylko przez dwa tygodnie, potem przestała się z nim kontaktować. W dniu 25 czerwca 2014r. wpłynęło na nowo założone konto 50 zł odM. S. (1)z jej rachunku bankowego o numerze(...).
W dalszej kolejnościM. S. (1)postanowiła zawrzeć w imieniuT. K. (1)trzy umowy pożyczek gotówkowych zfirmami (...) Sp. z o.o.,(...) Sp. z o.o.i (...) Sp. z o.o.Swój zamysł zrealizowała wspólnie zB. W.w/w firmy zajmują się udzielaniem pożyczek przez Internet, gdzie wnioskodawca składa internetowo wniosek o pożyczkę, musi się zarejestrować na stronie pożyczkodawcy, uiścić 0,1 zł tytułem akceptacji warunków umowy pożyczki, musi także dysponować kontem internetowym. Podczas procesu rejestracji spółka udzielająca pożyczek nie wymaga żadnych dokumentów, wystarczające jest posiadanie rachunku bankowego i numeru telefonu.
Na konto założone przezT. K. (1)wpłynęło po 500 zł od(...) Sp. z o.o.(26 czerwca 2014r.), Rapid(...)(27 czerwca 2014r.)i (...) Sp. z o.o.(02 lipca 2014r.). Poprzedzone było to wysłaniem 0,1 zł na rzecz tych firm tytułem akceptacji. Pieniądze te były w tym samym dniu, kiedy wpłynęły, przelewane na konto o nr(...)należące doM. S. (1), tytuły przelewu to „mariola(...), „marrr Przelew – marrr” i(...), przy czym w dniu 2 lipca 2014r. pieniądze w kwocie 500 zł z kontaT. K.zostały przekazane na kontoM. S.za pośrednictwem obsługi telefonicznejT.w drodze rozmowy telefonicznej z numeru(...), którym posługiwał sięB. S. (1), na numer 22 598 40 40. Następnie ze strony banku nastąpiła weryfikacja z numeremB. S. (2)przez pytanie o imię i nazwisko oraz datę urodzeniaT. K., która nastąpiła poprawnie.
W dniu 1 lipca 2014r. na konto założone naT. K. (1)B. S. (1)wpłacił 1 zł ze swojego konta o nr(...).
Ponadto w dniu 30 czerwca 2014r. zostało przezKanały B.założone na daneT. K. (1)kolejne konto - o nr(...)z numeru IP 89.76.165.236 przypisanego do kafejki internetowej(...)prowadzonej przezA. A., z której bardzo często korzystałaM. S. (1)wraz zB. S. (1).
W umowie zV..pl i Rapid(...)jako numerT. K. (1)oskarżeni podali numer 537 737 784, który to numer występuje w połączeniach telefonicznychB. S. (1)i z którym to numerem nastąpiła pozytywna weryfikacja umowy z Rapid(...). W połączeniachB. S.pojawia się także nr 888 560 833 i 786 254 674, który występuje też w połączeniachT. K. (1). Wniosek o udzielenie pożyczki zV..pl został złożony z telefonu o nr 888 820 827 należącego doA. B., ojca chrzestnego córkiM. S. (1).A. B.w okresie letnim 2014r. pożyczał telefonM. S. (1), aby mogła skorzystać z Internetu.
W dniu 4 września 2014r. doT. K. (1)nadeszła korespondencja zfirmy (...), w której pokrzywdzony został wezwany do spłaty zaciągniętej pożyczki w wysokości 500 zł wraz z dodatkowymi kosztami, łącznie 743,63 zł. Po wizycie w banku okazało się, że na jego konto zostały zaciągnięte trzy pożyczki po 500 zł każda. W dniu 8 września 2014r.T. K. (1)wpłacił na rzeczspółki (...)kwotę 743,63 zł.
Dowód:
zeznania świadka,D. K., k. 1-4, 23-25, 39-41, 95-96, 319
zeznania świadka,T. K. (1), k. 19-21, 319, 320
zeznania świadka,I. M. (1)(częściowo), k. 99-101
zeznania świadka,A. A., k. 151-152, 318
zeznania świadka,G. H., k. 153-155, 318
zeznania świadka,A. B., k. 189-190, 318-319
umowa, k. 6-8, 51-53, 127
upomnienie, k. 9
wyciąg bankowy wraz z załącznikiem, k. 10-14,
potwierdzenie wpłaty, k. 15
odpowiedź na reklamację, k. 26
tablica poglądowa, k. 34-37, 148-149
pismo zbanku (...), k. 45, 188, 380
zestawienie transakcji, k. 46-48
raport logowań millenet, 49-50
wezwanie do zapłaty, k. 56-57
informacja T-M., k. 114-116, 161-162
pismoV., k. 121-126
szczegóły transakcji, k. 128-129
pismoM.doM. S., k. 137-138
pismo(...)Polska, k. 145
raport analizy połączeń telefonicznych, k. 131-136, 164-184
pismo z(...) Sp. z o.o., k. 273-275
M. S. (1)nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Zaprzeczyła jakoby pobierała pożyczki wfirmach (...), Rapid(...)czyV.. Wyjaśniła, że nie znaT. K. (1), nie ma komputera i nie korzysta z GG, nie poznała nikogo na portalu randkowym, nigdy nikogo nie prosiła, aby założył dla niej konto. Stwierdziła, żeB. S. (1)to jest jej kuzyn, a jego nr telefonu to 889 295 356. Po okazaniu jej kopii transakcji z rachunku bankowegoT. K. (1), które założył na jej prośbę, wyjaśniła, że to nie jest „jej robota tylkoB.”. Stwierdziła, że nie ma karty do swojego rachunku bankowego, gdyż ją zgubiła, a z rachunku nie korzysta, gdyż nie ma dochodów. Dodała, żeB. S. (1)miał dostęp do jej konta, przekazała mu kody dostępu, dysponował też nr(...). Stwierdziła, że nie wiedziała, że na jej konto wpłynęła kwota 1500 zł z pożyczek. Stwierdziła także, że być może tych przestępstw dokonał jej były konkubentI. M. (1), który mógł korzystać z kafejki internetowej obok swojego miejsca zamieszkania. Dodała, że nr(...)jest zarejestrowany na nią, ale ona z niego nie korzystała.
B. S. (1)w toku postępowania przygotowawczego i w czasie pierwszych wyjaśnień przed Sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Stwierdził, że znaM. S. (1). Nie znaT. K. (1)– nie miał z nim nigdy kontaktu i nigdy nie posługiwał się danymi takiej osoby. Stwierdził, że nigdy nie zabierał kart bankomatowychM. S. (1). Nie dokonał wyłudzeń tych trzech pożyczek. Potwierdził, że posługiwał się numerem(...).
W czasie konfrontacji zB. S. (1)M. S. (1)sprostowała, że nie ma pewności, że oskarżony miał dostęp do jej rachunku. Dodała, że nigdy nie posługiwała się nr(...).B. S. (1)w czasie konfrontacji wyjaśnił, że nie miał dostępu do rachunkuM. S. (1), nie miał jej kodów dostępu, nie dokonał wyłudzenia trzech pożyczek gotówkowych, nie zakładał też rachunku bankowego na daneT. K. (1).
Przed Sądem oskarżona stwierdziła, że nie używała swojego konta, nie mogła mieć na nim żadnych środków, bo miała komornika. Każdy, kto mógł przewinąć się przez jej dom, mógł mieć kody dostępu, gdyż ona miała je zapisane w domu.
B. S. (1)na jednej z kolejnych rozpraw przyznał się do zarzucanych mu czynów, wyjaśnił, żeM. S. (1)nie ma z tym czynami nic wspólnego, on to sam wymyślił, ale teraz popełnionych występków żałuje, podobnie jak jest mu żalM. S. (1), która „ma przecież dziecko”.
M. S. (1)ma wykształcenie podstawowe, bez zawodu. Obecnie odbywa karę pozbawienia wolności i nie pracuje, wcześniej podejmowała dorywcze prace, z których osiągała dochód w wysokości ok. 1500 zł miesięcznie. Jest panną, ma jedno dziecko w wieku 2 lat, córka pozostaje formalnie na jej utrzymaniu, choć oskarżona nie zajmuje się dzieckiem. Nie posiada majątku. Była uprzednio wielokrotnie karana, w tym za włamania, oszustwa i kradzieże.
B. S. (1)ma wykształcenie zawodowe - ślusarz-czeladnik-spawacz, obecnie odbywa karę pozbawienia wolności. Uprzednio pracował w firmie Usługi Budowlane, dochód – ok. 3700zł/miesięcznie. Jest żonaty, ma dwoje dzieci w wieku 8 i 11 lat, żona i dzieci pozostają na jego na utrzymaniu. Był wcześniej karany.
M. S. (1)zarzucanych jej czynów nie dopuściła się w warunkach recydywy zart. 64 k.k.
Dowód:
wyjaśnieniaM. S. (1), k. 75-77, 79-82, 85-87, 102-104, 216-219, 283
wyjaśnieniaB. S. (1), k. 91-94, 102-104, 283, 354
zeznania świadka,R. S., k. 59-60, 95-96, 319
dane osobopoznawcze, k. 78, 160, 282-283
wyroki, k. 157, 163, 185-187, 197-199, 200-210, 221-227, 255
oświadczenie, k. 265
informacja o pobytach i orzeczeniach, k. 332-333
dane o karalności, k. 368-374
wywiad środowiskowy, k. 387-389

Sąd zważył, co następuje:
Mając na uwadze powyżej przedstawiony stan faktyczny sprawstwo i wina oskarżonychM. S. (1)iB. S. (1)w zakresie zarzucanych im czynów nie mogą budzić wątpliwości.
W ustalaniu stanu faktycznego sprawy Sąd oparł się na całokształcie zebranych w sprawie dowodów, w tym osobowych źródeł dowodowych, dokonując ich swobodnej oceny kierując się wskazaniami zawartymi wart. 7 k.p.k., wedle którego organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Sąd uwzględnił przede wszystkim niewątpliwe zeznaniaD. K.iT. K. (1), którzy konsekwentnie i jednoznacznie zeznawali na temat okoliczności nawiązania kontaktu zM. S. (1), otworzonego dla niej konta, przekazania danych potrzebnych do dokonywania operacji na koncie, transakcji, jakie były realizowane na tym rachunku, upomnień otrzymywanych z firm udzielających pożyczek oraz spłaty pożyczki zV.. W szczególności należy zwrócić uwagę, żeT. K. (1)jednoznacznie wskazał, że nawiązał kontakt z osobą płci żeńskiej, co od razu dyskwalifikuje zeznaniaI. M. (1)i wyjaśnieniaB. S. (1)złożone przed Sądem, o czym w dalszej części uzasadnienia.
Czyniąc ustalenia faktyczne Sąd oparł się także na zeznaniachA. A.,G. H.iA. B.. Tylko w ograniczonym zakresie Sąd wykorzystał zeznaniaR. S., uznając, że zasadniczo nie miały one znaczenia w przedmiotowej sprawie.
Świadkowie wykorzystani przy ustaleniach stanu faktycznego w ocenie Sądu zeznawali w sposób wewnętrznie spójny i logiczny. Ich zeznania cechuje konsekwencja. Przesłuchiwani podawali dokładnie, szczerze, w sposób pełny i jasny okoliczności sprawy, które były im wiadome, o których wiedzieli, to jest, w których uczestniczyli, które widzieli lub o których słyszeli.
Oceniając zeznania powyższych świadków Sąd stwierdził, iż nie zawierają one sprzeczności, które dyskwalifikowałyby ich wartość dowodową. Zeznania złożone przez świadków po pouczeniu ich o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań świadczą o dużym poczuciu odpowiedzialności za wypowiadane słowa i o chęci przedstawienia jak najbardziej szczegółowej a zarazem odpowiadającej prawdzie relacji zdarzeń. Świadkowie ci w sposób pełny i wyczerpujący przedstawili wiadome im wydarzenia związane z okolicznościami zarzutów aktu oskarżenia. Sąd nie dostrzegł przesłanek mogących wiarygodność zeznań tych świadków podważać zwłaszcza w zakresie ewentualnego motywu leżącego po ich stronie, aby zaistniałą rzeczywistość przedstawiać inaczej aniżeli zgodnie z prawdą.
Odnosząc się do zeznań świadkaI. M. (1), zaznaczyć należy, że Sąd wykorzystał je jedynie w części, nie dając wiary całości zeznań świadka złożonych przed Sądem, gdzieI. M. (1)całą winę za czyn zarzucanyM. S. (1)starał się wziąć na siebie. Nie należy tracić z pola widzenia, że świadek ten to były konkubentM. S. (1), z którym oskarżona ma dziecko. Świadek przyznał, że odwiedzał oskarżoną w zakładzie karnym. Charakterystyczne są jego zeznania odnoszące się do sprzeczności z zeznaniami złożonymi przez świadka w postępowaniu przygotowawczym, a z których wyłania się jednoznaczny motyw świadka do składania zeznań tej treści: „Ja wtedy, jak zeznawałem na policji bałem się, później jakM.trafiła do aresztu i dowiedziałem się, że tyle lat może siedzieć, to zrobiło mi się przykro. Ona jest matką mojego dziecka, ja nie chciałem, żeby tyle siedziała – córka tęskni i ja chciałem oskarżonej pomóc. Mam nadzieję, że się zmieniła”. Z powyższego wynika, że wymieniony świadek z racji łączącej go z oskarżoną bliskiej relacji i w imię źle pojętej zasady solidarności, przedstawił w swoich zeznaniach przed Sądem taką wersję zdarzenia, która miała w zamierzeniu uchronićM. S. (1)przed poniesieniem odpowiedzialności za popełniony czyn. Zeznania te są jednak niespójne i nielogiczne, poza tym są całkowicie sprzeczne z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie, to jest z zeznaniamiT. K. (1), który jednoznacznie twierdził, że rozmawiał przez telefon z kobietą, a nie tylko kontaktował się SMS-ami, nadto z zeznaniami świadkaA. A.co do osób korzystających z jego kafejki internetowej, poza tym z dowodami z dokumentów, gdzie wyraźnie podawany był na zestawieniu transakcji z kontaT. K. (1)tytuł przelewu, choćI. M.stwierdził, że żadnych tytułów nie podawał, gdyż ustawiały się one same, jak również z zeznaniamiA. B., który nie wspominał, aby pożyczałI. M. (1)telefon. Świadek też niezgodnie z prawdą twierdził, że nie musiał wysyłać żadnych kwot celem akceptacji umów. Poza tym dodał, że nie zna numeru kontaB. S. (1)i nie miał dostępu do tego konta, a przecież na nowo założonym koncieT. K. (1)dokonano transakcji także z kontaB. S., aI. M. (1)stwierdził, że o jego działaniu nikt inny nie wiedział. Sąd więc uznał, że na wiarę zasługują zeznaniaI. M. (1)z postępowania przygotowawczego, gdzie świadek zeznawał w bliskim odstępie czasowym od zdarzeń będących przedmiotem tego postępowania, jego zeznania są więc wiarygodne ze względu na ich spontaniczność i fakt, że składający je nie miał czasu, aby przygotować wersję korzystną dlaM. S. (1).
Przechodząc do oceny wyjaśnień oskarżonych stwierdzić należy, że były one niespójne i niekonsekwentne.B. S. (1)w toku postępowania przygotowawczego i składając pierwsze wyjaśnienia przed Sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W świetle całokształtu zebranego materiału dowodowego to nieprzyznanie sięB. S. (1)do winy nie mogło zostać uznane za wiarygodne. Jednoznacznie bowiem z dowodów z dokumentów wynika, żeB. S. (1)dokonywał transakcji na koncie założonym przezT. K. (1). W dniu bowiem 2 lipca 2014r. pieniądze w kwocie 500 zł z kontaT. K.zostały przekazane na kontoM. S.w drodze rozmowy telefonicznej, gdzie nastąpiła poprawna weryfikacja przez pytanie o imię i nazwisko oraz datę urodzeniaT. K.z numerem(...), którym posługiwał sięB. S. (1). Poza tym w dniu 1 lipca 2014r. na konto założone przezT. K. (1)B. S. (1)wpłacił 1 zł ze swojego numeru konta(...). Poza tym świadekA. B.wskazał na obydwoje oskarżonych jako osoby, które korzystały z jego kafejki internetowej, z której prowadzone były transakcje na koncie. Poza tym w umowie zV..pl i Rapid(...)jako numerT. K. (1)oskarżeni podali numer 537 737 784, który to numer występuje w połączeniach telefonicznychB. S. (1)i z którym to numerem nastąpiła pozytywna weryfikacja umowy z Rapid(...).B. S. (1)dopiero po przesłuchaniu wszystkich świadków w sprawie wyjaśnił: „Ja chciałbym powiedzieć całą prawdę. Za tym wszystkim ja stałem od samego początku. Niepotrzebnie ostatnio był ten chłopak, który się przyznawał. To wszystko moja wina, ja to chciałbym wziąć na siebie, żałuję. Dziwię się tylko, że ten chłopak pokrzywdzony nie rozpoznał mnie po głosie, chociaż ja też się mało odzywałem do niego i na tej sprawie ostatniej i przez telefon. Chciałbym przeprosić za to całe zamieszanie, ja nie miałem odwagi się przyznać ostatnim razem. Przemyślałem wszystko i dopiero teraz to do mnie dotarło.(…) Ja nie miałem kontaktów z paniąM. S. (1), poza tym moje listy są cenzurowane. Zresztą nawet gdyby to co by to dało. (…) PaniM. S. (1)nie miała w tym udziału, to chodziło tylko o jej kartę. Ja do niej chodziłem wtedy. To wszystko. Ja się teraz przyznaję do zarzucanych mi czynów, nie ma sensu tego ciągnąć, poza tym ja żałujęM., ona ma przecież dziecko. Żałuję tego co zrobiłem, gdybym mógł cofnąć czas to bym tego nie zrobił”. Tym wyjaśnieniom Sąd dał wiarę tylko w części, mianowicie uznając za wiarygodne twierdzenie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. To przyznanie się bowiem w pełni koresponduje z wyżej wskazanymi dowodami. Sąd natomiast nie dał wiary oskarżonemu, twierdzącemu, że oskarżonaM. S. (1)nie miała z tym nic wspólnego. Ocenę zeznań świadkaI. M. (1), jaką Sąd przeprowadził powyżej, w pełni można odnieść do oceny tej części wyjaśnień oskarżonegoB. S. (1). Wyraźnie z treści tych wyjaśnień wynika, że oskarżony starał się oskarżonej pomóc, tym bardziej, że jest jej kuzynem, z którym utrzymuje bliskie relacje. Również jednak te wyjaśnienia są niespójne i sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, o którym Sąd pisał już oceniając zeznaniaI. M. (1), to jest zeznaniamiT. K. (1),A. B.,A. A.czy dowodami z dokumentów.
Również nieprzyznanie się do winyM. S. (1)nie może zostać uznane za wiarygodne w świetle zeznańT. K. (1),D. K.,A. B.,A. A.,G. H.czy dowodów z dokumentów. Na sprawstwoM. S. (1)wskazują przede wszystkim dokumenty bankowe, z których wynika, że konta o numerach(...)i(...), z których dokonywane były transakcje na koncie założonym przezT. K. (1), należały doM. S.i była ona jedyną osobą uprawnioną do tych rachunków bankowych. Sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania byłoby przyjęcie, że oskarżonaM. S. (1)nie popełniła zarzucanych jej czynów, skoroT. K. (1)zeznał, że utrzymując kontakt z poznaną na portalu randkowym osobą rozmawiał kilkakrotnie przez telefon z osobą o damskim głosie, skoroA. A.rozpoznał oskarżoną jako osobę korzystającą wielokrotnie z jego kafejki internetowej, z której założono kolejne konto na daneT. K. (1), skoroA. B.przypomniał sobie, że pożyczył oskarżonej telefon, z którego złożono wniosek o pożyczkę współce (...), skoro transakcje na koncieT. K. (1)były prowadzone z dwóch kont należących doM. S. (1). Twierdzenie oskarżonej, że zarzucanych jej czynów mógł dopuścić się każdy, kto bywał w jej domu, razi naiwnością i nie zasługuje na wiarę.
Sąd nie dał więc wiary oskarżonejM. S. (1)w zakresie, jakim kwestionowała ona swoje sprawstwo. Zdaniem Sądu te wyjaśnienia stanowią wyłącznie próbę uwolnienia się od grożącej oskarżonej odpowiedzialności, a w konsekwencji nie można uznać, aby wyjaśnienia te determinowane były chęcią przedstawienia okoliczności zdarzeń wiernie i zgodnie z ich faktycznym, rzeczywistym przebiegiem. Potraktować je należy więc jedynie jako emanację przysługującego jej prawa do obrony, mającą na celu uniknięcie lub zmniejszenie odpowiedzialności karnej, której jednak nie można przydać waloru wiarygodności, a tym samym nie mogła ona posłużyć Sądowi do ustalenia stanu faktycznego i nie mogła mieć wpływu na ustalenie osoby odpowiedzialnej za popełniony występek.
Ustalając stan faktyczny Sąd również dał wiarę pozostałym dowodom zgromadzonym w aktach sprawy, a ujawnionym w oparciu o treśćart. 394 § 1 i 2 k.p.k.
Sąd dał wiarę w szczególności dowodom z dokumentów w postaci: danych osobopoznawczych co do ustalenia sytuacji życiowej oskarżonych jak i danych o ich karalności, w zakresie ustalenia, czy byli uprzednio karani. Poza tym Sąd oparł się na innych dokumentach zebranych w toku postępowania przygotowawczego wymienionych w ustaleniach stanu faktycznego jako dowodach uzupełniających w stosunku do osobowych źródeł dowodowych, których wiarygodności i rzetelności nie podważyła żadna ze stron procesu, a które nie wzbudziły też uzasadnionych wątpliwości Sądu co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy.
Mając na uwadze wyżej przedstawiony stan faktyczny Sąd przypisał oskarżonym popełnienie czynów opisanych w części wstępnej wyroku. W stosunku doM. S. (1)– stosownie do zebranego materiału dowodowego – Sąd zmodyfikował opis i kwalifikację prawną czynu eliminując przypisanie oskarżonej działania w warunkach recydywy zart. 64 § 1 k.k.
W niniejszej sprawie wskazać należy, że pomiędzy końcową datą ostatniego czynu oskarżonych, to jest 2 lipca 2014r. a datą orzekania w przedmiocie tego i pozostałych czynów oskarżonych, doszło do zmiany stanu prawnego – ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 20 marca 2015 r.), która weszła w życie 1 lipca 2015r., zwana dalej „ustawą nową”. Sytuację taką normujeart. 4 § 1 k.k., zgodnie z którym jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. W sprawieM.iB. S. (1)niewątpliwie względniejszą dla sprawcy jest ustawa obowiązująca w dacie popełnienia czynu zabronionego, co dotyczy przede wszystkim możliwości warunkowego zawieszenia kary. Stąd też tylko przepisy „starej” ustawy Sąd w sprawie stosował, powołując się naart. 4 § 1 k.k., mając również na względzie, że niedopuszczalne jest orzekanie częściowo zgodnie z przepisami ustawy obowiązującej poprzednio, a częściowo według przepisów ustawy nowej (wyrok SN z dnia 13 marca 1970 r., V KRN 402/69, OSNKW 1970, nr 4-5, poz. 37, z glosą W. Woltera, PiP 1971, z. 1; wyrok SN z dnia 4 lipca 2001 r., V KKN 346/99, Prok. i Pr.-wkł. 2001, nr 12, poz. 1).
Sąd przyjął, iż zarzuty postawione oskarżonymM. S. (1)iB. S. (1)stanowią opisany wart. 91 § 1 k.k.ciąg przestępstw zart. 286 § 1 k.k.Sąd uznał za zasadne przyjęcie konstrukcji opisanego wart. 91 § 1 k.k.ciągu przestępstw z tego powodu, że nie ulega wątpliwości, iż wyżej opisanych czynów oskarżeni dopuścili się w krótkich odstępach czasu i jednocześnie w podobny, jeśli nie identyczny sposób.
Za wyżej opisany ciąg trzech oszustw Sąd wymierzył oskarżonym karę 1 roku pozbawienia wolności.
Kary te Sąd uznał za odpowiednie i adekwatne w zaistniałych okolicznościach podmiotowo-przedmiotowych. Oceniając czyny oskarżonych w ramach sędziowskiego wymiaru kary, Sąd uznał, że orzeczone za nie kary są w pełni uzasadnione, biorąc przede wszystkim pod uwagę stopień winy oskarżonych i stopień społecznej szkodliwości czynów.
Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonych Sąd wziął głównie pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra (wyłącznie materialne), rozmiary wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy. Należy zwrócić uwagę, że sprawcy wykorzystali naiwnośćT. K. (1), jego lekki stopień niepełnosprawności, nakłonili go do założenia konta w banku na swoje dane, a następnie nakłonili do przekazania wszystkich kodów dostępu do rachunku, w efekcie czego wyłudzili trzy pożyczki gotówkowe. Oceniając natomiast stopień winy oskarżonych należało uwzględnić ich wiek, poziom wiedzy i doświadczenia życiowego oraz sytuację motywacyjną. Sąd uznał, że oskarżeni nie znajdowali się w niezwykłej sytuacji motywacyjnej, przeciwnie - nic nie stało na przeszkodzie, aby uczynili zadość wiążącym ich regułom prawnym i zachowali się poprawnie a tym samym powstrzymali się od popełnienia zabronionego czynu. Oskarżeni są osobami pełnoletnimi, będącymi w stanie rozpoznać znaczenie swojego czynu i pokierować swoim postępowaniem. Warto zwrócić uwagę, że oskarżeni byli już uprzednio karani, a co za tym idzie nie można im przypisać niskiego stopnia winy, gdyż wcześniejszych skazań nie potraktowali jako stosownego ostrzeżenia i zlekceważyli je.
Zwrócić należy jednak uwagę, że oskarżonyB. S. (1)po popełnieniu przestępstw ostatecznie przyznał się do ich popełnienia i wyraził skruchę. Zdaniem Sądu pomysłodawcą przestępstwa byłaM. S. (1), a rolaB. S. (1)choć wystarczająca dla przypisania mu sprawstwa była drugorzędna. Te okoliczności dotyczące oskarżonego Sąd zaliczył zatem do okoliczności łagodzących i w istocie znacząco okroił propozycje kary, jakie padły ze strony oskarżyciela publicznego uznając je za rażąco wysokie w tych okolicznościach sprawy.
Sąd uznał zatem, że tylko wymierzona kara może osiągnąć cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec sprawców. Orzeczona kara jest w ocenie Sądu odpowiednia także dla osiągnięcia celu prewencji indywidualnej i spełni swoją rolę zapobiegawczą i wychowawczą względem oskarżonych.
Sąd stanął na stanowisku, iż prognoza społeczno-kryminologicznaM. S. (1)jest zdecydowanie negatywna. Od kilku już lat oskarżona prowadzi działalność przestępczą popełniając występki przeciwko mieniu. Oskarżona swoją postawą, właściwościami i warunkami osobistymi nie daje gwarancji niepopadania konflikt z prawem w sytuacji gdyby kara orzeczona wobec niej została warunkowo zawieszona.
Wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoB. S. (1)kary pozbawienia wolności Sąd zdecydował się zawiesić warunkowo na okres próby lat 5, pomimo, iż rzecznik oskarżenia publicznego żądał wobec oskarżonego kary bezwzględnej pozbawienia wolności wskazując na jego uprzednią karalność za przestępstwa przeciwko mieniu.
Nie podzielając stanowiska oskarżyciela publicznego prezentowanego w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż w przypadku oskarżonego zasadnym będzie zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary, mając na uwadze przede wszystkim kodeksową zasadę prymatu kar wolnościowych. Sąd w tym względzie kierował się zatem preferencją ustawodawcy dla kar niepolegających na pozbawieniu wolności wyrażoną wart. 58 § 1 k.k., wedle której jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, sąd orzeka karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. W ocenie Sądu taka sytuacja w przypadku oskarżonego nie zachodzi, a cele kary zarówno w zakresie prewencji indywidualnej jak i generalnej mogą zostać zrealizowane w sytuacji, gdy oskarżony zostanie poddany próbie i w warunkach wolnościowych będzie musiał kontrolować swoje zachowanie, by nie wchodzić w konflikt z prawem i wykorzystać daną mu przez Sąd w ten sposób – najprawdopodobniej ostatnią – szansę.
Kara pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenie stanowi ostateczność, środek, po który powinien Sąd sięgnąć, gdy nie widzi już możliwości wpłynięcia w inny sposób na zachowanie oskarżonego. Sąd wziął pod uwagę, że oskarżony za przestępstwa przeciwko mieniu był karany ostatni raz na karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W ocenie Sądu wobec oskarżonego można było więc postawić umiarkowaną pozytywną prognozę, a obowiązkiem Sądu było wykorzystać tę choćby nikłą szansę na resocjalizacją oskarżonego w warunkach wolnościowych. Sąd mając jednak na względzie wcześniejszą karalność oskarżonego wyznaczył mu maksymalny okres próby uznając, w ten sposób skłoni oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego i zmusi go do zmiany jego niewłaściwego postępowania. Sąd stanął na stanowisku, iż oskarżony uzna całe zdarzenie za nauczkę i przestrogę na przyszłość, a określony przez Sąd okres próby pozwoli w sposób wystarczający kontrolować zachowanie oskarżonego i ewentualnie zweryfikować postawioną przez Sąd umiarkowanie pozytywną prognozę kryminologiczną. Gdyby więc oskarżony zdecydował się wrócić na drogę przestępstwa musi realnie liczyć się z tym, że kara pozbawienia wolności może zostać w stosunku do niego zarządzona i wykonana. W ocenie Sądu całokształt orzeczonych względem oskarżonego kar doprowadzi do społecznej readaptacji sprawcy.
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.Sąd zobowiązał oskarżonych solidarnie do naprawienia wyrządzonej szkody w całości poprzez zapłatę na rzeczT. K. (1)kwoty 743,63 zł, na rzecz(...) Spółka z o.o.kwoty 500,00 zł i na rzecz(...) Spółka z o.o.kwoty 500,00 zł. Powyższe rozstrzygnięcie uzasadnione jest faktem, że pokrzywdzonyT. K. (1)zwróciłspółce (...)kwotę 743,63 zł tytułem pożyczki, której przecież sam nie zaciągnął, w tej zatem kwocie winien uzyskać naprawienie szkody wynikłej z przestępstwa, spółki zaś Rapid(...)iK.Polska nie otrzymały w ogóle zwrotu udzielonych pożyczek.
Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. S.kwotę 672 zł oraz na rzecz adw.A. Z.kwotę 588 zł tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonym przed sądem, plus VAT.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonąM. S. (1)w całości od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, co znajduje uzasadnienie w okoliczności wymierzenia oskarżonej bezwzględnej kary pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.iart. 627 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonegoB. S. (1)koszty sądowe w części tj. kwotę 180,00 zł tytułem opłaty i kwotę 100,00 zł tytułem części poniesionych w sprawie wydatków zwalniając oskarżonego na podstawieart. 624 k.p.k.od obowiązku zapłaty reszty poniesionych w sprawie wydatków. Konieczność poniesienia przezB. S. (1)kosztów sądowych jest przejawem odpowiedzialności za popełnianie przestępstw, albowiem oskarżony winien liczyć się nie tylko z tym, iż poniesie konsekwencje prawnokarne swojego czynu, ale również i z tym, że tego typu zachowania rodzą określone skutki natury finansowej, związane z pokrywaniem zarówno opłaty od wymierzonej kary, jak i poniesionych w sprawie wydatków, choćby w części.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w wyroku.