Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Cz 108/15
Data wyroku: 2015-03-17 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Piotr Starosta, Irena Dobosiewicz, Tomasz Adamski
Słowa kluczowe: Koszty Procesu
Podstawa prawna: art. 98 k.p.c.

sygn. akt: II Cz 108/15

POSTANOWIENIE
Dnia 17 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy Wydział II Cywilny – Odwoławczy
w następującym składzie:
Przewodniczący:SSO Piotr Starosta
Sędziowie:SO Irena Dobosiewicz /spr./
SO Tomasz Adamski
po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 r. w Bydgoszczy
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaB. C.
przeciwko(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąwP.
ozapłatę
na skutek zażalenia powódki na postanowienie zawarte w punkcie 2 i 3 wyroku Sądu Rejonowego w Świeciu VI Zamiejscowego Wydziału Cywilnego w Tucholi w sprawie o sygn. akt: VI C 31/13
p o s t a n a w i a:

1
oddalić zażalenie,

2
zasądzić od powódki na rzecz pozwanego kwotę 300 (trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

II Cz 108/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 października 2014 r. Sąd Rejonowy w Świeciu VI Zamiejscowy Wydział Cywilny w Tucholi, po rozpoznaniu sprawy z powództwaB. C.przeciwko(...) Sp. z o.o.wP.o zapłatę, oddalił powództwo (punkt 1), zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 4.417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (punkt 2) oraz zasądził od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Świeciu kwotę 957,79 zł tytułem nieopłacanych kosztów sądowych (punkt 3).
Uzasadniając punkt 2 rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że orzekł o kosztach procesu na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.iart. 99 k.p.c.wskazując, że na te koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 2.400 zł, zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych, opłata od pełnomocnictwa – 17 zł oraz koszty sądowe w kwocie 2.000 zł. Sąd wskazał, że nie uwzględnił wniosku o zastosowanieart. 102 k.p.c.z uwagi na fakt, iż reguła w nim ustanowiona winna mieć zastosowanie wyjątkowo, gdy strona nie ma obiektywnej świadomości o niesłuszności swoich roszczeń. W niniejszej sprawie powódka byłą jednak reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który już na początkowym etapie postępowania – po zapoznaniu się ze stanowiskiem pozwanego, który podniósł zarzut nabycia służebności gruntowej przez zasiedzenie – powinien wysnuć właściwe wnioski prawne.
O kosztach sądowych niepokrytych przez zaliczkę uiszczoną przez pozwanego Sąd orzekł w punkcie 3 w oparciu o art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. zart. 98 k.p.c.
Zażalenie na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 i 3 wyroku złożyła powódka zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.poprzez brak wszechstronnego rozważenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego przejawiające się stwierdzeniem, że pozwany na etapie przedprocesowym nie zachował się w sposób sprzeczny w zasadami współżycia społecznego, podczas gdy jego zachowanie uchybiało tym zasadom, a także naruszenieart. 102 k.p.c.poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w sprawie nie wystąpił wypadek szczególnie uzasadniony. Wskazując na powyższe powódka domagała się zmiany zaskarżonych postanowień poprzez ich uchylenie i odstąpienie od obciążania powódki kosztami procesu oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. Ewentualnie wniosła o uchylenie wskazanych orzeczeń i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego.
Pozwany w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował zasadę odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 § 1 k.p.c.) przyjmując, że skoro powódka przegrała niniejszą sprawę winna zapłacić koszty niezbędne do celowej obrony poniesione przez pozwanego.
Odnośnie zarzutu niezastosowania w sprawieart. 102 k.p.c.wskazać należy, że oparcie na tym przepisie orzeczenia o kosztach postępowania jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy sąd uwzględniając szczególne okoliczności sprawy, tkwiące zarówno w samym procesie, jak i leżące poza nim, uzna za zasadne odstąpienie od obciążania strony przegrywającej tymi kosztami w całości lub w części. Przepis ten jednak nie może być rozszerzająco wykładany i wyklucza uogólnienie(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16.01.2013 r., II CZ 151/12, LEX nr 1293744).
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Rejonowy zasadnie uznał, iż w niniejszej sprawie brak podstaw do przyjęcia, że zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek warunkujący zastosowanieart. 102 k.p.c.Powódka nie mogła pozostawać w obiektywnie uzasadnionym przeświadczeniu, że jej żądanie zyska aprobatę Sądu, albowiem już w odpowiedzi na przesądowe wezwanie do zapłaty pozwany powołał się na to, że doszło do zasiedzenia służebności gruntowej o treści służebności przesyłu /k.16/. Powódka – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – nie zweryfikowała tej okoliczności pod kątem zasadności jej powództwa, pozostawiając ją do rozstrzygnięcia Sądu. Skoro tak postąpiła, powinna liczyć się z koniecznością uiszczenia kosztów procesu stronie przeciwnej. Nie można przy tym zgodzić się z poglądem, że to pozwany powinien przedstawić wszelką dokumentację potwierdzającą fakt zasiedzenia służebności, z czego powódka wywodziła sprzeczność zachowania pozwanego z zasadami współżycia społecznego. Obowiązek sprawdzenia, czy roszczenie ma swoje uzasadnienie każdorazowo ciąży na tym, który chce z nim wystąpić, nie zaś na tym, który je neguje. Wobec tego także i zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.nie mógł uzyskać aprobaty Sądu Okręgowego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.oddalił zażalenie jako niezasadne (punkt 1).
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 108 § 1 k.p.c.w zw. zart. 98 § 1 k.p.c, zasądzając od powódki na rzecz pozwanego kwotę 300 zł (§ 12 ust. 2 pkt 1w zw. z§ 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu– t.j. Dz. U. 2013 r., poz. 490 –punkt 2).