Sąd Rejonowy w Kłodzku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 166/15
Data wyroku: 2015-06-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Szota

Sygn. akt IIK 166/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 czerwca 2015 roku
Sąd Rejonowy w Kłodzku w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Maciej Szota
Protokolant: Dawid Broniszewski
w obecności Prokuratora – asesoraJ. S.
po rozpoznaniu dnia 2 czerwca 2015 roku sprawy karnej
J. K.
syna(...)z domuW.
urodzonego (...)wK.(Republika Ukrainy)
oskarżonego to, że:
w dniu 15 grudnia 2014 roku wW., woj.(...), naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że poruszając się po terenie zabudowanym i przekraczając administracyjnie dopuszczalną prędkość, widząc ze znacznej odległości pieszegoR. O. (1), poruszającego się w sposób nieprawidłowy po prawej stronie jezdni, nie zastosował się do zasady ograniczonego zaufania oraz nie zachował należytej ostrożności i bezpiecznej odległości bocznej od omijanego pieszego, w wyniku czego przyczynił się do wypadku drogowego i potrąciłR. O. (1), u którego na skutek zderzenia z pojazdem powstał silny, rozległy uraz aksonalny mózgu, powodujący zatrzymanie krążenia i oddychanie, a w następstwie śmierć wymienionego.

to jest o czyn zart. 177 § 2 kk

I
J. K.uznaje za winnego tego, że w dniu 15 grudnia 2014 roku wW., woj.(...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że poruszając się po terenie zabudowanym i przekraczając administracyjnie dopuszczalną prędkość, widząc ze znacznej odległości pieszegoR. O. (1), poruszającego się w sposób nieprawidłowy po prawej stronie jezdni, nie zastosował się do zasady ograniczonego zaufania oraz nie zachował należytej ostrożności i bezpiecznej odległości bocznej od omijanego pieszego, w wyniku czego przyczynił się do wypadku drogowego i potrąciłR. O. (1), u którego na skutek zderzenia z pojazdem powstał silny, rozległy uraz aksonalny mózgu, powodujący zatrzymanie krążenia i oddychanie, a w następstwie śmierć wymienionego, to jest przestępstwa zart. 177 § 2 kki za to na podstawieart. 177 § 2 kkwymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.

II
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata.

III
Na podstawieart. 42 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku, a na podstawieart. 43 § 3 kknakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu.

IV
Na podstawieart. 71 § 1 kkwymierza oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych.

V
Na podstawieart. 627 kpkzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości w kwocie 1462,36 złotych i na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) wymierza mu opłatę w wysokości 350 złotych.

Sygn. akt IIK 166/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 czerwca 2015 roku
Sąd Rejonowy w Kłodzku w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Maciej Szota
Protokolant: Dawid Broniszewski
w obecności Prokuratora – asesoraJ. S.
po rozpoznaniu dnia 2 czerwca 2015 roku sprawy karnej
J. K.
syna(...)z domuW.
urodzonego (...)wK.(Republika Ukrainy)
oskarżonego to, że:
w dniu 15 grudnia 2014 roku wW., woj.(...), naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że poruszając się po terenie zabudowanym i przekraczając administracyjnie dopuszczalną prędkość, widząc ze znacznej odległości pieszegoR. O. (1), poruszającego się w sposób nieprawidłowy po prawej stronie jezdni, nie zastosował się do zasady ograniczonego zaufania oraz nie zachował należytej ostrożności i bezpiecznej odległości bocznej od omijanego pieszego, w wyniku czego przyczynił się do wypadku drogowego i potrąciłR. O. (1), u którego na skutek zderzenia z pojazdem powstał silny, rozległy uraz aksonalny mózgu, powodujący zatrzymanie krążenia i oddychanie, a w następstwie śmierć wymienionego.

to jest o czyn zart. 177 § 2 kk

I
J. K.uznaje za winnego tego, że w dniu 15 grudnia 2014 roku wW., woj.(...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że poruszając się po terenie zabudowanym i przekraczając administracyjnie dopuszczalną prędkość, widząc ze znacznej odległości pieszegoR. O. (1), poruszającego się w sposób nieprawidłowy po prawej stronie jezdni, nie zastosował się do zasady ograniczonego zaufania oraz nie zachował należytej ostrożności i bezpiecznej odległości bocznej od omijanego pieszego, w wyniku czego przyczynił się do wypadku drogowego i potrąciłR. O. (1), u którego na skutek zderzenia z pojazdem powstał silny, rozległy uraz aksonalny mózgu, powodujący zatrzymanie krążenia i oddychanie, a w następstwie śmierć wymienionego, to jest przestępstwa zart. 177 § 2 kki za to na podstawieart. 177 § 2 kkwymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.

II
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata.

III
Na podstawieart. 42 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku, a na podstawieart. 43 § 3 kknakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu.

IV
Na podstawieart. 71 § 1 kkwymierza oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych.

V
Na podstawieart. 627 kpkzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości w kwocie 1462,36 złotych i na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) wymierza mu opłatę w wysokości 350 złotych.

Sygnatura akt II K 166/15

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 15 grudnia 2014 około godzony 16.25 w miejscowościW.w terenie zabudowanym oskarżonyJ. K.poruszą się samochodem markiR. (...)nr rej (...)z prędkością około 61 km/h. Oskarżony poruszał się od stronyP.w kierunkuN., prawą strona jezdni szedł w tym samym kierunkuR. O. (1). Oskarżony zauważył pieszego z odległości 150 metrów , zaczął go wymijać, jednak nie zachowała bezpiecznej bocznej od omijanego, w tym momencie pieszy zatoczył się pod samochód, wpadł na maskę a następnie uderzył głową w szybę.
W wyniku doznanych urazówR. O.zmarł w szpitalu, w chwili zdarzenia znajdował się w stanie nietrzeźwości 2,6 promila alkoholu we krwi.
Sytuację wypadkową spowodował pieszyR. O. (1), który poruszał się nieprawidłowo prawą stroną jezdni i zatoczył się pod nadjeżdżający samochód, oskarżony przyczynił się do wypadku bowiem przekroczył prędkość administracyjnie obowiązująca w terenie zabudowanym w godzinach od 5 do 23 poruszając się z prędkością 61 km/h, którą była prędkością niebezpieczną w tych okolicznościach oraz nie zastosował zasady ograniczonego zaufania, nie zachował szczególnej ostrożności oraz bezpiecznej odległości bocznej od omijanego pieszego w wyniku czego pozbawił się możliwości podjęcia skutecznych manewrów obronnych, w konsekwencji czego potrącił pieszegoR. O. (1).
Dowód:wyjaśnienia oskarżonego
Opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadkówA. P.
Protokół sekcji zwłok k. 61-64
J. K.przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czyny, nie był uprzednio karany.
Dowód:wyjaśnienia oskarżonego
Karta karna
Sąd zważył, co następuje:
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu zart. 177§2 k.k.Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu a na jego sprawstwo wskazuje pełna i jasna opinia biegłego za zakresu rekonstrukcji wypadkówA. P., który wskazał, że oskarżony przekroczył prędkość administracyjnie obowiązującą w terenie zabudowanym w godzinach od 5 do 23 poruszając się z prędkością 61 km/h oraz nie zastosował zasady ograniczonego zaufania, nie zachował szczególnej ostrożności oraz bezpiecznej odległości bocznej od omijanego pieszego w wyniku czego pozbawił się możliwości podjęcia skutecznych manewrów obronnych, w konsekwencji czego potrącił pieszegoR. O. (1). Okoliczności faktycznego wypadku nie budzą żadnych wątpliwości, nie jest kwestionowane, że sytuację wypadkową spowodował pieszyR. O. (1), który wtoczył się pod nadjeżdżający pojazd i konieczne jest jedynie omówienie kwestii niezastosowania przez oskarżonego zasady ograniczonego zaufania. Biegły w swojej opinie powołał bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazujące , w jakich okoliczności można mówić o konieczności zastosowania zasady ograniczonego zaufania i konkluzja tych rozważań jest taka, że występując pewne okoliczności , które powinny być sygnałem do utraty zaufania do innego uczestnika ruchu i jednym z takich sygnałów jest nieprawidłowe zachowanie uczestnika ruchu. W tym przypadkuR. O. (1)poruszał się w sposób nieprawidłowy na terenie zabudowanym prawą stroną jezdni i to zachowanie pieszego przy uwzględnieniu, że poruszał się w terenie zabudowany, gdzie naturalna jest obecności pieszych na jezdni w przypadku braku chodnika, wymagało od kierującego zachowania szczególnej ostrożności , zredukowania prędkości, która była nadmierna i niebezpieczna oraz zachowania bezpiecznej odległości od omijanego, bowiem z uwagi na poruszanie się nieprawidłową stroną jezdni oskarżony nie powinien mieć zaufania do zachowania tego uczestnika ruchu i powinien być przygotowany na nieoczekiwany rozwój wydarzeń. Dodatkowo należy uwzględnić, żeR. O.znajdował się pod znacznym wpływem alkoholu ( 2,6 promila), co musiało mieć wpływ na jego sposób poruszania się i stanowiło dodatkowy element nakazujący zastosowanie zasady ograniczonego zaufania. Oskarżony nie zastosował zasady ograniczonego zaufania, nie zredukował prędkości do bezpiecznej i nie zachował bezpiecznej odległości od omijanego pieszego, co spowodowało, że nie mógł podjąć manewrów obronnych w sytuacji, gdy pieszy zatoczył się na jezdnię. Sąd przyjął, że naruszenie zasad bezpieczeństwa było nieumyślne, bowiem przekroczenie prędkości było niewielkie i mogło wynikać z dekoncentracji kierowcy i nie musiało być efektem jego świadomej decyzji o poruszeniu się z taką prędkością a naruszenie zasady ograniczonego zaufania wynikało z błędnej oceny sytuacji na drodze, co zawsze jest sytuacją nieumyślną.
Odnośnie orzeczonej kary o środków karanych oskarżony na sali rozpraw wyraził wolę dobrowolnego poddania się karze, zaproponował karę, którą wcześniej uzgodnił z prokuratorem , prokurator i pokrzywdzona nie sprzeciwili się a Sąd wyraził zgodę na zaproponowana przez oskarżonego karę zważywszy, że wymiar kar i środków karnych był inicjatywą oskarżonego. Kara ta jest surowa, należy jednak uwzględnić, że skutkiem czynu oskarżonego jest śmierć człowieka . Trwałą tendencją posterowani karnego jest rozwój konsensualnych trybów , które wymagają jednak od oskarżonych podejmowania świadomych decyzji i respektowania dokonanych uzgodnień w sytuacji, gdy oskarżony był poinformowany o dobrowolności takiej formy zakończenia sprawy i inicjatywa wydania wyroku z tym trybie wyszła od oskarżonego. Oskarżony pouczony o swoich uprawieniach miał od chwili wpłynięcia aktu oskarżenia 2 miesiące na zastanowienie się nad sprawą i nad złożonymi wnioskami i zaproponowana kara była jego świadoma decyzja a Sąd jedynie zaakceptował taka karą i wymiar świadków karanych w sytuacji, gdy nie sprzeciwili się prokurator oraz pokrzywdzona. Kara pozbawienia wolności w orzeczonej wysokości uwzględnia fakt, ze w wyniku wypadku doszło do śmierci pokrzywdzonego i powinna być czytelnym sygnałem dla innych uczestników ruchu, że poruszając się w terenie zabudowanym należy przestrzegać bezpiecznej prędkości oraz zwracać uwagę na innych uczestników ruchu, w szczególności tych, których zachowanie nakazuje zastosowanie do oceny ich zachowania zasady ograniczonego zaufania. Uwzględniając fakt, że oskarżony nie był karany a zdarzenie to stanowi incydent w jego życiu zawieszono wykonanie orzeczonej kary na zaproponowany przez oskarżonego okres oraz orzeczono środek karny z zaproponowanej przez oskarżonego wysokości 1 roku, bowiem zachowanie oskarżonego wskazuje, że zagraża bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Dla wzmocnienie wychowawczego oddziaływania orzeczenia orzeczono karę grzywny z zaproponowanej przez oskarżonego wysokości oraz zasądzono na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione od chwili wszczęcia postępowania oraz orzeczono opłatę .