Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 964/14
Data wyroku: 2015-02-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Mika, Marcin Schoenborn, Agata Gawron-Sambura
Słowa kluczowe: Zasady Procesowe
Podstawa prawna: art. 392 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 964/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia17 lutego 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Piotr Mika (spr.)
Sędziowie SSO Marcin Schoenborn
SSO Agata Gawron-Sambura
Protokolant Aleksandra Studniarz
przy udziale Elżbiety Ziębińskiej
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r.
sprawyK. R.synaJ.iW.,
ur. (...)wK.
oskarżonego zart. 278§1 kkiart. 288§1 kkw zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 64§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 12 czerwca 2014 r. sygnatura akt IX K 275/14
na mocyart. 437 kpkiart. 438 kpk
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt VI Ka 964/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem zaocznym z dnia 12 czerwca 2014 roku w sprawie o sygnaturze akt IX K 275/14 Sąd Rejonowy w Gliwicach uznał oskarżonegoK. R.za winnego tego, że w dniu 16 października 2013 roku wB., woj.(...), działając umyślnie dokonał przecięcia siatki ogrodzeniowej biegnącej wzdłużdziałki o numerze (...)powodując straty w mieniu w wysokości 500 PLN na szkodę(...) sp. z o.o., a następnie z masztu przekaźnikowego usytuowanego na tej działce po wykonaniu przecięcia dokonał zaboru kabla koncentrycznego(...)o długości ok. 80 m wartości 1474,20 PLN netto na szkodęspółki (...) S.A., przyjmując, że czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym za przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 18 kwietnia 2005 roku o sygn. akt III K 13/05 na karę jednego roku pozbawienia wolności, którą odbywał od 1 kwietnia 2009 roku do 1 kwietnia 2010 roku, to jest czynu zart. 278 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd orzekł nadto na mocyart. 44 § 2 k.k.przepadek dowodów rzeczowych i zwolnił oskarżonego z obowiązku poniesienia kosztów sądowych.
Apelację od wyroku wywiódł oskarżony, który zaskarżając orzeczenie w całości zarzucił:
1) obrazę prawa procesowego, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:
-art. 6 k.p.k.poprzez uniemożliwienie skorzystania oskarżonemu z przysługującego mu prawa do obrony poprzez odmowę przyjęcia wniesionego sprzeciwu i rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych;
-art. 5 § 2 k.p.k.przez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, w szczególności błędnego ustalenia, że dopuścił się zarzucanego aktem oskarżenia czynu,
-art. 7 k.p.k.poprzez odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w toku trwania postępowania przygotowawczego, podczas gdy dokonana z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów szczegółowa analiza treści tychże wyjaśnień prowadzić winna do wniosku, że są one logiczne i wiarygodne oraz korespondują z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym,
-art. 366 § 1 k.p.k.poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy niezbędnych do poczynienia ustaleń stanu faktycznego, w szczególności polegające na braku ustaleń czy nożyce znalezione w samochodzie oskarżonego są tożsame z tym, jakich używał sprawca do przecięcia siatki ogrodzeniowej a następnie przecięcia i zaboru kabla koncentrycznego długości 80 m;
2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu, że swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
z ostrożności procesowej
3) rażącą niewspółmierność wymierzonej kary, albowiem orzeczono karę najsurowszą w postaci kary pozbawienia wolności, uznając jako okoliczność obciążającą fakt, że oskarżony był uprzednio karany za przestępstwo podobne przy niedostatecznym uwzględnieniu, iż postawa oskarżonego, a także stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu przemawia za wymierzeniem kary znacznie łagodniejszej.
W oparciu o tak postawione zarzuty oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od przypisanego przestępstwa ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Z ostrożności procesowej wniósł o zmianę wyroku polegającą na warunkowym zawieszeniu orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest zasadna z przyczyn niewskazanych w jej treści a związanych z naruszeniem przez sąd I instancji zasady bezpośredniości obowiązującej w postępowaniu sądowym, zgodnie z którą sąd powinien kształtować swoje przekonanie o wiarygodności poszczególnych dowodów w oparciu o bezpośrednie zetknięcie się z nimi. Tymczasem jedynym dowodem przeprowadzonym bezpośrednio w toku rozprawy były zeznania świadkaZ. D.posiadającego wiedzę i to z relacji innych osób oraz z dokumentów wyłącznie co do rozmiaru wyrządzonych przestępstwem szkód, jakie poniosłaspółka (...) S.A.Pozostałe relacje świadków, w szczególności policjantów, którzy dokonali zatrzymania oskarżonego na miejscu zdarzenia, jak też świadkaA. Ż., który zauważył osobę na maszcie przekaźnikowym, zostały przez sąd ujawnione w toku rozprawy z uzasadnieniem, że bezpośrednia przesłuchanie świadków nie jest konieczne. Sąd błędnie przy tym powołałart. 391 § 1 k.p.k.jako podstawę prawną ujawnienia zeznań świadków z postępowania przygotowawczego, którego treść w żadnym wypadku nie wskazuje na możliwość odczytania zeznań z uwagi na to, że bezpośrednie przeprowadzenie dowodu niej jest niezbędne. Wskazaną przez sąd I instancji przyczynę odczytania zeznań świadków można oczywiście odnaleźć w treściart. 392 § 1 k.p.k.nie mniej przekonanie sądu o braku konieczności przeprowadzenia dowodu z zeznań w sposób bezpośredni nie może być decyzją arbitralną i dowolną. Z uwagi na obowiązującą w postępowaniu karnym ma etapie rozprawy zasadę bezpośredniości przepisy dotyczące odczytywania zeznań świadków, w szczególności przepisart. 392 § 1 k.p.k.nie może być interpretowany w sposób rozszerzający, a uznanie, że bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne, wiązać należy z sytuacjami, gdy dowód nie ma zasadniczego znaczenia dla sprawy, nie pozostaje w zasadniczej sprzeczności z innymi dowodami i jest wewnętrznie niesprzeczny. Jeżeli zeznania świadka dotyczą okoliczności o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, a przy tym są sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego, to nieodzowne jest bezpośrednie przeprowadzenie dowodu z tych zeznań na rozprawie głównej. Bezpośrednie przeprowadzenie dowodu przez sąd orzekający ma nader istotne znaczenie dla prawidłowej oceny dowodu, dokonania trafnych ustaleń faktycznych. Innymi słowy, przepis zaśart. 392 § 1 k.p.k.może być stosowany tylko wtedy, gdy nie koliduje z interesem dochodzenia prawdy, a więc gdy odczytane zeznania świadków nie dotyczą kwestii o zasadniczym znaczeniu i nie są rozbieżne choćby z wyjaśnieniami oskarżonego czy innych świadków. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2006 r. III KK 42/06, Lex nr 202225; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 maja 2007 r. WZ 13/07, Lex 471428, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 października 2005 r. II AKa 355/05, Lex nr 183815)
Już z wyżej wskazanego powodu konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w celu ponownego jej rozpoznania przez sąd I instancji. Ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów apelacji w zgodzie zart. 436 k.p.k.uznać należy w takiej sytuacji za bezprzedmiotowe.