Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 365/15
Data wyroku: 2015-06-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Ficek, Arkadiusz Łata, Marcin Schoenborn
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: art. 437 kpk, 438 kpk, 440 kpk, 624 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 365/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia19 czerwca 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Krzysztof Ficek
Sędziowie SSO Arkadiusz Łata (spr.)
SSO Marcin Schoenborn
Protokolant Sylwia Sitarz
przy udziale Krystyny Marchewki
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r.
sprawyK. W.ur. (...)wZ.
synaH.iR.
oskarżonego zart. 178a§4 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 27 stycznia 2015 r.    sygnatura akt VI K 702/14
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 440 kpk,art. 624 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż:

a
z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 eliminuje ustalenie, że dopuścił się go będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 3 marca 2005 roku – sygn. akt VI K 74/05, kwalifikując ten czyn zart. 178a § 1 kki ten przepis przyjmuje za podstawę wymiaru kary orzeczonej w tymże punkcie;

b
na mocyart. 69 § 1 i 2 kkorazart. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesza wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wpunkcie 1na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;

c
na mocyart. 71 § 1 kkwymierza oskarżonemu grzywnę w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 30 zł (trzydzieści złotych);

2
w pozostałej części utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;

3
zwalnia oskarżonego od wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym oraz wymierza mu jedną opłatę za obie instancje w kwocie 270 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych).

Sygn. akt VI Ka 365/15

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
Apelacja obrońcy okazała się skuteczna o tyle, iż w następstwie jej wywiedzenia konieczne i uzasadnione stało się dokonanie zmiany zapadłego wyroku poprzez:

a
wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 1 ustalenia, że dopuścił się go będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 3 marca 2005 r. – sygn. akt VI K 74/05 oraz zakwalifikowanie tego czynu zart. 178a § 1 kki przyjęcie tego przepisu za podstawę wymiaru kary orzeczonej w tymże punkcie;

b
warunkowe zawieszenie – na mocyart. 69 § 1 i 2 kkorazart. 70 § 1 pkt 1 kk– wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wpkt. 1na okres próby wynoszący 3 lata;

c
wymierzenie oskarżonemu – na mocyart. 71 § 1 kk– grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 30-zł.

Na wstępie jednak należało podkreślić, iż Sąd Rejonowy w sposób należyty przeprowadził postępowanie dowodowe i trafnie odtworzył – oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – przebieg inkryminowanego zdarzenia. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych najmniejszych wątpliwości nie budziło sprawstwo oraz winaK. W..
Skarżący nie miał przy tym racji kwestionując przyjęcie, że oskarżony działał z „premedytacją” – tj. w zamiarze bezpośrednim i sugerując zamiar wynikowy, a wręcz wyłączającą odpowiedzialność karną na gruncie przepisuart. 178a kk– lekkomyślność.
O działaniuK. W.w świadomej woli i „chcąc popełnić czyn zabroniony” przekonywały bowiem już same bezsporne okoliczności rozpatrywanego przypadku. Oskarżony spożył dużą porcję alkoholu (tj. sześć półlitrowych piw) w dniu poprzedzającym zdarzenie, a ściślej w późnych godzinach nocnych. Zakończył picie około godziny 23.00. Już około godziny 7.30 w dniu następnym zdecydował się natomiast na prowadzenie pojazdu mechanicznego.W.przyznawał wszystkie wspomniane fakty.
Elementarna wiedza i doświadczenie życiowe – dostępne każdemu praktycznie kierującemu, uczą zaś że pełna eliminacja alkoholu z organizmu następuje dopiero po upływie około 12 godzin. Tym samym, mając na uwadze ilość wypitego alkoholu oraz moment czasowy, gdy oskarżony przerwał picie, nie mogło być mowy zaledwie o braku po jego stronie „rozsądnej oceny stanu swego organizmu”, nie wchodziła też w rachubę „naiwność”K. W.w tej mierze – jak pisze obrońca.
Zważywszy przy tym odstęp czasowy do chwili rozpoczęcia jazdy,K. W.z całą pewnością wiedział, iż w dalszym ciągu znajduje się pod wpływem alkoholu, a co więcej – w stopniu kwalifikującym się jako stan nietrzeźwości w rozumieniu ustawy karnej. Odmienna argumentacja skarżącego nie nadaje się do akceptacji.
Do przeciwnych wniosków nie prowadziła też treść pisma z Komendy Powiatowej Policji wT.dotyczącego zachowań oskarżonego w dacie 19 kwietnia 2014 r. (vide: k-49). Było to bowiem działanie jednorazowe, dziejące się w odległym dniu od rozpatrywanego zdarzenia i pozbawione związku z nim, ani też nie powtórzone 2 sierpnia 2014 r. Nie dawało ono najmniejszych powodów do przyjmowania, żeK. W.w każdym przypadku wątpliwości, co do stanu swej trzeźwości regularnie udaje się do jednostki Policji celem poddania się badaniom na zawartość alkoholu w organizmie.
Gdy z kolei chodzi o zastosowaną przez Sąd orzekający kwalifikację prawną czynu oskarżonego zart. 178a § 4 kk, to z chwilą wejścia w życie z dniem 21 marca 2015 r. nowowprowadzonego przepisuart. 107 § 4a kk(vide: art. 1 pkt 63 oraz art. 29 pkt 1, a nadto art. 21 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, Dz. U z dnia 20 marca 2015 r., poz. 396) i stosownie do regulacji art. 21 wspomnianej ustawy nowelizacyjnej, zatarciu uległo wcześniejsze skazanie oskarżonego – prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 3 marca 2005 r. – syng. akt VI K 74/05.K. W.wymierzono wówczas za występek zart. 178a § 1 kkkarę samoistnej grzywny.
Skazanie to nie mogło zatem stanowić podstawy realizacji znamion kodeksowych przestępstwa zart. 178a § 4 kki należało je wyeliminować z opisu czynu przypisanego oskarżonemu aktualnie w pkt. 1 dyspozycji zaskarżonego wyroku. W konsekwencji konieczne stało się również dokonanie zmiany prawnej oceny zachowańK. W.– wyłącznie jako przestępstwo zart. 178a § 1 kk, a także przyjęcie tego właśnie przepisu za podstawę wymiaru kary.
W realiach faktycznych przedmiotowej sprawy Sąd odwoławczy stwierdził, że kara 4 miesięcy pozbawienia wolności w pełni odpowiadać będzie stopniowi zawinienia oskarżonego oraz stopniowi szkodliwości społecznej czynu jakiego się on dopuścił.
Na niekorzyśćK. W.przemawiał nade wszystko zakres upojenia alkoholowego w jakim się znajdował kierując pojazdem mechanicznym, który uznać należało za znaczny. Co za tym idzie bardzo poważny był też stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym spowodowanego przez oskarżonego. Poza naturalnym upośledzeniem funkcji psychomotorycznych potrzeba zwrócić uwagę, iżK. W.poruszał się swym samochodem w godzinach rannych, w czasie tzw. „szczytu” wywołanego przez ludzi (tak pieszych, jak i kierujących) spieszących właśnie do pracy. Jechał ruchliwą ulicą. Do okoliczności obciążających zaliczyć potrzeba również uprzednią karalność za przestępstwo zart. 292 § 1 kk.
Po stronie okoliczności łagodzących wyróżnić natomiast należy przyznanie się – co do istoty – do popełnionego występku, żal i skruchę.
Stopień zawinienia oskarżonego, jak i natężenie szkodliwości społecznej jego czynu pozostawały jednak znaczne.
Sąd Okręgowy, bacząc na sylwetkę i dotychczasowy sposób życiaK. W., a nadto mając na uwadze, że wcześniejsze przestępstwo i prawomocne skazanie nastąpiło stosunkowo dawno (w roku 2009) przyjął pozytywną względem wymienionego prognozę kryminologiczno-społeczną, co umożliwiło sięgnięcie po dobrodziejstwo w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Oznaczył przy tym okres próby na 3 lata.
Zarazem dla urealnienia powyższej kary, która nie podlega efektywnemu wykonaniu wymierzył też – w myśl uregulowaniaart. 71 § 1 kk– grzywnę dostosowując ilość stawek dziennych do winy i szkodliwości społecznej czynu, zaś rozmiar jednej stawki dziennej – do finansowych i majątkowych możliwości oskarżonego.
Sąd II instancji ocenił zarazem, iż zakres i czas trwania środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na 2 lata w pełni oddaje poziom zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego wywołany przezW.i uznał wspomniane rozstrzygnięcie za trafne.
Tak wymierzone kary i środek karny należycie zrealizują swe cele zapobiegawcze, wychowawcze i w sferze kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W pozostałej części wyrok jako trafny utrzymany został w mocy. O wydatkach postępowania odwoławczego i o opłacie za obie instancje orzeczono jak w pkt. 3 wyroku niniejszego.