Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 285/15
Data wyroku: 2015-06-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak, Jerzy Kozaczuk, Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Znamiona Czynu Zabronionego
Podstawa prawna: art. 437 §1 i 2 kpk
Teza: O stopniu społecznej szkodliwości czynu z art. 270 par. 1 kk decyduje m. in. charakter fałszowanego dokumentu, jego zakres oddziaływania, a także szkody majątkowe związane z jego wykorzystaniem

Sygn. akt II Ka 285/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Sędziowie:

SSO Jerzy Kozaczuk
SSO Teresa Zawiślak (spr.)

Protokolant:

st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak

przy udziale Prokuratora Andrzeja Michalczuka
po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r.
sprawyW. M.
oskarżonej o przestępstwo zart. 270 § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt II K 22/15

I
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:

1
uznaje, że czyn przypisany oskarżonej stanowi wypadek mniejszej wagi i kwalifikuje go zart. 270 §2a kk;

2
na podstawieart. 66 §1 kkiart. 67 §1 kkpostępowanie wobec oskarżonejW. M.warunkowo umarza na okres próby 1 (jednego) roku;

3
na podstawieart. 67 §3 kkw zw. zart. 39 pkt 7 kkzasądza od oskarżonej świadczenie pieniężne w wysokości 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

II
zasądza od oskarżonejW. M.na rzecz Skarbu Państwa 100 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz 20 zł wydatków za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 285/15

UZASADNIENIE
W. M.oskarżona była o to, że w dniu 26 czerwca 2014 r. wS.woj.(...)podrobiła w celu użycia za autentyczny dokument „Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi” wystawionym na nazwiskoJ. M., w ten sposób, że w rubryce 53 i 54 tegoż dokumentu bez wiedzy i zgodyJ. M.wpisała jego dane, a w rubryce 56 złożyła parafę i następnie tak podrobiony dokument przedłożyła jako autentyczny w Urzędzie Miasta wS.,

tj. o czyn zart. 270 § 1 kk
Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r. oskarżonąW. M.uznał za winną dokonania zarzucanego jej czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 270 § 1 kkz tym, że ustalił iż został on popełniony w dniu 26 czerwca 2013 r. i za to na podstawieart. 270 § 1 kkwymierzył oskarżonej karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych, ustalając na podstawieart. 33 § 3 kkwysokość jednej stawki dziennej na kwotę 25 złotych; zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 złotych tytułem wydatków oraz kwotę 75 złotych tytułem opłaty.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonej, który zaskarżył wyrok w całości i zarzucił: na podstawieart. 427 § 2 i art. 438 pkt 1 kpkobrazę prawa materialnego, a mianowicieart. 270 § 1 kk, polegającą na zastosowaniu tego przepisu do stanu faktycznego polegającego na wypisaniu przez oskarżoną – współwłaścicielkę nieruchomości, w oświadczeniu pt. „Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi”, adresowanym do Urzędu MiastaS., danychJ. M.– drugiego współwłaściciela nieruchomości, bez jego wiedzy, a następnie na zamieszczeniu własnej parafy w rubryce 56 „Deklaracji” i złożeniu dokumentu, w Urzędzie MiastaS., podczas gdy ww. stan faktyczny wypełnia dyspozycjęart. 270 p 2 a kk, jako „przypadek mniejszej wagi”.
Podnosząc ten zarzut, na podstawieart. 427 § 1 i art. 437 § 2 kpkwniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez przyjęcie, że przypisany oskarżonej czyn wyczerpuje ustawowe znamiona „przypadku mniejszej wagi”, przewidzianego wart. 270 § 2 a kk, a następnie odstąpienie , na podstawieart. 59 § 1 kk, od wymierzenia kary i orzeczenie wobec oskarżonej środka karnego – świadczenia pieniężnego na rzecz któregoś z podmiotów wskazanych wart. 49 § 1 kk.
Na rozprawie odwoławczej obrońca oskarżonejW. M.popierał swoją apelację i wniosek w niej zawarty, prokurator przyłączył się jedynie do wniosku obrońcy oskarżonej o zakwalifikowanie przypisanego działania jako wypadku mniejszej wagi, zaś oskarżona przyłączyła się do apelacji swojego obrońcy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zarzutowi apelacji obrońcy oskarżonejW. M.i wnioskowi apelacyjnemu, do którego przyłączył się również prokurator na rozprawie odwoławczej o uznanie, iż czyn tej oskarżonej stanowi wypadek mniejszej wagi nie można odmówić słuszności i dlatego wyrok należało zmienić.
Sąd Odwoławczy po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy doszedł do przekonania, że Sąd Rejonowy w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie karne w tej sprawie, a podstawą ustaleń faktycznych był całokształt zebranego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego. W świetle tego materiału wina oskarżonejW. M.nie budzi wątpliwości. Znamiennym jest również fakt, że żadna ze stron procesowych nie kwestionuje poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych w tej sprawie. Zgodzić się natomiast należy z argumentami apelującego, że Sąd I instancji w błędny sposób dokonał prawnokarnej oceny tego zdarzenia. W ocenie Sądu Odwoławczego o stopniu społecznej szkodliwości czynu i w efekcie, czy zachowanie oskarżonej należało potraktować jako wypadek mniejszej wagi decydujące znaczenie ma charakter fałszowanego dokumentu, jego zakres oddziaływania, a także szkody majątkowe związane z jego wykorzystaniem. Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest niewątpliwie dokumentem o niewielkim znaczeniu w obrocie prawnym, a szkodliwość następstwa czynu oskarżonej jest nieznaczna, bowiem szkoda majątkowa, którą poniósłJ. M.nie przekracza kwoty 276 zł. Sąd rozważając o ocenie stopnia społecznej szkodliwości tego czynu i stopnia zawinienia oskarżonej winien wziąć pod uwagę zarówno charakter tego czynu, jak i okoliczności jego popełnienia. Nie bez znaczenia pozostaje bowiem fakt, że w dacie tego czynu oskarżona nie mieszkała zJ. M., który był wówczas współwłaścicielem nieruchomości wyszczególnionej w w/w deklaracji, a stosunki między tymi małżonkami były bardzo złe.J. M.zamieszkiwał pod zupełnie innym adresem, nie kontaktował się z oskarżoną, zaś podpisanie tej deklaracji było konieczne nie tylko dla wypełnienia obowiązku prawnego podpisania takiej umowy, ale bez jej zawarcia niemożliwe było odbieranie odpadów komunalnych z w/w zakładu. W tej sytuacji Sąd Okręgowy uznał, że zachodzą wszelkie przesłanki do przyjęcia, iż czyn przypisany oskarżonej stanowi wypadek mniejszej wagi i zakwalifikowanie go zart. 270 § 2a kk.
Jakkolwiek z karty karnej znajdującej się w aktach sprawy, a dotyczącej oskarżonejW. M.wynika, że była ona karana w 2012 r. za czyn zart. 157 § 2 kkna karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł za stawkę, to jednak zważywszy na fakt, iż oskarżona karę tę wykonała w dniu 27 kwietnia 2012 r., a także na treśćart. 107 § 4a kk, obowiązującego od dnia 21 marca 2015r., z którego wynika, iż w razie skazania na grzywnę, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary, albo od przedawnienia jej wykonania, uznać należy, iż nastąpiło zatarcie tego skazania. W tej sytuacji zgodnie zart. 106 kkskazanie uważa się na niebyłe, a skazaną za ten czyn uważa się za niekaraną. Okoliczność ta w przedmiotowej sprawie jest istotna dlatego, iż w tej sytuacji tj. przy przyjęciu, że czyn oskarżonej stanowi wypadek mniejszej wagi, a jednocześnieW. M.ma bardzo dobrą opinię środowiskową, wychowuje dwoje dzieci, prawidłowo prowadzi działalność gospodarczą oraz jest osobą niekaraną, słusznym i sprawiedliwym rozstrzygnięciem jest warunkowe umorzenie postępowania karnego w tej sprawie na okres próby jednego roku. Taka decyzja jest zgodna z przesłankami wymienionymi wart. 66 § 1 i 2 kkorazart. 67 § 1 i 3 kk. Zdaniem Sądu Odwoławczego okres próby określony na jeden rok będzie wystarczający dla potwierdzenia prawidłowości zachowania oskarżonej, a w szczególności, czy nie popełni ponownie przestępstwa, zaś orzeczony środek karny powinien przyczynić się do wdrożenia oskarżonej dla respektowania porządku prawnego.
W świetle powyższego Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 i 2 kpkzaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że uznał, iż czyn przypisany oskarżonej stanowi wypadek mniejszej wagi i zakwalifikował go zart. 270 § 2a kki na podstawieart. 66 § 1 kkiart. 67 § 1 kkpostępowanie wobec tej oskarżonej warunkowo umorzył na okres próby jednego roku, a na podstawieart. 67 § 3 kkw zw. zart. 39 pkt 7 kkzasądził od oskarżonej na rzec Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł.
O kosztach za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł na podstawieart. 635 kpk.