Sąd Okręgowy w Lublinie
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 482/15
Data wyroku: 2015-09-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Mikołajewski
Słowa kluczowe: Przewozowe Prawo
Podstawa prawna: art. 33 a ust. 3 ustawy z 15.11.1984 r. prawo przewozowe

Sygn. akt II Ca 482/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 września 2015 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:
Przewodniczący Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Mikołajewski
Protokolant Dorota Hordziejewska
po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 roku w Lublinie na rozprawie
sprawy z powództwaMiasta S.W.–Zarządu (...)wW.
przeciwkoP. J.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie z dnia 4 lutego 2015 roku, sygn. akt I C 1453/14

I
oddala apelację;

II
zasądza odP. J.na rzeczMiasta S.W.–Zarządu (...)wW.kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego;

III
przyznaje kuratorowi adwokatowiM. B.od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Chełmie kwotę 77,92 zł (siedemdziesiąt siedem złotych i dziewięćdziesiąt dwa grosze) tytułem wynagrodzenia.

Sygn. akt II Ca 482/15

UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 3 kwietnia 2014 roku powódMiasto S.W.domagał się zasądzenia od pozwanejP. J.kwoty 222,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 29 czerwca 2013 roku, tytułem opłaty za dodatkowej za przejazd bez ważnego biletu oraz należności przewozowej.
*
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy w Chełmie:
1. zasądził od pozwanejP. J.na rzecz powodaMiasta S.W.Zarządu (...)wW.kwotę 222,20 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 29 czerwca 2013 roku do dnia zapłaty;
2. zasądził od pozwanejP. J.na rzecz powodaMiasta S.W.Zarządu (...)wW.kwotę 150 zł tytułem kosztów procesu.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 14 czerwca 2013 roku o godzinie 7.27P. J.jechała autobusemZarządu (...)wW.– linią oznaczoną nr(...)bez ważnego biletu na przejazd, co ujawniła kontrola przeprowadzona na odcinkuK.– Centrum. Wobec tego została ona zobowiązana do zapłaty należności za przewóz w kwocie 2,20 zł oraz opłaty dodatkowej w kwocie 220 zł. Pozwana nie uregulowała należności w ustalonym terminie płatności, który upływał w dniu 28 czerwca 2014 roku.
Sąd Rejonowy wskazał, że stan faktyczny ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, których autentyczność nie była kwestionowana przez żadną ze stron, a Sąd Rejonowy nie znalazł podstaw do odmówienia im przymiotu wiarygodności.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo za zasadne. Między stronami procesu doszło do zawarcia umowy przewozu osoby. Oznacza to, iż do oceny sytuacji prawnej stron znajdą zastosowanie przepisyustawy z dnia 15 listopada 1984 roku Prawo przewozowe(tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 1173, ze zm.).
Zgodnie z art. 16 ust. l cyt. ustawy umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia – przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym.
Pozwana zawarła zMiastem S.W.umowę przewozu, bowiem znajdowała się w autobusie miejskim. Zgodnie z przepisami cyt. ustawy pasażer ma obowiązek dokonać opłaty za przejazd, tj. skasować bilet „niezwłocznie po zawarciu umowy”, a więc po wejściu do autobusu. Pozwana nie dopełniła tego obowiązku.
Zgodnie z art. 33a ust. 3 cyt. ustawy w razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona pobiera właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową lub wystawia wezwanie do zapłaty. Takie też wezwanie, ze wskazaniem należnych opłat za przejazd jak i opłaty dodatkowej, zostało wystawione przez kontrolera i podpisane przez pozwaną. W ten sposób pozwana zaakceptowała swój dług z tytułu przejazdu bez ważnego biletu.
W pozwie powód domagał się łącznej kwoty 222,20 zł (220 zł z tytułu opłaty dodatkowej za przejazd oraz kwoty 2,20 zł z tytułu należności za przejazd). Wysokość tych opłat znajduje oparcie w uchwale nr XVI/301/2011 Rady m. st.W.z dnia 26 maja 2011 roku w sprawie opłat za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w m. st.W..
Powód zasadnie żądał również odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 29 czerwca 2013 roku, gdyż pozwana powinna była spełnić świadczenie w ciągu dwóch tygodni od wystawienia wezwania, to jest do dnia 28 czerwca 2013 roku (art. 481 § 1 k.c.).
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd Rejonowy uzasadniłart. 98 § 1 i § 3 k.p.c.Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu strona przegrywająca jest obowiązana zwrócić stronie wygrywającej koszty procesu. Na koszty procesu po stronie powoda złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 60 zł – w wysokości odkreślonej w§ 6 pkt l rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 490), kwota 30 zł opłaty od pozwu oraz kwota 60 zł poniesionych wydatków na wynagrodzenie za sprawowanie funkcji kuratora procesowego pozwanego przyznane zgodnie z § l ust. l rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1476).
*
Apelację od tego wyroku wniósł w imieniu pozwanej ustanowiony kurator dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej, zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w całości i zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

1
naruszenie przepisów postępowania, tj.art. 233 § l k.p.c., poprzez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę jako wiarygodnych dowodów przeprowadzonych w sprawie, skutkującą przyjęciem, iż to pozwana zawarła umowę przejazdu,

2
przepisów prawa materialnego, tj.art. 179 k.r.io., poprzez zaniechanie przyznania wynagrodzenia kuratorowi mimo zgłoszonego żądania.

Kurator pozwanej w jej imieniu wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania odwoławczego według norm prawem przepisanych, a także o przyznanie kuratorowi wynagrodzenia i zwrotu kosztów za postępowanie przed Sądem drugiej instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja pozwanej nie jest zasadna.
Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i ocenił dowody zgodnie z dyspozycjąart. 233 § 1 k.p.c.Sąd Okręgowy przyjmuje te ustalenia za własne.
Sąd Rejonowy dokonał również prawidłowej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, którą Sąd Okręgowy podziela i zbędne jest jej powtarzanie.
Chybiony jest zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.Skarżący kurator pozwanej nie przedstawił żadnego logicznego wyjaśnienia, dlaczego przedłożone przez powoda wezwanie do zapłaty miałoby nie odpowiadać prawdzie. Wskazuje ono datę, godzinę i miejsce (pojazd określonej linii o oznaczonym numerze), którym podróżowała wówczas pozwana bez ważnego biletu, jak również zawiera jej dane osobowe, dane dokumentu potwierdzającego tożsamość i jej podpis. Nie zostało w żaden sposób uzasadnione, dlaczego pozwana podpisała ten dokument, jeśli nie podróżowała wówczas bez ważnego biletu. Nie ma też żadnych przesłanek, by stwierdzić, że jakaś inna osoba mogła się posłużyć danymi i dokumentem tożsamości pozwanej, a pozwana nie udowodniła, że nie podpisała tego wezwania (w tym zakresie to ją z mocyart. 253 k.p.c.obciążał ciężar dowodu).
Sąd Rejonowy trafnie też przyjął, że pozwana korzystając ze środka publicznego transportu zbiorowego zawarła w ten sposób umowę przewozu (art. 16 ust. 1 Prawa przewozowego, poprzez dorozumiane przyjęcie oferty – por. A. Wolter, J. Ignatowicz, K. Stefaniuk, Prawo cywilne. Zarys części ogólnej, Warszawa 1996, s. 258 – 259). Zgodnie zart. 33a ust. 3 Prawa przewozowegowobec braku odpowiedniego dokumentu przewozu jest ona zobowiązana do zapłaty należności za przewóz i opłaty dodatkowej, a za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego – również odsetek ustawowych (art. 481 § 1 i § 2 k.c.).
Nie jest trafny podniesiony w apelacji zarzut naruszeniaart. 179 k.r.io. Kurator pozwanej nie został ustanowiony na podstawie przepisówk.r.io., ale na podstawie przepisówk.p.c.i kwestię wynagrodzenia kuratora reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, wydane na podstawieart. 9 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. z 2010 roku, Nr 90, poz. 594, ze zm.).
Dodać należy, że Sąd Rejonowy przyznał wynagrodzenie kuratorowi dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej, tyle, że uczynił to odrębnym postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 roku (k. 64).
Pozwana nie sformułowała żadnych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu, a Sąd Odwoławczy z urzędu uwzględnia tylko naruszenie prawa materialnego oraz nieważność postępowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 roku, sygn. II CSK 400/07, Lex nr 371445). Nie było zatem podstaw do zmiany tego rozstrzygnięcia.
Z tych wszystkich względów apelacja pozwanej podlegała oddaleniu, a na podstawieart. 98 § 1 i § 3 k.p.c.w zw. zart. 99 k.p.c.iart. 391 § 1 k.p.c.należało zasądzić od pozwanej na rzecz powoda zwrot kosztów postępowania odwoławczego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w stawce minimalnej.
Na podstawie § 1 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej należało przyznać kuratorowi ustanowionemu dla pozwanej (adwokatowi) wynagrodzenie w stawce odpowiadającej wynagrodzeniu adwokackiemu, podwyższonej o podatek od towarów i usług.
Z tych względów na podstawieart. 385 k.p.c.Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.