Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi
III Wydział Cywilny
Sygnatura akt: III C 775/14
Data wyroku: 2016-01-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dagmara Kowalczyk-Wrzodak
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art 446§4 kc

Sygn. akt III C 775/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 stycznia 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, Wydział III Cywilny
w składzie:
Przewodniczący:S.S.R. Dagmara Kowalczyk - Wrzodak
Protokolant: sekr. sąd. Aleksandra Wrońska
po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaK. G. (1),K. G. (2),M. G. (1)
przeciwko(...) Spółce AkcyjnejwW.
o zapłatę

1
zasądza od(...) Spółki AkcyjnejwW.na rzeczK. G. (1)kwotę 16.000,00 (szesnaście tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty;

2
zasądza od(...) Spółki AkcyjnejwW.na rzeczK. G. (2)kwotę 8.000,00 (osiem tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty;

3
zasądza od(...) Spółki AkcyjnejwW.na rzeczM. G. (1)kwotę 8.000,00 (osiem tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty;

4
oddala powództwo w pozostałej części;

5
nie obciąża powódek kosztami procesu;

6
nakazuje pobrać od(...) Spółki AkcyjnejwW.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi kwotę 1.761,00 zł (tysiąc siedemset sześćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych od uwzględnionej części powództwa.

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 15 września 2014 roku powódkiK. G. (1),K. G. (3)iM. G. (1)wniosły o zasądzenie od pozwanego(...) Spółki AkcyjnejwW.następujących kwot:K. G. (1)51.000 złotych,K. G. (3)30.000,00 złotych,M. G. (1)30.000,00 złotych, wszystkie kwoty wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2014 r. do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia w związku ze śmierciąL. Z., nadto powódki wniosły o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu wskazały, że w dnia 6 listopada 2004 roku na skutek wypadku drogowego śmierć poniósłL. Z.zaś strona pozwana obejmowała ochrona ubezpieczeniową z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych posiadacza pojazdu kierowanego przez sprawcę zdarzenia.L. Z.pozostawał w konkubinacie z matkąK. G. (1), a babką pozostałych powódek (pozew, k. 3-5).
W odpowiedzi na pozew z dnia 9 lutego 2015 r. strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódek na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwana podniosła, iż powódki nie pozostawały ze zmarłym w stosunku mogącym uzasadniać przyznanie zadośćuczynienia na postawieart. 448 k.c.(odpowiedź na pozew, k. 43-44odw)
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 6 listopada 2004 roku wŁ.doszło do wypadku komunikacyjnego, w którym został potrącony na jezdni pieszyL. Z.. W momencie uderzenia przez pojazdL. Z.przechodził przez jezdnię, przejściem dla pieszych. W momencie zdarzenia był pod wpływem alkoholu. Na skutek doznanych urazów w dniu 20 stycznia 2005 r. zmarł w szpitalu (bezsporne;zeznania świadkaA. F., k. 64odw-65; odpis aktu zgonu, k. 21).
W dacie wypadku pojazd kierowany przez sprawcę zdarzenia objęty był ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody związane z ruchem pojazdów, na podstawie umowy ubezpieczenia zawartej ze stroną pozwaną(...) Spółką AkcyjnąwW.(bezsporne).
Prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie VI K 225/05M. W.została skazana za to, że w dniu 6 listopada 2004 r. ok. godz. 18;45 naskrzyżowaniu ulic (...)wŁ., prowadząc samochód osobowy nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w wyniku czego potrąciła przechodzącego z prawej strony po wyznaczonym przejściu dla pieszychL. Z., czym nieumyślnie spowodowała wypadek drogowy, w którym poszkodowany zmarł z powodu obrażeń wielonarządowych, powikłanych obustronnym odoskrzelowym zapaleniem płuc (kopia wyroku – k. 22-23).
Z. Z.w dacie zgonu miał 57 lata. Od 1989 r. pozostawał w nieformalnym związku zA. F., matkąK. G. (1), a babką pozostałych powódek(odpis aktu zgonu, k. 21; zeznania świadkaA. F., k. 64odw-65).
Z. Z.zamieszkiwał ze swoją konkubinąA. F., u której był czasowo zameldowany, ale równocześnie u swojej matkiP. Z.wŁ.przyul. (...), gdzie był zameldowany na stałe. MatkaL. Z.w dacie jego śmierci miała ok. 80 lat. W okresie poprzedzającym śmierć syna była osobą schorowaną, miała problemy z poruszaniem się nawet po mieszkaniu m. in. z uwagi na znaczną nadwagę, zawroty głowy, nadciśnienie. Mieszkała na trzecim piętrze, co dodatkowo znacznie utrudniało jej opuszczanie mieszkania. Wymagała pomocy w czynnościach życia codziennego, jak robienie zakupów, sprzątaniem, gotowanie. W prowadzeniu domu pomagał jej synL. Z..L. Z.często nocował u swojej matki, przez jej sąsiadki był postrzegany jako osoba z nią zamieszkującą. Równie często zdarzało się, żeL. Z.na kilka dni zostawiał matkę samą i w tym czasie mieszkał u swojej konkubinyA. F., u której był zameldowany na pobyt czasowy. Z uwagi na częstotliwość pobytu uA. F.przez sąsiadkęA. F.był postrzegany jako osoba zamieszkującą zA. F.na stałe. Po kilku dniach chodził do matki, aby pomóc jej w czynnościach życia codziennego.
W toku sprawy o sygn. akt I C 477/05 toczącej się przed tutejszym Sądem matkaL. Z.w czasie przesłuchania w charakterze strony w dniu 7 grudnia 2006 r. zeznała, iż synL., aż do śmierci zamieszkiwał wraz z nią przyul. (...)wŁ.(zeznania świadkaW.C., k. 94odw; zeznania świadkaA. O., k. 95; zeznania świadkaK. W., k. 95-95odw; zeznania świadkaT. M., k. 65-65odw; protokół rozprawy z 7/12/2006 – k. 53załączonych akt I C 477/05; zeznania świadkaA. F., k. 66odw-67).
A. F.iL. Z.prowadzili wspólne gospodarstwo domowe.A. F.zajmowała ok. 60 metrowe mieszkanie. W czasie, kiedy nawiązał sięzwiązek (...)zL. Z., córkaA. F.K. G. (1)miała 12 lat.K. G. (1)zwracała się doL. Z.słowami „tato” lub „wujek”. Stosunki pomiędzyL. Z.aA. F.iK. G. (1)układały się dobrze.K. G. (1)ze swoim ojcem utrzymywała rzadkie kontakty, otrzymywała alimenty od ojca, jednak niskie.L. Z.chodził do niej do szkoły na wywiadówki, uczestniczył w jej wychowaniu. W wieku 17 latK. G. (1)urodziła pierwsze dzieckoK. G. (3), następnie kolejne dzieci.L. Z.był dla niej wsparciem przy wychowaniu dzieci, w szczególności najstarszej córki.
Do września 2004 r.K. G. (1)mieszkała wraz z matkąA. F., jej konkubentem i piątką swoich dzieci oraz swoim konkubentem. W czasie wspólnego zamieszkiwaniaL. Z.pomagał w opiece nad dziećmiK. G. (1), które zwracały się do niego „dziadku”. Kupował dzieciomK. G. (1)drobne upominki, zabierał na spacery, do swojej matki. Razem spędzali święta.
We wrześniu 2004 r.K. G. (1)wraz z dziećmi i konkubentem wyprowadziła się od matki.
W dacie śmierciL. Z.K. G. (1)miała 29 lat, była panną, miała 5 dzieci. Mieszkała z dziećmi i konkubentem. Obecnie ma 6 dzieci.
K. G. (1)traktowałaL. Z.jak ojca. Po jego śmierci odczuwała dolegliwości natury psychicznej, pod postacią obniżenia nastroju, płaczliwości, zaburzeń snu i koncentracji uwagi, świadczące o pojawieniu się zaburzeń adaptacyjnych o obrazie depresyjnym o średnim nasileniu. Zaburzenia te zakłócałyK. G. (1)funkcjonowanie i przez okres pół około roku nie mogła w pełni być aktywna zawodowo. W tym czasie dolegliwości stopniowo wyciszyły się i ustąpiły całkowicie po okresie pół roku bez konieczności leczenia psychiatrycznego i pomocy psychologicznej. Rokowania na przyszłość są u powódki dobre, dolegliwości psychiczne związane ze śmierciąL. Z.nie występują u powódki już od wielu lat.
W dacie śmierciL. Z.córkiK. G. (1)K. G. (2)iM. G. (1)miały odpowiednio 12 i 9 lat.K. G. (2), jako najstarsze dzieckoK. G. (1)była bardzo zżyta zL. Z., czuła się przez niego kochana, podobnieM. G. (2). Pomiędzy powódkami, a zmarłym występowały relacje jak pomiędzy wnukami i dziadkiem. Na wiadomość o śmierciL. Z.obie córkiK. G. (1)zareagowały płaczem. Obie traktowałyL. Z.jak dziadka, innego dziadka nie znały. Spędzały z nim dużo czasu, chodziły z nim na spacery, zabierał je do swojej matki(zeznania świadkaA. F., k. 64odw-65; zeznania powódkiK. G. (1), k. 96 w zw. z informacyjnym wysłuchaniem, k. 63odw-64; zeznania powódkiK. G. (2)k. 96 w zw. z informacyjnym wysłuchaniem, k. 63odw; zeznania powódkiM. G. (1), k. 96 w zw. z informacyjnym wysłuchaniem, k. 64).
Po śmierciL. Z.K. G. (2)płakała, nie mogła spać, miała problemy z koncentracją uwagi. Wiadomość o śmierciL. Z., jak i jego pogrzeb stanowiły dla niej silną sytuację stresową. Dolegliwości te miały silne natężenie, a rozmiar cierpień w tym czasie był ogromy. Dolegliwości minęły po okresie trzech tygodni i nie pojawiły się nigdy więcej. Powódka powróciła do równowagi psychicznej bez pomocy psychiatrycznej i psychologicznej. Stan stresu mimo silnego natężenia był krótkotrwały i nie wymagał leczenia. Rokowania na przyszłość są pozytywne.
Po śmierciL. Z.M. G. (2)płakała, miała problemy z koncentracją uwagi. Chodziła jednak do szkoły, a zatem problemy te nie były na tyle głębokie, aby zakłócać jej funkcjonowanie. Po krótkim okresie trzech tygodni powódka powróciła do równowagi psychicznej, znajdując oparcie w matce i babce, bez pomocy psychiatrycznej i psychologicznej. ŚmierćL. Z.była dla powódki sytuacją stresującą. Dolegliwości nie pojawiły się ponownie. Rokowania na przyszłość są pozytywne(opinia pisemna biegłej psychologE. C., k. 76-81; opinia ustna uzupełniająca, k. 106).
Wyrokiem z dnia 9 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt III C 743/13 tutejszy Sąd zasądził od(...) SAwW.na rzeczA. F.kwotę 40.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia w związku ze śmierciąL. Z.(wyrok, k. 107 załączonych akt III C 743/13).
Pismem datowanym na 23 lipca 2014 roku, doręczonym pozwanemu w dniu 29 lipca 2014 r. powódki zażądały od pozwanego wypłaty kwot: na rzeczK. G. (1)60.000,00 zł, na rzeczK. G. (2)iM. G. (1)po 40.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za ból i cierpienie wywołane śmiercią babciL. Z.(pismo dotyczące zgłoszenia szkody w aktach szkodowych, k. 53)
Pismem z dnia 17 października 2014 roku pozwany odmówił żądaniu powódek (bezsporne;pismo pozwanego w aktach szkodowych, k. 53)
Sąd Rejonowy dokonał następującej oceny materiału dowodowego:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w postaci złożonych do akt dokumentów, zeznań świadków i stron oraz pisemnej i ustanej uzupełniającej opinii biegłej z zakresu psychologii klinicznejE. C..
Dokonując ustaleń faktycznych w zakresie miejsca zamieszkiwaniaL. Z.Sąd oparł się zarówno na zeznaniach świadków, jak i stron. Ostatecznie Sąd ustalił, iżL. Z.swoje zamieszkanie dzielił pomiędzy dwa miejsca, to jest mieszkanie matki przyul. (...)wŁ.oraz mieszkanie swojej konkubinyA. F.. Okoliczność, iż zmarły większość czasu spędzał wraz z konkubiną, w jej mieszkaniu wynika z zeznań powódek, ale także świadkówA. F.,T. M., sąsiadekP. Z.,W.C.iA. O.. Co prawda, świadekK. W.zeznała, iż nic nie wiedziała ozwiązku (...)zA. F., jednak pozostałe sąsiadkiP. W.C.iA. O.zeznały, iż słyszały odP. Z.o związku jej syna z kobietą, o tym, że nocował u niej, że ich sąsiadka często była sama. Sama okoliczność, iżL. Z.często nocował w mieszkaniu matki, czy też że miał tam swoje rzeczy i często bywał u matki nie może świadczyć przeciw okoliczności pozostawania w konkubinacie zA. F.. Jak bowiem wynika z zeznań świadków, stan zdrowiaP. Z.wymagał, aby syn często u niej bywał i świadczył jej pomoc. Stąd też zrozumiałe jest, iż taką pomocą matce służył. Nie oznacza to jednak, iż równocześnie nie mógł zamieszkiwać zA. F., tym bardziej, iż przez jej sąsiadkę był postrzegany, jako osoba na stałe z nią mieszkająca. Okoliczność, iż świadekK. W.nie miała wiedzy ozwiązku (...)może wynikać chociażby z tej okoliczność, iż świadek nie pozostawała zP. Z.w szczególnie zażyłych kontaktach.
Należy również pomocniczo zauważyć, iż jak zeznałyK. G. (1)iA. F.w sprawie o sygn. akt III C 743/13 (k. 84 i k. 86-87),L. Z.przez dłuższy czas przebywał w zakładach karnych, a zatem siłą rzeczy był nieobecny w miejscu zamieszkania matki, a mimo to żaden ze świadków na okoliczność dłuższej nieobecnościL. Z.u matki nie wskazywał, tym samym świadkowie nie byli do końca wtajemniczeni w sytuację życiową syna sąsiadki.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.
Zasada odpowiedzialności pozwanej za skutki zdarzenia z dnia 6 listopada 2004 r. nie była kwestionowana. Dla porządku należy wskazać, iż podstawa prawna odpowiedzialności pozwanej względem powoda wynika z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej i znajduje podstawę w przepisieart. 822 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.
Podstawę odpowiedzialności sprawcy zdarzenia stanowi zaśart. 436 § 1 k.c.w zw. zart. 435 § 1 k.c.Nie ujawniły się żadne okoliczności, które mogłyby wyłączać w okolicznościach sprawy odpowiedzialność sprawcy zdarzenia – kierującego pojazdem mechanicznym za śmierćL. Z.. Nie potwierdziła się w szczególności podnoszona przez pozwanego okoliczność przyczynienia się pieszegoL. Z.do zdarzenia. Na tę okoliczność pozwany nie przedstawił żadnych dowodów, sama zaś okoliczność, iż pieszy w momencie zdarzenia znajdował się pod wpływem alkoholu nie oznacza, iż przyczynił się do zdarzenia. Tym bardziej, iż do potrącenia doszło na przejściu dla pieszych.
Zgodnie zaś zart. 446 § 4 k.c.sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Przepis powyższy stanowi podstawę prawną dochodzonych przez powódki roszczeń.
Zadośćuczynienie jest formą rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej i obejmuje swym zakresem wszelkie cierpienia fizyczne i psychiczne, które nie mogą być bezpośrednio przeliczone na pieniądze. W przypadku roszczenia bazującego na przeżyciach związanych ze śmiercią osoby bliskiej należy wskazać, że zadośćuczynienie jest roszczeniem o charakterze ściśle niemajątkowym mającym za zadanie kompensację doznanej krzywdy. Roszczenie to nie ma na celu wyrównania straty poniesionej przez członków najbliższej rodziny zmarłego, lecz ma pomóc dostosować się do nowej rzeczywistości. Ma także na celu złagodzenie cierpienia wywołanego utratą osoby bliskiej. Okoliczności wpływające na wysokość tego świadczenia to m.in.: dramatyzm doznań osób bliskich zmarłego, poczucie osamotnienia, cierpienia moralne i wstrząs psychiczny wywołany śmiercią osoby najbliższej, rola jaką w rodzinie pełniła osoba zmarłego, charakter i rodzaj zaburzeń w prawidłowym funkcjonowaniu pozostałych członków rodziny, stopień w jakim pozostali członkowie będą umieli odnaleźć się w nowej rzeczywistości i na ile zdolni są zaakceptować obecny stan rzeczy, skorzystanie z pomocy fachowej w czasie radzenia sobie w tej trudnej sytuacji, proces leczenia doznanej traumy mający na celu pomoc w odbudowie struktury rodziny i przywrócenie znaczenia każdego z jej członków.
Wysokość zadośćuczynienia należnego na podstawieart. 445 § 1 k.c.jest uzależniona od wielu elementów wpływających na tę postać kompensaty szkody niemajątkowej, których nie sposób dostrzec w przypadku roszczenia zart. 446 § 4 k.c.Przepisart. 446 § 4 k.c.nie wiąże bowiem wystąpienia krzywdy ze szkodą ujętą ściśle w kategoriach medycznych choć ewentualny uszczerbek na zdrowiu również trzeba dostrzegać. Ocena skali cierpienia osoby, która nie doznała uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia jest niezmierne trudne. Śmierci osoby bliskiej niewątpliwie narusza sferę psychicznych odczuć jednostki.
Przepisart. 446 § 4 k.c.zawęża grupę osób, które mogą otrzymać zadośćuczynienie za śmierć innej osoby. Do świadczenia takiego mają prawo wyłącznie członkowie najbliższej rodziny zmarłego. Tym samym zadośćuczynienie ma kompensować nie tyle doznany ból spowodowany śmiercią osoby bliskiej, lecz także przedwczesną utratę członka rodziny. Dobrem osobistym, którego naruszenie wymaga rekompensaty jest zatem prawo do życia w rodzinie.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się słusznie, iż najwyższe zadośćuczynienia powinny być zasądzane na rzecz osób, które na skutek śmierci bliskiej osoby stały się samotne, utraciły rodzinę. W każdym jednak wypadku wysokość zadośćuczynienia powinna zostać dokonana z uwzględnieniem okoliczności, że śmierć każdej osoby jest zdarzeniem pewnym, które prędzej czy później musi nastąpić. Tym samym zadośćuczynienie rekompensuje w istocie często jedynie wcześniejszą utratę członka rodziny.
W świetle powyższego, Sąd uznał, iż wszystkie powódki mogą skutecznie domagać się zadośćuczynienia na podstawie cytowanego przepisu, mogą bowiem być uznane za najbliższych członków rodziny zmarłego.L. Z.od 1989 r. pozostawał w związku konkubenckim z matkąK. G. (1), a babką pozostałych powódek i niemalże do swojej śmierci zamieszkiwał wraz z nimi.K. G. (1)w istocie zastępował ojca, jako że z biologicznym ojcem nie utrzymywała w zasadzie kontaktów. Od 12 roku życiaK. G. (1)uczestniczył w jej wychowaniu i wraz z nią i jej matką zamieszkiwał, nawet jeśli część czasu spędzał u swojej matki, nad którą sprawował opiekę. Brał czynny udział w edukacjiK. G. (1)chodząc na wywiadówki szkole, a następnie pomagał w wychowaniu jej dzieci.K. G. (1)zwracała się do niego „tato” lub „wujku”. Dla pozostałych powódek w istocie stanowił jedynego dziadka, jakiego znały i aktywnie rolę tę pełnił, przy czym szczególnie zaangażowany był w wychowanieK. G. (2), jako pierwszego dzieckaK. G. (1). PrzywiązanieK. G. (2)iM. G. (1)do konkubenta babki jest tym bardziej zrozumiałe, iż wychowywały się w niepełnej rodzinie, bo bez uczestnictwa ich ojca, zaśL. Z.uczestniczy w ich wychowaniu od momentu ich narodzin, aż do swojej śmierci. Okoliczność, iż pomiędzy zmarły a powódkami nie było pokrewieństwa nie może przekreślać oceny, iż osoby te faktycznie tworzyły rodzinę, prowadząc wspólnie gospodarstwo domowe, pozostając w relacjach faktycznych zwyczajnych dla rodziny. ŚmierćL. Z.dla każdej z powódek stanowiła silnie stresującą sytuację, jaka jest normalną reakcją na śmierć bliskiej osoby.
Mając powyższe na względzie, Sąd uznał roszczenia powódek za zasadne, jednak nie w wysokości dochodzonej przez powódki, uznając wysokość dochodzonych roszczeń za zbyt wygórowaną w okolicznościach sprawy. Ustalając wysokość należnego powódkom zadośćuczynienia Sąd wziął pod uwagę bliskie relacje jakie łączyły powódki ze zmarłym, przeżycia psychiczne jakie towarzyszyły powódkom po śmierciL. Z.. Co należy podkreślić za biegłą psycholog, w świetle zarzutów podnoszonych przez pozwanego, relacje powódek dotyczące przeżyć związanych ze śmierciąL. Z.nie budzą wątpliwości co do ich prawdziwości, są również adekwatne do relacji łączących powódki ze zmarłym.
W świetle powyższego Sąd uznał, iż kwoty odpowiednio 16.000,00 zł na rzeczK. G. (1)i po 8.000,00 zł na rzeczK. G. (2)iM. G. (1)tytułem zadośćuczynienia są odpowiednie w realiach sprawy.
W konsekwencji Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódek w.w. kwoty.
Żądania dalej idące Sąd uznał za zbyt wygórowane, a tym samym niezasadne i podlegające oddaleniu.
Odnośnie roszczenia dochodzonego przezK. G. (1), Sąd zważył, iż powódka nie była biologicznym dzieckiemL. Z., a co najważniejsze nie była przez niego wychowywana od najmłodszych lat dziecięcych, a dopiero od wieku 12 lat. Tym samym w najważniejszym dla kształtowania się relacji pomiędzy rodzicem a dzieckiem okresie lat dziecięcychL. Z.nie był obecny w życiu powódki. Siłą rzecz nie było zatem szans, aby pomiędzy nim a powódką wykształciły się więzy adekwatne w całości do tych normalnych dla ojca i córki. Świadczy o tym już chociażby okoliczność, iż powódka zwracała się doL. Z.nie tylko „tato”, ale również „wujku”. Nadto w dacie śmierciL. Z.K. G. (1)była już osobą dojrzałą, posiadająca własną wieloosobową rodzinę, w tym pięcioro dzieci, pozostawała też w konkubinacie. W konsekwencji i odczucie krzywdy po śmierciL. Z.było mniejsze niż w przypadku, gdyby powódka nie miała własnej rodziny. Nadto należy zważyć, iż śmierćL. Z.miała miejsce ok. 12 lat temu, a jest to okres który w naturalny sposób prowadzi do zatarcia skutków doznanej krzywdy. Znajduje to potwierdzenie w opinii biegłej psycholog, która podała, iż po upływie okresu ok. pół roku po śmierciL. Z.powódka przestała odczuwać negatywne emocje z tym związane.
Odnośnie roszczeń dochodzonych przezK. G. (2)iM. G. (1)Sąd również uznał żądania za zbyt wygórowane. Jakkolwiek bowiem śmierćL. Z.stanowiła dla obu powódek silną sytuację stresową i niewątpliwą stratę, bo traciły jedynego dziadka jakiego w istocie miały, to jednak po okresie ok. trzech tygodni powódki powróciły do normalnej aktywności, zdarzenie nie miało dla ich funkcjonowania większego znaczenia. Obie powódki w momencie zdarzenia, wychowywały się w licznej rodziny, znalazły wsparcie w osobach matki i babki. Miały również liczne rodzeństwo. Obecnie po okresie ok. 12 lat od zdarzenia jego skutki w naturalny sposób uległy zatarciu, o czym była już mowa w zakresie oceny roszczeniaK. G. (1).
O odsetkach ustawowych od zasądzonych świadczeń Sąd orzekł na podstawieart. 455 k.c.w zw. zart. 481 § 1 i 2 k.c.orazart. 817 k.c.Pozwana otrzymała wezwanie powódek do zapłaty, sprecyzowane co do wysokości w dniu 29 lipca 2014 r., a zatem trzydziestodniowy termin spełnienia świadczenia upłynął przed dniem 1 września 2014 r., od której to daty powódki dochodziły odsetek. W konsekwencji Sąd zasądził odsetki ustawowe od dnia 1 września 2014 r. do dnia zapłaty, przy uwzględnieniu nowelizacjiart. 481 k.c.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 102 k.p.c.nie obciążając powódek kosztami procesu na rzecz pozwanej.
Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi „wypadek szczególnie uzasadniony” w rozumieniuart. 102 k.p.c., który pozwala Sądowi nie obciążać strony przegrywającej kosztami postępowania. Zastosowany przepis nie konkretyzuje pojęcia wypadków szczególnie uzasadnionych, pozostawiając ich kwalifikację, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy, sądowi (postanowienie SN z dn. 20 grudnia 1973 roku, II CZ 210/73, LEX nr 7366).
W ocenie Sądu takie szczególne okoliczności zachodzą na gruncie przedmiotowej sprawy i uzasadniają skorzystanie przez powódki z dobrodziejstwaart. 102 k.p.c.Z jednej bowiem strony sytuacja materialna i życiowa powódek jest trudna, co skutkowało zwolnieniem powódek od kosztów sądowych w całości. Z drugiej strony, w kontekście rozstrzygnięcia o kosztach procesu, należało zważyć na charakter roszczeń będących przedmiotem postępowania. Powódki dochodziły bowiem zadośćuczynienia, a zatem wynagrodzenia za szkodę niemajątkową, z założenia nieprzeliczalną wprost na określoną kwotę pieniężną. Powódki mogły pozostawać w usprawiedliwionym okolicznościami przekonaniu, iż dochodzone kwoty są adekwatne do rozmiaru doznanej przez nie krzywdy, tym bardziej, iż odczucie krzywdy wywołanej śmiercią bliskiej osoby jest oceną wysoce subiektywną. Mogły zatem w swoim subiektywnym przekonaniu oczekiwać, iż powództwo zostanie uwzględnione w całości lub w znacznej części. Istotnym również jest, iż ocena wysokości należnego powódkom świadczenia była kwestią ocenną i zależała od uznania Sądu. Tymczasem nałożenie na powódki obowiązku poniesienia kosztów zastępstwa procesowego strony przeciwnej w istocie prowadziłoby do znacznego obniżenia ekonomicznej wartości przyznanego powódkom świadczenia, które Sąd Rejonowy uznał za właściwe na poziomie właśnie zasądzonych kwot.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawieart. 102 k.p.c.postanowił nie obciążać powódek obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, o czym orzeczono jak w punkcie 2. sentencji wyroku.
W oparciu oart. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(t. jedn. - Dz.U. z 2014 r., poz. 1025 z późn. zm.) Sąd nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi kwotę 1.761,00 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych od uwzględnionej części powództwa.