Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 308/15
Data wyroku: 2015-04-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Taberska

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 kwietnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Ewa Taberska
Protokolant  apl. radc.M. N.
po rozpoznaniu w dniu 27.04.2015 roku
sprawyK. Ś.
obwinionego z art. 92a kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 26.11.2014 roku, sygn. akt II W 1249/13
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Gnieźnie do ponownego rozpoznania.
E. T.

UZASADNIENIE
Do Sądu Rejonowego w Gnieźnie został skierowany wniosek o ukaranieK. Ś.obwinionego o to, że w dniu 11 października 2013 r. o godzinie 09:36 w miejscowościT.kierując samochodem markiO. (...)onr rej. (...)nie zastosował się do znaku drogowego D-42, ograniczającego prędkość na tym odcinku do 50 km/h, jadąc z prędkością 112 km/h, tj. o wykroczenie z art. 92a k.w.
Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013r.sygn. akt II W 1249/13 Sąd Rejonowy w Gnieźnie uznałK. Ś.winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 600,00 zł oraz zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50,00 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 60,00 zł.
Powyższy wyrok został w całości zaskarżony przez obwinionego, który zarzucił rozstrzygnięciu błędne ustalenie faktów, poprzez:

1
ustalenie, że do jego zatrzymania doszło w miejscowościM., podczas gdy został on zatrzymany w miejscowościM., co zdaniem obwinionego ma istotne znaczenie, ponieważ na trasie zT.doM.nie ma terenu zabudowanego, w konsekwencji czego możliwe jest poruszanie się z większą prędkością;

2
ustalenie, że funkcjonariusz Policji kończąc kontrolę pojazdu markiO. (...)dostrzegł pojazd kierowany przez obwinionego, podczas gdy zdaniem obwinionego funkcjonariusz w tym czasie nikogo nie kontrolował i znajdował się w radiowozie.

Obwiniony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obwinionego okazała się skuteczna, prowadząc do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Po pierwsze wskazać należy, iż zgodnie ze wskazaniami wynikającymi zart. 2 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. orazart. 34 k.p.s.w., to na Sądzie orzekającym spoczywa obowiązek oparcia ustaleń faktycznych na całokształcie materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej przy czym ten Sąd ma mieć na względzie wszystkie okoliczności istotne dla sprawy i dążyć do ich całkowitego wyjaśnienia i w związku z tym, w taki sposób prowadzić postępowanie. Na Sądzie orzekającym spoczywa także obowiązek dokonania – zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów – pełnej analizy i oceny zgromadzonego i przeprowadzonego materiału dowodowego, która winna być zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawierać błędów faktycznych ani logicznych, a przede wszystkim wynikać z kompleksowej, wnikliwej i krytycznej analizy ujawnionego materiału dowodowego. Jednym z podstawowych obowiązków Sądu orzekającego, od którego zależy prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy jest zatem przeprowadzenie tego postępowania nie tylko zgodnie z przepisami proceduralnymi, ale również do przeprowadzenia z urzędu wszelkich dowodów potrzebnych do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd Okręgowy uznał, że po części nie był w stanie przeprowadzić kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.
Nie przesądzając bowiem kategorycznie już na obecnym etapie postępowania ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności kwestii sprawstwa bądź jego braku po stronie obwinionego w zakresie zarzucanego mu czynu, należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom Sądu Rejonowego dowody zebrane w sprawie i przeprowadzone w toku rozprawy nie dają ostatecznego obrazu faktycznego przebiegu zdarzenia, tym bardziej, że obwiniony konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
W ocenie Sądu Okręgowego okoliczności zdarzenia z dnia 11 października 2013 r., relacja świadkaD. T.oraz wyjaśnienia obwinionego w sposób jednoznaczny i precyzyjny nie wyjaśniają przebiegu pomiaru prędkości z jaką poruszał się obwiniony, a także zatrzymania obwinionego.
W ocenie Sądu Okręgowego okoliczność ta nie przesądza jednakże na etapie obecnego postępowania odwoławczego o konieczności zastosowania w niniejszej sprawie przez Sąd Okręgowy przepisuart. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 8 kpwi uniewinnienia oskarżonego z uwagi na nie dające się usunąć wątpliwości. Podkreślić bowiem należy, iż zawarta w przepisieart. 5 § 2 k.p.k.reguła nie może być wykorzystywana do uproszczonego traktowania wszelkich wątpliwości zachodzących w procesie. Jest to reguła, która wchodzi w grę wyłącznie wówczas, gdy sąd, pomimo wszelkich starań oraz dokładnego i wyczerpującego postępowania dowodowego wątpliwości tych nie był w stanie usunąć (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2007 r., V KK 387/07 OSNwSK 2007/1/2952).
W ocenie Sądu Odwoławczego konieczne zatem wydaje się uzupełnienie materiału dowodowego, które pozwoli jednoznacznie ustalić, czy funkcjonariusz Policji w trakcie, gdy mijał go pojazd prowadzony przez obwinionego, znajdował się w radiowozie, nadto czy w tym czasie po jezdni poruszały się inne pojazdy, prócz pojazdu prowadzonego przez obwinionego, a także w której miejscowości nastąpiło zatrzymanie pojazdu prowadzonego przez obwinionego. Ponowna wnikliwa ocena całego, uzupełnionego materiału dowodowego, dokonana w oparciu o reguły zawarte wart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.s., winna dać odpowiedź na pytanie, czy materiał ten pozwala na uznanie, że obwiniony faktycznie popełnił zarzucany mu czyn, czy też nie.
I tak przede wszystkim z uwagi na kwestionowanie przez obwinionego miejsca jego zatrzymania przezD. T.oraz z uwagi na fakt , żeD. T.wykonywał sam czynności związane z pomiarem prędkości i zatrzymywaniem kierowców, Sąd winien ponownie przesłuchać tego funkcjonariusza i w konfrontacji z wyjaśnieniami obwinionego, ustalić skąd i dokąd obwiniony jechał i gdzie został zatrzymany. Będzie tu pomocnym notatnik służbowy funkcjonariusza, który umożliwi wskazanie którzy kierowcy i o której godzinie zbliżonej do godziny zatrzymania obwinionego byli zatrzymani i ukarani mandatami przez funkcjonariusza, o której i gdzie został zatrzymany obwiniony i jak ten czas korelował z czasem czynności, które funkcjonariusz musiał w stosunku do innych kierowców wykonywać.
Ważne jest także miejsce zatrzymania obwinionego.
Sam obwiniony już w postępowaniu sądowym wskazywał, że jechał samochodem służbowym zB.przezT.- k. 31 - doB..
Taki kierunek jazdy obwinionego wyklucza możliwość zatrzymania go przez funkcjonariusz w miejscowościM., albowiem według mapy Polski, znajduje się ona w przeciwnym kierunku niżB..
Sąd Rejonowy nie wyjaśnił tej sprzeczności, mimo iż funkcjonariusz podtrzymał swoje twierdzenia, że obwiniony został przez niego zatrzymany wM..
Reasumując powyższe Sąd Okręgowy stwierdza, iż Sąd Rejonowy, w zakresie przedstawionego obwinionemu zarzutu nie zebrał pełnego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, nie dokonał gruntownej i rzetelnej analizy zebranego materiału dowodowego, a wreszcie poczynił ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy, którym można przedstawić zarzut niepełności oraz dowolności. Powyższe uchybienia bez wątpienia miały istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia i dlatego Sąd Okręgowy uznał na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.w zw. zart. 109 k.p.w.s., że konieczne jest uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania sądowego, Sąd Rejonowy winien dokonać wnikliwej oceny całego materiału dowodowego i rozważyć czy materiał ten pozwala na uznanie, bez poważnych wątpliwości, czy obwinionegoK. Ś.za sprawcę zarzucanego mu czynu, czy też nie.
Sporządzając zaś pisemne uzasadnienie wydanego wyroku, Sąd Rejonowy winien dokładnie i szczegółowo przedstawić dokonaną przez siebie ocenę materiału dowodowego, tak, aby rozpoznając ewentualne przyszłe apelacje, Sąd Odwoławczy mógł dokonać oceny prawidłowości rozumowania Sądu I instancji.
E. T.