Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 465/15
Data wyroku: 2016-01-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Łaszczych, Marek Konrad, Jerzy Pałka
Słowa kluczowe: Znamiona Czynu Zabronionego
Podstawa prawna: art. 242 § 2 kk

Sygn. akt II Ka 465/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 stycznia 2016r.
Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny
w składzie
Przewodniczący: SSO Anna Łaszczych
Sędziowie:  SSO Jerzy Pałka
SSO Marek Konrad (spr.)
Protokolant:  Dorota Dziczek
Przy udziale Prokuratora:  Adama Kolbusa
po rozpoznaniu w dniu: 21.01.2016r.
sprawy:J. W.
oskarżonego o popełnienie czynu zart. 242§2kkw zw. zart. 64§1kk
z powodu apelacji: obrońcy oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 09.09.2015r. w sprawie IIK 371/15
orzeka:

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

II
Zasądza od Skarbu Państwa na rzeczadw. J. P.kwotę 516,60zł. tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

III
Koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

IIKa 465/15

UZASADNIENIE
J. W.oskarżony został o to, że:

I
W okresie od dnia 4 kwietnia 2014r. do 12 września 2014r. wP.gm.R.korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie Zakładu karnego, udzielonego decyzją Z-cy dyrektora z dnia 2 kwietnia 2014r. na okres dwóch dni, bez usprawiedliwionej przyczyny nie powrócił do Zakładu w wyznaczonym terminie, jak również w ciągu trzech dni po upływie wyznaczonego terminu, przy czym czynu powyższego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne

Tj. o czyn zart. 242§2kkw zw. zart. 64§1kk
Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 09.09.2015r. uznał oskarżonegoJ. W.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu ustalając, iż czynu tego dopuścił się w okresie od 4 kwietnia 2014r. do 24 czerwca 2014r. i za to na podstawieart. 242§2kkw zw. zart. 64§1kkskazał i wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Rozstrzygnął także o kosztach sądowych w tym opłacie.
Apelację od powyżej wskazanego wyroku wniósł obrońca oskarżonego wyrokowi zarzucając:

1
Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnym ustaleniu prognozy kryminologicznej wobec oskarżonego, co w konsekwencji spowodowało orzeczenie wobec oskarżonego rażąco niewspółmiernie surowej kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania,

2
Orzeczenie rażąco niewspółmiernie surowej kary, która nie uwzględnia występujących w sprawie okoliczności łagodzących.

W konkluzji apelacji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia o karze poprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania i zasądzenie kosztów nieopłaconej obrony z urzędu.
Sąd zważył co następuje:
Apelacja jest niezasadna a podnoszone w niej zarzuty nie znalazły akceptacji Sądu Okręgowego.
Podkreślenia wymaga fakt, iż okoliczności przedmiotowej sprawy są całkowicie niesporne. Do popełnienia zarzucanego mu czynu oskarżonyW.przyznawał się zarówno w trakcie postepowania przygotowawczego jak i sądowego. Jako powód nie stawienia się w Zakładzie Karnym wskazał on okoliczności rodzinne.
Oczywistym jest, iż wyjaśnienia oskarżonego są prawdziwe i stanowiły także dowód stanowiący podstawę ustalenia stanu faktycznego. Jednakże wbrew argumentacji skarżącego okoliczności te nie mogą samoistnie rzutować na rodzaj i wymiar orzeczonej względem oskarżonego kary. Dyrektywy wymiaru kary określa w głównej mierzeart. 53kk. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy zasadnie wskazuje, iż oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną. Popełniane przez niego przestępstwa są przestępstwami popełnianymi umyślnie, oskarżony jest osobą jawnie lekceważącą porządek prawny. Okoliczności te w żadnej mierze nie mogą pozostać poza uwagą Sądu Orzekającego i oczywistym jest, iż muszą mieć wpływ zarówno na rodzaj orzeczonej kary jak również jej wymiar i – jak wynika z uzasadnienia Sądu Rejonowego – niewątpliwie miały. Rozważenie wszelkich istotnych z punktu widzenia wymiaru kary aspektów – tak dotyczących samego oskarżonego jak i okoliczności związanych z jego czynem, dało podstawę Sądowi Rejonowemu do wyciągnięcia prawidłowych wniosków w zakresie właśnie orzekanej kary.
Trudno tym samym zatem uznać, by Sąd Rejonowy dopuścił się jakiegokolwiek błędu w ustaleniach faktycznych w tym zakresie.
W szczególności zaś Sąd ten nie dopuścił się błędu w zakresie ustalenia prognozy kryminologicznej w odniesieniu do oskarżonego, która to prognoza rzutuje w oczywisty sposób na orzeczoną wobec oskarżonego karę. Prognoza ta w stosunku do oskarżonego jest zaś negatywna.
Podobnie Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji skarżącego dotyczącej wymiary orzeczonej wobecJ. W.kary – w zakresie jej wymiaru. Zdaniem Sądu Okręgowego, w żadnej mierze kary tej nie można uznać za rażąco surową.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 13 maja 2015r. sygn. aktII AKa 101/15, podniósł, iż
„Zawarte wart. 438 pkt 4 k.p.k.określenie "niewspółmierność" oznacza "brak proporcji", czy "odpowiedniości pomiędzy czymś a czymś". Chodzi zatem o ocenę zachowania przez sąd pierwszej instancji proporcji pomiędzy wymiarem kary, a okolicznościami, które miały wpływ na to rozstrzygnięcie. Innymi słowy, rażąca niewspółmierność kary występuje wówczas, gdy sąd pierwszej instancjiw jaskrawy sposób nie skoreluje wymierzonej kary ze stopniem winy, społecznej szkodliwości czynu oraz z celami kary”.(LEX nr 1747308)
Akceptując powyżej wskazaną tezę, stwierdzić należy, iż zdaniem Sądu Okręgowego, orzeczona wobec oskarżonego kara nie jest – mając na uwadze stopień zawinienia oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości jego czynu oraz cele karu, nawet surowa a już z całą pewnością rażąco surowa.
Stąd też zarzut odnoszący się do rażącej niewspółmierności orzeczonej kary jest chybiony.
Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji.