Sąd Rejonowy w Wołominie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 90/15
Data wyroku: 2015-11-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Frelik

Sygn. akt: II K 90/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 listopada 2015 r.
Sąd Rejonowy w Wołominie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący – SSR Marcin Frelik
Protokolant – Rafał Kawałowski
po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. sprawyA. M.,ur. (...)wW., synaJ.iI., oskarżonego o to, że:
w dniu 31 stycznia 2015 r. naul. (...)w miejscowościT., powiat(...), woj.(...), kierował samochodem markiF.onr rej. (...)w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości, gdzie przeprowadzone badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu na urządzeniu Alkometr(...)dały następujące wyniki: I – 0,97 mg/l, II – 0,83 mg/l, III – 0,81 mg/l, tj. o przestępstwo określone wart. 178a § 1 k.k.,

I
W ramach czynu zarzucanego oskarżonemuA. M.oskarżonego uznaje za winnego tego, że w dniu 31 stycznia 2015 r. wT., w powiecie(...), prowadził w ruchu lądowym samochód markiF. (...)onr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości, gdzie badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu dały wyniki: 0,97 mg/l, 0,83 mg/l oraz 0,81 mg/l, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 178a § 1 k.k.w brzmieniu ww. ustawy obowiązującym w dniu 31 stycznia 2015 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k., i za to na ww. podstawie skazuje go i wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 2 k.k.w brzmieniu ww. przepisów obowiązującym w dniu 31 stycznia 2015 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres 3 (trzech) lat próby, zaś na podstawieart. 73 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 stycznia 2015 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.w okresie próby oddaje go pod dozór kuratora;

III
Na podstawieart. 71 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 stycznia 2015 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza oskarżonemu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) zł;

IV
Na podstawieart. 42 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 stycznia 2015 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów samochodowych w rozumieniuustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowymna okres 2 (dwóch) lat;

V
Na podstawieart. 63 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 stycznia 2015 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.na poczet orzeczonego wobec oskarżonego w pkt IV środka karnego zalicza okres zatrzymania jego prawa jazdy od dnia 31 stycznia 2015 r. do dnia 18 listopada 2015 r.;

VI
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn. akt: II K 90/15

UZASADNIENIE
Z uwagi na okoliczność, że wniosek obrońcy oskarżonegoA. M.o sporządzenie uzasadnienia wyroku orzeczonego w niniejszej sprawie w dniu 18 listopada 2015 r. dotyczy części odnoszącej się do rozstrzygnięcia o karze, uzasadnienie, w myślart. 423 § 1a k.p.k., ograniczone zostało jedynie do tego zakresu.
Wymierzając oskarżonemuA. M.karę za przypisane mu przestępstwo sąd wziął pod uwagę wszelkie okoliczności ujawnione w sprawie oraz miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k.
Za okoliczność obciążającąA. M.sąd uznał znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, przejawiający się w postaci zamiaru, w jakim oskarżony działał, oraz w rodzaju naruszonych przez niego: dobra chronionego prawem i reguł ostrożności. Zachowanie oskarżonego jednoznacznie wskazuje, że przypisanego mu czynu dopuścił się on działając w zamiarze bezpośrednim. Miał on bowiem pełną świadomość, że wcześniej spożywał alkohol oraz że prowadząc samochód w stanie, w jakim się znajdował, popełnia przestępstwo. Prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwościA. M.naruszył jedną z podstawowych zasad w ruchu drogowym, dopuszczając się przestępstwa, które bardzo często w sposób bezpośredni zagraża najwyższym dobrom chronionym prawem, tj. zdrowiu i życiu ludzkiemu. W tym miejscu zauważyć należy, że oskarżony jest niedoświadczonym kierowcą, gdyż uprawnienie do prowadzenia pojazdów kategorii B wydane mu zostało w dniu 25 września 2012 r. (k. 17), a więc w dacie zdarzenia posiadał je od nieco ponad 2 lat. Oczywistym jest zatem, że jego zachowanie tym bardziej zagrażało bezpieczeństwu innych uczestników ruchu drogowego, w tym pasażerce prowadzonego przez niego samochodu. WymierzającA. M.karę sąd miał też na uwadze fakt, że zawartość alkoholu w jego organizmie wyraźnie, bo niemal czterokrotnie, przekraczała normę wskazaną w przepisieart. 115 § 16 k.k.Badania oskarżonego na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzone po zatrzymaniu go krytycznego dnia dały wyniki: 0,97 mg/l, 0,83 mg/l oraz 0,81 mg/l (k. 2). Tymczasem w myślart. 115 § 16 k.k.stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 ‰ albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg/l, albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.
Z kolei za okoliczność łagodzącą sąd uznał fakt, żeA. M.nie jest osobą zdemoralizowaną. Nie był on uprzednio karany za popełnienie przestępstwa (k. 49), jak też nie figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (k. 50). Tak więc popełnienie przez niego przypisanego mu czynu uznać należy za zachowanie incydentalne. Za okoliczność łagodzącą uznać też należało fakt, że oskarżony w toku rozprawy głównej wyraził, w przekonaniu sądu, szczerą skruchę. Wskazał on mianowicie, że żałuje tego, co zrobił, jak też, że wie, iż to był jego duży błąd (k. 66v.). Wymierzając oskarżonemu karę sąd miał też na uwadze fakt, że z uwagi na porę dnia (około godz. 23.30) natężenie ruchu na drodze, po której jechał prowadzony przez niego pojazd, było znikome, zaś odcinek drogi, jaki miał do pokonania – krótki, bo wynoszący około 6 km (k. 67), a co za tym idzie, jego zachowanie powodowało o wiele mniejsze zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, niż gdyby prowadził auto w porze bardziej wzmożonego ruchu i na dłuższym odcinku. Nie mniej jednak przypomnieć należy, że nawet przy tak małym natężeniu ruchu zachowanie oskarżonego zagrażało bezpieczeństwu chociażby pasażerki prowadzonego przez niego pojazdu. Wreszcie za pewną okoliczność łagodzącą sąd uznał warunki, w jakich oskarżony się wychowywał. Wychowywał się on mianowicie bez matki.
Mając na uwadze omówione powyżej okoliczności sąd doszedł do przekonania, że wymierzona oskarżonemuA. M.kara spełnia wymogi zarówno prewencji indywidualnej jak i generalnej, a także odpowiada stopniowi zawinienia i społecznej szkodliwości jego czynu.
Sąd wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, a więc karę, której wykonanie, przy wystąpieniu pozostałych przesłanek wskazanych wart. 69 § 1 i 2 k.k., można warunkowo zawiesić na okres próby.
Sąd może zawiesić wykonanie kary jedynie w sytuacji, gdy jest przekonany, że skorzystanie z takiej możliwości będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, w szczególności dla zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Prognozę kryminologiczną ustala się w oparciu o postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Zawieszając wobecA. M.wykonanie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności na okres 3 lat próby sąd doszedł do przekonania, że groźba zarządzenia wykonania tej kary spowoduje, że oskarżony będzie respektował porządek prawny, a co za tym idzie cele kary zostaną osiągnięte. Za zawieszeniem wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności przemawiała nadto okoliczność, że popełnienie przez niego przypisanego mu występku miało, zdaniem sądu, charakter incydentalny. Oskarżony wszak nie był uprzednio karany za popełnienie przestępstwa, jak też nie figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Powyższe okoliczności spowodowały, że sąd warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonej mu kary pozbawienia wolności na najkrótszy z przewidzianych przepisemart. 70 § 2 k.k., trzyletni okres próby.
Z uwagi na okoliczność, żeA. M.jest sprawcą młodocianym w rozumieniuart. 115 § 10 k.k.oraz wobec faktu, że dopuścił się on przestępstwa umyślnego, warunkowo zawieszając wykonanie na okres próby wymierzonej mu kary pozbawienia wolności sąd był zobligowany do oddania go w okresie próby pod dozór kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym. Oddając oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sąd orzekł na podstawieart. 73 § 2 k.k.
Wobec warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonejA. M.kary pozbawienia wolności sąd uznał, że zasadnym było orzeczenie wobec niego kary grzywny. Ustalając ilość stawek dziennych kary grzywny sąd wziął pod uwagę omówione powyżej okoliczności łagodzące i obciążające, zaś wysokość stawki dziennej tej kary – warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe oskarżonego. Okoliczność, że oskarżony pozostaje aktualnie bez pracy (k. 66v. i 65), nawet przy uwzględnieniu tego, że jest on młodym i zdrowym mężczyzną, na którego utrzymaniu nie pozostają inne osoby, pozwoliła sądowi na ustalenie w stosunku do niego wysokości stawki dziennej grzywny jedynie na minimalną przewidzianą przez przepisart. 33 § 3 k.k.kwotę 10 zł.
W myśl przepisuart. 42 § 2 k.k.sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w stanie nietrzeźwości. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W przekonaniu sądu wskazane powyżej okoliczności, w tym w szczególności z jednej strony fakt, żeA. M.krytycznego dnia prowadził samochód znajdując się w stanie znacznej nietrzeźwości, rażąco naruszając jedną z podstawowych zasad obowiązujących w ruchu drogowym, gdyż w ten sposób należy traktować podjęcie przez niego decyzji o prowadzeniu auta po uprzednim spożyciu alkoholu, z drugiej zaś fakt, że natężenie ruchu drogowego w chwili prowadzenia przez niego samochodu było znikome, planowany przez niego odcinek drogi, jaki miał przebyć, nie był długi, oraz fakt, że nie był on uprzednio karany za przestępstwa ani za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, a nadto rodzaj pojazdu, jaki prowadził oskarżony, spowodowały, że uzasadnione było orzeczenie wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów samochodowych w rozumieniuustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowymna okres 2 lat. W tym miejscu zauważyć należy, że w myślart. 43 § 1 k.k.zakaz prowadzenia pojazdów orzeka się w latach – od roku do lat 10, a co za tym idzie, mając na względzie powyższe okoliczności, w realiach niniejszej sprawy w żadnym razie nie można było orzec krótszego zakazu, niż orzeczony w pkt IV wyroku. Na marginesie wskazać trzeba, że w obecnych czasach niewątpliwie brak uprawnienia do prowadzenia pojazdów może znacznie utrudnić osobie nieposiadającej takiego uprawnienia zdobycie pracy. Jednakże orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów jest naturalną konsekwencją popełnienia czynu zart. 178a § 1 k.k.
Wobec faktu, że w dniu 31 stycznia 2015 r. zatrzymane zostało prawo jazdy oskarżonego, sąd na podstawieart. 63 § 2 k.k.na poczet wskazanego w poprzednim akapicie środka karnego zaliczył okres zatrzymania tego dokumentu od daty zatrzymania do dnia ogłoszenia wyroku.
Mając na uwadze omówioną wyżej sytuację majątkową i rodzinną oskarżonegoA. M.oraz fakt wymierzenia mu kary grzywny, sąd zwolnił go w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, uznając, że uiszczenie przez niego dodatkowo tych kosztów byłoby dla niego zbyt uciążliwe. W przedmiocie tym sąd orzekł na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.
W tym miejscu zauważyć należy, że orzekając w niniejszej sprawie sąd zastosowałustawę Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r.w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 stycznia 2015 r., a więc w dacie popełnienia przezA. M.przypisanego mu przestępstwa. Uczynił to z uwagi na okoliczność, że w realiach niniejszej sprawy ustawa ta w czasie popełnienia przez oskarżonego tego czynu była niewątpliwie dla sprawcy względniejsza niż obowiązująca w dacie orzekania (videart. 4 § 1 k.k.). Wynika to chociażby z faktu, że stosując stan prawny obowiązujący w dacie wyrokowania sąd byłby zobligowany do orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju na okres nie krótszy niż 3 lata (videart. 42 § 2 k.k.) oraz do orzeczenia wobec niego świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5.000 zł (videart. 43a § 2 k.k.).
W tym stanie rzeczy należało orzec jak powyżej.