Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 948/14
Data wyroku: 2015-02-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Kamiński
Słowa kluczowe: Grzywna, Złagodzenie Kary

Sygn. akt VIII Ka 948/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lutego 2015 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Krzysztof Kamiński
Protokolant Katarzyna Grecka
z udziałem prokuratora Elżbiety Korwell orazM. C.z Urzędu Celnego wB., po rozpoznaniu w dniu 19.02.2015 r. sprawyR. B.oskarżonego o czyny zart. 91§1 k.k.s.w zb. zart. 65§1 k.k.s.w zb. zart. 54§3 i 1 k.k.s.w zw. zart. 7§1 k.k.s.oraz zart. 83§2 k.k.s.na skutek apelacji oskarżonego od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 8 października 2014 r. (sygn. akt XIII W 3866/14):
I Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że łagodzi orzeczoną wobec oskarżonego karę grzywny do 1.000-zł. (jednego tysiąca złotych).
II. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
III. Zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i obciąża nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
R. B.został oskarżony o to, że:
1. w dniu 05.04.2014 r. przechowywał w haliGalerii (...)przyul. (...)wB.towar nieoznaczony znakami akcyzy, o którym wiedział, że został przywieziony na terytorium kraju zgłoszenia celnego i przedstawienia organowi celnemu w postaci: 3 paczek papierosów marki(...)na którym ciążą należności celne w kwocie – 2,00 zł oraz należności podatkowe w kwocie - 58,00 zł w tym podatek akcyzowy w kwocie - 46,00 zł oraz podatek od towarów i usług w kwocie – 12,00 zł tj. o wykroczenie skarbowe określone wart. 91§4 i 1 k.k.s.w zb. zart. 65§4 i 1 k.k.s.w zb. zart. 54§3 i 1 k.k.s.w zw. zart. 7§1 k.k.s.
2. w dniu 05.04.2014 r. w haliGalerii (...)przyul. (...)wB.funkcjonariuszom celnym uprawnionym do przeprowadzenia czynności kontrolnych utrudnił wykonanie czynności służbowych poprzez nie okazanie dowodu tożsamości, używanie w stosunku do funkcjonariuszy słów powszechnie uznanych za wulgarne i obraźliwe oraz samowolne oddalenie się z miejsca kontroli, tj. o wykroczenie skarbowe określone wart. 83§2 k.k.s.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem zaocznym z dnia 08 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt XIII W 3866/14 oskarżonegoR. B.uznał za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów i za to na podstawieart. 91§4 i 1 kksw zb. zart. 65§4 i 1 kksw zb. zart. 54§3 i 1 kksw zw. zart. 7§1 k.k.s.orazart. 83§2 k.k.s.skazał go, a na mocyart. 91§4 k.k.s.w zw. zart. 7§2 k.k.s.w zw. zart. 50§1 k.k.s.wymierzył mu karę 2.000 (dwóch tysięcy) złotych grzywny.
Na podstawieart. 49§1, 2 i 3 k.k.s.w zw. zart. 29 pkt 2 i 4 k.k.s.iart. 31§6 k.k.s.orzekł przepadek przedmiotów w postaci – wyrobów tytoniowych bez znaków skarbowych akcyzy szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 1 pod poz. 1 na karcie 23 akt sprawy, zarządzając ich zniszczenie.
Zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.
Powyższy wyrok zaskarżył oskarżonyR. B.wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy. W treści apelacji zakwestionował ocenę zeznań funkcjonariuszy Urzędu Celnego i w efekcie oparte na w/w zeznaniach ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy. Jednocześnie nie zgodził się z wymiarem orzeczonej wobec niego kary grzywny w kwocie 2000 zł. wskazując, że jest ona ogromna, a nadto wyrokiem nakazowym został ukarany karą 250 zł. grzywny.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżonego jest zasadna o tyle, o ile zmierza do złagodzenia orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny.
Przede wszystkim – wbrew twierdzeniom apelującego – Sąd I instancji ustalenia faktyczne poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego oraz ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4 k.p.k.i7 k.p.k.Stanowisko swoje w sposób precyzyjny uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, sporządzonych zgodnie z wymogami, o jakich mowa wart. 424§1 i 2 k.p.k.W ocenie Sądu Okręgowego zaprezentowana przez Sąd I instancji ocena dowodów nie wykracza poza zakreślone przepisemart. 7 k.p.k.granice sędziowskiej swobody ocen.
Podkreślić trzeba, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym zarzuty apelacyjne nie mogą sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995, poz. 84), lecz wykazania, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 5/1975, poz. 58). Zważywszy, iż apelujący ogranicza się przedstawienia własnej wersji zdarzeń,notabenesprzecznej z innymi dowodami oraz logiką i doświadczeniem życiowym, zbędnym jest odnoszenie się w szerszym zakresie do omawianej kategorii zarzutów. Tym bardziej, że okoliczności podnoszone w apelacji były już przedmiotem rozważań i oceny przez Sąd I instancji. W tym miejscu podkreślić jedynie należy, że nie budzi zastrzeżeń sądowa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności zeznania funkcjonariuszy Urzędu CelnegoA. M.iM. P.. Świadkowie ci szczegółowo opisali okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzuconych mu czynów. Ich zeznania są spójne, logicznie oraz konsekwentnie i potwierdzają je inne dowody, w tym m.in. protokół przeszukania (k. 3-5) oraz protokół oględzin (k. 6 – 7).
Dodać trzeba, że wskazani wyżej świadkowie w czasie przedmiotowych zdarzeń pełnili obowiązki służbowe i brak jest podstaw do twierdzenia, że mieli interes w tym aby pomawiać oskarżonego o czyny, których oskarżony nie popełnił.
Z kolei argumenty apelującego, jakoby padł on ofiarą spisku ze strony w/w osób pozbawione są logiki.
Nie sposób natomiast nie zgodzić się z apelującym, że orzeczona wobec niego kara grzywny w wymiarze 2.000-zł. nosi cechy nadmiernej (rażącej) surowości (art. 438 pkt 4 k.p.k.w zw. zart. 113§1 k.k.s.).
Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku Sąd I instancji orzekając kary grzywny wziął pod uwagę przede wszystkim rodzaj i stopień naruszenia przez oskarżonego ciążącego na nim obowiązku finansowego oraz okoliczności i warunki osobiste, w tym sposób życia przed popełnieniem obu czynów (m.in. karalność sądową za tego rodzaju przestępstwa i wykroczenia).
W ocenie Sądu Okręgowego wskazane wyżej okoliczności nie uzasadniają tak wysokiej kary. W realiach niniejszej sprawy rodzaj i stopień naruszenia przez oskarżonego ciążącego na nim obowiązku finansowego są minimalne, zważywszy że posiadał on 3 paczki papierosów na których ciążą należności celne w kwocie 2,00-zł. oraz należności podatkowe w łącznej kwocie 58,00-zł.
OskarżonyR. B.jest (podobnie jak jego żona) osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i utrzymuje się wyłącznie z zasiłku z opieki społecznej w wysokości 90-zł. Posiada wprawdzie wykształcenie zawodowe (z zawodu jest ślusarzem-spawaczem). Przy czym zbyt optymistycznie brzmi prognoza Sądu I instancji, zwłaszcza w realiach sytuacji na rynku pracy, że z pewnością jest w stanie (chociażby pracami dorywczymi) uzyskać środki na sfinansowanie grzywny, zwłaszcza w wysokości 2.000-zł.
Faktem jest, żeR. B.był kilkakrotnie karany za czyny zart. 91§1 k.k.s.w zb. zart. 65§1 k.k.s.w zb. zart. 54§3 i 1 k.k.s.w zw. zart. 7§1 k.k.s., a nadto dopuścił się czynu zart. 83§2 k.k.s.Niemniej jednak kara grzywny w kwocie 2.000-zł. (na marginesie, jak słusznie zauważa apelujący ośmiokrotnie wyższa niż orzeczona wyrokiem nakazowym z dnia 7 sierpnia 2014 r., k. 43) znacznie wykracza poza stopień winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. Nadto jest ewidentnie nieadekwatna do jego warunków materialnych i możliwości finansowych. Dlatego należało ją znacznie złagodzić.
Zdaniem Sądu Okręgowego karą spełniającą wszystkie wskazane wyżej kryteria, a jednocześnie wymogi w zakresie prewencji, zwłaszcza szczególnej będzie kara 1.000-zł. grzywny.
Dlatego należało orzec, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku.
Nie stwierdzając innych uchybień, które mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, należało orzec, jak w pkt II sentencji niniejszego wyroku.
Na mocyart. 624§1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.w zw. zart. 113§1 k.k.s.zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, albowiem uiszczenie ich (ze wskazanych wyżej powodów) byłoby dla niego zbyt uciążliwe.