Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 36/14
Data wyroku: 2015-08-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Jabłoński
Słowa kluczowe: Wyrok
Teza: oskarżona została uniewinniona

Sygn. akt III K 36/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 sierpnia 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie Wydział III Karny
w składzie:
Przewodniczący–   SSR Maciej Jabłoński
Protokolant–   Agata Kowalewska
Prokurator-Iwona Banicka
po rozpoznaniu w dniu 03.06.2014 r., 04.08.2014 r., 16.(...).2014 r., 26.03.2015 r., 12.06.2015 r., 02.07.2015 r., 27.08.2015 r., 31.08.2015 r. sprawy:
E. K.- c.F.iM.z d.O.,ur. (...)wW.,
oskarżonej o to, że:
W bliżej nieustalonym czasie, ale nie wcześniej niż w(...)r. i nie później niż(...)r. wW.wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)r.(...)znęcała się psychicznie i fizycznie nad swoją matkąM. B. (1)oraz córkamiZ. K.iS. K. (1)w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu bezpodstawnie wszczynała awantury, podczas których wyzywała je słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, zakłócała spokój i spoczynek nocny swoim córkom, groziła, że popełni samobójstwo w ich obecności wywołując w pokrzywdzonych ciągłą obawę, stan napięcia emocjonalnego oraz poczucie zagrożenia, utrudniałaM. B. (1)korzystanie z pomieszczeń mieszkalnych, a także używała przemocy fizycznej wobec w/w w ten sposób, że uderzała w twarz, biła ścierka po głowie, wykręcała rękęM. B. (1), jak również szarpała za odzież i odpychałaZ.iS. K. (1)oraz groziła pozbawieniem życia przy czym groźby te wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione,
Tj. o przestępstwo określone wart. 207 § 1 k.k.
orzeka:

I
E. K.uniewinnia od dokonania zarzucanego jej czynu, a koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

III K 36/14

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W okresie od(...)do(...)E. K.mieszkała wraz ze swoją matkaM. B. (1)i córkamiZ. K.iS. K. (1)w mieszkaniu nr.(...)przyul. (...). W tym czasie zdarzało się oskarżonej nadużywać alkoholu i wchodzić w konflikty z członkami rodziny. Napięcie pomiędzy w/w powstawało także z uwagi na dość trudny charakter matki oskarżonej i jej zapatrywania życiowe. Obecnie oskarżona zamieszkała gdzie indziej i kolejno przeprowadziły się do niej obie córki funkcjonując w sposób bezkonfliktowy. Podjęła także próbę zdiagnozowania i leczenia ewentualnego problemu alkoholowego lecz nie stwierdzono u niej uzależnienia, a tym samym konieczności podjęcia terapii.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: wyjaśnień oskarżonejE. K.(k- 476), zeznań świadków:K. G.(k-141, 493-494),S. K. (2)(k- 211-212, 494-495),M. K.(k- 24-25, 495-496),M. S.(k- 342,497),Ł. K.(k- 346,498),M. B. (2)(k- 366-367, 498),S. K. (3)(k- 510),W. Ł.(k- 510),H. P.(k- 510-511),J. W. (1)(k- 334, 522),A. G.(k- 576),A. S.(k- 567),I. A.(k- 568),J. K.(k- 569),J. T.(k- 597),J. W. (2)(k- 597),G. W.(k- 597-598),A. A.(k- 614) oraz dokumentów zaliczonych do materiału dowodowego według wykazu na k-614
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej, co do charakteru relacji rodzinnych, albowiem nie dysponował równoważnym dowodem przeciwnym, wyjaśnienia jej są logiczne. Wersję oskarżonej wspiera także dość mocno zeznanieS. K. (2).
Sąd dał wiarę zeznaniom przesłuchanych świadków. Ich relacje są precyzyjne i logiczne, choć znają oni tylko wycinkowe aspekty sytuacji oskarżonej i pokrzywdzonych lub nie wiedzą o niej prawie nic, jak większość przesłuchiwanych pedagogów. Niemniej jednak, w treści składanych zeznań Sąd nie znalazł elementów wątpliwych czy niespójnych. Świadkowie dokładnie wskazywali zarówno zakres swojej wiedzy jak i to skąd ona pochodziła i nie ma w ich depozycjach śladów wskazujących na stronniczość. Nie jest nią bowiem głębokie i zdecydowanie wyrażane przezS. K. (2)przekonanie o niewinności byłej żony, gdyż przekonująco wskazywał na to dlaczego tak uważa i były to racjonalne przesłanki.
Sąd zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie brak jest dowodów winy oskarżonej pozwalających przypisać jej dokonanie zarzucanego jej czynu. Brak ten pojawił się dopiero na etapie postępowania sądowego. Otóż wszystkie osoby pokrzywdzone skorzystały z przysługującego im prawa do odmowy składania zeznań, co nie tylko uniemożliwiło dowiedzenie się pominiętych uprzednio szczegółów zdarzeń ale też wyeliminowało w praktyce ich wcześniejsze depozycje procesowe. Stworzyło to całkowicie inny układ procesowy w zakresie dowodów jakimi dysponuje Sąd orzekający o zasadności zarzutu zawartego w akcie oskarżenia. Zdarzenia jakie miały miejsce według zarzutu rozgrywały się pomiędzy czterema osobami w przestrzeni lokalu mieszkalnego, z których to osób oskarżona swej winie zaprzecza, a zeznania pozostałych w sensie procesowym nie istnieją. Nie ma zatem żadnego dowodu bezpośredniego na to jakiego charakteru nieporozumienia miały miejsce, jaki był mechanizm ich powstawania i jaki miały przebieg. Dowody z przesłuchań świadków pozwalają jedynie na stwierdzenie że funkcjonowanie rodziny nie było poprawne ( co znamienne oskarżona i jej córki mieszkając same nie sprawiają sobie wzajem kłopotów) oraz, że oskarżona incydentalnie nadużywała alkoholu. Do skazania za przestępstwo znęcania się w sposób oczywisty zeznania świadków doprowadzić nie mogły. ŚwiadkowieW.,S.,K.,B.posiadali wiedzę szczątkową i w zasadzie relacyjną, pochodząca od innych osób rozpytanych w toku interwencji i ich zeznania pozwoliły przyjąć, że oskarżona niekiedy nadużywała alkoholu i w mieszkaniu dochodziło do scysji (głównie zM. B. (1)) ale już czynienie szczegółowych ustaleń nie jest możliwe, poza jeszcze niechęciąM. B. (1)(mimo udzielanych pouczeń) do składania zawiadomienia o przestępstwie. ŚwiadekS. K. (2)dostarczył jedynie wiedzy na temat trudnego charakteruM. B. (1). ŚwiadekG.dysponował jedynie wiedzą odM. B. (1)o nadużywaniu alkoholu i kłótniach dość ogólną i pozbawioną szczegółów przy wyraźnej niechęciM. B. (1)do składania zawiadomienia. Z koleiM. K.praktycznie powtarza relację jaką jej przekazałaM. B. (1)i z uwagi na niemożność weryfikacji tego rodzaju źródła zeznania świadka nie mają wartości dowodowej równej nieistniejącym zeznaniom pokrzywdzonej. Powyższe dowody mogłyby stanowić wsparcie dla jakiejś wersji pokrzywdzonych i ją weryfikować, samodzielnie jednak są dowodami pośrednimi, które mogą świadczyć o przestępstwie znęcania się ale także równie dobrze mogą obrazować równoważny konflikt oskarżonej i jej matki, która go wyolbrzymia go na użytek słuchaczy oraz napięcia rodzinne o charakterze pozakryminalnym z istniejącym równolegle incydentalnym nadużywaniem alkoholu. Świadkowie ponad listę wskazaną przez prokuratora nie dostarczyli żadnej dokładnej wiedzy przydatnej do tego aby uznać, że oskarżona znęcała się nad ( w tym przypadku głównie córkami) wręcz przeciwnie, zdecydowana większość z tej grupy świadków wskazywała na właściwe w ich oczach wykonywanie obowiązków rodzicielskich przez oskarżoną.
Reasumując, brak możliwości skorzystania z depozycji procesowych pokrzywdzonych czyni pozostały materiał dowodowy na tyle niesamodzielnym i poddającym się w równym stopniu rozmaitej interpretacji (w tym także oczywiście niekorzystnej dla oskarżonej), że skazanie oparte na takich podstawach byłoby stwierdzeniem winy pewnej, podczas gdy jest ona tylko prawdopodobna.
Wobec powyższego Sąd uniewinnił oskarżoną nie widząc innej decyzji procesowej jaka mogłaby zostać podjęta w określonym stanie procesowym.