Sąd Rejonowy w Świdnicy
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI K 49/15
Data wyroku: 2015-05-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Rodziewicz
Słowa kluczowe: Recydywa, Rozbój
Podstawa prawna: art. 13§1 kk w związku z art. 280§1 kk i art. 275§1 kk i art. 64§1 kk

Sygn. akt VI K 49/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 maja 2015 roku
Sąd Rejonowy w Świdnicy VI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Arkadiusz Rodziewicz
Protokolant Bogumiła Matras
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Świdnicy Alicji Stypułkowskiej
po rozpoznaniu dnia 20 stycznia 2015 roku, 3 marca 2015 roku i 5 maja 2015 roku sprawy karnej
L. P. (1)urodzonego (...)wK., synaJ.iM.z domuP.
orazG. Ł. (1)urodzonej (...)weW., córkiM.iG.z domuK.
oskarżon ych  o to, że:

1
w dniu 12 grudnia 2009 r. wŚ.w woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu wraz z inną ustaloną osobą, usiłowali dokonać kradzieży pieniędzy, biżuterii, po uprzednim doprowadzeniu do stanu bezbronności poprzez spętanie prześcieradłemH. C. (1), lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zdecydowaną obronę pokrzywdzonej oraz zatrzymanie przez funkcjonariuszy policji, przy czymL. P. (1)zarzucanego czynu dopuścił będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie – Krowodrzy z dnia 23 marca 2006 r. sygn. akt II K 350/06 za czyn zart. 278§1 kki inne na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 12 sierpnia 2006 r. do 11 kwietnia 2007 r. z zaliczeniem okresu od 29 do 30 lipca 2003 r. oraz wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Krakowie – Krowodrzy z 9 lipca 2006 r. sygn. akt II K 349/06 za czyny zart. 280§1 kki inne na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 11 kwietnia 2007 roku do 11 lutego 2009 r., aG. Ł. (1)zarzucanego czynu dopuściła się będąc skazana wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 listopada 2001 r. sygn. akt VIII K 300/00 za czyny zart. 280§2 kkna karę 15 lat pozbawienia wolności, która odbyła częściowo w okresie od 6 marca 1999 r. do 8 maja 2009 r.

tj. o czyn zart.  13§1 kkw zw. zart. 280§1 kkw zw. zart. 64§1 kk

nadtoG.yŁ.oskarżonej  o to, że:

2
w dniu 12 listopada 2009 r. wŚ.w woj.(...), posługiwała się dokumentem stwierdzającym tożsamość w postacidowodu osobistego nr (...)należącym doA. D. (1),

tj. o czyn zart. 275§1 kk

I
w ramach czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku oskarżonegoL. P. (1)uznaje za winnego tego, że w dniu 12 listopada 2009 roku wŚ.w woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zG. Ł. (1)i trzecią ustaloną osobą, której sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, usiłował dokonać kradzieży wartościowych przedmiotów, w tym pieniędzy, po uprzednim doprowadzeniu do stanu bezbronności poprzez spętanie prześcieradłemH. C. (1), lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zdecydowaną obronę pokrzywdzonej, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym:

–

wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 23 marca 2006 roku, sygn. akt II K 350/06/K, za czyn zart. 278 § 1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 12 sierpnia 2006 rok do 11 kwietnia 2007 roku, na poczet której zaliczono okres od 29 lipca 2003 roku do 30 lipca 2003 roku, a ponadto:

wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie z dnia 22 czerwca 2004 roku, sygn. akt II K 1149/03/P, za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku Białej z dnia 12 stycznia 2005 roku, sygn. akt III K 1112/04, za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkw zw. zart. 12 kk, na karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz

wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 25 lutego 2005 roku, sygn. akt II K 58/05/K, za czyn zart. 235 kkiart. 272 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

przy czym w wyroku łącznym z dnia 19 lipca 2006 roku, sygn. akt II K 349/06/K, Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w sprawach o sygn. akt: II K 1149/03/P Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie, III K 1112/04 Sądu Rejonowego w Bielsku Białej i II K 58/05/K Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie i wymierzył mu kare łączną 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 11 kwietnia 2007 roku do 11 lutego 2009 roku, tj. występku zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, i za to na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkwymierza mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

I
w ramach czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku oskarżonąG. Ł. (1)uznaje za winną tego, że w dniu 12 listopada 2009 roku wŚ.w woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zL. P. (1)i trzecią ustaloną osobą, której sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, usiłowała dokonać kradzieży wartościowych przedmiotów, w tym pieniędzy, po uprzednim doprowadzeniu do stanu bezbronności poprzez spętanie prześcieradłemH. C. (1), lecz zamierzonego celu nie osiągnęła z uwagi na zdecydowaną obronę pokrzywdzonej, przy czym czynu tego dopuściła się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazaną wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 listopada 2001 roku, sygn. akt VIII K 300/00, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2002 roku, sygn. akt II AKa 180/02, za: czyny zart. 280 § 2 kkna karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności, czyny zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kkna karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności, czyn zart. 280 § 2 kkiart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkna karę 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności i za czyny zart. 280 § 2 kkna karę 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności, które to jednostkowe kary pozbawienia wolności połączono wymierzając jej karę łączną 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności, którą odbyła częściowo w okresie od 6 marca 1999 roku do 8 maja 2009 roku, tj. czynu zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, i za to na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkwymierza jej karę 3 (trzech) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

II
oskarżonąG. Ł. (1)uznaje za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie 2 części wstępnej wyroku z tym, że przyjmuje, iż dopuściła się go w warunkach powrotu do przestępstwa o którym mowa w punkcie II części dyspozytywnej wyroku, tj. czynu zart. 275 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, i za to na podstawieart. 275 § 1 kkwymierza jej karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

III
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkłączy jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonejG. Ł. (1)w punktach II i III części dyspozytywnej wyroku i wymierza jej karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

IV
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonegoL. P. (1)w punkcie I części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności zalicza okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 12 listopada 2009 roku do dnia 22 kwietnia 2010 roku,

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. S.kwotę 826,56 zł (osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuL. P. (1)z urzędu,

VI
zwalnia w całości oskarżonychL. P. (1)iG. Ł. (1)od kosztów sądowych, w tym opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 12 listopada 2009 roku, pojazdem markiR. (...)onr rej. (...), oskarżeniL. P. (1)iG. Ł. (1)orazR. Ł. (1), przyjechali zW.doŚ.z zamiarem kradzieży wartościowych przedmiotów, w tym pieniędzy.
Naul. (...)wŚ.oskarżonyL. P. (1)zauważył starszą kobietę, jak się później okazało pokrzywdzonąH. C. (1). Kobieta wracała z zakupów. Kiedy otwierała drzwi do bramybudynku nr (...)przyul. (...), w którym to mieszkała, podeszła do niejR. Ł. (1). Powiedziała ona pokrzywdzonej, że też wchodzi do tego budynku i może pomóc wnieść jej zakupy.H. C. (1)przystała na propozycje nieznajomej. Już przed wejściem do mieszkania pokrzywdzonejR. Ł. (1)powiedziała jej, że jest przedstawicielką(...)u i musi sprawdzić liczniki wody i kaloryfery.H. C. (1)pozwoliła wejśćR. Ł. (1)do mieszkania. Drzwi zostawiła otwarte, tj. nie zamknęła ich na zamek. Po chwili do mieszkaniaH. C. (1)weszli oskarżeniL. P. (1)iG. Ł. (1). Oskarżona została na korytarzu. Nie pokazała sięH. C. (1). Nie weszła do kuchni, gdzie pokrzywdzona rozmawiała zR. Ł. (1).
L. P. (1)powiedział pokrzywdzonej, że on też jest – jakR. Ł. (1)– przedstawicielem(...)u i chciał wejść do pokoju.H. C. (1)nie zgodziła się jednak na to, stanowczo zabraniając otwierania do nich drzwi. Wtedy teżL. P. (1)rozwinął prześcieradło, które miał przy sobie, a następnie trzymając je oburącz, narzucił na plecy pokrzywdzonej, usiłując ją nim spętać. Pokrzywdzona zaczęła się bronić, krzyczała wzywając pomocy. Wówczas to oskarżeni iR. Ł. (1), zaskoczeni reakcja pokrzywdzonej, wybiegli z jej mieszkania.
Dobiegające z lokaluH. C. (1)krzyki usłyszeli przybyli na miejsce zdarzenia funkcjonariusze Policji. Policjanci udali się tam na polecenie oficera dyżurnego po telefonicznym zgłoszeniu, z którego wynikało, że osoby narodowości romskiej wciągnęły do bramy przyul. (...)starszą kobietę.R. Ł. (1)i oskarżonaG. Ł. (1)wybiegły z mieszkaniaH. C. (1)i zaczęły uciekać w dół klatki schodowej. Tam kobiety zostały zatrzymane przezM. M. (3). OskarżonyL. P. (1)zaczął natomiast uciekać w górę klatki schodowej, jednakże po krótkim pościgu zatrzymał goP. A..L. P. (1)trzymał w ręku, niedbale zwinięte, prześcieradło.
W trakcie zatrzymania oskarżonaG. Ł. (1)okazała funkcjonariuszom Policjidowód osobisty nr (...)należący do zamieszkałej wW.przyul. (...), w mieszczący się pod tym adresem Domu Pomocy Społeczne,A. D. (1), siostryG. Ł. (1).

Dowód:

–

częściowe wyjaśnienia oskarżonegoL. P. (1), k. 22-22v, 46-47v, 55, 419-419v

częściowe wyjaśnienia oskarżonejG. Ł. (1), k. 30-30v, 43-43v, 419v

częściowe zeznaniaR. Ł. (1), k. 26-28v, 50-51v

zeznaniaH. C. (1), k. 3-4v, 95v-96

zeznaniaP. A., k. 127v-128, 445

zeznaniaM. M. (3), k. 176v-177, 444v-445

protokoły zatrzymania osób, k. 6-8

protokoły zatrzymania rzeczy, k. 15-17, 18-20

pismo Komendy Rejonowej PolicjiW.IV z dnia 12 listopada 2009 roku, k. 85

W dniu 12 listopada 2009 roku funkcjonariusze Policji dokonali przeszukania pojazdu markiR. (...)onr rej. (...). W toku przeprowadzonej czynności ujawniono kolejne prześcieradło.
Na prześcieradle zatrzymanym przy oskarżonymL. P. (1)nie stwierdzono palm i zaburzeń charakterystycznych dla krwi.

Dowód:

–

protokół przeszukania, k. 9-11

–

opinia z przeprowadzonych badań biologicznych, k. 226-229

W czasie odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie o sygn. akt VIII K 300/00 Sądu Okręgowego w Warszawie oskarżona,G. Ł. (1)korzystała z trzydniowej przepustki. Termin powrotu do Zakładu Karnego wK.przypadał w dniu 8 maja 2009 roku. Oskarżona nie powrócił do jednostki penitencjarnej.
Postępowanie w tym zakresie prowadziła Prokuratura Rejonowa w Zielonej Górze, kończąc jej w dniu 29 grudnia 2009 roku skierowaniem aktu oskarżenia przeciwkoG. Ł. (1)do Sądu Rejonowego w Zielonej Górze.

Dowód:

–

pismo Zakładu Karnego wK.z dnia 13 listopada 2009 roku, k. 84

pismo Prokuratury Rejonowej w Zielonej Górze z dnia 30 grudnia 2009 roku, k. 121

L. P. (1)ma obecnie 51 lat (ur. (...)), jest kawalerem z wykształceniem niepełnym podstawowym, ojcem pięciorga dzieci. Przed osadzeniem w jednostce penitencjarnej utrzymywał się z obwoźnego handlu dywanami i z tego tytułu osiągał miesięczny dochód w deklarowanej wysokości 1.500 zł.
Oskarżony był uprzednio, wielokrotnie, karany sądownie w tym:

–

wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 23 marca 2006 roku, sygn. akt II K 350/06/K, za czyn zart. 278 § 1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 12 sierpnia 2006 rok do 11 kwietnia 2007 roku, na poczet której zaliczono okres od 29 lipca 2003 roku do 30 lipca 2003 roku,

a ponadto:

–

wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie z dnia 22 czerwca 2004 roku, sygn. akt II K 1149/03/P, za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku Białej z dnia 12 stycznia 2005 roku, sygn. akt III K 1112/04, za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkw zw. zart. 12 kk, na karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz

wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 25 lutego 2005 roku, sygn. akt II K 58/05/K, za czyn zart. 235 kkiart. 272 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

przy czym w wyroku łącznym z dnia 19 lipca 2006 roku, sygn. akt II K 349/06/K, Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w sprawach o sygn. akt: II K 1149/03/P Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie, III K 1112/04 Sądu Rejonowego w Bielsku Białej i II K 58/05/K Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie i wymierzył mu kare łączną 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 11 kwietnia 2007 roku do 11 lutego 2009 roku.

Dowód:

–

dane  osobopoznawcze , k. 21-21v

dane o karalności, k. 386-388

kwestionariusz wywiadu środowiskowego, k. 478-481

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie z dnia 12 czerwca 2000 roku, sygn. akt II K 710/00/P, k. 124

odpis wyroku łącznego Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórze w Krakowie z dnia 13 czerwca 2005 roku, sygn. akt II K 1735/04/P, k. 125

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie z dnia 29 maja 2002 roku, sygn. akt II K 2182/01/P, k. 126

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa –  Krowodrzy  w Krakowie z dnia 23 marca 2006 roku, sygn. akt II K 350/06/K, k. 162

odpis wyroku łącznego Sądu Rejonowego dla Krakowa –  Krowodrzy  z dnia 19 lipca 2006 roku, sygn. akt II K 349/06/K, k. 163-164

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie z dnia 22 czerwca 2004 roku, sygn. akt II K 1149/03/P, k. 473

odpis wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku – Białej z dnia 12 stycznia 2005 roku, sygn. akt III K 1112/04, k. 497

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa –  Krowodrzy  w Krakowie z dnia 25 lutego 2005 roku, sygn. akt II K 58/05/K, k. 514

Oskarżony od dnia 11 sierpnia 2012 roku przebywa w warunkach izolacji więziennej. ZachowanieL. P. (1)w jednostce penitencjarnej jest zmienne. Proces resocjalizacji przebiega prawidłowo jednakże powoli i nie został jeszcze zakończony.

Dowód:

–

opinia o skazanym, k. 488-489

L. P. (1)nie cierpi na chorobę psychiczną ani niedorozwój umysłowy. Stwierdzono u niego cechy ociężałości umysłowej na podłożu zaniedbań szkolono – środowiskowych oraz cechy osobowości dyssocjalnej.T.criminisL. P. (1)posiadał w pełni zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania własnym postępowaniem. Jego popełnienie nie było związane z zaburzeniami psychicznymi a z chęcią zysku. W stosunku do oskarżonego nie zachodzą warunki zart. 31 § 1 i 2 kk.

Dowód:

–

opinia sądowo – psychiatryczna, k. 209-213

OskarżonyL. P. (1)w toku postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie przed Sądem, nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. usiłowania rozboju.
Podczas pierwszego przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnił, że w dniu 12 listopada 2009 roku, wraz zA. D.(jak się później okazałoG. Ł.– uwaga S.R.) iR. Ł., udali się doŚ.– jak określił – celem zbierania zamówień na dywany. Podał, żeR. Ł.weszła zH. C.do mieszkania, a on iG. Ł.siedzieli w samochodzie. Wyjaśnił, że kiedy poszli poR. Ł.ta rozmawiała z pokrzywdzoną o dywanach. Oświadczył, że podczas tej rozmowy stał z boku. Podał, że w pewnym momencie sięgnął do plecakaG. Ł.i wyjął z niego prześcieradło gdyż chciał je złożyć. Wyjaśnił, że pokrzywdzonej nie dotknął prześcieradłem ani rękami, a także nie groził jej w żaden sposób. Oświadczył, że pokrzywdzona widocznie się przestraszyła kiedy zaczął składać prześcieradło i krzyczała aby wyszli z jej mieszkania. Wyjaśnił, że nie ukradli nic pokrzywdzonej z mieszkania ani nie mieli takiego zamiaru.
Przed Prokuratorem podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia z tym, że wskazał, że do mieszkaniaH. C.cała trójka udała się z zamiarem okradzenia jej. Podał, że kiedyR. Ł.zagadywała pokrzywdzoną on stał z boku wraz zG. Ł.. Wyjaśnił, że prześcieradłem chciał zasłonićG. Ł.aby ona w tym czasie mogła pogrzebać w torebceH. C.i nie zarzucał go na pokrzywdzoną.
Na posiedzenie w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania wyjaśnił natomiast, że do mieszkania pokrzywdzonej wszedł jedynie zR. Ł.. Oświadczył, że wyciągnął prześcieradło abyG. Ł., która w tym czasie stała za drzwiami, mogła wejść do mieszkania i niespostrzeżona przed pokrzywdzoną, przeszukać jej torebkę.
Na rozprawie przed Sądem oskarżonyL. P. (1)ponownie wskazał, że zamierzał jedynie okraść pokrzywdzoną, a prześcieradła użył tylko po to aby ta nie widziała jakG. Ł.wchodzi do mieszkania. Podał, że kiedy próbował je rozłożyć pokrzywdzona zaczęła krzyczeć, a nadto oświadczył, że mówiłH. C., że „chce sprzedać to prześcieradło i udawałam, że je demonstruje”.

–

wyjaśnienia oskarżonegoL. P. (1), k. 22-22v, 46-47v, 55, 419-419v

G. Ł. (1)ma obecnie 58 lat (ur. (...)), jest bezdzietną wdową bez wykształcenia. Przed osadzeniem z jednostce penitencjarnej utrzymywała się z obwoźnego handlu.
Oskarżona była uprzednio, wielokrotnie, karana sądownie, w tym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 listopada 2001 roku, sygn. akt VIII K 300/00, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2002 roku, sygn. akt II AKa 180/02, za: czyny zart. 280 § 2 kkna karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności, czyny zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kkna karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności, czyn zart. 280 § 2 kkiart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkna karę 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności i za czyny zart. 280 § 2 kkna karę 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności, które to jednostkowe kary pozbawienia wolności połączono wymierzając jej karę łączną 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności, którą odbyła częściowo w okresie od 6 marca 1999 roku do 8 maja 2009 roku.

Dowód:

–

dane  osobopoznawcze , k. 29-29v

dane o karalności, k. 383-385

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 listopada 2001 roku, sygn. akt VIII K 300/00, k. 130-159

odpis wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2002 roku, sygn. akt II  AKa  180/02, k. 160-161

informacja o częściowym odbyciu kary, k. 129

Oskarżona przebywa w chwili obecnej w warunkach izolacji więziennej. PostępyG. Ł. (1)na obecnym etapie kary można określić jako umiarkowane, jej zachowanie jest zgodne z regulaminem oraz porządkiem wewnętrznym.

Dowód:

–

opinia o skazanej, k. 490-491

OskarżonaG. Ł. (1)w toku postępowania przygotowawczego przyznała się jedynie do popełnienia drugiego z zarzucanych jej aktem oskarżenia czynów. Na rozprawie przed Sądem złożyła zaś lakoniczne oświadczenie podając, że „przyznaje się do tego samego, co mój mąż(L. P.– uwaga S.R.)”. Oskarżona zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie przed Sądem, skorzystała z przysługującego jej prawa do odmowy składania wyjaśnień.

–

wyjaśnienia oskarżonejG. Ł. (1), k. 30-30v, 43-43v, 419v

Sąd zważył, co następuje:
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego należy przyjąć, że wina i sprawstwo oskarżonychL. P. (1)iG. Ł. (1)w zakresie przypisanych im w wyroku czynów nie budzą wątpliwości.
Sąd czyniąc ustalenia faktyczne – w zakresie pierwszego z tych czynów, tj. występku usiłowania rozboju – oparł się częściowo tylko na wyjaśnieniach oskarżonychL. P. (1)iG. Ł. (1)oraz zeznaniachR. Ł. (1), przede wszystkim bowiem podstawę rozstrzygnięcia w tym przypadku stanowiły pozostałe dowody osobowe w postaci zeznań pokrzywdzonejH. C. (1)oraz świadkówP. A.iM. M. (3), a także dowody z dokumentów zgromadzone w aktach sprawy, którym Sąd dał wiarę w całej rozciągłości.
Rekonstrukcja ustalonych faktów – w powyższym zakresie – opierała się w głównej mierze na zeznaniachH. C. (1), które są konsekwentne i logiczne. Sąd nie znalazł żadnych racjonalnych podstaw by wypowiedzi pokrzywdzonej zdyskredytować, uznać za niewiarygodne i nie przyjąć za podstawę poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Z ich treści wynika jednoznacznie, że sprawcy weszli podstępem do jej mieszkania, gdzieL. P. (1)następnie usiłował zarzucić na nią prześcieradło i związać ją, a także to, że zaskoczeni jej reakcją napastnicy wybiegli z mieszkania.
Sąd dostrzegł drobne niezgodności w zeznaniach pokrzywdzonejH. C. (1), co do szczegółów jej relacji (np. w którym momencieL. P. (1)chciał wejść do pokoju, czy dobijał się do drzwi pokrzywdzonej kiedy już opuścił jej mieszkanie) przebiegu zdarzenia z dnia 12 listopada 2009 roku. Powyższe niezgodności są jednak mało istotne. Mogą wynikać zarówno z dynamiki zdarzenia, jak i z upływu czasu jaki minął od chwili czynu. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że wskazane różnice nie wpływają w sposób negatywny na ogólną ocenę wiarygodności zeznańH. C. (1)bo przede wszystkim nie mają znaczenia dla bytu znamion czynu (znaczenie ma bowiem sam fakt usiłowania doprowadzenia do stanu bezbronności w celu dokonania zaboru). Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Lublinie: „nie można dyskredytować dowodu z zeznań świadków tylko dlatego, że występują w nich drobne sprzeczności, przeinaczenia, zwłaszcza kiedy wynikają one ze znacznej odległości czasowej składanych zeznań, odmiennej techniki przesłuchania, czy nawet właściwego, dla każdej z przesłuchujących osób, formułowania depozycji świadka. Inaczej zupełnie przedstawia się sytuacja, kiedy zeznania tego samego świadka całkowicie odmiennie obrazują te same zdarzenia, zawierają ewidentne sprzeczności, czy dopiero po upływie wielu miesięcy przedstawiają okoliczności, które z punktu widzenia doświadczenia życiowego, nie mogły, z uwagi na ich wyjątkowy charakter, zostać zapomniane bezpośrednio po zdarzeniu będącym przedmiotem depozycji(tak: Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 29 kwietnia 2009 r., II AKa 63/09, LEX nr 508296).
W tym miejscu – przy okazji oceny zeznań pokrzywdzonejH. C. (1)– odnieść się należy do opinii z przeprowadzonych badań biologicznych, jakim poddane zostały prześcieradła zabezpieczone od oskarżonegoL. P. (1)w dniu 12 listopada 2009 roku. I tak, zważyć należy, że badania genetyczne mają sens, jeśli zabezpieczony jest materiał dowodowy ze śladami typu krew, ślina, sperma, włos itp.. Z tego typu substancji można bowiem izolować DNA i następnie uzyskać profil genetyczny. Natomiast samo dotknięcie lub trzymanie przedmiotu nie musi łączyć się z pozostawieniem przez osobę trzymającą tę rzecz śladów biologicznych, z których da się wyizolować DNA. Toteż wyniki ekspertyzy genetycznej nie ma żadnego wpływu zarówno na ocenę wiarygodności zeznań pokrzywdzonej, jak i dokonane ustalenia faktyczne.
Kończąc wątek oceny zeznań pokrzywdzonej wskazać dodatkowo należy, że Sąd nie mógł przeprowadzić bezpośredniego dowodu z przesłuchaniaH. C. (1), albowiem pokrzywdzona zmarła (vide: odpis aktu zgonu z dnia 10 marca 2015 roku, k. 465).
W części uznanej przez Sąd za wiarygodną wyjaśnienia oskarżonych (i co w niniejszej sprawie oczywiste w konsekwencji tego zeznaniaR. Ł. (1)) dotyczyły okoliczności bezspornych i Sąd nie znajdował podstaw, by odmówić im przymiotu wiarygodności. Natomiast w części uznanej za niewiarygodną, pozostawały one w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonejH. C. (1)i świadkówP. A.iM. M. (3).
Zdaniem Sądu jako pozbawione logiki i sprzeczne z doświadczeniem życiowym należało ocenić wyjaśnieniaL. P. (1), a co za tym idzie złożone na rozprawie przed Sądem przezG. Ł. (1)oświadczenie, w których ten przekonywał, że celem działania oskarżonych iR. Ł. (1)przedsięwziętego w mieszkaniuH. C. (1)było li tylko okradzenie pokrzywdzonej, bez doprowadzania jej do stanu bezbronności poprzez spętanie prześcieradłem.
Modyfikacja wersji połączona z częściowym umniejszaniem swojej, jak i przede wszystkimG. Ł. (1), roli co do czynu przypisanego im w punkcie I części dyspozytywnej wyroku, tj. usiłowania rozboju, nakazywała zdaniem Sądu podchodzić do wszystkich składanych przezL. P. (1)oświadczeń z dużą ostrożnością. Sąd miał również na uwadze, że zmiana wyjaśnień nie została przez oskarżonego w żaden sposób logicznie wytłumaczona. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że obrany przez oskarżonego kierunek wyjaśnień miał wyłącznie na celu uwiarygodnienie przyjętej przez oskarżonych linii obrony a w efekcie nie mógł zostać uznany za w pełni obiektywny środek dowodowy mogący służyć za wyłączną podstawę wszystkich poczynionych przez Sąd ustaleń odnośnie przebiegu rozgrywającego się w dniu 12 listopada 2009 roku zdarzenia z udziałemL. P. (1),G. Ł. (1)iR. Ł. (1).
Dokonując oceny wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie nie można było tracić z pola widzenia jego, jak i – co tu chyba istotniejsze –G. Ł. (1), bogatej przeszłości kryminalnej. Informacje z Krajowego Rejestru Karnego, jak i zgromadzone w aktach sprawy liczne odpisy wyroków, wskazują, że oskarżeni są osobami karanymi za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym za czyny zart. 280 kk. Co istotne,G. Ł. (1)dopuszczała się w przeszłości czynów zabronionych o podobnymmodus operandi. Dokonując ich w okresie od grudnia 1998 roku do lutego 1999 roku wW., działała wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami (mężczyznami – uwaga S.R.), które stosowały przemoc względem swoich ofiar polegając m.in. na ich krępowaniu, i kradła z mieszkań pokrzywdzonych (z których większość zmarła – przyp. S.R.) wartościowe przedmioty (vide: wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 listopada 2001 roku, sygn. akt VIII K 300/00, k. 130-159).
Z tych też względów, należało całkowicie odrzucić powyższą wersję oskarżonych oraz wyjaśnieniaL. P. (1), w których negował on swój, jak iG. Ł. (1), zamiar w zakresie usiłowania dokonania rozboju na szkodę pokrzywdzonejH. C. (1). Oskarżony podał swoją wersję przebiegu zdarzenia. Jednakże w ocenie Sądu postępowanie dowodowe obaliło te twierdzenia.
Wobec powyższego Sąd w przeważającej mierze odmówił przymiotu wiarygodności zeznaniomR. Ł. (1). Na pierwszy rzut oka widać bowiem było, że podawana przezR. Ł. (1), jak i oskarżonych, wersja została stworzona na użytek ewentualnego procesu i służyć miała uniknięciu odpowiedzialności karnej – bądź jej umniejszeniu – w razie zatrzymania i postawienia w stan oskarżenia.
Zeznania świadkówP. A.iM. M. (3)należało ocenić pozytywnie, gdyż były one logiczne i wewnętrznie spójne, ponadto wymienieni – jako funkcjonariusze Policji – byli związania ze zdarzeniem, będącym przedmiotem rozpoznania Sądu, wyłącznie z racji wykonywanych przez siebie czynności służbowych i jako tacy nie byli osobiście zainteresowani w określonym rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, tym samym nie mieliby oni powodów do fałszywego pomawiania oskarżonych.P. A.iM. M. (3)ujęliL. P. (1),G. Ł. (1)iR. Ł. (1)na miejscu zdarzenia. Znamienną jest tu – wobec twierdzeń oskarżonegoL. P. (1)– ta część zeznańP. A.w której świadek wskazał z całą stanowczością, że wszystkie osoby, a więc i oskarżonaG. Ł. (1), wybiegły z mieszkania pokrzywdzonej.
Podobnie Sąd ocenił dowody wynikające z dokumentów w postaci odpisów wyroków, danych o karalności oskarżonych, protokołów zatrzymania i przeszukania, czy opinii o skazanych. Ich autentyczność, wiarygodność i wartość dowodowa nie budziły wątpliwości Sądu. Ich wiarygodność nie była również kwestionowana przez żadną ze stron, a Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu.
ZeznaniaA. D. (1)złożone na etapie postępowania przygotowawczego nie wnosiły żadnych istotnych treści w zakresie drugiego ze stawianychG. Ł. (1)zarzutów. Nadto świadek – z uwagi na stan zdrowia –A. D. (1)jest osoba przewlekle chorą i pozostaje pod stałą opieką lekarza psychiatry (vide: pismo Domu Pomocy Społecznej(...)wW.z dnia 16 lutego 2015r., k. 436; zaświadczenie z(...)z dnia 11 lutego 2015r., k. 437) – nie była w stanie stawić się bezpośrednio przed Sądem. W końcu oskarżona na rozprawie w dniu 3 marca 2015 roku przyznała, że zabrała należący do pokrzywdzonej dowód osobisty i wprost odniosła się do motywacji jaka nią kierowała wskazując, że była „na przerwie w karze i nie chciałam, aby się wydało, że biorę udział w jakimś zdarzeniu” (k. 445v). Wobec powyższego, jak również z uwagi na oświadczenie oskarżyciela publicznego złożone w tym zakresie (k. 445v), Sąd odstąpił od przeprowadzenia dowodu z przesłuchaniaA. D. (1).
W związku z tym, że w toku procesu pojawiły się wątpliwości co do poczytalnościL. P. (1)w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu, zasięgnięto opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów. Z opinii sądowo – psychiatrycznej wynika (k. 209-213), że w czasie popełniania zarzucanego mu przestępstwa oskarżony miał zdolność do rozpoznania znaczenia czynu, jak i do pokierowania swoim postępowaniem, wobec czego warunki zart. 31 § 1 i 2 kknie zaistniały. Zdaniem Sądu należało zaaprobować wnioski z powyższej opinii i w oparciu o pozostały materiał dowodowy stwierdzić, żeL. P. (1)działał z rozmysłem i pełną świadomością swojego czynu.
Występek zart. 280 § 1 kkpolega na kradzieży popełnionej przy użyciu przemocy wobec osoby lub groźby jej natychmiastowego użycia albo przez doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Zastosowanie środków wymienionych wart. 280 § 1 kkmusi nastąpić przed lub w czasie dokonywania kradzieży, aby przełamać lub uniemożliwić opór osoby posiadającej przedmiot kradzieży. Rozbój charakteryzuje się kierunkowością działania sprawcy. Musi on zmierzać do dokonania kradzieży, używając do realizacji tego celu przemocy wobec osoby, groźby natychmiastowego jej użycia albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Jest to więc przestępstwo umyślne, które można popełnić jedynie z zamiarem bezpośrednim, tak co do celu działania, jak i używanych środków.
Doprowadzenie do stanu bezbronności oznacza sytuację, w której osoba, posiadając zdolność jej prawidłowego rozpoznania i zachowując sprawność fizyczną i psychiczną, nie ma możliwości przeciwdziałania czynnościom podejmowanym przez sprawcę. Jak podnosi się w literaturze, doprowadzenie do stanu bezbronności oznacza specyficzne działanie sprawcy, zbliżone do użycia przymusu wobec osoby, które nie jest jednak przymusem w rozumieniu pierwszej częściart. 280 § 1 kk. W kontekście znamion przestępstwa określonego wart. 280 § 1 kkzachowuje w pełni aktualność pogląd Sądu Najwyższego, wedle którego „doprowadzenie do stanu bezbronności w rozumieniuart. 210 § 1 kk(art. 280 § 1 kk)in finemusi być następstwem zachowania nie będącego użyciem przemocy” (por. wyrok SN z 12 maja 1994r., II KRN 59/94).
Przez stan bezbronności rozumieć należy nie tyle sam brak chęci stawiania oporu, lecz raczej taką sytuację, w której ofiara nie ma wręcz fizycznej możliwości stawiania oporu wskutek braku sił (np. obezwładnienie ofiary przez zastosowanie środków farmakologicznych, chemicznych itp.) lub braku swobody ruchów (por. wyrok SN z 17 lutego 1975r., II KR 285/74). Stan bezbronności to zatem sytuacja, w której sprawca poprzez zachowanie niepolegające na zastosowaniu przemocy fizycznej lub psychicznej wpływa na pokrzywdzonego w taki sposób, iż pozbawia go możliwości przeciwdziałania zaborowi rzeczy (por. wyrok SA w Katowicach z 28 listopada 2002r., II AKa 420/02).
OskarżeniL. P. (1)iG. Ł. (1)orazR. Ł. (1)działali wspólnie i w porozumieniu, w celu zaboru cudzego mienia. Swego celu jednak nie osiągnęli z uwagi na zdecydowaną obronne pokrzywdzonej. Oskarżeni realizowali zR. Ł. (1)wspólnie podjętą decyzje woli i w pełni świadomie wypełnili wszystkie znamiona przypisanego im w punkcie I części dyspozytywnej wyrok czynu. W ocenie Sądu istnienie przestępczego porozumienia w ramach występku usiłowania rozboju na osobieH. C. (1)należy wyinterpretować przede wszystkim z okoliczności realizacji występku i czynności wykonawczych podjętych w jego fazach przez każdego ze sprawców.L. P. (1)miał doprowadzić pokrzywdzoną do takiego stanu w którym nie mogłaby się przeciwstawić przeszukaniu jej mieszkania przezG. Ł. (1)iR. Ł. (1). Każdy zatem swoim zamiarem obejmował zarówno doprowadzenie do stanu bezbronności jak i zabór mienia, a to, że każdy z nich miał zrealizować je osobno, nie ma wpływu na ocenę odpowiedzialności karnej każdego z nich.
Współsprawstwo, jako jedna z postaci sprawstwa, oznacza wykonanie czynu zabronionego wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, a to z kolei oznacza zachowanie zgodne z podziałem ról, co sprawia, że nie każdy ze współsprawców musi osobiście realizować wszystkie znamiona przestępstwa, każdy musi jednak podejmować takie działania, które łącznie z działaniem innego uczestnika porozumienia zmierzają do dokonania przestępstwa. Dla przyjęcia współsprawstwa nie jest więc konieczne, aby każda z osób działających w porozumieniu realizowała własnym działaniem wszystkie znamiona czynu zabronionego, lecz wystarczy, iż osoba taka – dążąc do realizacji wspólnego planu – działa w ramach uzgodnionego podziału ról, co najmniej ułatwia bezpośredniemu sprawcy wykonanie wspólnego celu (por. postanowienie SN z dnia 05 maja 2003r., V KK 346/02; wyrok SA w Lublinie z dnia 15 czerwca 2000r.,II AKa 70/00). Tak więc cechą współsprawstwa jest to, że umożliwia ono przypisanie jednemu ze współsprawców tego, co uczynił jego wspólnik w wykonaniu łączącego ich porozumienia. Przy czym porozumienie sprawców musi nastąpić przed lub w trakcie bytu przestępnego, może mieć formę dowolną, w tym dorozumianą i przejawiać się w akceptacji poszczególnych czynności sprawczych w czasie dynamicznego rozwoju zdarzeń, które dana osoba uważa za własne. Chodzi tu o zgodę, stanowiącą realny proces psychiczny towarzyszący czynowi, która stała się udziałem każdego z oskarżonych.
Odpowiedzialności karnej zart. 275 § 1 kkpodlega ten, kto posługuje się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe lub dokument taki kradnie lub go przywłaszcza.
Przedmiotem ochrony, do którego odnosi się przestępstwo zart. 275 § 1 kk, jest pewność obrotu prawnego, wiarygodność dokumentów stwierdzających tożsamość lub prawa majątkowe określonej osoby, praw do dysponowania takimi dokumentami przez osobę, której dotyczą, a także pośrednio same prawa majątkowe tej osoby. Przestępstwo to ma charakter powszechny.
Pojęcie posługiwania się dokumentem określonym wart. 275 kkobejmuje wszelkie czynności związane z wykorzystywaniem funkcji, jakie pełni dokument stwierdzający tożsamość lub prawa majątkowe. Posługiwanie się może przybrać postać legitymowania się przed uprawnionym organem, przedkładania w postępowaniu toczącym się przed organem władzy publicznej, okazywania w przypadkach korzystania z określonych świadczeń. Dla realizacji tej postaci czynu zabronionego nie ma znaczenia, czy dokument stwierdzający tożsamość został uzyskany w drodze kradzieży, czy też osoba posługująca się nim weszła w jego posiadanie legalnie (zob. uchwała SN z 18 sierpnia 1986r., VI KZP 14/86). Nie stanowi realizacji znamion zart. 275 kkposługiwanie się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby w jej interesie.
OskarżonaG. Ł. (1)okazała się funkcjonariuszom Policjidowodem osobistym nr (...)należącym do zamieszkałej wW.przyul. (...), w mieszczący się pod tym adresem Domu Pomocy Społeczne,A. D. (1).
Jak wynika z danych dotyczących odbycia kary oraz odpisów prawomocnych wyroków oskarżeni działali w warunkach powrotu do przestępstwa, tzw. recydywy zwykłej, o której mowa w przepisieart. 64 § 1 kk.L. P. (1)był bowiem skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 23 marca 2006 roku, sygn. akt II K 350/06/K, za czyn zart. 278 § 1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 12 sierpnia 2006 rok do 11 kwietnia 2007 roku, na poczet której zaliczono okres od 29 lipca 2003 roku do 30 lipca 2003 roku, a ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie z dnia 22 czerwca 2004 roku, sygn. akt II K 1149/03/P, za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku Białej z dnia 12 stycznia 2005 roku, sygn. akt III K 1112/04, za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkw zw. zart. 12 kk, na karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 25 lutego 2005 roku, sygn. akt II K 58/05/K, za czyn zart. 235 kkiart. 272 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kk, na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, przy czym w wyroku łącznym z dnia 19 lipca 2006 roku, sygn. akt II K 349/06/K, Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w sprawach o sygn. akt: II K 1149/03/P Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie, III K 1112/04 Sądu Rejonowego w Bielsku Białej i II K 58/05/K Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie i wymierzył mu kare łączną 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 11 kwietnia 2007 roku do 11 lutego 2009 roku.G. Ł. (1)była zaś skazana wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 listopada 2001 roku, sygn. akt VIII K 300/00, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2002 roku, sygn. akt II AKa 180/02, za: czyny zart. 280 § 2 kkna karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności, czyny zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kkna karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności, czyn zart. 280 § 2 kkiart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkna karę 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności i za czyny zart. 280 § 2 kkna karę 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności, które to jednostkowe kary pozbawienia wolności połączono wymierzając jej karę łączną 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności, którą odbyła częściowo w okresie od 6 marca 1999 roku do 8 maja 2008 roku.
Swoim zachowaniem oskarżeni wyczerpali więc niewątpliwie znamiona czynu zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, aG. Ł. (1)nadto czynu zart. 275 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk. Wina oskarżonych nie budzi wątpliwości.
Wymierzając oskarżonym kary Sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 § 1 i 2 kk, a zwłaszcza miał na uwadze pobudki i sposób działania sprawców, społeczną szkodliwością czynów, stopień winy, osobowość sprawców oraz postawą po dokonaniu przestępstwa.
Niewątpliwie czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kknależy do kategorii przestępstw o szczególnej społecznej szkodliwości, wymierzone jest bowiem w przynajmniej dwa dobra chronione prawem. Po pierwsze w zdrowie, bądź wolność od gróźb, a po drugie w mienie. Popełniony, jak w tym przypadku w domu ofiary, budzi w społeczeństwie poczucie zagrożenia, strach przed niespodziewanym atakiem i bezsilność wobec często nieustalonych sprawców. Oskarżeni posiadali możliwość swobody w podejmowaniu decyzji co do swego zachowania. Mieli możliwość rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia swoich czynów i mogli kierować swoim postępowaniem. Oskarżeni godzili w dobra, które podlegają szczególnej ochronie prawnej. Wybrali łatwe zdobycie dóbr materialnych kosztem innej, uczciwie je uzyskującej osoby. Takie zachowania w ocenie Sądu winno spotkać się z surowym potraktowaniem ze strony wymiaru sprawiedliwości. Ponadto, po stronie okoliczności przemawiających na oskarżonych przemawia fakt ich uprzedniej wielokrotnej karalności, a także to, że przypisanych im w wyroku czynów dopuścili się w warunkach powrotu do przestępstwa. Oskarżeni są jednostkami wysoce zdemoralizowanymi, a po popełnieniu wcześniejszych przestępstw, nie zrozumiały naganności swojego dotychczasowego zachowania. Wszystko to uzasadnia tezę, że stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonych był znaczny.
Kierując się powyższymi względami Sąd wymierzyłL. P. (1)iG. Ł. (1)za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kk, kary – odpowiednio – 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 3 (trzech) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, a nadtoG. Ł. (1)za czyn zart. 275 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkkarę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności.
Zgodnie z dyspozycja i na zasadach określonych wart. 85 kkiart. 86 § 1 kkwymierzone za poszczególne czyny kary jednostkowe Sąd połączył oskarżonejG. Ł. (1)węzłem kary łącznej i wymierzył jej kare łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności.
W każdym z przypadków wymierzenia kar Sąd uwzględnił cel kary jakim jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Zdaniem Sądu powyższe kary przy ww. okolicznościach stanowić będą dostateczny wyraz represji karnej, są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonych, ich zawinienia i osobowości. Wobec sprawców takich jakL. P. (1)iG. Ł. (1)konieczna jest stanowcza reakcja znajdująca swój wyraz w wymiarze i rodzaju orzeczonej kary, by tym dobitniej uświadomić oskarżonym stopień naganności ich czynów, a tym samym pokazać, że naruszenie prawa niesie za sobą poważne konsekwencje.
OskarżonyL. P. (1)był zatrzymany i tymczasowo aresztowany w sprawie od dnia 12 listopada 2009 roku do dnia 12 maja 2010 roku. Jednakże wskazać należy, że oskarżony w dniu 23 kwietnia 2010 roku rozpoczął odbywanie kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie o sygn. akt II K 1483/069/P (k. 192) Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórze w Krakowie. Wobec powyższego Sąd, zgodnie z dyspozycjąart. 63 § 1 kk, zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności jedynie okres od dnia 12 listopada 2009 roku do dnia 22 kwietnia 2010 roku, bowiem czas od dnia 23 kwietnia 2010 roku do dnia 12 maja 2010 roku nie może być zaliczony na poczet dwóch różnych kar pozbawienia wolności.
OskarżonaG. Ł. (1)była natomiast zatrzymana w sprawie od dnia 12 listopada 2009 roku do dnia 14 listopada 2009 roku. Jednakże jak wynika z opinii o skazanej (k. 490), okres ten został jej zaliczony na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie VIII K 300/00.
O kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuL. P. (1)z urzędu orzeczono na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze, zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. S.kwotę 826,56 zł (osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy), którą to wyliczono w oparciu o§ 14 ust. 2 pkt 3, § 16 i § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
O kosztach sądowych rozstrzygnięto w oparciu oart. 624 § 1 kpkzwalniając oskarżonych od ich zapłaty w całości.