Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 321/14
Data wyroku: 2015-05-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara du Château, Andrzej Kaczmarek, Jacek Michalski
Słowa kluczowe: Świadek
Podstawa prawna: art. 391 k.p.k.

Sygn. aktII AKa 321/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 maja 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Jacek Michalski (sprawozdawca)

Sędziowie:

SA Barbara du Château
SA Andrzej Kaczmarek

Protokolant

sekretarz sądowy Anna Kijak
st. sekr. sąd. Agnieszka Jarzębkowska

przy udziale Leopolda Piętala, Roberta Bednarczyka prokuratorów Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniach 17 lutego, 2 kwietnia i 26 maja 2015 roku
sprawy

W. C.,J. B.,G. Z.,J. R.,P. D. (1),D.D.

oskarżonych z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i inne
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców wszystkich oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu
z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt II K 94/13

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając wszystkie apelacje za oczywiście bezzasadne;

II
zasądza od Skarbu Państwa po 1033,20 \tysiąc trzydzieści trzy złote dwadzieścia groszy\ złotych na rzecz adw.G. W.i adw.J. G.tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu odpowiednio oskarżonymW. C.iJ. R.w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia wszystkich oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
W. C.oskarżony został o to, że:
w dniu 31 grudnia 2009 roku, wR., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zJ. C., wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających, w ilości co najmniej 1 kilograma marihuany, w ten sposób, że przywiózł co najmniej 1 kilogram marihuany z Królestwa Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. o przestępstwo zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124).
J. B.oskarżony został o to, że:
w okresie od października 2007 roku do 24 listopada 2007 roku, wR.iK., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci, co najmniej 20 kilogramów marihuany, w ten sposób, że nabywał kilkakrotnie poszczególne partie marihuany, z łącznej ilości co najmniej 20 kilogramów marihuany, odJ. C., w celu dalszej odsprzedaży, tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.
G. Z.oskarżony został o to, że:

1
w okresie od września 2006 roku do września 2007 roku, wŚ.i innych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zJ. C., wbrew przepisom ustawy dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających w ilości co najmniej 26 kilogramów marihuany w ten sposób, że co najmniej trzynastokrotnie, w ilości po co najmniej 2 kilogramy, przewoził znaczne ilości środków odurzających w postaci marihuany z Królestwa Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. o przestępstwo zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.

2
w okresie od nieustalonego roku do dnia 21 listopada 2012 roku, wR.przyul. (...), bez wymaganego zezwolenia, posiadał amunicje w postaci 5 gazowych naboi pistoletowych kal. 9 mm P.A. (elaborawonych chemiczną substancją drażniącą, oznaczoną symbolem CS), produkcji niemieckiej, tj. o przestępstwo zart. 263 § 2 k.k.

J. R.oskarżony został o to, że:
w okresie od marca 2008 roku do maja 2008 roku, wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu zJ. C., wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających, w ilości co najmniej 4 kilogramów marihuany, w ten sposób, że co najmniej trzykrotnie przewiózł co najmniej 4 kilogramy środka odurzającego w postaci marihuany z Królestwa Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. o przestępstwo zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.
P. D. (1)oskarżony został o to, że:

1
w okresie od stycznia do marca 2004 roku, wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci, co najmniej 5 kilogramów marihuany, w ten sposób, że pięciokrotnie kupił po co najmniej 1 kilogramie marihuany odJ. C., a następnie sprzedał nieustalonym osobom, tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.

2
w okresie od marca do maja 2008 roku, wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci, co najmniej 4 kilogramów marihuany, w ten sposób, że dwukrotnie kupił po co najmniej 2 kilogramy marihuany odJ. C., a następnie sprzedał nieustalonym osobom, tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.

3
w okresie od lipca do października 2008 roku, wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci, co najmniej 12 kilogramów marihuany, w ten sposób, że sześciokrotnie kupił po co najmniej 2 kilogramy marihuany odJ. C., a następnie sprzedał nieustalonym osobom, tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.

4
w okresie od grudnia 2008 roku do stycznia 2009 roku, wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci 1 kilograma kokainy, w ten sposób, że dwukrotnie kupił po co najmniej 0,5 kilograma kokainy odJ. C., a następnie sprzedał nieustalonym osobom, tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.

5
w okresie od maja do jesieni 2009 roku, wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych w postaci co najmniej 1500 gramów amfetaminy, w ten sposób, że trzykrotnie sprzedał po co najmniej 0,5 kilograma amfetaminyJ. C., w celu dalszej odprzedaży, tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.

6
jesienią 2009 roku, w okolicachR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci co najmniej 1 kilograma kokainy, w ten sposób, że dwukrotnie kupił, 400 i 600 gramów kokainy odJ. C., a następnie sprzedał nieustalonym osobom, tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.

D. D. (1)oskarżony został o to, że:

1
w okresie od lipca 2008 roku do października 2008 roku, wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zJ. C., wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających, w ilości co najmniej 12 kilogramów marihuany, w ten sposób, że co najmniej sześciokrotnie przewiózł narkotyki z Królestwa Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. o przestępstwo zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.

2
w dniu pomiędzy 26, a 31 października 2008 roku, wR., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zJ. C., wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających, w ilości co najmniej 1000 gramów kokainy, w ten sposób, że przywiózł co najmniej 1000 gramów środków odurzających w postaci kokainy z Królestwa Hiszpanii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. o przestępstwo zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124).

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2014r. w sprawie sygn. akt II K 94/13 Sąd OkręgowywR.:

I
w granicach zarzucanego w akcie oskarżenia czynuW. C.uznał za winnego tego, że: w dniu 31 grudnia 2009 roku, wR., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowego przywozu znacznej ilości środków odurzających, w ilości 1 kilograma marihuany z Królestwa Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tj. przestępstwa zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny, ustalając wartość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

II
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobecW. C.w odniesieniu do pkt. I wyroku środek karny w postaci przepadku korzyści majątkowej w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych;

III
w granicach zarzucanego w akcie oskarżenia czynuJ. B.uznał za winnego tego, że: w okresie od października 2007 roku daty bliżej nieustalonej do 24 listopada 2007 roku, wR.iK., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci nie mniej niż 20 kilogramów marihuany, w ten sposób, że nabywał kilkakrotnie poszczególne jej partie od innej ustalonej osoby, w celu dalszej odsprzedaży, tj. przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym w Dz.U. 2005.179.1485 w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33§1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwa) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, ustalając wartość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

IV
w granicach zarzucanego w akcie oskarżenia czynu, określonego w pkt 1G. Z.uznał za winnego tego, że: w okresie od września 2006 roku do końca września 2007 roku dat bliżej nieustalonych, wR.działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, wbrew przepisom ustawy dokonał wewnątrzwspólnotowego przywozu znacznej ilości środka odurzającego, tj. nie mniej niż 26 kilogramów marihuany w ten sposób, że nie mniej niż trzynastokrotnie, w ilości po co najmniej 2 kilogramy, przywiózł środek odurzający w postaci marihuany z Królestwa Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,tj. przestępstwa zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności i 360 (trzysta sześćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wartość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

V
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobecG. Z.w odniesieniu do pkt. IV wyroku środek karny w postaci przepadku korzyści majątkowej w kwocie 13000 (trzynaście tysięcy) złotych;

VI
G. Z.uznał za winnego dokonania zarzucanego w akcie oskarżenia czynu, określonego w pkt 2 z tą zmianą, że ustalił, iż posiadał przedmiotową amunicję w dniu 21 listopada 2012 roku i za to na podstawieart. 263 § 2 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone kary pozbawienia wolności połączył i wymierzyłG. Z.karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności;

VIII
w granicach zarzucanego w akcie oskarżenia czynuJ. R.uznał za winnego tego, że: w okresie od marca 2008 roku daty bliżej nieustalonej do 28 maja 2008 roku, wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowego przywozu znacznej ilości środków odurzających co najmniej 4 kilogramów marihuany, w ten sposób, że dwukrotnie przywiózł marihuanę z Królestwa Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tj. przestępstwa zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wartość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

IX
w granicach zarzucanego w akcie oskarżenia czynu, określonego w pkt 1P. D. (1)uznał za winnego tego, że: w okresie od stycznia 2004 roku daty bliżej nieustalonej do 19 marca 2004 roku, wR.w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci nie mniej niż 5 kilogramów marihuany, w ten sposób, że pięciokrotnie kupił po nie mniej niż 1 kilogramie od innej ustalonej osoby, w celu dalszej odsprzedaży, tj. przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym w Dz.U.2005.179.1485 w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 1(jeden) rok i 3 (trzy) miesiące pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny, ustalając wartość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

X
w granicach zarzucanych w akcie oskarżenia czynów, określonych w pkt 2,3,4,5,6P. D. (1)uznał za winnego tego, że: w okresie od marca 2008 roku do jesieni 2009 roku dat bliżej nieustalonych, wR.i innych miejscowościach, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowej, a w tym:

-w okresie od marca 2008 roku daty bliżej nieustalonej do 28 maja 2008 roku dwukrotnie nabył od innej ustalonej osoby łącznie nie mniej niż 4 kilogramy marihuany w celu dalszej odsprzedaży;
-w okresie od końca lipca 2008 roku do października 2008 roku dat bliżej nieustalonych sześciokrotnie nabył od innej ustalonej osoby łącznie nie mniej niż 12 kilogramów marihuany w celu dalszej odsprzedaży;
- na przełomie 2008 roku i 2009 roku dat bliżej nieustalonych dwukrotnie nabył od innej ustalonej osoby łącznie nie więcej niż 1 kilogram kokainy w celu dalszej odsprzedaży;
-w okresie od maja 2009 roku do września 2009 roku dat bliżej nieustalonych trzykrotnie sprzedał innej ustalonej osobie łącznie nie mniej niż 1500 gramów amfetaminy;
- w okresie drugiej połowy roku 2009 dat bliżej nieustalonych dwukrotnie nabył od innej ustalonej osoby łącznie nie więcej niż 1 kilogram kokainy;
tj. przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym w Dz.U.2005.179.1485 w zw. zart. 4§1kkw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzy) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i 300 (trzysta) stawek dziennych grzywny, ustalając wartość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

XI
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.orzeczone kary połączył i wymierzyłP. D. (1)karę 4 (cztery) lata pozbawienia wolności i 300 (trzysta) stawek dziennych grzywny, ustalając wartość jednej stawki na kwotę 20(dwudziestu) złotych;

XII
w granicach zarzucanych w akcie oskarżenia czynów, określonych w pkt 1 i 2

D.D.uznał za winnego tego, że: w okresie od końca lipca 2008 roku do 31 października 2008 roku dat bliżej nieustalonych, wR., wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy dokonał wewnątrzwspólnotowego przywozu środków odurzających, a w tym:

-w okresie od końca lipca 2008 roku do października 2008 roku dat bliżej nieustalonych nie mniej niż sześć razy przywiózł z Królestwa Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie mniej niż 12 kilogramów marihuany;
-w okresie 26 października 2008 roku do 31 października 2008 roku przywiózł z Królestwa Hiszpanii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie więcej niż 1 kilogram kokainy;
tj. przestępstwa zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 5 (pięć) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i 300 (trzysta) stawek dziennych grzywny, ustalając wartość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

XIII
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobecD.D.w odniesieniu do pkt. XII wyroku środek karny w postaci przepadku korzyści majątkowej w kwocie 6000 (sześć tysięcy) złotych;

XIV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w tym:W. C.od dnia 21 listopada 2012r. do dnia 16 stycznia 2013r,J. B.od dnia 21 listopada 2012r. do dnia 16 stycznia 2013r.,G. Z.od dnia 21 listopada 2012r. do dnia 16 stycznia 2013r,J. R.od dnia 22 listopada 2012r. do dnia 16 stycznia 2013r,P. D. (1)od dnia 5 grudnia 2012r. do dnia 6 grudnia 2012r. orazD.D.od dnia 13 stycznia 2013r. do dnia 15 stycznia 2013r.;

XV
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. W.– Kancelaria Adwokacka wR.orazJ. G.– Kancelaria Adwokacka wR.kwoty po 1180,80 (jeden tysiąc sto osiemdziesiąt złotych osiemdziesiąt groszy) wraz z podatkiem VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym:W. C.iJ. R.z urzędu, a nadto na rzecz adw.M. S. (1)– Kancelaria Adwokacka wR.kwotę 738,00 (siedemset trzydzieści osiem złotych) wraz z podatkiem VAT tytułem zwrotu kosztów obrony udzielonej oskarżonemuP. D. (1)z urzędu.

XVI
zwolnił w całości oskarżonych od ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Od powyższego wyroku apelacje wnieśli obrońcy oskarżonychW. C.,G. Z.,J. R.,P. D. (1),D.D.,J. B..
Obrońca oskarżonegoW. C.zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyśćW. C.. Zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania karnego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj.art. 7 k.p.k.poprzez:

•

uznanie wyjaśnień oskarżonegoW. C.jako jedynie przyjętej przez niego linii obrony, zwłaszcza w kwestii jego jasnego oraz kategorycznego stanowiska w toku procesu, iż nie przyznaje się do zarzucanego mu czynu,

uznanie przez Sąd I instancji zeznań świadkaJ. C.- byłego konkubenta głównego świadka -A. H.za niewiarygodne podczas gdy, jasne, bezsprzeczne oraz klarowne zeznania owego świadka w sposób znaczący uwidaczniały rzeczywisty cel składanych przez wymienioną zeznań - zmarginalizowanie jej odpowiedzialności za udział w przestępczym procederze oraz uniknięcie przez wymienioną odpowiedzialności karnej,

2. naruszenieart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez bezkrytyczne przyznanie waloru wiarygodności zeznaniomA. H.podczas gdy jej zeznania są niespójne, ubogie w szczegóły, wewnętrznie sprzeczne zwłaszcza co do okoliczności oraz przebiegu zarzucanego przestępstwa oskarżonemuW. C.;
3.naruszenieart. 7 k.p.k.mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez naruszenie zasady bezpośredniości, poprzez zaniechanie dokonania przez Sąd I instancji bezpośredniego przesłuchaniaA. H., celem zweryfikowania przedstawianych przez świadka twierdzeń;
4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść poprzez uznanie, iż oskarżony swym zachowaniem wypełnił znamiona zarzucanego mu przestępstwa polegającego na uznaniu, iż oskarżonyW. C.w dniu 31 grudnia 2009 roku dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających, w ilości co najmniej 1 kilograma marihuany podczas gdy zebrany w przedmiotowym postępowaniu materiał dowodowy prowadzi do przeciwnych ustaleń.
Podnosząc powyższe, obrońca oskarżonegoW. C.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Ewentualnie wniósł o uchylenie powyższego wyroku celem ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Radomiu.
Obrońca oskarżonegoJ. B.zaskarżył powyższe orzeczenie w całości na korzyść oskarżonego. Zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, a toart. 7 k.p.k.iart. 424 § 1 k.p.k.poprzez taką ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która przeczy zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności:

a
pominięcie przy ocenie dowodu z zeznań świadkaA. H.:

-

że ukrywa się ona przed organami ścigania i wymiarem sprawiedliwości, o czym sąd wiedział, co jasno wynika z akt sprawy (t. VII, k. 1212-1213), a mimo to do tej okoliczności w uzasadnieniu się nie odniósł, wskazując jedynie, że nie mógł przesłuchać bezpośrednio świadka, ale nie wskazując, z jakiego powodu (s. 3 uzasadnienia wyroku),

że w sprawie II K 80/12 została skazana w związku ze złożeniem wyjaśnień na bardzo niską karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania,

że wskazałaJ. B.jako sprawcę dopiero w toku ostatniego w zasadzie z przesłuchania z dnia 26 listopada 2010r. wcześniej nie wspominając o nim ani słowa (pomimo, że składała wyjaśnienia począwszy od kwietnia 2010 r.),

faktu upływu czasu, to jest, że obciążająceJ. B.wyjaśnienia złożyła w listopadzie 2010r., a dotyczyły okresu 3 lata wcześniej - to jest 2007r., zaś świadek wskazywała dokładne ilości i ilość kursów, jakie odbyliJ.iR. C., żeby nabyć w Holandii marihuanę, którą odkupił, jak twierdziła w całości,J. B.,

faktu, że zeznań świadka w zakresie sprawstwaJ. B.nie potwierdza żaden inny dowód - inaczej niż w stosunku do innych oskarżonych w niniejszej sprawie.

b
pominięcie przy ocenie wszystkich dowodów w sprawie, żeJ. C.nie miał postawionych zarzutów dotyczących działalności związanej z oskarżonymi w niniejszej sprawie (notatka urzędowa - t. VI, k. 1126 i k.1119, także postanowienie o wyłączeniu materiałów do odrębnego prowadzenia: t. IV, k. 771-774), przy jednoczesnym ustaleniu sądu, żeJ. C.dopuścił się szeregu przestępstw(s. 1 - 5 uzasadnienia) i był trzonem przestępnego działania wszystkich osób (s. 9uzasadnienia),

c
dowolne stwierdzenie, że zeznania świadkaL. L.miejscami wzajemniesię wykluczają bez wskazania, o jakie fragmenty tych zeznań chodzi, codoprowadziło do stwierdzenia ich niewiarygodności.

Jednocześnie w zakresie tego zarzutu obrońca wskazał nowy fakt w oparciu oart. 427 § 3 k.p.k.: odwołanie złożonych wyjaśnień przezA. H.złożone przednotariuszem w dniu 20 sierpnia 2014 r. wR..
2. naruszenie przepisów postępowania, a toart. 391 § 1 k.p.k.poprzez odczytaniena rozprawie w dniu 10 marca 2014r. protokołów zeznań świadkaA. H.,i zaniechanie jej poszukiwań (także za granicą) i wezwań na rozprawę po 20 lutego2014r. (po pierwszej rozprawie), w sytuacji gdy sąd na nowo otworzył przewódsądowy i przez kolejne 4 miesiące prowadził postępowanie dowodowe wydającwyrok dopiero 30 czerwca 2014r., a jednocześnie obiektywnie świadek przebywaław Polsce w dniu 20 sierpnia 2014r. czego dowodzi wskazany w niniejszej apelacjidowód (podpis notarialnie poświadczony w Kancelarii Notarialnej wR.).
W zakresie tego zarzutu obrońca wskazał nowy fakt w oparciu o art. 427 § 3k.p.k.: odwołanie złożonych wyjaśnień przezA. H.złożone przednotariuszem wR.w dniu 20 sierpnia 2014r.
3. naruszenieart. 2 § 2 k.p.k.iart. 167 k.p.k.poprzez brak inicjatywy dowodowej:

a
mającej na celu weryfikację sprawstwaJ. B., a to brak przesłuchania świadkaR. C.i brak jakiejkolwiek inicjatywy sądu w tym zakresie, przy jednoczesnym ustaleniu sądu, że marihuanę, którą w całości kupiłJ. B.odJ. C.przywoził ten ostatni razem zR. C.,

b) zmierzającej do ustalenia kręgu odbiorców narkotyków, jakieJ. B.kupiłodJ. C., co ma znaczenie dla kwalifikacji prawnej czynu, i winnoprowadzić sąd do ewentualnego skazania za posiadanie narkotyków, a nieuczestnictwo w obrocie nimi.
Na podstawieart. 452 § 2 k.p.k.w zw. zart. 427 § 3 k.p.k.obrońca oskarżonego wskazał nowe fakty w sprawie i wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci oświadczenia świadkaA. H.z podpisem notarialnie poświadczonym
złożonego przed notariuszemU. D.w Kancelarii Notarialnej wR.przyul. (...)w dniu 20 sierpnia 2014r. na okoliczność jego treścito jest zanegowania prawdziwości wszystkich swoich wcześniejszych zeznań iwyjaśnień, jak i na okoliczność faktu, iż świadek 20 sierpnia 2014 r. przebywała wR..
Obrońca oskarżonegoJ. B.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Obrońca

G. Z.iD.

D.zaskarżył przedmiotowe orzeczenie Sądu Okręgowego w przedmiocie winy oskarżonegoG. Z.co do czynu określonego w pkt IV wyroku oraz w przedmiocie kary co do czynu określonego w pkt VI wyroku oraz w przedmiocie winy oskarżonegoD.D.w przedmiocie czynów określonych w pkt XII wyroku.
Obrońca oskarżonych zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu:
1. obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie naruszenieart. 5 § 2 i 7 k.p.k., w przypadku gdy zinterpretowano na niekorzyść oskarżonych wszelkie wątpliwości przeprowadzając dowolną ocenę materiału dowodowego.
2. błąd w ustaleniach Sądu polegający na uznaniu, że zeznaniaA. H.nie budzą żadnych wątpliwości i są w 100 % wiarygodne.
3. niewspółmierność wymierzonej oskarżonemuG. Z.kary za czyn określony w pkt. VI wyroku zakwalifikowany zart. 263 § 2 k.k.przejawiającą się w jej bezwzględnym charakterze.
Podnosząc powyższe, obrońca oskarżonych wniósł o uchylenie wyroku o karze łącznej w stosunku do oskarżonegoG. Z.i uchylenie sprawy w przedmiocie rozpoznania czynu określonego w pkt. IV wyroku do ponownego rozpoznania, wymierzenie oskarżonemu za czyn określony w pkt. VI wyroku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.
Nadto obrońca wniósł o uchylenie wyroku co do oskarżonegoD.D.i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Obrońca wniósł również o uzupełnienie materiału dowodowego i zaliczenie w jego poczet oświadczeniaA. H.złożonego na piśmie w formie kopii poświadczonej przez notariusza i podpisem złożonym przezA. H.przed notariuszem.
Obrońca oskarżonegoJ. R.zaskarżył powyższe orzeczenie w całości na korzyśćJ. R.. Zarzucił:
1. obrazę przepisów prawa procesowego przez:
a) naruszenieart. 410 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k., mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez dowolną, oderwaną od zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę dowodu z zeznańA. H.i bezkrytyczne obdarzenie ich wiarą, podczas gdy jej zeznania są nierzetelne, nieobiektywne, a nadto wewnętrznie sprzeczne, ubogie w szczegóły, zarówno w zakresie dat przedmiotowych zdarzeń oraz zachowania oskarżonegoJ. R., co przy konsekwentnym ukrywaniu się przezA. H.przed organami ścigania oraz niemożności zweryfikowania podawanych przez nią okoliczności w znaczący sposób wpływa na brak ich wiarygodności,
b) naruszenieart. 7 k.p.k.mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez naruszenie zasady bezpośredniości, przejawiające się w zaniechaniu dokonania przez Sąd Okręgowy bezpośredniego przesłuchania głównego świadka -A. H., co w zupełności uniemożliwiło zweryfikowanie przedstawianych przez wymienioną okoliczności oraz w sposób znaczący wpłynęło na możliwość obrony oskarżonego,
c) naruszenieart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 92 k.p.k.mające wpływ na treść wydanego orzeczenia polegające na jednostronnej i niekorzystnej dla oskarżonego ocenie zebranego w sprawie materiału poprzez:

•

nie przyznanie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w których konsekwentnie oraz kategorycznie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu,

uznanie zeznań świadka przesłuchiwanego w toku postępowaniaJ. C.za niewiarygodne, podczas gdy wymieniony świadek w sposób jednoznaczny wskazywał, iżA. H.jest osobą nieobiektywną, a treść składanych przez nią zeznań jest w zupełności pozbawiona wiarygodności oraz, iż jedynym celem składania obciążających zeznań przez wymienioną było uniknięcie przez nią tymczasowego aresztowania oraz uniknięcie grożącej jej kary pozbawienia wolności;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na uznaniu, iż oskarżonyJ. R.w okresie od marca 2008 roku daty bliżej nie ustalonej do 28 maja 2008 roku dokonał wewnątrzwspólnotowego przewozu środków odurzających w ilości co najmniej 4 kilogramów marihuany podczas gdy prawidłowa ocena całokształt materiału dowodowego, nie daje podstaw do poczynienia powyższych ustaleń.
Końcowo obrońca oskarżonegoJ. R.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku celem ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Radomiu.
Obrońca oskarżonegoP. D. (1)adw.M. S. (2)zaskarżył powyższy wyrok jednocześnie zarzucając:
1. obrazę przepisów postępowania tj.art. 4, art. 5 § 2, art. 7 i art. 424 § 1 k.p.k.przez jednostronną i dowolną ocenę materiału dowodowego, rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, uwzględnienie wyłącznie okoliczności dla oskarżonego niekorzystnych z pominięciem tych przemawiających na jego korzyść, niewskazanie w uzasadnieniu okoliczności popełnienia zarzuconych oskarżonemu czynów.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów przeprowadzonych w sprawie nie pozwalała na przyjęcie takich ustaleń.
Obrońca oskarżonegoP. D. (1)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego oświadczeniaA. H., której podpis został poświadczony przez notariuszaU. D.za rep. A. nr 7526/2014, na okoliczność, iż zeznania złożone przez tegoż świadka w postępowaniu przygotowawczym nie polegały na prawdzie.
Obrońca oskarżonegoP. D. (1)adw.M. S. (1)zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj.:
1.art. 391 § 1 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k.w zw. zart. 6 ust 3 pkt d) Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 rokupoprzez przeprowadzenie jedynego dowodu obciążającego oskarżonego - z zeznań świadkaA. H., z naruszeniem zasady bezpośredniości kontaktu sądu orzekającego z przeprowadzonymi na rozprawie głównej dowodami i uniemożliwienie zarówno oskarżonemu, jak i jego obrońcy zadawania pytań świadkowi celem weryfikacji jego zeznań, co w konsekwencji naruszało prawa oskarżonego do aktywnej obrony;
2.art. 366 § 1 k.p.k.poprzez zaniechanie przesłuchania bezpośrednio przed Sądem świadkaA. H., co uniemożliwiło wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności ustalenie skąd świadek posiada wiedzę i stanowczo twierdzi, iż oskarżonyP. D. (1)nabywał odJ. C.narkotyki w celu dalszej odsprzedaży;
3. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na przyjęciu, iż oskarżonyP. D. (1)wielokrotnie nabywał odJ. C.narkotyki w celu dalszej odsprzedaży w sytuacji, gdy poza gołosłownym, niezweryfikowanym na etapie postępowania sądowego twierdzeniem świadkaA. H.w tym zakresie, brak jest jakichkolwiek dowodów tę okoliczność potwierdzających.
Wskazując na powyższe, obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Wniesione apelacje są bezzasadne i to w stopniu oczywistym i – jako takie – nie zasługują na uwzględnienie.
Mając na uwadze fakt, że sformułowane w środkach odwoławczych zarzuty są w przeważającej mierze tożsame ze sobą, Sąd Apelacyjny uznał za celowe łączne ustosunkowanie się do tych zarzutów.
Odnosząc się zatem do postawionych w apelacjach obrońców oskarżonych zarzutów obrazy prawa procesowego, a mianowicieart. 2, 4, 5 § 2, 7, 167, 366 § 1, 410 i 424 k.p.k., stwierdzić należy, iż są całkowicie bezzasadne. W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy orzekając w niniejszej sprawie procedował w pełni prawidłowo, nie uchybiając normom zarówno z zakresu prawa procesowego, jak i materialnego. W toku postępowania zostały wyjaśnione – zgodnie z nakazem płynącym z dyspozycji przepisuart. 366 § 1 k.p.k.– wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy poczyniłw oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4, 5 i 7 k.p.k., a swoje stanowiskow sposób wyczerpujący uzasadnił w pisemnych motywach wyroku sporządzonych zgodniez wymogamiart. 424 § 1 k.p.k.– w szczególności Sąd ten wskazał w uzasadnieniu, które fakty uznał za udowodnione lub też nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym.
Odnośnie zarzutu naruszeniaart. 2 § 2 k.p.k.wskazać należy, że przepis tennie może stanowić samodzielnej podstawy apelacji. Formułuje on zasadę prawdy materialnej,a więc dyrektywy o charakterze ogólnym, której przestrzeganie jest gwarantowanew przepisach szczegółowych, zwłaszcza tych nakazujących lub zakazujących dokonywania określonych czynności w odpowiedniej sytuacji procesowej i dopiero wskazanie naruszenia tych konkretnych norm może uzasadniać zarzut apelacyjny (por. wyrok SN z dnia5 października 2010 roku, III KK 370/09, LEX nr 844464; postanowienie SN z dnia17 kwietnia 2007 roku, V KK 79/07, LEX nr 280729).
Nie mają racji skarżący, gdy zarzucają Sądowi I instancji naruszenie zasady obiektywizmu (art. 4 k.p.k.) i dowolną ocenę dowodów (art. 7 k.p.k.), poprzez przyjęcie za wiarygodne jedynie dowodów obciążających oskarżonych, a pominięcie dowodów dla nich korzystnych. Sąd orzekający miał w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w toku postępowania, zarówno te dla oskarżonych niekorzystne, jak i te przemawiające na ich korzyść.
Przypomnieć należy, że przepisart. 4 k.p.k.stanowi jedną z ogólnych zasad rządzących procesem karnym, a mianowicie zasadę obiektywizmu, a ponieważ przedmiotem uchybień zarzucanych w apelacji mogą być jedynie konkretne normy nakazujące lub zakazujące dokonywania określonych czynności w danych sytuacjach procesowych, to zarzut obrazy wskazanego przepisu nie może stanowić podstawy apelacji (por. wyrok SA w Lublinie z dnia 23 czerwca 2004 roku, II AKa 140/04, LEX nr 145869; postanowienie SN z dnia 16 marca 2001 roku, V KKN 19/99, LEX nr 51668).
Z analizy materiału dowodowego wynika, że Sąd Okręgowy nie powziął jakichkolwiek wątpliwości natury faktycznej co do okoliczności przypisanychW. C.,J. B.,G. Z.,J. R.,D.D.,P. D. (1)przestępstw. W związku powyższym, nie mogło dojść do naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k., statuującego zasadę

    in dubio pro reow procesie karnym

    .Zarzut obrazy tego przepisu mógłby bowiem zostać skutecznie podniesiony przez skarżących tylko wówczas, gdyby Sąd Okręgowy dopatrzył się wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych lub wykładni prawa, których usunąć się nie da i wątpliwości te rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonych. Taka sytuacja procesowa w tej sprawie nie miała jednak miejsca, zaś odmienny, subiektywny pogląd autorów apelacji jest w tej kwestii bez znaczenia. Dla oceny, czy nie została naruszona omawiana reguła nie są bowiem miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd

    meritirzeczywiście powziął wskazane wyżej wątpliwości, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. Treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wskazuje bowiem, aby Sąd ten przedstawił swoje wątpliwości i nie mogąc ich usunąć rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonych.
Nie można zgodzić się z autorami apelacji, którzy twierdzą, iż Sąd Okręgowy w procesie dochodzenia do ustaleń faktycznych postępował wbrew treści 410k.p.k., a więc, że oparł się jedynie na fragmencie zgromadzonych w sprawie dowodów, a zaprezentowana przez tenże Sąd ich ocena wykracza poza zakreślone przepisemart. 7 k.p.k.granice sędziowskiej swobody ocen, wkraczając w dowolność.
Sąd Okręgowy omówił i przeanalizował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zgromadzone w sprawie dowody. W sposób logiczny wyjaśnił przy tym, dlaczego zebrane w sprawie dowody uznał za wiarygodne i wskazujące na sprawstwo oskarżonych przypisanych im przestępstw oraz dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym, w zakresie, w jakim oskarżeni negowali popełnienie tych przestępstw. SprawstwoW. C.,J. B.,G. Z.,J. R.,P. D. (1),D.D.wynika w głównej mierze z zeznańA. H., a ich ocena zyskała aprobatę sądu odwoławczego. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku spełniają wymogi określone wart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego nie sposób zgodzić się ze skarżącymi, że Sąd I instancji oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, dopuścił się naruszeniaart. 7 k.p.k.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 roku, WRN 149/90, LEX nr 20454), przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., jeśli tylko:

-

jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy;

stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających, zarównona korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego;

jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

Wszystkie powyższe wymogi Sąd I instancji spełnił. Wywody skarżących zawartew apelacjach przedstawiają natomiast alternatywną wersję oceny dowodów i stanowiąjedynie czystą polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego, nie popartą żadnymi logicznymi argumentami i – jako takie – nie są one w stanie spowodować uwzględnienia zarzutu obrazyart. 7 k.p.k.
Sąd Okręgowy kompleksowo przeanalizował zeznaniaA. H..OskarżeniW. C.,J. B.,G. Z.,J. R.,P. D. (1),D.D.pojawiali się w zakresie opisywanych przez nią okoliczności dotyczących popełnienia szeregu czynów zabronionych. Zdaniem Sądu Apelacyjnego brak jakichkolwiek powodów, dla których świadek miałaby niezgodnie z prawdą pomawiać oskarżonych o dokonanie przypisanych im przestępstw, także z perspektywy korzyści procesowych, które zapewniaart. 60 § 3 i 4 k.k.
Nie sposób także zgodzić się z zarzutem obrazyart. 92 k.p.k.Naruszenie tego przepisu może bowiem polegać na pominięciu jakiejś okoliczności ujawnionej w toku rozprawy, bądź też oparcie ustaleń faktycznych na okoliczności w jej toku nieujawnionej. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.
Obrońcy oskarżonychW. C.,J. B.,G. Z.,J. R.,P. D. (1),D.D.zarzucili Sądowi I instancji naruszenie zasady bezpośredniości poprzez zaniechanie przesłuchaniaA. H.przed Sądem Okręgowym.
Przede wszystkim podnieść należy, że nie można mówić o naruszeniuart. 391 k.p.k.polegającym na odczytaniu zeznań świadka, wówczas gdy ustawa wprost zezwala sądowi na takie postąpienie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2003r. sygn. akt III KK 110/03, R-OSNKW 2003, poz. 2722). Niewątpliwie takie zezwolenie jest przejawem preferowania zasad szybkości i ekonomiki procesowej nad zasadą bezpośredniości.
Sąd Apelacyjny podziela stanowisko utrwalone w orzecznictwie i doktrynie, że przepisart. 391 § 1 k.p.k.należy interpretować celowościowo, a zatem przeszkoda powinna być realną, dość trwale istniejąca, rzeczywiście uniemożliwiająca przybycie świadka i jego bezpośrednie przesłuchanie przed Sądem. Przy spełnieniu tych przesłanek możliwe jest odczytanie zeznań świadka bez względu na ich wagę dla postępowania, nawet bez zgody stron (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2014r. sygn. akt III KK 117/14,z dnia 20 sierpnia 2014r. sygn. akt II KK 204/14).
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy wyczerpał przewidziane przez prawo procesowe czynności zmierzające do usunięcia przeszkody uniemożliwiającej stawiennictwo świadka. Po wpłynięciu w dniu 2 sierpnia 2013r. aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie, jeszcze przed wyznaczeniem pierwszego terminu rozprawy, Sąd Okręgowy w Radomiu podjął czynności mające na celu ustalenie miejsca pobytuA. H.(k. 968). Nie odniosły one jednak pozytywnych rezultatów.
Bezsporne jest to, że głównym dowodem obciążającym oskarżonych są zeznaniaA. H.złożone w toku postępowania przygotowawczego. Relacje świadka –wobec faktu ukrywania sięA. H.przed organami ścigania – nie mogły zostać zweryfikowane poprzez jej bezpośrednie przesłuchanie w fazie judykacyjnej procesu karnego. Po złożeniu obszernych zeznań w postępowaniu przygotowawczymA. H.zaprzestała kontaktów z organami procesowymi, wyjechała za granicę, ukrywała się, była poszukiwana listem gończym (k. 995). Liczne czynności podjęte przez Sąd I instancji w zakresie sprowadzenia świadka na rozprawę w celu jej przesłuchania nie doprowadziły do ujawnienia miejsca pobytu świadka wobec niemożności doręczenia jej wezwania. W świetle powyższego, wystąpiła w sprawie ważna przyczyna braku stawiennictwaA. H.na rozprawie, niezależna od sądu orzekającego, pozwalająca na odczytanie zeznań tego świadka w trybieart. 391 § 1 k.p.k., do którego doszło na rozprawie w dniu 10 marca 2014r.(k. 1219v). W przekonaniu sądu odwoławczego, skorzystanie przez Sąd z możliwości, jakie stwarza omawiany przepis było w pełni zasadne.
To, że Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazał, z jakiego powoduA. H.nie została przesłuchana bezpośrednio przed Sądem I instancji nie
nie ma żadnego wpływu na treść zapadłego w sprawie wyroku. Poza tym powody, dla których Sąd Okręgowy ujawnił zeznania tego świadka w trybieart. 391 § 1 k.p.k.wskazane zostały przecież w protokole rozprawy z dnia 10 marca 2014r. (k. 1219v).
Całkowicie chybiony pozostaje zarzut skarżących (w szczególności obrońcy oskarżonegoJ. B.), że uczyniono zbyt mało, abyA. H.mogła zostać przesłuchana bezpośrednio przed Sądem tj. nie podjęto czynności zmierzającej do ustalenia adresu jej pobytu za granicą, jak i doręczenia wezwania. W orzecznictwie przyjmuje się, iż sam fakt przebywania świadka za granicą upoważnia sąd do skorzystania z dyspozycjiart. 391 § 1 k.p.k.i odczytania jego zeznań. Uprawnienie to nie napotyka jakiegokolwiek ograniczenia poprzez to, że waga odczytywanych zeznań jest kluczowa dla prowadzonego procesu. Wobec faktu prawdopodobnego pobytu świadka za granicą, jej ukrywania się przed organami ścigania, istniała trwała przeszkoda rzeczywiście uniemożliwiająca przybycie tego świadka do Sądu i jej bezpośrednie przesłuchanie.
Podkreślić należy, że nie można również mówić o obrazieart. 391 § 1 k.p.k., jeżeli sąd mimo szeregu czynności, nie jest w stanie ustalić miejscu aktualnego pobytu świadka, a żaden przepis nie nakazuje mu podjęcia jeszcze jakiejś szczególnej inicjatywy w celu odnalezienia go. Możliwość odczytania zeznań stanowi przy tym wyjątek od zasady ustności rozprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2010r. sygn. akt II KK 284/10).
Również Sąd Apelacyjny w Lublinie podjął próbę wezwania tego świadka na rozprawę odwoławczą, jednakże dokonanie czynności procesowych z udziałemA. H.– tak jak przed Sądem Okręgowym - było z przyczyn obiektywnych niemożliwe. Z ustaleń poczynionych przez sąd odwoławczy wynika, żeA. H.nie przebywa w miejscu zamieszkania, jej aktualne miejsce pobytu nie jest znane, od sierpnia 2013r. jest osobą poszukiwaną listem gończym, prawdopodobnie przebywa na terenie Wielkiej Brytanii (zwrot wezwania z adnotacją „awizowano powtórnie, nie podjęto w terminie” k. 1669, pismo Komisariatu Policji II wR.z dnia 28 kwietnia 2015 roku, k. 1658, pismo Prokuratury Okręgowej w Katowicach Wydział V Śledczy k. 1633).
Ostatecznie Sąd Apelacyjny w dniu 26 maja 2015r. uchylił swoje postanowienie z dnia 17 lutego 2015 roku w przedmiocie dopuszczenia dowodu z zeznań świadkaA. H.z uwagi na fakt, iż dowodu tego nie dało się przeprowadzić z powodu ukrywania się świadka przed organami ścigania (k. 1679v).
Nie można zaakceptować stanowiska skarżących, że brak bezpośredniego przesłuchaniaA. H.przed Sądem Okręgowym doprowadziło do naruszenia prawa do obrony oskarżonych (art. 6 k.p.k.).
Jedną z podstawowych zasad procesu karnego jest zasada prawa do obrony. Zasada ta została podniesiona do rangi zasady konstytucyjnej (art. 42 ust. 2 Konstytucji RP). Znajduje również swoje miejsce w traktatach międzynarodowych regulujących zagadnienia praw człowieka.
Art. 6 k.p.k.przewiduje prawo do obrony w sensie materialnym, rozumiane jako prawo do przeciwstawiania się tezie oskarżenia poprzez składanie wyjaśnień i realizację uprawnienia do składania wniosków, w tym także dowodowych w toku całego procesu, we wszystkich jego fazach, jak i prawo do obrony w sensie formalnym, rozumiane jako prawo do korzystania z pomocy obrońcy. W postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem oskarżeni i ich obrońcy podejmowali czynności procesowe w ramach realizacji przyjętej linii obrony. Nie zostali oni w żaden sposób ograniczeni w możliwości kwestionowania dowodów zebranych w niniejszej sprawie.
Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni podziela stanowisko zawarte w orzeczeniu Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014r. sygn. akt II AKa 391/14, z którego wynika, że „każde skorzystanie z możliwości wskazanych wart. 391 § 1 k.p.k.siłą rzeczy uniemożliwia stronom zadawanie pytań świadkowi, lecz jeśli decyzja o skorzystaniu z możliwości przewidzianej w tym przepisie znajduje swoje uzasadnienie tj. zachodzi choćby jedna z sytuacji w nim wskazanych, nie można utożsamiać jej z naruszeniem prawa do obrony”. W rozważanej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Poza tym stosowanie przez sąd procedury przewidzianej w ustawie nie może być oceniane jako naruszenie prawa do obrony (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 31 maja 2012r. sygn. akt II AKa 123/12).
Nie jest trafny podniesiony przez obrońcęG. Z.iD.D.zarzut zaniechania przeprowadzenia przez Sąd I instancji konfrontacji. Dokonanie czynności procesowych z udziałemA. H., a zatem także ewentualnej jej konfrontacji z oskarżonymi było z przyczyn obiektywnych niemożliwe.Art. 172 k.p.k.nie nakłada na sąd obowiązku przeprowadzenia konfrontacji świadków w każdym wypadku sprzeczności, lecz tylko w sytuacji, gdy może to przyczynić się do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2001r. sygn. akt III KKN 484/99, Prok. i Pr. – wkł. 2001/9/5). Przeprowadzenie lub nieprzeprowadzenie konfrontacji pozostawione jest ocenie organu procesowego co do celowości tej czynności w konkretnej sprawie. W tym konkretnym przypadku nie zachodziła potrzeba, aby przeprowadzić konfrontację z udziałemA. H.. Zaznaczyć należy, że wprawdzie obrońcy sprzeciwili się odczytaniu zeznań świadka, to także nie wnosili o przeprowadzenie konfrontacji z udziałemA. H.. Podnoszenie w apelacji zaniechania przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy konfrontacji nie jest zasadne.
Wbrew stanowisku skarżących, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał możliwość pozytywnej weryfikacji zeznańA. H.. Jej relacje w zakresie okoliczności dokonania przez oskarżonychW. C.,J. B.,G. Z.,J. R.,P. D. (1),D.D.przestępstw zustawy o przeciwdziałaniu narkomaniitj. między innymi dokonania wewnątrzwspólnotowego przywozu znacznej ilości środków odurzających z Królestwa Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nadto uczestniczenia w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych (art. 55 ust. 1 i 3 oraz art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. z 2012r. Nr 124) są – w ocenie Sądu Apelacyjnego - zgodne z prawdą i znajdują odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym.
To, że zeznaniaA. H.stanowiły jedyny dowód na powiązanie oskarżonych z przypisanymi im przestępstwami nie oznacza, że był on niewystarczający do czynienia jednoznacznych ustaleń w tym zakresie, nawet w sytuacji braku możliwości przeprowadzenia tego dowodu na rozprawie. Szereg innych okoliczności opisanych przez tego świadka dało się pozytywnie zweryfikować częścią pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. W przekonaniu sądu odwoławczego, trafnym jest wniosek o braku racjonalnych podstaw faktycznych do kwestionowania wartości dowodowej relacji świadka odnoszącej się do oskarżonych, zwłaszcza że przeciwnych argumentów w tym zakresie nie dostarczyli sami oskarżeni oraz ich obrońcy.
W tym miejscu podnieść należy, że skarżący w swoich apelacjach wnieślio przeprowadzenie dowodu z dokumentu z postaci oświadczenia świadkaA. H.z notarialnie poświadczonym podpisem złożonym przed notariuszem w dniu 20 sierpnia 2014r. między innymi na okoliczność zanegowania prawdziwości jej wcześniejszych zeznańi wyjaśnień. W dniu 26 maja 2015r. Sąd Apelacyjny na podstawieart. 170 § 1 pkt. 1 k.p.k.oddalił wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z treści oświadczeniaA. H.z dnia 20 sierpnia 2014 roku na okoliczność treści jej zeznań w sprawie z uwagi na to, iż przeprowadzenie tego dowodu jest niedopuszczalne w myślart. 174 k.p.k.(k. 1679v). Zgodnie z tym przepisem dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub zeznań świadka nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych. Wszelkiego rodzaju oświadczenia świadka składane na piśmie, zapiski oraz notatki nie są dowodem w sprawie, ponieważ nie spełniają wymogów stawianych dla protokołu.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem obrońcyW. C., że dowód z zeznańA. H.to dowód z pomówienia. RelacjeA. H.zostały poddane przez Sąd Okręgowy ocenie ze szczególną wnikliwością, z ostrożnością. Znalazło to potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia (str. 8-24). Sąd Okręgowy nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do prawdziwości składanych przez nią zeznań, jak również co do stanu psychicznego świadka, jej zdolności postrzegania lub odtwarzania spostrzeżeń. O wiarygodności złożonych przez nią zeznań świadczyć może to, żeA. H.swoimi zeznaniami obciążyła nie tylko obce jej osoby, ale także członków swojej rodziny, w tym swojego byłego konkubentaJ. C.. Ujawniła także swój udział w przestępczym procederze, za co została skazana wyrokiem Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 18 kwietnia 2013r. w sprawie sygn. akt II K 80/12. Jej zeznania były podstawą do przedstawienia zarzutów wielu osobom, a następnie skierowania aktów oskarżenia przeciwko między innymi oskarżonym w niniejszej sprawie.
W toku postępowania przygotowawczego swoje zeznaniaA. H.złożyław trybieart. 60 § 3 i 4 k.k.Współpracując z organami ścigania ujawniła informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnianiu przestępstw oraz ich istotne okoliczności tj. szczegóły dotyczące przestępczego procederu między innymi przywozu znacznej ilości środków odurzających z Królestwa Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także uczestnictwa oskarżonych w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych.
PoczątkowoA. H.wskazywała w swoich zeznaniach tylko naJ. C.- inicjatora przestępczych działań, później podawała dane poszczególnych sprawców, ujawniła role, jakie każdy z nich odegrał, w miarę możliwości wskazywała między innymi na daty przestępczych zachowań, ilość narkotyków, które zostały przywożone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie były wprowadzane do obrotu. Na prawdziwość jej twierdzeń wpłynął również fakt, żeA. H.była wielokrotnie świadkiem transakcji związanych z przywozem narkotyków na teren Rzeczypospolitej Polskiej. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącymi, że zeznaniaA. H.były ubogie w szczegóły, niespójne, wewnętrznie sprzeczne. Nawet jeżeli w zeznaniachA. H.są pewne rozbieżności, to mając na uwadze obszerność złożonych przez nią zeznań, wiadomym jest, że taka ilość przekazanych przez świadka informacji mogła spowodować drobne sprzeczności co do szczegółów dotyczących okoliczności popełnianych przestępstw. Nie można zapomnieć, że świadek na tablicach poglądowych rozpoznała między innymiW. C.,D.D.,J. R.,J. B..
Nie ulega wątpliwości, że przedstawiając organom ścigania istotne informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnianiu przestępstw oraz okoliczności ich popełnienia,A. H.liczyła na złagodzenie kary, a nawet warunkowe zawieszenie jej wykonania. Treść zeznań złożonych przezA. H.spowodowało między innymi skierowanie wobec niej aktu oskarżenia. Nie można zgodzić się zatem z twierdzeniem, że zeznaniaA. H.obciążające oskarżonych miały na celu uniknięcie przez nią odpowiedzialności karnej. Za swoje czyny skazana została przecież na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 4 (odpis wyroku w sprawie II K 80/12 k. 1173-1211). Z uwagi jednak na uchylanie się skazanej od dozoru kuratora, postanowieniem Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 23 października 2013r. sygn. akt II Ko 199/13 zarządzono wobec niej wykonanie kary dwóch lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem tego Sądu z dnia 18 kwietnia 2013r. w sprawie II K 80/12 (k. 998).
Zdaniem sądu odwoławczego, w rozważanej sprawie dowód z zeznań tego świadka został oceniony przez Sąd I instancji z poszanowaniem reguł określonych wart. 7 k.p.k.,art. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k.w powiązaniu z innymi dowodami i w kontekście całości okoliczności ujawnionych i ustalonych w toku niniejszego postępowania.
Tymczasem apelacje wywiedzione przez obrońców oskarżonych nie dostarczają przekonujących i logicznych argumentów, które powyższy pogląd mogłyby skutecznie podważyć. Lektura środków odwoławczych uprawnia do konstatacji, że naruszenie przez Sąd Okręgowy przepisuart. 7 k.p.k.polegało między innymi na uznaniu za niewiarygodne tych wyjaśnień oskarżonych, w których zaprzeczyli, aby popełnili zarzucone im przestępstwa. Za takową z pewnością nie sposób uznać odwołanie się skarżących do wyjaśnień oskarżonych oraz stwierdzenia, że - w ich ocenie - zasługują one na wiarę. Wątpliwym jest również powoływanie się na brak wiarygodności zeznańA. H., czy też przyjęcie za prawdziwe zeznańJ. C.. Brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do prawdziwości relacjiA. H.w zakresie czynów przypisanych oskarżonym.
TwierdzenieW. C.o tym, że oskarżony nie widział czy nie znałA. H.nie może świadczyć o tym, że nie popełnił on przypisanego mu czynu. Świadek okazała w trakcie eksperymentu procesowego domW. C.i podała, że przemycił on dlaJ. C.marihuanę. Świadek nie miała żadnych wątpliwości co doW. C.jako osoby, która przywiozła z Holandii 1 kg marihuany, zeznała, że otrzymał za to kwotę 1000 zł. Słusznie Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne zeznaniaA. H., w których wskazała na rolęW. C.w przestępczym procederze.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem obrońcy oskarżonegoJ. R., że brak jest bezsprzecznych dowodów mogących potwierdzić, żeJ. R.dopuścił się przypisanego mu czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.Sąd Okręgowy dokonując ustaleń faktycznych oparł się przede wszystkim na zeznaniachA. H.złożonych w toku postępowania przygotowawczego, które obdarzył wiarygodnością. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, do odmiennej oceny zeznańA. H.aniżeli dokonana przez Sąd Okręgowy nie prowadzi wyeksponowana w apelacji obrońcy oskarżonegoJ. R.treść wyjaśnień wymienionego, który nie przyznałsię do popełnienia przypisanego mu przestępstwa.
A. H.w swoich obszernych zeznaniach wskazała konkretnie okres (marzec 2008r. do 28 maja 2008r.), w którymJ. R.dokonał wewnątrzwspólnotowego przywozu znacznej ilości środków odurzających (4 kg marihuany) z Królestwa Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Świadek miała świadomość tego, żeJ. C.zaproponowałJ. R.przywóz z Holandii narkotyków. Wskazana przezA. H.graniczna data 28 maja 2008r., do której oskarżonyJ. R.miał dokonywać przewozu narkotyków, w ocenie sądu odwoławczego nie może wzbudzać wątpliwości i nie jest złośliwym przejawem mającym na celu pomówienie oskarżonegoJ. R.. SkoroJ. R.został już prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 23 września 2008r. sygn. akt II K 134/08 za czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniipopełniony w dniu 29 maja 2008r., to słusznie – w świetle treści relacjiA. H.– Sąd Okręgowy przyjął w stanie faktycznym, że czyn popełniony przezJ. R.został popełniony w okresie od marca 2008r. do 28 maja 2008r. Od 29 maja 2008r.J. R.odbywał karę pozbawienia wolności w innej sprawie.
Podkreślić należy, że w toku postępowania przygotowawczego na przestrzeni dwóch lat (od 27 kwietnia 2010r. do 19 lipca 2012r.) świadekA. H.kilkanaście razy składała obszerne zeznania dotyczące przestępczej działalności oskarżonych. Fakt złożenia przezA. H.zeznań przeciwkoJ. B.dopiero w dniu 26 listopada 2010r. tj. trzy lata od przypisanego oskarżonemu czynu nie umniejsza prawdziwości jej zeznań. Poza tym trzeba mieć na uwadze fakt, żeA. H.obawiała się sprawców przestępstw, dlatego w czasie pierwszych przesłuchań nie podawała danych wszystkich oskarżonych, w tym między innymiJ. B..
Sąd Okręgowy na str. 21 uzasadnienia zaskarżonego wyroku odniósł się do zeznańJ. C.uznając je za niezgodne z prawdą wobec treści zeznań złożonych przezA. H.. ZeznaniaJ. C.nie miały istotnego wpływu na treść prawidłowego rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego.
Kwestionowanie oceny zeznańL. L.przez obrońcę oskarżonegoJ. B.również nie jest trafne. Zeznania tego świadka nie były dowodami bezpośrednio obciążającymi oskarżonegoJ. B.. Nie wskazanie przez Sąd Okręgowy, dlaczego zeznania świadkaL. L.miejscami wzajemnie się wykluczały, w żaden sposób nie wpłynęło na odpowiedzialność karnąJ. B..
A. H.nie miała żadnych wątpliwości co do osobyJ. B., który kilkakrotnie nabywał odJ. C.środki odurzające w postaci marihuany (nie mniej niż 20 kg marihuany), a następnie je sprzedawał. Jej zeznania są – w ocenie Sądu Apelacyjnego - w pełni wystarczające dla przypisaniaJ. B.popełnienie czynu zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym w Dz.U.2005.179.1485 w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.Aby przypisać oskarżonemu popełnienie tego czynu, nie było konieczne ustalenie przez Sąd Okręgowy tożsamości odbiorców nabytych odJ. C.narkotyków. Z relacjiA. H.jasno wynika, żeJ. B.wynajmował na przedmieściachK.dom, w którym narkotyki były odbierane i przechowywane (k. 42). Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że pojęcie uczestniczenia w obrocie, o jakim mowa w art. 56 ust. 1 ustawy z 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, odnosi się nie tylko do zachowań związanych z bezpośrednim przekazywaniem środków odurzających innej sobie, ale także do zachowań składających się na funkcjonowanie takiej osoby w obrocie – np. magazynowanie środków czy też udostępnianie lokalu, w którym ma dojść do wprowadzenia środków do obrotu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2011r. sygn. akt V KK 288/10). W świetle powyższego, brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do wyczerpania przezJ. B.przestępstwa uczestnictwa w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających opisanego wart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym w Dz. U. 2005.179.1485 w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Nadto podkreślić trzeba, że obrońca oskarżonegoJ. B.w toku postępowania sądowego nie wnosił o przesłuchanie świadkaR. C.na okoliczność popełnienia przezJ. B.przypisanego mu czynu, nie domagał się ustalenia kręgu odbiorców narkotyków, jakieJ. B.nabył odJ. C.. Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego w Krakowie zawarte w wyroku tego Sądu z dnia 12 kwietnia 2000r. sygn. akt II AKa 6/00: „Niestosowne jest zarzucanie w apelacji, że sąd pierwszej instancji nie dopuścił rozmaitych dowodów, skoro zgłaszający ten zarzut nie domagał się wówczas dopuszczenia tych dowodów, a nawet oświadczył, że nie żąda uzupełnienia przewodu, więc zgodził się, by wyrok zapadł na podstawie tych dowodów, które zostały przeprowadzone”. Na marginesie podnieść należy, że z akt śledztwa sygn. akt V Ds. 44/12 wyłączono materiały dowodowe dotycząceR. C., bowiem nie było znane jego miejsce pobytu (k. 868).
„W wypadku, gdy strona nie składa stosownych wniosków dowodowych, powinność sądu wynikająca zart. 167 k.p.k.powstaje tylko wtedy, gdy dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych uzależnione jest od przeprowadzenia dowodu, o którym sąd powziął informację i którego przeprowadzenie jest w ogóle możliwe. Tej inicjatywy sądu nie można mylić z funkcją śledczą realizowaną poprzez poszukiwanie dowodów w procesie udowadniania sprawstwa i winy oskarżonego” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2015r. sygn. akt V KK 318/14). W ocenie Sądu Apelacyjnego, w procedowaniu Sądu Okręgowego nie sposób dostrzec wskazanego przez obrońcę oskarżonegoJ. B.i mogącego mieć wpływ na treść wyroku uchybienia polegającego na zaniechaniu przesłuchania w charakterze świadkaR. C..
Nie ma racji obrońcaP. D. (1), że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie wskazał szczegółowo okoliczności popełnienia przezP. D. (1)przypisanych mu czynów. Daty oraz okoliczności nabycia przezP. D. (1)środków odurzających zostały omówione w stanie faktycznym. Przebieg przypisanychP. D. (1)przestępstw Sąd Okręgowy w przeważającej mierze ustalił na zeznaniachA. H., które w pełni podzielono. Była ona bezpośrednim świadkiem zawierania transakcji dotyczących obrotu narkotykami między jej konkubentemJ. C.aP. D. (1). To z relacji świadkaA. H.wynika, żeP. D. (1)nabywał odJ. C.narkotyki w celu dalszej ich odsprzedaży („On przyjeżdżał po te narkotyki do nas do domu. Ja byłam tylko świadkiem tych transakcji, te narkotyki on odbierał odJ.w mojej obecności k. 7v, „Z kokainy, która należała doJ.większość kupiłD. P.” k. 12, „ Z 4 kilogramówP. D. (2)kupił wszystko. Odbierał te narkotyki u nas w domu, byłam przy tym….Rozliczał się z nimJ..D.z tego co wiem sprzedawał dalej te narkotyki, lecz nie wiem poprzez kogo” k. 9v, „J.powiedział mi, żeD.jest chętny do kupowania marihuany i żeJ.znowu zacznie jeździć do Holandii” k. 9).
Bezsporne jest to, żeP. D. (1)swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym w Dz.U.2005.179.1485 w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.W okresie od stycznia 2004r. do 19 marca 2004r.P. D. (1)uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami narkotyków w postaci marihuany nie mniej niż 5 kg marihuany, przy czym nabył on je pięciokrotnie odJ. C.po ok. 1 kg w celu dalszej odsprzedaży. Następnie w okresie od marca 2008r. do jesieni 2009r.P. D. (1)uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych (zeznaniaA. H.k. 7-7v,9-10,12-19,42v-43v). Argumentacja skarżącego przedstawiona w środku odwoławczym jest zatem chybiona.
Nie jest zasadny podniesiony przez skarżących (między innymi obrońców oskarżonychW. C.,J. R.,P. D. (1)) zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut ten jest ściśle związany z zarzutami naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania i jest pochodną odmiennej oceny dowodów, dokonanej przez skarżących we wniesionych środkach odwoławczych, której sąd odwoławczy w żadnej części nie podziela.
Zarzut ten mógłby być uznany za zasadny, gdyby oceny i wnioski wyprowadzone przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiadały prawidłowości logicznego rozumowania. Mógłby zatem być skuteczny jedynie w razie wykazania, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy, jak również doświadczenia życiowego i logiki dopuścił się sąd orzekający, w dokonanej przez siebie ocenie dowodów. Apelacje obrońców oskarżonych takich wymogów jednak nie spełniają, a istota zarzutów sprowadza się do lansowania, opartej jedynie na korzystnych dla oskarżonych dowodach, z pominięciem całości przeprowadzonych dowodów, do których odniósł się Sąd Okręgowy.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, dowody, które trafnie zostały obdarzone wiarą przez Sąd Okręgowy, dały podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych zaprezentowanych w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, także tych kontestowanych przez skarżących.
Sąd Apelacyjny podziela ocenę prawną zachowania oskarżonychW. C.,J. B.,G. Z.,J. R.,P. D. (1),D.D.i argumentację z nią związaną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 28-33).
Zaskarżenie rozstrzygnięcia o winie z mocyart. 447 § 1 k.p.k.powoduje zaskarżenie całości wyroku. Konsekwencją zaś przypisania winy w wyroku skazującym jest zawsze rozstrzygnięcie co do kary (art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.). W tej sytuacji wobec zaskarżenia przez obrońców oskarżonychW. C.,J. B.,G. Z.,J. R.,P. D. (1),D.D.całości wyroku, należy się w tym miejscu w kontekście powyższych apelacji odnieść do wymierzonych oskarżonym za przypisane im czyny bezwzględnych kar pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Apelacyjnego, także i w tej części orzeczenie Sądu Okręgowego jest prawidłowe. Sąd I instancji uzasadnił wymierzone przez siebie kary oskarżonym, zarówno w ich wymiarach jednostkowych, jak i łącznych.
Sąd Okręgowy w pisemnych motywach wyroku (strona 33-40 uzasadnienia) wskazał okoliczności, które spowodowały orzeczenie wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności oraz miały wpływ na ich wymiar, mając przy tym na względzie dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k., a także okoliczności, które – w świetleart. 33 § 3 k.k.– powinny zostać uwzględnione przez sąd przy ustalaniu wysokości stawki dziennej grzywny oraz reguły wymiaru kary łącznej określone wart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.Dokonana przez Sąd Okręgowy ocena i analiza tych okoliczności zasługuje na aprobatę Sądu Apelacyjnego.
Wymierzone wobec oskarżonych kary nie rażą swoją surowością w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., ani też nie są rażąco niewspółmiernie łagodne. W powyższej sprawie okoliczności obciążające znacząco przeważają nad łagodzącymi. Brak zatem podstaw do zmiany wyroku w tym zakresie.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego, orzeczone bezwzględne kary pozbawienia wolności są sankcją sprawiedliwą, uwzględniającą stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionych czynów, pozwalającą na osiągnięcie wobecW. C.,J. B.,G. Z.,J. R.,P. D. (1),D.D.korzystnych efektów poprawczych, powinny przy tym spowodować, iż oskarżeni zrozumieją naganność swojego postępowania i dalej pokierują swoim życiem w taki sposób, by ponownie nie naruszyć norm prawa karnego. Kary te, w należytym stopniu respektują również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra.
Chybiony jest zarzut obrońcyG. Z.odnośnie niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu za czyn zart. 263 § 2 k.k.bezwzględnej kary pozbawienia wolności.
Przypomnieć należy, że przestępstwo opisane wart. 263 § 2 k.k.zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Sąd Okręgowy wymierzając za ten czynG. Z.karę 6 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania orzekł ją w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.
Wbrew twierdzeniom obrońcyG. Z., wymierzoną oskarżonemu za przypisany czyn karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w żadnej mierze nie sposób uznać za rażąco niewspółmiernie surową.
Podkreślić jedynie należy, iż o rażącej niewspółmierności kary nie może być mowy w sytuacji, gdy sąd, wymierzając karę, uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami jej wymiaru, czyli wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary, nie zostały przekroczone w rozmiarach niedających się utrzymać w kontekście wymagań wynikających z ustawowych dyrektyw determinujących wymiar kary (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 1982 roku w sprawie Rw 542/82- LEX nr 19807).
Nie ma racji obrońcaG. Z., że zachowanie oskarżonego nie przemawia za orzeczeniem wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności. W przekonaniu sądu odwoławczego czyn zart. 263 § 2 k.k.polegający na posiadaniu bez wymaganego zezwolenia amunicji w postaci 5 naboi pistoletowych musi spotkać się z właściwą represją karną, a orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania byłoby orzeczeniem łagodnym.
Przede wszystkim wskazać należy, że instytucja warunkowego zawieszenia wykonania kary przewidziana wart. 69 k.k.jest instytucją o charakterze fakultatywnym, jej zastosowanie zależy od oceny Sądu. W przedmiotowej sprawie brak było okoliczności przemawiających za zastosowaniem tej instytucji.
Biorąc pod uwagę warunki i właściwości osobiste oskarżonego, sposób życia przed popełnieniem inkryminowanego czynu, a także uprzednią trzykrotną karalność, w stosunku do oskarżonego nie można wyprowadzić pozytywnej prognozy kryminologicznej, zaś kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie będzie wystarczająca dla wdrożenia oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego.
Orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania mogłoby zostać odebrane w społeczeństwie jako wyraz pobłażliwości dla przestępców popełniających przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu. Względy na społeczne oddziaływanie kary oznaczają potrzebę wymierzenia takiej kary, która odpowiada społecznemu poczuciu sprawiedliwości, daje gwarancję skutecznego zwalczania przestępczości, tworzy atmosferę zaufania do obowiązującego systemu prawnego.
Reasumując powyższe rozważania, nie sposób zarzucić Sądowi I instancji wymierzenia oskarżonemuG. Z.za czyn zart. 263 § 2 k.k.rażąco surowej kary pozbawienia wolności.
Na potrzeby niniejszego postępowania wywołano opinie sądowo-psychiatryczne dotyczące niektórych oskarżonych. UJ. B.,G. Z.,D.D.iP. D. (1)nie rozpoznano choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego ani innego zakłócenia czynności psychicznych. W okresie popełnienia przypisanych im czynów mieli zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia czynówi kierowania swoim postępowaniem (k. 593-594, 597, 602-603, 749-751).
W świetle powyższego, nie podlegają uwzględnieniu wnioski autorów apelacjio zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od dokonania zarzucanych imw akcie oskarżenia czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Odnośnie wniosków obrońców oskarżonychJ. B.,G. Z.,D.D.,P. D. (1)wskazanych w apelacjach tj. o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci oświadczenia świadkaA. H.z podpisem notarialnie poświadczonym, Sąd Apelacyjny wypowiedział się na rozprawie w dniu 26 maja 2015r. (k. 1679v).
Nie dostrzegając uchybień określonych wart. 439 k.p.k.i wart. 440 k.p.k.podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelacje obrońców oskarżonych za oczywiście bezzasadne.
Rozstrzygnięcie o zasądzeniu na rzecz adw.G. W.i adw.J. G.wynagrodzenia za obronę oskarżonychW. C.iJ. R.sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym uzasadnia przepisart. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze(Dz.U. z 2002 roku, Nr 123, poz. 1058 z późn. zm.), zaś jego wysokość znajduje oparcie w treści§ 14 ust. 2 pkt 5 i § 16w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 roku, Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).
Orzeczenie o zwolnieniu oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych i ustaleniu,że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa zapadło w oparciu o przepisart. 624 § 1 k.p.k., gdyż – w ocenie Sądu Apelacyjnego – sytuacja materialna oskarżonych nie pozwala na uiszczenie przez nich tych należności.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł, jak w wyroku.