Sąd Okręgowy w Białymstoku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 212/13
Data wyroku: 2015-02-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Antoni Drożdża, Anna Hordyńska, Izabela Komarzewska
Słowa kluczowe: Zabójstwo, Rozbój
Podstawa prawna: art. 148 § 2 pkt 2 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k., art. 280 § 1 k.k., art. 280 § 2 k.k., art. 157 § 1 k.k., art. 157 § 2 k.k.

Sygn. akt III K 212/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 lutego 2015 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku III Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSO Anna Hordyńska
Sędzia;  SSO Izabela Komarzewska
Ławnicy Antoni Drożdża
Witalis Andrzej Laszkiewicz
Ewa Sawicka
Protokolant Paulina Stachurska
przy udziale Prokuratora Piotra Grębowskiego
po rozpoznaniu dnia 18.02.2014 r., 25.03.2014 r., 6.05.2014 r., 25.06.2014 r., 28.07.2014 r., 18.09.2014 r., 14.10.2014 r., 28.01.2015 r. sprawy

1.P. B. (1)urodzonego (...)wB., synaM.iJ.z d.S.

2.D. K.urodzonego (...)wB., synaR.iJ.z d.K.

oskarżonych o to, że:
I. W dniu 2 maja 2013 r. wB., działając wspólnie i w porozumieniu zD. K.usiłował dokonać rozboju na szkodęI. K.w ten sposób,że wszedł do jegomieszkania nr (...)przyul. (...), zażądał wydania 100 złi gdy po odmowie ich wydaniaD. K.odszedł przeszukać inne pomieszczenia, używając niebezpiecznego narzędzia w postaci noża kuchennego i godząc sięna spowodowanie śmierci, pięciokrotnie uderzył pokrzywdzonego w prawe podbrzusze,dwa razy w pośladek, kilkanaście razy w prawe udo i w tył obu podudzi, powodując rany kłute podbrzusza z uszkodzeniem jelit i pęcherza moczowego, krwawieniem wewnętrznymi zapaleniem otrzewnej, uszkodzenie tętnicy pośladkowej górnej, tętniaki rzekome tętnicy biodrowej i prawej udowej, co stanowiło chorobę realnie zagrażającą życiu, sprowadziło wstrząs urazowo – krwotoczny i spowodowało hospitalizację z unieruchomieniem,które predysponowało do rozwinięcia ropnego zapalenia płuc, skutkującego niewydolnością wielonarządową, będącą przyczyną zgonu pokrzywdzonego w dniu 9 czerwca 2013 r.,przy czym zamiaru zaboru w celu przywłaszczenia rzeczy nie zrealizował,gdyż pokrzywdzony nie miał wartościowych przedmiotów,
tj. o czyn zart. 148 § 2 pkt 2 k.k.w zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.wobecP. B. (1)i o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.wobecD. K.
a ponadtoP. B. (1)oskarżonego o to, że:
II. W dniu 6 kwietnia 2013 r. wB., działając wspólnie i w porozumieniuz nieustaloną osobą dokonał rozboju na szkodęA. K. (1)w ten sposób,że wyważając drzwi wejściowe do jegomieszkania nr (...)przyul. (...)wdarł się do wewnątrz, zażądał wydania 100 zł, a po odmowie ich wydania bił pokrzywdzonego rękoma po twarzy i uderzył go niebezpiecznym narzędziem w postaci noża prawą rękę, uszkadzając ścięgna prostowniki III i IV palca, co naruszyło czynności narządów ciałana czas powyżej 7 dni, po czym zabrał w celu przywłaszczenia telefony komórkowe marekS.iN.warte 150 zł oraz 70 zł,
tj. o czyn zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zb. zart. 193 k.k.
III. W dniu 26 kwietnia 2013 r. wB., działając wspólnie i w porozumieniuz nieustaloną osobą usiłował dokonać rozboju na szkodęA. K. (1)w ten sposób,że wszedł do jegomieszkania nr (...)przyul. (...), uderzył śpiącego tam pokrzywdzonego pałką w głowę, zażądał wydania pieniędzy i uderzał pokrzywdzonegow twarz, jednak zamiaru zaboru w celu przywłaszczenia rzeczy nie zrealizował,gdyż pokrzywdzony nie miał wartościowych przedmiotów,
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.
IV. W dniu 1 maja 2013 r. wB.działając wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną osobą usiłował dokonać rozboju na szkodęA. K. (1)w ten sposób,że przed blokiem nr(...)przyul. (...)uderzył pokrzywdzonego pięścią w nos, zażądał wydania pieniędzy i uderzał pokrzywdzonego w twarz, jednak zamiaru zaboru w celu przywłaszczenia rzeczy nie zrealizował, gdyż pokrzywdzony nie miał wartościowych przedmiotów, w wyniku czego pokrzywdzony doznał otarcia naskórka głowy w okolicy ciemieniowo – skroniowej, co naruszyło czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni,
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.
I. OskarżonychP. B. (1)iD. K.uznaje za winnych tego,że w dniu 2 maja 2013 r. wB., działając wspólnie i w porozumieniu usiłowali dokonać rozboju na szkodęI. K.w ten sposób, że weszli do jegomieszkania nr (...)przyul. (...), po czymP. B. (1)zażądał wydania100 zł i gdy po odmowie ich wydaniaD. K.odszedł przeszukać inne pomieszczenia,P. B. (1)używając niebezpiecznego narzędzia w postaci noża kuchennego i godząc się na spowodowanie śmierci, pięciokrotnie uderzył pokrzywdzonego w prawe podbrzusze, dwa razy w pośladek, kilkanaście razy w prawe udo i w tył obu podudzi, powodując rany kłute podbrzusza z uszkodzeniem jelit i pęcherza moczowego, krwawieniem wewnętrznym i zapaleniem otrzewnej, uszkodzenie tętnicy pośladkowej górnej, tętniaki rzekome tętnicy biodrowej i prawej udowej, co stanowiło chorobę realnie zagrażającą życiu, sprowadziło wstrząs urazowo – krwotoczny i spowodowało hospitalizacjęz unieruchomieniem, które predysponowało do rozwinięcia ropnego zapalenia płuc, skutkującego niewydolnością wielonarządową, będącą przyczyną zgonu pokrzywdzonegow dniu 9 czerwca 2013 r., przy czym zamiaru zaboru w celu przywłaszczenia rzeczynie zrealizowali, gdyż pokrzywdzony nie miał wartościowych przedmiotów,
tj. czynu zart. 148 § 2 pkt 2 k.k.w zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.wobecP. B. (1)i czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.wobecD. K.i za to:
1/ oskarżonegoP. B. (1)na mocyart. 148 § 2 pkt 2 k.k.w zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.skazuje a na mocyart. 148 § 2 pkt 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności,
2/ oskarżonegoD. K.na mocyart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.skazuje, a na mocyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.
II. OskarżonegoP. B. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zpkt. IIz tym,że czyn ten kwalifikuje zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.i za to na mocyart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.skazuje go, a na mocyart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
III. OskarżonegoP. B. (1)uznaje za winnego popełnienia czynów opisanychw pkt. III i IV i za to:
1/ za czyn opisany wpkt. IIIna mocyart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.skazuje go,a na mocyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
2/ za czyn opisany wpkt. IVna mocyart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zb.zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.skazuje go, a na mocyart. 14 § 1 k.k.w zw.zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności.
IV. Na mocyart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.wymierza oskarżonemuP. B. (1)karę łączną 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności.
V. Na mocyart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemuP. B. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 2 maja 2013 r. do dnia 4 lutego 2015 r..
VI. Na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 2 k.k.,art. 73 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemuD. K.na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat oddając go w tym okresie pod dozór kuratora.
VII. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz:
1/ adwokataK. S. (1)kwotę 1980 zł (tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt złotych) oraz 23% podatku VAT od wyżej wymienionej kwoty tytułem kosztów obrony z urzędu oskarżonegoP. B. (1).
2/ adwokataM. Z.kwotę 1680 zł (tysiąc sześćset osiemdziesiąt złotych) oraz 23% podatku VAT od wyżej wymienionej kwoty tytułem kosztów obronyz urzędu oskarżonegoD. K..
IX. Zwalnia oskarżonychP. B. (1)iD. K.od kosztów sądowych.
SSO Anna Hordyńska  SSO Izabela Komarzewska
Antoni Drożdża Witalis Andrzej Laszkiewicz Ewa Sawicka
III K 212/13

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
I. K.mieszkał ze swoim synemA. K. (1)oraz zK. S. (2)wB.przyul. (...). Jego żonaA. K. (2)zamieszkiwała z drugim synem -K. K. (2)wB.przyul. (...). Na tym samym osiedlu mieszkałP. B. (1).
W dniu 6 kwietnia 2013 r.A. K. (1)przebywał w mieszkaniu, w mieszkaniu był również jego ojciecI.orazK. S. (2). Drzwi do mieszkania były zamknięte, było godzina ok. 10 rano,A. K. (1)akurat przygotowywał sobie posiłek.
W pewnym momencieP. B. (1), który był razem z innym dotychczas nieustalonym mężczyzną, wyważył kopniakiem drzwi do mieszkania, po czym obaj mężczyźni weszli do niego. Mężczyźni zażądali od obecnych w domu wydania pieniędzy, obaj zażądali 100 zł ewentualnie telefonu. Obecni w mieszkaniu mężczyźni odpowiedzieli napastnikom, że nie mają pieniędzy. WówczasP. B. (1)podszedł doA. K. (1)i zaczął okładać go pięściami. KiedyP. B. (1)przestał zadawać ciosy pięściąA. K. (1), wziął ze stołu nóż kuchenny do krojenia chleba. Był to nóżo długości 15 cm.P. B. (1)usiłował zadaćA. K. (1)cios nożem w udo, jednakA. K. (1)zasłonił się ręką i ostrze noża trafiło w jego rękę. WychodzącP. B. (1)powiedziałA. K. (1), że przyjdzie jeszcze po pieniądze. Podczas tego zdarzenia napastnicy zabrali z mieszkania dwa telefony komórkowe – jedenmarki S.o wartości 150 zł, drugimarki N.o wartości 70 złotych.
Na skutek zranienia nożemA. K. (1)doznał obrażeń ciała w postaci uszkodzeń ścięgien prostowników III i IV palca prawej ręki, co stanowiło naruszenie czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni.
W dniu 26 kwietnia 2013 r.P. B. (1)ponownie zaatakowałA. K. (1). Przyszedł razem z nieustalonym mężczyzną do mieszkaniaA.iI. K.o 8 rano.A. K. (1)jeszcze spał i miał kołdrę naciągniętą na głowę.P. B. (1)miał przy sobie pałkę drewnianą i uderzył niąA. K. (1)w głowę.A. K. (1)obudził się. Drugi mężczyzna, który towarzyszyłP. B. (1)zapytał o pieniądze. KiedyA. K. (1)odpowiedział, że nie ma pieniędzy,P. B. (1)zaczął zadawaćA. K. (1)ciosy ręką w twarz.Drugi z mężczyzn powiedział, że się spieszy i obaj mężczyźni wyszliz mieszkania nie zabierając niczego.
Ostatnie zdarzenie z udziałemP. B. (1)iA. K. (1)miało miejsce w dniu 1 maja 2013 r.
Tego wieczoru, kiedy około godziny 19.00A. K. (1)wracał do mieszkania,w którym przebywała jego matka,P. B. (1)podszedł do niego, był w towarzystwie nieustalonego mężczyzny.P. B. (1)uderzyłA. K. (1)pięścią w nos.A. K. (1)próbował zatamować krew, mężczyźni żądali wydania pieniędzy. Drugi z mężczyzn stał obok i wyzywałA. K. (1)wulgarnymi słowami. KiedyA. K. (1)oznajmił napastnikom, że nie ma przy sobie pieniędzy znowu został uderzony przezP. B. (1)kilkakrotnie pięścią w twarz. Odchodząc mężczyźni groziliA. K. (1), że jeśli przyjdą następnego dnia pomiędzy 17 a 19 „to będzie gorzej’.Na skutek zdarzeniaA. K. (1)doznał otarcia naskórka głowy co spowodowało naruszenie czynności narządu ciała na czas nie przekraczający 7 dni.
W dniu 2 maja 2013 r.D. K.spotkał się zP. B. (1). Postanowili wspólnie pójść do mieszkaniaI. K.. W mieszkaniu przebywał jedynieI. K., był pod wpływem alkoholu.
P. B. (1)zażądał odI. K.wydania pieniędzy. Kiedy ten odpowiedział, że nie ma pieniędzy,P. B. (1)zaczął krzyczeć, wywrócił szafkę.W tym czasieD. K.udał się do drugiego pokoju w poszukiwaniu pieniędzy.W międzyczasieP. B. (1)zaatakowałI. K..P. B. (1)zadawałI. K.ciosy nożem w okolice ud, pośladków i podbrzusza.KiedyI. K.leżał już na ziemiP. B. (1)przewrócił na niego szafę.W tym momencie do pokoju, w którym przebywali obaj mężczyźni wróciłD. K.. Kiedy zobaczył krew wydobywającą się z ranI. K.przestraszył się i postanowił opuścić mieszkanie. Obaj mężczyźni wyszli z mieszkania niczego z niego nie zabierając. Pozostawili w mieszkaniu rannegoI. K..
Na miejsce przybyłK. K. (2)- synI. K.. Powiadomił swoją matkę, która przyszła do mieszkania i wezwała pomoc.
I. K.został przewieziony do szpitala, stwierdzono liczne rany kłute penetrujące do otrzewnej, uszkodzenie jelita i pęcherza moczowego. Liczne doznaneprzez pokrzywdzonego obrażenia doprowadziły do rozwinięcia sie wstrząsu urazowo – krwotocznego, z kolei wywołane licznymi obrażeniami długotrwałe unieruchomieniei hospitalizacja predysponowały do rozwinięcia się zapalenia płuc.I. K.zmarłw szpitalu w dniu 9 czerwca 2013 r. o godzinie 17.30.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań świadkówA. K. (2)(k. 474-475,A. K. (1)(k. 475-476, 7v-9, 108v-109v, 347-347v),K. K. (2)(k. 476),S. Ś. (1)(k. 476-477, 295v),K. G. (1)(k. 545, 293v),W. B.(k. 623v-624),K. O.(k. 718),R. S.(k. 800-801 częściowo wyjaśnień oskarżonychP. B. (1)(k. 473, 118-119,127-128, 137-137v, 373) iD. K.(k. 473-474, 122,122v, 131, 141-141v) oraz innych dowodów zgromadzonych w sprawie.
Przesłuchiwany po raz pierwszy w toku postępowania przygotowawczego oskarżonyP. B. (1)przyznał się częściowo do popełnienia zarzucanych mu czynów.
Wyjaśnił, że w przeszłościA. K. (1)wybił szybę w oknie mieszkaniajego koleżankiK.która mieszka wB.przyul. (...). Podał,że kiedy był w towarzystwie swojej koleżanki spotkałA. K. (1)i ten przyznał się do wybicia szyby i obiecał, że zwróci koszty naprawy okna. Kiedy jednakA. K. (1)nie zapłacił, on postanowił odzyskać należność.P. B. (1)wyjaśnił, że kilkakrotnie upominał się o pieniądze uA. K. (1), nie bił go jednak.
Składając wyjaśnienia w dniu 3 maja 2013 r. podał, że pierwszy raz uderzyłA. K. (1)około dwa miesiące wstecz w okolicach bloku(...). Podał jednak, że był wówczas sam, uderzyłA. K. (1)otwartą dłonią w twarz, aA. K. (1)obiecał, że odda pieniądze, kiedy jego dziadek otrzyma zasiłek z MOPSu.
P. B. (1)wyjaśnił, że kolejne spotkanie miało miejsce w mieszkaniuA. K. (1), jego zdaniem miało to miejsce w jego urodziny tj. w dniu 3 kwietnia 2013 r..P. B. (1)wyjaśnił, że wówczas również był sam, kiedy przyszedł do mieszkania drzwi były uchylone zatem wszedł i zapytał starszego mężczyznę oA. K. (1).Podał, żeA. K. (1)spał, więc go obudził i zapytał o pieniądze.A. K. (1),jak wynika z relacjiP. B. (1)podał wczorajszą datę, on wówczas on wziął leżący obok pasek i uderzył go nim kilka razy po nogach.
OskarżonyP. B. (1)zaprzeczył, jakoby dokonał pobiciaA. K. (1)w dniu 1 maja 2013 r..
Odnośnie zdarzenia z dnia 2 maja 2013 r. oskarżonyP. B. (1)wyjaśnił,że w tym dniu spotkał się zD. K.. Postanowił znowu pójść po pieniądzedoA. K. (1). OskarżonyP. B. (1)podał, że w mieszkaniu był starszy mężczyzna, rozmawiali, a w pewnym momencie ów starszy mężczyzna stał się agresywny, polecił mu w wulgarny sposób opuszczenie mieszkania, wstał z fotela i zaczął go popychać.P. B. (1)wyjaśnił, że w reakcji na takie zachowanie również popchnął mężczyznę tak, że tamten upadł na szafę, po czym upadł na podłogę.P. B. (1)podał, że przewrócił szafę na leżącego mężczyznę. Z wyjaśnieńP. B. (1)wynika, że w tym czasieD. K.poszedł do innego pokoju, a wówczas mężczyzna wyszedł spod szafy, wziął nóż ze stołu, skierował nóż w jego stronę i kazał mu wyjść z mieszkania.P. B. (1)podał, że zdenerwowany wyrwał mu nóż, szarpali się i on wówczas dźgnął mężczyznę kilka razy, po czym uderzył mężczyznę w twarz, a kiedy ten upadł kopnął go jeszcze kilkakrotnie.
Przesłuchiwany po raz kolejny odnośnie zdarzenia z dnia 6 kwietnia 2013 r. podał,że nie dokonał zaboru telefonów, nie wyważył drzwi, jedynie szarpał się z pokrzywdzonym. Nie posiadał przy sobie noża.
Jeszcze raz podkreślił, że jego zamiarem było odzyskanie długu za wybitą szybęw mieszkaniuK..
Odnośnie zdarzenia z dnia 26 kwietnia 2013 r. przyznał się, jednak podał, że był sam,a pokrzywdzonego uderzył paskiem.
Odnośnie zdarzenia z dnia 1 maja oskarżonyP. B. (1)wyjaśnił, że „wszystko się zgadza” oprócz daty, ponieważ zdarzenie miało miejsce, kiedy na zewnątrz był śnieg.
Opisując zdarzenie z 2 maja 2013 r. oskarżonyP. B. (1)wyjaśnił, że uderzył pokrzywdzonego nożem przypadkowo, wcześniej siłując się z nim. Podał, że nie miał zamiaru pozbawić pokrzywdzonego życia.
W toku dalszego postępowania, jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego, oskarżonyP. B. (1)skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień oraz z prawa do odmowy udzielania odpowiedzi na zadawane pytania.
Przesłuchiwany przed Sądem oskarżonyP. B. (1)przyznał się do czynówz pkt. II, III i IV, tj. do czynów popełnionych na szkodęA. K. (1), nie przyznał się do czynu z pkt. I. Skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Potwierdził swoje wyjaśnienia odnośnie czynów z pkt. II – IV, nie potwierdził wyjaśnień odnośnie czynuz pkt. I. Skorzystał z prawa do odmowy udzielania odpowiedzi na zadawane pytania.
OskarżonyD. K.wyjaśnił, że w dniu 2 maja 2013 r. spotkał sięzP. B. (1)i na jego prośbę udał się razem z nim do mieszkania w bloku(...)do mężczyzny o imieniu „C.” w celu odzyskania długu. Podał, że drzwi do mieszkania były otwarte, mężczyzna, którego zastali w mieszkaniu był pod wpływem alkoholu.D. K.wyjaśnił, żeP. B. (1)zażądał od mężczyzny 150 zł(jak podał „za jakieś szyby czy okna”), na co mężczyzna odpowiedział, że nie ma pieniędzy. Wówczas, jak podałD. K.,P. B. (1)zaczął krzyczeć, ze złości wywrócił jedną z szafek.D. K.wyjaśnił, że w tym czasie on udał się do innego pokoju, szukał pieniędzy, aby je wziąć dla siebie. W tym czasie słyszał hałasy (w tym odgłosy wywracanych mebli) dobiegające z pokoju, w którym pozostałP. B. (1)i drugi mężczyzna. Kiedy wyszedł z drugiego pokoju zobaczył że mężczyzna -C.leżyna podłodze, a z jednej z nóg leci krew. Przestraszył się wówczas, powiedziałP. B. (1), że wychodzi i wyszedł.
Przesłuchiwany po raz kolejny oskarżonyD. K.wyjaśnił, że nie miał świadomości, żeP. B. (1)ma nóż. Potwierdził dotychczasowe wyjaśnienia.Podał, że kiedy zobaczył kałużę krwi obok leżącego pokrzywdzonego przestraszył sięi wyszedł z mieszkania.
Przed sądem oskarżonyD. K.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Potwierdził swoje wyjaśnienia składane w postępowaniu przygotowawczym, skorzystał z prawa do odmowy udzielania odpowiedzi na zadawane pytania.
Obaj oskarżeni, tj. zarównoP. B. (1)jak iD. K.przyznali,że byli w mieszkaniuI. K., szukali pieniędzy, a następnie pozostawili rannego pokrzywdzonego samego w mieszkaniu.
Okoliczności odnalezienia rannegoI. K., jak również jego późniejszej hospitalizacji potwierdzają także dowody w postaci notatek urzędowych(k. 1, 3, 10), a także protokoły oględzin (k. 12-14, 22-24), materiał poglądowy (k. 17-20, 28-31) oraz zeznaniaK. K. (2), który opisał okoliczności odnalezienia ojcaw mieszkaniu.
ZeznaniaK. K. (2)pozostają w zgodzie z zeznaniamiA. K. (2), żonyI. K., która podała, że synK.powiadomił ją, że jego ojciec leżyw mieszkaniu i nie oddycha. Świadek podała, że udała się na miejsce, powiadomiła pogotowie ratunkowe i policję i usiłowała tamować krew wydostającą się z ranI. K..
Istotnym dowodem na okoliczność obrażeń, jakich doznałI. K.oraz przyczyn jego zgonu, który nastąpił w dniu 9 czerwca 2013 r. o godzinie 17.30jest protokół oględzin zwłok oraz opinia biegłych z zakresu medycyny sądowej,a także dokumentacja medyczna pokrzywdzonego (k. 185-196, 231-256, 339-341, 343-345) . Wynika z nich, że w karcie sekcyjnejKliniki (...)odnotowano rozpoznania: niewydolność krążeniowo oddechowa, mnogie zaopatrzone rany kłute podbrzusza i uda lewego, udar niedokrwienny.
Przy przyjęciu do szpitala uI. K.stwierdzono stan ogólny ciężki,w okolicy lewego podudzia około 5 ran klutych, 2 rany kłute pośladka prawego, około 12 ran kłutych uda prawego, rany na tylnej powierzchni obu podudzi, ranę ciętą wskaziciela prawej ręki, niewielką ranę nad lewym okiem. Stwierdzono drążenie trzech ran do jamy otrzewnej, liczne punktowe uszkodzenia jelita cienkiego, kilka punktowych uszkodzeń pęcherza moczowego, rozpoznano: liczne uszkodzenia jelita cienkiego, wstępnicy i pęcherza moczowego na skutek rany kłutej podbrzusza penetrującej do jamy otrzewnej, liczne inne rany cięte.
Biegli na podstawie dokumentacji medycznej oraz wyników sekcji zwłok stwierdzili, że przyczyną zgonuI. K.stała się niewydolność wielonarządowa,która rozwinęła się na tle niewydolności oddechowej w przebiegu ropnego zapalenia płuc. Zdaniem biegłych należy przyjąć istnienie pośredniego związku przyczynowego pomiędzy obrażeniami ciała stwierdzonymi uI. K.przy przyjęciu do szpitala a jego zgonem. Liczne doznane przez pokrzywdzonego obrażenia doprowadziły do rozwinięcia się wstrząsu urazowo – krwotocznego, z kolei wywołane licznymi obrażeniami długotrwałe unieruchomienie i hospitalizacja predysponowały do rozwinięcia do rozwinięcia się zapalenia płuc.
Analizując wyjaśnienia oskarżonych odnośnie przebiegu zdarzenia z dnia 2 maja 2013 r. w mieszkaniuI. K.Sąd doszedł do przekonania, że najbliższe prawdzie są pierwsze wyjaśnienia składane przez każdego z oskarżonych w toku postępowania przygotowawczego.
Obaj oskarżeni przyznali, że udali się wspólnie do mieszkania przy(...), obaj przyznali, żeP. B. (1)zażądał odI. B.pieniędzy. W tym miejscu warto zwrócić uwagę, żeD. K.określał pokrzywdzonego mówiąco nimC., co wydaje się zrozumiałe, z uwagi na to, że jest to drugie imięI. K..
Sąd dał wiarę wyjaśnieniomD. K., że w pewnym momencie udał się do drugiego pokoju w poszukiwaniu pieniędzy, tę wersję potwierdził również oskarżonyP. B. (1). Z relacji obu oskarżonych wynika, żeD. K.nie był bezpośrednim świadkiem tego, co wydarzyło się pomiędzyI. K.,a oskarżonymP. B. (1).
Sąd nie dał jednakże wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. B. (1),że przynajmniej początkowo rozmowa przebiegała w przyjaznej atmosferze, ponieważnie znajduje to odzwierciedlenia w wyjaśnieniachD. K., który twierdził,żeP. B. (1)od razu żądał wydania pieniędzy, krzyczał na pokrzywdzonego.
Sąd nie dał także wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. B. (1)odnośnie przyczyn zadania ranI. K.. Oskarżony twierdził, że to pokrzywdzony zaatakował go, a rany powstały na skutek szarpaniny. Wprawdzie na odnalezionymw mieszkaniu nożu odnaleziono ślady DNAI. K.iA. K. (1),nie mniej jednak, sam oskarżonyP. B. (1)przyznał, że dźgnąłI. K.nożem. W ocenie Sądu jednak nie polegają na prawdzie te jego wyjaśnienia,w których twierdzi, ze bronił się przed atakiemI. K..I. K.był od niego dużo starszy, był pod znacznym wpływem alkoholu (w jego krwi stwierdzono obecność alkoholu w stężeniu 2,27 promila - k. 154, 155), a zatem nielogiczne jest, że słabszy mężczyzna prowokuje niebezpieczne dla siebie zdarzenie, mając przy tym świadomość,że w mieszkaniu znajduje się jeszcze jeden ewentualny napastnik.
ŚwiadekW. B.zeznała, że była w mieszkaniuI. K., kiedy przyszli do niego oskarżeni. Jej zeznania nie były spójne, twierdziła, że wyszłaz mieszkania na polecenie oskarżonych i nie wie co się stało w mieszkaniu, później twierdziła, że widziała leżącegoI. K.i dopiero wtedy wyszła. Zeznała także, że kiedy z pokoju, w którym przebywałI. K.dobiegały odgłosy wywracanych mebli do pokoju w którym ona przebywała wszedłP. B. (1)i szukał pod łóżkiemA. K. (1).
Sąd z dużą ostrożnością oceniał te zeznania. Jak wskazano wyżej brak jest w nich spójności. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, żeW. B.zeznała, że w tym dniu spożywała alkohol razem zI. K., ale jednocześnie stwierdziła,że nie była pod silnym działaniem alkoholu. Skoro jednak we krwiI. K.stwierdzono ponad 2 promile alkoholu to nie sposób założyć, żeW. B.była trzeźwa. Ten argument, w kontekście pierwszych uzupełniających się wyjaśnień oskarżonych co do przebiegu zdarzenia, które są w swej treści odmienne od zeznańW. B.przemawia za przyjęciem tezy, że świadek albo nie odtwarza zdarzenia zgodnie z jego rzeczywistym przebiegiem z uwagi na stan upojenia alkoholem, albo treść zeznań spowodowana jest obawą przed ewentualną zemstą oskarżonegoP. B. (1).Warto przy tym zwrócić uwagę na fakt, żeW. B.nie była przesłuchiwanaw toku postępowania przygotowawczego. Sami oskarżeni twierdzili, żeI. K.w mieszkaniu był sam. Oskarżeni w swoich pierwszych wyjaśnieniach zgodnie podali,że oskarżonyP. B. (1)pozostał w pokoju zI. K., aD. K.udał sie do drugiego pokoju, co pozostaje w sprzeczności z wersjąW. B.. Świadka przed Sądem przesłuchano ponad rok po zdarzeniu. W tej sytuacji Sąd uznał, że nie przedstawiają one istotnej wartości dowodowej i nie mogą być podstawą ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzenia.
ŚwiadekA. K. (1)szczegółowo opisał wszystkie zdarzenia, kiedy toP. B. (1)dokonywał napaści na jego osobę. Zeznania te są konsekwentne, logiczne i spójne, a zatem sąd dał im wiarę. Zeznania te pozostają ponadto w zgodzie z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie a w szczególności potwierdzają je opinie biegłego z zakresu medycyny sądowej co do rodzaju i charakteru obrażeń, jakich pokrzywdzony doznałna skutek zdarzeń z 6 kwietnia 2013 r. (k. 353) i 1 maja 2013 r. (k. 102).
W trakcie przesłuchaniaA. K. (1)opisywał sprawców, jednego z nich określał jako „wysoki”. Podczas przesłuchania w dniu 3 maja 2013 r. (k 109v) rozpoznałna tablicy poglądowejP. B. (1)podając, że jest to ten mężczyzna,który dokonywał przestępstw na jego szkodę, a opisywał go jako tego wyższego.
Sąd dał w całości wiarę wyżej wskazanym zeznaniom świadkaA. K. (1). Brak jest jakichkolwiek zdaniem Sądu powodów, aby odmówić im przymiotu wiarygodności. Z tych względów nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. B. (1),który w odmienny sposób opisywał swoje relacje zA. K. (1). Zdaniem Sądu treść tych wyjaśnień stanowiła jedynie realizację przyjętej przez oskarżonego linii obrony.
Zeznania świadkówK. T.iK. G. (2)nie wniosłynic istotnego do sprawy. Nic nie wniosły do sprawy również zeznania ojcaP. B. (1)–M. B., który zeznał jedynie, że w dniu zatrzymaniaP. B. (1)wrócił do domu pod wpływem alkoholu. Zupełnie nieprzydatne są zeznania świadkaS. S. (2)(k. 691).
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. B. (1)odnośnie powodu, dla jakich żądał pieniędzy odA. K. (1)oraz odI. K..
P. B. (1)twierdził w toku całego postępowania, że jego zamiarem było odzyskanie wierzytelności, za wybitą szybę w mieszkaniu jego koleżankiK..
A. K. (1)zaprzeczył, jakoby dokonał wybicia jakiejkolwiek szyby.
K. G. (1)mieszka na(...). Z jej relacji wynika, że toP. B. (1)wybił szybę w jej mieszkaniu. W postępowaniu przygotowawczym składając zeznania nie potwierdziła jego tożsamości, ale wskazywała, że jego dziewczyna ma na imięS.. W tym miejscu warto zwrócić uwagę, że opisując przebieg wydarzeń z dnia 1 maja 2013 r. oskarżonyP. B. (1)wskazywał, że spędził ten dzień w towarzystwie swojej dziewczynyS. Ś. (2).K. G. (1)zeznała także, że nie rościła żadnych pretensji w związku z wybitą szybą.K. G. (1)potwierdziła swoje zeznaniaprzed Sądem, wskazała na sali rozpraw, że osobą, która wybiła jej szybę byłP. B. (1).
Przesłuchana w charakterze świadka w postępowaniu przygotowawczymS. Ś. (2)przyznała, że była w mieszkaniuK. G. (1)w związku wybitą szybą.Z jej relacji wynikało, żeK. G. (1)nie była pewna, że toP. B. (1)wybił jej szybę, natomiast przyznała, żeP. B. (1)obiecałK. G. (1), że zapłaci za naprawę okna. Przed SądemS. Ś. (2)twierdziła, że nic nie wie na temat wybitego okna, jednak potwierdziła ostatecznie swoje zeznania z postępowania przygotowawczego.
Z zeznańK. G. (1)wynika także, ze w jej klatce mieszka inna osobao imieniuK., jest toK. O., która mieszka piętro niżej.K. G. (1)zeznała, żeK. O.mówiła jej, że w jej mieszkaniu również została wybita szyba.
ŚwiadekK. O.zeznała, żeA. K. (1)wybił szybę w jej mieszkaniu. Podała, że poszła do niego w towarzystwieP. B. (1), aleA. K. (1)nie oddał jej pieniędzy i wówczas odstąpiła od zamiaru odzyskania odszkodowania. Podała, że koszt naprawy wyniósł niecałe 100 złotych. Podała, że wiadomo jej, żeP. B. (1)wybił szybę jej sąsiadce.
W ocenie Sądu wiarygodne są zeznania świadkówK. G. (1)iK. O.. Są one logiczne, spójne, świadkowie nie starali się w żaden sposób składać zeznań korzystnych dla którejkolwiek stron. W świetle tych zeznań Sąd uznał, że mimo tego,żeA. K. (1)zaprzeczał, jakoby wybił szybę zdarzenie to miało miejsce,jednakże jednocześnieK. O.nie zamierzała odzyskać odszkodowaniaza wybitą szybę, aP. B. (1)nie był upoważniony do dochodzenia ewentualnie należnych jej roszczeń.
W świetle wyżej omówionych dowodów zdaniem sądu nie ma wątpliwości co do tego, że działając w zamiarze zaboru mieniaP. B. (1)trzykrotnie zaatakowałA. K. (1), przy czym w momencie, kiedy zdarzenie miało miejsce w mieszkaniu pokrzywdzonego dokonał także zaboru dwóch telefonów.
Ustalając wartość i rodzaj mienia utraconego w tym dniu przez pokrzywdzonego Sąd oparł się na jego zeznaniach, które uznał w tej kwestii za wiarygodne.
Nie ulega również wątpliwości, że chronologicznie pierwsze zdarzenie miało miejsce w dniu 6 kwietnia 2013 r.. Data ta jest o tyle istotna, że w dniu 3 kwietnia 2013 r.P. B. (1)skończył 17 lat, a w swoich wyjaśnieniach kwestionował prawidłowość umiejscowienia w czasie zdarzeń z udziałem jego iA. K. (1). Należy jednak w tej mierze mieć na uwadze, że w tym dniu (6 kwietnia 2013 r.)A. K. (1)doznał poważnego urazu prawej ręki, na skutek ugodzenia go nożem przezP. B. (1), co znalazło odzwierciedlenie w zaświadczeniu lekarskim z hospitalizacji, jak również w treści opinii sądowo - lekarskiej, z której wynika, żeA. K. (1)przebywał w związku z tym urazemw szpitalu od 6 do 8 kwietnia 2013 r.. Te dowody pozwalają na bezsporne ustalenie,że do pierwszego zdarzenia doszło w dacie podanej przez pokrzywdzonego,tj. już po ukończeniu przezP. B. (1)17 lat.
W świetle wyżej omówionych dowodów nie ulega również wątpliwości,że w zamiarze zaboru mieniaP. B. (1)iD. K.udali się do mieszkaniaI. K., przy czym w czasie, kiedyD. K.penetrował inne części mieszkania w poszukiwaniu pieniędzy,P. B. (1)zraniłI. K.wielokrotnie nożem.
Oceniając zachowanie oskarżonegoP. B. (1)pod kątem oceny prawno – karnej jego czynów w pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii rzekomej chęci odzyskania wierzytelności za wybicie szyby, na co powoływał się w swoich wyjaśnieniach oskarżony.
Nawet przy przyjęciu, żeA. K. (1)wybił szybęK. O.,to nie sposób przyjąć, żeP. B. (1)działał w zamiarze odzyskania wierzytelności. Najistotniejszym dowodem w tej kwestii są zeznania samejK. O.,która zeznała, że nie upoważniałaP. B. (1)do rozmowy zA. K. (1)na temat pieniędzy, sama nie zamierzała uzyskać odszkodowania.
W tej sytuacji sąd uznał, że oskarżonyP. B. (1)nie działał w zamiarze odzyskania wierzytelności, fakt wybicia szyby był jedynie ewentualnym pretekstem,aby żądać pieniędzy odA. K. (1)iI. K.. Na taką ocenę zachowania oskarżonegoP. B. (1)wpływ ma również fakt, że gdyby rzeczywiścieP. B. (1)chciał odzyskać wierzytelnośćK. O.,to nie zwracałby się z tym do ojcaA. K. (1), który nie miał z wybiciem szybynic wspólnego. Ponadto warto zwrócić uwagę na fakt, żeK. O.podała,że koszt naprawy wyniósł niecałe 100 złotych, natomiastP. B. (1), co wynikaz wyjaśnieńD. K., żądał odI. K.kwoty wyższej.Co więcej, podczas pierwszego zdarzenia, w dniu 6 kwietnia 2013 r.P. B. (1)zabrałz mieszkaniaA. K. (1)dwa telefony komórkowe, co również przemawiaza przyjęciem tezy, że nie zamierzał odzyskać żadnej wierzytelności, działał z zamiarem zaboru mienia.
Reasumując, w ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie,a w szczególności pierwsze wyjaśnienia oskarżonych i opinie biegłych z zakresu medycyny sądowej dają podstawy do przypisania oskarżonymP. B. (1)iD. K.winy w zakresie pkt. I opisanego w akcie oskarżenia. Sąd zmodyfikował opis czynu jedynie w zakresie błędów redakcyjnych oskarżyciela.
Odpowiedzialności zart. 280 § 1 k.k.podlega m. in. ten, kto kradnie używając przemocy wobec osoby lub grożąc jej natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Zachowanie się sprawcy przestępstwa określonego w tym przepisie polega na zaborze rzeczy w celu przywłaszczenia dokonanym przy użyciu taksatywnie wskazanych szczególnych sposobów zachowania skierowanychna osobę służących do zawładnięcia rzeczą.
W ujęciuart. 280 §1 k.k.przestępstwo rozboju polega na kradzieży popełnionejprzy użyciu przemocy wobec osoby lub groźby natychmiastowego jej użyciaalbo przez doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Rozbój jest przestępstwem złożonym, sprawca bowiem zmierza do dokonania kradzieży, atakując integralność cielesną człowieka (przemoc), jego wolność, zdrowie, a nawet życie. Tak więc przedmiot kradzieży (zaboru) stanowi bliższy przedmiot ochrony (zamachu), natomiast nietykalność człowieka, jego wolność i zdrowie - przedmiot dalszy. Zgodnie natomiastz treściąart. 280 § 2 k.k., kwalifikację rozboju na podstawie tego przepisu uzasadnia działaniez posłużeniem się bronią palną, nożem, innym podobnie niebezpiecznym przedmiotemlub środkiem obezwładniającym, a także każdy inny sposób działania, jeżeli realniei bezpośrednio zagraża życiu pokrzywdzonego.
Dla przyjęcia współsprawstwa zaś, nie jest konieczne, aby każda z osób działających w porozumieniu realizowała własnoręcznie znamiona czynu zabronionego, czy nawet część tych znamion. Wystarczy natomiast, że osoba taka działa w ramach uzgodnionego podziału ról, ułatwiając bezpośredniemu sprawcy realizację wspólnie zamierzonego celu. W rezultacie, o wspólnym działaniu możemy mówić nie tylko wtedy, gdy każdy ze współsprawców realizuje część znamion czynu zabronionego, ale także wtedy, gdy współdziałającynie realizuje żadnego znamienia czasownikowego uzgodnionego czynu zabronionego,ale wykonane wcześniej przez niego czynności stanowią istotny wkład we wspólne przedsięwzięcie. Z istoty konstrukcji współsprawstwa wynika więc, że każdyze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego (wspólniei w porozumieniu) przestępstwa, a więc także i w tej części, w jakiej znamiona czynu zabronionego zostały wypełnione zachowaniem innego ze współsprawców. Decydujące jest to, czy współdziałający dążyli do tego samego celu wspólnymi siłami (communi auxilio)w ramach wspólnego porozumienia (communi consilio) (por. wyrok Sądu Najwyższegoz dnia 29 czerwca 2006 roku, V KK 391/05, OSNKW 2006 r., Nr 1, poz. 1289).
Zachowanie się sprawcy w przypadku przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.polegana zaborze cudzej rzeczy ruchomej przy zastosowaniu jednego z wyliczonych w tym przepisie sposobów działania przybierającego formę między innymi posługiwania się nożem lub innym niebezpiecznym przedmiotem. Nie ulega wątpliwości, żeP. B. (1)działał w zamiarze zaboru mienia, jak wynika bowiem z wyjaśnieńD. K.zażądał od pokrzywdzonego wydania pieniędzy. Rozbój polegał na użyciu przemocy - uderzanie pokrzywdzonego, wielokrotne ranienie nożem. Sąd nie miał także wątpliwości, żeP. B. (1)posłużył się w tym celu nożem, na co wskazuje opinia biegłych z zakresu medycyny sądowej, częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. B. (1)i pośrednio wyjaśnienia oskarżonegoD. K., który wprawdzie nie widział jakP. B. (1)zadaje ciosyI. K., ale widział po zdarzeniu krwawiącego pokrzywdzonego.
Przede wszystkim należy wskazać, że głównym sprawcą rozboju byłP. B. (1). Jednakże w ocenie sąduD. K.jest są współsprawcą tego rozboju, choć nie odpowiada za eksces oskarżonegoP. B. (1)w postaci użycia noża.
Działanie oskarżonych wobec pokrzywdzonego, sekwencja zachowań podejmowanych przez nich w tym samym miejscu i czasie wskazują na porozumienie,co do faktu zaboru mienia poprzez zastosowanie przemocy wobec pokrzywdzonego, a tym samym współdziałanie. Dla przyjęcia współsprawstwa nie jest konieczne, aby każda z osób działających w porozumieniu realizowała własnoręcznie znamiona czynu zabronionego, czy nawet część tych znamion. Wystarczy natomiast, że osoba taka działa w ramach uzgodnionego podziału ról, ułatwiając bezpośredniemu sprawcy realizację wspólnie zamierzonego celu. Mając na uwadze, że oskarżonyD. K.wiedział, że idą do mieszkaniaI. K.w celu zaboru pieniędzy, a nawet,jak sam wyjaśnił, przeszukiwał pomieszczenia w celu poszukiwania wartościowych przedmiotów w ocenie Sądu jego współsprawstwo nie budzi wątpliwości.
Czyn oskarżonych polegający na rozboju pozostał w fazie usiłowania,ponieważ oskarżeni ostatecznie nie zabrali z mieszkaniaI. K.żadnych przedmiotów. Tym samym Sąd uznał, że oskarżonyD. K.wyczerpał dyspozycjęart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k, natomiastP. B. (1),który posłużył się nożem –art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k..
Czyn oskarżonegoP. B. (1), z uwagi na konsekwencje użycia przez niego noża i zadanie poważnych ran pokrzywdzonemu pozostaje w związku zart. 148 § 2 pkt. 2 k.k.. W tym miejscu warto przypomnieć, że na skutek odniesionych obrażeń pokrzywdzony był długotrwale hospitalizowany, po czym zmarł.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zamiaru, jakim kierował się oskarżonyP. B. (1), bowiem do przyjęcia, że sprawca działał w zamiarze zabójstwa konieczne jest ustalenie, że swoim zamiarem obejmował skutek w postaci śmierci pokrzywdzonego. Należy mieć przy tym na uwadze, że użycie narzędzia mogącego spowodować śmierć człowieka (w tym wypadku noża) samo przez się nie decyduje o tym, ze sprawca działałw zamiarze zabicia człowieka, chociażby ewentualnym. Za przyjęciem takiego zamiaru powinny przemawiać także inne przesłanki zarówno podmiotowe jak i przedmiotowew szczególności pobudki działania sprawcy, jego stosunek do pokrzywdzonego, sposób działania oraz stopień zagrożenia dla życia pokrzywdzonego.
Sprawca działa z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonego wtedy, gdy ma on świadomość możliwości nastąpienia śmierci pokrzywdzonego i na to się godzi,to znaczy wprawdzie nie chce, aby śmierć pokrzywdzonego nastąpiła, ale zarazem nie chce, żeby nie nastąpiła, a więc gdy wykazuje całkowitą obojętność wobec uświadomionej sobie możliwości nastąpienia śmierci pokrzywdzonego(wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiuz dnia 9 sierpnia 2013 r. II AKa 226/13, wyrok Sadu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia26 września 2012 r. II AKa 218/12).
W ocenie Sądu sposób zachowania oskarżonegoP. B. (1)wskazuje na to, że co najmniej godził się na skutek w postaci śmierciI. K..
Analizując zamiar oskarżonegoP. B. (1)Sąd miał na uwadze, że każdy przeciętnie doświadczony człowiek wie, że uderzenie nożem w brzuch może spowodowaćnie tylko ciężkie uszkodzenie ciała, ale również skutek śmiertelny(wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2010 r., II AKa 135/10).
OskarżonyP. B. (1)zraniłI. K.między innymiw podbrzusze, czym doprowadził do uszkodzenia jelit i pęcherza moczowego. Rany te były na tyle głębokie, że ich charakter (co wynika z opinii biegłych) nie wskazywałna przypadkowość,P. B. (1)zatem działał z rozeznaniem, celowo zadawał ciosy nożem doprowadzając do poważnych obrażeń ciała.
Zdaniem biegłych (k. 648) do zadania takich ran należało użyć dużej siły, zwłaszcza jeśli chodzi o rany brzucha, ponieważ doszło do uszkodzenia jelit i te rany były głębokie.W ocenie Sądu taka opinia nie pozwala na przyjęcie za wiarygodnych wyjaśnień oskarżonegoP. B. (1), że ciosy zadane przez niego nożem były przypadkowe i powstaływ czasie szarpaniny, kiedy to pokrzywdzony go zaatakował.
Należy także mieć na uwadze zachowanie oskarżonegoP. B. (1)bezpośrednio po zdarzeniu. OskarżonyP. B. (1)mianowicie pozostawił ciężko rannegoI. K.samego w mieszkaniu. Sąd w pełni podziela argument,że pozostawienie ciężko ranionej ofiary bez najmniejszej próby udzielenia jej pomocy może być również elementem godzenia się na śmierć pokrzywdzonego(wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27 sierpnia 2013 r. II AKa 134/130).Ustalenia te wskazują, że oskarżony działał z zamiarem ewentualnym zabójstwa, to znaczy zadającI. K.ciosy w podbrzusze, a następnie pozostawiając go samego w mieszkaniu co najmniej godził się na wystąpienie skutku w postaci jego zgonu.
W ocenie Sądu wnioski opinii sądowo – lekarskiej co do charakteru, rozległości, lokalizacji ran oraz siły ciosów, które je spowodowały, w powiązaniu z innymi okolicznościami sprawy, a w szczególności pozostawieniem rannego pokrzywdzonegobez udzielenia mu pomocy pozwalają na trafne ustalenie zamiaru ewentualnego pozbawienia życiaI. K..
Odnosząc się do kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego z pkt. I należy także wskazać, żeI. K.nie zmarł bezpośrednio po zdarzeniu, został przewiezionydo szpitala, był hospitalizowany, zmarł w dniu 9 czerwca 2013 r. (zdarzenie miało miejscew dniu 2 maja 2013 r.). Sąd wziął pod uwagę, że biegli w swojej opinii wyrazili pogląd,że doznane przezI. K.obrażenia były pośrednią przyczyną jego zgonu(o czym była mową wyżej).
W tym miejscu warto wskazać, że związek przyczynowy między działaniem sprawcy a skutkiem w postaci śmierci człowieka zachodzi wtedy, gdy działanie to było co najmniej jednym z warunków, bez których skutek śmiertelny by nie nastąpił. Związek przyczynowy między działaniem sprawcy a skutkiem istnieje również w wypadkach, gdy do wywołania skutku w postaci śmierci przyczyniły się tez inne okoliczności, nawet od sprawcy niezależne(wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2013 r. II AKa 151/13, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2009 r. II AKa 64/09).
Biegli, którzy ustalali przyczyny zgonuI. K.stwierdzilijuż w pisemnej opinii, że istnieje pośredni związek przyczynowy pomiędzy obrażeniami ciała, jakich doznałI. K.a jego zgonem. Na rozprawie biegli podtrzymali swoje stanowisko. Ich zdaniem przyczyną zgonuI. K.stała się niewydolność wielonarządowa, która rozwinęła się na tle niewydolności oddechowej w przebiegu ropnego zapalenia płuc. Był to bezpośrednia przyczyna zgonu pokrzywdzonego. Do tej niewydolności oddechowej doprowadziło długotrwałe unieruchomienie i hospitalizacja pokrzywdzonegona skutek doznanego urazu wielonarządowego, a więc licznych ran kłutych,które doprowadziły do rozwinięcia się wstrząsu krwotocznego – urazowego.
W ocenie Sądu zatem istnieje związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem oskarżonegoP. B. (1)a zgonemI. K., i związku tegonie przerywa hospitalizacja pokrzywdzonego, co daje podstawy do przypisania oskarżonemuP. B. (1)zbrodni zabójstwa.
Zabójstwo kwalifikowane w związku z rozbojem, przewidziane wart. 148 § 2 pkt 2 k.k.jest funkcjonalnie związane z przestępstwem przewidzianym wart. 280 § 1 i 2 k.k.Sprawca dopuszcza się tutaj zabójstwa w związku z kradzieżą, używając przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając daną osobę do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Celem działania sprawcy jest więc tutaj kradzież rzeczyw warunkach rozboju. Czyn zabójstwa może tutaj wystąpić przed dokonaniem kradzieży rzeczy, do zabójstwa może dojść podczas kradzieży, jak również po dokonaniu kradzieży(wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2013 r., II AKa 61/13.)
Czyn polegający na dokonaniu zabójstwa w związku z rozbojem (w tym wypadku usiłowaniem rozboju) podlega kwalifikacji na podstawie dwóch zbiegających się kumulatywnie przepisów ustawy(wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2002 r. II AKa 48/02, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 listopada 2003 r. III KK 422/02).Na tej podstawie Sąd przyjął, że oskarżonyP. B. (1)swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycjęart. 148 § 2 pkt 2 k.k.w zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.
Oceniając zachowanie oskarżonegoP. B. (1)w zakresie czynu opisanego w pkt. II aktu oskarżenia Sąd miał na uwadze wyżej wymienione argumenty odnośnie odpowiedzialności zart. 280 § 2 k.k.
OskarżonyP. B. (1)stosując przemoc, używając noża dokonał zaboru telefonów komórkowych na szkodęA. K. (1). Z uwagi na charakter odniesionych obrażeń przez pokrzywdzonego, które stanowiły naruszenie czynności narządu ciała na czas powyżej dni 7, czyn ten pozostaje w zbiegu zart. 157 § 1 k.k..
Sąd zmodyfikował przypisany oskarżonemu czyn z pkt. II aktu oskarżenia, eliminując z kwalifikacji prawnej przepisart. 193 k.k., uznając, że w sprawie o napad rabunkowyna mieszkanie zbędne jest kwalifikowanie tego czynu również zart. 193 k.k.,bowiem naruszenie miru domowego stanowi czyn współukarany uprzedni w stosunkudo zbrodni rozboju(wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 21 października 2004 r.,II AKa 213/04, Prok. I Pr., 2005, 6/9).
Czyn zpkt. IIIzdaniem sądu wyczerpuje znamiona czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw.zart. 280 § 1 k.k.. Oskarżony zastosował przemoc wobec osobyA. K. (1), uderzył go pałką w głowę, uderzał go w twarz, przy czym jego działanie było ukierunkowane na zabór pieniędzy. Czyn ten pozostał w fazie usiłowania, ponieważ pokrzywdzony nie wydał oskarżonemu żadnych przedmiotów.
Sąd podzielił kwalifikację zaproponowaną przez oskarżyciela w zakresie czynuzpkt. IV.Czyn ten polegał na stosowaniu przemocy w postaci bicia pokrzywdzonego w celu zaboru mienia (art. 280 § 1 k.k.), który pozostał w fazie usiłowania (art. 13 § 1 k.k.). Z uwagi na charakter obrażeń, jakich doznał pokrzywdzony na skutek tego zdarzenia czyn pozostajew zbiegu zart. 157 § 2 k.k.(naruszenie czynności narządu ciała na czas poniżej dni 7).
W toku postępowania wyłoniły się wątpliwości co do stanu poczytalności obu oskarżonych.
Zdaniem biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa (k.566-582) oskarżonyP. B. (1)nie wykazuje objawów choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Stwierdzono natomiast zaburzenia zachowania z nieprawidłowym procesem socjalizacji, osobowość kształtującą się w kierunku osobowości nieprawidłowej dyssocjalnej oraz zespół uzależnienia od alkoholu. W ocenie biegłych oskarżonyP. B. (1)w chwili popełnienia czynów miał zachowaną zdolność rozumienia znaczenia swoich czynów i kierowania postępowaniem.
Zdaniem biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa (k. 556-565) oskarżonyD. K.nie wykazuje objawów choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Stwierdzono zaburzenia zachowania na podłożu nieprawidłowo kształtującej się osobowości. W ocenie biegłych oskarżonyD. K.w chwili popełnienia czynu miał zachowaną zdolność rozumienia znaczenia swojego czynu i kierowania swoim postępowaniem.
Przy wymiarze kary sąd miał na uwadze ogólne zasady i dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 Kodeksu karnego, uwzględniając stopień winy, stopień społecznej szkodliwości czynów oraz biorąc pod uwagę cele, które kara ma osiągnąć w stosunkudo sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przy ocenie stopnia winy Sąd miał na uwadze rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej szkody, sposób oraz okoliczności popełnienia czynów, jak również postać zamiaru, motywację sprawców.
W sprawach z wysokim stopniem społecznej szkodliwości, a do takich należy zaliczyć zbrodnię zabójstwa, względy prewencji ogólnej nakazują sięganie po nadzwyczajne zasady wymiaru kary w sposób niezwykle wyważony tak, aby dolegliwość karna, która dotyka sprawcę takiego czynu spełniała wymóg kary sprawiedliwej, również w szeroko rozumianym odczuciu społecznym, a więc nie tylko w środowisku sprawcy.
Nie ulega wątpliwości, że stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonegoP. B. (1)należy określić jako wysoki. Popełnił on szereg przestępstw, nie tylko przeciwko mieniu, ale godził również w najcenniejsze dobro każdego człowieka, jakim jest życie i zdrowie. Podczas popełniania przedmiotowych czynów używał wobec pokrzywdzonych przemocy, był bardzo agresywny. Szczególnie negatywnie należy ocenić użycie przemocy, gdy weźmie się pod uwagę dysproporcję wieku pokrzywdzonegoI. K.i oskarżonego.
Na niekorzyść oskarżonego przemawia również jego uprzednia karalność. Został on bowiem skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 21 października 2013 r.sygn. akt XV K 870/13 za czyn popełniony w dniu 28 kwietnia 2013 r. na mocyart. 288 § 1 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonaniana okres próby wynoszący 3 lata. Powyższe, w połączeniu z wielością zachowań przestępczych świadczy o braku poszanowania oskarżonego dla obowiązującego porządku prawnego i lekceważącym do niego stosunku.
Sąd miał na uwadze także stopień winy oskarżonych, który w ocenie Sądu jest zdecydowanie wyższy w przypadkuP. B. (1), albowiem to on odegrał dominującą rolę w przedmiotowym zajściu i to on był głównym napastnikiem.
Okolicznością łagodzącą w stosunku do obu oskarżonych był ich młody wiek. Ponadto,D. K.nie był wcześniej karany, co również miało wpływ na wymiar kary.
W ocenie Sądu zarówno kary wymierzone oskarżonym (zarówno kary jednostkowe jak i kara łączna w stosunku do oskarżonegoP. B. (1)) są adekwatne do wagi czynów i charakteru popełnionych przestępstw, stopnia zawinienia obu oskarżonych, uwzględniają ich warunki osobiste i powinny spełnić swe cele zarówno jeśli chodzio prewencję ogólną jak również indywidualną oraz są sprawiedliwe w odczuciu społecznym.
Mając na uwadze wymiar kary w stosunku do oskarżonegoD. K., jak również jego młody wiek oraz okoliczność, ze nie był on w przeszłości karany Sąd doszedł do przekonania, ze istnieje pozytywna prognoza co do tego, ze będzie onw przyszłości przestrzegał porządku prawnego. Ten argument stał się podstawą warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności wobecD. K.. W ocenie Sądu ustalony okres próby pozwoli na ocenę prawidłowości postawionej prognozy kryminologicznej. Zdaniem Sadu tak orzeczona kara wobec oskarżonegoD. K.jest wystarczająca dla osiągnięcia celów kary.
O kosztach obrony z urzędu orzeczono na podstawie§ 14 ust 1 pkt 2 i 5, § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłatza czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163 z 2002r., poz.1348).
Mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonych Sąd zwolnił ich od kosztów sądowych na mocyart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. Nr 27, poz.152) iart. 624 § k.p.k..