Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 202/15
Data wyroku: 2015-09-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara du Château, Beata Siewielec, Bohdan Tracz
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 55 ust. 3 ustawy o narkomanii

Sygn. akt II AKa 202/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 września 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Bohdan Tracz

Sędziowie:

SA Beata Siewielec (sprawozdawca)
SA Barbara du Château

Protokolant

sekretarz sądowy Monika Marcyniuk

przy udziale Wiesława Szczepańskiego prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r.
sprawy
M. S.synaJ.iA.z domuT.,urodzonego (...)wŚ.
oskarżonego zart. 63 ust. 3w zw. zart. 53 ust. 2, art. 55 ust. 3, art. 59 ust. 1 Ustawyz dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) i innych
iO. V.córkiJ.iS.z domuB.,urodzonej (...)wN.(Ukraina)
oskarżonej zart. 63 ust. 3, 18 § 1w zw. zart. 55 ust. 3, 18 § 1w zw. zart. 63 ust.3 Ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485)i innych
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 8 czerwca 2015 r., sygn. akt IV K 24/15

I
zmienia zaskarżony wyrok w stosunku doO. V.w ten sposób, że:

1
uchyla rozstrzygnięcie o karze łącznej pozbawienia wolności,

2
za podstawę wymiaru kar za czyny przypisane w pkt I i V przyjmuje przepisy art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.i orzeczone za te czyny kary pozbawienia wolności łagodzi do 2 (dwóch) lat,

3
na mocyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. łączy orzeczone wobecO. V.kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza 2 (dwa) lata pozbawienia wolności;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczaO. V.okres tymczasowego aresztowania również od 9 czerwca 2015 r. do 30 września 2015 r.;

IV
zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławczei przyjmuje, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
O. V.została oskarżona o to, że:
I. w okresie od l maja 2013 roku do 30 września 2013 roku wŁ.pow.(...), wspólnie i w porozumieniu zM. S.iK. P., wbrew przepisom ustawy i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uprawiała 18 krzaków konopi innych niż włókniste mogących dostarczyć znacznej ilości ziela, z którychM. S.iK. P.wytworzyli znaczną ilość środka odurzającego w postaci co najmniej 910 gramów suszu ziela konopi innych niż włókniste, tj. o przestępstwo zart. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 póz. 1485);
V. w okresie od l września 2013 roku do 31 października 2013 roku, wbrew przepisom ustawy i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, kierowała wykonaniem przezM. S.iK. P.czynu zabronionego polegającego na wewnątrzwspólnotowej dostawie środków odurzających w ten sposób, że zorganizowała, a następnie zleciła im przesłanie firmą kurierską z terytorium RP na podany adres w Wielkiej Brytanii znacznej ilości środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste o masie 280 gramów tj. o przestępstwo zart. 18§1 kkw zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 póz. 1485);
VI. w okresie od 5 stycznia 2014 roku do 26 marca 2014 roku wW.pow.(...)i na terytorium Wielkiej Brytanii kierowała wykonaniem przezM. S.czynu zabronionego polegającego na uprawie, wbrew przepisom ustawy, 28 krzaków konopi innych niż włókniste mogących dostarczyć znacznej ilości ziela w ten sposób, że nakłoniła go do założenia plantacji, dostarczyła nasiona, podłoże i narzędzia, na bieżąco monitorowała przedsięwzięcie oraz złożyła obietnicę odbioru uzyskanego suszu jako formę spłaty zadłużenia przezM. S.tj. o przestępstwo z 18§1 kkw zw. z art.art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485).
Wyrokiem z 8 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Lublinie uznałO. V., w ramach zarzucanych jej czynów I i V, za winną tego, że:

I
w okresie od l maja 2013 roku do 31 października 2013 roku wŁ.pow.(...)oraz na terytorium Wielkiej Brytanii, działając wspólnie i w porozumieniu zM. S.iK. P., wbrew przepisom ustawy i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, po dostarczeniu przezO. V.potrzebnego sprzętu i nasion uprawiali 18 krzaków konopi innych niż włókniste mogących dostarczyć znacznej ilości ziela, z którychM. S.iK. P.wytworzyli znaczną ilość środka odurzającego w postaci co najmniej 910 gramów suszu ziela konopi innych niż włókniste, a następnie dokonali wewnątrzwspólnotowej dostawy przesyłającO. V.firmą kurierską z terytorium RP do Wielkiej Brytanii znaczną ilość środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste o masie 280 gramów, tj. czynu zart. 63 ust. 3w zb. zart. 53 ust. 2w zb. zart. 55 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 11§2 kkw zw. z 12kk;

a nadto tego, że:
V. w okresie od 1 grudnia 2013 roku do 26 marca 2014 roku wW.pow.(...)i na terytorium Wielkiej Brytanii, działając w z góry powziętym zamiarze i w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zM. S., którego uprzednio nakłoniła do założenia plantacji i dostarczyła nasiona, podłoże i narzędzia, uprawiała konopie inne niż włókniste w ten sposób, że na bieżąco monitorowała przedsięwzięcie oraz złożyła obietnicę odbioru uzyskanego suszu jako formę spłaty zadłużenia przezM. S., akceptowała uprawę ziela konopi w postaci 28 krzaków konopi innych niż włókniste mogących dostarczyć znacznej ilości ziela oraz wytworzenie przezM. S.znacznej ilości środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste o masie 40,88 grama
tj. czynu zart. 63 ust. 3w zb. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 12 kk
i za to skazałO. V.:
- za czyn I z mocy powołanych przepisów, za podstawę wymiaru kary przyjmującart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11§3 kkiart. 33§1 i 3 kkna karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) zł stawka,
- za czyn V na mocy powołanych przepisów za podstawę wymiaru kary przyjmującart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 kkiart. 33 § 1 i 3 kkna karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych stawka,
na mocyart. 85 kk,art. 86 § 1 i 2 kkpołączył orzeczone wobecO. V.kary pozbawienia wolności i grzywny i jako karę łączną wymierzył 3 (trzy) lata pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) zł stawka;
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet tej kary zaliczył oskarżonej okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 7 listopada 2014 roku do dnia 8 czerwca 2015 roku;
zasądził odO. V.10.000 (dziesięć tysięcy) złotych tytułem częściowego zwrotu wydatków, w pozostałym zakresie przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
Wyrok ten zaskarżyli obrońcy oskarżonej.
Obrońca adw.J. P.zarzucił orzeczeniu:

1
obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 124 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wobecO. V.w sytuacji gdy nie uczestniczyła ona w przestępczym procederze, nie uczestniczyła ona w uzgodnieniach między innymi oskarżonymi, a przede wszystkim przedmiotowa paczka nie była adresowana na rzecz oskarżonej i nie posiadała ona wiedzy o wysyłce tych środków odurzających;

2
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 5 § 1 i § 2 k.p.k.orazart. 7 k.p.k.poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącejO. V.na jedynym dowodzie tj. oskarżonychK. P.i częściowoM. S., których wyjaśnienia w tym zakresie, w toku postępowania dowodowego, nie znalazły potwierdzenia w innych dowodach, a przy tym nie pokonały zarówno zasad procesowych określonych wart. 5 § 1 i § 2 k.p.k., jak i nie odpowiadały zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co spowodowało oparcie wyroku w sprawie na wyjaśnieniach, które nie stanowiły wartościowego dowodu w procesie karnym i nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia o winie i karze oskarżonej;

3
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na wynik sprawy, a toart. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonej w szczególności:

a
błędnym przyjęciu, iżK. P.nadana w dniu 07. 10. 2013 r. przesyłka ze skrzynią biegów (poprzez firmą kurierską(...)) była skierowana na rzeczO. V.w sytuacji adresowania jej na rzeczM. W.– a Sąd zaniechał dokonania ustalenia rzeczywistego odbiorcy tej paczki;

b
mylnym przyjęciu, iżO. V.wspólnie z oskarżonymM. S.uprawiała w Wielkiej Brytanii konopie indyjskie (prowadziła proceder przestępczy) w sytuacji gdy to tyko jej były partner (oskarżonyM. S.) był z tego tytułu skazany przez sąd wD.na karę 20 miesięcy pozbawienia wolności, a sama oskarżona nigdy nie była karana przez wymiar sprawiedliwości;

c
błędnym przyjęciu, iż przesłana przezO. V.kwota w wysokości 4400 zł świadczy o jej udziale w przestępczej działalności wraz zM. S.iK. P.w sytuacji, gdy stanowiła ona jedynie wsparcie finansowe dla ww. jak i rodzinyK. P.– potwierdzone nawet przez małżonkę oskarżonegoA. P.czy świadkaR. C.;

d
pominięciu okoliczności, iż na jesieni 2013 r.M. S.zerwał wszelkie kontakty z byłą partnerką tj.O. V.a mimo tego błędne twierdzenia Sądu stanowią, iż od 1 grudnia 2013 r. do 26 marca 2014 r. to oskarżona nakłoniła oskarżonego do założenia plantacji i dostarczyła nasiona, podłoże i narzędzia, uprawiała konopie oraz na bieżąco monitorowała przedsięwzięcie i w konsekwencji złożyła obietnicę odbioru uzyskanego suszu jako formy spłaty zadłużenia przezM. S.– pomimo faktu wzajemnego skonfliktowania stron i zerwania wszelkich kontaktów między sobą;

e
pominięciu okoliczności, iżO. V.po rozstaniu z oskarżonymM. S.informowała go o zamiarze zawiadomienia organów ścigania o prowadzonej przez niego uprawie marihuany – a zatem w przypadku rzeczywistego udziału jej w tym procederze doprowadziłaby do kuriozalnej samodenuncjacji;

f
wyjaśnień oskarżonych, poprzez przyjęcie, że działali oni wspólnie i w porozumieniu, a w konsekwencji nierozważenie w całości ujawnionych w toku sprawy okoliczności;

g
błędną ocenę wiarygodności pomówień – wyjaśnieńM. S.iK. P.– przeciwkoO. V.bez przeprowadzenia ze strony sądu szczególnej ostrożności, gdyż pomówienia te nie stanowiły dowodu pełnowartościowego, a ponadto nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich. Co więcej prawdziwość pomówienia jest kwestionowana także ze względu na osobiste zainteresowanie pomawiających obu oskarżonych zmierzające do przerzucenia winy naO. V.i w konsekwencji zmniejszenia winy własnej. Nie mają także waloru prawdziwości nawet zdaniem Sądu I instancji – w zakresie pkt VI – wyjaśnienia obu oskarżonych zarzucające sprawstwo kierowniczeO. V.;

h
pominięcie okoliczności, iż oskarżonyK. P.informował żonę (świadekA. P.– protokół z dnia 18. 03. 2015 r. k. 14), iż skrzynię biegów wysłał koledze. A zatem w sytuacji wysłania skrzyni doO. V.poinformowałby małżonkę o tym fakcie – w sytuacji gdy nie powiedział o jej zawartości;

i
błędne przyjęcie, iż spontaniczne pytaniaO. V.co do postępu w hodowli marihuany oraz wcześniejszego przesłania legalnego sprzętu do rozwoju roślin jednoznacznie i automatycznie świadczy o udziale oskarżonej w tym procederze. Wskazać należy, iżO. V.posiadała wiedzę o przestępczym charakterze byłego partnera jednakże nie uprawnia to do automatycznego przypisania jej dokonania czynów zabronionych;

j
błędne przyjęcie, iżO. V.finansowała przestępczą działalność obu oskarżonych w sytuacji gdy od jesieni 2013 r. nie istnieje jakikolwiek dowód potwierdzający przelewy pieniężne między stronami – zarówno brak istniejących przelewów między nimi jak i okoliczność ta została potwierdzona przez świadków (A. P.czyR. C.).

4
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na wynik sprawy, a mianowicieart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.iart. 413 k.p.k.polegającą na zaniechaniu wyjaśnienia i wskazania jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych a przemawiających na korzyśćO. V.;

5
rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności orzeczonej wobecO. V.poprzez orzeczenie wobec niej kary pozbawienia wolności z pominięciem zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, w sytuacji gdy jej postawa w toku postępowania uzasadnia przekonanie, iż nawet najniższa kara przewidziana za zarzucone jej przestępstwo jest niewspółmiernie surowa.

Podnosząc te zarzuty wniósł o:

a
w zakresie zarzutu za czyn I i V – zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonejO. V.od zarzutu popełnienia zarzucanych jej czynów;

ewentualnie

b
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Obrońca adw.A. L.zarzucił orzeczeniu:

I
naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia tj.art. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k., wyrażające się w dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jego jednostronnej analizie i oparciu ustaleń faktycznych na materiale wyłącznie obciążającym oskarżoną, a budzącym wątpliwości, co do jego prawdziwości i autentyczności przez:

1
niewystarczające, niewnikliwe przeanalizowanie wyjaśnień współoskarżonychM. S.iK. P.złożonych przez nich w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed sądem, na których w dużej mierze sąd oparł stan faktyczny w zakresie czynów zarzucanychO. V., w sytuacji, gdy mężczyźni ci chroniąc się przed odpowiedzialnością karną, w swoich wyjaśnieniach, umniejszali faktyczną rolę w przestępstwach w stosunku do nieobecnej, nie mogącej się bronić współoskarżonej, ich celem od początku było skorzystanie z instytucji złagodzenia kary, jednocześnie z materiału dowodowego wynika, iż ich działalność przestępcza była znacznie szersza niż współdziałanie z oskarżoną, o czym świadczy fakt zbywania substancji na rzecz innych osób, kreowanie dodatkowych przestępstw, co może świadczyć o ich nadrzędnej pozycji w relacji z oskarżoną, bowiem zbycie takiej ilości marihuany wymagało umiejętności wykraczających jedynie poza opiekowanie się hodowlą suszu, a których nabycie wiązało się chociażby z faktem uprzedniej karalnościM. S.za przestępstwa związane z obrotem narkotykami;

2
uznanie, że dowód z przesłuchania świadkaA. P.potwierdza wyjaśnienia współoskarżonych co do działańO. V., w sytuacji gdy jej wiedza dotycząca hodowli pochodziła jedynie odK. P., przedstawiona przez nią wersja zdarzeń, zawiera same ogólniki, sam temat prowadzenia uprawy marihuany nie był w rodzinieP.podejmowany;

3
nienadanie należytej rangi wyjaśnieniomO. V., dotyczących okresów kontaktowania się zM. S., okoliczności rozstania się z nim, która w sposób logiczny wskazuje, iż rozeszła się z oskarżonym już na początku września 2013 r. i nie miała później żadnego kontaktu, w sytuacji, gdy wyjaśnienia te potwierdza dołączona do apelacji teść rozmowy oskarżonej zA. P.na portalu społecznościowym(...)z 16 września 2013 r.

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mających wpływ na jego treść:

1
przez niezasadne, nie uprawnione dowodowo ustalenie, żeO. V.kierowała działaniami pozostałych współoskarżonych co do czynów zarzucanych jej aktem oskarżenia, organizowała środki na działania przestępcze, w tym dostarczała odpowiedniej aparatury do produkcji marihuany, zważywszy na treści rozmowy z portalu(...)prowadzonej zA. P.i żonąM. K., które nie wskazują na jej władczą, nadrzędną rolę w relacjach z oskarżonymM. S., co podważa oceną sadu, iż to ona na każdym etapie przestępczego procederu kierowała poczynaniami pozostałych współsprawców, w sytuacji, gdy w okresach objętych zarzutami nie miała nawet pośredniego, telefonicznego kontaktu zM. S.i możliwością oddziaływania na jego zachowania, co wyklucza tezę kreowania przez nią działań pozostałych współoskarżonych;

2
przez dowolne, nie znajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym ustalenie, żeM. S.nie miał powodu mścić się na oskarżonej i składać nieprawdziwe wyjaśnienia na jej niekorzyść, a toO. V.czuła się zdradzona i zawiedziona i mogła się kierować osobistymi pobudkami, w sytuacji, gdy z dołączonej do apelacji rozmowy z portalu(...)zK. S.wynika, że oskarżona na początku września 2013 r. pogodziła się z rozstaniem z oskarżonym, nie miała z nim w późniejszym okresie kontaktu, nadto treść tych rozmów wskazuje na celowe działanie współoskarżonych i składanie przez nich nieprawdziwych wyjaśnień, co do zachowańO. V., objętych aktem oskarżenia.

Podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje obrońców na uwzględnienie zasługują jedynie w części, w jakiej kwestionują wymiar orzeczonej wobec oskarżonej kary. W pozostałym zakresie są bezzasadne i na uwzględnienie nie zasługują.
Na wstępie wskazać należy na błędnie sformułowany w punkcie pierwszym apelacji adw.J. P.zarzut obrazy prawa materialnego. Skoro obrońca kwestionuje poczynione przez sąd ustalenia faktyczne, zasadnym było postawienie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych a nie, jak czyni to w apelacji, obrazy prawa materialnego, który może być skuteczny tylko wówczas, gdy ustalenia faktyczne nie są kwestionowane a sąd pierwszej instancji nie zastosował przepisu prawa materialnego, którego zastosowanie jest obligatoryjne lub dokonał błędnej wykładni prawa materialnego.
Z uwagi na to, że oba wniesione środki odwoławcze formułują podobne zarzuty zasadnym jest łączne odniesienie się do obu apelacji.
Wbrew twierdzeniom skarżących, Sąd Okręgowy nie dopuścił się zarzucanych w apelacjach obrazy przepisów prawa procesowego ani też błędów w ustaleniach faktycznych. Obrońcy we wniesionych środkach odwoławczych nie wykazali takich uchybień w zakresie logicznego rozumowania, które prowadziłyby do uznania zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych za zasadny, zaś argumentacja zaprezentowana w skargach apelacyjnych stanowi w istocie odmienny pogląd ich autorów, co do okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego i możliwych do wyciągnięcia z nich wniosków.
Brak było w szczególności podstaw do zasadnego twierdzenia o obrazie przepisuart. 7 k.p.k.Dokonana przez sąd pierwszej instancji ocena dowodów jest wszechstronna, logiczna i zgodna z zasadami życiowego doświadczenia, a jako taka pozostaje pod ochroną wskazanego wyżej przepisu. Zaprezentowane w pisemnych motywach wyroku stanowisko przeczy też twierdzeniom apelacji o naruszeniuart. 5 § 2 k.p.k.statuującego nakaz rozstrzygania wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym na korzyść oskarżonej, w szczególności dlatego, że takich wątpliwości Sąd Okręgowy ferując rozstrzygnięcie nie powziął. Bezzasadny jest też zarzut obrazyart. 424 § 1 k.p.k.(pkt. 4 apelacjiadw. J. P.) Lektura uzasadnienia dowodzi, że sąd orzekający w pierwszej instancji wskazał dowody, na jakich oparł ustalenia faktyczne, odniósł się wyczerpująco także do dowodów przeciwnych, w pełni respektując wymogi powyższego przepisu.
Istotnie, jak wskazują obrońcy, podstawę faktyczną wyroku w zakresie sprawstwaO. V.stanowiły głównie wyjaśnienia współoskarżonychM. S.iK. P., którzy szczegółowo opisali okoliczności dotyczące uprawy ziela konopi innych niż włókniste, wytwarzania środków odurzających a następnie ich wewnątrzwspólnotowej dostawy do Szkocji i RFN. W złożonych wyjaśnieniach zrelacjonowali szczegółowo na czym polegały przedsiębrane przez nich działania, a jednocześnie obciążyli współoskarżonąO. V.oraz zgodnie opisali jej rolę w przestępczym procederze.
Obrońcy kwestionując wiarygodność pomówień współoskarżonych wskazują na osobiste zainteresowanieM. S.w obciążeniu oskarżonej, motywowane faktem rozpadu ich związku. Zauważyć jednak należy, że motyw ten sąd pierwszej instancji miał w polu widzenia, dokonując oceny tychże wyjaśnień (str.4 uzasadnienia). Trudno też zaaprobować tezę adw.A. L., iż wydruki rozmów z portalu społecznościowego(...), dołączone do apelacji, potwierdzają to, żeO. V.pogodziła się z rozstaniem zM. S.. Fakt utrzymywania przezO. V.tak częstych kontaktów z żonami oskarżonych, kobietami, pozostającymi z oboma współoskarżonymi w stałych i bliskich relacjach, upoważnia do sformułowania zupełnie odmiennych wniosków.
Niezależnie od tego zwrócić należy uwagę, że gdyby nawet takiego motywu, działania z zemsty ze stronyM. S.nie dało się wykluczyć, to nie sposób znaleźć racjonalnego wytłumaczenia, dlaczego takiej samej treści, obciążające wyjaśnienia złożyłK. P., który zO. V.nie pozostawał w żadnym konflikcie. Co więcej, utrzymywał z nią kontakty także po rozstaniu się współoskarżonych.
Zwrócić należy też uwagę, że wyjaśnienia współoskarżonych nie były jedynymi dowodami, które legły u podstaw dokonanych przez Sąd Okręgowy ustaleń, co do udziałuO. V.w przypisanych jej przestępstwach.
Obecność oskarżonej w Polsce w kwietniu, czerwcu, sierpniu i wrześniu 2013 roku, a zatem wówczas gdy zakładana były plantacja wŁ.nie była przecież kwestionowana nawet przez oskarżoną. Potwierdza te fakty również informacja dotycząca odpraw lotniczych(...)/k.235,236,238/.
Fakt dokonania wysyłki do Wielkiej Brytanii potwierdzają też dowody z dokumentów w postaci dowodu nadania firmy(...)i karta z własnoręcznie napisanym przez oskarżoną adresem miejsca dostarczenia wysyłki – adresem sklepu rodzicówO. V.w Szkocji. Podnoszona w apelacji adw.J. P., dla podważenia tego faktu, kwestia wskazania innego adresata przesyłki, aniżeli oskarżona, zgodna jest z twierdzeniamiK. P., który przyznał, że istotnie przesyłka nie była adresowana naO. V., lecz inną osobę, podobnie jak i fałszywe było nazwisko nadawcy. Oczywistą przyczyną takiego stanu rzeczy była obawa przed ujawnieniem jej nielegalnej zawartości w trakcie dostawy. W tych warunkach zarzut zaniechania przez sąd orzekający dokonania ustaleń, co do rzeczywistego odbiorcy, wskazanego w przesyłce, jawi się jako całkowicie bezzasadny i bezprzedmiotowy.
W świetle powyższych dowodów, spójnych z wyjaśnieniami współoskarżonych nie budzi wątpliwości fakt, że oskarżona uczestniczyła w zakładaniu plantacji wŁ., przysłała przyrządy niezbędne do uprawy, nasiona i podłoże. Osobiście uczestniczyła w sadzeniu nasion wŁ./k.542/, zbiorze pierwszych kwiatostanów we wrześniu 2013 roku a następnie brała udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości środków odurzających do Wielkiej Brytanii.
Nie ma też racji adw.J. P.zarzucając sądowi mylne przyjęcie, żeO. V.wspólnie zM. S.uprawiała w Wielkiej Brytanii konopie indyjskie. Po pierwsze, lektura uzasadnienia wskazuje, że wspólna działalnośćM. S.w tym zakresie dotyczyłaV. D., po drugie okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
Kontestowanie w apelacji tego obrońcy ustaleń sądu pierwszej instancji, poczynionych w oparciu o wyjaśnienia współoskarżonych i zeznaniaA. P., odnośnie przeznaczenia pieniędzy przesłanych przezO. V.do Polski, również nie może być skuteczne. Zupełnie nieprawdziwe jest natomiast twierdzenie apelacji, jakoby Sąd Okręgowy przyjął w sposób automatyczny, że o fakcie udziałuO. V.w przestępczej działalności świadczy przesłana kwota 4400 zł, bowiem do takiego wnioskowania doprowadziła sąd pierwszej instancji dopiero wszechstronna analiza wszystkich dowodów ujawnionych w postępowaniu, w tym zeznańA. P.( str. 5 uzasadnienia, k.1069)
Rację ma adw.A. L., że wiedzaA. P.na temat przestępczej działalności męża i jego wspólników była znikoma i ogólnikowa.
Pomija jednak skarżący, to że dowód z zeznań tego świadka, w zakresie w jakim taką wiedzę posiadała, potwierdzał inne, uboczne okoliczności wynikające z wyjaśnień oskarżonych, utwierdzając tym samym sąd pierwszej instancji w przekonaniu o wiarygodności relacji podawanych przezK. P.iM. S..
Fakt wzajemnego skonfliktowania oskarżonychM. S.iO. V., nie wyklucza, wbrew stanowisku apelacji, udziału oskarżonej w uprawie konopi innych niż włókniste wW., przypisanego jej w punkcie V wyroku. Trafności ustaleń nie dyskwalifikuje również eksponowany w apelacji adw.A. L.brak kontaktu oskarżonej zM. S.po rozpadzie ich związku. Przypomnieć bowiem należy w tym miejscu, że z wyjaśnieńM. S.wynikało, że działalność, której podjął się wW., zainicjowana została przez oskarżoną, właśnie z powodu rozstania stron i jej roszczeń wobecM. S., wynikających z zadłużenia, jakie powstało przed rozpadem tego związku, z tytułu udzielanej mu pomocy finansowej w Anglii i w czasie pobytu w zakładzie karnym w Polsce. Rozumowania Sądu Okręgowego nie dyskwalifikuje też fakt, ewentualnych konsekwencji (nazwanej w apelacji adw.J. P.jako „kuriozalnej denuncjacji”), jakie mogłyby wyniknąć z kierowanych przez oskarżoną gróźb ujawnienia organom ścigania przezO. V.przestępczej działalnościM. S.. Pamiętać należy, że oskarżona na stałe przebywała w Anglii i mogła liczyć na to, że fakt ujawnienia prowadzenia przezM. S.nielegalnej uprawy narkotyków w Polsce nie zostanie z nią powiązany i nie stanowi dla niej żadnego zagrożenia.
Dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny dowodów i wyprowadzonych z nich wniosków nie podważają też dowody przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym, w postaci wydruków z portalu społecznościowego(...), dołączonych do apelacji adw.A. L., zawierające zarejestrowane rozmowy oskarżonej zK. S.iA. P.. Po pierwsze, selekcja tych dowodów, dla potrzeb postępowania karnego, została dokonana przez samą oskarżoną i nie sposób wykluczyć, że dobór wydruków z portalu społecznościowego, przedstawiony sądowi odwoławczemu, przeprowadzony został wybiórczo, stosownie do prezentowanej przez nią linii obrony. Po drugie, bezspornie ustalono w toku postępowania, że obie kobiety nie miały wiedzy na temat przestępczej działalnościM. S.iK. P.a także i to, że kontakty oskarżonej zM. S.po rozpadzie ich związku istotnie ustały.
Z tych względów, przedstawione dowody, w żadnej mierze nie dyskredytują poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń i zaprezentowanego dotychczas rozumowania.
Obrońcy zarzucając dowolną ocenę dowodów, kontestują wartość dowodową depozycji współoskarżonych oraz wskazują na sprzeczności w ich wyjaśnieniach. Rzecz w tym, że wszystkie te okoliczności podnoszone przez autorów apelacji, Sąd I instancji miał w polu widzenia. Dostrzegł je w toku rozpoznania sprawy, podjął skuteczną próbę ich wyjaśnienia w toku przewodu sądowego a następnie w sposób logiczny i wyczerpujący odniósł się do nich w części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia (np. str. 5-6 uzasadnienia). Wyniki postępowania dowodowego oraz lektura pisemnych motywów dowodzi, że dowód z wyjaśnień współoskarżonych w rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy ocenił z należytą ostrożnością, mając na względzie sytuację procesową współoskarżonych, wymowę składanych depozycji, powody dla których złożyli obciążające oskarżoną wyjaśnienia, w tym chęć skorzystania z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary ale także spójność i konsekwencje w kolejnych relacjach obu oskarżonych, fakt, że przede wszystkim obciążały oneM. S.iK. P., były stanowcze i znalazły potwierdzenie w innych dowodach zebranych w sprawie. Treść tych wyjaśnień stoi w opozycji z tezami apelujących, jakoby zmierzały one do przerzucania odpowiedzialności na byłą partnerkę czy umniejszenia faktycznej roli oskarżonych w przestępstwach. Wiarygodności tych wyjaśnień nie podważa też zawarta w apelacji adw.A. L.teza o znacznie szerszej działalności przestępczej współoskarżonych w stosunku do roli, jaką pełniłaO. V.. Wręcz przeciwnie, rozmiar tejże działalności ustalony w oparciu o wyjaśnieniaM. S.iK. P.dowodzi, że ich depozycje nie były nastawione jedynie na przerzucenie odpowiedzialności na oskarżoną ale w równym, a nawet większym stopniu obciążały samych pomawiających. W świetle dokonanej przez Sąd Okręgowy korekty opisów czynów w punktach I i V, przypisanychO. V., zupełnie nieuprawnioną jest teza adw.A. L.w punkcie II 1) apelacji, jakoby sąd pierwszej instancji ustalił nadrzędną rolęO. V.w relacjach z oskarżonymM. S.i jej kierowniczą rolę w kierowaniu procederem.
Reasumując, zasadnym jest twierdzenie, że ocena tychże wyjaśnień dokonana przez Sąd Okręgowy nie nosi cech dowolności i w pełni respektuje, obszernie cytowane w apelacjach obrońców i niewątpliwie słuszne, poglądy judykatury, dotyczące wartości dowodowej dowodu z pomówienia.
Nieporozumieniem jest też kwestionowanie w punkcie 3g) apelacji adw.J. P.sprawstwa kierowniczegoO. V.w zakresie czynu zarzucanego w punkcie V. W zaskarżonym wyroku Sąd Okręgowy zmienił opis czynu, kwalifikację prawną w stosunku do tego zarzutu i formę sprawczą działania oskarżonej, wyeliminował jej działanie w postaci sprawstwa kierowniczego i przyjął działanie w formie współsprawstwa, zaś swoje stanowisko w tym przedmiocie przekonywująco uzasadnił w pisemnych motywach (str. 8-9 uzasadnienia, k.1070-1072).
Hipotetyczne rozważania obrońcy, co do treści rozmowyK. P.z żoną (pkt.3h apelacji), nie dyskredytują przedstawionego w uzasadnieniu wnioskowania sądu pierwszej instancji a tym samym trafności zaskarżonego wyroku.
Prawidłowa jest także kwalifikacja prawna czynów przypisanychO. V.w wyroku, która poparta została obszernym uzasadnieniem w części motywacyjnej orzeczenia. Wbrew racjom obrońcy, Sąd Okręgowy wskazał w uzasadnieniu, jakie to czynności sprawcze podejmowane przez oskarżoną stanowiły podstawę dokonanych ustaleń i przyjęcia, że wyczerpują one znamiona przypisanych jej w wyroku czynów. Z pewnością działania te nie ograniczały się jedynie do posiadania wiedzy o przestępczym charakterze byłego partnera, jak utrzymuje obrońca w apelacji.
Potrzeba korekty wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o karze, w ocenie Sądu Apelacyjnego, podyktowana została potrzebą zapewnienia wewnętrznej sprawiedliwości zaskarżonego orzeczenia. Wymierzona oskarżonej kara 3 lat pozbawienia wolności na tle kar wymierzonych pozostałym oskarżonym jawi się jako rażąco surowa, zwłaszcza, gdy zważy się na rozmiar przestępczej działalności współsprawców (M. S.skazany został za 4 czyny), odniesione przez nich korzyści a zwłaszcza dotychczasową sylwetkę i uprzednią karalnośćM. S., działającego w warunkach recydywy. Wprawdzie obaj oskarżeni skorzystali z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, na podstawieart. 60 § 3 kk, to jednak nie sposób pominąć, że oskarżonej przypisano jedynie dwa przestępstwa a jednocześnie wymierzono karę najsurowszą.
Tymczasem karą współmierną i dającą zarazem zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości jest tylko taka kara, która uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru i stanowi dla sprawcy zasłużoną dolegliwość za naruszenie dóbr pozostających pod ochroną prawa.
Przytoczone wyżej okoliczności przemawiają za przyjęciem, że w odniesieniu do czynów zpunktu I i Vzachodzą szczególnie uzasadnione wypadki, o jakich mowa wart. 60 § 2 k.k.WymierzenieO. V.nawet najniższej kary za zbrodnię, o jakiej mowa wart. 53 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, prowadziłoby do niezasadnie długiej eliminacji oskarżonej z życia społecznego.
W ocenie sądu odwoławczego adekwatnymi będą kary jednostkowe i kara łączna w wymiarze dwóch lat pozbawienia wolności oraz grzywna. Kary te powinny skutecznie powstrzymać oskarżoną przed powrotem na drogę przestępstwa w przyszłości, a tym samym powinny, w ocenie Sądu, spełnić cele zapobiegawcze wobec sprawcy. Uświadomią też oskarżonej konieczność poszanowania prawa oraz wartość dóbr, jakimi są porządek publiczny i zdrowie publiczne. Powinny także odnieść w tym zakresie właściwy wydźwięk społeczny, kształtując wyobrażenie społeczeństwa o konieczności przestrzegania norm prawnych i nieuchronności kary oraz wpłynąć na postępowanie innych potencjalnych przestępców, odstraszając ich od popełniania takich czynów, dzięki czemu zrealizowane zostaną zadania w zakresie prewencji ogólnej i oddane będzie społeczne poczucie sprawiedliwości.
W tym stanie rzeczy, Sąd Apelacyjny na mocyart. 437 § 1 k.p.k.zmienił zaskarżony wyrok w sposób wyżej opisany, zaś w pozostałej części, nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji oraz nie dopatrując się uchybień, które należałoby uwzględnić z urzędu, utrzymał go w mocy.
Stosownie do obowiązku wynikającego zart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonej okres tymczasowego aresztowania również w postępowaniu międzyinstancyjnym.
O wydatkach za postępowanie odwoławcze orzeczono natomiast na podstawieart. 624 § 1 k.p.k., uznając że ich uiszczenie byłoby zbyt uciążliwe.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł, jak w wyroku.