Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 616/15
Data wyroku: 2015-12-08 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk, art. 190a§1 kk

Sygn. akt: IV Ka 616/15

UZASADNIENIE
J. T.została oskarżona o to, że:
w okresie od miesiąca maja do sierpnia 2014 r. wB., woj.(...)uporczywie nękałaS. W.,P. S.,M. G.orazG. G.w ten sposób, że przychodziła do ich miej­sca pracy przyul. (...)gdzie wykrzykiwała pod ich adresem słowa wulgarne, zakłócała wykonywaną przez nich prace, gdzie zachowaniem swoim wzbudziła w pokrzywdzonych uzasadnione okolicznościami poczucie zagroże­nia, przy czym czynu tego dopuściła się mając ograniczoną w stopniu znacz­nym zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem. tj. o czyn zart. 190a§1 kkw zw. zart. 31 §2 kkw zw. zart. 12 kk.
Sąd Rejonowy w Bełchatowie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015 roku w sprawie II K 1166/14:

1
oskarżonąJ. T.w miejsce zarzucanego jej czynu uznał za winną tego, że w okresie od 21 maja 2014 r. do 30 sierpnia 2014 r. wB., woj.(...)działając w ramach czynu ciągłego uporczywie nękałaS. W.,P. S.,M. G.orazG. G.w ten sposób, że przychodziła do ich miej­sca pracy przyul. (...), gdzie przesiadywała po kilka godzin dziennie przed bramą siedziby firmy i wykrzykiwała pod ich adresem słowa wulgarne i obraźliwe, zakłócała wykonywaną przez nich pracę, a swoim zachowaniem naruszała istotnie ich prywatność oraz wzbudziła w pokrzywdzonych uzasadnione okolicznościami poczucie zagroże­nia, przy czym czynu tego dopuściła się mając ograniczoną w stopniu znacz­nym zdolność rozpoznania znaczenia czynu i kierowania postępowaniem tj. czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 190a §1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkw zw. zart. 12 kki za to na podstawie 190a§ 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkw zw. zart. 60 § 6 pkt 4 kkw zw. zart. 34 § 1 i § 1a pkt 1 kkw zw. zart. 35 § 1 kkorazart. 34 § 1 i § 1a pkt 3 kkw zw. zart. 72 § 1 pkt 7a kkwymierzył jej karę 12 (dwunastu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie oraz zakazem bezpośredniego kontaktowania się z pokrzywdzonymiS. W.,P. S.,M. G.orazG. G.i zakazem zbliżania się do wymienionych pokrzywdzonych na odległość mniejszą niż 100 (sto) metrów;

2
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. M.kwotę 723,24 złote (siedemset dwadzieścia trzy złote dwadzieścia cztery grosze) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu;

3
zasądził od oskarżonejJ. T.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem opłaty oraz kwotę 2.006,45 złotych (dwa tysiące sześć złotych czterdzieści pięć groszy) złotych z tytułu zwrotu wydatków.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonej oraz przez samą oskarżoną.
Obrońcazaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonej, zarzucając w apelacji wyrokowi: błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku poprzez przypisanie oskarżonej popełnienia zarzuconego jej czynu, podczas gdy zdaniem obrońcy prawidłowa ocena materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku, że nie działała ona z zamiarem bezpośrednim dokuczenia pokrzywdzonym, tylko w celu pomocy swemu synowi.
W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Oskarżonazaskarżyła wyrok w całości na swoją korzyść, zarzucając w apelacji wyrokowi: błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku poprzez przypisanie jej popełnienia zarzuconego jej czynu, błędne ustalenie, że zaczepiała pracowników firmy byłego męża, że działała w celu dokuczenia tym pracownikom, podczas gdy nie działała ona z zamiarem bezpośrednim dokuczenia pokrzywdzonym, tylko w celu pomocy swemu synowi, oraz obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj.art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów poprzez danie wiary pokrzywdzonym, którzy zeznawali nieprawdę, danie wiaryS. W., że doszło do otarcia jej samochodu, a także wydanie krzywdzącego dla oskarżonej zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych, gdyż uniemożliwi to jej kontakt z synem i wadliwe zasądzenie od niej na rzecz Skarbu Państwa kosztów zastępstwa adwokackiego.
W konkluzji oskarżona wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oraz apelacja oskarżonej są bezzasadne. Ponieważ zarzuty obu apelacji w większości pokrywają się, zostaną omówione łącznie.
Zaskarżony wyrok jako sprawiedliwy, odpowiadający prawu karnemu materialnemu i nie uchybiający prawu karnemu procesowemu należało utrzymać w mocy. Argumenty zawarte w apelacjach okazały się bezzasadne.
Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz błędnej oceny dowodów nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką dajeart. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta powinna być im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.
W szczególności chybione są podnoszone a obu apelacjach zarzuty, jakoby oskarżona nie działała z zamiarem bezpośrednim dokuczenia pokrzywdzonym, a jedynie w celu kontaktu z synem. Nie jest to prawdą, gdyż - jak prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy – wielokrotnie dochodziło ze strony oskarżonej do atakowania pokrzywdzonych mimo, że oskarżona wiedziała, że jej syna nie ma w pobliżu. Śledziła przecież samochody pracowników firmy męża mimo, że widziała, że w samochodach tych nie ma jej syna. Zakłócała pracę pokrzywdzonych, choć widziała, że akurat nie wykonuje z nimi żadnych czynności jej syn, ba, nawet nie ma go w pobliżu. Wyszydzała i obrażała pokrzywdzonych nie w celu uzyskania kontaktu z synem, ale z chęci dokuczenia im za to, że byli oni pracownikami jej byłego męża i pracowali w firmie, w której - w mniemaniu oskarżonej – źle się działo jej synowi. Jednak nie można mówić tu jedynie o godzeniu się przez oskarżoną na dokuczanie pokrzywdzonym – jej ataki na pokrzywdzonych miały charakter bezpośredni, zwrócone było wprost przeciwko nim – świadczy to o jej działaniu z zamiarem bezpośrednim nękania pokrzywdzonych. Działanie to mało charakter długotrwały, powtarzający się – było więc uporczywe. Zatem oskarżona wyczerpała znamiona przypisanego jej przestępstwa ( szczegółowo co do pozostałych znamion wykazał to Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie będzie więc to w tym miejscu powielane).
Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zebrane w tej sprawie dowody. Twierdzenie zawarte w apelacji oskarżonej, że pokrzywdzeni kłamali, bo są zatrudnieni w firmie jej byłego męża ( który w firmie tej zatrudnia również ich wspólnego syna) jest gołosłowne, czysto polemiczne i w żaden sposób nie zostało nawet uprawdopodobnione przez skarżącego. Zeznania pokrzywdzonych są spójne, konsekwentne, logiczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym ( w tym z materiałem zdjęciowym, nagraniami, wykazem interwencji). Dlatego Sąd Rejonowy dobrze zrobił, że się na tych zeznaniach opierał.
Z informacji z policji wynika, że niezależnie od zgłoszeń interwencji dokonywanych przez oskarżoną, zgłoszeń takich dokonywali też pokrzywdzeni – zatem argument apelacji oskarżonej, że to jej działa się krzywda, bo to ona wzywała policję, jest chybiony.
Co do braku zgłoszenia przez pokrzywdzonąS. W.otarcia samochodu, to przecież nie chodzi o to, że to oskarżona miała jej ten samochód uszkodzić – chodzi o to, że oskarżona poprzez ciągłą inwigilację pokrzywdzonej wywarła na nią taką presję, że ta oglądając się na śledzącą ją oskarżoną nie zapanowała nad prowadzonym przez siebie pojazdem i go uszkodziła. Zrozumiałe jest, że w takiej sytuacji nie zgłaszała tego na policję.
Co do argumentu, jakoby orzeczenie zakazu bezpośredniego kontaktowania się z pokrzywdzonymi oraz zbliżania do nich, było dla oskarżonej zbyt krzywdzące bo uniemożliwiało jej kontakt z synem i wykonanie orzeczenia Sądu Cywilnego kontakty te regulującego, to jest to argument chybiony. Po pierwsze, syn oskarżonej jest już pełnoletni i nie jest ubezwłasnowolniony, a zatem to od jego woli zależy, czy chce się kontaktować z matką – tym samym powoływane przez oskarżoną orzeczenie Sądu Cywilnego nie jest już aktualne. Po drugie, oskarżona i tak ma orzeczony w innej sprawie zakaz kontaktowania się z synem. Po trzecie, omawiany zakaz kontaktowania się orzeczony w tej sprawie dotyczy wymienionych w wyroku pokrzywdzonych, a nie syna oskarżonej.
Co do zasądzenia od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kosztów obrony z urzędu świadczonej przez poprzedniego obrońcę, to analiza pism oskarżonej i tego obrońcy, a nawet analiza argumentów zawartych w tym przedmiocie w apelacji oskarżonej wskazują, że do zmiany obrońcy z urzędu doszło tylko i wyłącznie na skutek postawy samej oskarżonej, która z nieuzasadnionych powodów doprowadziła do utraty zaufania między nią a dotychczasowym obrońcą, uniemożliwiając mu realizowanie zadania polegającego na świadczeniu obrony ( w szczególności żądała od obrońcy udziału osób trzecich w czasie rozmów w jego kancelarii o przyjmowanej linii obrony, a gdy spotkała się z odmową wyprowadziła z tego niezasadne wnioski, które ostatecznie doprowadziły do zerwania i tak wątłej nici porozumienia i zaufania między obrońcą a oskarżoną). Dlatego słusznie na oskarżoną przerzucono koszty świadczenia tej obrony.
Podsumowując - ustalenia faktyczne Sądu meriti są prawidłowe, zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena dowodów pełna, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, a rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest sprawiedliwe, nie uchybiające prawu materialnemu, zaś sam wyrok zapadł bez obrazy prawa procesowego.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu oskarżonej na rozprawie apelacyjnej Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 618§ 1 pkt 11 kpkoraz§ 19w zw z§ 14 ust. 2 pkt 4w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz. U. z dnia 3 października 2002 roku. Nr 163poz. 1348).
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późniejszymi zmianami) zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Oskarżona nie wykazuje wysokich dochodów i nie ma dużego majątku, a została już obciążona ( zasadnie) kosztami postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Zatem o ile będzie jeszcze w stanie pokryć koszty postępowania przed Sądem Rejonowym, to ponoszenie przez nią dodatkowo jeszcze kosztów postępowania przed Sądem odwoławczym przekroczyłoby granicę jej wydolności finansowej i obciążyło ją ponad miarę.
Z powyższych względów orzeczono jak w wyroku.