Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 952/14
Data wyroku: 2015-05-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Natalia Lipińska
Słowa kluczowe: Renta
Podstawa prawna: art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o 	ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. 2009 	r. Nr 167 poz.1322) o.

Sygn. akt IV U 952/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 maja 2015 roku
Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Natalia Lipińska
Protokolant: st. sekr. sądowy Magdalena Cieśla
po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015 roku w Tarnowie na rozprawie
sprawy z odwołaniaA. M.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
z dnia 7 lipca 2014 roku nr(...)
w sprawieA. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy

1
zmienia zaskarżoną decyzję w ten tylko sposób, że przyznaje odwołującemu sięA. M.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy od dnia 11 czerwca 2014 roku na okres lat trzech.

2
w pozostałym zakresie oddala odwołanie.

Sygn. akt IV U 952/14

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie

z dnia 13 maja 2015 r.
Decyzją z dnia 7 lipca 2014 r., nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR., na podstawie przepisówustawy z dnia 30 października 2002 r.o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.), przyznałA. M.prawo do rentyz tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres od11 czerwca 2014 r. do 30 września 2014 r. wraz z prawem do wypłaty wyrównania świadczenia za okres od 1 stycznia 2014 r., tj. od miesiąca zgłoszenia wniosku, do 10 czerwca 2014 r. w związku z istnieniem u niego w tym czasie całkowitej niezdolności do pracy.
Odwołanie od tej decyzji wniósłA. M., domagając się jej zmiany i przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres do osiągnięcia wieku emerytalnego. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, ponieważ jest osobą o naruszonej sprawności organizmuw stopniu znacznym z uwagi na wypadek, jakiemu uległ w 2009 r. i jego nadal odczuwalne skutki. Z uwagi na te skutki uważa, że prawo do renty wypadkowej winno mu przysługiwać na okres do osiągnięcia wieku emerytalnego.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazał, że odwołanie nie wnosi żadnych nowych okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS.
Bezsporne w niniejszej sprawie było, żeodwołującyA. M., urodzony(...)., ma wykształcenie średnie techniczne w zawodzie elektryka, a pracował jako montażysta i instalator urządzeń elektronicznych, elektromonter, murarz, robotnik budowlany, elektryk remontowy i elektryk- kierowca.
W dniu 28 kwietnia 2009 r. ubezpieczony uległ wypadkowi w pracy, doznając urazu skrętnego stopy prawej.
Od 3 listopada 2009 r. do 31 października 2010 r. i od 1 lutego 2011 r. do 31 marca 2014 r. pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.
W dniu 28 stycznia 2014 r. wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o przyznanie mu prawa do renty wypadkowej na dalszy okres.
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 lipca 2014 r. ZUS Oddział wR.przyznałA. M.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związkuz wypadkiem przy pracy na okres od 11 czerwca 2014 r. do 30 września 2014 r. wrazz prawem do wypłaty wyrównania świadczenia za okres od 1 stycznia 2014 r., tj. od miesiąca zgłoszenia wniosku, do 10 czerwca 2014 r. w związku z istnieniem u niego w tym czasie całkowitej niezdolności do pracy.
(okoliczności bezsporne)
Sąd Okręgowy ustalił ponadto następujący stan faktyczny sprawy:
Lekarz Orzecznik ZUS w opinii lekarskiej z dnia 1 kwietnia 2014 r. rozpoznał u wnioskodawcy:

-

stan po przeszczepie skóry na podudziu prawym z powodu niegojącej się rany po rekonstrukcji ścięgna Achillesa po stronie prawej jako następstwo wypadku przy pracy.

W konsekwencji, Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że odwołujący jest nadal osobą częściowo niezdolną do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres 6 miesięcy.
Na skutek sprzeciwu, sprawa skierowana została do rozpatrzenia przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z dnia 25 kwietnia 2014 r. stwierdziła, że ubezpieczony jest całkowicie niezdolny do pracy na okres do 30 września 2014 r., ze wskazaniem, że niezdolność ta powstała w dniu 17 grudnia 2013 r. Komisja Lekarska dokonała takiego samego rozpoznania, jak Lekarz Orzecznik.
W dniu 19 maja 2014 r. do ZUS Oddział wT.wpłynął wniosek ubezpieczonego o przyznanie mu prawa do renty wypadkowej na okres do osiągnięcia wieku emerytalnego. Wniosek ten przekazany został ZUS Oddziałowi wR..
W związku z tym, że orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 25 kwietnia 2014 r. budziło zastrzeżenia co do zgodności z zasadami orzecznictwa lekarskiego, sprawa ponownie przekazana została w trybie nadzoru nad wykonywaniem orzecznictwa o niezdolności do pracy na podstawie art. 14 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturachi rentach z FUS do rozpatrzenia przez Komisję Lekarską ZUS. Komisja Lekarska w opiniiz dnia 11 czerwca 2014 r. stwierdziła, że wnioskodawca jest częściowo niezdolny do pracy na okres do 30 września 2014 r., ze wskazaniem, że niezdolność ta powstała w dniu 11 czerwca 2014 r. i ma związek z wypadkiem przy pracy. W tym samym orzeczeniu uznała, że ubezpieczony jest całkowicie niezdolny do pracy na okres do 10 czerwca 2014 r., ze wskazaniem, że niezdolność ta powstała w dniu 5 listopada 2013 r. i pozostaje w związkuz wypadkiem przy pracy. Komisja Lekarska stwierdziła u wnioskodawcy:

-

stan po leczeniu zastarzałego naderwania przyczepu piętowego ścięgna Achillesa po urazie skrętnym stopy prawej w dniu 28 kwietnia 2009 r.,

prawdopodobne leczenie operacyjne stopy końsko- szpotawej w dzieciństwiez zespołem algodystroficznym podudzia, bez znaczącej dla wykonywanej pracy dysfunkcji,

nadciśnienie tętnicze w okresie wydolności krążenia, dobrze kontrolowane.

Orzeczenie to legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
dowód:

-

orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS dnia 01.04.2014 r.- akta ZUS,

orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia: 25.04.2014 r. i 11.06.2014 r.- akta ZUS,

W celu stwierdzenia, czy i w jakim stopniu odwołujący jest niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy w rozumieniu przepisówustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.) orazart. 12 i art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2013 r.poz. 1440 ze zm.), kiedy powstała u niego niezdolność do pracy i czy ma ona związekz wypadkiem przy pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: lek. med.J. S.- specjalisty chirurga ortopedy- traumatologa i lek. med.P. M.- specjalisty kardiologa.
Biegli chirurg ortopeda- traumatolog i kardiolog zdiagnozowali u odwołującego:

-

stan po uszkodzeniu ścięgna Achillesa prawego z leczeniem operacyjnym i powikłanie po tym leczeniu,

nadciśnienie tętnicze łagodne.

W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznali, że ubezpieczony jest nadal osobą częściowo niezdolną do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres trzech lat.
W uzasadnieniu opinii biegli podali, że w badaniu fizykalnym stwierdza sięu opiniowanego niezagojoną ranę okolicy ścięgna Achillesa podudzia prawego. Ubezpieczony czterokrotnie poddawany był leczeniu operacyjnemu z powodu powikłań (rozejścia się rany, przeszczepu i powikłań zapalnych z przetokami). Aktualnie ma niezagojone rany. W badaniach dodatkowych stwierdza się osteodystrofię prawego podudziai stopy prawej. Postępowanie lecznicze (wycięcie martwiczej tkanki, stosowanie celowej antybiotykoterapii i unieruchomienie kończyny dolnej) świadczy o toczącym sie nadal procesie zapalnym, a zmiany o typie osteodystrofii (nie tylko w obrębie stopy, co może być następstwem leczonej w dzieciństwie wady rozwojowej stopy, ale także nasad dalszych podudzia prawego) powodują znacznego stopnia dysfunkcję statyczno- kinetyczną podudziai stopy prawej. Charakter stwierdzonych zmian (przewlekłość) oraz aktualny stan fizykalny (wyszczuplenie podudzia prawego o 8 cm, osłabienie siły mięśniowej, niezagojona rana okolicy ścięgna Achillesa, dysfunkcja ruchowa stopy, skrócenie kończyny dolnej prawejo 2 cm) świadczą o długotrwałym, progresywnym procesie toczącym się w obrębie stawu skokowego i stopy prawej. Charakter powikłań po leczeniu operacyjnym zaś o trwającym nadal procesie zapalnym. Następowe, postępujące zmiany wtórne, tak zwyrodnieniowe, jaki osteodystroficzne z nieustającą niedomogą czynnościowo- bólową w obrębie stawu skokowego w sposób znaczny wpływają na upośledzenie funkcji kończyny dolnej prawej, co stanowi o naruszeniu sprawności organizmu wnioskodawcy w stopniu znacznym.
dowód:

-

opinia sądowo- lekarska z dnia 13.01.2015 r.- k. 14-16,

opinia uzupełniająca z dnia 20.03.2015 r.- k. 25,

Sąd w całości podzielił opinię biegłych chirurga ortopedy- traumatolog i kardiologa uznając, że zawiera ona kompleksową i wyczerpującą ocenę stanu organizmu odwołującego, a nadto uwzględnia wpływ rozpoznanych u niego schorzeń na zdolność do pracy w związkuz wypadkiem przy pracy. Sąd uznał, iż charakterystyka schorzeń została przez biegłych oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem osób sporządzających opinię. Dlatego też, Sądw całości podzielił wnioski biegłych sądowych odnośnie dalszej częściowej okresowej niezdolności ubezpieczonego do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Podkreślić również trzeba, że opiniujący w sprawie biegli swoje ustalenia i wnioski wywiedli po szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej oraz badaniu odwołującego.
Wprawdzie w opinii z dnia 13 stycznia 2015 r. biegli sądowi dokonali oceny faktów, stwierdzając, że odwołującemu brakuje trzy lata do uzyskania świadczeń emerytalnych,w związku z czym renta wypadkowa powinna mu przysługiwać na okres do uzyskania tych świadczeń, jednak- jak podkreśla się w orzecznictwie- Sąd nie jest związany opinią biegłego w zakresie jego wypowiedzi odnośnie do zastrzeżonych do wyłącznej kompetencji sądu kwestii ustalania i oceny faktów oraz sposobu rozstrzygnięcia sprawy (por. np. wyrok SAw Poznaniu z dnia 20 lutego 2013 r., I ACa 1178/12,Legalisnr 741192)- tym bardziej, jeżeli biegli, jak w tej sprawie, dokonali niewłaściwej oceny faktów. Nie jest bowiem tak, że wnioskodawcy brakuje do uzyskania wieku emerytalnego trzy lata.
Mając to na uwadze, Sąd zwrócił się do biegłych sądowych o ponowne zajęcie stanowiska w sprawie przy uwzględnieniu obowiązujących przepisów oraz okoliczności faktycznych- zaznaczając, że dla odwołującego,urodzonego w dniu (...), wiek emerytalny określa art. 24 ust. 1b pkt 20 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturachi rentach z FUS, dotyczący mężczyzn urodzonych po dniu 30 września 1953 r., dla których wiek emerytalny wynosi co najmniej 67 lat.
Uwzględniając te wskazania, w opinii uzupełniającej z dnia 20 marca 2015 r. biegli sądowi podtrzymali wniosek wynikający z opinii zasadniczej o częściowej niezdolności ubezpieczonego do pracy w związku z wypadkiem przy pracy stwierdzając, że stan fizykalny opiniowanego z przewlekłym procesem patologicznym uzasadnia przyjęcie w jego przypadku częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres trzech lat.
W pisemnym stanowisku Zastępcy Przewodniczącego Komisji Lekarskich ZUS, przedłożonym przez organ rentowy wraz z pismem procesowym z dnia 5 maja 2015 r. podano, że biegli sądowi opisali stan zdrowia ubezpieczonego podobny do opisywanegow ZUS przez Komisję Lekarską oraz później badających go Lekarzy Orzeczników. Jak wskazano, biorąc pod uwagę dotychczasowe efekty leczenia opisywane w kolejnych opiniach LO i KL, trudno odmówić biegłym racji. Stwierdzono też, że biegli wydłużają jedynie okres świadczeń orzeczonych w ZUS.
Mając na uwadze treść tego pisma stwierdzić należało, iż Zakład nie kwestionował wydanej w sprawie opinii.
W oparciu zatem o treść opinii biegłych chirurga ortopedy- traumatologa i kardiologa, uzupełnionej przez tych biegłych w dniu 20 marca 2015 r., ocenionej pozytywnie, zgodniez kryteriami zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłych,a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.
Sąd rozważył, co następuje:
Odwołanie zasługiwało na częściowe uwzględnienie.
Zgodnie zart. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.), ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy.
Równocześnie w myśl art. 3 ust. 1 powołanej ustawy, za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą: podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych, podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy nawet bez polecenia, w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy,a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.
Na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, przy ustalaniu między innymi prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy stosuje się odpowiednio przepisyustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.
Jak stanowiart. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące przesłanki:

1
jest niezdolny do pracy;

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3
niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit.b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit.a, pkt 10 lit.a, pkt 11-12, 13 lit.a, pkt 14 lit.a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit.a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 1 ustawy, niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
W myśl ust. 2 powołanego artykułu, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast stosownie do ust. 3, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Równocześnie, jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy, przy ocenie stopniai przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak również możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.
Jak wynika z wydanej w niniejszej sprawie opinii sądowo- lekarskiej biegłych chirurga ortopedy- traumatologa i kardiologa, odwołujący z uwagi na stan po uszkodzeniu ścięgna Achillesa prawego i powikłanie po leczeniu, jest nadal osobą częściowo niezdolną do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres trzech lat.
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 lipca 2014 r. ZUS Oddział wR.przyznałA. M.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związkuz wypadkiem przy pracy na okres od 11 czerwca 2014 r. do 30 września 2014 r.(wraz z prawem do wypłaty wyrównania świadczenia za okres od 1 stycznia 2014 r.,tj. od miesiąca zgłoszenia wniosku, do 10 czerwca 2014 r. w związku z istnieniem całkowitej niezdolności do pracy w tym okresie). Składając odwołanie od tej decyzji ubezpieczony zakwestionował jedynie datę końcową przyjętego przez ZUS czasokresu stwierdzonej przez Komisję Lekarską częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem do pracy, a tym samym datę końcową przyznanego mu świadczenia. W odwołaniu od zaskarżonej decyzji domagał się bowiem zmiany tej decyzji i przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres do osiągnięcia wieku emerytalnego.
Biorąc zatem pod uwagę, iż biegli sądowi w wydanej w sprawie opinii orzekli, że wnioskodawca jest osobą częściowo niezdolną do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres trzech lat, Sąd zmienił zaskarżoną decyzję ZUS Oddział wT.z dnia 7 lutego 2014 r. w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy od 11 czerwca 2014 r. na okres trzech lat.
W pozostałym zaś zakresie odwołanie oddalił.
Sąd nie mógł uwzględnić żądania wnioskodawcy przyznania mu prawa do renty wypadkowej na okres do osiągnięcia wieku emerytalnego, gdyż nie zostały spełnione w jego przypadku warunki określone treścią art. 13 ust. 3a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.o emeryturach i rentach z FUS. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli osobie uprawnionej do renty z tytułu niezdolności do pracy przez okres co najmniej ostatnich 5 lat poprzedzających dzień badania lekarskiego brakuje mniej niż 5 lat do osiągnięcia wieku emerytalnego określonegow art. 24 ust. 1a i 1b, w przypadku dalszego stwierdzenia niezdolności do pracy orzeka się niezdolność do pracy na okres do dnia osiągnięcia tego wieku.
Przepis art. 13 ust. 3a ustawy emerytalno- rentowej odsyła do przepisów art. 24 ust. 1a i 1b, które określają powszechny wiek emerytalny dla kobiet i mężczyzn.
W przypadku odwołującego,urodzonego w dniu (...), wiek ten- stosownie do treści art. 24 ust. 1b pkt 20- wynosi co najmniej 67 lat.
Skoro tak, ubezpieczony nie spełnia warunków wynikających z art. 13 ust. 3a ustawyz dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS.
Po pierwsze, do renty z tytułu niezdolności do pracy ubezpieczony nie był uprawniony przez okres co najmniej ostatnich 5 lat poprzedzających dzień badania lekarskiego, gdyż renta przysługiwała mu jedynie od 3 listopada 2009 r. do 31 października 2010 r. i od 1 lutego2011 r. do 31 marca 2014 r. Po drugie zaś, brakuje mu więcej niż 5 lat do osiągnięcia wieku emerytalnego określonego w art. 24 ust. 1a i 1b ustawy emerytalno- rentowej. Powszechny wiek emerytalny 67 lat, określony w art. 24 ust. 1b pkt 20 tej ustawy, wnioskodawca osiągnie bowiem dopiero w dniu(...)r.
W wyroku z dnia 20 lutego 2014 r., III AUa 1093/13 (LEX nr 1454577) Sąd Apelacyjny w Poznaniu podniósł, że ustawodawca wprowadzając do ustawy emerytalnej przepis art. 13 ust. 3a objął swoistą ochroną osoby, które długotrwale- co najmniej 5 lat- były uprawnione do renty i brakuje im do osiągnięcia wieku emerytalnego okres krótszy niż 5 lat. Przepis ten ma przede wszystkim ochronić osoby, które z racji długotrwałej niezdolności do pracy zostały wykluczone z rynku pracy na dłuższy okres i ma on na celu ochronę tych osób przed koniecznością poszukiwania przez nie pracy w sytuacji niewielkiego prawdopodobieństwa jej znalezienia. Z doświadczenia życiowego i zasad logicznego rozumowania wynika bowiem, że prawdopodobieństwo znalezienia zatrudnienia przez osobę, której do osiągnięcia wieku emerytalnego brakuje mniej niż 5 lat i która długotrwale była niezdolna do pracy, jest nikłe. Tym samym w przypadku rzeczywistej poprawy stanu zdrowia osoby, która dotychczas była niezdolna do pracy, na krótko przed osiągnięciem wieku uprawniającego ubezpieczonego do przyznania prawa do emerytury, w konsekwencji może doprowadzić do pozostawienia takiej osoby bez środków do życia.
Odwołujący nie spełnia warunków wynikających z art. 13 ust. 3a ustawy z dnia17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS. Przepis ten odsyła do przepisów określających powszechny wiek emerytalny dla kobiet i mężczyzn. Przy jego stosowaniu nie bierze się pod uwagę wcześniejszego wieku emerytalnego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów prawa materialnego orazart. 47714§ 1 i 2 k.p.c., Sąd orzekł, jak w punktach 1 i 2 wyroku.