Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Cz 2043/15
Data wyroku: 2016-01-19 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Barbara Braziewicz, Maryla Majewska-Lewandowska, SSO Magdalena Hupa-Dębska
Słowa kluczowe: Zażalenie
Podstawa prawna: art. 394 § 1 pkt 9 kpc, art. 370 kpc

POSTANOWIENIEDnia 19 stycznia 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Wydział III Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Magdalena Hupa-Dębska (spr.)SO Barbara BraziewiczSR (del.) Maryla Majewska-Lewandowskapo rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z wnioskuI. D.przy udzialeM. D.o podział majątku wspólnego na skutek zażalenia wnioskodawczymna rozstrzygnięcie zawarte w punkcie V. postanowienia Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt I Ns 1855/13 p o s t a n a w i a : odrzucić zażalenie.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej przyznał adwokatA. W.od Skarbu Państwa kwotę 1.476 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczym z urzędu, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazując§ 6 pkt 10w związku z§ 6pkl 4 oraz§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Z zażaleniem na lo postanowienie wystąpiła wnioskodawczym reprezentowana przez pełnomocnika - adwokatA. W.. Zarzuciła mu naruszenie§ 6 pkt 6w związku z§ 7 pkt 1 ppkt 10 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosła o jego zmianę i przyznanie pełnomocnikowi wnioskodawczym wynagrodzenia w kwocie 3.600 zł powiększonej o podatek VAT oraz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym.

Sąd Okręgowy zważył, co następu je:
Dopuszczalność zażalenia na postanowienia Sądu pierwszej instancji regulujeart. 394 § 1 kpc, zgodnie z którym zażalenie przysługuje na postanowienia kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia i zarządzenia przewodniczącego, których przedmiotem jest rozstrzygnięcie kwestii enumeratywnie wymienionych w punktach 1-12 cytowanego przepisu.
W powołanym przepisie w punkcie 9 przewidziano zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zatem co do zasady zażalenie na zaskarżone postanowienie przysługuje.
Podmiotami uprawnionymi do wniesienia zażalenia są strony i uczestnicy postępowania przed sądem pierwszej instancji, na rzecz których, przeciwko którym i z udziałem których toczyło się to postępowanie. W przypadku zażalenia, poza tymi podmiotami, legitymację do jego wniesienia mają także osoby trzecie w kwestiach dotyczących ich osobiście np. świadkowie, biegli, pełnomocnicy. Zasadę, że zaskarżenie może nastąpić tylko przez osobę uprawnioną uzupełnia przesłanka dopuszczalności zaskarżenia orzeczeń w postaci interesu prawnego. Pierwsza z nich wskazuje osobę uprawnioną do zaskarżenia orzeczenia, druga natomiast określa zakres, w jakim zaskarżenie przez tę właśnie osobę jest dopuszczalne. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że interes prawny stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia orzeczeń sądowych. Interes ten zachodzi w wypadku tzw. gravamen (pokrzywdzenie), polegającego w klasycznym ujęciu na niezgodności orzeczenia z żądaniem zgłoszonym w procesie przez stronę. Interes prawny w omawianym znaczeniu oznacza obiektywną, tj. wywołaną rzeczywistym naruszeniem lub zagrożeniem określonej sfery prawnej, potrzebę uzyskania określonej treści rozstrzygnięcia. Nie ma podstaw do twierdzenia, by uczestnik postępowania mógł doznać uszczerbku prawnego na skutek wydania postanowienia przyznającego ustanowionemu dla niego adwokatowi od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które ani nie zwiększyło jego obowiązków w sferze prawnej, ani nic zmniejszyło jego uprawnień. Oceny tej nie może zmienić sama tylko hipotetyczna możliwość cofnięcia ustanowienia adwokata z jednoczesnym obciążeniem go kosztami jego wynagrodzenia (art. 120 kpc). Prowadzi to do wniosku, że nie ma on interesu prawnego w zaskarżeniu orzeczenia w przedmiocie wynagrodzenia adwokata ustanowionego z urzędu.
Powyższe stanowisko przeniesiono z uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2009 r., zapadłej w sprawie III CZP 36/09, a Sąd Okręgowy w obecnym składzie pogląd
ten podziela. Przy stwierdzeniu, że adwokatA. W.wnosząc zażalenie wskazała, że czyni (o jako pełnomocnik wnioskodawczym, podpisując zażalenie wskazała, że czyni to za wnioskodawczynię, domagając się nadto przyznania jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej wnioskodawczym z urzędu w postępowaniu zażaleniowym, nie ulega wątpliwości, że nie wniosła zażalenia w imieniu własnym, ale uczyniła to w imieniu wnioskodawczym. Skoro jednak wnioskodawczym, jak wcześniej wskazano, nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu rozstrzygnięcia o przyznanym jej pełnomocnikowi od Skarbu Państwa wynagrodzeniu, jej zażalenie trzeba zakwalifikować jako niedopuszczalne i podlegające odrzuceniu na mocyart. 370kpe w związku zart. 397 § 2kpe iart. 13 § 2 kpc.

Wobec powyższego zażalenie wnioskodawczym jako niedopuszczalne odrzucono, na podstawie przywołanych przepisów orazart. 373 zdanie 1 kpc.