Sąd Rejonowy w Słupsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 62/15
Data wyroku: 2015-11-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Kończyk

Sygn. akt IC 62/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 listopada 2015r.
Sąd Rejonowy w Słupsku I Wydział Cywilny
w składzie następującym :
Przewodniczący:SSR Joanna Kończyk
Protokolant:E. B.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. wS.sprawy
z powództwaA.W.
przeciwkoTowarzystwu (...)wW.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanegoTowarzystwa (...)wW.na rzecz powódkiA.W.kwotę 21.500 zł (dwadzieścia jeden tysięcy pięćset złotych 00/100) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 18 listopada 2015 r. do dnia zapłaty,

II
oddala powództwo w pozostałym zakresie,

III
zasądza od pozwanegoTowarzystwa (...)wW.na rzecz powódkiA.W.kwotę 2.574,04 zł (dwa tysiące pięćset siedemdziesiąt cztery złote 04/100) tytułem zwrotu kosztów procesu,

IV
nakazuje ściągnąć od powódkiA.W.na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Słupsku kwotę 47,50 zł (czterdzieści siedem złotych 50/100) tytułem nieuiszczonej opłaty od rozszerzonego powództwa,

V
nakazuje ściągnąć od pozwanegoTowarzystwa (...)wW.na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Słupsku kwotę 202,50 zł (dwieście dwa złote 50/100) tytułem nieuiszczonej opłaty od rozszerzonego powództwa.

Sygn. akt I C 62/15

UZASADNIENIE
PowódkaA.W.,reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o zasądzenie od pozwanegoTowarzystwa (...)wW.kwoty 21.500 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik powódki wskazał, iż w dniu 6.02.2013 r. powódka uległa wypadkowi komunikacyjnemu-została potrącona przez samochódT. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Samochodem kierowałaW. K., która posiada u pozwanego ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Powyższe zdarzenie stanowiło dla powódki przeżycie o charakterze traumatycznym powodujące nawet konieczność skorzystania przez powódkę z porad psychologa oraz źródło olbrzymiego bólu i dolegliwości fizycznej, które trwa do dnia dzisiejszego mimo procesu leczenia i rehabilitacji. Powódka do dnia dzisiejszego odczuwa dyskomfort psychiczny polegający na ciągłej obawie o uszkodzoną nogę, spotęgowaną wiekiem. Mimo iż od wypadku upłynął już dłuższy czas u powódki występuje nadal niestabilność kolana mimo przejścia rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego kolana. Podczas zdarzenia będącego źródłem roszczeń powódki zostały zerwane zarówno wiązadła boczne jak i krzyżowe. Powódka doznała także urazu kręgosłupa na odcinku szyjnym i piersiowym oraz samej klatki piersiowej. Powódka zmuszona była nosić kołnierz ortopedyczny. Trwałym następstwem wypadku jest blizna pooperacyjna o długości 4 cm. Wskazać także należy, że na skutek wypadku powódka nie uczestniczyła we wcześniej zaplanowanym i opłaconym obozie zimowym z córką. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady i wypłacił powódce po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego najpierw kwotę 3.000 zł a następnie 8.000 zł tytułem zadośćuczynienia. W ocenie powódki wypłacone przez pozwanego ubezpieczyciela zadośćuczynienie w łącznej kwocie 1.000 zł nie zaspokaja w całości słusznie przysługujących jej roszczeń z tytułu zadośćuczynienia za doznaną szkodę z dnia 6.02.2013 r. Przedmiotem żądania pozwu jest zatem kwota 21.500 zł stanowiąca różnicę między kwotą 32.500 zł, a przyznaną już dobrowolnie przez pozwanego kwotą 11.000 zł.
W odpowiedzi na pozew pozwanyTowarzystwo (...)wW.,reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o oddalenie powództwa w całości, kwestionując powództwo co do wysokości. Pozwany wskazał, że roszczenie powódki o dopłatę zadośćuczynienia w kwocie 21.500 zł jest rażąco wygórowane, a przy tym sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i prowadzące do chęci wzbogacenia się powódki kosztem pozwanego TU, gdyż faktycznie jest to roszczenie będące wartością nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy. Wypłacona powódce w toku postępowania likwidacyjnego kwota spełnia swój kompensacyjny charakter i jest odpowiednie dla powódki ze względu na doznaną krzywdę.

Pismem z dnia 8 października 2015 r. powódka rozszerzyła powództwo o dalszą kwotę 5000 zł tytułem zadośćuczynienia (k. 174).

Pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie powództwa.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 6 lutego 2013 r. ok. 15.20A.W.przechodziła przez przejście dla pieszych naul. (...)wS., kiedy została potrącona przez samochód markiT. (...)numer rejestracyjny (...), kierowany przezW. K..W. K.była ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej wTowarzystwie (...)wW..
Bezsporne, nadto zgłoszenie szkody w aktach szkody.
Bezpośrednio po zdarzeniuA.W.została przewieziona na Szpitalny Oddział Ratunkowy szpitala wS., gdzie stwierdzono u niej uraz kręgosłupa szyjnego, piersiowego, klatki piersiowej oraz kolan i podudzi. UA.W.po wykonaniu zdjęcia rtg nie stwierdzono zmian kostnych pourazowych. Tego samego dniaA.W.została wypisana do domu z zaleceniem oszczędzającego trybu życia, przyjmowania środków przeciwbólowych i noszenia miękkiego kołnierzaS.. Po wypisie zeszpitala (...)kontynuowała leczenie w poradni ortopedycznej i rehabilitacyjnej.A.W.została skierowana przez lekarza rodzinnego do poradni neurologicznej. Następnie lekarz neurolog skierowałA.W.do leczenia w poradni neurochirurgicznej. W dniu 22 sierpnia 2013 r.A.W.przeszła zabieg rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego. W dniach od 15-26 kwietnia 2013 r., 13-24 maja 2013 r. 2-21 października 2013 r.A.W.uczęszczała na zabiegi rehabilitacyjne.
dowód: dokumentacja medyczna powódki k. 63,64,66, 67, 74, 75, 106, 107,108, 109, 110, 111, 112, 113, 124-150, zeznania powódki k.k. 59, 182
Wypadek z dnia 6 lutego 2013 r. wpłynął negatywnie na stan psychicznyA.W., zaczęła ona odczuwać lęki, więc zwróciła się ona o pomoc terapeutyczną do psychologaW. H.(dwie wizyty).
dowód: zaświadczenie k. 55 , zeznania powódki k.k. 59, 182
W wyniku wypadku w dniu 6 lutego 2013 r.A.W.doznała skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa, skręcenia stawu kolanowego prawego z uszkodzeniem więzadła krzyżowego przedniego i pobocznego przyśrodkowego oraz stłuczenia klatki piersiowej i kręgosłupa piersiowego. Trwałym następstwem jest pourazowy zespół korzonkowy odcinka szyjnego kręgosłupa (komponenta związana z przepuklinami krążków) o charakterze bólowo-czuciowym oraz pourazowa niestabilność stawu kolanowego prawego o charakterze przednio-przyśrodkowym. Doznane urazy skutkują uA.W.15% trwałym uszczerbkiem na zdrowiu. Pomimo prawidłowego leczenia powódka pozostaje narażona na ryzyko choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego, jak i pogłębienia niestabilności. Nie da się jednoznacznie określić w jakim to będzie stopniu, ale trwała utrata stabilizacji przyśrodkowej i czucia głębokiego są czynnikami rozwoju tych zmian.
dowód: opinia biegłego ortopedy traumatologaM. K.k. 151-154
A.W., ma 50 lat, jest urzędnikiem państwowym na stanowisku starszego komisarza skarbowego w Urzędzie Kontroli Skarbowej. Wskutek wypadku z dnia 6 lutego 2013 r.A.W.nie wyjechała z małoletnią córką na zaplanowany wcześniej obóz zimowy. Pozostawała niezdolna do pracy od 6 lutego 2013 r. do 6 sierpnia 2013 r., a następnie przebywała na świadczeniu rehabilitacyjnym od dnia 7 sierpnia 2013 r. do dnia 4 listopada 2013 r.A.W.do dziś odczuwa skutki wypadku z dnia 6 lutego 2013 r., prawe kolano boli ją wieczorem i przy zmianach pogody. Odczuwa te bóle średnio 2-3 razy w tygodniu, celem uśmierzenia bólu stosuje okłady z lodu. Po wypadku w czynnościach życia codziennego pomagała jej córka, syn dowoził ją na zabiegi rehabilitacyjne.A.W.otrzymała orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na okres dwóch lat. ObecnieA.W.nie wykonuje prac domowych, które wymagają długotrwałego stania, obciążania kończyny.
dowód: zaświadczenie k. 73, zeznania powódki k.k. 59, 182
Towarzystwo (...)wW.przyznało w dniu 8 lipca 2014 r.A.W.zadośćuczynienie w wysokości 3000 zł. Na skutek odwołania pełnomocnikaA.W.decyzją z dnia 28 sierpnia 2014 r. ubezpieczyciel postanowił o dopłacieA.W.tytułem zadośćuczynienia kwoty 8000 zł.
bezsporne
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w zakresie pierwotnego żądania.
W niniejszej sprawie niesporna była odpowiedzialność pozwanego co do zasady za następstwa zdarzenia z dnia 6 lutego 2013 r., wskutek którego powódka doznała urazów kręgosłupa, kolan i podudzi, o czym świadczy wypłata w toku postępowania likwidacyjnego zadośćuczynienia w łącznej wysokości 8000 zł. Spór w istocie ograniczał się do wysokości należnego powódce zadośćuczynienia.
Odpowiedzialność odszkodowawcza pozwanego znajduje podstawę w przepisachustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz.U. 2003 r. Nr 124, poz. 1152 ze zm.) oraz normachart. 436 § 1 kciart. 822 kc.
Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Sąd na wniosek strony powodowej wykazało, iż powódka doznała uszczerbku na zdrowiu w okolicznościach przez nią podnoszonych. W oparciu o dokumentację medyczną powódkę i opinię biegłego z zakresu chirurgii urazowej i ortopediiM. K.Sąd ustalił, że powódka wskutek wypadku w dniu 6 lutego 2013 r. doznała skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa, skręcenia stawu kolanowego prawego z uszkodzeniem więzadła krzyżowego przedniego i pobocznego przyśrodkowego oraz stłuczenia klatki piersiowej i kręgosłupa piersiowego. Trwałym następstwem jest pourazowy zespół korzonkowy odcinka szyjnego kręgosłupa (komponenta związana z przepuklinami krążków) o charakterze bólowo-czuciowym oraz pourazowa niestabilność stawu kolanowego prawego o charakterze przednio-przyśrodkowym. Sąd uznał opinię biegłegoM. K.za jasną, logiczną i pełną, odpowiadającą na tezę dowodową sformułowaną w postanowieniu, a przez to wiarygodną, wobec czego oparł na niej swoje ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, że biegły wydał swoją opinię pisemną po przeprowadzeniu badania powódki a żadna ze stron nie zakwestionowała opinii.
W myślart. 445 § 1w zw. zart. 444 § 1 kcw razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
(...)w rozumieniu powołanego przepisu jest osoba, która doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na skutek niedozwolonego działania lub zaniechania sprawy szkody(por. wyrok SN z 28 grudnia 1972r. I CR 615/72).Z kolei pod pojęciem krzywdy należy rozumieć cierpienia fizyczne (ból i inne dolegliwości) oraz cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia w postaci np. zeszpecenia, niemożności uprawiania działalności artystycznej, naukowej, wyłączenia z normalnego życia).
Ustawodawca nie określił wprost przesłanek, które winny stanowić podstawę dla ustalenia zakresu krzywdy. Z tego też względu przedmiotem licznych orzeczeń sądowych oraz rozważań przedstawicieli doktryny były właśnie kryteria, które winny być uwzględnione przy ustaleniu odpowiedniej kwoty tytułem zadośćuczynienia. Zaprezentowane poglądy pozwoliły na wypracowanie i przyjęcie powszechnie aprobowanych i uwzględnianych kryteriów przy określaniu wysokości przyznawanego zadośćuczynienia, wśród których wymienia się rodzaj naruszonego dobra, zakres i rodzaj rozstroju zdrowia, czas trwania cierpień, ból i inne dolegliwości oraz cierpienia psychiczne, czyli negatywne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała, wiek poszkodowanego, intensywność ujemnych doznań fizycznych i psychicznych, rokowania na przyszłość, stopień winy sprawcy, ujemne skutki zdrowotne jakie osoba poszkodowana będzie zmuszona znosić w przyszłości. Podkreślenia wymaga również to, że przyznane zadośćuczynienie winno mieć charakter całościowy i obejmować wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, zarówno już doznane jak i te, które w związku ze schorzeniem wystąpić mogą w przyszłości. Jest to bowiem świadczenie jednorazowe, którego wysokość uwzględnia wszystkie okoliczności związane z cierpieniami tak już doznanymi jak również tymi, które w przyszłości w związku niezakończonym leczeniem, jego następstwami, czy też planowanymi w przyszłości zabiegami, mogą się pojawić (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 maja 1972r., I CR 106/72, niepubl.).
Ustalając rozmiar doznanej przez powódkę krzywdy Sąd oparł się na dokumentacji lekarskiej, opinii biegłego sądowego ortopedy traumatologa oraz na zeznaniach powódki.
Z ustaleń Sądu wynika, że powódka po wypadku pozostawała niezdolna do pracy przez okres 9 miesięcy. W tym czasie leczyła się w poradni ortopedycznej, neurologicznej, neurochirurgicznej i rehabilitacyjnej. Mimo prawidłowo przeprowadzonego leczenia operacyjnego i rehabilitacji powódka nadal odczuwa skutki wypadku. Doznane przez powódkę urazy zostały zakwalifikowane przez biegłego sądowego ortopedę jako 15% trwały uszczerbek na zdrowiu. W ocenie Sądu niewątpliwie wypadek był dla powódki zdarzeniem traumatycznym i stresogennym, co skutkowało korzystaniem przez powódkę z pomocy psychologa. Lęki związane z poruszaniem się na ulicy utrzymywały się u powódki przez okres około 6 miesięcy. Trwałym następstwem urazu doznanego przez powódkę są zespół korzonkowy odcinka szyjnego kręgosłupa (komponenta związana z przepuklinami krążków) o charakterze bólowo-czuciowym oraz pourazowa niestabilność stawu kolanowego prawego o charakterze przednio-przyśrodkowym, która skutkować może rozwinięciem się choroby zwyrodnieniowej i pogłębieniem niestabilności. Po zabiegu operacyjnym pozostała również powódce czterocentymetrowa blizna, której istnienie może wpływać negatywnie na samoocenę powódki i jej samopoczucie. Powódka ma 50 lat, jest aktywna zawodowo i będzie aktywna co jeszcze co najmniej kilkanaście lat, jej obowiązki zawodowe wiążą się z przeprowadzaniem kontroli w terenie. Niewątpliwie następstwo w postaci niestabilności stawu kolanowego utrudnia powódce wykonywanie zadań zawodowych, bowiem długotrwałe przebywanie w pozycji stojącej, długotrwałe chodzenie, wchodzenie po schodach powodują u niej dolegliwości bólowe. Wpływ ograniczeń ruchomości na codzienne życie domowe powódki jest zdaniem Sądu niewielki, nie mniej wpływ ten występuje, przejawiając się w ograniczeniu przez powódkę wykonywania części prac domowych.
Mając na uwadze, iż doznany uraz wiązał się z cierpieniami zarówno fizycznymi, jak i psychicznymiA.W.oraz spowodował trwałe i nieodwracalne następstwa w postaci zespołu korzonkowego kręgosłupa szyjnego, niestabilności stawu kolanowego prawego oraz blizny pozabiegowej, Sąd uznał, że wysokość zadośćuczynienia za doznaną krzywdę określona przez pełnomocnika powódki na kwotę 32.500 zł, jest odpowiednia.
W tym stanie rzeczy, zgodnie z pierwotnym żądaniem pozwu, uwzględniając kwotę dotychczas wypłaconego przez pozwanego zadośćuczynienia, Sąd uwzględnił powództwo co do co do kwoty 21.500 zł (32.500-11.000=21.500).
O roszczeniu odsetkowym Sąd orzekł na podstawieart. 481 § 1 i 2 k.c.zgodnie z żądaniem pozwu.
Powództwo podlegało oddaleniu w zakresie rozszerzonego żądania, tj. co do kwoty 5000 zł. Pełnomocnik powódki dokonał rozszerzenia powództwa po wydaniu opinii biegłego, kierując się ustaleniem przez biegłego uszczerbku na zdrowiu powódki w wysokości 15%, podczas gdy powódka w pozwie wskazywała, że doznany przez nią uraz spowodował 13 procentowy uszczerbek na zdrowiu. W ocenie Sądu ustalenie innej procentowej wysokości uszczerbku na zdrowiu nie ma automatycznego przeniesienia na wysokość należnego zadośćuczynienia dla powódki. Występując do Sądu z roszczeniem o dopłatę zadośćuczynienia powódce znane były wszystkie okoliczności związane z rozmiarem doznanej przez nią krzywdy, proces leczenia był zakończony, w toku procesu nie ujawniły się żadne nowe następstwa wypadku z dnia 6 lutego 2013 r. To rozmiar cierpień wpływający w indywidualnie rozpatrywanym przypadku na rozmiar krzywdy jest podstawowym kryterium decydującym o wysokości przyznanego zadośćuczynienia. Zgodnie bowiem z utrwalonym stanowiskiem w orzecznictwie przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia nie można akceptować stosowania taryfikatora i ustalania wysokości zadośćuczynienia według procentów trwałego uszczerbku na zdrowiu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 23.10.2014 r., sygn. ACa 533/14, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach 05.08.2014 r. z dnia, sygn. ACa 350/14, publikowane na www.orzeczenia.ms.gov.pl). Sąd oddalił zatem powództwo w zakresie w jakim nastąpiło jego rozszerzenie, bowiem strona powodowa nie udowodniła, by rozmiar krzywdy powódki był większy niż w chwili wniesienia pozwu.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3 kpcw zw. zart. 100 kpciart. 108 § 1 k.p.c.Na koszty procesu należne od pozwanego dla powódki złożyły się – opłata od pozwu- 1075 zł, poniesione z zaliczki uiszczonej przez powódkę koszty wynagrodzenia biegłego za opinię-248,79, koszty zastępstwa procesowego w stawce minimalnej 2400 zł (§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – t.j. Dz.U.2013.490 ze zm.), gdyż sprawa nie cechowała się skomplikowaniem ani z punktu widzenia stanu faktycznego, ani prawnego,  opłata skarbowa za pełnomocnictwo-17 zł. Pozwany poniósł koszty zastępstwa procesowego w stawce minimalnej 2400 zł (§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – t.j. Dz.U.2013.490 ze zm.) Mając na uwadze, że roszczenie powódki zostało uwzględnione w 81% od pozwanego na rzecz powódki należał się zwrot kwoty 2574,04 zł. (3740,79 złx81%=3030,04 minus 2400x19%=456)
Nieuiszczona opłata od rozszerzonego powództwa wyniosła 250zł. Uwzględniając wynik procesu Sąd nakazał ściągnięcie od pozwanego 81% tej kwoty,a od powódki 19% w oparciu oart. 83 ust. 2w zw. zart. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(j. t. Dz.U. 2014 .1025).