Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 686/15
Data wyroku: 2015-07-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Przedawnienie
Podstawa prawna: art. 118 k.c.

Sygn. akt III Ca 686/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r. w sprawie o sygn. akt I C 2758/14 z powództwa(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.przeciwkoN. R.o zapłatę, Sąd Rejonowy w Zgierzu oddalił powództwo.
Apelację od wskazanego wyroku wniósł powód, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ustawy z 11.07.2014 r. o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie oraz niektórych innych ustaw w zw. zart. 160a ust. 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższympoprzez ich zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, podczas gdy art. 32 ww. ustawy dotyczy wyłącznie umów w sprawie warunków odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust. 1, powód zaś dochodzi roszczeń z umów o usługi edukacyjne o których mowa w art. 99 ust. 4 uPsw;
2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 118 k.c.poprzez jego niezastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego w zakresie, w jakim przepis ten przewiduje 10-letni ogólny termin przedawnienia roszczeń, podczas gdy roszczenia z umów o warunkach odpłatności za studia na uczelni niepublicznej ulegają przedawnieniu z upływem lat 10.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty powód wniósł o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 4927,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania przed Sądem pierwszej instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych;
2. zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych;
3. wyznaczenie rozprawy w trybieart. 50510§2 k.p.c.i jej przeprowadzenie także pod nieobecność powoda.
Powód wniósł także o rozpatrzenie możliwości skierowania do Trybunału Konstytucyjnego na podstawieart. 193 Konstytucji RPzapytanie prawnego o zgodnościzKonstytucją RPprzepisu art. 32 ustawy z 11.07.2014 r. o zmianieustawy Prawoo szkolnictwie wyższymoraz niektórych innych ustaw, a także o rozpatrzenie możliwości skierowania do Sądu Najwyższego na podstawieart. 390 §1 k.c.zapytania prawnego w przedmiocie tego, czy w związku z art. 32 ustawy z 11.07.2014 r. i art. 160a ust.7 uPsw 3-letni termin przedawnienia roszczeń znajduje zastosowanie także do umów o usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust.4 uPsw, czy wyłącznie o usługi, o których mowa w art. 99 ust. 1 uPsw, i w związku z tym, jaki jest termin przedawnienia roszczeń o zapłatę za usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust.4 uPsw.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja powoda nie jest zasadna.
Mając na uwadze, że niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu według przepisówo postępowaniu uproszczonym i Sąd drugiej instancji nie przeprowadzał postępowania dowodowego, to stosownie doart. 50513§ 2 k.p.c.uzasadnienie wyroku zostaje ograniczone jedynie do wyjaśnienia jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa.
Należy zauważyć, że stan faktyczny niniejszej sprawy był między stronami bezsporny, a istota sporu zasadzała się na odmiennych poglądach prawnych co do terminu przedawnienia roszczeń uczelni wyższych wynikających ze świadczenia przez nie usług edukacyjnych na rzecz studentów. Strona powodowa twierdziła, że w odniesieniu do tego rodzaju roszczeń, mających swoje źródło w specyficznej umowie uregulowanej wustawie Prawo o szkolnictwie wyższym, należy stosować ogólny 10 - letni termin przedawnienia wynikający zart. 118 k.c.
Jednoznaczne rozstrzygnięcie opisanego sporu przyniosła nowelizacjaustawy Prawoo szkolnictwie wyższymwprowadzona ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2014.1198).
W obowiązującym od 1 października 2014 r. stanie prawnym roszczenia wynikające z zawartej między studentem a uczelnią umowy określającej warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, przedawniają się z upływem trzech lat (art. 160a ust. 1 i 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym). Zgodnie z normą intertemporalną zawartą w treściart. 32przywołanej ustawy nowelizującej, do tego rodzaju umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepis art. 160a ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Wobec tego 3-letni termin przedawnienia dotyczy zarówno roszczeń wynikających z umów zawartych po 1 października 2014 r., jak i przed tym dniem.
Wskazać również należy, że o ile stan prawny obowiązujący do 1 października 2014 r. pozostawiał pole do interpretacji przepisów w zakresie terminu przedawnienia, jaki należy stosować do tego rodzaju roszczeń, o tyle po wejściu w życie wskazanej ustawy nowelizującej termin ten nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Wypada przy tym zauważyć, żeustawa Prawo o szkolnictwie wyższymw brzmieniu obowiązującym od 1 października 2014 r. zawiera szczegółową regulację dotyczącą umowy określającej warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne – określa m.in. jejessentialia negotii, formę, a także termin przedawnienia wynikających z niej roszczeń. Tym samymde lege lataurzeczywistniły się zapatrywania strony powodowej odnośnie charakteru tej umowy, w oparciu o które wywiedziono rozpoznawaną apelację. Wprowadzając odrębną regulację umów zawieranych między uczelniami a studentami ustawodawca nie odwołał się jednakże do ogólnego terminu przedawnienia roszczeń uregulowanego wkodeksie cywilnym, lecz uregulował długość tego terminu w sposób autonomiczny. Przyjęcie takiego rozwiązania oznacza, że zarzuty skarżącego okazały się bezzasadne.
Z koleiart. 118 k.c., z którego skarżący chce wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne, w zakresie przedawnienia ma zastosowanie tylko wtedy, gdy przepis szczególny nie określa terminu przedawnienia w odmienny sposób. Sytuacja taka nie występuje jednak w rozpoznawanej sprawie, co czyni zbędnym odnoszenie się do przedstawionej w apelacji argumentacji wspierającej zarzut naruszeniaart. 118 k.c.
Powód wskazał także, że ustawodawca dopuszczając w art. 32 ustawy nowelizującej retroaktywne działanie art. 160a ust. 7 ograniczył jego stosowanie tylko do umów dotyczących usług świadczonych przez uczelnie publiczne. Powyższe, zdaniem skarżącego, wynika wprost z treści art. 32 ww. ustawy, który dotyczy wyłącznie umów w sprawie warunków odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust. 1, natomiast apelujący dochodzi roszczeń z umów o usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust. 4 uPsw, a zatem art. 32 nie ma zastosowania do umów dotyczących usług świadczonych przez uczelnie niepubliczne. Ze stanowiskiem powoda nie sposób się zgodzić, albowiem art. 99 ust. 4 uPsw nie kreuje usług edukacyjnych wykonywanych przez uczelnie niepubliczne, ale wskazuje jedynie organ, który określa zasady pobierania opłat i ich wysokość, wprowadzając ograniczenia swobody ustalania kosztów tych usług. Nie ulega wątpliwości, że uczelnie publiczne, jak i niepubliczne realizują tego samego rodzaju usługi edukacyjne, które wymienione zostały odpowiednio w art. 99 ust. 1 pkt. 1-6 i w art. 98 ust. 1 pkt. 5. Warto też przypomnieć, że także sam ustawodawca wskazuje na to, że ustawa ma zastosowanie do szkół wyższych obu rodzajów (art. 1 p.s.w.). Jednocześnie treść art. 160 a ustawy zakreśla jedynie zakres przedmiotowy umowy, której stroną może być zarówno uczelnia publiczna jak i niepubliczna.
W związku z tym, że zarzut przedawnienia podniesiony przez stronę pozwaną okazał się skuteczny, powództwo podlegało oddaleniu. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku powoda o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego zapytanie prawnego o zgodności zKonstytucją RPprzepisu art. 32 ustawy z dnia 11.07.2014 r.o zmianieustawy Prawo o szkolnictwie wyższymoraz niektórych innych ustaw. Nie zasługuje również na uwzględnienie wniosek apelującego o skierowanie pytania prawnego do Sądu Najwyższego, albowiem w sprawie nie występuje zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości Sądu II instancji, co oznacza, że warunek zart. 390 §1 k.p.c.nie został spełniony.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację.