Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 388/15
Data wyroku: 2015-09-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 244 kk

Sygn. akt VI Ka 388/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 września 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Tomasz Skowron
Protokolant  Konrad Woźniak
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej GórzeM. P.
po rozpoznaniu w dniu 25 września 2015 roku
sprawyL. K.ur. (...)wZ.
s.L.,G.z domuO. (...)
oskarżonego zart. 244 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu
z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt II K 867/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoL. K.,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 140 złotych.

Sygn. akt VI Ka 388/15

UZASADNIENIE
L. K.został oskarżony o to, że:
w dniu 23 czerwca 2014 roku wP.rejonu(...)naulicy (...)kierował samochodem osobowym markiB.onumerze rejestracyjnym (...)nie stosując się do prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu sygn. akt II K 923/13 orzekającego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym od dnia 15 listopada 2013 roku do 15 listopada 2015 roku, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu sygn. akt II K 368/07 na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 233 §1 k.k., którą odbył w okresie od 27.02.2011 do 23.09.2011 i 02.03.2013 do 19.03.2013 roku
tj. o czyn zart. 244 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 27 maja 2015r. w sprawie sygn. akt IIK 867/14:

1
oskarżonegoL. K.uznał za winnego popełnienia tego że w dniu 23 czerwca 2014 roku wP.rejonu(...)naulicy (...)kierował samochodem osobowym markiB.onumerze rejestracyjnym (...)nie stosując się do prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 15.11.2013 r. sygn. akt II W 923/13 orzekającego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat tj. od dnia 15 listopada 2013 roku do 15 listopada 2015 roku, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu sygn. akt II K 368/07 na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 233 §1 k.k., którą odbył w okresie od 27.02.2011 do 23.09.2011 i od dnia 02.03.2013 do 19.03.2013 roku tj. występku zart. 244 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 244 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

2
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonegoL. K.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(DZ.U. nr 49 poz. 223 z 1983r. ze. zm.) opłatę w wysokości 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych).

Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżonyL. K.za pośrednictwem swego obrońcy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść a polegający na uznaniuL. K.za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu jedynie na podstawie zeznań funkcjonariuszy policjiA. D. (1)iP. R.ewidentnie zainteresowanych w rozstrzygnięciu sprawy na niekorzyśćL. K.i zawierających rozbieżności odnośnie kierunku, z jakiego miał rzekomo nadjechać oskarżony przy jednoczesnej negacji wyjaśnień oskarżonego zaprzeczających temu, aby kierował pojazdem a także zeznań świadkaP. W., twierdzącej ponadto, iż pomagała ona oskarżonemu pchać ten samochód.
Stawiając powyższy zarzut obrońca wniósł o uniewinnienieL. K.od popełnienia zarzuconego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 7 k.p.k.( określający zasadę swobodnej oceny dowodów ) stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Sąd odwoławczy nie dostrzegł aby sąd I instancji oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy dopuścił się obrazyart. 7 k.p.k.słusznie sąd ten wskazuje że za sprawstwem oskarżonego odnośnie zarzucanego mu czynu przemawiają zeznania świadków - funkcjonariuszy policjiA. D. (1)iP. R.. Obydwaj ci świadkowie zeznali, iż widzieli naul. (...)wP.zatrzymujące się białeB.i wysiadającego od strony kierowcy oskarżonegoL. K.. Zatem podnoszona w zarzucie apelacji rozbieżność w zeznaniach tych świadków co do kierunku z którego miał nadjechać samochód kierowany przez oskarżonego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Żaden z tych świadków nie wskazał w swoich zeznaniach aby kobieta, która jechała z oskarżonym pchała ten samochód. Reasumując słusznie sądmeritiocenił zeznania świadkówA. D. (2)iP. R.dodatkowo argumentując, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że chcieli oni fałszywie pomówić oskarżonego. Warto przy tym zauważyć, że w swoim oświadczeniu złożonym w trakcie rozprawy oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, choć w wyjaśnieniach kwestionował swoją odpowiedzialność. Słusznie zatem sąd I instancji odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, jak i zeznaniomP. W., które pozostają w sprzeczności z zeznaniamiH. B.– pracownika Urzędu Miasta i GminyP.– osoby całkowicie niezainteresowanej w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Należy jeszcze dodać, że w apelacji jej autor nie wskazał jakim kryteriom ocen wskazanym w przepisieart. 7 k.p.k.nie odpowiada ocena wyżej wskazanych dowodów dokonana przez sądmeriti.
Zarzut obrazyart. 7 k.p.k.nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, lecz musi prowadzić do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu I instancji odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych. (por. wyrok SN z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie II KR 355/4, OSNPG 1975/9/84). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może również sprowadzać się wyłącznie do odmiennej oceny materiału dowodowego. Jak wyżej zostało to podkreślone powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego.(por. wyrok SN z dnia 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 1975 r., z. 5, poz. 58). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zaś być wywodzony z błędnej oceny materiału dowodowego, a nie odwrotnie. (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II AKa 120/09, Prok. I Pr. – wkł. 2010/4/28; wyrok SA w Krakowie z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II AKa 73/09, KZS 2009/9/52).
Wniesiona przez obrońcę oskarżonego skarga apelacyjna zawiera typową polemikę z ustaleniami sądu oraz oceną zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. W związku z tym zarzut, który ma wskazywać na błędy w ustaleniach faktycznych nie może okazać się skuteczny. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do wniosku o popełnieniu przez sąd istotnego błędu ustaleń – choć odmienna ocena jest naturalnie prawem apelującego. Zarzut taki powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu w zakresie istotnych ustaleń, nie może się on ograniczać do wskazywania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł, czy środków dowodowych, lecz powinien wskazywać konkretne wady w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. Sąd I instancji czyniąc ustalenia w zakresie rekonstrukcji stanu faktycznego dokonał wszechstronnej i dokładnej analizy przeprowadzonych dowodów, respektującej wymogi stawiane przez wspomniany już wyżej przepisart.7 k.p.k., tym samym ustalenia sądu I instancji jako czyniące również zadość wymogom stawianym przezart.4k.p.k. czyart.5§2k.p.k. nie mogły być poddane ingerencji apelacyjnej, zaś sąd okręgowy nie mógł zajmować odmiennego stanowiska. W takiej sytuacji przeprowadzona przez sąd rejonowy ocena dowodów, jako nie wykraczająca poza granice zakreślone przez reguły prawidłowego rozumowania, nie jest dowolna, jest natomiast logiczna i przekonywująca, a zatem niepodważalna. Podkreślić ponadto należy, że odwołanie od orzeczenia zapadłego w I instancji nie powinno polegać jedynie na ponownym przedstawieniu faktów i motywów rozważonych już przez sąd rejonowy, bo w takim wypadku nie byłoby to rozpoznanie od zapadłego wyroku, a ponowne rozstrzyganie sprawy przez inny sąd, kolejna próba uzyskania orzeczenia pożądanej treści. Apelujący nie przedstawił argumentów, które skutecznie mogły podważyć trafne ustalenia sądu rejonowego, zaś podnoszone zarzuty w tej materii stanowią jedynie wyraz subiektywnego przekonania autora apelacji, nie znajdującego odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy.
Wymierzona zaś oskarżonemu kara 4 miesięcy pozbawienia wolności jest karą w dolnych granicach ustawowego zagrożenia i w tej sytuacji nie może być uznana za karę rażąco, niewspółmiernie surową. Słusznie sąd rejonowy wywodzi, iż uprzednia karalność oskarżonego znajdująca zresztą odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu nie pozwala na postawienie pozytywnej prognozy kryminologicznej i w konsekwencji warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności.
Wobec powyższego zaskarżony wyrok jako słuszny należało utrzymać w mocy.
Mając na względzie przepisart. 636§1 k.p.k.kosztami postępowania odwoławczego obciążono oskarżonego