Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1206/15
Data wyroku: 2015-12-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Grzelak-Kula
Podstawa prawna: 158 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk

Sygn. akt II K 1206/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 grudnia 2015 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Aleksandra Grzelak - Kula
Protokolant  Dagmara Nowicka - Bemś
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze – Krzysztofa Długosza
po rozpoznaniu w dniach 2 i 25 listopada 2015 r. oraz 3 grudnia 2015 r.
sprawy
1.K. W.
synaM.iK.z d.C.
urodzonego w dniu (...)wJ.
i
2.P. N.
synaW.iB.z domuP.
urodzonego w dniu (...)wJ.
oskarżonych o to, że:
w dniu 08.07.2015r. wJ., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, używając wobecJ. L. (1)przemocy w postaci uderzenia pokrzywdzonego w głowę, przewrócenia na ziemię, wielokrotnego kopania i zadawania uderzeń rękami po całym ciele zabrali mu w celu przywłaszczenia telefon komórkowy marki SAMSUNG o wartości 30 zł, portfel męski o wartości 10 zł z zawartością pieniędzy w kwocie 25 zł, o łącznej wartości 65 zł oraz spowodowali obrażenia ciała w postaci złamania szyjki kości udowej lewej, złamania kości jarzmowej lewej, złamania nosa, złamania żeber, stłuczenia głowy i brzucha, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia na okres powyżej dni siedmiu, czym działali na szkodęJ. L. (1), przy czymK. W.zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych wart. 643 § 1 k.k.będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 13 maja 2005 r. sygn.. akt II K 231/05 za czyn zart. 280 § 1 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 5 lat, której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 01 lipca 2008 r., który to wyrok został następnie objęty wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn.. akt III K 157/08 wymierzającym karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 24 marca 2005 r. do 25 marca 2005 r. oraz od dnia 8 stycznia 2010 r. do dnia 18 lutego 2011 r.,

to jest o czyn zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w stosunku doK. W.

to jest o czyn zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w stosunku doP. N.

I
oskarżonegoK. W.uznaje za winnego tego, że w dniu 8 lipca 2015 r. wJ.działając publicznie i bez powodu naruszył nietykalność cielesnąJ. L. (1)w ten sposób, że uderzył go w twarz i okolice mostka, a gdy pokrzywdzony przewrócił się, kopnął go w okolice lędźwi, przez co okazał rażące lekceważenie porządku prawnego, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie III K 157/08, w skład której weszła kara 2 lat pozbawienia wolności orzeczona za popełnienie występku zart. 280 § 1 k.k.wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 13 maja 2005 r. w sprawie II K 231/05, którą odbył w okresie od 8 stycznia 2010 r. do 18 lutego 2011 r., tj. występku zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 57a § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonegoK. W.nawiązkę na rzecz pokrzywdzonegoJ. L. (1)w kwocie 800 (ośmiuset) zł;

III
oskarżonegoK. W.uznaje za winnego tego, że w dniu 8 lipca 2015 r. wJ.dokonał kradzieży pieniędzy w kwocie 25 zł należących doJ. L. (1), tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za to, na podstawie art. 119 § 1 k.w., wymierza mu karę 10 (dziesięciu) dni aresztu;

IV
oskarżonegoP. N.uznaje za winnego tego, że w dniu 8 lipca 2015 r. wJ.działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą oraz publicznie i bez powodu dokonał pobiciaJ. L. (1)w ten sposób, że wraz z tą osobą bił i kopałJ. L. (1)powodując u niego obrażenia ciała w postaci złamania szyjki kości udowej lewej, złamania kości jarzmowej lewej, złamania nosa, złamania żeber, stłuczenia głowy i brzucha, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, tj. występku zart. 158 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 37b k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

V
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoP. N.obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoJ. L. (1)kwoty 2.000 (dwóch tysięcy) zł;

VI
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności wobecK. W.oraz pozbawienia wolności i ograniczenia wolności wobecP. N.zalicza oskarżonym okres tymczasowego aresztowania:

-K. W.od dnia 15 lipca 2015 r. do dnia 25 listopada 2015 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności,
-P. N.od dnia 22 lipca 2015 r. do dnia 25 listopada 2015 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności oraz dwóm dniom kary ograniczenia wolności;

VII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn. akt II K 1206/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 8 lipca 2015 r. na skwerze przyul. (...)wJ.J. L. (1)pił alkohol razem zR. S. (1),K. W.iP. N.. Podczas rozmowyJ. L. (1)wyjawił, że w przeszłości przebywał w zakładzie karnym naul. (...)weW.. KiedyK. W.zaczął go dopytywać, za co tam przebywał, aJ. L. (1)nie potrafił podać szczegółów,K. W.uznał, że ten kłamie i nazwałJ. L. (1)„pedofilem”. Następnie uderzył go dwa razy otwartą ręką w twarz, wskutek czegoJ. L. (1)upadł na ziemię. WtedyK. W.kopnął go w okolice lędźwi i odszedł na bok. WówczasP. N.razem zR. S. (1)podeszli do leżącegoJ. L. (1)i zaczęli go uderzać i kopać po całym ciele.
dowód:częściowo wyjaśnieniaK. W.k. 29-30, 37-41, 113-116, 239
częściowo wyjaśnieniaP. N.k. 57-58, 62-65, 67, 240
częściowo zeznaniaJ. L. (1)k. 269-273 (1-5), 275-276 (8-9), 278-280
częściowo zeznaniaR. S. (1)k. 290-291 (11-13), 297v, 298v
zeznaniaM. K.k. 293-295 (22-25), 298
notatki urzędowe k. 1-4 teczki „zbiór dokumentów wskazanych przez obrońcę
w trybieart. 321 § 5 k.p.k.”
protokół oględzin miejsca k. 1-5
protokół zatrzymania rzeczy k. 6-8
nagranie z monitoringu wraz z materiałem poglądowym k. 18-22
Na skutek ciosów zadawanych przezP. N.iR. S. (1)J. L. (1)odniósł obrażenia ciała w postaci złamania szyjki kości udowej lewej, złamania kości jarzmowej lewej, złamania nosa, złamania żeber, stłuczenia głowy i brzucha, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni.
dowód:opinia sądowo-lekarska k. 93
Po tym, jak mężczyźni skończyli bićJ. L. (1),R. S. (1)oblał go piwem, aK. W.przeszukał mu kieszenie, skąd zabrał pieniądze w kwocie 25 zł. NastępnieP. N.wrócił do domu, aR. S. (1)zK. W.poszli na stację paliwL., gdzie wypili kolejne piwa. ZostawiliJ. L. (1)leżącego na ziemi.
dowód:częściowo wyjaśnieniaK. W.k. 29-30, 37-41, 113-116, 239
częściowo wyjaśnieniaP. N.k. 57-58, 62-65, 67, 240
częściowo zeznaniaR. S. (1)k. 290-291 (11-13), 297v, 298v
K. W.ma 28 lat, pracuje dorywczo. Na utrzymaniu ma konkubinę i 2,5-letniego syna. Był karany za przestępstwa, w tym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 13 maja 2005 r. w sprawie II K 231/05 za czyn zart. 280 § 1 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby, której wykonanie zarządzono postanowieniem tego Sądu z dnia 1 lipca 2008 r. w sprawie Ko 480/08, a która następnie weszła w skład kary łącznej 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sadu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie III K 157/08, którąK. W.odbył w okresie 8 stycznia 2010 r. do 18 lutego 2011 r.
dowód:wyjaśnieniaK. W.k. 29
dane o karalności k. 95-97
opisy wyroków i postanowienia k. 281, 282, 102-103
P. N.ma 22 lata. Jest kawalerem, ma wykształcenie gimnazjalne. Pracuje jako pracownik kuchenny wrestauracji (...)wJ., gdzie zarabia 1000 zł miesięcznie. Nie był dotychczas karany za przestępstwa. Na utrzymaniu ma konkubinę.
dowód:wyjaśnieniaP. N.k. 57
dane o karalności k. 94
OskarżonyK. W.czterokrotnie składał wyjaśnienia. Składając je po raz pierwszy przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i podał, że podsklepem (...)spotkałR. S. (1)z nieznanym mu mężczyzną i razem wypili piwo, a wtedy pojawił sięP. N.. Następnie poszli na skwerek, gdzie dalej pili piwo i rozmawiali. Rozmowa zeszła na temat tego, żeJ. L. (1)przebywał kiedyś w więzieniu, ale gdyK. W.zaczął o to dopytywać, to ten zaczął się gubić – nie był w stanie powiedzieć, gdzie siedział i za co. Pokłócili się i oskarżony zdenerwował się, żeJ. L. (1)go okłamuje. Nazwał pokrzywdzonego „pedofilem” i uderzył go „z liścia” w twarz, a potem drugi raz i pokrzywdzony przewrócił się, a wtedy go kopnął. Na tym polegał jego udział w zdarzeniu. Potem podeszli doJ. L. (1)P. N.zR. S. (1)i obaj go kilka razy kopnęli, a następnie odeszli. Wszyscy zaczęli odchodzić, a wtedyP. N.wrócił i zaczął skakać po głowie pokrzywdzonego.R. S. (1)odciągał go. Dodał, że piwo w ust wlewał pokrzywdzonemuR. S. (1). Oskarżony wyjaśnił, że nie wie, czy pokrzywdzony miał telefon, ale miał luzem drobne pieniądze w kieszeni. Zaprzeczył, aby cokolwiek mu zabrał i podał, że nie widział, abyP. N.coś mu zabierał. Wyjaśnił, że odszedł w kierunkuŻ., a następnie poszedł zR. S. (1)na piwo, po czym wrócił do domu, aP. N.gdzieś zniknął.
W kolejnych wyjaśnieniachK. W.podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia i odpowiadając na pytania podał, że dwa razy uderzył pokrzywdzonego otwartą ręką w lewy i prawy policzek, po drugim uderzeniu pokrzywdzony cofnął się, potknął i upadł. Wtedy podszedł i go kopnął prawą nogą w okolice kości ogonowej, może w okolice nerek. Jak kopnął pokrzywdzonego, toP. N.zR. S. (1)już dobiegali, zaś oskarżony odszedł. Wyjaśnił, żeP.kopnął pokrzywdzonego dwa razy, aR. S. (1)oblał go piwem. Podał, że nie widział, abyS.kopałJ. L. (1). Potem odeszli, aP. N.wrócił i zaczął skakać leżącemu pokrzywdzonemu po głowie, naskakiwał mu na głowę, widział co najmniej trzy takie skoki. Dodał, żeR. S. (1)odciągałP. N.. Kiedy jakaś kobieta zaczęła krzyczeć, że wezwie Policję, oskarżony odszedł, aP. N.iR. S. (1)wybiegli z parku z drugiej strony i tam się spotkali.P. N.powiedział wówczas, że trochę go poniosło i musi się wynosić, bo będzie z tego niezła jazda.P.gdzieś pobiegł, a on zR. S. (1)poszli na stację benzynową, gdzie wypili piwo. Zaprzeczył przeszukiwaniu kieszeni pokrzywdzonego i zabraniu mu czegokolwiek. Nie było w planach żadnego rozboju, nie widział, aby pozostali mężczyźni przeszukiwali pokrzywdzonemu kieszenie.
W kolejnych wyjaśnieniachK. W.przyznał się częściowo do popełnienia zarzucanego czynu i relacjonował, że nie dokonał zaboru pieniędzy. Wyjaśnił, że jego udział w zdarzeniu ograniczył się do dwukrotnego uderzenia pokrzywdzonego w twarz otwartą dłonią i jednokrotnego kopnięcia go. Te uderzenia miały miejsce na początku zajścia. Potem wycofał się, a dobiegli pozostali uczestnicy. Dodał, że zaczął uderzać pokrzywdzonego bez konsultacji zP. N.iR. S. (1).
Przed sądemK. W.częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i wyjaśnił, że uderzył jako pierwszy, prawdopodobnie trzykrotnie, a potem oddalił się i obserwował zajście. Widział, jak do pokrzywdzonego podchodząP. N.iR. S. (1)i widział ich pojedyncze uderzenia. Jest pewny, że nic nie zostało mu zabrane, a podczas całego zajścia nie pojawił się temat żadnego mienia. Wyjaśnił, że po jego ciosachJ. L. (1)upadł, a potem zaczął się podnosić. Nie krwawił, podnosił się sprawnie. Podał, że w miejscu zdarzenia był on,R. S. (1)iP. N.oraz pokrzywdzony. Oskarżony podał, że w jego obecności nikt nie przeszukiwał pokrzywdzonemu kieszeni. Relacjonował, że w czasie zdarzenia nie był trzeźwy, widział pojedyncze kopnięcia i uderzenia pozostałych dwóch mężczyzn, widział teżR. S. (1)pochylającego się nad pokrzywdzonym i ściągającego mu but i próbującego ściągnąć spodnie, ale nie widział, aby przeszukiwał mu kieszenie. Po zdarzeniu powiedział mu, że nic nie zabrał. Odpowiadając na pytania swojego obrońcy oskarżony wskazał, że pierwsze uderzenie było w twarz, drugie w okolice mostka, a kopnięcie w okolice lędźwi. Podał również, że pomiędzy nim a pokrzywdzonym doszło do kłótni, ale nie pamięta o co.
OskarżonyP. N.również czterokrotnie składał wyjaśnienia. W toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i wyjaśnił, że był pod wpływem alkoholu, pił od rana piwo, wypił ich ok. 13. Podał, że razem z wysokim mężczyzną, którego zna z widzenia iR. S. (1)siedzieli na ławce, a potem pojawił się kolejny mężczyzna. Wyjaśnił, żeR. S. (1)iK. W.zaczęli wyzywać pokrzywdzonego i dogryzać mu, że siedział w więzieniu za pedofilię. W pewnym momencie tamci dwaj zaczęli go bić, bili go obaj, ale nie potrafił powiedzieć, w jaki sposób. Nie wie, czy go kopali, ale skoro ma takie obrażenia, to na pewno. Wyjaśnił, że uderzył pokrzywdzonego dwa razy w twarz pięścią, a potem uciekł. Zaprzeczył kopaniuJ. L. (1). Podał, że nie wie, czy ktoś mu coś zabrał, on sam niczego mu nie zabierał z kieszeni. Pamięta, że jakaś kobieta krzyczała. Nie widział pozostałych dwóch mężczyzn i uciekł do domu. Wyjaśnił, żeR. S. (1)też bił pokrzywdzonego. Zaprzeczył kopaniu i skakaniu po pokrzywdzonym.
Wyjaśniając kolejny raz oskarżonyP. N.przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu, podtrzymał poprzednie wyjaśnienia. Podał, że dwa razy uderzył pokrzywdzonego w twarz i uciekł. Nie kopał go ani niczego mu nie zabierał. Nie widział, czy pokrzywdzony się przewrócił.
W kolejnych wyjaśnieniach oskarżony podtrzymał dotychczasową relację, podał, że chciałby przeprosić pokrzywdzonego i zobowiązał się do pokrycia kosztów jego leczenia.
Przed sądem oskarżony przyznał się do dwukrotnego uderzenia pokrzywdzonego i odmówił składania wyjaśnień. Odpowiadając na pytania swojego obrońcy podał, że nie widział, aby ktokolwiek zabierał cokolwiek pokrzywdzonemu., ponieważ było ciemno i oddalił się z miejsca zdarzenia. Wyraził negatywny stosunek do swojego czynu, tj. pobicia.
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnieniom obu oskarżonych sąd dał wiarę tylko w takim zakresie, w jakim są one ze sobą zbieżne oraz w jakim znajdują potwierdzenie w innych uznanych za wiarygodne dowodach. Biorąc pod uwagę, że obaj oskarżeni nieco odmiennie relacjonowali o tym, co się wydarzyło, a wyjaśnienia żadnego z nich nie znajdują w pełni potwierdzenia ani w zeznaniach pokrzywdzonego aniR. S. (1)iJ. C., sąd czynił ustalenia w oparciu o wszystkie te dowody w odpowiednim zakresie.
Sąd ocenił jako wiarygodne wyjaśnieniaK. W.co do okoliczności, w jakich doszło do zdarzenia, tj. że przebywał razem z drugim oskarżonym, pokrzywdzonym iR. S. (1)na skwerku przyul. (...)i że pili tam piwo oraz co do powodów uderzeniaJ. L. (1). Ta jego relacja jest zbieżna z wyjaśnieniamiP. N.oraz zeznaniamiR. S. (1).
Sąd dał wiarę wyjaśnieniomK. W.również w zakresie, w jakim opisywał swój udział w zastosowaniu wobec pokrzywdzonego przemocy, tj. że uderzył go dwa razy (w wyjaśnieniach przed sądem wskazywał na trzy razy, jednak konsekwencja wcześniejszej relacji przemawia za uznaniem jej za wiarygodną) oraz kopnął w okolice lędźwi, kiedy pokrzywdzony się przewrócił. Podobnie ten fragment zdarzenia relacjonowałP. N., który wskazywał, że toK. W.zainicjował bicie pokrzywdzonego podając przy tym, że od początku brał w tym udziałR. S. (1). Wyjaśnienia oskarżonegoK. W.w tej części są także zgodne z zeznaniamiR. S. (1). Biorąc pod uwagę, żeK. W.składając pierwsze wyjaśnienia był już zatrzymany i nie miał możliwości uzgodnienia swojej relacji z pozostałymi sprawcami, należy uznać, że podał w nich prawdę w omawianym zakresie. RównieżJ. L. (1)przesłuchany w toku postępowania sądowego wskazał, że został zaatakowany przezK. W., który go miał uderzyć i dwukrotnie kopnąć, jednak co do liczby i rodzaju ciosów sąd oparł się na wyjaśnieniach oskarżonego. Sąd dostrzegł, żeK. W.od początku co do tych okoliczności wyjaśniał niezmiennie, w ten właśnie sposób opisywał swój udział w biciu pokrzywdzonego. Dlatego sąd jego relacji w tym zakresie dał wiarę.
Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniomK. W.co do tego, że nie zabrał pieniędzy pokrzywdzonemu. W złożonych w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnieniach (k. 30v) wskazał, że pokrzywdzony „miał jakieś pieniądze, ale luzem w kieszeni”, następnie zaprzeczył zabraniu mu czegokolwiek oraz wskazał, że w czasie zdarzenia nie pojawił się temat jakiegokolwiek mienia. Zdaniem sądu wyjaśnienia te wskazują, że oskarżony zabrał pokrzywdzonemu pieniądze, ponieważ w innym wypadku skąd miałby wiedzieć nie tylko, że pokrzywdzony pieniądze miał, ale także gdzie i jakiego rodzaju (drobne). W powiazaniu z relacją pokrzywdzonego, która akurat w tej części jest konsekwentna, o przeszukiwaniu mu kieszeni i braku pieniędzy w kwocie 25 zł, które miał przy sobie, sąd doszedł do wniosku, że osobą, która zabrała gotówkęJ. L. (1), byłK. W.. Ani z wyjaśnieńP. N.ani z zeznańR. S. (1)nie wynika, by którykolwiek z nich miał wiedzę na temat tego, czy pokrzywdzony miał, jakie i ile pieniędzy.R. S. (1)wprawdzie podawał, że widziałP. N.kucającego przy pokrzywdzonym i szarpiącego go za kieszenie, lecz nie pozwala to podważyć wyjaśnieńK. W.co do wiedzy na temat posiadanych przez pokrzywdzonego pieniędzy. Co prawda w złożonych przed sądem zeznaniachJ. L. (1)wprost wskazał naR. S. (1)jako sprawcę zaboru pieniędzy, lecz tym jego zeznaniom sąd odmówił wiary, o czym będzie jeszcze mowa.
Przy ocenie wyjaśnieńK. W.sąd wziął pod uwagę, że został on zatrzymany jako pierwszy, nie wiedział, czyP. N.także został zatrzymany i jakie wyjaśnienia złożył. Zasadniczo jego relacja jest taka sama na każdym etapie postępowania i częściowo znajduje potwierdzenie w innych dowodach. Należy także dostrzec, że z żadnego innego wiarygodnego dowodu nie wynika, aby działanieK. W.miało być bardziej intensywne niż to podane przez oskarżonego. Mimo żeR. S. (1)podawał, żeK. W.kopał pokrzywdzonego po całym ciele, sąd tym zeznaniom nie dał wiary. Obaj oskarżeni iR. S. (1), którzy oprócz pokrzywdzonego byli jedynymi uczestnikami tego zajścia, co jest niekwestionowane, podawali jego przebieg w sposób dla siebie jak najbardziej korzystny, czyli umniejszając znacząco swój udział w zadawaniu pokrzywdzonemu ciosów. Jeśli wziąć jednak pod uwagę rodzaj odniesionych przezJ. L. (1)obrażeń, które niewątpliwie odniósł on wskutek tego zdarzenia, staje się oczywiste, że relacje tych osób, z wyjątkiemK. W., nie polegają na prawdzie. Gdyby było tak, jak wyjaśniali oskarżeni i zeznawałR. S. (1), pokrzywdzony nie miałby tak rozległych i znaczących obrażeń ciała. Danie wiary wyjaśnieniomK. W.co do jego udziału w zdarzeniu – w zakresie ciosów zadanych pokrzywdzonemu – wynika z konsekwencji jego relacji i jej poparcia co do tego przezP. N.iR. S. (1).
WyjaśnieniaP. N.sąd ocenił jako wiarygodne w tym zakresie, w którym zrelacjonował okoliczności i miejsce zdarzenia, a także podawany przez niego powód kłótni między pokrzywdzonym a pozostałymi. W tej części jego wyjaśnienia są zgodne z wyjaśnieniamiK. W.i świadkaR. S. (1). Sąd dał im wiarę również co do tego, że toK. W.zaatakowałJ. L. (1)przy czym uznał, opierając się na wyjaśnieniachK. W., że zrobił to sam, a nie wspólnie zR. S. (1).K. W.nie miał bowiem powodu, by obciążać wyłącznie siebie zainicjowaniem bicia pokrzywdzonego w sytuacji, gdyby robił to wspólnie zR. S. (2), poza tym jego wyjaśnienia co do tego faktu są jednolite i konsekwentne.
Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniomP. N., że jedynie dwa razy uderzył pokrzywdzonego i na tym zakończył się jego udział w tym zdarzeniu. Wyjaśnienia te są sprzeczne nie tylko wyjaśnieniami drugiego oskarżonego, ale też z zeznaniamiR. S. (1). Obaj mężczyźni wskazywali, że działanieP. N.polegało na wielokrotnym biciu i kopaniu pokrzywdzonego, przy czymK. W.dodał, żeP. N.intensywnie kopał pokrzywdzonego po tym, jak jużR. S. (1)przestał go bić i kopać. Oczywiste jest, że oskarżonyP. N.zmierza do umniejszenia swojej roli w zdarzeniu, lecz w świetle wyjaśnieńK. W., które także w tym zakresie od początku były konsekwentne, a także w świetle obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego nie można przyjąć zaP. N., że jedynie dwa razy uderzyłJ. L. (1). Aktualna pozostaje w tym miejscu uwaga o odniesionych przez pokrzywdzonego urazach – w jaki sposób miałby je odnieść, gdyby nie działaniaP. N.iR. S. (1).
Zdaniem sądu za nieprawdziwością relacjiP. N.przemawia także fakt, że oskarżony parokrotnie w toku postępowania deklarował pokrycie pokrzywdzonemu kosztów leczenia i rehabilitacji oraz wyrażał skruchę. Jeśli oskarżony rzeczywiście zadałby pokrzywdzonemu tylko lekkie ciosy niepowodujące poważnych obrażeń, wymagających leczenia i rehabilitacji, nie miałby powodu, żeby wyrażać gotowość pokrywania tych kosztów, zwłaszcza że pracuje w restauracji za bardzo niskim wynagrodzeniem, a na utrzymaniu ma konkubinę i obecnie również małe dziecko.
Osobne miejsce należy poświęcić ocenie zeznańJ. L. (1). Mimo że świadek w postępowaniu przygotowawczym dwukrotnie złożył podobne zeznania, całkowicie odmienne od wyjaśnień oskarżonych, sąd nie dał im wiary, zaś jego zeznania złożone przed sądem sąd oceniał z bardzo dużą ostrożnością.J. L. (1)jest, w ocenie sądu, osobą nieprawdomówną, gotową złożyć określonej treści zeznania w zależności od okoliczności i celu, do jakiego mają służyć. Swoimi zeznaniami z postępowania przygotowawczego ewidentnie dążył do krycia oskarżonych, wskazywał przecież, że został napadnięty przez nieznanych sprawców, nie podawał żadnych nazwisk, mimo że oskarżeni przyznawali się do uderzania pokrzywdzonego, nie kwestionowali swojego udziału w tym zdarzeniu. Przed sądem natomiast pokrzywdzony zupełnie inaczej przedstawił przebieg zdarzenia – w większości zgodny z tym podawanym przezK. W., przy czym ewidentnie obciążał w nichR. S. (1)umniejszając udział oskarżonych (określenia takie jak „KopnięciaK.w brzuch były małe, to tak jakby mnie komar ugryzł”, „Dam sobie rękę i nogę uciąć, że toR.ukradł mi portfel i telefon”). Sąd dostrzegł również, że pokrzywdzony składając te zeznania mógł mieć wiedzę na temat tego, jak przebieg zdarzenia podali oskarżeni oraz wiedział o zapewnieniachP. N.o chęci pokrycia kosztów leczenia i rehabilitacji. Podał bowiem, że widział się z obrońcąP. N., który pokazał mu list. Należy uznać, że pieniądze obiecane przez oskarżonych z pewnością miały wpływ na postawę pokrzywdzonego, który zresztą podczas przesłuchania przyznał, że na nich właśnie mu zależy, a niekoniecznie na tym, aby oskarżeni trafili do więzienia, a zatem na pomocy w ustaleniu, jaki rzeczywiście przebieg miało to zdarzenie.
Przeciwko prawdomówności pokrzywdzonego przemawiają także inne okoliczności. PoczątkowoJ. L. (1)wskazywał, że został napadnięty, gdy wracał z poczty. Oczywiste jest, że zdarzenie nie mogło mieć takiego przebiegu, skoro do pobicia doszło między godziną 22-23, co jest niekwestionowane. Poza tym nagranie z monitoringu w sposób ewidentny wskazuje, że pokrzywdzony i oskarżeni znają się, szli razem, ich kontakt nie był jedynie przypadkowym spotkaniem, jak przedstawiał toJ. L. (1).
Sąd dostrzegł również, opierając się na zeznaniach funkcjonariusza PolicjiM. K.oraz notatkach urzędowych (k. k. 1-4 teczki „zbiór dokumentów wskazanych przez obrońcę w trybieart. 321 § 5 k.p.k.”), żeJ. L. (1)zaraz po zdarzeniu podawał dwie wersje zdarzenia. Początkowo wskazywał, ze został napadnięty, potem, że pobili go znajomi, z którymi pił alkohol. Nie bez znaczenia jest tu odczucieM. K., z zeznań którego wynika, że odniósł wrażenie, że pokrzywdzony znał sprawców, ale nie chciał podać ich danych. SkoroJ. L. (1)wobec organów ścigania gotów był podawać odmiennie przebieg zajścia, jego szczerość wobec sądu nasuwa również poważne wątpliwości. W ocenie sądu Jarosław Leszczyński jest osobą gotową złożyć określonej treści zeznania w zależności od celu, jaki w danej chwili chce osiągnąć i dlatego w oparciu o nie czynił ustalenia jedynie w minimalnym stopniu, tj. co do powodu kłótni, przy czym sąd przyjął zaK. W., że to on, a nieR. S. (1)nazwał pokrzywdzonego „pedofilem”.
Zupełnie niewiarygodne jest wytłumaczenie użyte przez pokrzywdzonego, dlaczego chce zmienić zeznania i powiedzieć, jak było naprawdę. Pokrzywdzony nie mógł być tak otumaniony lekami, żeby nie wiedzieć, co mówi. Protokół jego przesłuchania w szpitalu został spisany przez funkcjonariusza Policji, który nie miał żadnego powodu, by spisywać co innego niż rzeczywiście zeznałJ. L. (2). Ponadto gdyby pokrzywdzony pozostawał pod wpływem leków, które mogłyby upośledzać zdolność odtwarzania przez niego wydarzeń, z pewnością nie doszłoby do przesłuchania i odbyłoby się ono w innym terminie. Biorąc pod uwagę, że już wobecM. K., a następnie w karetce pokrzywdzony różnie przedstawiał przebieg zdarzenia, uznać należy, że nie leki były powodem złożenia przez niego zeznań określonej treści w postępowaniu przygotowawczym.
Równie niewiarygodne jest powoływanie się przez pokrzywdzonego na widok własnych spodni leżących w mieszkaniu, który to widok miał mu wszystko przypomnieć. Niezrozumiałe jest także zwlekanie przezJ. L. (1)ze złożeniem tych „prawdziwych” zeznań dopiero w dniu 24 listopada 2015 r. przy deklarowanej jednocześnie trosce o oskarżonych, którzy przebywają w areszcie. Mimo że stan zdrowia świadka rzeczywiście jest nadal zły –J. L. (1)z trudem się porusza i, według jego oświadczenia, jest znoszony do ambulansu, a nie schodzi po schodach samodzielnie, nie było przeszkód, by telefonicznie skontaktował się z Policją lub przynajmniej podczas spotkania z obrońcąP. N., podczas którego obrońca pokazał mu list, zasygnalizował, że chce takie zeznania złożyć. Zdaniem sądu prawdomówna osoba nie postępuje w taki sposób, w jaki zachowuje sięJ. L. (1).
Przy ocenie jego zeznań sąd dostrzegł także, że świadek szeroko zeznawał na okoliczności, o których chciał powiedzieć, natomiast długo zastanawiał się lub nie potrafił udzielić odpowiedzi na pytania prokuratora, które dążyły do wyjaśnienia sprzeczności w jego zeznaniach.
Rażący jest również w ostatnich zeznaniachJ. L. (1)bardzo negatywny stosunek doR. S. (1), którego jednoznacznie obarczył odpowiedzialnością oraz opisał jego zachowanie, jakiego dopuszcza się opowiadając osobom trzecim o zdarzeniu i jego uczestnikach. Jeśli tak miałoby być rzeczywiście, nie byłoby przeszkód, by już na początku pokrzywdzony wskazał, że został pobity przezR. S. (1). Mając świadomość, żeR. S. (3)nie jest oskarżonym, a jedynie świadkiem, pokrzywdzony mógł pozostawać w przekonaniu, że w ten sposób pomożeK. W.iP. N..
Wszystkie te okoliczności sprawiły, że sąd jedynie w niewielkiej części posłużył się zeznaniami pokrzywdzonego, czyli w takiej, w jakiej nie budzą one wątpliwości znajdując potwierdzenie w innych dowodach.
W oparciu o zebrane dowody sądowi nie udało się ustalić, co stało się z portfelem i telefonem komórkowym pokrzywdzonego, chociaż nie ulega wątpliwości, że utracił te przedmioty podczas tego zdarzenia. Wskazywanie przez pokrzywdzonego naR. S. (1)jako sprawcę zaboru nie zasługuje na uwzględnienie z powodów wyżej podanych, a odnoszących się do prawdomówności i nastawieniaJ. L. (1)do tego świadka. Brak natomiast możliwości przypisania tego któremukolwiek z oskarżonych, bowiem żaden dowód nie wskazuje na ich sprawstwo w tym zakresie. Jest to wątpliwość, która nie dała się usunąć w toku postępowania i musi skutkować na korzyść oskarżonych.
Oceniając zeznaniaR. S. (1)sąd również zachował dużą ostrożność i doszedł do wniosku, że są one jedynie częściowo wiarygodne.R. S. (1)od początku postępowania wskazywał na udział w stosowaniu przemocy wobec pokrzywdzonego jedynie przez oskarżonych, umniejszał swój udział wskazując nawet na przypadkowe wylanie piwa, podczas gdy z wyjaśnieńK. W., żeR. S. (1)celowo wlewał pokrzywdzonemu piwo do ust, co miało, zdaniem sądu, na celu dodatkowe poniżenie go, pokazanie przewagi, „ukaranie” za to, że według sprawców jest pedofilem. Opierając się na wyjaśnieniachK. W.sąd ustalił, że świadek zaczął kopać pokrzywdzonego po tym, jak pokrzywdzony przewrócił się po ciosach zadanych mu przez tego oskarżonego. W drugich wyjaśnieniachK. W.podał, że nie widział, abyR. S. (1)kopał lub biłJ. L. (1), lecz we wszystkich pozostałych wskazywał na to. W tym zakresie z jego wyjaśnieniami zgodne są także wyjaśnieniaP. N.. Opisywany przezK. W.przebieg zdarzenia jest taki sam. Zaprzeczenie kopaniu i biciu przezR. S. (1)nie może mieć decydującego znaczenia, skoro w pozostałych wyjaśnieniach oskarżony podawał, żeR. S. (1)także bił i kopał pokrzywdzonego.
Przy(...)sąd dostrzegł także takie okoliczności, że świadek już po zdarzeniu zaczepiłJ. C.wyrażając wobec niej swoją obawę o to, że „wsypał” oskarżonych i spotka go za to coś złego, gdy wyjdą z aresztu. Zdaniem sądu gdybyR. S. (1)miał taki udział w tym zajściu, jaki opisywał, nie miałby żadnych powodów, by zaczepiać obcą osobę i ustalać, co ona wie na ten temat.
ZeznaniaJ. C.sąd uznał za nieprzydatne. Mimo że jest ona świadkiem zupełnie obiektywnym, opisała przebieg zdarzenia zupełnie inaczej niż oskarżeni w zakresie, w jakim sąd dał wiarę ich wyjaśnieniom wskazując przede wszystkim na więcej uczestników niż czterech. Składając zeznania na rozprawieJ. C., widząc obu oskarżonych, z żadnego z nich nie zidentyfikowała jako sprawców, których widziała wychodząc z psem na spacer, mimo że znała wcześniejP. N.. Jest to o tyle istotne, że przecież oskarżeni nie kwestionowali swojego udziału w tym zdarzeniu, a liczba jego uczestników była podawana zarówno przez nich jak i przezR. S. (1)iJ. L. (1)tak samo – jako 4 osoby. Opierając się na ww. dowodach relacjaJ. C.nie mogła się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Jej zeznania były przydatne jedynie do oceny zeznańR. S. (1).
Jako w pełni wiarygodne ocenił sąd zeznaniaM. K.. Jest on osobą obcą dla stron postepowania, jego zeznania odzwierciedlają przebieg jego czynności służbowych, które wykonywał w związku ze zgłoszeniem. Znajdują potwierdzenie w notatkach urzędowych.
Sąd dał wiarę wszystkim zebranym w toku postępowania dokumentom biorąc pod uwagę, że nie były kwestionowane w toku postępowania przez strony, zaś sąd również nie dostrzegł powodów, by je podważać.
W oparciu o zebrane dowody sąd ustalił, żeK. W.sam, bez porozumienia zP. N.iR. S. (2), zaatakowałJ. L. (1)po tym, jak się z nim pokłócił i nazwał go pedofilem. Uderzył go dwa razy otwartą ręką w twarz, a następnie kopnął leżącego już pokrzywdzonego i odszedł na bok. Działał bez powodu – to przecież on znieważył pokrzywdzonego, a nie na odwrót, zareagował przemocą nieuzasadnioną okolicznościami. Jego działanie było publiczne – doszło do niego w obecności nie tylko pozostałych uczestników, ale w miejscu publicznym, do którego dostęp miała nieograniczona liczba osób. Czyn ten należało więc traktować jako chuligański. W ten sposób naruszył jego nietykalność cielesną. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, aby zadawane przez oskarżonegoW.ciosy spowodowały u pokrzywdzonego obrażenia ciała – po upadku na ziemię pokrzywdzony zaczął się podnosić, nie miał widocznych obnrażeń. Czyn oskarżonego został przez niego popełniony przed upływem 5 lat od odbycia kary 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie III K 157/08, w skład której weszła kara 2 lat pozbawienia wolności za popełnienie występku zart. 280 § 1 k.k.orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 13 maja 2005 r. w sprawie II K 231/05, którą odbył w okresie od 8 stycznia 2010 r. do 18 lutego 2011 r. W jednym i drugim wypadku oskarżony działał z użyciem przemocy. Uderzając i kopiącJ. L. (1)stosował wobec niego przemoc, natomiast przestępstwo rozboju, za które został skazany, również zostało popełnione z użyciem przemocy. Tym zachowaniemK. W.wypełnił znamiona występku zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Gdy pokrzywdzony leżał na ziemi, pobity już przez pozostałych dwóch sprawców, bezbronny,K. W.zabrał mu z kieszeni pieniądze, które pokrzywdzony tam miał w kwocie 25 zł. Dokonał ich zaboru w celu przywłaszczenia, czym, ze względu na kwotę, popełnił wykroczenie kradzieży z art. 119 § 1 k.w.
Z koleiP. N.działając wspólnie i w porozumieniu zR. S. (1)dokonał pobicia pokrzywdzonego w ten sposób, że uderzył go pięścią w twarz dwukrotnie, a następnie bił go i kopał po całym ciele. Pobiciem jest czynna napaść dwóch lub więcej osób na inną osobę lub osoby, przy czym w zdarzeniu tym występuje wyraźny podział ról na napastników i napadniętych (broniących się) – takA. M.w:Kodeks karny. Komentarz. Komentarz doart. 158 k.k., LEX 2010.
Obaj współdziałali – razem podbiegli do pokrzywdzonego, każdy z nich zaczął zadawać mu ciosy, w tym we wrażliwe części ciała – głowę, brzuch. Zachowaniem tym oskarżony nie tylko naraził pokrzywdzonego na wystąpienie skutku zart. 157 § 1 k.k., lecz skutek ten wywołał, bowiem pokrzywdzony w wyniku jego iR. S. (1)działania odniósł obrażenia ciała w postaci złamania szyjki kości udowej lewej, złamania kości jarzmowej lewej, złamania nosa, złamania żeber, stłuczenia głowy i brzucha, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni. Oskarżony również działał w warunkach 57a§ 1 k.k.– zaczął bić i kopać pokrzywdzonego publicznie i bez żadnego powodu. Nie był w konflikcie z pokrzywdzonym, chwilę wcześniej razem pili alkohol, nie doszło między nimi do kłótni. Należy zaznaczyć, że występek zart. 158 § 1 k.k.należy do kategorii przestępstw zbiorowych, których istotę stanowi właśnie niemożność zindywidualizowania sprawstwa poszczególnych obrażeń doznanych przez pobitego. Wszyscy też biorący udział w pobiciu odpowiadają za obrażenia, także te zadawane przez pozostałych uczestników pobicia (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 17 czerwca 2014 r., II AKa 102/14, wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 marca 2015 r., II AKa 19/15). NiewątpliwieP. N.iR. S. (1)działali wspólnie – w tym samym czasie podbiegli do pokrzywdzonego, obaj zadawali mu ciosy. Wskutek ich działania powstały u niego ww. obrażenia ciała. Sąd nie dostrzegł, aby swoim działaniem oskarżony naraził pokrzywdzonego na wystąpienie skutku, o którym mowa wart. 156 § 1 k.k.– nie wskazują na to ani doznane przez pokrzywdzonego obrażenia, ani opinia sądowo-lekarska. Czynem tymP. N.wypełnił znamiona przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.
Sąd nie zastosował takiej kwalifikacji prawnej czynu oskarżonych, jaką przyjął prokurator w akcie oskarżenia, bowiem dokonał odmiennych ustaleń faktycznych. Z przeprowadzonych dowodów jasno wynika, że motywem działania oskarżonych nie był rabunek, ale kłótnia, motyw osobisty, swoiście rozumiany jako „wymierzenie sprawiedliwości”, który doprowadził do stosowania przez oskarżonych przemocy w postaci bicia pokrzywdzonego. Mężczyźni pili razem alkohol, wspólnie zdobyli pieniądze na jego zakup, rozmawiali na temat przeszłości pokrzywdzonego. W żadnym momencie nie pojawił się wątek majątkowy, który miałby skłonić oskarżonych do bicia i kopaniaJ. L. (1)w celu dokonania zaboru jego mienia. Podjęte przezK. W.działanie polegające na zaborze pieniędzy, było nagłe, podjęte bez związku z wcześniejszym biciem i kopaniem. Z kolei czynP. N.polegał na stosowaniu przemocy, a brak jest dowodów na przypisanie mu zaboru mienia i uznanie, że w tym celu miałby stosować wcześniej przemoc.
OskarżonyK. W.działał umyślnie – zdawał sobie sprawę z tego, co robi, jego celem było „pokazanie” pokrzywdzonemu poprzez stosowanie przemocy właśnie, jakie ma zdanie na jego temat. Był to zamiar nagły – popełnił przestępstwo po tym, jak się zdenerwował naJ. L. (1). Kolejny popełniony przez oskarżonego czyn również został popełniony umyślnie – oskarżony wiedział, jakie pieniądze ma przy sobie pokrzywdzony i zabrał mu je.
Stopień społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa jest znaczny. Oskarżony naruszył oczywisty zakaz naruszania cudzej nietykalności cielesnej, działał bez żadnego powodu, pokazał, że nie potrafi panować nad swoimi emocjami i w sytuacji napięcia gotów jest sięgać po przemoc. Natężenie tej przemocy było na tyle duże, że pokrzywdzony przewrócił się. Jednocześnie pozytywnie należy ocenić wycofanie się przez niego z dalszego udziału w pobiciu pokrzywdzonego. Oceniając drugi popełniony przez oskarżonego czyn sąd uznał, że wysoce naganne było zabieranie pieniędzy pokrzywdzonemu, który był bezbronny i leżał na ziemi.
Wymierzając karęK. W.sąd potraktował jako okoliczność obciążającą jego wcześniejszą karalność, która wskazuje na to, że oskarżony jest sprawcą zdemoralizowanym, który bez powodu jest w stanie używać przemocy wobec innych osób. Okolicznością łagodzącą było częściowe przyznanie się do popełnienia zarzucanego czynu oraz pojednanie z pokrzywdzonym i przeproszenie go. W związku ze skazaniem za czyn o charakterze chuligańskim, sąd był zobowiązany orzec karę powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę (art. 57a § 1 k.k.). Występek zart. 217 § 1 k.k.zagrożony jest alternatywnie karami grzywny, ograniczenia wolności i pozbawienia wolności do roku. Mając na uwadze okoliczności sprawy, a także treśćart. 57a § 1 k.k., jak również okoliczności obciążające i łagodzące odnoszące się doK. W., sąd uznał, że odpowiednią do nich jest kara pozbawienia wolności – ze względu na wcześniejszą karalność oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości jego czynu. Kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest dostosowana do tych warunków.
Warunkowe zawieszenie jej wykonania – wobec brzmieniaart. 69 § 1 k.k.i wcześniejszej karalności oskarżonego – było wykluczone.
W związku ze skazaniem za występek o charakterze chuligańskim sąd był zobowiązany orzec nawiązkę od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego. Jej wysokość sąd określił na 800 zł kierując się naganną motywacją oskarżonego i natężeniem użytej przemocy.
Za popełnienie wykroczenia zart. 119 § 1k.w. sąd wymierzył oskarżonemu najsurowszą karę przewidzianą przezKodeks wykroczeńbiorąc pod uwagę okoliczności, w jakich doszło do kradzieży – a zwłaszcza dokonanie zaboru pieniędzy od pokrzywdzonego, który leżał na ziemi pobity. Ze względu na niewysoką kwotę sąd nie orzekł kary aresztu w maksymalnym wymiarze.
OskarżonyP. N.działał świadomie – swoje działanie podjął na skutek wcześniejszego działaniaK. W., zdawał sobie sprawę z podejmowanych kroków, skoro opisywał to następnie w toku przesłuchań.
Stopień szkodliwości społecznej przestępstwa popełnionego przez niego przestępstwa jest wysoki. Oskarżony godził w jedno z najważniejszych dóbr każdego człowieka, czyli zdrowie. Stosował przemoc o dużym nasileniu, spowodował wiele obrażeń ciała pokrzywdzonego, których skutki odczuwa on do dziś. Znajdował się pod wpływem alkoholu. Czyn ten był naganny i oskarżony musi ponieść za jego popełnienie karę.
Przy wymiarze karyP. N.sąd wziął pod uwagę, że jest on sprawcą dotychczas niekaranym. Przed popełnieniem przestępstwa wiódł normalne, spokojne życie – miał pracę, założył rodzinę. Pojednał się z pokrzywdzonym. Okoliczności obciążających sąd nie dostrzegł. Wymierzając mu karę sąd kierował się przede wszystkim względami wychowawczymi. Oskarżony ma 22 lata. W czasie postępowania przebywał w areszcie śledczym, co z pewnością wpłynęło na niego. Sąd uznał, że kara sekwencyjna jest odpowiednią wobecP. N.. Sąd orzekł ją w wymiarze 3 miesięcy (czyli najniższym przewidzianym przezart. 157 § 1 k.k.mimo brzmieniaart. 57a § 1 k.k., bowiemart. 37b k.k., zdaniem sądu, ma pierwszeństwo stosowania, ponieważ jest przepisem wyjątkowym wobec przepisów części szczególnejKodeksu karnego). Obok tej kary sąd wymierzył oskarżonemu karę ograniczenia wolności w wymiarze 8 miesięcy po 30 godzin miesięcznie. Oskarżony odczuje z pewnością dolegliwość tej kary zwłaszcza w obecnej sytuacji życiowej, kiedy ma rodzinę, a do tego pracuje. Jednocześnie oczywiste jest, że musi ponieść karę za swoje złe postępowanie. Kara ta powinna wywołać w oskarżonym przekonanie, że nie należy postępować w taki sposób, że podjęte działania mają określone skutki, które rzutują na życie oskarżonego i innych sposób. Sąd wyraża przekonanie, że orzeczona kara spowoduje, żeP. N.nie wróci na drogę przestępstwa.
Wskutek czynuP. N.J. L. (1)doznał krzywdy wyrażającej się zwłaszcza w cierpieniu fizycznym, które trwa do dziś. Sąd doszedł do wniosku, że w związku z tym zadośćuczynienie za doznaną krzywdę powinno wyprzedzać nawiązkę przewidzianą przezart. 57a § 2 k.k.i dlatego orzekł wobec oskarżonego ten środek kompensacyjny. Rozmiar cierpień pokrzywdzonego uzasadnia przekonanie, że kwota 2000 zł jest adekwatna do doznanej krzywdy.
Na poczet orzeczonych wobec oskarżonych kar sąd zaliczył im okresy rzeczywistego pozbawienia wolności.
Oskarżeni zostali zwolnieni od kosztów sądowych, ponieważK. W.utrzymuje się z prac dorywczych, na utrzymaniu ma konkubinę i dziecko, zaśP. N.co prawda ma stałą pracę, lecz zarabia niewiele ponad 1000 zł, a na utrzymaniu również ma rodzinę. Okoliczności te powodują uzasadnione przypuszczenie, że uiszczenie przez oskarżonych kosztów sądowych byłoby dla nich zbyt uciążliwe.