Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 256/15
Data wyroku: 2015-07-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt IV K 256/15

UZASADNIENIE
M. W.posiada prawo jazdy od 2005 roku. W dniu 11 kwietnia 2015 roku, około godziny 22.30, wS., naul. (...), kierując pojazdem markiH. (...)onr rej (...)został zatrzymany przez patrol Policji, ponieważ jadąc w kierunkuul. (...)i widząc oznakowany radiowóz Policji, zawrócił w przeciwnym kierunku ruchu. W toku kontroli przeprowadzone zostały badania stanu trzeźwości kierującego. Przeprowadzone badanie o godzinie 22.33 wykazało stężenie 0,52 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz stężenie 0,42 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godzinie 22.50.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – karta 18-19,

protokół użyciaA.– karta 6, 8

protokół zatrzymania oskarżonego- karta 2-3,

zeznaniaS.M.- karta 10-11,

zeznaniaW. K.– karta 12-13.
M. W.miał w dacie popełnienia czynu ukończone 34 lata. Jest kawalerem utrzymującym córkę, córkę narzeczonej i narzeczoną. Ma wykształcenie zawodowe, z zawodu jest cukiernikiem. Obecnie utrzymuje się z własnej działalności gospodarczej, osiągając z tego tytułu dochód w kwocie 2 000 złotych. Nie posiada majątku większej wartości. Dotychczas nie był karany sądownie.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – karta 18-19,
dane osobowopoznawcze – karta 20,
informacja zK.– karta 22.
Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz złożył wyjaśnienia zgodnie z ustalonym stanem faktycznym.
W czasie przesłuchania złożył wniosek w przedmiocie dobrowolnego poddania się karze w trybieart. 335 kpk.
Jako, że materiał zgromadzony w sprawie nie budzi wątpliwości, sąd uwzględnił wniosek prokuratora złożony w trybieart. 335 kpk. Zarówno dowody osobowe w postaci wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków, jak i dowody z dokumentów, korespondowały ze sobą i brak było podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.
Biorąc pod uwagę, że oskarżony dopuścił się złamania jednej z podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, biorąc pod uwagę stopień zagrożenia bezpieczeństwa w tym ruchu wywołany czynem oskarżonego, uznać należało, że jego zachowanie jest społecznie szkodliwe w stopniu wyższym niż znikomy.
Ponieważ w sprawie nie zachodziły okoliczności, które wyłączałyby winę lub bezprawność czynu oskarżonego, należało wymierzyć mu karę.
Wymierzając karę oskarżonemu, sąd w całości uwzględnił wnioski w tym zakresie złożone przez prokuratora w trybieart. 335 kpk. Sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w rozmiarze 200 (dwustu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych. Ustalając wysokość stawki dziennej sąd miał na uwadze okoliczności popełnienia czynu, w tym stopień nietrzeźwości oskarżonego, poruszanie się przez niego drogą o stosunkowo dużym natężeniu ruchu. Miarkując zaś wysokość stawki dziennej sąd uwzględnił dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Jako, że oskarżony prowadzi własną działalności gospodarczą i osiąga stały dochód orzeczenie kary grzywny było uzasadnione.
Dodatkowo obowiązkiem sądu, w związku z rodzajem popełnionego przez oskarżonego przestępstwa, było orzeczenie wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Sąd wymierzył ten środek, zgodnie z wnioskiem prokuratora, w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Sąd rozstrzygając w przedmiocie środka miał na uwadze, że posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi pozwala oskarżonemu na uzyskiwanie środków utrzymania oraz fakt, że oskarżony nie był dotychczas karany za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym.
Nadto sąd orzekł w przedmiocie zaliczenia okresu zatrzymania oskarżonego na poczet orzeczonej kary grzywny, a także w przedmiocie zaliczenia okresu zatrzymania prawa jazdy na poczet orzeczonego środka. Nadto sąd rozstrzygnął także o kosztach sądowych i wymierzył oskarżonemu opłatę.
Niemniej jednak, wydając orzeczenie w sprawie, sąd dopuścił się błędu, którego skorygowanie, z uwagi na jego merytoryczny charakter, nie było możliwe. Zgodnie ze zmianą przepisówkodeksu karnegowprowadzoną ustawą z dnia 20 marca 2015 roku, która weszła w życie w dniu 18 maja 2015 roku, zmianie uległy zasady wymiaru środków karnych w przypadku skazania min. za przestępstwo kwalifikowane zart. 178a§1 kk. W niniejszej sprawie zaistniała zatem sytuacja, w której w dacie orzekania obowiązywała inna ustawa niż w dacie popełnienia czynu. Zgodnie zart. 4§1 kk„jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy”. Sąd rozpoznając sprawę oskarżonegoM. W.zart. 178a§1 kk, zastosował przepisy ustawy poprzedniej, ponieważ obowiązywała ona w dacie popełnienia czynu zabronionego przez oskarżonego oraz była dla niego względniejsza, jednakowoż nie przywołałart. 4§1 kkw sentencji wyroku, jak już wskazano powyżej, na skutek przeoczenia.