Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 546/15
Data wyroku: 2015-08-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Mierz
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw

Sygnatura akt VI Ka 546/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia4 sierpnia 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Marcin Mierz
Protokolant Katarzyna Kajda
przy udziale przedstawiciela KMP wG.sierż. sztab.R. W.
po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r.
sprawyobwinionegoM. K.(K.) s.M.iA.,
ur. (...)wR.
o wykroczenie z art. 86§1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej
z dnia 4 marca 2015 r. sygnatura akt II W 1053/14
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Rudzie Śląskiej do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt VI Ka 546/15

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 4 sierpnia 2015 roku
Apelacja osobista obwinionegoM. K.od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 4 marca 2015 roku (sygn. akt II W 1053/14), którym to wyrokiem sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzuconego mu wykroczenia zart. 86 § 1k.w. okazała się trafna, a w efekcie jej wniesienia dojść musiało do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy dopuścił się obrazyart. 4 k.p.k.i7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. orazart. 410 k.p.k.w z zart. 82§ 1 k.p.s.w..
Wydając zaskarżony wyrok Sąd Rejonowy bezkrytycznie dał wiarę relacji świadkaD. P., która pomimo jej sprzeczności z pozostałymi z dostępnych w niniejszej sprawie dowodów stała się jedyną podstawą wydania wyroku. Tylko bowiem w relacji tego świadka znalazły się twierdzenia o popełnieniu przez obwinionego zarzuconego mu wykroczenia. W sytuacji, gdy relacja tego świadka pozostawała w opozycji do pozostałych dowodów, uznanie jej za podstawę orzeczenia uznającego winę powinno zostać poprzedzone wnikliwą oceną wiarygodności tej relacji. W sprzeczności z wyjaśnieniami obwinionego oraz zeznaniami świadkaK. J.zeznania świadkaD. P.pozostawały nie tylko w kwestii dopuszczenia się przez obwinionego zruconego mu zachowania, lecz także zachowania samegoD. P.na drodze, które to zachowanie spowodowało przecież wezwanie przez obwinionego policji na miejsce zdarzenia.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika w jakiej części i z jakich powodów relacjaD. P.uznana została za zasługującą na wiarę. Jednak z poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych wnioskować trzeba, iż uznając relacjęD. P.za zasługującą na wiarę w części w jakiej jako jedyny opisał on popełnienie przez obwinionego zarzuconego mu wykroczenia Sąd Rejonowy jednocześnie odmówił wiarygodności tej relacji w pozostałym zakresie w jakim zeznania świadka różniły się od wyjaśnień obwinionego i zeznań świadkaK. J.. Pozostając w sprzeczności z pozostałymi z przeprowadzonych w niniejszej sprawie dowodów odosobniona na ich tle relacjaD. P.stanowiła jednocześnie jedyną podstawę stwierdzenia popełnienia przez obwinionego zarzuconego mu wykroczenia. Tylko bowiem świadekD. P.w zeznaniach swoich wskazywał na dopuszczenie się przez obwinionego wykroczenia opisanego we wniosku o ukaranie.
Wydając zaskarżony wyrok Sąd Rejonowy nie wziął pod uwagę okoliczności, iż informację o tym, że obwiniony popełnił na jego szkodę wykroczenie,D. P.pozostając w istocie pokrzywdzonym zachowaniem obwinionego zawiadomił organy ścigania dopiero wówczas, gdy składał on zeznania w związku ze złożonym przez obwinionegoM. K.zawiadomieniem o popełnieniu przezD. P.szeregu wykroczeń, obejmującym także zachowanie polegające na wyjściu z pojazdu na skrzyżowaniu dróg i okładaniu pięściami pojazdu obwinionego. W przeciwieństwie do obwinionegoM. K., który bezpośrednio po zdarzeniu uznał za właściwe złożenie zawiadomienia o popełnieniu przezD. P.szeregu wykroczeń, pokrzywdzony za stosowne uznał wówczas jedynie oddalenie się z miejsca zdarzenia po tym, jak wysiadł z samochodu i uderzał pięściami w szybę pojazdu obwinionego.
Wyjaśnienia wymaga także szereg istotnych rozbieżności w relacji świadkaD. P., których Sąd Rejonowy nie dostrzegł nie poddając ich ocenie i nie zadając świadkowi pytań zmierzających do ich wyjaśnienia. O ile zdawkowa w zakresie postawionego obwinionemu w niniejszej sprawie zarzutu relacjaD. P.złożona w toku postępowania przygotowawczego nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, to jednak zeznania tego świadka składane na rozprawie, gdy w sposób szczegółowy odnosił się on do przebiegu zdarzenia zawierały sprzeczności, których wyjaśnienie pozostaje niezbędne w celu należytego rozpoznania niniejszej sprawy. Zeznaje świadek między innymi o tym, że obwiniony zjechał na prawy pas jezdni blokując jednocześnie możliwość zmiany pasa przez świadka o którym to negatywnym zachowaniu obwinionego nie zeznawał w ogóle w postępowaniu przygotowawczym. Zeznaje dalej, że zajeżdżanie drogi przez obwinionego miało miejsce w sytuacji w którejD. P.zamierzał zjechać z lewego pasa na prawy. Z opisu świadka wynika zatem, że to świadek zamierzał zjechać na inny pas ruchu, a obwiniony ten manewr blokował. Tymczasem przypisane obwinionemu wykroczenie polegało na nieustąpieniu przez obwinionego, który zmieniał pas z prawego na lewy, pierwszeństwaD. P., stanowiło zatem zdarzenie całkowicie odmienne od zaprezentowanego w toku rozprawy przezD. P.. W składanych na krótko po zdarzeniu zeznaniach świadek nie wspomniał o opisanym na rozprawie zachowaniu obwinionego.
Wprawdzie w dalszym ciągu zeznań składanych na rozprawie świadek relacjonuje o zachowaniu obwinionego polegającym na spychaniu pojazdu kierowanego przezD. P.na pas ruchu w kierunku przeciwnym, to jednak i w tej kwestii relacja świadka nie pozostaje pozbawiona istotnych mankamentów. Zeznaje bowiem świadek, że pokonując jako przedstawiciel handlowy tę samą trasę zwykle skręca wulicę (...)skrzyżowanie z którą znajduje się przed skrzyżowaniem z ulicą prowadzącą bezpośrednio do hipermarketuT., lecz tego dnia nie zjechał wulicę (...)ponieważ obwiniony zajeżdżał mu drogę, zatem skręcił w kierunku hipermarketuT.. Z chronologii wypowiedzi świadka („Nie skręciłem wH.i pojechaliśmy na wprost. Ja byłem na lewym pasie, a on na prawym. Zaraz za skrzyżowaniem zaczął mnie spychać na przeciwległy pas ruchu.” k. 45) wnioskować trzeba natomiast, że do zajeżdżania przez obwinionego drogiD. P.doszło po przejechaniu skrzyżowania zulicą (...), co przecież pozostaje w sprzeczności z wypowiedzią wedle które z powodu zajeżdżania drogi nie skręcił on wulicę (...). Dalej wyjaśnić trzeba w jaki sposób zajeżdżanie drogi poruszającemu się lewym pasem jezdniD. P.mogło uniemożliwić mu skręcenie w lewo wulicę (...). Wydaje się, że manewr skrętu w lewo byłby utrudniony, gdyby zajeżdżanie miało miejsce z lewej strony. Podobnie wyjaśnić powinien świadek kwestię zmiany trasy przejazdu związanej z jego obowiązkami zawodowymi. Wątpliwe pozostaje bowiem, by osoba, która z racji obowiązków zawodowych zobligowana pozostaje do dotarcia do konkretnych punktów handlowych, z powodów takich jakie w zeznaniach swoich zaprezentowałD. P.zrezygnowała z wypełnienia obowiązku.
Wyjaśnić powinien świadekD. P.jeszcze jedną kwestię. Z ustaleń Sądu Rejonowego i zeznań pokrzywdzonego wynika, iż zachowanie obwinionego polegające na zajeżdżaniu drogiD. P.(mającemu wówczas zamiar skręcić wulice (...)) powtarzało się na pewnym odcinku drogi. Odpowiedzieć zatem świadek powinien na pytanie z jakich powodów pomimo takiego niebezpiecznego także dla samego świadka zachowania obwinionego przez cały ten czas jechał on obok obwinionego, a nie jak się wydaje, że zachować się powinien ostrożny kierowca, zredukować prędkość tak, by uniknąć powtórzenia niebezpiecznej sytuacji spowodowanej przez obwinionego.
Powodem decydującym o przypisaniu obwinionemu zarzuconego mu czynu pozostawała wskazana przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu sprzeczność wyjaśnień oskarżonego z pozostałymi z dowodów wyrażająca się we wskazaniu przez obwinionego, że w początkowej fazie zdarzenia poruszał się prawym pasem jezdni, co zdaniem sądu podważa prawdomówność obwinionego. Odnosząc się do tej argumentacji wskazać trzeba, że sama tylko niewiarygodność relacji obwinionego, zwłaszcza w jednym ze szczegółów zdarzenia, nie może stanowić dowodu jego winy o której stwierdzeniu decydować powinno rozstrzygnięcie, czy całokształt zgromadzonych w postępowaniu dowodów potwierdza tezę oskarżenia o sprawstwie obwinionego, czy też nie.
Sąd odwoławczy nie dostrzega niczego nietypowego w zachowaniu obwinionego polegającym na zmianie pasa ruchu z lewego na prawy na kilkaset metrów przed skrzyżowaniem na którym miał obwiniony skręcać w prawo w kierunkuT.. Nie można także zgodzić się z oceną wedle której uznając relacjęD. P.uderzającego pięściami w pojazd obwinionego za zasługującą na wiarę Sąd Rejonowy także to zachowanie interpretuje jako potwierdzające „pośrednio”sprawstwo obwinionego.
Ze względów powyższych zaskarżony wyrok należało uchylić, a sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W ponownym postępowaniu będzie sąd zobligowany do powtórzenia postępowania w całości dążąc w szczególności do wyjaśnienia okoliczności o których mowa w niniejszym uzasadnieniu.