Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1997/13
Data wyroku: 2015-09-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Bartłomiej Romanowski

Sygn. akt I C 1997/13

UZASADNIENIE
PowódA. K. (1)w pozwie skierowanym przeciwko pozwanejGminie M.S.wniósł o ustalenie, że wstąpił w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, położonego wS.przyul. (...), w miejsce zmarłego najemcy –S. K.. Powód wniósł jednocześnie o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu.
W uzasadnieniu podniósł, że jego ojciec -S. K.był najemcą lokalu przyul. (...)wS., a ponadto najemcami przedmiotowego budynku byliT.iL. B.. Wyjaśnił, że wraz z ojcem i matką zajmowałlokal oznaczony numerem (...), znajdujący się na piętrze przedmiotowego budynku. Podkreślił, że lokal zajmowany przezT.iL. B.był odrębnym i niezależnym lokalem; posiadał odrębne wejście, oddzielne opomiarowanie wody, gazu oraz energii elektrycznej, a najemcy ponosili opłaty związane z użytkowaniem obu lokali we własnym zakresie. Podał, że złożył do(...)wS.wniosek o wstąpienie w stosunek najmulokalu mieszkalnego nr (...)po zmarłym ojcu. Wyjaśnił, że zamieszkiwał wspólnie z rodzicami w lokalu przyul. (...)aż do ich śmierci i mieszka tam również obecnie. Dodał, że(...)odmówił uwzględnienia wniosku.
W odpowiedzi na pozewGmina M.S.–Zarząd (...)wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda kosztów zastępstwa prawnego.
W uzasadnieniu przyznała, iż najemcą lokalu położnego przyul. (...)wS.byłA. K. (2). Wyjaśniła, że przedmiotowy lokal składa się z dwóch kondygnacji parteru i piętra obejmujących 6 pokoi, dwóch kuchni i pomieszczeń przynależnych. Dodała, że po śmierciA. K. (2)w dniu 30 czerwca 1997 r. w stosunek najmu na podstawie umowy opiekuńczej wstąpiliT.orazL. B.jako współnajemcy zK.iS. K.. Dodała, że w dniu 22 grudnia 1993 r.S. K.wystąpił z wnioskiem o podział budynku przyul. (...)wS.na dwie odrębne jednostki mieszkalne, jednak w sprawie tej wydano decyzję odmowną. Zaprzeczyła jakoby wystąpiły przesłanki uzasadniające wstąpienie powoda w stosunek najmu po zmarłymS. K.. Podniosła, że po śmierciS. K.najemcami przedmiotowego lokalu pozostaliT.iL. B.. Ponadto, zarzuciła, że powód nie zamieszkiwał stale zeS. K.w chwili jego śmierci, a lokal przyul. (...)wS.nie stanowił centrum życiowego powoda. Według pozwanej, powód zamieszkiwał stale na terenie Niemiec.
W piśmie z dnia 24 lutego 2015 r. powód podniósł, że centrum jego spraw życiowych nie znajdowało się na terenie Niemiec, a ustalenia poczynione przez pozwaną w tym przedmiocie oparte są wyłącznie na relacjach osób, które są zainteresowane osiągnięciem korzystnego dla pozwanej wyniku procesu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

PowódA. K. (1)jest synemS. K.i wnukiemA. K. (2).
Niesporne.
Gmina M.S.jest właścicielką budynku mieszkalnego, położonego wP.przyul. (...). Budynek przyul. (...)wS.składa się z dwóch kondygnacji: parteru i piętra, na których łącznie znajduje się sześć pokoi, dwie kuchnie. Powierzchnia mieszkalna budynku wynosi 69,96 m2, a jego powierzchnia użytkowa –87,06 m2.
Niesporne, a nadto dowód:
- zaświadczenie, k. 49
A. K. (2), na podstawie decyzji o przydziale z dnia 6 sierpnia 1946 r. został najemcą lokalu przyulicy (...)wS..
Niesporne, a nadto dowód:
- decyzja z dnia 17 marca 1992 r., k. 46.
W dniu 3 stycznia 1961A. K. (2)zawarł z pozwaną umowę najmu lokalu mieszkalnego przyul. (...), której przedmiotem były pomieszczenia na parterze budynku.
A. K. (2)zajmował trzy pokoje z kuchnią o powierzchni mieszkalnej31,98 m2, powierzchni użytkowej – 47,06 m2na parterze budynku, natomiast jego synS. K.zamieszkiwał wraz z rodziną na I piętrze użytkując trzy pokoje o powierzchnimieszkalnej (...)m2 (pow. użytkowej 43,53 m2).
Po śmierci matkiA. K. (2),S. K.wstąpił w prawo najmu lokalu przyul. (...).
A. K. (2)wystąpił w dniu 14 grudnia 1991 r. do wydziału Budynków i Lokali(...)z wnioskiem o wyrażenie zgody na zawarcie umowy opiekuńczej i wspólne korzystanie z przydzielonego lokalu z małżeństwemT.iL. B..
Decyzją z dnia 17 marca 1992 r. wyrażono zgodę na zawarcie umowy opiekuńczej międzyS. K., aT. B.iL. B.. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja dotyczy wspólnego zamieszkiwania stron z pomieszczeń na parterze budynku.
W dniu 17 marca 1992 r.A. K. (2)zawarł zT. B.iL. B.umowę podnajmu lokalu mieszkalnego przyul. (...)wS.zamian za sprawowanie opieki. Przedmiotem umowy podnajmu była częśćlokalu numer (...)w domu nr 11 przyulicy (...)wS., obejmująca dwa pokoje z pomieszczeniami przynależnymi do lokalu.
Po zawarciu z nimi umowy najmuT. B.iL. B.zrobili otwór w ścianie, w który wstawili drzwi wejściowe prowadzące bezpośrednio do lokalu położonego na parterze budynku.
Bezsporne, a nadto dowód:
- umowa najmu lokalu mieszkalnego, k. 47-48,
- umowa o najem, k. 44 – 45v,
- decyzja z dnia 17 marca 1992 r., k. 46.
- zeznania powodaA. K. (1), k. 149 – 150,
W dniu 22 grudnia 1993 r.,S. K.wystąpił z wnioskiem doZarządu (...)o podział budynku przyul. (...)wS., na dwie odrębne jednostki mieszkalne. W dniu 12 stycznia 1994 r. wydano odmowną decyzję w sprawie podziału. Pismami z dnia 23 kwietnia 2004 r. oraz z 7 stycznia 2010 r.(...)wS.podtrzymał stanowisko odmowne.
Niesporne, a nadto dowód:
- pismo(...)z 4 września 2013 r., k. 26.
W okresie przed 8 maja 2013 r. parter budynku (lokal numer (...)) przyulicy (...)zamieszkiwaliT. B.iL. B.. Pierwsze piętro zamieszkiwałS. K.wraz z synemA. K. (1)oraz jego żoną i dziećmi. Oba lokale posiadały osobny wejścia, oddzielne, niezależne od siebie liczniki wody, gazu i energii elektrycznej. Najemcy lokali przyulicy (...)ponosili odrębnie od siebie opłaty związane z użytkowaniem tychże lokali. Najemcom dostarczano odrębnie adresowaną do nich korespondencję.
Dowód:
- zaświadczenie, k. 11-12,
- zawiadomienie, k. 14,
- analiza opłat dla tytułu prawnego, k. 15,
- decyzja, k. 21-22,
- odwołanie, k. 24.
W 1987 r.A. K. (1)wyjechał do Niemiec, gdzie pracował jako marynarz. W 1990 r. dołączyła do niego żona i ich synowie. Wówczas powód wynajął wB.mieszkanie, w którym zamieszkał z rodziną. W tym czasie zaczął też pracować dodatkowo jako muzyk. Do 1995 r.A. K. (1)na stałe mieszkał wB.. W późniejszym czasie zaczął coraz więcej czasu spędzać w mieszkaniu rodziców wS.. W tym okresie przestał też zamieszkiwać wspólnie z żoną, z którą był wówczas w separacji.L. K.utrzymywała jednak nadal kontakt z teściami i w czasie pobytów wS.zdarzało się jej odwiedzać ich.
Częste pobyty wS.związane były z potrzebą sprawowania opieki nad chorą matką. Cały czasA. K. (1)jeździł jednak doB., gdzie pracował jako muzyk sesyjny w studiu nagrań. Przyjeżdżając na nagrania nocował najczęściej w pomieszczenia przy studiu nagraniowym.
W roku 2007 zmarła matkaA. K. (1). Od tej pory powód na stałe zamieszkał ze swoim ojcem, którego stan zdrowia nie był już dobry. DoB.jeździł na nagrania rzadziej (dwa, trzy razy w miesiącu), a wyjazdy były nie dłuższe niż 2-3 dni. Starał się nie zostawiać ojca na dłuższy czas. Zawsze dbał o zaopatrzenie go w niezbędne produktu spożywcze. Po śmierci matki zaczął też urządzać sobie studio nagrań w pomieszczeniu gospodarczym na podwórzu, w czym pomagał muK. L..
Począwszy od lat dziewięćdziesiątych, aż do chwili obecnejA. K. (1)brał udział w próbach w pomieszczeniu znajdującym się wklubie (...). W tym miejscu znajdowała się część jego sprzętu muzycznego, w tym kolumny i wzmacniacz. Od czasu do czasu występował również na okolicznościowych koncertach wS..
W 2010 r.A. K. (1)poznałM. B., z którą obecnie pozostaje w stałym związku.M. B.wiele razy odwiedzała partnera w mieszkaniu przyul. (...).A. K. (1)nie powiedział jednak ojcu o tym związku. Nie mówił mu również o tym, że rozstał się ze swoją żoną. Czasami, kiedy udawał się doM. B.mówił ojcu, że wraca do żony doB..
W lokalu przyul. (...)wS.powód miał swoje rzeczy osobiste, w tym ubrania i sprzęt muzyczny.A. K. (1)zajmował pokój od strony podwórka. Ponosił również różne koszty związane z utrzymaniem i użytkowaniem lokalu, a także odbierał pod tym adresem korespondencję.
Dowód:
- dowody wpłaty, k. 16-19,
- polisa, k. 20,
- zeznania powodaA. K. (1), k. 149 – 150,
- zeznania świadkaM. B., k. 120 – 122,
- zeznania powodaA. K. (1), k. 149 – 150,
- zeznania świadkaI. B. (1), k. 166 – 167,
- zeznania świadkaL. K., k. 165 – 166,
- zeznania świadkaK. L., k. 164 – 165,
- zeznania świadkaE. Z.k. 96
- zeznania świadkaD.(...)k. 121-122,
- zeznania świadkaB. P.k. 122-123,
- zeznania świadkaT. B.k. 123-124 ,
- potwierdzenie przelewu, k. 132 – 141,
- dowody wpłaty, k. 142 -144.
S. K.zmarł w dniu 8 maja 2013 r. wS.. W chwili jego śmierci powód przebywał wR.w odwiedzinach u syna.
W związku ze śmiercią ojca, powód złożył do(...)wS.wniosek o wstąpienie w stosunek najmu lokalu mieszkalnego położonego przyul. (...)po zmarłym najemcy.
Zarząd (...)odmówił uwzględnienia wniosku powoda o wstąpienie w stosunek najmu po zmarłymS. K..
Dowód:
- odpis skrócony aktu zgonu, k. 13,
- odwołanie z dnia 13 sierpnia 2013, k. 24,
- decyzja z dnia 31 lipca 2013 r., k. 25,
- pismo(...)z 4 września 2013 r., k. 26.
- zeznania powodaA. K. (1), k. 149 – 150,
- zeznania świadkaL. K., k. 165 – 166,

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się zasadne.
Podstawą prawną żądania powoda stanowiłart. 691§1 i 2 k.c.w zw.art. 189 k.p.c.Przepisy te stanowią odpowiednio, że w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu lokalu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą, przy czym osoby wymienione w§ 1wstępują w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, jeżeli stale zamieszkiwały z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci. Nadto powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny.
Zdaniem Sądu powód posiadał interes prawny w żądaniu ustalenia, że wstąpił w stosunek najmu lokalu położonego wS.przyul. (...)w miejsce zmarłego ojcaS. K.. Pozwana gmina będąca właścicielem nieruchomości kwestionuje bowiem prawo powoda do lokalu. W tej sytuacji, aby zachować możliwość trwałego korzystania z lokalu i władania nim, powód musi uzyskać ochronę prawną w postaci potwierdzenia swoich uprawnień do przedmiotu najmu.
W niniejszej sprawie bezsporne było przy tym to, że najemcą lokalu do chwili swojej śmierci w dniu 8 maja 2013 r. byłS. K., ojciec powoda. Przyznała to bowiem strona pozwana w odpowiedzi na pozew. W tej sytuacji rozstrzygnięcie o zasadności powództwa wymagało rozważenia dwóch spornych zagadnień. Pierwsze związane było z przesłanką wstąpienia w stosunek najmu wskazaną wart. 691§2 k.c., to jest warunkiem stałego zamieszkiwały z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci. Drugie dotyczyło dyspozycjiart. 691§5 k.c., wyłączającej przejście uprawnień z tytułu najmu w sytuacji, w której umiera jeden ze współnajemców lokalu. Pozwana twierdziła, żeA. K. (1)w 2013 r. zamieszkiwał zagranicą. Nadto stała na stanowisku, że jego ojciec był współnajemcą lokalu razem zT. B.iL. B., wobec czego po jego śmierci nie mogło dojść do sukcesji prawa najmu na zasadzie ar.t 691k.c.
Zdaniem sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie znajdował zastosowaniaart. 691§5 k.c.Dotyczy on bowiem sytuacji, w której kilku najemców posiadania prawa do tego samego przedmiotu najmu. Pozwana wskazywała, że cały budynek przyulicy (...)jest jedną nieruchomością, albowiem pomieszczenia na obu jego kondygnacjach nie zostały wyodrębnione. Zdaniem sądu okoliczność ta nie miała jednak istotnego znaczenia. Faktem jest, że w obrębie przedmiotowego budynku nie doszło do czynności wydzielenia lokali w rozumieniuart. 7 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali(Dz.U.2000.80.903 j.t.). Z pewnością więc żadna z części budynku nie mogła stanowić odrębnej nieruchomości. Wbrew sugestiom strony pozwanej nie znaczyło to jednak wcale, że stosunek najmu łączący gminę zeS. K.orazT. B.iL. B.musiał dotyczyć niepodzielnie całego budynku.
Po pierwsze bowiem zgodnie z treściąart. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz.U. 2014 r. poz. 150 ze zm.; dalej jako OchrLokU) przez pojęcie „lokal” należy rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki; nie jest w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Zatem na potrzeby ustawy dotyczącej najmu lokalu mieszkalnych ustawodawca posłużył się jedynie kryterium funkcjonalnym nie odwołując się w ogóle do prawnej samodzielności pomieszczeń. Dlatego należy przyjąć, że „Ustawa nie przewiduje względem takiego lokalu dodatkowych wymagań – nie wprowadza kryterium samodzielności lokalu, oddania w całości do używania, zgodności z normami technicznymi, minimalnej powierzchni. W szczególności nie ma znaczenia, czy wynajmowany lokal ma cechy lokalu samodzielnego w rozumieniuustawy z 24.6.1994 r. o własności lokali(por.art. 3NajLokU). Można powiedzieć, że poza pewnymi wyłączeniami, o których dalej, lokalem w rozumieniu OchrLokU jest każde pomieszczenie nadające się do zamieszkiwania, w tym np. pokój jako część mieszkania.” [System Prawa Prywatnego, Tom 8, Prawo zobowiązań - część szczegółowa, prof. dr hab.J. L., komentarz do art. 2 ustawy OchrLokU, Wydanie 2, Rok: 2011]. Wobec powyższego nie ma żadnych przeszkód, aby odrębnym przedmiotem najmu były lokale, które mimo funkcjonalnej samodzielności nie zostały wyodrębnione. Umowa najmu może również dotyczyć części takiego lokalu, albowiem przepisy dotyczące zawierania umów tego typu nie wymagają, aby dotyczyły one całej rzeczy, w tym całego lokalu.
Wobec tego nie było istotne, czy pomieszczenia na parterze i piętrze budynku były wyodrębnione prawnie lub choćby funkcjonalnie, tylko to, czy przedmiotem stosunku najmu łączącego pozwaną zeS. K.oraz zT. B.iL. B.był cały budynek, czy też jego określone części. Zdaniem sądu zgromadzone dowody jednoznacznie wskazywały na to, żeT. B.iL.B.stali się najemcami wyłącznie w zakresie pomieszczeń znajdujących się na dolnej kondygnacji. Wynika to jednoznacznie z zapisów zawartych w dwóch dokumentach z dnia 17 marca 1992 r. W umowie najmu zawartej z opiekunami wskazano, że dotyczy ona lokalu przyul. (...), a takim oznaczaniem posługiwano się wobec pomieszczeń na parterze. Nadto jako przedmiot najmu wskazano lokal składający się z dwóch pokoi. Z pewnością więc najemcy nie nabyli prawa do korzystania z całego budynku. Zarazem w decyzji o wyrażeniu zgody na zawarcie umowy opiekuńczej wskazano wprost, że na podstawie umowyT. B.iL.B.nabędą prawo do korzystania z pomieszczeń na parterze budynku. Zatem osoby te były najemcami tylko tej części budynku. Brak zatem podstaw, aby uznać, że ich prawa miały wpływ na następstwo prawne po zmarłymS. K..S. K.zajmował bowiem pomieszczenia na górnej kondygnacji budynku i w tym też zakresie przysługiwało mu wyłączne prawo najmu. Wobec tego po jego śmierci zastosowanie znajdowałart. 691§1 i 2 k.c.
Co więcej, za przyjęciem, iżlokale nr (...)położone przyulicy (...)stanowiły dwa odrębne przedmioty najmu, przemawiała treść zgromadzonych w sprawie dokumentów, a w szczególności: rachunków, umowy o najem z 3 stycznia 1961 r. zaświadczenia z dnia 24 października 1997 r., a także z zeznań świadków, który w tym zakresie były w znacznej mierze spójne i jednolite. Również świadkowieA. B.,E. Z.,M. B.,D. J.,T. B.opisując stan faktyczny, podkreślali odrębność lokalu zajmowanego przezT.iL. B.oraz lokalu zajmowanego przez zmarłegoS. K.. Świadkowie wyjaśniali bowiem, iżS. K.„mieszkał na górze”,T.iL. B., a przed nimiA. K. (2)zaś – „zajmował mieszkanie na dole”.
W dalszej kolejności należało ustalić, czy powód faktycznie zamieszkiwał ze swoim ojcem. Sąd w pełni podziela wyrażony w judykaturze Sądu Najwyższego pogląd, według którego „przez stałe zamieszkanie, stanowiące przesłankę nabycia praw najmu na podstawieart. 691 k.c., należy rozumieć zamieszkiwanie w konkretnym mieszkaniu, w określonej miejscowości z zamiarem stałego pobytu, wyrażonym przez to, że w tym mieszkaniu i tej miejscowości skupia się życie osobiste i działalność osoby bliskiej najemcy. Z reguły nie będzie stanowić stałego zamieszkania pobyt osoby bliskiej w celu udzielenia doraźnej, choć nawet dłużej trwającej pomocy najemcy mieszkania” (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dn. 6.05.1980 r., III CRN 61/80, M. Prawn. 94/9/273). Rozstrzygającym zatem dla ustalenia wstąpienia w stosunek najmu było to, czy powód koncentrował swoją aktywność życiową w lokalu objętym sporem, czy też w innej nieruchomości. Natomiast bezsporne było, że powód – jako synS. K.– należał do kręgu osób uprawnionych do wstąpienia w stosunek najmu w miejsce zmarłego najemcy.
W ocenie Sądu powód zdołał wykazać, że spełnił określone wart. 691 § 1 i 2 k.c.przesłanki, warunkujące uznanie, że wstąpił z mocy prawa w stosunek najmu spornego lokalu. Ustaleń w przytoczonym względzie Sąd dokonał w oparciu o zgromadzony w sprawie osobowy materiał dowodowy w postaci dokumentów oraz zeznań świadków i powoda. Zeznania świadkówM. B.,L. K.,I. B. (2)iK. L.oraz powoda w kluczowym dla dokonania ustaleń w sprawie zakresie sąd ocenił jako wiarygodne, jako że były wewnętrznie spójne, logiczne, a przy tym niesprzeczne względem siebie. Zakres wiedzy wspomnianych świadków był zróżnicowany. Jednak podawane przez nich fakty układały się w logiczną całość świadczącą o tym, że głównym ośrodkiem życiowym powoda w 2013 r. był lokal przyul. (...)wS.. Jako najważniejsze podstawy do takiego ustalenia sąd uznał informacje wskazujące na to, że powód rozstał się ze swoją małżonką i przestał wspólnie z nią zamieszkiwać wB., a następnie związał się z inną kobietą zamieszkującą wS.. Również w tym mieście prowadził aktywną działalność odbywając systematyczne próby w domu kultury (gdzie przechowywał sprzęt muzyczny) i okazjonalnie występując na koncertach. ZarazemA. K. (1)był widywany regularnie w miejscu zamieszkania swojego ojca, także przez osoby, które twierdziły, że razem z nim nie mieszkał. ŚwiadekK. L.potwierdził nadto, że powód wykonywał prace budowlane na terenie posesji przygotowując sobie studio nagrań, co również wskazywało, że przebywa w tym miejscu z zamiarem stałego pobytu. Istotne znaczenie miał również fakt, iż powód w ostatnich latach nie miał już stałego zatrudnienia wymagającego stałego regularnego pobytu wB., gdzie wcześniej zamieszkiwał. Jego obowiązki zawodowe ograniczały się do udziału w sesjach nagraniowych, których częstotliwość ograniczała się do kilku dni w miesiącu. Świadczyło to o tym, że powód mógł faktycznie często przebywać poza domem przyul. (...), jednak większą ilości czasu mógł spędzać tym właśnie mieszkaniu.
Sąd miał zarazem na względzie, że wielu ze świadków wskazywało przed sądem, że według ich wiedzy powód zamieszkiwał na stałe wB.. ZeznaniaA. B.,E. Z.,D. J.,B. P.iT. B.należało jednak za mało przekonujące. Świadkowie w większości dysponowali jedynie powierzchowną wiedzą dotyczącą stanu faktycznego lub powtarzali informacje zasłyszane od innych osób. W gruncie rzeczy nie dysponowali oni wiedzą na temat rzeczywistej częstotliwości przyjazdów i wyjazdów powoda zeS., a nadto żaden ze świadków nie potrafił wskazać, gdzie i z kim powód miałby mieszkać na terenieB., ani tego z czego miałby się tam utrzymywać. Przy tym świadkowie jednoznacznie potwierdzali, że powód przyjeżdżał doS., albowiem widywali go w pobliżu posesji Nie bez znaczenia było również to, żeT. B.jest osobą zainteresowaną rozstrzygnięciem w sprawie niekorzystanym dla powoda, jako że stara się o prawo do nabycia zajmowanej przez niego części budynku. Część zeznających osób pozostaje zaś z tym świadkiem w zażyłych kontaktach. Sąd brał też pod uwagę, że informacje niektórych sąsiadów mogły pochodzić od ojca powoda. W tym zakresie należało zaś uwzględnić szczególną sytuację polegająca na tym, że powód nie przyznał się ojcu, że rozstał się, a następnie rozwiódł z żoną. Ukrywał też spotkania z nową partnerką, często tłumacząc swoje wyjścia z domu rzekomymi wyjazdami doB.. W ten sposób uS. K., a pośrednio również u osób z nim rozmawiających, mogło powstać błędne przekonanie, że sprawy życiowe powoda nadal koncentrują się wB., a przyjazdy doS.są rzadsze niż to było w rzeczywistości.
Ostatecznie oceniając zgormadzony materiał dowodowy sąd stwierdził, że powód przebywał częściej wS., niż zagranicą. W tym mieście sprawował opieką nad ojcem i spotykał się ze swoją życiową partnerką. Nadto prowadził aktywną działalność muzyczną. W lokalu wynajmowanym przez ojca miał swoje rzeczy osobiste i sprzęt muzyczny. Dokonywał również różnorakich opłat związanych z lokalem i załatwiał związane z nim sprawy urzędowe. Była nadto cały czas zameldowany w lokalu i podejmował skuteczne działania zmierzające do zwalczenia prób wymeldowania go przez sąsiadów. Brak było przy tym informacji mogących wiarygodnie potwierdzać, że w okresie poprzedzającym śmierćS. K.powód miał możliwość stałego zamieszkania w jakimkolwiek lokalu położonym na terenieB.lub, że był tam zatrudniony w takim charakterze, który wymagałby stałej lub bardzo częstej obecności.Z.dowody nie dawały też żadnych podstaw do przyjęcia, że miał on możliwość stałego pobytu w innym mieszkaniu znajdującym się wS.. Wszyscy bowiem świadkowie kojarzyli jego obecność tylko z lokalem wynajmowanym przezS. K.. Tym samym, powód i zawnioskowanie przez niego świadkowie w sposób dostateczny wyjaśnili wątpliwości dotyczące miejsca jego stałego zamieszkania.
Sąd opierając się zatem na wiarygodnych zeznaniach świadków oraz zeznań powoda ustalił, żeA. K. (1)w istocie zamieszkiwał trwale z ojcem w spornym lokalu. Sąd, co istotne, stwierdziła jednocześnie, że powód w trakcie wspólnego zamieszkiwania z ojcem, często i regularnie wyjeżdżał doB.w sprawach zawodowych. Przytoczona okoliczność nie mogła jednak przesądzać o przyjęciu, że nie zamieszkiwał on stale zeS. K.w spornym lokalu. W sprawie nie ujawniono jakichkolwiek okoliczności przemawiających za przyjęciem, że powód właśnie wB.ulokował centrum spraw życiowych. W tym stanie rzeczy Sąd za wiarygodne uznał zeznania powoda, co do tego, że miejscem jego stałego zamieszkania był lokal przyul. (...)wS..
Reasumując poczynione dotychczas rozważania Sąd za wykazane uznał, że w odniesieniu do powoda zaistniały określone wart. 691 § 1 i 2 k.c.przesłanki warunkujące uznanie, że wstąpił z mocy prawa w miejsce zmarłego ojca w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, położonego wS.przyul. (...). W tym stanie rzeczy przyjmując, że powód miał interes prawny w potwierdzeniu stanu prawnego wynikającego z faktu wstąpienia w stosunek najmu, sąd dokonał w treści wyroku ustalenia zgodnego z żądaniem pozwu.
O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, wysłowionej wart. 98 § 1 i 3 k.p.c., stosownie do którego strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Stroną wygrywającą spór w całości okazał się powód i to jemu przysługiwało prawo do zwrotu wszelkich poniesionych w związku z prowadzonym procesem kosztów. W związku z koniecznością dochodzenia swoich praw na drodze postępowania przed sądem powszechnym powód wydatkował kwotę 30 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, kwotę 60 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika (w wysokości zgodnej z§ 6 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu- Dz. U nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Nadto na podstawieart. 80 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 t.j. ze zm.) sąd nakazał zwrócić od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie na rzecz powoda kwotę 170 zł jako różnicę między opłatą pobraną od strony a opłatą należną.

SSR Bartłomiej Romanowski