Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 648/14
Data wyroku: 2015-01-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Jaszczuk, Krystyna Święcicka, Teresa Zawiślak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu
Podstawa prawna: 437 §1 i 2 kpk
Teza: Sąd obniżył okresy warunkowego zawieszenia wykonania kar pozbawienia wolności wobec  dwóch sprawców pobicia pokrzywdzonego, dokonał zmiany podstawy prawnej orzeczenia o warunkowym zawieszeniu kary wobec jednego sprawcy i zaliczył okresy pozbawienia wolności oskarżonych w tej sprawie na poczet wykonywanych kar. zasądził koszty sądowe wobec oskarżonych.

Sygn. akt II Ka 648/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 stycznia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grażyna Jaszczuk

Sędziowie:

SSO Krystyna Święcicka
SSO Teresa Zawiślak (spr.)

Protokolant:

st. sekr. sądowy Beata Defut-Kołodziejak

przy udziale Prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek
po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r.
sprawyR. C. (1),K. M.iM. K.
oskarżonych o przestępstwo zart. 159 kki in.
na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonegoR. C. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt II K 2/14

I
wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:

1
obniża orzeczone wobec oskarżonychK. M.iR. C. (1)okresy warunkowego zawieszenia wykonania kar pozbawienia wolności do 3 (trzech) lat, przy czym za podstawę tego orzeczenia wobecR. C. (1)przyjmujeart. 69§1 i 2 kkorazart. 70 § 2 kk,

2
na podstawieart. 73 § 2 kkoddaje oskarżonegoR. C. (1)w okresie próby pod dozór kuratora,

3
na podstawieart. 63 § 1 kkzalicza na poczet orzeczonych wobec oskarżonych kar grzywny okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie, to jest:

-K. M.od dnia 23 marca 2009 r. do dnia 24 marca 2009 r. ,
-R. C. (1)od dnia 23 marca 2009 r. do 15 maja 2009 r.
-M. K.od dnia 4 stycznia 2013 r. do 28 lutego 2013 r., uznając, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny,

II
zasądza na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych za I instancję od oskarżonych:

-R. C. (1)220 złotych tytułem opłaty oraz wydatki poniesione w sprawie w części go dotyczącej,
-K. M.220 złotych tytułem opłaty oraz wydatki poniesione w postępowaniu przed Sądem I instancji w części go dotyczącej,
-M. K.400 złotych tytułem opłaty oraz wydatki poniesione w postępowaniu przed Sądem I instancji w części go dotyczącej
III. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonegoR. C. (1)na rzecz Skarbu Państwa 226,60 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaś w pozostałej części stwierdza, że wydatki ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II Ka 648/14

UZASADNIENIE

1
R. C. (1)został oskarżony o to, że:

I
w dniu 31 grudnia 2008 r. wS., woj.(...)działając wspólniei w porozumieniu z innymi osobami poprzez zadawanie uderzeń obutymi stopami w plecy i nogi oraz używając innego podobnie do noża lub broni palnej niebezpiecznego przedmiotu w postaci młotka wziął udział w pobiciuM. B. (1), przez co naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k., w wyniku czegoM. B. (1)doznał obrażeń ciała w postaci otwartego złamania kości ciemieniowej prawej z wgłębieniem odłamów, rany tłuczonej okolicy ciemieniowej prawej, które należą do kategorii średnio- ciężkich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający siedem dni, a okres leczenia i rehabilitacji nie przekroczy sześciu miesięcy,

- to jest o czyn zart. 159 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

2
K. M.został oskarżony o to, że:

II
w dniu 31 grudnia 2008 r. wS., woj.(...)działając wspólniei w porozumieniu z innymi osobami poprzez zadawanie uderzeń obutymi stopami w plecy i nogi a także udaremniając udzielenia pomocy pokrzywdzonemu przez inną osobę wziął udział w pobiciuM. B. (1), przez co naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k., w wyniku czegoM. B. (1)doznał obrażeń ciała w postaci otwartego złamania kości ciemieniowej prawej z wgłębieniem odłamów, rany tłuczonej okolicy ciemieniowej prawej, które należą do kategorii średnio- ciężkich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający siedem dni, a okres leczenia i rehabilitacji nie przekroczy sześciu miesięcy

- to jest o czyn zart. 158 § 1 k.k.

3
M. K.został oskarżony o to, że:

III
w dniu 31 grudnia 2008 r. wS., woj.(...)działając wspólniei w porozumieniu z innymi osobami poprzez zadawanie uderzeń obutymi stopami w plecy i nogi oraz używając podobnie do noża lub broni palnej niebezpiecznego przedmiotu w postaci młotka wziął udział w pobiciuM. B. (1), przez co naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życiaalbo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k., w wyniku czegoM. B. (1)doznał obrażeń ciała w postaci otwartego złamania kości ciemieniowej prawej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający siedem dni,

- to jest o czyn zart. 159 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Wyrokiem z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt II K 2/14, Sąd Rejonowyw Siedlcach:

I
oskarżonegoM. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanegomu czynu, przy czym z opisu czynu wyeliminował słowa „podobnie do nożalub broni palnej”, to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 159 k.k.w zb.zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 159 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat; na podstawieart. 71§ 1 k.k.wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10,00 złotych każda z nich, na podstawieart. 46 § 2 k.k.zasądził od oskarżonegoM. K.na rzecz pokrzywdzonegoM. B. (1)nawiązkę w kwocie 10.000,00 złotych;

II
oskarżonegoK. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanegomu czynu, wyczerpującego dyspozycjęart. 158 § 1 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 158 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat; na podstawieart. 71§ 1 k.k., wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10,00 złotych każda z nich;

III
oskarżonegoR. C. (1)uznał za winnego tego, że w dniu31 grudnia 2008 r. wS., woj.(...)działając wspólniei w porozumieniu z innymi osobami poprzez zadawanie uderzeń obutymi stopami w plecy i nogi a także udaremnienie udzielenia pomocy pokrzywdzonemu przez inną osobę wziął udział w pobiciuM. B. (1), przez co naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k., w wyniku czegoM. B. (1)doznał obrażeń ciała w postaci otwartego złamania kości ciemieniowej prawej z wgłębieniem odłamów, rany tłuczonej okolicy ciemieniowej prawej, które należą do kategorii średnio- ciężkich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający siedem dni, a okres leczenia i rehabilitacji nie przekroczy sześciu miesięcy, to jest popełnienia czynu zart. 158 § 1 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 158 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonaniena podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesiłna okres próby wynoszący 5 lat; na podstawieart. 71 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10,00 złotych każda z nich;

IV
zwolnił oskarżonych od obowiązku uiszczenia opłaty oraz pozostałych kosztów sądowych, przejmując te ostatnie na rachunek Skarbu Państwa.

Apelacje od przedstawionego wyżej wyroku wywiedli Prokurator Rejonowyw Siedlcach i obrońca oskarżonegoR. C. (1).
Oskarżyciel publiczny zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w całościna niekorzyśćM. K.,R. C. (1)iK. M., zarzucając mu:

I
obrazę prawa materialnego, a mianowicieart. 159 k.k., poprzez przypisanie oskarżonemuM. K.znamion tego występku przy jednoczesnym wyeliminowaniu zwrotu z zarzucanego temu oskarżonemu czynu w postaci słów „podobnie do noża lub broni palnej”;

II
obrazę przepisów prawa materialnego przez wyznaczenie okresu próby wobec oskarżonegoR. C. (1)na podstawieart. 70 § 1 pkt 1 k.k., a nie prawidłowo na podstawieart. 70 § 2 k.k.oraz nie orzeczenie wobec tego oskarżonego obligatoryjnego dozoru kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanymna podstawieart. 73 § 2 k.k., w sytuacji, gdyR. C. (1)zachował status młodocianego w rozumieniuart. 115 § 10 k.k.i przypisano mu występek umyślny, za który orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania;

III
obrazę prawa materialnego, a mianowicieart. 63 § 1 k.k., poprzez niezaliczenie oskarżonymM. K.,R. C. (1)iK. M.okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie na poczet kar rzeczywiście wykonywanych;

IV
rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności wymierzonejM. K.poprzez warunkowe zawieszenie jej wykonania w sytuacji, gdy stopień winy i społecznej szkodliwości przestępstwaM. K., motywacja sprawcy przy popełnieniu przestępstwa, postawa pokrzywdzonego, potrzeba prewencji indywidualnej i generalnej wymagają, abyM. K.wymierzyć karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;

V
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku wyrażającysię wadliwym ustaleniem, że pokrycie przez oskarżonychM. K.,K. M.iR. C. (1)kosztów procesu byłoby dla nich zbyt uciążliwe, co miało wpływ na treść orzeczenia i spowodowało nieprawidłowe całkowite zwolnienie ich z opłat i kosztów sądowych.

W następstwie tak sformułowanych zarzutów prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w stosunku doM. K.i przekazanie sprawyM. K.do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcachoraz zmianę wyroku poprzez wyznaczenie okresu próby oskarżonemuR. C. (1)na podstawieart. 70 § 2 k.k.oraz oddanie tego oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, nadto zaliczenie okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonymK. M.iR. C. (1)na poczet kar grzywien oraz obciążenie tych oskarżonych opłatą i pozostałymi kosztami procesu w całości.
Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając mu:
1/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał zasadniczy wpływ na treść tego orzeczenia przez przyjęcie w sentencji wyroku,że oskarżonyR. C.brał udział w pobiciuM. B.„poprzez zadawanie uderzeń obutymi stopami w plecy i nogi, a także udaremniając udzielenia pomocy pokrzywdzonemu przez inne osoby” a w uzasadnieniu wyroku /str. 1/ gdzie Sąd podaje, że „ustalił następujący stan faktyczny sprawy” tenże Sąd ustala zupełnie coś innego, bo „Obecny oskarżonyR. C. (1)nie uderzał pokrzywdzonego, tylko stał i się patrzył, nie próbował w żaden sposób odciągnąćM. K., bądźgo w jakikolwiek sposób powstrzymać”. Takie ustalenie winno Sąd prowadzićdo uniewinnienia osk.C.
2/ obrazę przepisów postępowania, a w szczególnościart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.gdyż uzasadnienie wyroku nie zawiera żadnej analizy zebranego materiału dowodowego,a jedynie ogranicza się do wymienienia dowodów mimo, że te dowody są ze sobą sprzeczne.
Wobec podniesionych zarzutów obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieR. C. (1)od dokonania zarzucanego mu czynu.
W toku rozprawy odwoławczej prokurator poparł apelację Prokuratora Rejonowego i wnioski w niej zawarte; wniósł o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonegoR. C. (1). Obrońca oskarżonegoM. K.wniósło utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Obrońca oskarżonegoR. C. (1)poparł apelację pisemną i wniosek w niej zawarty. OskarżonyR. C. (1)wniósł o uniewinnienie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonegoR. C. (1)nie są trafne,a tym samym jej wnioski nie mogą być uwzględnione. Apelacja prokuratora okazała się natomiast zasadną o tyle, o ile doprowadziła do zmiany zaskarżonego orzeczeniaw zakresie wskazanym w wyroku Sądu Okręgowego.
Wobec okoliczności, iż apelujący obrońca neguje słuszność przypisaniaR. C. (1)przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.Sąd Odwoławczy, celem zapewnienia logicznego ciągu wywodów, rozpoczął swe rozważania od przea­nalizowania argumentacji podniesionej przez wymienionego. Nie sposób bowiem racjonalnie wartościować zarzutów wysuwanych przez prokuratora również w odnie­sieniu do kształtu reakcji prawnokarnej podjętej względem wskazanego oskarżonego, skoro obrońca podnosi konieczność jego uniewinnienia. W wyprzedzeniu rozważań poświęconych apelacji obrońcy zważyć nadto trzeba, że jednoczesne wysunięcie przezeń zarzutu obrazyart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.oraz wskazanie na niedopuszczalność przypisaniaR. C. (1)udziału w pobiciuM. B. (1)i wiążącą się z tym konieczność uniewinnienia go, wykazuje pewną sprzeczność natury logicznej. Mimo tego Sąd Okręgowy, kierując się treściąart. 433 § 2 k.p.k., odniósł się do każdego ze wskazanych zarzutów. Charakteru zarzutów stawianych rozstrzygnięciu (art. 427 § 2 k.p.k.) nie miała natomiast argumentacja zmierzająca do wartościowania działań oskarżyciela publicznego.
W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że Sąd Odwoławczy nie podziela poglądu afirmowanego przez obrońcę, który przez wskazanie na mankamenty pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w zakresie oceny materiału dowodowego, akcentuje niemożność przeprowadzenia kontroli odwoławczej. Lektura pisemnego uzasadnienia zanegowanego orzeczenia dowodzi, iż proces myślowy Sądu I instancji objął nie tylko analizę treści płynących z konkretnych środków dowodowych, jak przekonuje obrońca, lecz również dostrzeżenie przyczyn nakazujących odmówienie wiary części z nich. Faktem jest, że ta część pisemnych motywów, w której Sąd Rejonowy wyraził swe stanowisko w przedmiocie wartościowania konkretnych środków dowodowych ma charakter lakoniczny, jednakże okoliczność ta nie stanowi sama w sobie o uchybieniu przepisom postępowania w stopniu, który wywarłby wpływ na treść orzeczenia. Zaakcentowaćw tym miejscu należy, że Sąd Rejonowy nie operował we wskazanym zakresie kategoriami o charakterze ogólnym, lecz odwoływał się do właściwych kryteriów.W przedmiotowym zakresie wskazać można m.in. na podkreślaną przez Sąd I instancji rolę zaszłości płynących z czasowej chronologii treści wyjaśnień oskarżonychR. C. (1)iK. M.(k. 850v), zgodności zeznańM. B. (1)z obiektywnym materiałem dowodowym oraz z informacjami przekazanymi przezP. M.iK. M.(k. 851v), częściowej zgodności zeznańP. M.z zeznaniamiK. M.(k. 852v), czy też, w odniesieniu do relacjiM. S.(k. 853), trafności spostrzeżeń bezstronnego obserwatora.
Dostrzegając nietrafność zarzutu podniesionego przez obrońcę w zakresie dopuszczalności przypisaniaR. C. (1)przestępstwa udziałuw pobiciuM. B. (1)zaakcentować trzeba, że w istocie rzeczy nie stanowion zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, lecz zarzut obrazy prawa materialnego,a mianowicieart. 158 § 1 k.k.przez błędną wykładnię znamienia „brania udziału” sprowadzającą się do przyjęcia, iż może ono być uznane za zrealizowane mimo niezadawania przez oskarżonego ciosów pokrzywdzonemu. W tym stanie rzeczy zaznaczyć trzeba, że udziałem w pobiciu jest nie tylko zadawanie razów innej osobie, lecz również każda forma kierowanego wolą udziału w grupie napastniczej, bowiem obecność każdego jej uczestnika zwiększa przewagę napastników i przez to ułatwiaim dokonanie pobicia, a wzmaga niebezpieczeństwo nastąpienia skutków w zdrowiu ofiar (videwyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 1 marca 2001 r., II AKa 227/00, LEX nr 48389). W związku z powyższym przyjąć trzeba, że odpowiedzialnośćza udział w pobiciu ma charakter wspólnej odpowiedzialności osób uczestniczącychw takim zdarzeniu, zaś dla przypisania sprawstwa konkretnej osobie wystarczającym jest ustalenie, iż uważała się ona za członka grupy napastniczej, identyfikując się tym samym z jej poczynaniami. Treść pisemnego uzasadnienia zanegowanego wyroku dowodzi, że zaprezentowane wyżej stanowisko przyjął także Sąd Rejonowy, z jednej strony wskazując, żeR. C. (1)„nie uderzał pokrzywdzonego, tylko stał i się patrzył, nie próbował w żaden sposób odciągnąćM. K.” (k. 848v), z drugiej zaś strony zaznaczając, iż daje wiarę wyjaśnieniomK. M., który podał, że razem zR. C. (1)powiedział próbującemu interweniowaćP. M.„żeby nie ruszał”, tj. żeby nie broniłM. B. (1)przedM. K.(k. 191v, 850v). Przytoczony fragment wyjaśnieńK. M.dowodzi, iżR. C. (1)akceptował fakt udziału w grupie bijącej pokrzywdzonego, zaś obserwując z bliska zajście i nie reagując na ciosy zadawane ofierze przez pozostałych oskarżonych w pełni akceptował ich działania. Podnieść przy tym trzeba, że sam tylko fakt, iż Sąd I instancji nie wskazał w faktograficznej części swego uzasadnieniana przedstawiony aspekt zachowaniaR. C. (1), poprzestającna pośrednim odniesieniu się do tego zagadnienia w wywodach poświęconych wartościowaniu materiału dowodowego, może świadczyć tylko o uchybieniu treściart. 424 § 1 k.p.k., nie podważa jednak trafności prawnokarnego wartościowania poczynańR. C. (1). O słuszności rozstrzygnięcia nie decyduje wszak jego uzasadnienie, lecz materiał stanowiący podstawę orzeczenia (videwyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 4 października 2012 r., II AKa 64/12, LEX nr 1237950).
Z tych wszystkich względów Sąd Odwoławczy doszedł do przekonaniao zasadności uznaniaR. C. (1)za winnego wzięcia udziału w pobiciuM. B. (1). Przyjęte zapatrywanie umożliwiło pełne odniesienie się do zarzutów podniesionych przez oskarżyciela publicznego.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że lektura pisemnego uzasadnienia środka odwoławczego wniesionego przez prokuratora prowadzi do wniosku,iż wysunięty przezeń w punkcie I.petitumapelacji zarzut obrazy prawa materialnego, a mianowicieart. 159 k.k.poprzez przypisanie oskarżonemuM. K.znamion tego występku przy jednoczesnym wyeliminowaniu z opisu zarzucanego temu oskarżonemu czynu zwrotu w postaci słów „podobnie do noża lub broni palnej” w istocie rzeczy stanowi zarzut mającego wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisu prawa procesowego, a mianowicieart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., przez niedokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu. W ocenie Sądu Okręgowego nie sposób zaaprobować tezy o występowaniu wskazanego wyżej uchybienia. Opis zachowania sprawcy czynu zabronionego zamieszczony w wyroku musi wprawdzie odpowiadać pełnemu zespołowi znamion określonych w ustawie karnej, jednakże nie oznacza to, że jedyną formą realizacji tego wymagania jest wierne przytoczenie słów ustawodawcy. Dopuszczalne jest zarówno posłużenie się sformułowaniami równoważnymi językowo, jak i takie zwerbalizowane przedstawienie działania oskarżonego, które w sposób niepozostawiający wątpliwości odpowiada treści poszczególnych znamion przypisanego mu przestępstwa albo w drodze nieodpartego logicznego wnioskowania świadczy o wyczerpaniu konkretnego elementu składającego się na ustawowy obraz określonego czynu zabronionego (videwyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 16 stycznia 2014 r., II AKa 397/13, LEXnr 1428051). Wobec okoliczności, iż młotek, którym posłużył sięM. K., niewątpliwie stanowi przedmiot podobnie niebezpieczny jak broń palna lub nóż, przyjąć trzeba, że Sąd Rejonowy, posługując się wspomnianą wyżej techniką podstawienia i poprzestając na stwierdzeniu użycia „innego niebezpiecznego przedmiotu w postaci młotka”, nie uchybił treściart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.
Rację ma natomiast apelujący prokurator, o ile podnosi, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnymR. C. (1)przysługiwał status młodocianego. Sąd Okręgowy w pełni podziela w tym zakresie treść zapatrywania wyrażonego uchwałą składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2012 r., I KZP 5/12, LEX nr 1165310, w myśl której immanentną właściwością statusu sprawcy młodocianego w rozumieniuart. 115 § 10 k.k., aktualnego w czasie pierwszego orzekania w pierwszej instancji, jest jego trwanie w toku dalszego postępowania, aż do wydania prawomocnego orzeczenia. Wobec powyższego i okoliczności, żeR. C. (1)urodził się w dniu (...)(k. 833), przypisany mu czyn został popełniony w dniu 31 grudnia 2008 r., zaś pierwsze postępowanie pierwszoinstancyjne zostało zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II K 147/09 (k. 320), Sąd Odwoławczy zgodził się w niniejszej materiiz oskarżycielem publicznym. Następstwem uznania zasadności przedmiotowego zarzutu była zmiana wyroku Sądu Rejonowego przez przyjęcieart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 2 k.k.za podstawę zastosowania względemR. C. (1)środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary. Wskazana zmiana była podyktowana treścią ostatniego z wymienionych przepisów, w myśl którego w wypadku zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy młodocianego lub określonego wart. 64 § 2 k.k., okres próby wynosi od3 do 5 lat. Kontrola trafności całokształtu rozstrzygnięcia w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonejR. C. (1)doprowadziła nadto do obniżenia orzeczonego wobec oskarżonego okresu próby do lat 3. Zdaniem Sądu Okręgowego w stosunkudoR. C. (1)nie zachodzą okoliczności nakazujące powątpiewaćw rezultaty 3- letniej weryfikacji trafności pozytywnej prognozy kryminologicznej sformułowanej względem wymienionego. Wobec braku takich okoliczności również w odniesieniu doK. M.Sąd Odwoławczy, na zasadzieart. 435 k.p.k., obniżył jednocześnie okres próby znajdujący zastosowanie względem jego osoby.
Zważywszy, że w myślart. 73 § 2 k.k.dozór jest obowiązkowy m.in. wobec młodocianego sprawcy przestępstwa umyślnego, zaś przestępstwo przypisaneR. C. (1)warunkowi temu niewątpliwie odpowiada Sąd Okręgowy, na podstawie wskazanego przepisu, oddał oskarżonegoR. C. (1)w okresie próby pod dozór kuratora.
Argumentacja podniesiona przez oskarżyciela publicznego celem zakwestionowania możności sformułowania względemM. K.pozytywnej prognozy kryminologicznej, a więc w zamierzeniu mająca doprowadzićdo podważenia zasadności obdarzenia go dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, okazała się chybiona. Zważyć należy,że przekonanie sądu o tym, iż orzeczona kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczająca dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary ma być oparte przede wszystkim na postawie sprawcy, jego właściwościach i warunkach osobistych, dotychczasowym sposobie życia oraz zachowaniu się po popełnieniu przestępstwa (videA. Zoll,Komentarz do art. 69 Kodeksu karnego, LEX, teza 16),a zatem na elementach prognostycznych, nie zaś, jak chce tego prokurator,na okolicznościach, które były jednymi z głównych wyznaczników niekwestionowanego wymiaru kary zasadniczej. Okoliczność, iżM. K.nie był dotychczas karany (k. 831) w sposób ewidentny wskazuje, że jego postawa nie łączy się w sposób nierozerwalny ze skłonnością do naruszeń porządku prawnego,zaś popełnione przezeń przestępstwo miało charakter incydentalny. Motywacja, która skłoniła oskarżonego do popełnienia przypisanego mu przestępstwa oraz postawa okazana przezeń w toku postępowania, w tym w szczególności przebywanie przez dłuższy czas poza granicami kraju, sprawiły natomiast, że Sąd Rejonowy słusznie założył, iż dla należytej weryfikacji pozytywnej prognozy kryminologicznej niezbędny jest 5- letni okres próby.
Z apelującym oskarżycielem publicznym należy się natomiast zgodzićw zakresie, w którym sygnalizuje on, iż w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do obrazy prawa materialnego, a mianowicieart. 63 § 1 k.k.poprzez niezaliczenie oskarżonymM. K.,R. C. (1)iK. M.okresów rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie na poczet kar efektywnie wykonywanych. Kierując się znajdującą zastosowanie w niniejszej sprawie normą wskazanego przepisu, w myśl której na poczet orzeczonej kary podlegającej efektywnemu wykonaniu zalicza się okres rzeczywistego pozbawienia wolnościw sprawie, zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny Sąd Okręgowy, na podstawieart. 63 § 1 k.k., zaliczył na poczet orzeczonych wobec oskarżonych kar grzywny okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, to jest:
-K. M.od dnia 23 marca 2009 r. (k. 114) do dnia 24 marca 2009 r.(k. 116),
-R. C. (1)od dnia 23 marca 2009 r. (k. 113) do 15 maja 2009 r.(k. 203),
-M. K.od dnia 4 stycznia 2013 r. (k. 623) do 28 lutego 2013 r. (k. 682), uznając, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny.
W przekonaniu Sądu II instancji, oskarżyciel publiczny słusznie podniósł również niezasadność pierwszoinstancyjnego założenia, że uiszczenie przez oskarżonych kosztów procesu byłoby dla nich zbyt uciążliwe, niewłaściwie jednak wywodząc przy tym, iż uchybienie to stanowi błąd w ustaleniach faktycznych, nie zaś mającą wpływ na treść orzeczenia obrazęart. 624 § 1 k.p.k.Wobec okoliczności,iż w toku postępowania nie wyszły na jaw jakiekolwiek okoliczności uzasadniające uznanie, że uiszczenie przez oskarżonych kosztów byłoby dla nich zbyt uciążliweze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów bądź też sprzeciwiałoby się względom słuszności Sąd Okręgowy, na podstawieart. 627 k.p.k., zasądził na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych za I instancję od oskarżonych:
-R. C. (1)220 złotych tytułem opłaty (art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych- tekst jedn. Dz. U.
z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.; dalej: u.o.) oraz wydatki poniesione w sprawie w części go dotyczącej,
-K. M.220 złotych tytułem opłaty (art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 2 u.o.)oraz wydatki poniesione w postępowaniu przed Sądem I instancji w części go doty­czącej,
-M. K.400 złotych tytułem opłaty (art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 2 u.o.)oraz wydatki poniesione w postępowaniu przed Sądem I instancji w części go doty­czącej.
Kierując się względami słuszności płynącymi z niezawinionych przezR. C. (1)uchybień Sądu Rejonowego, Sąd Okręgowy, na podstawieart. 624§ 1 k.p.k., częściowo zwolnił wymienionego od kosztów sądowych, na podstawieart. 636 § 1 k.p.k., zasądzając zarazem od niego na rzecz Skarbu Państwa226,60 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i stwier­dzając, że w pozostałej części wydatki ponosi Skarb Państwa.
Z tych wszystkich względów i przy braku przesłanek zart. 439 § 1 k.p.k., Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku.