Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 493/15
Data wyroku: 2015-05-08 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Sprzedaż
Podstawa prawna: art. 232 zd. I k.p.c., art. 6 k.c.

Sygn. akt III Ca 493/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015 r. Sąd Rejonowy w Skierniewicach oddalił powództwo o zapłatę wywiedzione przez(...) Spółkę AkcyjnąwR.przeciwkoC. P..
W toku postępowania dowodowego Sąd I instancji ustalił, że zgodnie z notą odsetkową z dnia 7 maja 2013 r.M. P. (1), jako nabywca energii, została obciążona kwotą 1,58 zł.
Ponadto powodowe przedsiębiorstwo energetyczne w dniu 13 sierpnia 2014 r. wystawiło kilka kopii faktur za dostawy energii na kwoty:
● 341,28 zł za okres od 3 kwietnia do 4 czerwca 2013 r., z terminem płatności do 20 czerwca 2013 r.;
● 637,37 zł za okres od 4 czerwca do 6 sierpnia 2013 r., z terminem płatności do 20 sierpnia 2013 r.;
● 981,49 zł za okres od 6 sierpnia do 8 października 2013 r., z terminem płatności do 24 października 2013 r.;
● 1.133,69 zł za okres od 8 października do 7 listopada 2013 r., z terminem płatności do 25 listopada 2013 r.;
● 37,36 zł za okres od 13 do 14 listopada 2013 r., z terminem płatności do 3 grudnia 2013 r.,
w których jako nabywca dostarczanej energii została wskazana równieżM. P. (1). Faktury te, poza pierwszą i ostatnią, zawierały w sobie zadłużenie z poprzedniego niezapłaconego okresu. Dnia 22 stycznia 2014 r.(...)Obrót wystosowało doC. P.wezwanie do zapłaty, domagając się uiszczenia kwoty 1.165,79 zł. Według stanu z dnia 13 stycznia 2014 r. pod adresemS.,ul. (...)byli zameldowaniC. P.,U. P.iM. P. (2).
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy oddalił powództwo jako nieudowodnione, argumentując, iż strona powodowa nie przedstawiła żadnych dokumentów, z których wynikałyby zobowiązania z tytułu dostawy energii ciążące naC. P.. Zaprezentowane faktury opiewały bowiem naM. P. (1), która każdorazowo była wskazywana jako nabywca energii. Ponadto nie została załączona żadna umowa o dostawę energii, co tym bardziej uniemożliwiało weryfikację twierdzeń pozwu. Zdaniem Sądu, obowiązek zapłaty należności przez pozwanego nie może zaś wynikać z faktu zameldowania w miejscu, gdzie(...)dostarczało energię.
Apelację od powyższego wyroku wniosła strona powodowa, zaskarżając go w całości Rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, to jest:
1.art. 233 § 1 k.p.c.przez nieprawidłową i dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło do błędnego i sprzecznego z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego uznaniu, iż pozwany nie jest zobowiązany względem powoda z tytułu roszczenia dochodzonego w przedmiotowym postępowaniu, na skutek braku wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a w szczególności dowolnej i wybiórczej oceny listy osób zameldowanych pod adresemS.13,(...)-(...) S.(miejsce poboru energii) według stanu na dzień 13 stycznia 2014 r. oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania do zapłaty podpisanego przez pozwanego, a skierowanego na adres miejsce poboru energii;
2.art. 231 k.p.c.poprzez nieuznanie za ustalone faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, pomimo że można było wyprowadzić je z innych ustalonych faktów, mianowicie że pozwany stale przebywał w miejscu poboru energii, gdyż odbierał kierowaną tam do niego korespondencję.
W konkluzji strona skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda dochodzonej kwoty 1.236,69 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 25 lutego 2014 r. oraz obciążenie pozwanego kosztami postępowania za obie instancje.
W odpowiedzi na apelacjęC. P.zażądał jej oddalenia oraz przyznania mu od przeciwnika kosztów postępowania odwoławczego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu.
Stosownie do treściart. 50513§ 2 k.p.c., uzasadnienie Sądu II instancji w postępowaniu uproszczonym powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyrok z przytoczeniem przepisów prawa, jeżeli sąd ten nie przeprowadził postępowania dowodowego. Sytuacja opisana w cytowanym przepisie miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem Sąd Okręgowy, po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy, przyjmuje za własne ustalenia Sądu I instancji stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonym wyroku. Ponadto Sąd Okręgowy miał także na uwadze, iż w postępowaniu uproszczonym zgodnie zart. 5059§ 11k.p.c.apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należy jedynie na odniesieniu się do zarzutów apelacji, które są całkowicie nietrafne i chybione.
Wbrew zapatrywaniom strony apelującej zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe i stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do jakichkolwiek uchybień ani wadliwości dotyczących zastosowaniaart. 233 § 1 k.p.c.Skarżąca zgłasza zastrzeżenia do faktu nieustalenia przez Sąd I instancji tego, że pozwany stale przebywał w miejscu poboru energii, jednak nie próbuje nawet wyjaśnić, z jakich przyczyn okoliczność tę uważa za istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc podlegającą, stosownie doart. 227 k.p.c., ustaleniom Sądu w toku postępowania dowodowego. W uzasadnieniu apelacji ogranicza się w tym zakresie do stwierdzenia, iż „(…) Pomimo, że faktury wystawiane były naM. P. (1), to znaczenie w przedmiotowej sprawie ma punkt poboru oraz kto z energii dostarczanej przez powoda rzeczywiście korzystał (…)”, nie wyjaśniając w jakimkolwiek zakresie – mimo zredagowania apelacji przez profesjonalnego pełnomocnika - który to spośród przepisów prawa uznaje tego rodzaju okoliczność za relewantną prawnie dla oceny zasadności zgłoszonych w pozwie roszczeń. W treści pozwu powód nie powołał jakiejkolwiek podstawy prawnej dochodzonych roszczeń, ale wynika jednak z niej jasno, że domaga się zapłaty należności (wynagrodzenia) za świadczone usługi, co wskazuje na wywodzenie obowiązku zapłaty z umowy; ani twierdzenia pozwu, ani tym bardziej jakiekolwiek zawarte w nim wyraźne oświadczenie, nie zawierają żadnych przesłanek przemawiających za wywodzeniem roszczenia z innych źródeł. Zobowiązania umowne ciążą – jak powszechnie wiadomo – na dłużniku, który wziął je na siebie, zawierając umowę z kontrahentem, ewentualnie na jego następcy prawnym. Powód mógł więc udowodnić, że stroną zawartej z nim umowy jest pozwany, bądź też – biorąc pod uwagę treść załączonych do pozwu dokumentów – że stroną umowy byłaM. P. (1), aC. P.przejął jej zobowiązania pod tytułem ogólnym lub szczególnym. Tymczasem skarżący przedstawił jako dowód swojej wierzytelności jedynie faktury, gdzie jako nabywcę usług odnotowanoM. P. (1)– wobec treściart. 245 k.p.c.są one dowodem jedynie tego, że powód złożył tego rodzaju oświadczenie, ale nie prawdziwości faktów tam stwierdzonych.C. P.w toku postępowania nie przyznał, abyM. P. (1)łączyła z powodem jakakolwiek umowa, wobec czego fakt ten jest sporny i, zgodnie zart. 6 k.c., winien udowodnić go powód – żadne jednak dowody tej okoliczności nie zostały przedstawione. Nie udowodniono tym samym również, aby świadczenia umowne powoda – jeśli umowa rzeczywiście była zawarta – polegały na dostarczaniu energii do nieruchomości położonej wS.przyul. (...), gdzie bezspornie zameldowany jest pozwany; z pewnością dowodem tego faktu nie może być jedynie adres nabywcy podany na wystawionych przez skarżącego fakturach. Nie wykazano również ewentualnego następstwa prawnego pomiędzy pozwanym aM. P. (1). Brak również jakichkolwiek dowodów na to, że umowa o dostarczanie energii została zawarta pomiędzy powodem aC. P..
Reasumując, Sąd odwoławczy nie potrafi domyśleć się, z jakich przyczyn profesjonalny pełnomocnik reprezentujący stronę powodową uważał, że dla wykazania odpowiedzialności pozwanego – czy to umownej czy też wynikającej z innych źródeł – wystarczające będzie przedstawienie faktur oraz dowodu zamieszkiwania pozwanego wS.przyul. (...), jeśli w zasadzie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały przez pozwanego przyznane. Za kuriozalne w świetleart. 6 k.c.iart. 232zd. Ik.p.c.należy uznać zawarte w uzasadnieniu apelacji stwierdzenie, że „(…) w sprzeciwie od nakazu zapłaty (…) pozwany nie wskazał dowodów na uprawdopodobnienie niezasadności roszczenia (…)”. Skarżąca zdaje się zapominać, że w myśl powołanych wyżej przepisów, to na stronie powodowej spoczywa ciężar udowodnienia, że jej roszczenie jest bezzasadne, a pozwany ma prawo ograniczyć się do zaprzeczenia gołosłownym twierdzeniom przeciwnika, co powoduje konieczność wykazania okoliczności spornych przez stronę, która wywodzi z nich pogląd o zasadności dochodzonych roszczeń. Trudno powiedzieć – z uwagi na brak jakiejkolwiek argumentacji – dlaczego skarżąca uważa, że „(…) proste zaprzeczenie nie jest wystarczające (…)”.
Stwierdzić więc należy, że, zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd I instancji nie naruszył aniart. 233 § 1 k.p.c.ani teżart. 231 § 1 k.p.c.przy ustalaniu faktu zamieszkiwaniaC. P.wS.przyul. (...), ponieważ żaden przepis prawa, w szczególnościart. 227 k.p.c.nie nakładał na niego obowiązku ustalania tej okoliczności w oparciu o zebrany w toku postępowania materiał dowodowy. Z kolei okoliczności istotne dla wykazania zasadności powództwa nie zostały udowodnione, dlatego należy zgodzić się ze stanowiskiem i tokiem rozumowania Sądu I instancji zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Prowadzi to do wniosku, że apelacja strony powodowej stanowi jedynie bezzasadną i gołosłowną polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego, dlatego też Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację jako bezzasadną.
Na aprobatę nie zasługiwał oparty oart. 98 k.p.c.wniosek pozwanegoC. P.o zasądzenie na jego rzecz od skarżącego kosztów postępowania apelacyjnego, ponieważ pozwany nie wykazał, aby takie koszty w ogóle powstały po jego stronie.