Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 197/14
Data wyroku: 2015-03-05 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Oszustwo, Paserstwo, Względny Powód Odwoławczy
Podstawa prawna: 286§1 k.k., 291§1 k.k., 438 pkt 3 k.p.k.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Zielonej Górzewyrokiem z dnia 26 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II K 327/08 uznał:
I. oskarżonegoS. L.za winnego tego, że:
1. a)w dniu 11 kwietnia 2005 r. wZ., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w celu wprowadzenia w błąd potencjalnego nabywcy co do legalności pochodzenia pojazdu, usiłował sprzedać za kwotę 57.000,00 zł wautokomisie (...)K. P., na podstawie podrobionej niemieckiej karty pojazdu, skradziony w styczniu 2005 r. w Niemczech samochód ciężarowy markiV. (...)z przerobionym numerem identyfikacyjnym VIN(...), lecz nie osiągnął on zamierzonego celu z uwagi na interwencję pracownika komisu, tj. popełnienia przestępstwa zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 286§1 k.k.,
b)w dniu 27 kwietnia 2005 r. wZ., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w celu wprowadzenia w błąd potencjalnego nabywcy co do legalności pochodzenia pojazdu, usiłował sprzedać za kwotę 56.000,00 zł wautokomisie (...)K. P., na podstawie podrobionej niemieckiej karty pojazdu, nieustalony samochód markiS. (...)z przerobionym numerem identyfikacyjnym VIN(...), lecz nie osiągnął on zamierzonego celu z uwagi na interwencję pracownika komisu, tj. popełnienia przestępstwa zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 286§1 k.k.
i przy przyjęciu, że czyny te stanowią ciąg przestępstw określony wart. 91§1 k.k.za ten ciąg na podstawieart. 14§1 k.k.w zw. zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 91§1 k.k.orazart. 33§2 k.k.wymierzył mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności  oraz grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda z nich;
2.w dniu 17 stycznia 2006 r. wZ., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, kierując działaniamiS. M. (1)jako osoby fikcyjnie sprzedającej, skradziony w dniu 2 grudnia 2005 r. wL.na szkodę obywatela RFNM.B., samochód osobowy markiV. (...)oryginalny nr VIN(...)(nr rej. (...)) z przerobionymi cechami fabrycznymi i podrobionymi dokumentami pochodzenia, wprowadził w błąd nabywcęK. W. (1)co do legalnego jego pochodzenia, w wyniku czego pokrzywdzony niekorzystnie rozporządził kwotą 39 900,00 zł, tj. popełnienia przestępstwa zart. 286§1 k.k.i za przestępstwo to na podstawie wskazanego przepisu orazart. 33§2 k.k.wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 50 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda;
3.

    w okresie od marca 2006 r. do 17 maja 2006 r. wZ., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nabył wspólnie zR. W., pochodzący z kradzieży w dniu 17 marca 2006 r. wW., samochód markiA. (...)nr VIN(...)o wartości 106 474,00 złotych na szkodę(...) Towarzystwa (...)wH.(...)reprezentowanego przezS. D.
, tj. popełnienia przestępstwa zart. 291§1 k.k.i za przestępstwo to na podstawie wskazanego przepisu orazart. 33§2 k.k.wymierzył mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 50 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda z nich;
4.

    w okresie od 2005 r. do dnia 17 maja 2006 r. wZ., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uzyskał bez zgody osoby uprawnionej programy komputerowe firm:(...)o wartości 990 złotych,(...)o wartości 574 złotych,(...)o wartości 320 złotych,(...)o wartości 103 złotych,(...)wersja instalacyjna(...)o wartości 120 złotych,(...)wersja instalacyjna(...)o wartości 140 złotych,(...)o wartości 140 złotych na szkodęStowarzyszenia (...)wW.reprezentowanego przezAgencję (...)wG.oraz programy komputerowe firm:(...)o wartości 200 złotych i(...)o wartości 60 złotych na szkodę(...)reprezentowanego przez(...)wW., przy przyjęciu, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. popełnienia przestępstwa zart. 278§2 i 3 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 278§3 k.k.wymierzył mu karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda, orzekając jednocześnie na podstawieart. 44§2 k.k.przepadek dowodu rzeczowego – dysku twardego wymienionego w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 8587 pod poz. 1a
oraz na podstawieart. 85 k.k.iart. 91§2 k.k.połączył orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz grzywny i wymierzył mu kary łączne 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 200 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda z nich oraz na podstawieart. 46§1 k.k.orzekł wobec tego oskarżonego (i prawomocnie skazanego tymże wyrokiemM. D.) środek karny obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzeczK. W. (1)kwoty 39.900,00 zł;
II. oskarżonegoP. M. (1)za winnego tego, że:
1.w dniu 29 listopada 2005 r. wS., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, posługując się danymiK. B.wprowadził doautokomisu (...), na podstawie podrobionej niemieckiej karty pojazdu, samochód markiV. (...)z przerobionymi numerami identyfikacyjnymi VIN(...), w wyniku czego wprowadził w błąd co do legalnego pochodzenia pojazduM. W., który niekorzystnie rozporządził kwotą 54 800,00 złotych, tj. popełnienia przestępstwa zart. 286§1 k.k.i za przestępstwo to na podstawie wskazanego przepisu orazart. 33§2 k.k.wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 50 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda z nich;
2.w 2005 r. wZ., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, kierował działaniamiM. C. (1)zmierzającymi do zarejestrowania w Wydziale Komunikacji wZ., na podstawie podrobionej niemieckiej karty pojazdu samochodu markiV. (...)z przerobionym numerem VIN, w wyniku czego wyłudził poświadczenie nieprawdy w postaci dowodu rejestracyjnego i tablicnr rej. (...), a następnie nadal kierując działaniami w/w doprowadził do sprzedaży za pośrednictwemautokomisu (...)na podstawie podrobionej niemieckiej karty pojazdu przedmiotowego samochodu z przerobionymi cechami identyfikacyjnymi, w wyniku czego wprowadził w błąd co do legalnego pochodzenia pojazduC. M., który niekorzystnie rozporządził kwotą nie mniejszą niż 60.000,00 złotych, to jest popełnienia przestępstwa zart. 18§1 k.k.w zw. zart. 286§1 k.k.iart. 18§1 k.k.w zw. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 18§1 k.k.w zw. zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.orazart. 33§2 k.k.wymierzył mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda z nich
oraz na podstawieart. 85 k.k.iart. 86§1 i 2 k.k.połączył orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz grzywny i wymierzył mu kary łączne 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda z nich, zaliczając na podstawieart. 63§1 k.k.na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w niniejszej sprawie od 18.12.2006 r. do 26.07.2007 r.
a także orzekł o kosztach procesu.
Wyrok ten został zaskarżony w części skazującej obu oskarżonych przez ich obrońców.
Obrońca oskarżonegoS. L.w apelacji zarzucił temu wyrokowiobrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie przepisu:
a)art. 7 k.p.k., polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów wyrażającym się w bezpodstawnej odmowie wiarygodności spójnym  oraz utrzymywanym przez tok całego procesu wyjaśnieniom oskarżonegoS. L., co w rezultacie doprowadziło do przerodzenia się swobodnej oceny tegoż dowodu w ocenę dowolną i – w konsekwencji – do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść w postaci przyjęcia za fakt nieuzasadnionego twierdzenia, iż przypisane oskarżonemuS. L.przestępstwa miały rzeczywiście  miejsce, mimo iż wynik wszechstronnej analizy będącego do dyspozycji sądu materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnieńM. D., poparty koniecznością zastosowania w przedmiotowym zakresieart. 5§2 k.p.k.wskazuje na odmienny od przyjętego stan faktyczny ;
b)art. 424§2 k.p.k.(bez podania, na czym obraza tego przepisu miałaby polegać)
i w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie tego wyroku  i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoP. M. (1)w apelacji zarzuciła temu wyrokowi:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku w zakresie uznania oskarżonegoP. M. (1)winnym popełnienia czynów opisanych:
a) w punkcie XLII części wstępnej wyroku(odpowiednik wskazanego wyżej czynu w punkcie II 1),wynikający z błędnej oceny materiału dowodowego oraz merytorycznej niesłuszności wniosków wyprowadzonych z ujawnionego materiału dowodowego, wskutek czego Sąd oparł wyrok na faktach (rzekome posługiwanie się przez oskarżonegoM.danymiK. B.i wprowadzenie przez oskarżonego doautokomisu (...)samochodu markiV. (...)), które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego – i przyjął przez to, że oskarżonyM.dopuścił się czynu zart. 286§1 k.k.na szkodęM. W.;
b) w punktach XLIII i XLIV części wstępnej wyroku(odpowiednik wskazanego wyżej czynu w punkcie II 2),wynikający z błędnej oceny materiału dowodowego oraz merytorycznej niesłuszności wniosków Sądu wyprowadzonych z ujawnionego materiału dowodowego i przyjęcie przez to, że oskarżonyP. M. (1)dopuścił się czynów zart. 18§1 k.k.w zw. zart. 286§1 k.k.iart. 18§1 k.k.w zw. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.;
2. obrazę przepisów postępowania, tj.art. 5, 7, 410 oraz 424 k.p.k.przez poczynienie przez Sąd dowolnych ustaleń oraz nieuwzględnienie całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności:
- nierozważenie całokształtu zeznań świadkaP. P. (1), które nie potwierdzają, aby to oskarżonyP. M. (1)wprowadził doautokomisu (...)samochód markiV. (...)koloru czerwonego, oraz, aby to oskarżony był właścicielem w/w samochodu;
- wybiórcze powołanie zeznańK. B.z pominięciem tych fragmentów jego zeznań, z których wynika w sposób jednoznaczny, że nie udostępnił on swoich danych personalnych oskarżonemuP. M. (1), którego nawet nie zna (nie wymienił oskarżonego z imienia, nazwiska bądź pseudonimu, ani nie rozpoznał na tablicy poglądowej jako mężczyzny, któremu udostępnił swoje dane);
- przyznanie atrybutu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoS. M. (2)w części obciążającej oskarżonegoP. M. (1)odnośnie czynu opisanego w punkcie XLII części wstępnej wyroku, mimo ich sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (zeznania świadkaP. P. (2),K. B.,M. W., wyjaśnienia oskarżonegoP. M. (1)), a także, mimo okoliczności tego rodzaju, że miał on interes w tym, aby pomawiać oskarżonegoP. M. (1);
- odmówienie atrybutu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoP. M. (1)dotyczącym czynu opisanego w punkcie XLII części wstępnej wyroku, złożonym w toku konfrontacji z oskarżonymS. M. (2)i brak uzasadnienia takiego stanowiska Sądu;
- nierozważenie całokształtu wyjaśnień oskarżonegoP. M. (1)w zakresie dotyczącym czynów opisanych w punktach XLIII i XLIV, w których konsekwentnie wskazuje on na osobęD. B.jako tego, który pytał go czy  nie zna kogoś kto mógłby zarejestrować jego samochód, i w konsekwencji odmówienie wyjaśnieniom oskarżonego atrybutu wiarygodności;
- nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchaniaD. B.;
- nieuwzględnienie i nierozważenie wyjaśnieńM. C. (1), które przeczą jej zeznaniom obciążającym oskarżonegoM., a także pozwalają na przyjęcie, że twierdzenia tego świadka w toku całego postępowania pozbawione były konsekwencji;
- wyprowadzenie z zeznań świadkaP. P. (2), świadkaM. C. (1)oraz oskarżonegoS. M. (2), nie znajdującego potwierdzenia w w/w dowodach wniosku, że toP. M. (1)przyprowadził do komisu(...)samochód markiV. (...);
- przyznanie atrybutu wiarygodności wyjaśnieniom osk arżonegoS. M. (2),  które są wewnętrznie sprzeczne i nie korelują z zeznaniami świadkówC. M.iK. W. (2);
- pominięcie w ogóle zeznań świadkaK. W. (2);
3. rażącą niewspółmierność kary, polegającą na wymierzeniu oskarżonemuM.kar jednostkowych oraz kary łącznej w zbyt wysokim wymiarze  oraz niezastosowaniu instytucji warunkowego zawieszenia kary
i w oparciu o te zarzuty wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Zielonej Górze, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych i kary łącznej w niższym wymiarze oraz zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje częściowo okazały się uzasadnione.
Na wstępie zauważyć należy, że w obu apelacjach podnoszone są zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych o charakterze dowolności. Wprawdzie apelująca obrońca oskarżonegoP. M. (1)podnosi także zarzuty obrazy prawa procesowego pod postacią obrazy przepisówart. 5, 7, 410 oraz 424 k.p.k., jednakże zarzuty te także sprowadzają się do dokonania przez Sąd Okręgowy błędnej oceny zebranych na rozprawie dowodów bądź wręcz zaniechania oceny niektórych dowodów, co miało doprowadzić do wyciągnięcia przez ten Sąd dowolnych wniosków w zakresie winy oskarżonego w popełnieniu dwóch przypisanych mu przestępstw.
W obu apelacjach podnosi się także rażącą surowość orzeczonych wobec oskarżonych kar, która to surowość przede wszystkim sprowadza się do orzeczenia kar łącznych pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia ich wykonania. Taki zarzut wprost postawiła obrońca oskarżonegoM., natomiast obrońca oskarżonegoL.jedynie w uzasadnieniu apelacji wskazuje na ten problem, podnosząc, że Sąd I instancji w sposób niewystarczający uzasadnił konieczność orzeczenia temu oskarżonemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności.
Przypomnieć należy, że Sąd I instancji rozpoznając zarzuty stawiane w akcie oskarżenia powinien wszechstronnie w oparciu o konkretne dowody wyjaśnić sprawę poprzez ustalenie czy dany czyn przestępczy został popełniony przez oskarżonego a jeżeli tak to jaka powinna być jego kwalifikacja prawna, jakie były pobudki i motywy działania sprawcy, by w ten sposób przy ustaleniu sprawstwa oskarżonego dokonać odpowiedniego doboru kar i środków karnych, które pozostawałyby w pełnej zgodzie z zasadami wymiaru kary określonymi wart. 53 k.k.
Jednakże, aby takie ustalenia zostały poczynione prawidłowo, niezbędne jest dokładne przeprowadzenie postępowania, zwłaszcza w zakresie dowodów, i oczywiście w zgodzie ze wszelkimi regułami zawartymi wkodeksie postępowania karnego. Przy takim ustalaniu, jeżeli w sprawie pojawiają się sprzeczne wersje tego samego zdarzenia i zgłasza się wnioski o przeprowadzenie dowodów na poparcie każdej z tych wersji, należy tak przeprowadzić postępowanie dowodowe, by w sposób jednoznaczny rozstrzygnąć, która z prezentowanych wersji jest prawdziwa a którą należy odrzucić.
Dopiero poprawnie przeprowadzone postępowanie pozwoli sądowi orzekającemu na właściwe rozpoznanie stawianych w akcie oskarżenia zarzutów przeciwko konkretnemu oskarżonemu, by nie narazić się na zarzuty obrazy prawa procesowego, jak i błędu w ustaleniach faktycznych o charakterze dowolności i braku.
Motywy, jakimi kierował się sąd orzekający, powinny natomiast znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku, z tym że powinno ono zostać sporządzone ze wszelkimi wymogamiart. 424 k.p.k.
Uzasadnienie to ma stanowić dokument o charakterze sprawozdawczym i powinno polegać na przedstawieniu w sposób uporządkowany wyników narady z dokładnym wskazaniem – gdy chodzi o podstawę faktyczną wyroku – co sąd uznał za udowodnione, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych, odrzucając inne.
Uzasadnienie więc powinno wskazywać logiczny proces myślowy, który doprowadził sąd do wniosku o winie lub niewinności oskarżonego.
Niedopuszczalne jest globalne powoływanie się przez sąd na przeprowadzone na rozprawie dowody, lecz konieczne jest ustalenie zależności każdego z nich, w całości lub konkretnym fragmencie, od poszczególnych okoliczności faktycznych, które w sprawie wymagają udowodnienia i uzasadnienia. W razie zaistnienia sprzeczności między dowodami sąd powinien wyjaśnić w uzasadnieniu, na których z nich się oparł oraz dlaczego odrzucił inne.
Inaczej mówiąc zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie odwoławczym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok SN z dnia 5 września 1974 r., II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28).
Natomiast zarzut błędu “dowolności” jest tylko wtedy słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, przy czym dla swej skuteczności wymaga on od apelującegowykazania, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego a nie tylko ograniczenia się do własnej oceny tego materiału (por. wyrok SN z 20.02.1975 r., II K 355/74, OSNPG 1975, nr 9, poz. 84; wyrok SN z 22.01.1975 r., I Kr 197/74, OSNKW 1975, nr 5, poz. 58).
Należy także wskazać, że zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, „gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy – gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą”. Niewspółmierność więc zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (por. wyrok SN z dnia 11.04.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, nr 7-8, poz. 60; wyrok SN z dnia 30.11.1990 r., WR 363/90, OSNKW 1991, nr 7-9, poz. 39). Trzeba jednak pamiętać, że zgodnie zart. 438 pkt 4 k.p.k.ta niewspółmierność kary musi być „rażąca”. Chodzi tu więc przy wykazaniu tego zarzutu nie o każdą różnicę co do wymiaru kary, ale o „różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować” (wyrok SN z dnia 2.02.1995 r., II KRN 198/94, OSNPP 1995, nr 6, poz. 18).
Kara pozbawienia wolności może być uznana za rażąco niewspółmierną tak z powodu nadmiernej jej wysokości, jak również z powodu nieorzeczenia warunkowego zawieszenia jej wykonania (wyrok SN z dnia 9.01.1973 r., V KRN 472/72, OSNKW 1973, nr 6, poz. 75).
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić ogólnie należy, iż Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe i dołożył wszelkich starań, by sprawę tę poprzez pryzmat stawianych oskarżonym zarzutów wyjaśnić  i wydać sprawiedliwe rozstrzygnięcie. O wnikliwości Sądu orzekającego w tej sprawie świadczą nie tylko protokoły przeprowadzonych rozpraw, ale także staranna ocena zebranych dowodów dotycząca poszczególnych zdarzeń faktycznych, która często doprowadziła ten Sąd do odmiennej, niż to uczynił oskarżyciel publiczny, oceny faktycznej i prawnej poszczególnych czynów zarzuconych oskarżonym, czy wręcz doprowadziła do uniewinnienia oskarżonych od poszczególnych zarzutów, jak miało to miejsce w przypadku oskarżonegoP. M. (1)(punkt 29 zaskarżonego wyroku).
Sąd ten, mimo swojej wnikliwości, nie ustrzegł się częściowo błędnej oceny materiału dowodowego w zakresie czynu zarzuconego oskarżonemuS. L.zart. 291§1 k.k.w zw. zart. 293 k.k.i art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo autorskie w zw. zart. 11§2 k.k., opisanego w punkcie XIV części wstępnej zaskarżonego wyroku a przypisanego temu oskarżonemu jako czyn kwalifikowany zart. 278§2 i 3 k.k.w punkcie 10 tego wyroku, choć Sąd ten zasadnie wskazał na błędność zaproponowanej w akcie oskarżenia kwalifikacji prawnej tego czynu.
Rację mają również obrońcy, iż wymierzone oskarżonym kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia wykonania kary rażą znaczną surowością, bowiem obecnie oskarżeni ci zasługują na zastosowanie dobrodziejstwa określonego wart. 69§1 i 2 k.k.
Po tych uwagach ogólnych należy przejść do omówienia poszczególnych apelacji.

I
Omówienie apelacji obrońcy oskarżonegoS. L..

Zapoznając się z treścią postawionego w apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych rację należy przyznać skarżącemu, że brak jest w tej sprawie jednoznacznego dowodu sprawstwa a tym samym i winy oskarżonegoL.na popełnienie zarzucanego mu a przypisanego w punkcie 10 przestępstwa. Nie ulega wątpliwości, że laptop zabezpieczony w niniejszej sprawie, na którym ujawniono zainstalowane oprogramowanie komputerowe, które zostało uzyskane bez zgody podmiotów uprawnionych, co wynika zresztą z opinii z zakresu badań zawartości elektronicznych nośników informacji (k. 3348-3353) i zeznańM. P.(k. 6488-6494), należy do oskarżonegoL.. Wynika to bowiem z wyjaśnień oskarżonego, który przyznał, że laptop ten był jego własnością. Oskarżony jednakże wyjaśnił, że nie zna się na informatyce, na programach komputerowych, sam niczego do tego komputera nie wgrywał. Jednocześnie oskarżony podał, że komputer ten był już zatrzymany przez policję z CBŚ w maju 2006 r. do innej sprawy, wówczas była robiona jego ekspertyza i w ramach tamtego postępowania nikt nie potwierdził ani nie przedstawił mu zarzutu posiadania nielegalnego oprogramowania. Zdziwiony więc był tym, że w niniejszej sprawie, po ponownym przeprowadzeniu ekspertyzy tego samego laptopa biegły ujawnił to oprogramowanie. Oskarżony wyjaśnił, że od momentu zatrzymania nie miał już styczności z tym komputerem, zaś laptopa tego, zatrzymanego do tej pierwszej sprawy odebrałaK. Z. (1)(Z.), która ten komputer użytkowała do kwietnia 2007 r., kiedy to jego rodzice go odebrali. Nie potrafił przy tym wskazać czyK. Z. (1)cokolwiek wgrała na dysk komputera (k. 5212-5213). Wyjaśnienia te oskarżony podtrzymał na rozprawie (k. 543). W ocenie Sądu odwoławczego brak jest w tym przypadku racjonalnych podstaw, by odmówić wiary oskarżonemu. Podniesione przez niego okoliczności związane z jego zatrzymaniem, z zatrzymaniem laptopa do sprawy(...)a następnie do niniejszej sprawy po odebraniu go od rodziców oskarżonego, jak również posiadanie go przez dłuższy okres czasu przezK. Z. (2)nie dość, że nie są przez nikogo kwestionowane, bo wynikają wprost z dokumentacji dotyczącej miejsca znajdowania się tego komputera, jak i opinii biegłych, ale przede wszystkim wynikają wprost z wyjaśnieńK. Z. (2), która była konkubiną oskarżonego w czasie, kiedy według aktu oskarżenia miałoby dość do wgrania na dysk twardy przedmiotowych programów komputerowych.
K. Z. (2)w swoich wyjaśnieniach przyznała, że po opuszczeniu przez oskarżonego aresztu zamieszkiwała z nim razem wW.w wynajętym mieszkaniu, zaś po ponownym jego aresztowaniu wróciła do domu rodziców. Przyznała, że posiadała tego laptopa, użytkowała go do czasu, gdy rodziceS. L.go odebrali w dniu 17.04.2007 r. (k. 1863-1867). Oskarżona przyznała też, że ten laptop odebrała w CBŚ weW., zaprzeczając jedynie, by go użytkowała przed zatrzymaniemS. L., bowiem, jak to określiła, „nie miała czasu używać laptopa”. Oskarżona też zaprzeczyła, by wgrywała na twardy dysk tego komputera jakieś oprogramowanie (k. 6038-6039). Oskarżona potwierdziła te wyjaśnienia na rozprawie (k. 548-549).
Powyższe dowody wskazują więc jednoznacznie, że nie tylko oskarżony użytkował tego laptopa, ale również czyniła to co najmniej jego konkubina. Przy takiej postawie procesowejK. Z. (2)nie da się wykluczyć, że używała ona tego komputera nie tylko po ponownym aresztowaniu oskarżonego, ale także i przed jego zatrzymaniem. Oskarżona bowiem wiedziała, jakie ciążą zarzuty związane z wgraniem do tego laptopa nielegalnego oprogramowania a więc tak samo jak oskarżony, tak  i ona miała podstawy, by nie mówić do końca prawdy związanej z użytkowaniem tego sprzętu komputerowego. A skoro tak, to nie można wykluczyć, że to nie oskarżony, ale inna osoba, choćby iK. Z. (2)dokonała wgrania na ten komputer części bądź i wszystkich programów, o których mowa w zarzucie i to bez zgody  czy wiedzy oskarżonego. Nie ulega wątpliwości, że oskarżonyL.przebywał na wolności od 17.06.2004 r. do 17.05.2006 r., co wprost wynika z informacji zawartej w opinii Aresztu Śledczego wZ.z 25.04.2008 r. (k. 6210-6212) oraz w karcie informacyjnej (k. 2424-2425 akt głównych). Zarzut oskarżenia dotyczy więc okresu, kiedy to oskarżony przebywał na wolności. Jednakże oskarżyciel nie wykazał, jak również nie wynika to z materiału dowodowego, czy do zainstalowania na komputerze oskarżonego wszystkich ujawnionych nielegalnych programów doszło wówczas gdy oskarżony przebywał na wolności, czy też gdy już był pozbawiony wolności od 17.05.2006 r., kiedy to komputer ten był w wyłącznym posiadaniu innych osób. Poza ty, jak wyżej powiedziano, nie da się wykluczyć jednoznacznie, iż przed powtórnym pozbawieniem wolności oskarżonego komputer ten był również w użytkowaniuK. Z. (2). Powyższe zaś nie pozwala na wysnucie jednoznacznego wniosku, iż to oskarżony zainstalował na tym komputerze jeden, niektóre  bądź wszystkie ujawnione „nielegalne” programy oraz że o tym wiedział bądź się z tym godził.
Powyższe wątpliwości nie mogą więc prowadzić do jednoznacznego wniosku o sprawstwie i winie oskarżonego w popełnieniu tego przestępstwa i dlatego też Sąd Apelacyjny, kierując się zasadąart. 5§2 k.p.k., uwzględniając w tym zakresie zarzut apelacyjny na podstawieart. 438 pkt 3 k.p.k.w zw. zart. 437§2 k.p.k.zmienił zaskarżony wyrok poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu w tym zakresie przestępstwa, przypisanego oskarżonemu w punkcie 10, co w konsekwencji doprowadziło również do uchylenia orzeczonego w punkcie 10 przepadku dowodu rzeczowego na podstawieart. 44§2 k.k.
Dodać należy, iż zapoznając się z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku trudno dociec dlaczego Sąd Okręgowy uznał sprawstwo i winę oskarżonego w popełnieniu przypisanego mu przestępstwa zart. 278§2 i 3 k.k.Sąd ten jedynie przy opisie stanu faktycznego wskazał, że oskarżony był głównym użytkownikiem tego laptopa w okresie do 2005 r. do 17.05.2006 r. (str. 24 uzasadnienia), więc z tej okoliczności wywiódł, że to oskarżony uzyskał to nielegalne oprogramowanie. Sąd ten nie poddał jednak ocenie wyjaśnień oskarżonegoL.i oskarżonejZ.we wskazanym zakresie, co bez wątpienia mogło przyczynić się do wyciągnięcia tak dowolnego wniosku o winie oskarżonego.
W pozostałym zakresie zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych mają już typowo polemiczny charakter.
Przyznać należy rację skarżącemu, że jeżeli chodzi o czyn przypisany oskarżonemu w punkcie 9 a opisany jako zarzut w punkcie XIII części wstępnej wyroku, to odnośnie tego paserstwa samochodu materiał dowodowy jest bardzo skąpy. Oskarżony bowiem nie przyznał się do winy, zaprzeczając, by z tym samochodem marki(...)miał coś wspólnego. Zauważyć jednak należy, że w zakresie tego samochodu przekonujące wyjaśnienia złożyłaB. K. (1), których wiarygodność próbuje zdyskredytować apelujący. Oskarżona bowiem w swoich wyjaśnieniach przyznała, że wie, iżR. W., czyli jej konkubent orazS. L.nabywali wP.od mężczyzny ops. (...)kradzione samochody, które zresztą m.in. zostały zabezpieczone przez policję a garażu wZ.naulicy (...)i właśnie jeden z tych samochód marki(...)(koloru błękitnego) został zabezpieczony w tym garażu. O takiej ich działalności związanej z nabywaniem kradzionych pojazdów a potem ich sprzedażą po „zalegalizowaniu” numerów wiedziała odK. Z. (2)orazR. W.. Oskarżona jednocześnie dokładnie opisała proceder związany z tą legalizacją pojazdów, w tym i swój udział w tej działalności po zatrzymaniu konkubenta orazS. L.(k. 1761-1770), co potwierdziła również w kolejnych wyjaśnieniach na k. 1773-1776, 1781-1787, 1777-1780, 1816-1818, 1891-1900, 8269-8271, 8395 i na rozprawie na k. 553-555. Oskarżona więc jest w pełni konsekwentna w pomówieniu nie tylkoS. L., ale i swojego konkubentaR. W.. Wprawdzie w toku konfrontacji zK. Z. (1)zmieniła swoje wyjaśnienia odnośnie źródeł wiedzy na temat pochodzenia tych samochodów, w tym przedmiotowegoA. (...), twierdząc, że to były jej domysły, przypuszczenia (k. 3854-3857), ale trudno tę zmianę wyjaśnień uznać za wiarygodną, skoro oskarżona znów w kolejnych wyjaśnieniach odwołuje się do swojej wiedzy a nie przypuszczeń, domysłów, twierdząc, żeR.iS.mieli równy udział finansowy w zakupie tych kradzionych pojazdów (k. 8269-8271). Nie ulega więc wątpliwości, że w tym zakresie ocena wyjaśnień oskarżonejK.została dokonana przez Sąd Okręgowy poprawnie, tym bardziej, że co do niektórych zdarzeń, ale nie związanych z przedmiotowym samochodem, wyjaśnienia te znajdują odbicie w wyjaśnieniachP. W.iA. K.(str. 133-135 uzasadnienia).
W związku z powyższym próba wykazania niewiarygodnościB. K. (1)w przedmiotowym zakresie nie mogła się udać. Oskarżona bowiem w swojej szczerości nie starała się nawet uchronić przed odpowiedzialnością bliskiej jej przecież osoby, jaką jestR. W.a tym samym nie mogła mieć żadnego interesu w tym, by także fałszywie pomawiaćS. L.. W świetle tych wyjaśnień oskarżonej stwierdzić należy, że ten samochód nie mógł być współwłasnościąK. Z. (2), natomiast oczywistym jest, iż ona z racji aresztowania jej konkubenta również była zainteresowana w pozbyciu się tych kradzionych pojazdów. Próba więc wykazania, poprzez zacytowanie przez apelującego niektórych wypowiedzi w wyjaśnieniachB. K. (2), dowolności oceny jej wyjaśnień nie może zakończyć się sukcesem, bowiem dopiero całościowa analiza jej wyjaśnień prowadzi do nieodpartych wniosków, jakie z tego dowodu wyciągnął Sąd I instancji. Oczywistym zaś wnioskiem z tych wyjaśnień jest fakt, iż oskarżonyL.doskonale wiedział, że nabywa wP.pojazd pochodzący z kradzieży a tym samym, że popełnia przestępstwo paserstwa. Nie ma tu więc mowy o żadnym domniemywaniu tej okoliczności.
W przypadku usiłowania sprzedaży (czyli wprowadzenia potencjalnego nabywcy w błąd co do legalności pochodzenia pojazdów) samochodów markiV. (...)iS. (...)(dotyczy czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie 7  a opisanych jako zarzuty w punktach X i XI części wstępnej wyroku) Sąd Okręgowy w zakresie sprawstwa i winy oskarżonegoL.dysponował przede wszystkim dowodem w postaci zeznań świadkaE. P.(k. 5239-5240, 5374-5375), które w pełni potwierdził na rozprawie (k. 683). Co istotne, pośrednio zeznania tego świadka odnośnieV. (...)znajdują uzasadnienie w treści zeznańJ. K. (1)(k. 6201-6202, 7716-7717), które potwierdził na rozprawie (k. 693), nabywcy tego pojazdu w późniejszym czasie od rozpoznanego przez niego jednoznacznieR. W., czyli, jak to wynikało z wiarygodnych wyjaśnieńB. K. (2)– wspólnikaS. L.w nabywaniu i sprzedawaniu kradzionych pojazdów oraz w treści zeznańJ. K. (2)(k. 7687-7689), potwierdzonych na rozprawie (k. 693-694), któremu ten pojazd zatrzymano z uwagi na to, że pochodził z kradzieży. Poza tym zachowanie sięS. L.wynikające przy usiłowaniu sprzedaży tych dwóch pojazdów z relacji świadkaE. P.ewidentnie wskazuje nie tylko na sprawstwo tego oskarżonego, ale i na wiedzę, że próbuje sprzedać pojazdy pochodzące z nielegalnego źródła. Powyższe okoliczności wynikają zresztą wprost z prawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji i przytoczonych na ich poparcie dowodów (str. 19-22 uzasadnienia) oraz prawidłowej oceny tych dowodów (str. 171-172 uzasadnienia).
Apelujący w tym przypadku jedynie podniósł, że zebrane w sprawie dowody są niewystarczające do przypisania oskarżonemuL.winy, co stanowi jedynie gołosłowną polemikę z prawidłowymi ustaleniami w tym zakresie.
Wreszcie w przypadku przypisanego oskarżonemu czynu dotyczącego samochodu markiV. (...)(czyli czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 8 a opisanego jako zarzut w punkcie XII części wstępnej wyroku) apelujący wdaje się w polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji, próbując poddać w wątpliwość wiarygodność obciążających oskarżonego zeznańS. M. (1). Podkreślić natomiast należy, że to konsekwentne w tym zakresie zeznaniaS. M. (1)(k. 1073-1076, 1077-1081), potwierdzone wprost w konfrontacji z oskarżonymS. L.(k. 3975-3976) i pokrzywdzonymK. W. (3)(k. 4214-4215) oraz na rozprawie (k. 1085-1089) wskazują jednoznacznie na osobę oskarżonego, który był rzeczywistym zbywcą tego samochodu i to on a nie kto inny podejmował decyzje w przedmiocie sprzedaży pojazdu. Poza tym zeznaniaS. M. (1)nie są odosobnione, bowiem znajdują pełne odzwierciedlenie w zeznaniach pokrzywdzonegoK. W. (1), któremu oskarżony przedstawiał się imieniemR.(k. 973-974, 4214-4215, 4216-4217, 4225-4228, 4266-4270), co również potwierdził na rozprawie (k. 601-604) czyP. S., u którego oskarżony zostawił ten samochód na przechowanie w związku z zamierzoną sprzedażą tego pojazdu jakimś kupcom (k. 4163-4166, 860). W zakresie sprawstwa i winy oskarżonego ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego nie mogą więc budzić żadnych wątpliwości, bowiem Sąd ten zauważa wskazane dowody oraz pozostałe wymienione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i logicznie wysuwa z nich wnioski, wskazując jednocześnie w jakiej części nie mógł uznać za wiarygodne zeznańS. M. (1)(str. 22-24, 169-170 uzasadnienia). Tymczasem apelujący odwołuje się do korzystnych wyjaśnieńM. D., w których marginalizował udziałS. L.w sprzedaży tego samochodu, twierdząc, że to był jego a nieL.samochód i nabyty w dobrej wierze (k. 4208-4211, 4216-4217), przyznając jednak, żeL.podawał się zaR.a następnie w konfrontacji zM.potwierdził podawane przez niego okoliczności, przyznając, że to był samochódS. L.(k. 4218-4220). W tym zakresie apelujący tylko wybiórczo koncentruje się na dowodach korzystnych dla oskarżonego, nie zwracając uwagi na to, że tym dowodom wiary dać nie można, bowiem nie dość, że nie są one konsekwentne, to pozostają w sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym. Bez wątpienia więc i ten zarzut nie może zostać uwzględniony.
Rację ma zaś apelujący, iż orzeczona wobec oskarżonegoL.kara jest rażąco surowa, o czym będzie mowa niżej po omówieniu apelacji obrońcy oskarżonegoM..

II
Omówienie apelacji obrońcy oskarżonegoP. M. (1).

Powyżej już wskazano, iż apelująca, mimo postawienia dwóch kategorii zarzutów zart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.w rzeczywistości neguje ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji, podnosząc, że ustalenia te są dowolne i nie znajdują oparcia w wiarygodnym materiale dowodowym.
Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemuM.w punkcie 27 dotyczącego sprzedaży zautokomisie (...)wS.samochodu markiV. (...)nie ulega wątpliwości fakt popełnienia przestępstwa zart. 286§1 k.k.na szkodęM. W., czyli sama strona przedmiotowa tego czynu, jak również zamiar sprawcy wprowadzenia pokrzywdzonego w błąd co do legalności pochodzenia tego pojazdu. Te okoliczności wynikają bowiem wprost z zeznań pokrzywdzonegoM. W.(k. 1935-1936, 1953-1954), potwierdzonych na rozprawie (k. 799-800) a także zeznańP. P. (2)(k. 6218-6219), które potwierdził na rozprawie (k. 797-799) oraz dokumentów i opinii wymienionych przez Sąd I instancji na str. 39 uzasadnienia wyroku.
W ocenie apelującej brak jest natomiast dowodu, iż osobą sprzedającą ten pojazd byłP. M. (1).
Należy zauważyć, iż wbrew twierdzeniom apelującej dowodem takim są wyjaśnieniaS. M. (2). Występujący w tym postępowaniu w charakterze oskarżonegoS. M. (2)złożył bardzo rozległe wyjaśnienia dotyczące wielu różnych przedmiotów. Między innymi również wyjaśnił na temat przedmiotowego samochodu. Mianowicie powiedział, że z tym samochodem bezpośredni związek miałP. M. (1). Wprawdzie nie był wówczas zimą 2005 r. w komisie z uwagi na wyjazd z rodziną w góry i nie widział, kto przyprowadził ten samochód do komisu, ale odP. P. (2)dowiedział się, że tym pojazdem przyjechałP. M. (1), który potem sam mu to potwierdził w rozmowie telefonicznej. Będąc jeszcze w górach dowiedział się odP. P. (2), że jest klient na ten samochód, więc żeby uzgodnić cenę na ten pojazd skontaktował się telefonicznie zP. M. (1), który mu powiedział, by ten samochód sprzedać za około 54.000 zł, natomiast później, po nabyciu tego pojazdu przez klienta osobiście rozliczył się zP. M. (1), wręczając mu gotówkę lub czek (k. 5457-5459).S. M. (2)powyższe okoliczności potwierdził w bezpośredniej konfrontacji zP. M. (1), nie pamiętając jedynie, czy z nim rozmawiał telefonicznie, ale zapewniając, że z nim rozliczył się osobiście z tej transakcji (k. 8180-8182) i wyjaśnienia te potwierdził na rozprawie (k. 540-541). W tym zakresie więc wyjaśnieniaS. M. (2)są konsekwentne i trudno wręcz znaleźć powody, dla których miałby fałszywie pomawiaćP. M. (1)o sprzedaż tego samochodu przez jego komis. Ta okoliczność jest o tyle istotna, że gdyby chciał kogoś fałszywie obciążyć, choćby broniąc się przed stawianymi mu w tej sprawie zarzutami, to również mógł wskazać inne osoby, choćbyR. W.czyS. L.bądź inne, które brały udział w sprzedaży samochodów przez jego komis. Bez wątpienia więc wskazując wprost jednoznacznie na osobęP. M. (1)S. M. (2)wyjaśnił prawdę.
Należy zgodzić się z twierdzeniami apelacji, żeP. P. (2)wprost nie potwierdził, że osobą, która wstawiła tenże samochód do komisu byłP. M. (1), którego znał z tej racji, żeP. M. (1)wstawiał do komisu najwięcej samochodów  (k. 1390-1393), co także przyznał na rozprawie (k. 797-799). Świadek ten również w miarę dokładnie i w tożsamy sposób jakS. M. (2)zeznał na temat tego samochodu, okoliczności jego wstawienia do komisu, jak i jego sprzedaży. Natomiast zeznał, że nie kojarzy, kto ten samochód wstawił do komisu, jak również nie przypominał sobie, czy wówczasS. M. (2)był w komisie czy też nie  (k. 6218-6219). Słusznie więc Sąd Okręgowy dał wiarę tym zeznaniom, bowiem wynikające z nich fakty wynikają z przytoczonej przez Sąd I instancji dokumentacji, o której wyżej wspomniano i zeznania te korespondują ze wskazanymi wyjaśnieniamiS. M. (2)i zeznaniami pokrzywdzonegoM. W.. Jednocześnie zeznania te wcale nie stoją w opozycji do wyjaśnieńS. M. (2)w zakresie osoby, która ten pojazd wprowadziła do komisu, bowiem świadek nie zaprzeczył twierdzeniomS. M. (2), ale jak zeznał, nie kojarzył, czyli nie pamiętał tych okoliczności.
Również powyższym ustaleniom nie przeczą zeznaniaK. B., który jedynie przyznał, że kiedyś użyczył swoich danych osobowych dwóm mężczyznom o ciepłej porze w 2005 r., ale nie jest w stanie tych mężczyzn rozpoznać (k. 5452-5455), co potwierdził na rozprawie na k. 681-682. Skoro zaś od lata 2005 r. tych mężczyzn nie widział, to nie może budzić wątpliwości fakt, iż po kilku latach, gdy toczyła się rozprawa po prostu rozpoznanie przez tego świadka któregoś z tych mężczyzn było z uwagi na znaczny upływ czasu niemożliwe. Natomiast zeznania te dowodzą, w jaki sposób dane osobowe świadka znalazły się w niepowołanych rękach osób trzecich  a więc i mógł nimi dysponowaćP. M. (1), skoro danymi tymi posłużył się przy wstawieniu samochodu do komisu. Z powyższych więc względów uznać należy, że Sąd I instancji na podstawie tych dowodów logicznie wyciągnął wnioski co do sprawstwa i winy oskarżonego, poprawnie rekonstruując na ich podstawie stan faktyczny (str. 37-39 uzasadnienia). Jedynie zastrzeżenia budzić może ustalenie, że pojazd ten był własnością oskarżonego, na co akurat celnie zwraca uwagę apelująca, bowiem co do zasady oskarżony z racji wejścia w jego posiadanie w złej wierze nie mógł nabyć jego własności, jednakże ta okoliczność pozostaje obojętna na treść  zaskarżonego wyroku.
Apelująca, nie zwracając uwagi na logikę powyższych ustaleń sama ocenia te same dowody, wyciągając z nich zupełnie odmienne wnioski, oczywiście korzystne dla oskarżonego, czym jedynie polemizuje z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. W tym zakresie więc zarzuty apelacji nie mogą zostać uwzględnione.
W podobny sposób należy odnieść się do zarzutów dotyczących ustaleń odnośnie przypisanego oskarżonego wpunkcie 28przestępstwa zart. 18§1 k.k.w zw. zart. 286§1 k.k.iart. 18§1 k.k.w zw. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k., czyli odnośnie „zalegalizowania” i sprzedaży samochodu osobowego markiV. (...)przy udzialeM. C. (1).
Oskarżony akurat w tej kwestii wypowiedział się, wyjaśniając, że toD. B.chciał na kogoś zarejestrować samochód, ponieważ on był obcokrajowcem  i załatwił mu to zM. C. (1). Potem skontaktowałM. C. (1)bądź jej ojcaM. C. (2)zB.i więcej się już tą sprawą nie interesował. Widział tylko później, żeB.tym samochodem jeździł  (k. 669-671), które to wyjaśnienia podtrzymał na rozprawie, odmawiając jednak złożenia wyjaśnień (k. 544).
Oczywiście, mając na uwadze tylko taką treść wyjaśnień oskarżonego, można by było uznać je za spójne i logiczne, jak to próbuje wykazać apelująca, jednakże wyjaśnienia te nie wytrzymują krytyki w świetle dowodów, uznanych przez Sąd I instancji słusznie za wiarygodne.
W pierwszym rzędzie należy zauważyć, żeM. C. (1)obszernie wyjaśniła na temat tego zdarzenia, podając, że toP. M. (1)wziął od niej dane celem rejestracji tego samochodu, za co miała otrzymać 300 zł, że to oskarżony zawiózł ją do urzędu celem zarejestrowania tego samochodu, którego zresztą nawet nie widziała, i do urzędu skarbowego celem opłacenia podatku, że to oskarżony kazał założyć jej konto w banku, gdyż chciał sprzedać ten samochód i przelać pieniądze na to konto, zaprzeczając jedynie, by potem tym samochodem była w komisie wS.oraz nie pamiętając, czy oskarżony wtedy przyjechał sam czy z kimś, ale przyznając, że do zarejestrowania pojazdu do wydziału komunikacji oraz do urzędu skarbowego jechała tylko zP.. Świadek przyznała jednocześnie, że podpisała się na dowodzie przyjęcia samochodu do sprzedaży komisowej. Wreszcie, co istotne, oskarżony w rozmowach z nią twierdził, że jest to jego samochód (k. 8646-8647).
Świadek na rozprawie potwierdziła te zeznania (k. 694-695), w związku z czym zupełnie niewiarygodnie brzmią zapewnienia oskarżonego wyrażone w trakcie przesłuchania świadka, że był uM. C. (1)zD. B.oraz negowanie przez niego wiarygodności wypowiedzi świadka co do jego twierdzeń w rozmowach z nim na temat tego samochodu. Przy czym należy zaznaczyć, iż początkowo świadek w swoich zeznaniach nie chciała ewidentnie podać danych personalnychP. M. (1), stwierdzając, że nie jest w stanie rozpoznać tego mężczyzny (k. 506-507), jednakże już podczas kolejnego przesłuchania logicznie wytłumaczyła „zdenerwowaniem” a więc trudnością sytuacji w jakiej się znalazła, dlaczego od razu nie mówiła oP. M. (1), tylko uczyniła to po przemyśleniu (k. 511v). Powyższe więc tylko utwierdza prawdomówność świadka a nie stawia pod znakiem zapytania jej wiarygodności, jak to widzi apelująca.
Tu już wyłania się ewidentna sprzeczność w relacjach oskarżonego iM. C. (1), przy czym świadek nie miała żadnego powodu, by fałszywie pomawiać oskarżonego, bowiem również tak samo mogłaby potwierdzić relację oskarżonego, że oskarżony skontaktował ją z obcokrajowcem, z którym załatwiła wszystkie formalności. Skoro zaś w tym zakresie nie ma żadnych podstaw, by zarzucić niewiarygodnośćM. C. (1), to logicznym jest, iż oskarżony wyjaśnił oD. B.niewiarygodnie na użytek swojej linii obrony.
Co do zasady z zeznaniami tymi korespondują wyjaśnieniaS. M. (2), z których wynika, że samochód ten był zarejestrowany i wstawiony do jego komisu na kobietę, która przyjechała do komisu ze starszym facetem a drugim samochodem przyjechałP. M. (1), który wiódł prym przy wstawianiu tego samochodu do komisu (k. 4747-4749, 4927-4931), co potwierdził w konfrontacji z oskarżonym (k. 8180-8182) oraz na rozprawie (k. 507-509). Również na temat wstawienia tego samochodu zeznał takżeP. P. (1), który wiedział, że ten pojazd był zarejestrowany na kobietę a samochód ten w rzeczywistości należał doP. M. (1)(k. 1390-1393), choć na rozprawie już nie pamiętał szczegółów związanych z tym samochodem, ale jednocześnie nie zaprzeczył swoim powyższym zeznaniom (k. 797-799).
Zgodnie z tymi dowodami, jak i zeznaniami pokrzywdzonegoC. M.oraz dokumentami, które Sąd I instancji wymienia w uzasadnieniu swojego wyroku Sąd ten dokonał logicznych ustaleń faktycznych, prowadzących jednoznacznie do przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonegoM.(str. 39-41 uzasadnienia), zasadnie, zgodnie z wymogamiart. 7 k.p.k.te dowody oceniając (str. 90-91, 168, 173).
Sąd Okręgowy ocenił też zeznaniaK. W. (2), dając im wiarę, jednakże zeznania te nie dotyczyły inkryminowanych zdarzeń, więc nie wniosły wiele do ustaleń faktycznych (str. 173 uzasadnienia). Świadek ten natomiast miał się odnieść do rozmowy, jaką miał rzekomo przeprowadzić zeS. M. (2), o czymM.wyjaśnił na k. 8180v (w konfrontacji z oskarżonym). Wówczas bowiemS. M. (2)wyjaśnił, że o tym, że właścicielem tego pojazdu jestP. M. (1)dowiedział się odW., jak również odW.dowiedział się, żeC. M.zP. M. (2)ustalił taką cenę, tj. 60.000 zł i dlatego ten samochód został przezC.kupiony.K. W. (2)na rozprawie natomiast w swoich zeznaniach zaprzeczył, byM.w ogóle coś takiego mówił, choć nie potrafił powiedzieć, dlaczegoM.tak twierdził (k. 1278). Wprawdzie Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom tego świadka, czym zaprzeczył w tym zakresie wiarygodności oskarżonegoM., ale okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem wiarygodna wiedza na temat posiadacza tego samochodu i rzeczywistego jego zbywcy pochodzi od przytoczonych już wyżej zeznańM. C. (1).
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przy tym pozostaje fakt czy toM. C. (1)była czy nie była osobiście w komisie w chwili zawierania umowy komisowej, bowiem oczywistym jest, że na nią zostały wystawione dokumenty i to ona podpisała się na dokumencie przyjęcia samochodu do komisu, natomiast, jak to już wyżej powiedziano, wskazane dowody jednoznacznie przemawiają, że zbywcą tego samochodu byłP. M. (1). Natomiast zeznaniaM. C. (1)wprost pozwalają na wyciągnięcie logicznego wniosku, iż przy rejestracji a następnie dążąc do sprzedaży tego samochodu oskarżonyM.kierował działaniami świadka, by swój cel zrealizować.
Apelująca analizując te same dowody ponownie ocenia je zupełnie odmiennie od oceny zaprezentowanej przez Sąd Okręgowy, której poprawność została wyżej wykazana a tym samym ogranicza się do typowej polemiki z tą oceną i z tego też względu zarzuty te nie mogą zostać uwzględnione.
Odnośnie zaś zarzutu nieprzesłuchaniaD. B., to zauważyć należy, iż Sąd I instancji miał taki zamiar i próbowano mu doręczyć wezwanie, ale świadek już nie mieszkał pod znanym adresem w Polsce (k. 1212, 1214, 1238) a tym samym nie było możliwe przeprowadzenie tej czynności, i z tego powodu słusznie Sąd orzekający zaniechał przeprowadzenia tej czynności dowodowej (k. 1278). Poza tym już wyżej zaznaczono, iż wiarygodne zeznania głównieM. C. (1), która nie miała powodów, by obciążać niezgodnie z prawdąP. M. (1)jednoznacznie dowodzą, że żaden obcokrajowiec nie brał udziału razem z nią w działaniach, o których zeznała. Faktycznie więc dążenie do przesłuchania bezpośrednio na rozprawie tego świadka spowodowałoby tylko zbędne przedłużenie postępowania.
Skoro zaś Sąd I instancji swoje ustalenia oparł na materiale dowodowym zebranym podczas rozprawy, prawidłowo ten materiał ocenił i nie miał na jego podstawie wątpliwości co do sprawstwa i winy oskarżonego w popełnieniu przypisanych mu czynów, to nie można również zasadnie stawiać zarzutów obrazy takich przepisów, jakart. 5 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.orazart. 424 k.p.k.

III
Omówienie kar orzeczonych wobec obu oskarżonych.

W świetle omówionych apelacji oraz ustaleń Sądu I instancji nie budzą wątpliwości kwalifikacje prawne czynów przypisanych obu oskarżonych, w tym działanie przez oskarżonegoL.w przypadku dwóch czynów w ramach tzw. ciągu przestępstw zart. 91§1 k.k.
Również w ocenie Sądu Apelacyjnego zastrzeżeń nie budzą rodzaje i wymiary orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności i grzywny, jak i kar łącznych, tym bardziej, że oscylują one w dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego wart. 286§1 k.k.,art. 291§1 k.k.a takżeart. 33§2 k.k.
Jednakże niezbędne było w przypadku oskarżonegoS. L.określenie nowej kary łącznej grzywny z uwagi na uniewinnienie go od popełnienia przestępstwa związanego z uzyskaniem nielegalnego oprogramowania.
Kierując się więc przepisamiart. 91§2 k.k.orazart. 86§1 i 2 k.k.Sąd Apelacyjny połączył orzeczone wobec oskarżonegoL.wpunktach 7, 8 i 9kary grzywny w liczbach po 100, 50 oraz 50 stawek dziennych w wysokościach po 20 zł każda z nich i wymierzył mu karę łączną grzywny w liczbie 150 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda. Kara ta jest wyraźnie łagodniejsza od poprzednio wymierzonej oraz uwzględnia wszelkie okoliczności obciążające i łagodzące, jakie wziął zasadnie pod uwagę Sąd I instancji określając kary jednostkowe. Jednocześnie kara ta uwzględnia ilość i wysokość kar połączonych, czyniąc w pełni zadość wymogomart. 53 k.k.
Natomiast rację mają obaj apelujący obrońcy, iż orzeczone wobec obu oskarżonych kary łączne pozbawienia wolności są rażąco niewspółmierne z racji nie orzeczenia ich z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Podkreślić należy wprawdzie znaczną społeczną szkodliwość działania obu oskarżonych zwłaszcza z uwagi na zajmowanie się procederem przynoszącym intratne dochody a jednocześnie wyrządzającym znaczne szkody w majątkach pokrzywdzonych, jednakże również nie można zapominać, iż oskarżonemuS. L.przypisano popełnienie „tylko” czterech przestępstw, których przedmiotem były cztery pojazdy, przy czym w stosunku do dwóch zachowanie oskarżonego zakończyło się w stadium usiłowania a oskarżonemuP. M. (1)przypisano popełnienie „tylko” dwóch przestępstw, których przedmiotem były dwa pojazdy.
Obu oskarżonym wymierzono kary łączne pozbawienia wolności w wymiarach po 2 lata a więc w tej sytuacji zachodzi możliwość wymierzenia tych kar z warunkowym zawieszeniem ich wykonania (art. 69§1 k.k.).
Podnieść należy, iż od popełnienia tych przestępstw mija już 10 lat. Przez okres tego czasu każdy z oskarżonych zmienił swoje podejście do życia, podejmując „legalną” pracę bądź prowadząc własną działalność gospodarczą. Każdy z tych oskarżonych w swoich środowiskach cieszy się pozytywnymi opiniami, również ze strony Policji i do ich zachowań nie ma żadnych zastrzeżeń (patrz wywiady kuratorskie w aktach głównych na k. 2439-2440, 2460-2461 oraz 2466). Wprawdzie oskarżonyM.w międzyczasie był karany, ale na kary wolnościowe, co oznacza, że popełnione przez niego czyny nie odznaczały się szczególnie znaczną społeczną szkodliwością a po drugie oskarżony ten zasługiwał na pozytywną prognozę kryminologiczną.
Z powyższych więc powodów, w ocenie Sądu Apelacyjnego, każdy z oskarżonych w chwili orzekania w drugiej instancji zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa, jakie niesie przepisart. 69§1 k.k., bowiem, mimo nieorzeczenia kary bezwzględnego pozbawienia wolności cele tej kary, określone wart. 53 k.k.zostaną osiągnięte. Kierując się więc pozytywną prognozą kryminologiczną w stosunku do każdego z oskarżonych Sąd odwoławczy na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.w zw. zart. 437§2 k.p.k.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawieart. 69§1 i 2 k.k.iart. 70§1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonych wobec nich kar łącznych pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okresy maksymalne próby, tj. pięcioletnie, jednocześnie na podstawieart. 73§1 k.k.oddając ich w tym okresie pod dozór kuratora. Określenie takich okresów maksymalnych, jak i oddanie oskarżonych pod dozór kuratora jest niezbędne z uwagi na rodzaj i wagę popełnionych przestępstw, jak i fakt uprzedniej karalności oskarżonych. Mając zaś na uwadze realność wykonywania wobec oskarżonegoM.kary grzywny i stosowanie wobec niego w niniejszym postępowaniu tymczasowego aresztowania Sąd odwoławczy na podstawieart. 63§1 k.k.zaliczył na poczet tej kary, tj. 100 stawek dziennych grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 18.12.2006 r. do 5.02.2007 r., tj. 50 dni, co spowodowało wykonanie tej kary w całości.
Sąd Apelacyjny nie znajdując natomiast innych podstaw do uwzględnienia obu apelacji, których zarzuty mają charakter typowo polemiczny z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji, w tym podstaw branych pod uwagę z urzędu do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku, w oparciu oart. 437§1 k.p.k.utrzymał ten wyrok w mocy w pozostałej części.
Mając na uwadze zasadność obu apelacji, która doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku Sąd odwoławczy, kierując się względami słuszności zwolnił obu oskarżonych na podstawieart. 624§1 k.p.k.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, natomiast każdemu z nich wymierzył opłaty od orzeczonych kar na podstawieart. 10 ust. 1w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1(wobec oskarżonegoL.) i na podstawie art. 8 w zw. zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 (wobec oskarżonegoM.)ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity z 1983 r., Dz.U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).

    Marek Kordowiecki Mariusz Tomaszewski   Jarema Sawiński