Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 1403/13
Data wyroku: 2015-07-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Musiał
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: Art. 57 ust 1ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.)

Sygn. akt IV U 1403/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lipca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący:SSO Mariusz Musiał
Protokolant:   st. sekr. sądowy Jolanta Stawarz
po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2015 r. w Tarnowie na rozprawie
sprawy z odwołaniaE. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 27 czerwca 2013 r. nr(...)
w sprawieE. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy
I.zmienia zaskarżoną decyzję i przyznajeE. K.rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od dnia 1 czerwca 2013 r. do czasu osiągnięcia wieku emerytalnego;
II.zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.na rzecz odwołującegoE. K.kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Sygn. akt IVU 1403/13

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 16 lipca 2015 roku
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.decyzją z dnia 27.06.2013 r. odmówiłE. K.prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS z dnia 24.06.2013 r. został uznany za zdolnego do pracy.
E. K.w odwołaniu od tej decyzji domagał się jej zmiany i przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z uwagi na stan zdrowia, który nie pozwala mu wykonywanie pracy. Odwołujący opisał stan zdrowia i jego wpływ na codzienne funkcjonowanie.
Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

E. K.urodzony w dniu(...)r., z wykształceniem średnim technicznym o specjalności technik elektryk, pracował jako elektryk, milicjant, handel obwoźny, goniec w banku, a od 2008 r. pracuje jako dozorca w zakładzie pracy chronionej. Odwołujący w okresie od 30.04.1990 r. do 30.04.2005 r. pobierał rentę najpierw II grupy inwalidzkiej, a następnie rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. w okresie od 01.05.2005 r. do 31.05.2013 r. pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
/okoliczności bezsporne/
W dniu 23.04.2013 r. wystąpił z wnioskiem o rentę.
(dowód: wniosek o rentę z dnia 23.04.2013 r. –k. 433 ar)
Celem wyjaśnienia istoty sporu tj. istnienia uE. K.niezdolności do pracy zarobkowej w rozumieniuart. 12, art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. Nr 162 poz. 1118 z późń zm.) i jej stopnia, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego specjalisty z zakresu neurologii, psychiatrii i okulistyki.
Na podstawie wyników badań, w tym osobistego badania odwołującego i zebranej w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej biegły neurolog, rozpoznał u odwołującego:
- przebyty uraz twarzoczaszki w 1990 r. - bez cech uszkodzenia układu nerwowego,
- zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa w odcinku lędźwiowym z okresowymi bólami kręgosłupa bez istotnego upośledzenia funkcji kręgosłupa, bez cech uszkodzenia układu nerwowego.
Odwołujący z uwagi na schorzenia neurologiczne nie jest niezdolny do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami.
Jak wynika z uzasadnienia opinii, aktualnie u odwołującego nie stwierdza się zmian patologicznych, ruchomość kręgosłupa jest prawidłowa, objawy rozciągowe są ujemne, siła mięśniowa prawidłowa, chód prawidłowy, nie stwierdza się zaników mięśni, odruchy głębokie w kończynach górnych i dolnych są symetryczne. Badania obrazowe rezonansu magnetycznego odcinka lędźwiowego kręgosłupa z 2012 r. wykazały zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, badanie wykluczyło ucisk na korzenie nerwowe. W chwili obecnej nie ma podstaw do orzeczenia długotrwałej niezdolności do pracy z przyczyn neurologicznych. Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa powodują okresowo pojawienie się dolegliwości bólowych kręgosłupa. Okresowe nasilenia dolegliwości bólowych kręgosłupa mogą być leczone w ramach czasowej niezdolności do pracy.
/dowód : opinia sądowo-lekarska – k. 19-21 as/.
Na podstawie wyników badań, w tym osobistego badania odwołującego i zebranej w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej biegły psychiatra rozpoznał u odwołującego:
- zaburzenia osobowości i emocji u osoby uzależnionej od alkoholu,
- zaburzenia wywołane sytuacyjnie, głownie lekowe
Odwołujący z uwagi na stan psychiczny jest zdolny do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami.
Jak wynika z uzasadnienia opinii, u odwołującego nie stwierdza się objawów choroby psychicznej w rozumieniu endogennego zespołu depresyjnego ani tym bardziej innej psychozy. Aktualnie objawy psychopatologiczne mają łagodne nasilenie oraz subiektywny charakter, pozostają na poziomie nerwicowym o obrazie łagodnych zaburzeń sytuacyjnych, zaostrzają się reaktywnie w związku z trudną sytuacją życiową, zdrowotną i orzeczniczą, nie powodują jednak znacznego ograniczenia sprawności organizmu i nie czynią go niezdolnym do pracy zarobkowej. Odwołujący wymaga leczenia odwykowego, co może być realizowane w ramach krótkotrwałej niezdolności do pracy.
/dowód : opinia sądowo-lekarska – k. 27-28 as/.
Na podstawie wyników badań, w tym osobistego badania odwołującego i zebranej w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej biegły kardiolog rozpoznał u odwołującego:
- nadciśnienie tętnicze II okresu ESC/ESH,
- otyłość dużego stopnia.
Odwołujący z uwagi na stan psychiczny jest zdolny do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami.
Jak wynika z uzasadnienia opinii, nadciśnienie tętnicze pierwotne, umiarkowane bez udokumentowanych istotnych zmian narządowych nie stanowi podstawy do orzeczenia długotrwałej niezdolności do pracy. Pomimo wysokich wartości ciśnienia w badaniu przedmiotowym, po analizie stosownego leczenia, brak podstaw do stwierdzenia nadciśnienia opornego na leczenie. Istotnym, niezależnym czynnikiem obciążającym zarówno układ krążenia jak i układ ruchu jest u odwołującego otyłość dużego stopnia, która samodzielnie nie daje podstaw do orzeczenia długotrwałej niezdolności do pracy. odwołujący nie podaje dolegliwości typowych dla choroby niedokrwiennej serca. W aktach brak dokumentacji medycznej i wyników badań potwierdzających jednoznacznie rozpoznanie choroby niedokrwiennej serca w stopniu zaawansowanym upoważniającym do rozpatrywania długotrwałej niezdolności do pracy.
/dowód : opinia sądowo-lekarska – k. 40-41 as/.
Na podstawie zebranej w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej biegły okulista stwierdził, że odwołujący choruje na:
- pourazową ślepotę, ściany dolnej oczodołu prawego (szczęki), zaćmę pourazową,
- zez rozbieżny, stan po wylewie krwi do ciała szklistego, pourazową niedrożność dróg łzowych po stronie prawej oka prawego,
- obniżenie ostrości wzroku, krótkowzroczność, początkową zaćmę soczewki, zmiany nadciśnieniowe II stopnia naczyń siatkówki, znamię barwnikowe w oku lewym,
- praktyczną jednooczność od 03.1990 r.
i z tego powodu jest częściowo niezdolny do pracy, okresowo na okres od 01.06.2013 r. tj. ustania poprzednich świadczeń rentowych do czasu osiągnięcia wieku emerytalnego. Nie rokuje odzyskania zdolności do pracy nawet po przekwalifikowaniu. Nie nastąpiła poprawa stanu zdrowia.
Jak wynika z uzasadnienia opinii, odwołujący w wyniku przebytego urazu komunikacyjnego w 03.1990 r. doznał ciężkiego urazu oka prawego. Był to masywny wylew krwi do ciała szklistego , ze złamaniem kości szczęki typu Le Fort III. W 02.1991 r. podczas hospitalizacji w Klinice Chorób Wewnętrznych wK.konsultowany był w Klinice Okulistyki wK.stwierdzono , ze przebyty uraz spowodował trwałą utratę widzenia w oku prawym oraz niedrożność dróg łzowych po stronie prawej, którą można leczyć operacyjnie. Z powodu niedrożności dróg łzowych badany był wB.. Wtedy po konsultacji odwołujący nie zgodził się na zabieg operacyjny w miejscowym znieczuleniu. Pomimo leczenia szpitalnego widzenia w oku prawym nie odzyskał i okiem tym nie będzie widział. Okiem prawym odwołujący nie widzi poczucia światła. Widzenia w oku prawym nie odzyska. Od tego czasu stał się praktycznie jednooczny. Okiem lewym widzi 0,6 z małą korekcją minusową, z bliska z odległości mniej niż 30 cm widzi 0,5. Jak wynika z dokumentacji medycznej zawartej w aktach sprawy odwołujący różnie widział OL w 2002 r. i w 2005 r. prawidłowo. Spadek widzenia w OL do 0,6 spowodowany jest początkową zaćmą, mętami w ciele szklistym oraz znamieniem barwnikowym znajdującym się poniżej plamki. Znamię barwnikowe w oku lewym pozostaje w obserwacji okulistycznej. Być może, że część znamienia barwnikowego nie widoczna w badaniu okulistycznym bezpośrednim jest grubsza i podchodzi do plamki co powoduje spadek widzenia oraz gorsze widzenie przy zmniejszonym oświetleniu. Według dokumentacji w polu widzenia stwierdzono koncentryczne zwężenie, które utrzymuje się do dnia dzisiejszego. W dnie oka widoczna tarcza n II jest blado-różowa i widoczne znamię barwnikowe pod plamką powodują zwężenie pola widzenia i spadek widzenia w oku lewym. Odwołujący skarży się na ślepotę oka prawego od czasu urazu oraz gorsze widzenie jednym okiem przy gorszym oświetleniu. Odwołujący jest niezdolny do pracy zgodnej z kwalifikacjami ponieważ nie może pracować na wysokości ani wykonywać pracy wymagającej obuocznego widzenia.
dowód: opinia sądowo-lekarska –k. 58-61 as.
Odwołujący nie kwestionował opinii.
Wydane w tym zakresie opinie biegłych Sąd uznał za trafne i dostatecznie wyjaśniające przedmiot sporu, gdyż zostały wydane przez specjalistów z tego rodzaju schorzeń na jakie choruje odwołujący, po wnikliwej analizie aktualnych wyników badań oraz zebranej aktach sprawy dokumentacji lekarskiej. W szczególności Sąd oparł się na opinii biegłego okulisty uznającegoE. K.za częściowo niezdolnego do pracy od 01.06.2013 r. do osiągnięcia wieku emerytalnego.
Opinie biegłych kardiologa, neurologa, psychiatry i okulisty w ocenie Sądu spełniają ponadto wymogi przewidziane dla tego rodzaju środków dowodowych wart. 278 kpciart. 285 kpc, a także wRozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z dnia 14.12.2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracyw związku z art. 12-14 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS.
Sąd zważył, co następuje:
OdwołanieE. K.od zaskarżonej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.z dnia 27.06.2013 r. w świetle ustalonego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów prawa zasługuje na uwzględnienie.
W myślart. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U., Nr 162.,poz 1118, z późn. zm. ) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie warunki:
- jest niezdolny do pracy,
- ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,
- niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b), pkt 4,6,7,9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a), pkt. 10 lit. a), pkt. 11-12, 13, lit. a), pkt. 14 lit. a) i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, lit. a), pkt 6 i 12, albo nie później niż wciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.
Stosownie do dyspozycji art. 12 powołanej ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. W myśl dyspozycji ustępu 3 powołanego artykułu, częściowo niezdolną jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z dotychczasowym poziomem kwalifikacji.
Równocześnie zgodnie z treścią art. 13 powołanej ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak też możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możność przekwalifikowania zawodowego. Dalej w myśl ustępu 3 cytowanego artykułu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy, zaś gdy rokowania takie istnieją, orzeka się okresową niezdolność do pracy.
Przedmiotem postępowania było ustalenie, czy ubezpieczony ze względu na stan zdrowia jest niezdolny do pracy, czy też nie, w jakim stopniu, czy też stan jego zdrowia uległ zmianie, jak to wynika z zakwestionowanej opinii komisji lekarskiej i wydanej na jej podstawie decyzji ZUS.
Sąd w oparciu o opinię biegłego lekarza okulisty sporządzoną na podstawie wyników badań i dokumentacji medycznej stwierdził u ubezpieczonego istnienie przesłanek uzasadniających przyjęcie, iżE. K.z uwagi na stan narządu wzroku tj. pourazową ślepotę, ściany dolnej oczodołu prawego (szczęki), zaćmę pourazową, zez rozbieżny, stan po wylewie krwi do ciała szklistego, pourazową niedrożność dróg łzowych po stronie prawej oka prawego, obniżenie ostrości wzroku, krótkowzroczność, początkową zaćmę soczewki, zmiany nadciśnieniowe II stopnia naczyń siatkówki, znamię barwnikowe w oku lewym, praktyczną jednooczność od 03.1990 r. spełnia warunek w postaci częściowej niezdolności do pracy w wyuczonym i wykonywanych zawodach okresowo od dnia 01.06.2013 r. do czasu osiągnięcia wieku emerytalnego. Nie rokuje odzyskania zdolności do pracy nawet po przekwalifikowaniu. Nie nastąpiła poprawa stanu zdrowia. Odwołujący w wyniku przebytego urazu komunikacyjnego w 03.1990 r. doznał ciężkiego urazu oka prawego. Był to masywny wylew krwi do ciała szklistego , ze złamaniem kości szczęki typu Le Fort III. W 02.1991 r. podczas hospitalizacji w Klinice Chorób Wewnętrznych wK.konsultowany był w Klinice Okulistyki wK.stwierdzono , ze przebyty uraz spowodował trwałą utratę widzenia w oku prawym oraz niedrożność dróg łzowych po stronie prawej, którą można leczyć operacyjnie. Z powodu niedrożności dróg łzowych badany był wB.. Wtedy po konsultacji odwołujący nie zgodził się na zabieg operacyjny w miejscowym znieczuleniu. Pomimo leczenia szpitalnego widzenia w oku prawym nie odzyskał i okiem tym nie będzie widział. Okiem prawym odwołujący nie widzi poczucia światła. Widzenia w oku prawym nie odzyska. Od tego czasu stał się praktycznie jednooczny. Okiem lewym widzi 0,6 z małą korekcją minusową, z bliska z odległości mniej niż 30 cm widzi 0,5. Jak wynika z dokumentacji medycznej zawartej w aktach sprawy odwołujący różnie widział OL w 2002 r. i w 2005 r. prawidłowo. Spadek widzenia w OL do 0,6 spowodowany jest początkową zaćmą, mętami w ciele szklistym oraz znamieniem barwnikowym znajdującym się poniżej plamki. Znamię barwnikowe w oku lewym pozostaje w obserwacji okulistycznej. Być może, że część znamienia barwnikowego nie widoczna w badaniu okulistycznym bezpośrednim jest grubsza i podchodzi do plamki co powoduje spadek widzenia oraz gorsze widzenie przy zmniejszonym oświetleniu. Według dokumentacji w polu widzenia stwierdzono koncentryczne zwężenie, które utrzymuje się do dnia dzisiejszego. W dnie oka widoczna tarcza n II jest blado-różowa i widoczne znamię barwnikowe pod plamką powodują zwężenie pola widzenia i spadek widzenia w oku lewym. Odwołujący skarży się na ślepotę oka prawego od czasu urazu oraz gorsze widzenie jednym okiem przy gorszym oświetleniu. Odwołujący jest niezdolny do pracy zgodnej z kwalifikacjami, ponieważ nie może pracować na wysokości ani wykonywać pracy wymagającej obuocznego widzenia. Nie jest możliwe uzyskanie poprawy stanu narządu wzroku i dlatego świadczenie zostało przyznane na okres do osiągnięcia wieku emerytalnego.
Z przyczyn kardiologicznych, psychiatrycznych i neurologicznych odwołujący jest zdolny do pracy od dnia 01.06.2013 r.
Pozostałych warunków z art. 57 ust. 1 ustawy organ rentowy nie kwestionował.
Odwołujący w trakcie pobierania renty pracował w zakładzie pracy chronionej poniżej kwalifikacji na stanowisku pracownik dozoru tj. wykonuje lekką pracę fizyczną, jednakże z uwagi na posiadane wykształcenie średnie techniczne i charakter obecnego pracodawcy nie można mówić o uzyskaniu nowych kwalifikacji zawodowych (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 07.10.2003 r. II UK 79/03 (OSNP 2004/13/234).
W niniejszym przypadku odwołujący spełnia przesłanki zart. 12, 13 i 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. Nr 162, poz. 1118 z późn. zm.) orazart. 47714§2 k.p.c.należało orzec jak pkt. I wyroku i zmienić zaskarżoną decyzję z dnia 27.06.2013 r. przyznając odwołującemu rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 01.06.2013 r. do czasu osiągnięcia wieku emerytalnego.
Odwołujący w toku postępowania korzystał z pomocy pełnomocnika i Sąd na podstawieart. 98 k.p.c.w zw. z§12 ust. 2 §2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. 163, poz. 1348 ze zm.) zasądził w pkt. II wyroku na jego rzecz od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego uwzględniając nakład pracy pełnomocnika.