Sąd Rejonowy w Świdnicy
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1062/12
Data wyroku: 2015-02-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Zaganiacz

Sygn. akt II K 1062/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 lutego 2015 roku
Sąd Rejonowy II Wydział Karny wŚ.w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Zaganiacz
Protokolant: Barbara Lesiak
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w ŚwidnicyT. B.
po rozpoznaniu w dniach 21.02.2013 r., 2.04.2013 r., 18.06.2013 r., 14.01.2014 r., 18.02.2014 r., 10.07.2014 r., 15.09.2014 r., 10.02.2015 r., roku sprawy karnej

R. K. (1)

urodzonego (...)wŚ., synaB.iK.z domuK.
oskarżonego o to, że:

I
w dniu 10 maja 2012 r. wŚ., woj.(...)znieważył funkcjonariusza Policji st. sierż.R. N.słowami uznanymi powszechnie za obraźliwe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków polegających na udziale w czynności procesowej konfrontacji pomiędzyR. K. (1)aS. W.w postępowaniu 1 Ds. 541/12, dotyczącym składania fałszywych zeznań na szkodęR. K. (1),

tj.  o czyn zart. 226  § 1  kk,

II
w dniu 10 maja 2012 r. wŚ., woj.(...)kierował groźbykaralne pozbawienia życia i zdrowia wobec funkcjonariusza Policji st. sierż.R. N.w celu zmuszenia go do zaniechania prawnej czynnościsłużbowej w postaci udziału w czynności procesowej konfrontacji pomiędzyR. K. (1)aS. W.w postępowaniu 1 Ds. 541/12 dotyczącym składania fałszywych zeznań na szkodęR. K. (1), przy czym był jużuprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 2 października 2009 r. ((...)) za czyn zart. 280 § 1 kkiart. 278 § 5 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kkna karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 13 stycznia 2011 r. do 25 maja 2012 r., na poczet której zaliczono okresy pozbawienia wolności od 30 czerwca 2005 r. do 18 lipca 2006 r. i od 18 października 2010 r. do 18 listopada 2010 r.,

tj. o czyn zart. 224  § 2 kkw zw. zart. 64  § 1 kk,

III
w dniu 10 maja 2012 r. wŚ., woj.(...)usiłował zniszczyć dokument, którym nie miał prawa rozporządzać w postaci protokołu konfrontacji pomiędzyR. K. (1)iS. W.w postepowaniu 1 Ds. 541/12, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencje funkcjonariuszy policji,

tj. o czyn zart.  13 § 1 kkw zw. zart. 276  kk

I
oskarżonegoR. K. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 226 § 1 kki za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoR. K. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 224 § 2 kki za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
oskarżonegoR. K. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. III części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 276 kki za to na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 276 kkwymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkłączy kary orzeczone wobec oskarżonegoR. K. (1)w pkt I - III wyroku i wymierza oskarżonemu karę łączną roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. M.kwotę 504 (pięćset cztery) złote tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu;

VI
zwalnia oskarżonegoR. K. (1)od uiszczenia opłaty oraz od ponoszenia wydatków powstałych od chwili wszczęcia postępowania zaliczając te wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Na skutek doniesienia oskarżonegoR. K. (1)z 9 stycznia 2011 roku pod nadzorem Prokuratury Rejonowej wŚ.było prowadzone postępowanie przygotowawcze w przedmiocie popełnienia przezS. W.występku polegającego na zawiadomieniu o niepopełnionym przestępstwie (sygn. akt 1 Ds. 541/12). W toku czynności dowodowych na dzień 10 maja 2012 roku została zaplanowana konfrontacja pomiędzy zawiadamiającym oskarżonym aS. W., na którą oskarżony został doprowadzony z Zakładu Karnego wK., gdzie był wówczas pozbawiony wolności. Konwój realizowali sierż.sztab.M. Ł.oraz st.sierż.Ł. T. (1). Czynność konfrontacji prowadził asp.M. W.oraz jako osoba przybrana pokrzywdzony asp.R. N.. Konfrontacja była przeprowadzana w pomieszczeniach KPP wŚ.w ten sposób, żeM. W.znajdował się w jednym pokoju wS. W., drzwi na korytarz były otwarte, zaś po przeciwnej stronie korytarza, w pokoju techników kryminalistycznych znajdował się wraz z konwojentami oskarżonyR. K. (1)siedzący na krześle obok drzwi wejściowych. W tym samym pokoju co oskarżony znajdował się pokrzywdzonyR. N., który był zajęty naprawianiem kabiny sygnalitycznej. Pokrzywdzony nie zwracał uwagi na oskarżonego, który od początku konfrontacji zachowywał się napastliwie i agresywnie. Oskarżony zachowywał się prowokująco wobec policjantów, krzyczał, że odmawia udziału w tej czynności, twierdząc, że nie został o niej wcześniej zawiadomiony i że nieobecny jest jego obrońca. Zarzucał prowadzącemu konfrontację popełnienie przestępstwa i nieudolność oraz przerywał czynności podejmowane przez policjanta, nie dopuścił do odczytania uprzednio złożonych zeznańS. W.i swoich własnych.
Dowody:
Zeznania świadków:
-R. N.– k. 122-123, 2-3, 23-24
-M. W.– k. 123-124, 10, 27-28
-S. W.– k. 124, 13
-R. K. (2)– k. 124v.-125, 8-9
-M. Ł.– k. 145-146, 61-62 (3 Ds. 158/12 – w załączeniu)
-Ł. T. (1)– k. 144-145v., 70-73 (3 Ds. 158/12 – w załączeniu)
Notatka urzędowa – k. 1, 6, 7
Protokół konfrontacji – oryginał k. 102-103 (1 Ds. 541/12 – w załączeniu)
W pewnym momencie oskarżony zwrócił się doR. N.: „co się tak gapisz, baranie? Wy wszyscy jesteście nieroby, powinniście pracować do 67 roku życia. Wszyscy jesteście kutasy”. Zagroził pokrzywdzonemu, że jeszcze go znajdzie, stwierdzając, że ten jest już znany wŚ.z tego, że prowokuje. Oświadczył pokrzywdzonemu, że jego wyraz twarzy jest prowokujący i zażądał okazania mu legitymacji służbowej i numeru służbowego, co pokrzywdzony uczynił. Po odnotowaniu w protokole konfrontacji jej przebiegu, faktycznej niemożności jej kontynuowania ze względu na zachowanie oskarżonego oraz dalszych oświadczeń uczestniczących w niej osób, oskarżony, któremu wręczono protokół do podpisania zaczął zamieszczać na nim adnotację o treści: „jestem zastraszany i wyzywany przez…”, po czym odmówił podpisania protokołu i pogniótł go usiłując go zniszczyć, jednak dokument ten został mu odebrany.
Dowody:
Zeznania świadków:
-R. N.– k. 122-123, 2-3, 23-24
-M. W.– k. 123-124, 10, 27-28
-R. K. (2)– k. 124v.-125, 8-9
-M. Ł.– k. 145-146, 61-62 (akta 3 Ds. 158/12 – w załączeniu)
-Ł. T. (1)– k. 144-145v., 70-73 (akta 3 Ds. 158/12 – w załączeniu)
Notatka urzędowa – k. 1, 6, 7
Protokół konfrontacji – oryginał k. 102-103 (1 Ds. 541/12 – w załączeniu)
W drodze powrotnej doK.z uwagi na awarię samochodu konwój miał postój wW.. Po dotarciu do ZK wK.okazało się, że oskarżony ma obrażenia ciała w postaci opuchlizny na prawym policzku i zaczerwienienia na czole. Następnego dnia oskarżony złożył doniesienie, że został pobity przez policjantów w trakcie konfrontacji przeprowadzanej w KPP wŚ.. Śledztwo w tym zakresie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową wW.pod sygn. akt 3 Ds. 158/12 zostało prawomocnie umorzone.
Dowody:
Zeznania świadków:
-M. Ł.– k. 145-146, 61-62 (akta 3 Ds. 158/12 – w załączeniu)
-Ł. T. (1)– k. 144-145v., 70-73 (akta 3 Ds. 158/12 – w załączeniu)
Notatka urzędowa – k. 7
Akta PR w(...)Ds. 158/12 (w załączeniu)
OskarżonyR. K. (1)jest rozwodnikiem, ma podstawowe wykształcenie, jest zarejestrowany w PUP wg własnego oświadczenia utrzymuje się z prac dorywczych przy roznoszeniu ulotek. Aktualnie zamieszkuje u konkubinyS. W.wŚ.przyul. (...). Był w przeszłości wielokrotnie karany sądownie.
Dowód:
Wywiad środowiskowy – k. 205-207
Karta karna – k. 202-203
Oskarżony odmówił składania wyjaśnień w niniejszej sprawie na etapie postępowania przygotowawczego, jak i przed Sądem.
Protokoły przesłuchania oskarżonego – k. 46-48, 116

Nadto Sąd zważył:
Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd oparł się na dowodach w postaci zeznań świadków – osób uczestniczących w konfrontacji przeprowadzanej z udziałem oskarżonego iS. W.w dniu 10 maja 2012 roku, posiłkując się ponadto materiałami zawartymi w aktach śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową wŚ.pod sygn. 1 Ds. 541/12 oraz przez Prokuraturę Rejonową wW.pod sygn. akt 3 Ds. 158/12/ś.
Sąd ocenił jako wiarygodne zeznania pokrzywdzonegoR. N.odnoszące się do okoliczności zdarzeń będących przedmiotem sprawy. Pokrzywdzony w sposób precyzyjny opisał przebieg konfrontacji, do udziału w której został przybrany, wskazał szczegóły zachowania oskarżonego mające miejsce w toku tej czynności, w tym również odnoszące się do niego samego, zacytował słowa wypowiedziane do niego przez oskarżonego. Jego zeznania w tym zakresie były spójne i konsekwentne oraz w pełni korespondowały z treścią zapisów odnoszących się do zachowania oskarżonego i składanych przez niego oświadczeń, zawartych w protokole konfrontacji (oryginał w aktach Prokuratury Rejonowej wŚ.o sygn. 1 Ds. 541/12), jak też z zeznaniami złożonymi przez pozostałych świadków:M. W.,R. K. (2),M. Ł.iŁ. T. (1), którzy w identyczny sposób relacjonowali szczegóły zachowania oskarżonego. Wspomniani świadkowie zgodnie wskazywali, że oskarżony w toku całej konfrontacji kwestionował prawidłowość i legalność tej czynności, odmawiał w niej udziału i starał się ją udaremnić. Świadkowie byli również zgodni co do tego, że oskarżony zachowywał się prowokacyjnie i agresywnie wobec prowadzącego czynność, a z czasem przeniósł swoją uwagę na znajdującego się z nim w jednym pomieszczeniu pokrzywdzonego, zwracając się bezpośrednio do niego w obraźliwy sposób i odgrażając mu się. Najmniej dokładne były w tym zakresie zeznania świadkaŁ. T., który nie pamiętał dokładnie szczegółów konfrontacji, zeznając jedynie ogólnie o agresywnym i napastliwym zachowaniu oskarżonego. Z kolei zeznania drugiego z konwojentów –M. Ł.wprost odnosiły się do ustalonego w sprawie zachowania oskarżonego, świadek bezpośrednio po zdarzeniu sporządził notatkę służbową, w której zawarł spostrzeżenia co do zachowania oskarżonego identyczne z wersją zaprezentowaną przez funkcjonariuszy z KPP wŚ.. Relacja wymienionych wyżej świadków częściowo współgrała z zeznaniamiS. W., która również przywoływała takie szczegóły zachowania oskarżonego, jak wyrażany krzykiem sprzeciw wobec przeprowadzania konfrontacji, nieskuteczność podejmowanych przezM. W.prób uspokojenia oskarżonego oraz cytowała znieważające wypowiedzi oskarżonego pod adresem policjantów.
Dopuszczone przez Sąd jako dowód w niniejszej sprawie akta dwóch śledztw prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową wŚ.(1 Ds. 541/12) oraz wW.(3 Ds. 158/12) zawierają materiały mające znaczenie dla niniejszej sprawy, w szczególności oryginał protokołu konfrontacji z 10 maja 2012 roku, jak też protokoły przesłuchania świadkówŁ. T. (1)iM. Ł., którzy zeznając w sprawie dotyczącej przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy KPP wŚ., częściowo odnosili się w swych zeznaniach również do przebiegu konfrontacji i ówczesnego zachowania oskarżonego, potwierdzając okoliczności wynikające z zeznańR. N.,M. W.iR. K. (2). Protokoły przesłuchania tych świadków były przez Sąd odczytane w toku rozprawy, a świadkowie zeznając podtrzymali swoje wcześniejsze relacje.
Oskarżony w toku całego procesu – zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie – odmawiał składania wyjaśnień, a także nie ustosunkował się do treści przedstawionych mu zarzutów. Całokształt postawy procesowej oskarżonego nie wskazywał jednoznacznie czy oskarżony kontestując cały proces kwestionuje zasadność tych zarzutów, gdyż z treści zapisów zawartych w protokole konfrontacji wynikało, że oskarżony składając oświadczenia w toku tej czynności przyznawał się do wypowiedzi znieważających pod adresem pokrzywdzonego (cyt.: „słowo wypowiedziane „baran” pod adresem funkcjonariusza o nr służbowym(...)podtrzymuję”), choć usprawiedliwiał je rzekomą prowokacją ze strony pokrzywdzonego. Oskarżony nie złożył wyjaśnień odnośnie treści zarzutów, natomiast składane przez niego wnioski dowodowe i pytania zadawane świadkom zmierzały do wykazania, że został pobity przez policjantów w KPP wŚ., na którą to okoliczność złożył zawiadomienie o przestępstwie (śledztwo w tym zakresie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową wW.pod sygn. akt 3 Ds. 158/12 zostało prawomocnie umorzone). Okoliczności powoływane przez oskarżonego w tym zakresie pozostały zatem poza sferą ustaleń faktycznych Sądu, gdyż nie były one przedmiotem niniejszego postępowania, a zostały prawomocnie ustalone i rozważone w innej sprawie. Nadto odnosiły się one do zdarzeń, które ewentualnie miały mieć miejsce już po zajściu będącym przedmiotem sprawy, a zatem w żaden sposób nie miały wpływu na ustalenia faktyczne czynione w zakresie zarzutów aktualnie przedstawionych oskarżonemu. Z kolei sugestia zawarta w oświadczeniu oskarżonego zawartym w cytowanym wyżej protokole konfrontacji, że znieważył pokrzywdzonego, gdyż ten miał się wobec niego zachowywać prowokacyjnie, nie znajduje potwierdzenia w dowodach przeprowadzonych w toku rozprawy. Z zeznań pokrzywdzonego wynika, że nie odzywał się w ogóle do oskarżonego, podczas gdy ten zachowywał się agresywnie i napastliwie, zwracając się do policjantówper„ty”, próbując udaremnić zaplanowaną czynność procesową. Brak jest w materiale dowodowym jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że oskarżony był przez pokrzywdzonegoR. N.prowokowany, podobnie jak nic nie wskazuje, że – jak twierdzi oskarżony – funkcjonariusze Policji mieliby go pobić, powodując obrażenia ciała. W tych okolicznościach ustalone w niniejszej sprawie zachowanie oskarżonego nie może być w żaden sposób usprawiedliwione wyzywającą czy prowokującą postawą pokrzywdzonego. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że tego rodzaju postępowanie ze strony oskarżonego wpisuje się w model zachowania, jaki oskarżony prezentował również w toku tego procesu, wielokrotnie demonstrując agresję, napastliwość, roszczeniowość i sztywne przekonanie o własnej nieomylności i niewinności.
Dokonując oceny prawnokarnej zachowania oskarżonego pod kątem realizacji ustawowych znamion czynów zabronionych Sąd uznał za trafne kwalifikacje prawne przyjęte przez oskarżyciela publicznego w akcie oskarżenia. Ustalenia faktyczne poczynione w zakresie zachowania oskarżonego w oparciu o przeprowadzone dowody jednoznacznie wskazują, że oskarżony znieważyłR. N.słowami, które w powszechnym odbiorze są uznawane za obraźliwe („baran”, „kutas”). Cytowane wypowiedzi pod adresem pokrzywdzonego mającego status funkcjonariusza publicznego w rozumieniuart. 115 § 13 pkt. 7 kkoskarżony kierował podczas i w związku z wykonywaniem przez tegoż obowiązków służbowych polegających na udziale w charakterze osoby przybranej w czynności procesowej konfrontacji osób słuchanych w charakterze świadków. Postępowanie oskarżonego wyczerpało zatem znamiona występku zart. 226 § 1 kk.
W trakcie tego samego zdarzenia, w kolejnej wypowiedzi oskarżony odgrażał się pokrzywdzonemu, że go „znajdzie”, co zdaniem Sądu zasadnie zostało odczytane jako groźba karalna wyrządzenia krzywdy, domyślnego zastosowania przemocy, pozbawienia życia lub zdrowia, mimo że jej charakter i sposób realizacji nie zostały przez oskarżonego sprecyzowany. Z zeznań pokrzywdzonego nie wynikało, aby groźba ta wzbudziła w nim uzasadnioną obawę jej spełnienia, jednak Sąd miał na względzie, że – inaczej niż w przypadku przestępstwa zart. 190 § 1 kk– obawa taka nie stanowi znamienia zarzucanego oskarżonemu przestępstwa zart. 224 § 2 kk. Przypisanego występku oskarżony dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem tut. Sądu z 2 października 2009 roku (sygn. akt II K 841/07) za czyn zart. 280 § 1 kkiart. 278 § 1 i 5 kkw zw. zart. 11 § 2 kkiart. 64 § 2 kkna karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 13 stycznia 2011 roku do 25 maja 2013 roku z zaliczeniem na jej poczet okresów od 30 czerwca 2005 roku do 18 lipca 2006 roku i od 18 października 2010 roku do 18 listopada 2010 roku. Przestępstwo zart. 224 § 2 kkpolegające na kierowaniu wobec funkcjonariusza publicznego gróźb bezprawnych użycia przemocy jest czynem podobnym (w rozumieniuart. 115 § 3 kk) do występku zart. 280 § 1 kkpopełnionego z użyciem przemocy, zaś aktualnie przypisanego czynu oskarżony dopuścił się w okresie 5 lat od odbycia uprzednio orzeczonej kary pozbawienia wolności. Powyższa okoliczność uzasadniała zakwalifikowanie występku zart. 224 § 2 kkprzypisanego oskarżonemu jako dokonanego w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64 § 1 kk.
Zeznania przesłuchanych świadków wskazywały jednoznacznie, że w chwili, gdy oskarżony otrzymał protokół konfrontacji do podpisania, pogniótł go usiłując go zniszczyć. Przedmiotowy dokument nosi wyraźne ślady zagnieceń, zaś zachowanie oskarżonego w tym zakresie zostało również odnotowane w notatce urzędowej sporządzonej przezM. W.. Ustalenia poczynione na podstawie cytowanych dowodów wskazują na to, że opisane wyżej zachowanie oskarżonego stanowiło realizację ustawowych znamion usiłowania dokonania występku zart. 276 kk, tj. zniszczenia dokumentu, którym oskarżony nie miał prawa wyłącznie rozporządzać. Oskarżony – jak wynika z treści protokołu oraz z zeznań świadków – kontestował czynność konfrontacji, nie chciał w niej uczestniczyć i podejmował zachowania ukierunkowane na jej udaremnienie. Całokształt tak ustalonego zachowania oskarżonego wskazywał zdaniem Sądu na zamiar zniszczenia protokołu konfrontacji, co jednak nie nastąpiło z uwagi na interwencję policjantów.
Za przypisane oskarżonemu przestępstwa Sąd wymierzył mu odpowiednio: za występek zart. 226 § 1 kk– karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn zart. 224 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk– karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaś za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 276 kk– karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Powyższe kary jednostkowe Sąd połączył węzłem kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze roku i 2 miesięcy. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 § 1 i 2 kk, a zwłaszcza miał na uwadze pobudki i sposób działania sprawcy, społeczną szkodliwość jego czynów, stopień winy, osobowość sprawcy oraz jego postawę po dokonaniu przestępstw. Przestępstwa przypisane oskarżonemu, popełnione na szkodę funkcjonariusza Policji należą do czynów o szczególnej społecznej szkodliwości, wymierzone są bowiem w dwa dobra chronione prawem – dobre imię i wolność od gróźb oraz swobodne, niezakłócone wykonywanie czynności służbowych przez funkcjonariusza publicznego. Zachowanie oskarżonego świadczyło nie tylko o braku poszanowania dla cudzych dóbr osobistych ale i generalnie dla obowiązującego porządku prawnego. Na niekorzyść oskarżonego przemawia fakt uprzedniej karalności, a także to, że jednego z czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa. Wymienione wyżej okoliczności świadczą, iż oskarżony jest jednostką wysoce zdemoralizowaną, a po popełnieniu wcześniejszych przestępstw nie przyjął do wiadomości naganności swojego dotychczasowego zachowania. Oskarżony działał z pełną premedytacją, zaś po popełnieniu przestępstwa nie wyraził żadnej skruchy, próbując pomówić policjantów uczestniczących w konfrontacji o popełnienie przestępstwa na jego szkodę. Dotychczasowa wielokrotna karalność nie dawała z kolei podstaw do przyjęcia istnienia w odniesieniu do oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologiczno-społecznej, o jakiej mowa wart. 69 § 1 kk, uzasadniającej zastosowanie wobec niego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Uwzględniając wcześniejszą karalność oskarżonego i jego aktualnie ustalone zachowanie, w tym fakt, że przeciwko oskarżonemu prowadzone są obecnie jeszcze dwa inne postępowania karne (co wynika z wywiadu środowiskowego sporządzonego przez kuratora sądowego), brak jest jakiejkolwiek gwarancji, iż oskarżony w przyszłości nie naruszy ponownie porządku prawnego. W opisanych okolicznościach bezwzględnych kar jednostkowych oraz kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonego we wskazanym wyżej wymiarze nie można zdaniem Sądu ocenić jako nadmiernie surowych. Kary orzeczone w takiej postaci i wymiarze stanowić będzie dostateczny wyraz represji karnej, będąc adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu, jego zawinienia i osobowości. Wobec sprawcy takiego jakR. K. (1)konieczna jest stanowcza reakcja znajdująca swój wyraz w wymiarze i rodzaju orzeczonej kary, by tym dobitniej uświadomić oskarżonemu stopień naganności jego czynów, a tym samym pokazać, że naruszenie prawa niesie za sobą poważne konsekwencje.
O kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 ma 1982 roku –Prawo o adwokaturze, zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. M.wynagrodzenie wg stawek taryfowych w kwocie 504 zł, którą to wyliczono w oparciu o§ 14 ust. 2 pkt 3, § 16 i § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(pkt. V wyroku).
O kosztach sądowych rozstrzygnięto w oparciu oart. 624 § 1 kpkzwalniając oskarżonego od ich ponoszenia w całości, skoro została orzeczona wobec niego bezwzględna kara pozbawienia wolności, a i oskarżony nie mógłby ich ponieść z uwagi na swoją sytuację materialną (pkt. VI wyroku).