Sąd Apelacyjny w Lublinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1048/14
Data wyroku: 2015-10-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Pasek, Małgorzata Rokicka-Radoniewicz, do SA Jacek Chaciński
Słowa kluczowe: Świadczenia Pieniężne
Podstawa prawna: art. 2 ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych

Sygn. akt III AUa 1048/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 października 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Małgorzata Pasek

Sędziowie:

SA Małgorzata Rokicka - Radoniewicz (spr.)
SO del. do SA Jacek Chaciński

Protokolant: protokolant sądowy Joanna Malena

po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. w Lublinie
sprawyJ. J.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wB.
o nauczycielskie świadczenie kompensacyjne
na skutek apelacji wnioskodawcyJ. J.
od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu
z dnia 10 października 2014 r. sygn. akt IV U 692/14

oddala apelację.
Jacek Chaciński  Małgorzata Pasek  Małgorzata Rokicka-Radoniewicz

Sygn. akt III AUa 1048/14

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 5 maja 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Oddział wB.odmówiłJ. J.przyznania nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego podnosząc, że wnioskodawca nie udowodnił 20 - letniego okresu pracy w jednostkach, o których mowa wart. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych(Dz. U. Nr 97, poz. 800 ze zm.), wykonywanej w wymiarze co najmniej ½ obowiązkowego wymiaru zajęć. Organ rentowy przyjął, że do dnia rozwiązania stosunku pracy, tj. do 28 lutego 2014 r. wnioskodawca udowodnił 12 lat, 4 miesiące i 3 dni pracy, o której mowa powyżej. Do wskazanego stażu ZUS nie zaliczył okresów pracy wnioskodawcy, jako nauczyciela od 8 maja 1983 r. do 31 sierpnia 1990 r. w punktach katechetycznych kościołów oraz od 1 września 2009 r. do 31 sierpnia 2010 r. w Placówce Opiekuńczo - Wychowawczej(...)wT..
W odwołaniu od tej decyzjiJ. J.domagał się przyznania spornego świadczenia wywodząc, że świadcząc pracę w punktach katechetycznych kościołów oraz w placówce(...), spełnił warunki do jego uzyskania. Podniósł, że orzecznictwo Sądu Najwyższego zalicza punkty katechetyczne do placówek oświatowo - wychowawczych. Wskazał, że praca nauczyciela religii nie może być inaczej traktowana do potrzeb emerytury nauczycielskiej, a inaczej dla nabycia prawa do nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego. Dodał, że w decyzji z czerwca 2013 r. uzyskał potwierdzenie organu rentowego, iż brakuje mu jeszcze około pół roku stażu nauczycielskiego, a za miesiące marzec i kwiecień 2014 r. organ rentowy wypłacił mu wskazane świadczenie.
W odpowiedzi ZUS wnosił o oddalenie odwołania, argumentując w jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt IV U 692/14 oddalił odwołanie. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na następujących podstawach faktycznych i prawnych.

J. J.,ur. (...), od 8 maja 1983 r. do 1 września 1990r. w pełnym wymiarze czasu pracy nauczał religii, jako katecheta w punktach katechetycznych wK.(od 8 maja 1983 r. do 20 czerwca 1984r.), wM.(od 20 czerwca 1984 r. do 25 czerwca 1988 r.) i wA.(od 25 czerwca 1988r. do 31 sierpnia 1990 r.). Następnie w okresie od 1 września 2009r. do 31 sierpnia 2010r. był zatrudniony w wymiarze ½ etatu w Placówce Opiekuńczo - Wychowawczej(...), prowadzonej przez(...)wT., na stanowisku wychowawcy – katechety, gdzie nauczał religii dzieci i młodzież w wieku od 3-4 lat do 18 lat.
W dniu 12 lutego 2014 r. zgłosił w organie rentowym wniosek o przyznanie prawa do nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego.
W odpowiedzi organ rentowy wydał skarżoną obecnie decyzję.
Nie było sporne między stronami, że wnioskodawca w dniu(...)spełnił przesłanki wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 zdanie pierwsze i 3ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych, to jest ukończył 55 lat, legitymował się 30 - letnim okresem składkowym i nieskładkowym i rozwiązał stosunek pracy. Kwestią sporną było, czy wnioskodawca spełnił warunek wskazany w art. 4 ust. 1 pkt 2 zdanie drugie tej ustawy, to jest czy posiada 20 lat pracy w jednostkach, o których mowa wart. 2 pkt 1 ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych.
W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie nie jest zasadne. Sąd wskazał, że zakresart. 2 pkt 1 ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnychobejmuje trzy grupy jednostek: pierwsza to przedszkola, druga - szkoły i trzecia - placówki kształcenia ustawicznego i placówki, o których mowa wart. 2 pkt 5 i 7 ustawy o systemie oświaty. Dodał, żeart. 2 pkt 5 i 7 ustawy o systemie oświatystanowi, że system oświaty obejmuje:
- młodzieżowe ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjoterapii, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze oraz specjalne ośrodki wychowawcze dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania, a także ośrodki umożliwiające dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 16 ust. 7, a także dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym z niepełnosprawnościami sprzężonymi realizację odpowiednio obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3, obowiązku szkolnego i obowiązku nauki (pkt 5);
- placówki zapewniające opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania (pkt 7).
Przywołując poglądy judykatury, w szczególności stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w wyroku z dnia 3 lutego 2012 r., II UK 126/11 (OSNP 2013/1-2/15) oraz pogląd Trybunału Konstytucyjnego wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 czerwca 2013 r., SK 49/12 (OTK-A 2013/5/56), Sąd Okręgowy stwierdził, że uprawnienia do świadczenia kompensacyjnego należą się wyłącznie nauczycielom, wychowawcom i innym pracownikom pedagogicznym zatrudnionym w placówkach, o których mowa wart. 2 pkt 1 ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, praca wnioskodawcy polegająca na nauczaniu religii w punktach katechetycznych w okresie od 8 maja 1983 r. do 31 sierpnia 1990 r. oraz w Placówce Opiekuńczej(...)wT.w okresie od 1 września 2009 r. do 31 sierpnia 2010 r. nie może być zaliczona do szczególnego stażu wymaganego do przyznania spornego świadczenia, ponieważ nie jest pracą w jednostkach wymienionych wart. 2 pkt 1 ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych. Sąd podniósł, że punkty katechetyczne Kościoła nie są żadną z wymienionych wyże jednostek, w szczególności nie są szkołami niepublicznymi o uprawnieniach szkół publicznych. Z kolei Placówka Opiekuńczo - Wychowawcza(...)wT.nie jest placówką kształcenia ustawicznego. W zakresie realizowanych zadań, nie odpowiada też młodzieżowym ośrodkom wychowawczym, młodzieżowym ośrodkom socjoterapii, specjalnym ośrodkom szkolno-wychowawczym oraz specjalnym ośrodkom wychowawczym dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania. Nie jest też ośrodkiem umożliwiającym dzieciom i młodzieży, o których mowa wart. 16 ust. 7(dzieci i młodzież upośledzona umysłowo w stopniu głębokim) oraz dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym z niepełnosprawnościami sprzężonymi, realizację odpowiednio obowiązku, o którym mowa wart. 14 ust. 3(dziecko w wieku 5 lat jest obowiązane odbyć roczne przygotowanie przedszkolne w przedszkolu, oddziale przedszkolnym zorganizowanym w szkole podstawowej lub w innej formie wychowania przedszkolnego), obowiązku szkolnego i obowiązku nauki (art. 2 pkt 5 ustawy o systemie oświaty). Sąd Okręgowy dodał, że placówka(...)nie jest również placówką zapewniającą opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania (art. 2 pkt 7 ustawy o systemie oświaty). Zdaniem tego Sądu, wskazana placówka jest domem dziecka, w którym dzieci i młodzież przebywają na co dzień, ale uczęszczają do szkół położonych w innych miejscowościach. Odpowiada ona bardziej placówce opiekuńczo - wychowawczej, o której mowa wart. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej(Dz. U. z 2013 r., poz. 135 ze zm.).
Dodatkowo Sąd wskazał, że przepisart. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej(Dz. U. z 2013 r., poz. 1169 ze zm.), w świetle którego do nauczycieli i wychowawców zatrudnionych w szkołach i innych placówkach oświatowo-wychowawczych oraz placówkach opiekuńczo-wychowawczych prowadzonych przez kościelne osoby prawne, a także świeckich nauczycieli w niższych seminariach duchownych, stosuje się prawa i obowiązki ustalone dla nauczycieli i wychowawców zatrudnionych w państwowych szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych oraz opiekuńczo-wychowawczych, ma charakter ogólny dlatego przy jego wykładni musi być uwzględniana, jako szczególna,ustawa o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych.
Odnośnie dokonanej przez ZUS wypłaty wnioskodawcy spornego świadczenia za miesiące marzec i kwiecień 2014 r., Sąd podkreślił, że została ona dokonana bez wydania wymaganej decyzji przyznającej prawo do świadczenia kompensacyjnego i wynikała z błędu organu rentowego, a zatem nie wpływu na prawo wnioskodawcy do spornego świadczenia. Mając to na uwadze, Sąd pierwszej instancji na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.orzekł, jak wyżej.
Apelację od tego wyroku wywiódł wnioskodawcaJ. J., zaskarżając wyrok w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji, ewentualnie uchylenia wyroku w całości wraz z poprzedzającą go decyzją organu rentowego i przekazania sprawy bezpośrednio organowi rentowemu do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania. Apelujący zarzucił temu orzeczeniu naruszenie:
-art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej(j.t.: Dz.U. z 2013r. poz. 1169 ze zm.) na skutek jego błędnej wykładni i niezastosowania;
- art. 19 wskazanej wyżej ustawy na skutek jego niezastosowania;
-art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnychna skutek jego błędnej wykładni;
- art. 4 ust. 1 ustawy nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych poprzez jego niezastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, z którego wynika że wnioskodawca spełnia przesłanki do nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego;
-art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania(Dz.U. z 2005r., Nr 231poz. 1965j.t.) poprzez jego niezastosowanie;
-art. 20 ust. 1 ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznaniapoprzez jego niezastosowanie;
-art. 12 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską z dnia 28 lipca 1993 r.(Dz. U. z dnia 23 kwietnia 1998 r.).
W obszernym uzasadnieniu apelujący podniósł, że przepisyKonkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polskąmają pierwszeństwo w razie kolizji z ustawami. Następnie wskazał, że nauczanie religii w szkole i innych placówkach, w tym w punktach katechetycznych, traktowane jest jednakowo przez Konkordat oraz ustawę o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, zatem wnioskodawca, nauczając religii w punktach katechetycznych i placówce opiekuńczo – wychowawczej, spełnił warunek, o którym mowa wart. 4 ust 1 ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych. Apelujący podniósł ponadto, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie przywołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012 r., II UK 126/11 (OSNP 2013/1-2/15) dotyczący kwestii zaliczenia pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu do stażu, o którym mowa wart. 2 pkt 1 ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych. Zdaniem skarżącego, wskazany wyrok nie ma odniesienia do sytuacji osób duchownych, uczących religii. Dalej autor apelacji podniósł, żeustawa o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnychdyskryminuje osoby uczące religii ze względu na rozróżnianie pracy w punktach katechetycznych i ośrodku opiekuńczo-wychowawczym od pracy w szkole publicznej, tymczasem są to sytuacje analogiczne. Apelujący dodał, że rozliczenie okresów zatrudnienia wnioskodawcy, dokonane przez organ rentowy w ostatecznej decyzji z dnia 17 czerwca 2013 r., winno stanowić podstawę do wydania kolejnej decyzji. Do apelacji jej autor załączył kopie dokumentacji zatrudnienia.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna i z tych względów podlegała oddaleniu. Sąd Okręgowy wydał trafne, odpowiadające prawu rozstrzygniecie.
Na wstępie stwierdzić należy, że chybione są zarzuty apelacji odnoszące się do przepisówart. 19 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej;art. 6 ust. 1 art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznaniaorazart. 12 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską. Podstawą żądania wnioskodawcyJ. J.na gruncie tej sprawy byłaustawa z dnia 22 maja 2009 r. o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych(Dz. U. Nr 97, poz. 800 ze zm.) – przywoływana dalej jako „ustawa kompensacyjna”. Wskazana ustawa w sposób wyczerpujący reguluje kwestię przyznawania nauczycielskich świadczeń kompensacyjnych, z kolei przepisyustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, czy Konkordatu, w żadnej mierze nie odnoszą się do nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zatem w ogóle nie znajdowały zastosowania w tej sprawie. Stąd wniosek apelującego, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów wskazanych wyżej aktów prawnych, jest chybiony.
Sąd drugiej instancji nie stwierdził również obrazy przepisówart. 2 pkt 1 oraz art. 4 ust. 1ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych.
Art. 4 ust. 1 tej ustawy określa warunki uprawniające do nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego. Jednym z tych warunków jest legitymowanie się 20 – letnim stażem wykonywania pracy nauczycielskiej w jednostkach, o których mowa w art. 2 pkt 1 tej ustawy, w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć. Zgodnie z art. 2 pkt 1, użyte w ustawie określenie „nauczyciel” oznacza bowiem nauczycieli, wychowawców i innych pracowników pedagogicznych zatrudnionych w:
a) publicznych i niepublicznych przedszkolach,
b) szkołach publicznych i niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych,
c) publicznych i niepublicznych placówkach kształcenia ustawicznego i placówkach, o których mowa wart. 2 pkt 5 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty(Dz.U.2004.256.2572).
Przepisart. 2 ustawy o systemie oświatywpunkcie 5 i 7wymienia: placówki młodzieżowe ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjoterapii, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze oraz specjalne ośrodki wychowawcze dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania, a także ośrodki umożliwiające dzieciom i młodzieży, o których mowa wart. 16 ust. 7, atakże dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym z niepełnosprawnościami sprzężonymi realizację odpowiednio obowiązku, o którym mowa wart. 14 ust. 3, obowiązku szkolnego i obowiązku nauki; placówki zapewniające opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania.
Analiza cytowanych przepisów wskazuje, że ustawa kompensacyjna ogranicza zakres placówek, w których świadczona jest praca nauczycielska, zarówno w stosunku do zapisówart. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela(Dz.U.2014.191 j.t.), jak też wobecart. 2 ustawy o systemie oświaty.
W rozpoznawanej sprawie spór dotyczył właśnie kwestii spełnienia przez wnioskodawcę warunku określonego w art. 4 ust. 1 pkt 2 zdanie drugie ustawy kompensacyjnej, to jest legitymowania się 20 – letnim stażem pracy w punktach, o których mowa w art. 2 pkt 1 tej ustawy.
W ocenie Sądu drugiej instancji, Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, żeJ. J.nie spełnił powyższej przesłanki, ponieważ nie legitymuje się 20 – letnim stażem pracy nauczycielskiej w jednostkach, o których mowa w art. 2 pkt 1. Nie ulega wątpliwości, że w spornych okresach wnioskodawca zatrudniony był w punktach katechetycznych oraz w placówce opiekuńczej (domu dziecka), które to placówki nie zostały wymienione w art. 2 pkt 1 cytowanej ustawy, ani też wart. 2 pkt 5 i 7 ustawy o systemie oświaty.
Nie jest trafne stanowisko apelującego, że przy ubieganiu się o nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, znaczenie ma tylko rodzaj pracy, a więc praca skarżącego jako nauczyciela religii, a nie status zatrudniającego wnioskodawcę pracodawcy. Analiza art. 4 ust. 1 przywołanej ustawy nie pozostawia wątpliwości, że dla uzyskania nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego nie wystarcza posiadanie statusu nauczyciela w rozumieniu przepisów Karty Nauczyciela, lecz wymagane jest ponadto wykonywanie pracy w placówkach wymienionych w art. 2 pkt 1 ustawy kompensacyjnej. Zatem w sytuacji, gdy wnioskodawca nie pracował w jednym z podmiotów szczegółowo wymienionych w art. 2 pkt 1 ustawy kompensacyjnej, nie nabył prawa do nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, nawet jeśli wykonywał pracę nauczyciela w rozumieniu Karty Nauczyciela.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo przywołał w tym zakresie orzecznictwo sądowe, w szczególności wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012 r., II UK 126/11 (OSNP 2013/1-2/15), w którym Sąd Najwyższy wskazał, że pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu nie można zaliczyć do okresu wymaganego do nabycia nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, jeżeli nie wykonywał jej jako nauczyciel w jednostkach, o których mowa wart. 2 pkt 1 tej ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych. Powyższe stanowisko Sądu Najwyższego w sposób jednoznaczny odnosi się do kwestii kwalifikowania pracy nauczycieli do szczególnego stażu, o którym mowa wart. 2 pkt 1omawianej ustawy.
Sąd Apelacyjny w pełni powyższe stanowisko podziela, nie znajduje przy tym powodów, dla których nie można wskazanej tezy odnieść do pracy nauczycieli (w tym osób duchownych) uczących religii. Zarówno w przywołanej sprawie, zawisłej przed Sądem Najwyższym, jak też na gruncie niniejszej sprawy chodzi o wykładnię tego samego przepisu, to jest art. 4 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 1 ustawy z 2009 r. o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych. Skoro zaś ustawa kompensacyjna nie różnicuje sytuacji prawnej osób ubiegających się o świadczenie, w zależności od tego czy uczą przedmiotów świeckich czy religii, to odniesienie tezy zawartej w przywołanym ostatnio wyroku Sądu Najwyższego do nauczycieli uczących religii (w tym osób duchownych), jest jak najbardziej zasadne.
Nie jest uprawniony pogląd apelującego, jakoby ustawodawca poprzez art. 4 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 1 ustawy kompensacyjnej dyskryminował osoby duchowne uczące religii. Jak już wyżej wspomniano, wskazany przepis nie zawiera ograniczeń podmiotowych w nabywaniu uprawnienia do świadczenia kompensacyjnego, lecz wprowadza ograniczenie o charakterze wyłącznie przedmiotowym – dotyczące nauczania w konkretnych placówkach. Tak samo na gruncie wskazanego przepisu traktowani są zatem nauczyciele przedmiotów świeckich, jak też katecheci (w tym osoby duchowne).
Nie można też podzielić stanowiska apelacji, w świetle którego przyjęcie przez organ rentowy w decyzji z dnia 17 czerwca 2013 r., że wnioskodawca posiada 19 lat, 6 miesięcy i 15 dni pracy w punktach, o których mowa w art. 2 pkt 1 ustawy kompensacyjnej, winno stanowić podstawę do wydania kolejnej decyzji w sprawie spornego świadczenia. Faktem jest, że organ rentowy w pierwszej decyzji odmawiającej spornego świadczenia (tj. w decyzji z dnia 17 czerwca 2013r.) popełnił błąd polegający na tym, że zaliczył do stażu pracy, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy kompensacyjnej, pracę wnioskodawcy w wymiarze 19 lat, 6 miesięcy i 15 dni. Jest to oczywiście ustalenie, które nie znajduje oparcia w stanie faktycznym i prawnym sprawy, a zatem nie może zasługiwać na aprobatę. Tym bardziej nieuprawnione byłoby powielanie tego wadliwego ustalenia w kolejnych decyzjach organu rentowego i argumentowanie, że był on związany takim błędnym ustaleniem.
Należy zwrócić uwagę na kolejny błąd organu, polegający na wypłacie wnioskodawcy świadczenia za miesiące marzec i kwiecień 2014 r., co nastąpiło bez podstawy prawnej. Niewątpliwie nie została wydana żadna decyzja przyznająca wnioskodawcy wskazane świadczenie, zatem zostało ono wypłacone, mimo, że nie zostało przyznane. Wypłatę wnioskodawcy świadczenia w sytuacji, gdy nie nabył on do takiego świadczenia uprawnień, należy ocenić tym bardziej negatywnie, że nauczycielskie świadczenia kompensacyjne – stosownie do art. 6 ustawy kompensacyjnej - są finansowane z budżetu państwa.
W tym miejscu stwierdzić należało, że Sąd drugiej instancji oddalił wniosek dowodowy odwołującego o przesłuchanie wskazanych tam osób na okoliczność wydanych decyzji i poleceń oraz okoliczności wypłaty spornego świadczenia i procedur obowiązujących w Zakładzie na wypadek błędnego dokonania wypłaty, ponieważ kwestie powyższe nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Reasumując, stwierdzić należało, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej w tej sprawie decyzji ZUS z dnia 5 maja 2014 r. SkoroJ. J.w dacie składania wniosku o nauczycielskie świadczenie kompensacyjne nie legitymował się 20 – letnim stażem pracy w placówkach, o których mowa w art. 2 pkt 1 tej ustawy, to nie spełnił kumulatywnie wszystkich warunków uprawniających do przyznania nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego. Oddalając odwołanie wnioskodawcy od zaskarżonej decyzji, Sąd pierwszej instancji nie naruszył zatem żadnego z powołanych w apelacji przepisów.
Z tych względów i na mocy powołanych powyżej przepisów oraz na podstawieart. 385 k.p.c.Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji.