Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 87/15
Data wyroku: 2015-04-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Bożena Żywioł, Małgorzata Peteja-Żak
Słowa kluczowe: Kara Łączna
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 87/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia28 kwietnia 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Bożena Żywioł (spr.)
Sędziowie SSO Grażyna Tokarczyk
SSR del. Małgorzata Peteja-Żak
Protokolant Aleksandra Studniarz
przy udziale Jacka Sławika
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r.
sprawyskazanegoJ. L.synaW.iH.
ur. (...)wS.
w przedmiocie wydania wyroku łącznego
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 26 listopada 2014 r. sygnatura akt III K 1124/14
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 624 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. M.kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym
3. zwalnia skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa.
VI Ka 87/15

UZASADNIENIE
Od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2014r., sygn.akt III K 1124/14, apelację wniósł obrońca skazanegoJ. L..
Zarzucił niewspółmierność kary łącznej w wymiarze 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, wynikającą z zastosowania zasad bardziej zbliżonych do zasady kumulacji poszczególnych kar w stosunku do warunków osobistych oraz postawy sprawcy.
W oparciu o taki zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie skazanemu kary łącznej z zastosowaniem zasady całkowitej i pełnej absorpcji, ewentualnie o uchylenie orzeczenia sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy uznał apelację obrońcy skazanego za bezzasadną w stopniu oczywistym.
Nie ulega wątpliwości, że kształtowanie kary łącznej w wyroku łącznym w oparciu o najkorzystniejszą dla skazanego zasadę pełnej absorpcji może mieć miejsce w wypadkach wyjątkowych, gdy względy szczególne uzasadniają tak daleką ingerencję w prawomocne rozstrzygnięcia o karach jednostkowych wymierzonych za przestępstwa pozostające w zbiegu realnym.
Jak trafnie podkreślił to sąd pierwszej instancji, takimi szczególnymi okolicznościami przemawiającymi za pełną absorpcją kar jest wyjątkowo bliski związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy czynami pozostającymi w zbiegu, minimalna wysokość niektórych kar jednostkowych powodująca brak rzeczywistego wpływu tych kar na karę łączną, lub też szczególne okoliczności dotyczące osoby skazanego.
W niniejszej sprawie, wbrew odmiennym twierdzeniom apelującego, związek pomiędzy czynami skazanego pozostającymi w zbiegu realnym nie jest wcale tak ścisły. Skoro bowiem cztery czyny osądzone w sprawie III K 1743/10 zostały popełnione ,odpowiednio - od listopada 2003 r do stycznia 2004r., w sierpniu 2006r. i we wrześniu 2006r., a czyn osądzony w sprawie III K 1663/10- w marcu 2010r., to nie sposób mówić, że wszystkie te czyny pozostają w ścisłej zbieżności czasowej, zachodzi ona tylko w odniesieniu do trzech / na pięć/ występków popełnionych przez skazanego. Także jedynie w części /trzy czyny na pięć/ przestępstwa łączy podobny charakter i tożsamość chronionego dobra prawnego / występki zart. 190 § 1 kk/.
Nie można zatem stawiać tezy, że czyny te, gdyby postępowanie ich dotyczące toczyło się w jednym czasie, mogłyby zostać potraktowane jako jedno, rozciągnięte w czasie zachowanie mające wspólny mianownik, realizowane w zbliżony sposób i z takiej samej motywacji.
Należy także mieć na uwadze, że duże znaczenie przy wymiarze kary łącznej ma wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji ogólnej i indywidualnej. Popełnienie większej ilości przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektyw absorpcji /wyrok SA w Warszawie z 12.07.2000r. II Aka 171/00/.
Jeśli chodzi o postawę skazanego podczas pobytu w jednostkach penitencjarnych, to stwierdzić należy, że opinia dotycząca jego zachowania jest dobra: skazany nie był karany dyscyplinarnie, nie sprawia problemów natury wychowawczej, odbywa karę w systemie programowego oddziaływania, stosuje się do wydawanych poleceń i postanowień regulaminu. Te niewątpliwie pozytywne cechy nie są jednak tego rodzaju, aby już w chwili obecnej można było przyjąć, iż proces resocjalizacji został ukończony. Niewątpliwie wymaga on dalszego pogłębienia i utrwalenia.
Nie jest trafne stanowisko apelującego, iż wymiar kary łącznej wynikał z zastosowania zasady bardziej zbliżonej do zasady kumulacji kar.
Wszak Sąd Rejonowy stosując dyrektywy zart. 86 § 1 kkmiał możliwość orzeczenia względemJ. L.kary łącznej pozbawienia wolności w granicach od 2 lat / najwyższa kara jednostkowa/ do 4 lat i 9 miesięcy /suma kar jednostkowych/. Orzeczenie jej w rozmiarze 3 lat i 2 miesięcy dowodzi, że sąd pierwszej instancji właściwie uwzględnił wszystkie te czynniki, które wpłynąć winny na korzystniejsze dla skazanego ukształtowanie kary łącznej, a więc stopień i zakres związku pomiędzy czynami oraz postawę prezentowaną przez skazanego i jego opinię z zakładu karnego.
Sąd Okręgowy, z powodów wyżej wskazanych, nie dopatrzył się zatem podstaw do kwestionowania wymiaru kary łącznej orzeczonej przez sąd meriti /przy prawidłowo ustalonym zbiegu realnym przestępstw/, jako niewspółmiernej, a tym samym powodów do jakiejkolwiek ingerencji w treść zaskarżonego wyroku. Dlatego też, nie uwzględniając zarzutów i wniosków środka odwoławczego, wyrok ten utrzymał w mocy.
Skazany, pozbawiony wolności, został zwolniony od powinności ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze, którymi obciążony został Skarb Państwa.