Sąd Okręgowy w Świdnicy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 140/15
Data wyroku: 2015-05-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Małgorzata Mróz, Alicja Chrzan, Barbara Nowicka
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 415 kc.

Sygn. akt II Ca 140/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 maja 2015 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący:SSO Barbara Nowicka
Sędziowie:  SO Alicja Chrzan
SO Małgorzata Mróz
Protokolant:   Alicja Marciniak
po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. w Świdnicy
na rozprawie
sprawy z powództwaT. B.
przeciwkoW. Ż.,B. Ż.orazTowarzystwu (...) SAz siedzibą wW.
o zapłatę  744,97zł
na skutek apelacjiW. Ż.iB. Ż.
od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt VIII C 373/14
oddala apelację.
Sygn. akt II Ca 140/15 ( transkrypcja wygłoszonego uzasadnienia)
Początek tekstu
[Przewodnicząca 00:00:00.228]
...w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd Okręgowy w Świdnicy w składzie tu obecnym po rozpoznaniu w dniu dzisiejszym na rozprawie sprawy z powództwaT. B.przeciwkoW. Ż.,B. Ż.orazTowarzystwu (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.o zapłatę 744 złotych 97 groszy na skutek apelacjiW. Ż.iB. Ż.od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 16 grudnia 2014 roku sygn. akt VIII C 373/14 oddala apelację. Zostanie w sprawie wygłoszone uzasadnienie. Sąd podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego mające uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz rozważania prawne tego Sądu i zważył, że apelacja podlegała oddaleniu, a jej zarzuty i wnioski nie podważyły słuszności zaskarżonego wyroku stanowiąc jedynie nieuprawnioną polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego zmierzającą do przedstawienia korzystnego dla skarżących przebiegu zdarzeń i ustaleń faktycznych. Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy prawa materialnego,art. 355 Kodeksu cywilnego,361 Kodeksu cywilnego, w związku zart. 363 Kodeksu cywilnego, prawidłowo zastosował powyższe przepisy do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Nie naruszył teżart. 6 Kodeksu cywilnegoprzyjmując, że powód udowodnił zdarzenie, z którym wiąże się odpowiedzialność, to znaczy szkodę, jej wysokość i związek przyczynowy między tym zdarzeniem, a szkodą oraz winę pozwanych w postaci niedbalstwa lub lekkomyślności czyli przesłanki odpowiedzialności deliktowej zart. 415 Kodeksu cywilnego. Pozwani nie kwestionowali samego zdarzenia, z którym powód wiązał swoją szkodę w postaci zakurzenia mieszkania i znajdujących się w nim rzeczy, zasłon, narzuty i ubrań, kwestionowali natomiast rozmiar i wysokość szkody twierdząc, że był on znacznie mniejszy niż wskazywał na to powód. Z tymi zarzutami są bezpośrednio związane zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego,art. 227 Kodeksu postępowania cywilnegoiart. 233 paragraf 1 Kodeksu postępowania cywilnego, które również są w ocenie Sądu Okręgowego nieuzasadnione. Co do naruszeniaart. 227 Kodeksu postępowania cywilnegoto należy wskazać, że Sąd Rejonowy nie mógł się dopuścić takiego naruszenia, gdyż przepis powyższy określa jedynie jakie fakty mogą być przedmiotem dowodów w postępowaniu cywilnym, a zarzut ten mógłby zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdyby skarżący wykazał, że Sąd przeprowadził dowód na okoliczności niemające istotnego znaczenia w sprawie, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a pośrednio Sąd mógłby naruszyć ten przepis, gdyby odmówił przeprowadzenia określonego dowodu na okoliczności, które według niego nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a ocena ta okazała się błędna. Formułując ten zarzut pozwani wskazywali jedynie na brak wszechstronnego rozważania materiału dowodowego i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Jednakże i te zarzuty okazały się nietrafne, bowiem dokonana przez Sąd Rejonowy ocena wiarygodności mocy poszczególnych dowodów odpowiada kryteriom zart. 233 paragraf 1 Kodeksu postępowania cywilnego, nie jest dowolna oraz znajduje oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to taka ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać chociażby w równym stopniu na podstawie tego materiału dawały się wysnuć wnioski odmienne. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez Sądart. 233 paragraf 1 Kodeksu postępowania cywilnegowymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, gdyż tylko to może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Natomiast przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena Sądu nie jest wystarczające dla podważenia tej oceny. Takiej niewadliwej i wszechstronnej oceny dowodów wskazanych przez strony dokonał Sąd Rejonowy, a apelacja skutecznie jej nie podważyła. Zeznania powoda i jego konkubiny o znacznym zakurzeniu mieszkania zarówno na parterze, jak i na piętrze potwierdzili świadkowieJ. K., funkcjonariusz straży miejskiej, który przeprowadził interwencję na wezwanie powoda orazH. B., która w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sprzątała mieszkanie powoda. ŚwiadekJ. K.zeznał, że był na parterze, w całym pomieszczeniu był kurz, jasny pył, była to dość znaczna powłoka, pamięta jednolicie osadzony kurz na blacie w kuchni. ŚwiadekH. B.zeznała, że sprzątała u powoda od godziny 17:00 do 22:00 na dwóch kondygnacjach. Dwa pokoje, łazienkę na górze i salon oraz kuchnię na parterze. Mieszkanie było zakurzone na biało, określiła ten rodzaj kurzu jako pobudowlany. Sprzątała nie tylko pomieszczenia, ale również wyciągała z mebli i szafek pościele, ubrania, naczynia kuchenne, bo w środku też był biały kurz, tylko mniejszy. Zeznała też i było to specyficzne zlecenie, bo w domu było znaczne zakurzenie, tak jakby ktoś rozsypał popiół i dlatego zażądała wyższego wynagrodzenia. Standardowo za sprzątanie domku bierze około 200 złotych, a w tym przypadku wystawiła fakturę VAT na 492 złote. Świadkowie ci są osobami obcymi w stosunku do stron, więc słusznie Sąd Rejonowy uznał ich zeznania za wiarygodne, podobnie jak zeznania świadkaR. C., właściciela pralni chemicznej(...)wW., która wykonała usługę czyszczenia marynarek, spodni, garsonki, narzuty na wersalkę i zasłon. Na potrzebę wyprania tych rzeczy wskazywała w swoich zeznaniach również świadekH. B.. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił także zeznania świadkaJ. N., która zeznała, że podczas prac u pozwanych kurzyło się, ale u niej w domu kurz osadził się tylko na parapetach zewnętrznych okien, gdyż same okna miała zamknięte. Natomiast to, że widziała w domu powoda spuszczone żaluzje nie może stanowić dowodu na to, że okna u niego były zamknięte, skoro sam pozwany przyznał, że okno w kuchni było rozszczelnione, a przy zasłoniętych żaluzjach na oknach na piętrze też nie był w stanie będąc na zewnątrz budynku stwierdzić, czy okna te były otwarte czy też zamknięte. Zaś co do ilości kurzu zeznał, że nie zdawał sobie sprawy, że będzie takie zapylenie i taki kurz. Zeznał także, iż po wizycie u niego strażnika miejskiego nie chciał pójść do domu powoda i samemu sprawdzić rozmiar szkód, więc nie może teraz skutecznie zarzucać, że powód uniemożliwił mu zapoznanie się z rozmiarem szkody. W tych okolicznościach należy przyjąć, że powód zaoferował dowody, na podstawie których Sąd ustalił wysokość odszkodowania, które odpowiada zgodnie zart. 361 Kodeksu cywilnegorozmiarowi szkody, zaś stosownie doart. 363 Kodeksu cywilnegopowód jako poszkodowany miał prawo wyboru sposobu naprawienia szkody i wybrał zapłatę odszkodowania zamiast przywrócenie pomieszczeń do stanu poprzedniego. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy uznał apelację pozwanych za nieuzasadnioną i na podstawieart. 385 Kodeksu postępowania cywilnegooddalił ją.
[koniec części 00:07:25.342]