Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 971/15
Data wyroku: 2015-12-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adam Sygit, Roger Michalczyk, Włodzimierz Hilla-sprawozdawca
Słowa kluczowe: Wyrok
Podstawa prawna: art. 437§1kpk

Sygn. aktIV Ka 971/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 grudnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Roger Michalczyk
Sędziowie SO Włodzimierz Hilla - sprawozdawca
SO Adam Sygit
Protokolant st. sekr. sądowy Agnieszka Scheffs
po rozpoznaniu dnia 4 grudnia 2015 r.
sprawy z oskarżenia prywatnegoK. W.przeciwkoP. T.s.L.iA.ur. (...)wT.
oskarżonego zart. 217 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 7 września 2015 r. sygn. akt III K 490/14
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr.R. F.–Kancelaria (...)wB.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; wymierza oskarżonemu opłatę w wysokości 60,00 (sześćdziesiąt) złotych za II instancję i obciąża go pozostałymi kosztami procesu za postępowanie odwoławcze.
IV Ka 971/15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem z 7 września 2015 r. (sygn. akt III K 490/14), uznał oskarżonegoP. T.za winnego popełnienia, zarzucanego mu w trybie prywatnoskargowym, czynu polegającego na tym, że 21 sierpnia 2014 r. wB.przyul. (...)naruszył nietykalność cielesnąK. W.w ten sposób, że uderzył go pięścią w lewe ramię, tj. czynu zart. 217 §1 k.k.i za to, na podstawie cyt. przepisu ustawy, wymierzył mu karę miesiąca pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 46 §1 k.k.zobowiązano oskarżonego do zadośćuczynienia pokrzywdzonemu za wyrządzoną mu krzywdę poprzez zapłatę kwoty 500 zł.
Niniejszy wyrok zawiera nadto rozstrzygnięcie odnośnie kosztów sądowych w sprawie.
Powyższy wyrok został zaskarżony w trybieapelacji osobistej oskarżonego, w której podniósł on, że nie zgadza się z tym wyrokiem, zakwestionował, by „naruszył prywatność cielesną” pokrzywdzonego, że ten nie dysponuje obdukcją lekarską, a nadto nie doznał żadnego uszczerbku na zdrowiu, a nadto, że w sprawie nie został przesłuchany jego bratB. T., domagając się w konkluzji „ponownego rozpatrzenia sprawy”.

Sąd Okręgowy zważył co następuje
         :
Powyższą apelację należało uznać za bezzasadną, wobec czego zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy.
W ocenie sądu odwoławczego, sąd pierwszej instancji w sposób w pełninależyty, kompletny i wyczerpującyprzeprowadził postępowanie dowodowe, po czym poczynił jak najbardziej trafne ustalenia faktyczne skutkujące uznaniem sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu w trybie prywatnoskargowym czynu, po przeprowadzeniu kompleksowej, wnikliwej i gruntownej analizy i oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
W ocenie organuad quem, sąd orzekającyw swym w pełni przekonującym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czyniącym zadość tym wymogom, jakie zakreśla dlań treść przepisuart. 424 k.p.k., wskazał, na jakich dowodach oparł dokonane ustalenia i z jakich powodów nie uznał dowodów przeciwnych, a więc przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego. Z treści uzasadnienia, zatem w sposób jednoznaczny, jasny i zrozumiały wynikadlaczego zapadł taki właśnie wyrok, a przedstawiona ocena dowodów w żaden sposób nie wykracza poza granice ich swobodnej oceny, uwzględnia wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, jak najbardziej uprawnienie korzystając z ochrony przewidzianej właśnie treścią przepisuart. 7 k.p.k.
Sąd odwoławczy w powyższym zakresie z tą argumentacją, jaka została tamże przywołana, w pełni się utożsamia i się do niej odwołuje, nie dostrzegając zatem konieczności ponownego szczegółowego jej przytaczania.
Czyniąc natomiast zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania, należy stwierdzić co następuje:
Niniejsza apelacja oskarżonego jawi się jako tyleżlakoniczna, cowyłącznie polemicznawobec ustaleń sądu orzekającego oraz logicznej i w pełni przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dostarczając żadnych argumentów, które miałyby i mogłyby skłonić do podzielenia sformułowanych tam „zarzutów”.
Owa argumentacja oskarżonego sprowadza się przede wszystkim do prostego zaprzeczenia swemu sprawstwu co do przypisanego mu naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonego.
Równocześnie zaś oskarżony, w sposób tyle niezrozumiały, co nieuprawniony, skłonny jest upatrywać podstaw do prezentowania swego stanowiska w podnoszeniu, że „pokrzywdzony nie przedstawił obdukcji lekarskiej, ponadto nie miał żadnego uszczerbku na zdrowiu”. Tymczasem, tego rodzaju okoliczności same przez się, jak chciałby to – jak się zdaje – widzieć oskarżony, bynajmniejnie są w stanieskutecznie dowodzić, że tego rodzaju zdarzenie nie miało miejsca. Zwłaszcza, co wymaga podkreślenia, w tym wypadku nie mamy do czynienia ze spowodowaniem u pokrzywdzonego określonego rodzaju uszczerbku na zdrowiu (art. 157 k.k.), a „jedynie” właśnie na naruszeniem nietykalności cielesnej innej osoby, penalizowanej treścią przepisuart. 217 k.k.Zresztą, okoliczności jaki przedstawił(...).W.w treści swych depozycji podpowiadają, że zdarzenie to bynajmniej nie musiało skutkować spowodowaniem u pokrzywdzonego jakichkolwiek obrażeń, co – nawiasem mówiąc – implikowałoby zgoła inną, surowszą odpowiedzialność karną. Natomiast, deklarowany przez pokrzywdzonego fakt powstania na jego ciele otarć naskórka i zasinienia ręki,znajduje swe potwierdzeniew treści zeznań bezstronnego świadka, jakim jest funkcjonariusz Policji przyjmujący zgłoszenie o zdarzeniu –M. K.(k. 87v).
Nie jest od rzeczy skonstatować i to, że oskarżony był dla pokrzywdzonego osobą całkowicie obcą wobec czego ównie miał jakiegokolwiek interesu, ani faktycznego ani prawnego, aby w sposób niczym nieuprawniony i nieuzasadniony, jak suponuje to oskarżony, by udać się na Policję bezpośrednio po zajściu i złożyć stosowne zawiadomienie, a w konsekwencji zupełnie bezpodstawnie pomówić go o popełnienie przestępstwa.
Powyższe stwierdzenie dotyczy równie bezstronnego, a więc w pełni obiektywnego świadka zdarzenia w osobieG. H.. Jego zeznania tyleżw pełni potwierdzają treść zeznań pokrzywdzonego, co równocześnie takżeobalają wiarygodność oskarżonego, przyznającego jedynie fakt użycia względem kierowcyO.wulgarnych słów, ale przy tym przeczącego jego uderzeniu. Tymczasem świadek ten zeznał w szczególności, że „mężczyzna ten (oskarżony – przyp. SO) coś krzyczał do kierowcy, a potem najprawdopodobniej go uderzył, bowprowadził rękę do łokcia przez okno samochodu. Wyglądało to zdecydowanie na uderzenie, ale czy do uderzenia doszło nie wiem, bo zasłaniał mi słupek samochodu” (k. 87v). W tym stanie rzeczyw sposób oczywisty nie było najmniejszego powodudo uznania, iżby oskarżony nie uderzył(...).W.w sposób i w okolicznościach przezeń przytoczonych.
Wreszcie, nie był zasadny i ten argument apelującego, jaki wiązał się z nieprzesłuchaniem w sprawie brata oskarżonego – pasażera jego pojazdu –B. T.. Sąd orzekający bowiempodjął wszelkie dostępne mu środkizmierzające do jego wezwania i przeprowadzenia tej czynności na rozprawie, sięgając w międzyczasie także do wymierzenia mu stosownej kary pieniężnej za nieusprawiedliwione niestawiennictwo (ów podpisał zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania). Jednakże w konsekwencji, wobec dalszej niemożności ustalenia jego miejsca pobytu i równoczesnego oświadczenia oskarżonego, że brat przebywa w Austrii, nie ma z nim żadnego kontaktu i nie zna jego aktualnego miejsca pobytu (adresu), okazało się to niemożliwe i taki stan rzeczy uniemożliwił Sądowi pierwszej instancji przeprowadzenie tegoż dowodu (k. 50, 58, 90, 98, 104, 107).
Równocześnie, Sąd odwoławczy, w trybie przepisuart. 447 § 1 k.p.k., dokonał kontroli zaskarżonego orzeczenia także w zakresie rozstrzygnięcia o karze, nie znajdując jednak jakichkolwiek podstaw do ingerencji w treść rozstrzygnięcia sądua quorównież w tym zakresie, odwołując się i w tym względzie do argumentacji przywołanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Zatem, ze wszystkich tych powodów, jakie zawarte są w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i tych, przywołanych powyżej, apelację oskarżonego należało uznać za bezzasadną, wobec czego zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy.
Rozstrzygnięcie odnośnie kosztów obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze ma swe oparcie w treści§ 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późniejszymi zmianami).
Rozstrzygnięcie odnośnie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ma swe uzasadnienie w treści przepisówart. 636 k.p.k.w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednol. Dz.U. Nr 49/83, poz. 223 ze zm.), wobec braku podstaw do zwolnienia oskarżonego od ponoszenia tychże kosztów.