Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 493/15
Data wyroku: 2015-06-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Artur Polut, Zbigniew Karamara, Ewa Opozda-Kałka

Sygn. akt IX Ka 493/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 czerwca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Artur Polut
Sędziowie: SSO Ewa Opozda-Kałka (spr.)
SSO Zbigniew Karamara
Protokolant: starszy protokolant sądowy Anna Wołowiec - Piłat
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Jerzego Kraski
po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 roku
sprawyL. N.
oskarżonego o przestępstwo zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
D. K.
oskarżonego o przestępstwo zart. 279 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońców obu oskarżonych oraz oskarżonegoD. K.
od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej
z dnia 10 grudnia 2014 roku sygn. akt II K 693/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoL. N.w ten sposób, że:

1
uchyla rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III wyroku w przedmiocie zaliczenia na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności:

2
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemuL. N.na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat;

3
na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddaje oskarżonegoL. N.w okresie próby pod dozór kuratora;

4
zwalnia oskarżonegoL. N.od opłaty za obie instancje;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok co do oskarżonegoL. N.i w całości co do oskarżonegoD. K.utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.B. N.obrońcy z urzędu oskarżonegoL. N.i na rzecz adw.Z. R.obrońcy z urzędu oskarżonegoD. K.po 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonych w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonegoD. K.od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym i oskarżonegoL. N.od wydatków w postępowaniu odwoławczym.

Sygn.akt IXKa 493/15

UZASADNIENIE
L. N.został oskarżony o to, że w dniu 29 sierpnia 2013 roku w miejscowościS., działając wspólnie i w porozumieniu zB. M.iD. K.po uprzednim wyrwaniu desek zabitych gwoździami które stanowiły zabezpieczenie drzwi wejściowych do nowo budowanego domu znajdującego się przyul. (...), dostał się do jego środka skąd zabrał w celu przywłaszczenia mienia w postaci 2 przęseł do bramy wykonanych z metalu, betoniarki i czterech palników od kuchni gazowej stanowiących łączną wartość 330 zł na szkodęM. S. (1), przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne za czyn zart. 280 § l kkwymierzonej przez Sąd Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej w sprawie IIK 33/05 w dniu 16 czerwca 2006 roku w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, którą to odbywał w okresie od 20 sierpnia 2010 roku do 2 marca 2011 roku, tj. o czyn zart. 279 § l kkw związku zart. 64 § l kk.
B. M.iD. K.zostali oskarżeni o to, że w dniu 29 sierpnia 2013 roku w miejscowościS., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą orazL. N.po uprzednim wyrwaniu desek zabitych gwoździami, które stanowiły zabezpieczenie drzwi wejściowych do nowo budowanego domu znajdującego się przyul. (...), dostał się do jego środka skąd zabrał w celu przywłaszczenia mienia w postaci 2 przęseł do bramy wykonanych z metalu, betoniarki i czterech palników od kuchni gazowej stanowiących łączną wartość 330 zł na szkodęM. S. (1), tj. o czyn zart. 279 § l kk.
Sąd Rejonowy w Skarżysku - Kamiennej wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 roku w sprawie o sygnaturze akt IIK 693/13 orzekł, co następuje:
I oskarżonychL. N.,B. M.iD. K.w ramach zarzucanego im czynu uznał za winnych tego, że w dniu 29 sierpnia 2013 roku wS., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, dokonali kradzieży, na szkodęM. S. (2), mienia w postaci dwóch metalowych przęseł do bramy, betoniarki i czterech palników do kuchni gazowej o łącznej wartości nie niniejszej niż 459 złotych, przy czymL. N.iB. M., w celu kradzieży tych przedmiotów, włamali się uprzednio do będącego w budowie domu, przez wyrwanie przybitych gwoździami desek, stanowiących zabezpieczenie drzwi wejściowych, a czynu tegoL. N.dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, za czyn zart. 280 § l k.k., orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Skarżysku-Kamiennej z dnia 16 czerwca 2006 roku w sprawie II K 333/05, w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 20 sierpnia 2010 roku do 2 marca 2011 roku, to jest popełnienia: w przypadkuL. N.przestępstwa określonego wart. 279 § l k.k.w związku zart. 64 § l k.k., w przypadkuB. M.przestępstwa określonego wart. 279 § l k.k., a w przypadkuD. K.przestępstwa określonego wart. 278 § k.k.i za to:L. N., na podstawieart. 279 § l k.k.przy zastosowaniuart. 57 § 2 k.k.wymierzył karę l (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;B. M., na podstawieart. 279 § l k.k.wymierzył karę l (jednego) roku pozbawienia wolności;D. K., na podstawieart. 278 § l k.k.wymierzył karę l (jednego) roku pozbawienia wolności;
II na podstawieart. 69 § l i 2 kkiart. 70 § l pkt l kkwykonanie wymierzonej wobec oskarżonegoB. M.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na 3 lata tytułem próby;
III na podstawieart. 63 § l k.k.na poczet orzeczonej wobecL. N., kary pozbawienia wolności, zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 3 września 2013 roku do dnia 4 września 2013 roku;
IV na podstawieart. 63 § l k.k.na poczet orzeczonej wobecB. M., kary pozbawienia wolności, na wypadek jej wykonania, zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 3 września 2013 roku do dnia 4 września 2013 roku;
V zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.B. N.wynagrodzenie w kwocie(...),20 (jeden tysiąc trzydzieści trzy 20/100) złotych, za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu oskarżonemuL. N.;
VI zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.Z. R.wynagrodzenie w kwocie(...),52 (jeden tysiąc sto trzydzieści sześć 52/100) złotych, za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu oskarżonemuD. K.;
VII na podstawiaart. 624 § l k.p.k.zwolnił oskarżonych od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, którymi obciążył Skarb Państwa.
Apelacje od powyższego wyroku złożyli oskarżonyD. K., jego obrońca oraz obrońca oskarżonegoL. N..
OskarżonyD. K.zarzucił w istocie błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, że popełnił przypisany mu czyn, podczas gdy prawidłowa ocena wyjaśnień oskarżonegoL. N.nie pozwala na poczynienie takich ustaleń.
W konkluzji apelacji oskarżonyD. K.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoD. K.zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonegoD. K.i zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wyroku, polegający na nieprawidłowym, przyjęciu, ze oskarżonyK.dopuścił się czynu zart. 278 § l kktylko na podstawie pomówienia oskarżonegoL. N., podczas gdy należało podejść do tych wyjaśnień z wyjątkową ostrożnością, jeśli zważy się, że są obaj skłóceni i nie utrzymywali ze sobą kontaktów, nadto oskarżonyN.był wcześniej karany za fałszywe zeznani, a nadto oskarżonyK.w sprawie IIW 471/14 tut. Sądu wskazałZ. S.jako współsprawcę czynu i wersja ta wymaga sprawdzenia..
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoL. N.zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonegoL. N.i zarzucił:
l/ obrazę prawa materialnego, tj.art. 60 § 3 k.k., wynikającą z niezastosowania wobec oskarżonegoL. N.obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, pomimo że z ustaleń faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia wynika, iż oskarżony ujawnił w toku postępowania przygotowawczego informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa objętego aktem oskarżenia w niniejszej sprawie oraz istotne okoliczności ich popełnienia,
2/ obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, polegającą na nieodniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie co do kary, poprzez niewskazanie jakiego wyboru i dlaczego dokonał Sąd stosując art. 57 § 2 jako podstawę wymierzenia kary,
3/ rażącą niewspółmierność kary, której orzeczenie w wymiarze l rok i 3 miesięcy pozbawienia wolności nastąpiło bez uwzględnienia ustawowych zasad wymiaru kary i bez rozważenia wszystkich istotnych okoliczności świadczących na korzyść oskarżonego, do których należy przede wszystkim przeproszenie pokrzywdzonego, okazanie skruchy i zobowiązanie się do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem po opuszczeniu zakładu i obligatoryjnego charakteru zastosowania przepisuart. 60 § 3kk.
Zważywszy na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia, poprzez zastosowanie wobec oskarżonego kwalifikacji w związku zart. 60 § 3 kki orzeczenie kary na podstawie nadzwyczajnego jej złagodzenia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacje oskarżonegoD. K.oraz jego obrońcy są niezasadne, zaś apelacja obrońcy oskarżonegoL. N.częściowo jest zasadna, a z pewnością okazała się ona skuteczna i w rezultacie doprowadziła do zmiany zaskarżonego orzeczenia w sposób określony w wyroku Sądu Okręgowego.
Odnosząc się do apelacji oskarżonegoD. K.oraz jego obrońcy zaznaczyć należy, że podnoszą one w istocie tożsame zarzuty i w związku z tym będą one omówione łącznie.
Nie mają zatem racji obaj skarżący podnosząc, że Sąd Rejonowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjmując, że oskarżonyD. K.popełnił przypisany mu czyn. Prawidłowa jest bowiem wbrew temu, co podnoszą obaj autorzy apelacji kwestionowana przez nich ocena wyjaśnieńL. N.. Słusznie bowiem Sąd Rejonowy relacje tę uznał za prawdziwą, albowiem istotnie była ona logiczna, spójna wewnętrznie oraz zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Trafnie zatemzaznaczyłSąd I instancji, że opisany przez oskarżonegoL. N.udział oskarżonegoD. K.w przestępstwie polegający na tym, że oskarżony ten nie przeszedł z pozostałymi sprawcami na drugą stronę ogrodzenia, lecz czekał przed nim na przekazanie mu zabranych z posesji rzeczy tym bardziej świadczy o wiarygodności tejże relacji, gdyż właściwe podnosi Sąd Rejonowy, że oskarżonyL. N.nie miał żadnego interesu w tym, aby chronić akurat jednego ze współsprawców wskazując na brak w jego przypadku świadomości pochodzenia rzeczy, tym samym na brak jego winy za włamanie. W konsekwencji zgodzić trzeba się z Sądem Rejonowym, że brak jest dowodów przeciwnych, które mogłyby podważyć opisany przez oskarżonegoL. N.udział w przedmiotowym przestępstwie oskarżonegoD. K., zwłaszcza, że wskazywany przez oskarżonegoD. K.świadekA. W.potwierdził sprawiający problem uraz nogi oskarżonegoK.. Słusznie również podnosi Sąd Rejonowy, że za prawdziwością relacji oskarżonego przemawia także opis sprzedaży skradzionej siatki ogrodzeniowej, której mieli dokonać jedynieL. N.iB. M., co potwierdziłaA. B., a co jest logiczne, jeżeli się zważy, że oskarżonegoD. K.bolą wówczas noga, a poza tym był on w tym czasie poszukiwany. Trafnie również podnosi Sąd Rejonowy, że wiarygodności relacji oskarżonegoL. N.nie może podważać fakt prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawie o czyn zart. 197 § l kk, skoro postępowanie to zostało umorzone ze względu na brak wiarygodności pokrzywdzonej, aD. K.nie odegrał w tym postępowaniu żadnej roli. Rozważania Sądu Rejonowego w powyższym zakresie Sąd odwoławczy w pełni podziela i aprobuje jako trafne i przekonujące ( k. 408-409), uznając tym samym podnoszoną przez obu oskarżonych argumentację za całkowicie chybioną. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że nieprawdziwe są twierdzenia, że oskarżonyL. N.był w przeszłości karany za przestępstwo fałszywychzeznań,albowiem nie stanowi o tym karta karna tego oskarżonego. Nadto, gdyby nawet w przeszłości był on karany za taki czyn, to z samego tylko tego faktu nie sposób wyprowadzić wniosku, że w niniejszym postępowaniu składał fałszywą relację. WyjaśnieniaL. N., jak wskazano wyżej ocenione zostały w sposób bardzo wnikliwy, zgodnie z dyrektywami określonymi wart. 7 kpk.
W świetle zatem powyższy prawidłowa jest ocena wyjaśnień oskarżonegoD. K., która jako sprzeczna z wyżej przedstawioną relacją oskarżonegoL. N.nie mogła zostać uznana za prawdziwą. Rozważania Sądu Rejonowego w powyższym zakresie Sąd odwoławczy w pełni podziela i aprobuje jako trafne i przekonujące (k. 412-413).
Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest chybiony. Z prawidłowo bowiem ocenionych wyjaśnień oskarżonegoL. N., o czym mowa była wyżej, jednoznacznie wynika, że oskarżony popełnił przypisany mu czyn. Wprawdzie zabór przedmiotów, objętych niniejszym postępowaniem był wynikiem odrębnej decyzji o kradzieży, podjętej później przezL. N.iB. M., to jednakże w kradzieży tej uczestniczył takżeD. K., zgodnie z wcześniej wyznaczoną mu rolą. OskarżonyK.od samego początku wiedział, po co udali się na posesjęM. S. (2), a po przerzuceniu zwojów siatki nie oddalił się, lecz odbierał także przedmioty wyniesione z wnętrza domu, współdziałając tym samym z dwoma pozostałymi sprawcami i obejmując nowym zamiarem także kradzież i tych przedmiotów wyczerpując swoim zachowaniem dyspozycjeart. 278 § l kk. Oczywistym jest, że oskarżonemu nie można było przypisać przestępstwa kradzieży z włamaniem, bo nie mógł on obejmować swoim zamiarem włamania, prowadzącego do uzyskania rzeczy,bo nie miał co do tego świadomości.
Nie budzi zatem wątpliwości ocena prawna zachowania oskarżonegoD. K.. Sąd odwoławczy podziela rozważania Sądu Rejonowego w zakresie kawlifikacji prawnej przypisanego mu czynu jako trafne i przekonujące (k.414-415).
Również wymiar orzeczonej oskarżonemuD. K.kary jest właściwy. Sąd Okręgowy podziela rozważania Sądu Rejonowego także i w powyższym zakresie (k.416-418).
Z kolei co do apelacji obrońcy oskarżonegoL. N.podnieść należy, o czym mowa była już na wstępie, że częściowo jest ona zasadna, to jest w zakresie w jakim zarzucarażącąniewspółmierność kary.
W pierwszej kolejności podkreślić jednakże trzeba, że zgodnie z normąart. 57 § 2 kkjeżeli zbiegają się podstawy nadzwyczajnego złagodzenia i obostrzenia, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie albo obostrzenie kary. W orzecznictwie podnosi się, że w wypadku zbiegu obligatoryjnej podstawy nadzwyczajnego złagodzenia kary z fakultatywną podstawą nadzwyczajnego obostrzenia represji karnej dopuszczalny jest zawsze wybór dowolnej dyrektywy. Innymi słowy Sąd w takiej sytuacji może albo zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, albo wymierzyć karę z nadzwyczajnym jej obostrzeniem, albo też - co z oczywistych względów jest dopuszczalne - orzec karę w granicach zwyczajnego ustawowego zagrożenia. Przy podejmowaniu decyzji, którą z trzech konkurujących możliwości wybrać i w jakiej wysokości orzec karę, sąd powinien nade wszystko kierować się zasadami wymiaru kary, o których mowa wart. 53 k.k.(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2010r. w sprawie IIKK 153/09 oraz postanowienie Sadu najwyższego z 19 marca 2003 r. w sprawie VKK 188/02.). Stanowisko to znajduje poparcie także w doktrynie, o czym stanowi KomentarzKodeksu Karnegopod redakcją Kazimierza Buchały i Andrzeja Zoila (wydawnictwo Zakamycze 1998r. str. 426). Tym samym Sąd odwoławczy nie podziela zaprezentowanego w apelacji obrońcy oskarżonegoL. N.poglądu, że w przypadku, kiedy fakultatywna podstawa nadzwyczajnego obostrzenia kary zbiega się z obligatoryjną podstawą nadzwyczajnego złagodzenia kary Sąd winien
    przyznaćprymat dyrektywie o charakterze obligatoryjnej, a przypadku wątpliwości orzec na korzyść oskarżonego zgodnie zart. 5 § 2 kpk. Tym samym nie zasadny jest zarzut obrazyart. 60 § 3 kk.
Chybiony jest również zarzut naruszeniaart. 424 § l kpk, albowiem wbrew temu, co podnosi skarżący Sąd Rejonowy w sposób wystarczający uzasadnił wymierzoną przez sobie oskarżonemuL. N.karę, w tym także odniósł się do znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie przepisuart. 57 § 2 kk.
Rację ma jedynie skarżący kiedy zarzucarażącąniewspółmierność, to jest surowość orzeczonej względem oskarżonegoL. N.kary. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 14.09.2005 II AKa 165/05 KZS 2005/10/32 zmiana kary w instancji odwoławczej może nastąpić tylko wówczas, gdy wedle własnej oceny sądu odwoławczego, kara orzeczona przez Sąd I instancji nie daje się akceptować z powodu różnicy miedzy nią, a karą sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej, rażącej, wręcz „bijącej w oczy, a więc nie różnicy niewielkiej, nieznaczącej". Tak sytuacja ma miejsce w mniejszej sprawie. O ile należy się zgodzić z Sądem Rejonowym, że w okolicznościach niniejszej sprawy oskarżonemuL. N.należało wymierzyć karę l roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, o tyle błędem Sądu I instancji było niewydanie orzeczenia o jej warunkowym zawieszeniu. Co do samego rozmiaru orzeczonej wobec oskarżonegoL. N.kary podnieść należy, że rację ma tenże Sąd kiedy podnosi, że za takim rozmiarem tejże kary przemawia wysoki stopień społecznej szkodliwości, o którym przesądza przede wszystkim charakter działania wszystkich sprawców, w tym oskarżonegoL. N., którzy dla zaspokojenia własnych, chwilowych potrzeb, to jest chęci zakupu alkoholu nie licząc się z cudzym dobrem dokonali zamachu na cudze mienie. Słusznie również Sąd ten uwzględnił nagminność przestępstw przeciwko mieniu, co niewątpliwie ma kluczowe znaczenie dla potrzeb kształtowania prawidłowej świadomości prawnej społeczeństwa, jak również wielokrotną karalność oskarżonego jako okoliczność obciążającą, a także z drugiej strony okoliczności łagodzące leżące po stronieL. N., a mianowicie jego przyznanie się do winy i współpracę z organami ścigania. Rozważania Sądu Rejonowego w powyższym zakresie Sąd odwoławczy podziela i aprobuje jako trafne i przekonujące (k. 416-417). Niemniej jednak, jak wspomniano wyżej, nie można zgodzić się z Sądem Rejonowym, że wobec oskarżonegoL. N.nie zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna. Podkreślić bowiem należy, że organy ścigania nie musiały proponowaćL. N.współpracy. To on sam podjął taką decyzję i przy pierwszej czynności przesłuchania wyjaśnił okoliczności popełnionego przestępstwa. W tej więc sytuacji nie sposób uznać, że przyznanie do winyL. N.miało charakter jedynie formalny i obliczone było na uzyskanie mniejszego wymiaru kary. Taka postawa oskarżonegoL. N.pozwala zatem zakładać istnienie pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec niego i to nawet mając na względzie jego dotychczasową wielokrotną karalność. Nadto za warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej wobec oskarżonegoL. N.kary pozbawienia wolności przemawiają także elementy przedmiotowe popełnionego przez oskarżonegoN.czynu, to jest niewielka wartość skradzionych przedmiotów, wynosząca 459 złotych. Pamiętać bowiem należy, że „rozważając ewentualność warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd bierze pod uwagę nie tylko dane o osobie sprawcy (art. 69 § 2 k.k.), ale i ogólne dyrektywy wymiaru kary, w tym potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 53 § l k.k.)" (zob. m.in. wyrok Sadu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 30 września 1998r. w sprawie II AKa 184/98).
W tej więc sytuacji Sąd Okręgowy na podstawieart. 69 § l i 2 kkiart. 70 § l pkt l kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoL. N.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat, uznając, że tak długi okres próby skłoni oskarżonego do przestrzegania norm prawnych i nie wchodzenia na drogę przestępstwa w przyszłości, a z drugiej strony pozwoli na zweryfikowanie trafności przyjętego rozstrzygnięcia. Dla większej kontroli zachowania oskarżonegoL. N.w okresie próby Sąd odwoławczy na podstawieart. 73 § l kkoddał oskarżonegoL. N.pod dozór kuratora.
Mając zatem powyższe na uwadze Sąd odwoławczy działając w oparciu oart. 437 § l kpkorzekł, jak w wyroku.
Na podstawieart. 29 ust. l ustawy prawo o adwokaturzei§ 14 ust. 2 pkt 4 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduSąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.B. N.obrońcy z urzędu oskarżonegoL. N.oraz na rzecz adw.Z. R., obrońcy z urzędu oskarżonegoD. K.po 516,60 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonych w postępowaniu odwoławczym.
Nadto w oparciu o 624§ l kpkSąd Okręgowy zwolnił oskarżonegoD. K.od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, a oskarżonegoL. N.od wydatków w postępowaniu odwoławczym.
Z tych względów orzeczono, jak wyżej.