Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 521/15
Data wyroku: 2015-11-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Odoj-Jarek

Sygn. akt V .2 Ka 521/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  17 listopada 2015  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy wR.

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:   SSO Aleksandra Odoj-Jarek
Protokolant: Ewa Binioszek
w obecności Franciszka Mitrengi  Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r.
sprawy:W. Z./Z./

synaW.iB.

ur. (...)wŻ.

oskarżonego o przestępstwa zart. 178 a § 1 kkoraz zart. 222 § 1 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

J. Z./Z./

synaW.iB.

ur. (...)wP.

oskarżonego o przestępstwo zart. 222 § 1 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonych i ich obrońców
od wyroku Sądu Rejonowego w Żorach
z dnia 18 czerwca 2015r. sygn. akt II K 75/15

I
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 11 w ten sposób, że zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. P.kwotę 1.500,00 zł (tysiąc pięćset złotych) wraz z podatkiem VAT w kwocie 345,00 zł (trzysta czterdzieści pięć złotych), łącznie kwotę 1.845,00 zł (tysiąc osiemset czterdzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuJ. Z.,

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
zasądza od Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym na rzecz adw.J. W.za obronę oskarżonegoW. Z.i adw.P. P.za obronę oskarżonegoJ. Z.kwotę po 420,00 zł (czterysta dwadzieścia) oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy),

IV
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt V.2 Ka 521/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015r. Sąd Rejonowy w Żorach uznał oskarżonegoW. Z.za winnego tego, że:

1
w dniu 01 stycznia 2011r. wŻ.naulicy (...)kierował samochodem osobowym markiD. (...)nr rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości 0,43 mg/l – 0,90 ‰ (w drugim badaniu 0,42 mg/l – 0,88 ‰) alkoholu w wydychanym powietrzu, w ruchu lądowym, tj. przestępstwa zart. 178a § 1 kki za to na mocyart. 178a § 1 kkwymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,

2
w tym samym dniu na terenie Komendy Miejskiej Policji wŻ.poprzez popchnięcie rękamiA. M., a następnie szarpanie za mundurB. A.iK. Z.naruszył nietykalność cielesną funkcjonariuszy policjiA. M.,B. A.iK. Z.oraz znieważył funkcjonariuszy policjiA. M.,B. A.,K. Z.,P. S.iA. S.słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, tj. przestępstwa zart. 222 § 1 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na mocyart. 222 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoW. Z.za przestępstwa z punktu 1 i 2 wyroku karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie na mocyart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił na okres próby 3 lat.
Na podstawieart. 71 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoW. Z.karę grzywny w wymiarze 60 stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 10 zł.
Na podstawieart. 49 § 2 kkorzekł wobec oskarżonegoW. Z.świadczenie pieniężne w kwocie 300,00 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonegoW. Z.zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku.
Na podstawieart. 72 § 1 pkt 2 kkzobowiązał oskarżonegoW. Z.do pisemnego przeproszenia pokrzywdzonych:A. M.,B. A.,K. Z.,P. S.iA. S.w terminie 4 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy w Żorach uznał oskarżonegoJ. Z.za winnego tego, że w dniu 01 stycznia 2011r., na terenie Komendy Miejskiej Policji wŻ.poprzez szarpanie za mundurA. S., popchnięcieP. S.oraz podrapanie paznokciamiA. S.w okolicy czoła i szyi naruszył nietykalność cielesną funkcjonariuszy policjiA. S.iP. S.oraz znieważył funkcjonariuszy policjiA. S.,P. S.,A. M.,B. A.iK. Z.słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 6.04.2006r., sygn. akt II K 771/05 za przestępstwo umyślne zart. 178a § 1 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz zart. 224 § 1 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, mocą którego wymierzono karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata, następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 29.03.2009r. sygn. II Ko 236/09 zarządzono wyżej wymienioną karę łączną do wykonania, którą odbył w okresie od 14 września 2009 roku do 14 maja 2010 roku, tj. przestępstwa zart. 222 § 1 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na mocyart. 222 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 50 kkorzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie jego treści w budynku Sądu Rejonowego w Żorach przez okres 2 miesięcy.
Nadto zasądził od Skarbu Państwa na rzecz:
- adw.P. P.kwotę 1224zł + 23% Vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuJ. Z.,
- adw.J. W.kwotę 1152zł + 23% Vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuW. Z..
Na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa.
Apelacje od powyższego wyroku złożyli obaj oskarżeni oraz ich obrońcy.
Obrońca oskarżonegoJ. Z.zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Na podstawieart. 438 pkt 3, 4 oraz art. 427 kpkwyrokowi zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżonyJ. Z.w dniu 01.01.2011r. szarpał za mundurA. S., popychałP. S., drapał paznokciamiA. S., naruszył nietykalność cielesnąA. S.orazP. S., a nadto znieważyłA. S.,P. S.,A. M.,B. A.iK. Z.słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne i obelżywe w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób przyjąć, abyJ. Z.popełnił zarzucany mu czyn;

2
z ostrożności procesowej rażącą niewspółmierność - surowość orzeczonej w stosunku do oskarżonegoJ. Z.kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności;

3
z ostrożności procesowej błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie badania okoliczności związanych z wymiarem kary, podczas gdy dotychczasowy sposób życia oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste uzasadniają przypuszczenie, że niższy wymiar kary połączony z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczający do osiągnięcia celów kary wobecJ. Z.;

4
nieprawidłowe rozstrzygnięcie o kosztach obrony z urzędu świadczonej na rzecz oskarżonegoJ. Z.oraz brak uzasadnienia rozstrzygnięcia o kosztach sądowych obrony z urzędu świadczonej na rzecz oskarżonegoJ. Z..

Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawieart. 437 kpkwniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w odniesieniu do rozstrzygnięć dotyczącychJ. Z.oraz zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu oskarżonegoJ. Z.wynagrodzenia za postępowanie apelacyjne wg norm prawem przewidzianych oświadczając, że koszty te nie zostały w całości ani w części pokryte przez oskarżonego.
Obrońca oskarżonegoW. Z.zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Na podstawieart. 438 pkt 3 kpkwyrokowi zarzucił :

1
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że oskarżony kierował się zamiarem naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariuszy policji poprzez popychanie rękami i szarpanie za mundur, gdy w ocenie oskarżonego jego zachowanie było usprawiedliwione koniecznością intuicyjnej obrony przed nadużytymi środkami przymusu;

2
błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim Sąd I instancji uznał, że niewątpliwie oskarżony prowadził samochód w czasie zatrzymania do kontroli, a to wbrew zeznaniom świadków - funkcjonariuszy przeprowadzających kontrolę, którzy wątpliwościami co do tożsamości osoby kierującej uzasadniali fakt zatrzymania i doprowadzenia na komendę policji również oskarżonegoJ. Z..

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o przyznanie kosztów obrony świadczonej z urzędu w II instancji nieopłaconych przez stronę w całości ani w części.
W osobistej apelacji oskarżonyJ. Z.zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, co doprowadziło do wydania wyroku „łamiącego prawo”. Wskazał, że nie miał możliwości pokierowania swoim czynem i z uwagi na zachowanie funkcjonariuszy policji zasadnym byłoby zastosowanieart. 25 kk. Podniósł także, że na jednym z posiedzeń sądowych był nieprawidłowo reprezentowany przez zastępcę swojego obrońcy. W związku z tym wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W osobistej apelacji oskarżonyW. Z.zaskarżył wyrok w całości i zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że po założeniu kajdanek „od tyłu” miał możliwość odpychania funkcjonariuszy policji. Wskazał, że naruszone zostały przepisy postępowania, bowiem zaniechano udziału w rozprawie oskarżyciela posiłkowego oraz publicznego.W. Z.nie zgodził się z karą pozbawienia wolności orzeczoną z warunkowym zawieszeniem jej wykonania domagając się orzeczenia kary bezwzględnej pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Żadna z apelacji na uwzględnienie nie zasługuje, bowiem stawiane zaskarżonemu wyrokowi zarzuty okazały się bezzasadne.
Z uwagi na treść podniesionych zarzutów wskazujących na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, Sąd Okręgowy podjął całościową analizę przebiegu postępowania w toku rozprawy głównej i ocenę jego poprawności, w tym ocenę kompletności zgromadzenia materiału dowodowego oraz prawidłowości jego analizy i wniosków formułowanych przez Sądmeriti. Pierwszorzędnym bowiem zadaniem Sąduad quemjest właśnie kontrola, czy ocena dowodów, którą przeprowadził i przedstawił w pisemnym uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, mieści się w granicach oceny swobodnej, czy też nosi cechy oceny dowolnej. W wyniku przeprowadzenia tak zakreślonego postępowania kontrolnego Sąd Okręgowy nie ujawnił żadnych okoliczności o istotnym znaczeniu, które mogłyby dawać podstawę do kwestionowania poprawności procedury poznawczej i kształtowania przez Sądmeritipodstaw faktycznych podejmowanych w sprawie rozstrzygnięć.
Trafnym nadto wydaje się przypomnienie utrwalonego od lat poglądu, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sądmeritiw toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywomart. 7 kpk, pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Obraza przepisuart. 7 kpki w związku z tym dokonanie błędnych ustaleń faktycznych ma miejsce tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszy zasady logicznego rozumowania, nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochronąart. 7 kpki brak będzie podstaw do kwestionowania dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia, gdy nadto sąd nie orzeknie z obraząart. 410 kpki424 § 2 kpkoraz nie uchybi dyrektywieart. 5 § 2 kpk.
Tego rodzaju uchybień i o takim stopniu, aby rodziły one wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego wyroku, Sąd Odwoławczy nie stwierdził.
Uwzględniając powyższe, brak jest podstaw do zaaprobowania twierdzeń obrońcy oskarżonegoJ. Z.o błędnych ustaleniach faktycznych, wyrażających się przede wszystkim w przyjęciu, że oskarżony ten w dniu 01.01.2011r. szarpał za mundurA. S., popychałP. S., drapał paznokciamiA. S., naruszył nietykalność cielesnąA. S.orazP. S., a nadto znieważyłA. S.,P. S.,A. M.,B. A.iK. Z.słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne i obelżywe w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych. Na takie bowiem zachowanieJ. Z.wskazują spójne zeznania pokrzywdzonychA. S.(J. Z.szarpał go za kurtkę, naderwał rękaw kurtki, rozerwał pagon, popchnął go, szarpał i podrapał w okolice czoła i szyi, używał wulgaryzmów skierowanych bezpośrednio do interweniujących policjantów),P. S.(J. Z.popchnął go, używał wulgaryzmów skierowanych bezpośrednio do interweniujących policjantów),B. A.(J. Z.używał wulgaryzmów skierowanych bezpośrednio do interweniujących policjantów),A. M.(J. Z.używał wulgaryzmów skierowanych bezpośrednio do interweniujących policjantów) orazK. Z.(J. Z.używał wulgaryzmów skierowanych bezpośrednio do interweniujących policjantów). Z zeznań funkcjonariuszy policji wynika, że obaj oskarżeni od początku zachowywali się agresywnie i używali wulgaryzmów wobec wykonujących czynności służbowe pokrzywdzonych.
Brak jest również podstaw do zaaprobowania twierdzeń obrońcy oskarżonegoW. Z., iż Sąd Rejonowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu, że oskarżony kierował się zamiarem naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariuszy policji poprzez popychanie rękami i szarpanie za mundur, gdy w ocenie oskarżonego jego zachowanie było usprawiedliwione koniecznością intuicyjnej obrony przed nadużytymi środkami przymusu. Z zeznań funkcjonariuszy policji wynika bowiem, że tzw. dźwignia i chwyty obezwładniające zostały zastosowane wobecW. Z.po tym, jak oskarżony popchnąłA. M.i szarpnął za mundurB. A.orazK. Z.. W czasie wykonywania tych czynności oskarżony cały czas odpychał i szarpał za mundur policjantów. W takiej sytuacji nie może być mowy o obronie koniecznej, nie doszło tutaj do nadużycia środków przymusu.
W tym miejscu należy się odnieść do zarzutu wskazanego przez oskarżonegoJ. Z., który podniósł, że nie mógł pokierować swoim postępowaniem i że zastosowanie maart. 25 kk. Po pierwsze –J. Z.został poddany badaniu psychiatryczno-psychologicznemu, na podstawie którego bieli psychiatrzy oraz psycholog zgodnie orzekli, że nie zachodzą warunki ani zniesionej, ani też ograniczonej poczytalności. Żadna ze stron opinii tej nie kwestionowała i Sąd I instancji słusznie przyjął, że nie zachodzą warunki zart. 31 § 1 i 2 kk. Po wtóre – jeżeli oskarżony wywodzi niemożność kierowania swoim czynem jedynie z faktu, że został obezwładniony, a zastosowane środki były nadmierne i dlatego doszło do obrony koniecznej, to takie wnioskowanie jest absolutnie sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, przeczy też zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Z zeznań funkcjonariuszy policji wynika, że w czasie, gdy obezwładnialiW. Z.,J. Z.szarpał za kurtkęA. S., naderwał rękaw kurtki i rozerwał mu pagon. Wykrzykiwał przy tym słowa wulgarne, po czym popchnąłA. S.iP. S.. Z uwagi na takie zachowanie również wobec tego oskarżonego zastosowano dźwignię i chwyty obezwładniające. W czasie tych czynnościJ. Z.szarpał się, nadto podrapałA. S.w okolice czoła i szyi.
Nietrafny jest również zarzut obrońcy oskarżonegoW. Z.wskazujący na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że Sąd I instancji uznał, iż niewątpliwieW. Z.prowadził samochód w czasie zatrzymania do kontroli, a to wbrew zeznaniom świadków - funkcjonariuszy przeprowadzających kontrolę, którzy wątpliwościami co do tożsamości osoby kierującej uzasadniali fakt zatrzymania i doprowadzenia na komendę policji również oskarżonegoJ. Z.. Otóż żaden ze świadków interweniujących w związku z przeprowadzeniem kontroli pojazdu markiD. (...)onr rej. (...)i podejrzeniem, że kieruje nim osoba nietrzeźwa, nie miał wątpliwości, że kierowcą byłW. Z.. Postawa oskarżonych zadecydowała o tym, że obaj zostali przewiezieniu na komendę policji, gdzie zostali poddani badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, a odnośnieJ. Z.dodatkowo badaniu krwi. Nie doszło tutaj do zatrzymania żadnego z oskarżonych, zostali oni doprowadzeni w celu wykonania badania stanu ich trzeźwości. Jak zeznał świadekA. M.(k. 304)„My widzieliśmy, że kierowałW. Z., który powiedział, że bez brata nigdzie nie jedzie.J.też tak mówił i że sam pójdzie do radiowozu i będzie bronił brata, bo inaczej brata pobijemy , bo on zna policję”. DoprowadzenieJ. Z.na komendę nie wynikało zatem z wątpliwości odnośnie tego, kto kierowała pojazdem, a spowodowane było wyżej opisanym zachowaniem oskarżonych.
Sądmeritimiał pełne prawo w ramach swoich kompetencji wynikających zart. 7 kpkdać wiarę zeznaniom przesłuchanych funkcjonariuszy policji. Sąd Rejonowy swoją decyzję wystarczająco przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, a uzasadnienie to nie jest dotknięte błędem logicznym. Konkludując, Sąd Okręgowy nie znalazł jakichkolwiek podstaw do uznania, by wskazany stan faktyczny został ustalony przez Sąd Rejonowy w wyniku dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów. Wyrok został oparty na całokształcie okoliczności
ujawnionych w toku rozprawy głównej, co czyni zadość wymogom określonym wart. 410 kpk.
Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również naruszeniaart. 5 § 2 kpk. Wątpliwości bowiem nie miał Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny sprawy, a tylko wtedy można by zastosować regułęin dubio pro reo.
Uzasadnienie Sądu Rejonowego odpowiada dyrektywom wymienionym wart. 424 § 2 kpk. Pisemne motywy wyroku sporządzone przez Sąd Rejonowy w zupełności umożliwiają przeprowadzenie kontroli merytorycznej wydanego orzeczenia.
Odnosząc się do orzeczonych kar należy przyjąć, że wymierzone zostały one po rozważeniu przez Sąd I instancji szeregu okoliczności mających wpływ na ich wymiar i nie można ich uznać za rażąco surowe, dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany czy też uchylenia zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji wziął pod uwagę okoliczności łagodzące oraz obciążające i należycie je uwzględnił przy wymiarze kary, podkreślił w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, że na wymiar kary miał wpływ stopień zawinienia sprawców i społeczna szkodliwość przypisanych im czynów. Słusznie przyjął Sąd Rejonowy, że kary: 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 178 § 1 kki 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 222 § 1 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, w konsekwencji kara łączna 1 roku pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonegoW. Z.oraz kara 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonegoJ. Z.są karami adekwatnymi do wagi popełnionych czynów i stopnia zawinienia, spełniającymi swe cele w zakresie prewencji ogólnej oraz szczególnej, a zatem sprawiedliwymi.
Należycie uzasadnił również Sądmeritiw odniesieniu do oskarżonegoW. Z.orzeczenie w zakresie środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w rozmiarze 1 roku (art. 42 § 2 kk), świadczenia pieniężnego w kwocie 300 zł (art. 49 § 2 kk) oraz kary grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 10 zł każda (art. 71 § 1 kk), nadto celowość zobowiązania tego oskarżonego do przeproszenia pokrzywdzonych (art. 72 § 2 kk). Sąd Rejonowy uznał, że odnośnieW. Z.nie jest konieczne bezwzględne wykonanie kary pozbawienia wolności, bowiem jej cele osiągnie sam fakt skazania oraz poddanie sprawcy próbie na okres 3 lat wraz z nałożonymi dodatkowymi obowiązkami (środki karne, obowiązek przeproszenia pokrzywdzonych, grzywna).
Prawidłowo także Sąd Rejonowy uzasadnił, dlaczego orzekł środek karny podania wyroku do publicznej wiadomości. W tym kontekście orzeczone kary są karami sprawiedliwymi, które winny stanowić dla oskarżonych dostateczną dolegliwość i wdrożyć ich w przyszłości do przestrzegania porządku prawnego.
Zdaniem Sądu Okręgowego w szczególności kara wymierzona oskarżonemuJ. Z.przez Sąd Rejonowy nie nosi cech rażącej niewspółmierności, jak to zarzucił jego obrońca. Kara ta odpowiada stopniowi winy, jak i społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił. Sąd Rejonowy słusznie przyjął na niekorzyść oskarżonego jego naganny tryb życia, nieprzestrzeganie zasad współżycia społecznego, popadanie w kolizje z prawem.J. Z.popełnił przypisany mu czyn w warunkach powrotu do przestępstwa w rozumieniuart. 64 § 1 kk, co znalazło wyraz w braku przesłanek do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Jednocześnie Sąd Rejonowy, mimo możliwości, nie zaostrzył kary, a orzekł taką, jaką za taki sam czyn wymierzył oskarżonemuW. Z.. Zdaniem Sądu Okręgowego kara 10 miesięcy pozbawienia wolności jest karą sprawiedliwą. Słusznie przyjęto, że z uwagi na brak pozytywnej prognozy kryminologicznej na przyszłość oskarżonyJ. Z.nie może skorzystać z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania tej kary. Mając na uwadze sylwetkę oskarżonego, w tym w szczególności jego dotychczasową karalność (k. 621-622) i notoryczne popełnianie przestępstw, za nieuprawnione przyjąć należy twierdzenie obrońcy, iż dotychczasowy sposób życia oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste uzasadniają przypuszczenie, że niższy wymiar kary połączony z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczający do osiągnięcia celów kary wobecJ. Z..
Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za orzeczeniem wobec oskarżonegoW. Z.bezwzględnej kary pozbawienia wolności, o co wnosił on w swojej apelacji.
Wskazać również należy, że oskarżonyJ. Z.był prawidłowo reprezentowany przez wyznaczonego mu obrońcę z urzędu, nadto, iż z uwagi na prowadzenie rozprawy w trybie uproszczonym obecność oskarżyciela publicznego nie była obowiązkowa, a występowanie pokrzywdzonego w charakterze oskarżyciela posiłkowego jest jego uprawnieniem, a nie obowiązkiem.
Natomiast Sąd Rejonowy nieprawidłowo wskazał kwotę należną obrońcy oskarżonegoJ. Z.adw.P. P.. Słusznie wskazał skarżący, że w kwocie tej nie uwzględniono kosztów obrony z urzędu należnej obrońcy za postępowanie odwoławcze, w wyniku którego uchylono poprzedni wyrok Sądu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Z tych względów zmieniono wyrok w tym zakresie (pkt 11 zaskarżonego orzeczenia) i zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. P.kwotę 1.500,00 zł wraz z podatkiem VAT w kwocie 345,00 zł, łącznie kwotę 1.845,00 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuJ. Z..
W pozostałej części wyrok Sądu Rejonowego utrzymano w mocy uznając pozostałe rozstrzygnięcia za prawidłowe i znajdujące odzwierciedlenie w przepisach prawa tak materialnego, jak i procesowego.
Jednocześnie zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. P.oraz adw.J. W.kwotę po 516,60 złotych tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym, oskarżonych natomiast zwolniono z kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.