Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 175/15
Data wyroku: 2015-05-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Peteja-Żak, Grzegorz Kiepura, Marcin Mierz
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 224 § 2 kk

Sygnatura akt VI Ka 175/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia15 maja 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura (spr.)
Sędziowie SSO Marcin Mierz
SSR del. Małgorzata Peteja-Żak
Protokolant Aleksandra Studniarz
przy udziale Elżbiety Ziębińskiej
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 r.
sprawyD. G. (1)synaL.iA.,
ur. (...)wS.
oskarżonego zart. 224§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 8 października 2014 r. sygnatura akt IX K 1755/13
na mocyart. 437 kpkiart. 438 kpk
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.
VI Ka 175/15

UZASADNIENIE
D. G. (1)został oskarżony o to, że w dniu 28.05.2011 r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu zZ. K. (1), na terenie Komisariatu IV Policji, będąc w stanie nietrzeźwości, używając gróźb bezprawnych, zmuszał funkcjonariuszy Policji w osobach mł. asp.M. F. (1)i post.A. Z. (1)do zaniechania prawnej czynności służbowej, tj. o przestępstwo zart. 224 § 2 kk.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 8.10.2014 r. oskarżony został uniewinniony od zarzucanego mu czynu.
Apelację od tego wyroku wywiódł prokurator, który zaskarżył orzeczenie w całości na niekorzyść oskarżonego, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, poprzez błędne ustalenie, że zachowanie oskarżonego nie wypełniło znamion czynu opisanego w akcie oskarżenia, stanowiącego przestępstwo zart. 224 § 2 kk, podczas gdy prawidłowa ocena całości zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego.
W oparciu o podniesiony zarzut prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Apelacja okazała się zasadna o tyle, że w wyniku jej wniesienia zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd ten bowiem dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogącego mieć wpływ na jego treść, a polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.
Odpowiedzialności karnej zart. 224 § 2 kkpodlega ten, kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej.
D. G. (1)oskarżono o czyn zart. 224 § 2 kk, polegającego na tym, że działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, używając gróźb bezprawnych zmuszał funkcjonariuszy PolicjiA. Z. (1)iM. F. (1)do zaniechania prawnej czynności służbowej.
W pierwszej kolejności należało zatem ustalić, czyA. Z.iM. F.wykonywali „prawną czynność służbową” w rozumieniu tego przepisu. Z pisemnych motywów wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji miał co do tego wątpliwości, stwierdzając m.in., że „nie wiadomo jakie faktycznie wykonywali w tym momencie czynności służbowe” (str. 1 uzasadnienia), „Tak de facto nie wiadomo też, od jakich czynności mieliby odstąpić funkcjonariusze na skutek rzekomych gróźb bezprawnych…” (str. 9 uzasadnienia). Nie wiadomo zatem, czy sąd przyjął, że funkcjonariusze działali w ramach prawnej czynności służbowej, czy też podejmowali czynności bez podstawy prawnej. W istocie więc sąd nie ustalił podstawowego elementu stanu faktycznego determinującego odpowiedzialność zart. 224 § 2 kk.
W dalszej kolejności należało ustalić jakie słowa padły z ust oskarżonego i czy stanowiły one groźbę bezprawną, o której mowa wart. 115 § 12 kk. Dopiero po ewentualnym stwierdzeniu, że zwroty użyte przez oskarżonego stanowią groźbę bezprawną w rozumieniu powołanego przepisu, należałoby ustalić, w oparciu o okoliczności towarzyszące zdarzeniu, jaki był cel działania oskarżonego.
Sąd tymczasem dokonuje rozważań dotyczących zamiaru z jakim działał oskarżony, jedynie hipotetycznie zakładając, że zwroty mogące nosić znamiona groźby bezprawnej padły. „Poza tym zwrócić uwagę należy, że również wątpliwe jest też – jeśli teoretycznie nawet przyjąć, że padły takie słowa – że zamiarem osób wypowiadających te słowa jest to, aby adresaci odstąpili od czynności służbowej” (str. 9-10 uzasadnienia). Taki zabieg jest niedopuszczalny. Ustalenia jakie czyni sąd – również przy wykorzystaniu zasady określonej wart. 5 § 2 kpk– powinny być pewne i wolne od wątpliwości. Dopiero wówczas można bowiem dokonać prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe przepisy ustawy. W aktualnym stanie sprawy nie jest do końca jasne, czy sąd ustalił, że słowa „zniszczymy was w prokuraturze”, „wylecicie z roboty”, „będziecie tego żałować” w ogóle nie padły w trakcie zdarzenia, czy też, że nie wypowiedział ich oskarżony.
Sąd stwierdza w uzasadnieniu, że nie sposób jest ustalić jakich słów użył oskarżonyD. G.w trakcie zajścia, z uwagi na małą precyzję i ogólnikowość zeznańA. Z.iM. F.. Tymczasem zeznania tych świadków złożone w postępowaniu przygotowawczym, aczkolwiek nie obszerne, są jednak stanowcze i konkretne. Wynika z nich jasno, że zarównoZ. K. (2)(obecnieK.), jak iD. G.używali słów „zniszczymy was w prokuraturze”, „wylecicie z roboty” i „będziecie tego żałować” (k. 15-16, 29-30). Ich relacja znajduje pełne potwierdzenie w notatniku służbowymM. F.(k. 229). Pisze sąd w uzasadnieniu, iż trudno sobie wyobrazić, aby oboje zatrzymani w jednym czasie tak wołali do funkcjonariuszy albo jedno z nich powtarzało powyższe sformułowania zaraz po drugim. Ocena sądu jest sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania. Z faktu, że jedna z osób zatrzymanych użyła określonego zwrotu, nie sposób wyprowadzać wniosku, że identycznego zwrotu nie mogła użyć druga osoba. Przypomnieć należy, że oskarżonyD. G.w toku całego procesu nie kwestionował, że wypowiedział słowa, o których zeznawali funkcjonariusze Policji. Znamienne przy tym jest, że zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i na rozprawie oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a nawet wyraził gotowość do dobrowolnego poddania się karze (k. 18-20, 116-118, 374).
Podsumowując, stwierdzić należy, że sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia, a dokonana ocena przeprowadzonych dowodów budzi zastrzeżenia z punktu widzenia kryteriów określonych wart. 7 kpk, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Ponownie rozpoznając sprawę sąd rejonowy przeprowadzi postępowanie dowodowe w pełnym zakresie, a następnie dokona rzeczowej i wnikliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, uwzględniającej zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. W szczególności sąd ustali: czy funkcjonariusze PolicjiA. Z.iM. F.w czasie zdarzenia wykonywali prawną czynność służbową, o której mowa wart. 224 § 2 kk, jakie słowa wypowiedział oskarżony wobec funkcjonariuszy w trakcie pobytu na komisariacie, czy zwroty użyte przez oskarżonego stanowiły groźbę bezprawną w rozumieniuart. 115 § 12 kki wreszcie jaki był cel działania oskarżonego. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego sąd będzie miał w polu widzenia całokształt zdarzenia, a zatem również okoliczności w jakich doszło do zatrzymania oskarżonego bezpośrednio po dokonaniu przestępstwa zniszczenia mienia i zachowania oskarżonego w czasie transportowania na komisariat Policji, a także fakt głębokiego upojenia alkoholowego w jakim znajdował się oskarżony.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.