Sąd Okręgowy w Kaliszu
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II Ca 302/15
Data wyroku: 2015-07-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Mokras
Podstawa prawna: art. 505^12^§1 k.p.c.

Sygn. akt II Ca 302/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
K., dnia 13 lipca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Barbara Mokras

po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. w Kaliszu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...)z siedzibą wK.
przeciwkoS. Ś.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Kępnie VI Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą wO.
z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt VI C 130/14 upr.
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi RejonowemuwO.do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego.
Sygn. akt II Ca 302/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r. Sąd Rejonowy w Kępnie VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą wO.oddalił powództwo(...)(...)z siedzibąwK.przeciwkoS. Ś.o zapłatę.
W uzasadnieniu wskazano, iż z uwagi na fakt, że dwie przedłożone przez powoda kserokopie umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz wydruki komputerowe zatytułowane „nota obciążeniowa” nie są dokumentami Sąd Rejonowy przyjął, iż powódnie udowodnił istnienia pierwotnego zobowiązania pozwanego. Sąd I instancji przyjął także, iż powód nie udowodnił wysokości przysługującego mu roszczenia, gdyż z dokumentów przedstawionych przez powoda nie sposób zweryfikować prawidłowości naliczenia opłaty specjalnej. W ocenie Sądu Rejonowego wątpliwości budzi również czy przedmiotem przelewu na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 28 marca 2013 r. było całe zobowiązanie dochodzone od pozwanego.
Apelację od powyższego orzeczenia wniósł powód.
W odpowiedzi na apelację kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniosła o oddalenie apelacji i przyznanie kosztów postępowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja zasługuje na uwzględnienie.
Analizując zarzuty apelacji, motywy rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego oraz materiał zebrany w aktach niniejszej sprawy wskazać należy, iż w ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji nie rozpoznał istoty niniejszej sprawy.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zbyt daleko posuniętym formalizmem jest przyjęcie, iż powód wprawdzie złożył wniosek w trybieart. 248 § 1 k.p.c.jednaknie wskazał konkretnych dokumentów znajdujących się w posiadaniu pierwotnego wierzyciela, które miałyby stanowić dowód w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że szczegółowa analiza pozwu złożonego na urzędowym formularzu (k. 14 – 18) nie pozostawia wątpliwości, iż powód wypełnił warunki określone wart. 248 § 1 k.p.c.W rubryce oznaczonej numerem 8 powód wskazał, iż wnosi o udzielenie informacji, czy wierzytelność przysługująca przeciwko pozwanemu ujęta została w wyciągu z wierzytelnościi o przedłożenie wyciągu z listy wierzytelności objętych umową cesji dnia 28 marca 2013 r. oraz o udzielenie informacji na temat stanu zadłużenia pozwanego na dzień zawarcia umowy cesji. Sąd Rejonowy poprzestając na wspomnianych wnioskach sformułowanych w rubryce oznaczonej nr 8 formularza (k. 15) zupełnie pominął ich uzasadnienie i sprecyzowaniew uzasadnieniu pozwu (k. 17). W konsekwencji nie sposób przyznać słuszność twierdzeniom Sądu I instancji, iż powód nie wskazał jakich konkretnie dokumentów domaga się przedstawienia przez wierzyciela pierwotnego. W ocenie Sądu Okręgowego dokumentyte zostały w sposób jasny i nie budzący wątpliwości wymienione. Określono również jakie okoliczności, istotne dla wykazania istnienia przedmiotowego roszczenia, z nich wynikają.
Podkreślenia wymaga również pewnego rodzaju niekonsekwencja Sądu Rejonowego, który jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 12 marca 2015 r. (k. 82 – 82v) postanowieniem dopuścił dowód z wezwania (k. 19-20), umów (k. 33 – 37, 38 i 44), regulaminu (k. 39-43) i noty obciążeniowej (k. 46 – 48). W uzasadnieniu wyroku SądI instancji wskazał jednak, że kserokopia i wydruk komputerowy nie są dokumentami, dlategonie można przeprowadzać z nich dowodu. Na tej podstawie przyjął również, że powódnie udowodnił istnienia zobowiązania pierwotnego. W obliczu złożenia przez powoda jużw pozwie wniosku o przeprowadzenie dowodu z oryginałów umów łączących pozwanegoz pierwotnym wierzycielem w trybieart. 248 § 1 k.p.c., w których posiadaniu pozostajeP4 Sp. z o.o. i nie uwzględnieniu przez Sąd I instancji tego wniosku, rozważania w tym zakresie uznać należało za chybione.
Ubocznie zauważyć także trzeba, że zbyt daleko idącą wydaje się interpretacja obowiązujących przepisów, że samo stanowisko kuratora ustanowionego dla nieznanegoz miejsca pobytu pozwanego, który wniósł o oddalenie powództwa stanowi zarzut strony pozwanej w trybieart. 129 k.p.c.czy teżart. 253 k.p.c.Tym samym swoiste działanie sąduz urzędu i kwestionowanie przedstawionych przez powoda dowodów, a co za tym idzie odmowa przyznania mocy dowodowej kserokopiom umów łączących pozwanegoz wierzycielem pierwotnym, w obliczu jednoczesnej odmowy uwzględnienia wnioskuna podstawieart. 248 § 1 k.p.c., nie mogło zostać uznane za właściwe.
Mając powyższe na uwadze uznać za słuszne należało zarzuty apelacji dotyczące naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.art. 232 k.p.c.,art. 248 k.p.c.,art. 129 § 1 k.p.c.
Z uwagi na fakt, że zgromadzone dowody nie dają wystarczających podstawdo zmiany wyroku zaskarżone orzeczenie podlegało uchyleniu a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania (art. 50512§ 1 k.p.c.), o czym orzeczono jak w sentencji.