Sąd Rejonowy w Gliwicach
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX K 1968/13
Data wyroku: 2015-03-20 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Woźniak
Słowa kluczowe: Stalking

Sygnatura akt IX K 1968/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 marca 2015 roku
Sąd Rejonowy w Gliwicach Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Agnieszka Woźniak
Protokolant Natalia Zelek
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 31 października, 23 grudnia 2014 roku, a nadto 24 lutego i 13 marca 2015 roku sprawy
J. S.
urodzonego (...)wP.synaS.iM.
oskarżonego o to, że:

I
w czasie od lipca 2013 roku do 04 września 2013 roku wC.poprzez uporczywe nękania swojej żonyA. S.polegające na natarczywym i uciążliwym telefonowaniu, nachodzeniu w miejscu zamieszkania wymienionej i jej pracy, wszczynanie awantur, wyzywanie słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne i obelżywe, szarpanie, grożenie pobiciem i pozbawieniem życia wzbudził w niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia i obawę spełnienia grożącej zapowiedzi oraz poprzez kontrolę ogólnodostępnych danych komputera pokrzywdzonej i zarzucanie jej obcowanie płciowe z innymi mężczyznami istotnie naruszył jej prywatność;

tj. o czyn zart. 190a § 1 kkiart. 190 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 k.k.

II
w dniu 04 września 2013 roku wC.poprzez złapanie za ręce i szarpanie w celu wyciągnięcia bez woliA. S., jej osoby, przez otwarte okno mieszczące się na parterze budynku w którym ona mieszka, dokonał uszkodzenia ciała wymienionej w postaci stłuczenia obu przedramion z podbiegnięciami krwawymi, które to obrażenia spowodowały naruszenie narządu ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonej na okres nie przekraczający siedem dni;

tj. o przestępstwo zart. 157 § 2 kk

o r z e k a

1
oskarżonegoJ. S.w miejsce czynu mu zarzuconego, a opisanego wyżej w punkcie I uznaje za winnego tego, że w okresie od nieustalonej dokładnie daty sierpnia 2013 roku do nieustalonej dokładnie daty września 2013 roku, nie później niż 23 września 2013 roku, uporczywie nękał swoją żonęA. S.poprzez przeglądanie danych jej komputera i aparatu fotograficznego, przeglądanie jej telefonu, nachodzenie jej w miejscu zamieszkania i w pracy, natarczywe i uciążliwe telefonowanie, dopytywanie się w miejscu pracy o jej postępowanie i znajomości, zarzucanie jej utrzymywania kontaktów intymnych, w tym z współpracownikami, kontaktowanie się z jej znajomymi, oczernianie jej, oblanie okna oranżadą, wyzywanie jej słowami wulgarnymi i obraźliwymi, a także groził jej pozbawieniem życia, pobiciem i podpaleniem domu, które to groźby wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przez co wzbudził u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszył jej prywatność, to jest występku zart. 190a § 1 kkiart. 190 § 1 kkw związku zart. 12 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kki za to na mocyart. 190a § 1 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 3 kkskazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
oskarżonego w miejsce czynu mu zarzuconego, a opisanego wyżej w punkcie II uznaje za winnego tego, że w dniu 4 września 2013 roku wC.poprzez złapanie i przytrzymywanie za przedramiona spowodował uA. S.naruszenie czynności narządów jej ciała trwające poniżej siedmiu dni w postaci stłuczenia obu przedramion z podbiegnięciami krwawymi, to jest występku zart. 157 § 2 kki za to na mocy powołanego przepisu skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

3
na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkłączy wyżej orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i orzeka wobec niego karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

4
na mocyart. 69 § 1 i 2 kkorazart. 70 § 1 punkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata;

5
na mocyart. 71 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

6
na mocyart. 72 § 1 punkt 2 kkzobowiązuje oskarżonego do przeproszenia pokrzywdzonejA. S.na piśmie w terminie 1 (jednego) miesiąca od prawomocności wyroku;

7
na mocyart. 73 § 1 kkoddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora;

8
na podstawieart. 627 kpkzasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejA. S.kwotę 612 (sześciuset dwunastu) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego;

9
na podstawieart. 627 kpkorazart. 2 ustęp 1 punkt 3 i 3 ustęp 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki w kwocie 169,90 zł. (stu sześćdziesięciu dziewięciu złotych dziewięćdziesięciu groszy) złotych oraz opłatę w wysokości 280 (dwustu osiemdziesięciu) złotych.

na oryginale właściwy podpis
za zgodność z oryginałem
Sygnatura akt IX K 1968/13

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 20 marca 2015 roku

w sprawie przeciwkoJ. S.
J. S.stanął pod zarzutem popełnienia dwóch przestępstw, a to:

-

zart. 190a § 1 kkiart. 190 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkpolegającego na tym, że w czasie od lipca 2013 roku do 04 września 2013 roku wC.poprzez uporczywe nękania swojej żonyA. S.polegające na natarczywym i uciążliwym telefonowaniu, nachodzeniu w miejscu zamieszkania wymienionej i jej pracy, wszczynanie awantur, wyzywanie słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne i obelżywe, szarpanie, grożenie pobiciem i pozbawieniem życia wzbudził w niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia i obawę spełnienia grożącej zapowiedzi oraz poprzez kontrolę ogólnodostępnych danych komputera pokrzywdzonej i zarzucanie jej obcowanie płciowe z innymi mężczyznami istotnie naruszył jej prywatność,

zart. 157 § 2 kkpolegającego na tym, że w dniu 04 września 2013 roku wC.poprzez złapanie za ręce i szarpanie w celu wyciągnięcia bez woliA. S., jej osoby, przez otwarte okno mieszczące się na parterze budynku w którym ona mieszka, dokonał uszkodzenia ciała wymienionej w postaci stłuczenia obu przedramion z podbiegnięciami krwawymi, które to obrażenia spowodowały naruszenie narządu ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonej na okres nie przekraczający siedem dni.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W 2011 roku była prowadzona sprawa o znęcanie sięJ. S.nad żonąA. S.. W lutym 2012 roku zapadł w tej sprawie wyrok skazujący. Od grudnia 2012 rokuJ. S.nie mieszkał zA. S.i dziećmi. Mieszkał wZ., od pewnego momentu z inną kobietą.A. S.nadał mieszkała wraz z dziećmi wC.. W okresie oddzielnego zamieszkiwania relacje międzyJ. S.iA. S.układały się poprawnie.A. S.pracowała i utrzymywała siebie, dzieci i dom.J. S.także łożył na utrzymanie rodziny. Małżonkowie mieli ze sobą kontakt zarówno telefoniczny, jak i osobisty, relacje były prawidłowe,J. S.odwiedzał dzieci po wcześniejszym zapowiedzeniu się.
Na początku lipca 2013 rokuJ. S.znajdował się wC.i widział, jakA. S.podwozi do domu inny mężczyzna. To spowodowało, że poczuł się zazdrosny i podjął działania, by przekonaćA. S., aby wraz z nim podjęła próbę ratowania małżeństwa. Zabiegi te doprowadziły do tego, że w dniu 4 sierpnia 2013 roku doszło wC.do spotkaniaA. S.,J. S.oraz kobiety, z którą wówczas był związany.A. S.zaprosiła swojego męża i jego kobietę na obiad, by omówić dalsze losy rodziny.J. S.zdecydował, że chciałby wrócić do żony i wobec tego 6 sierpnia 2013 roku zamieszkał ponownie wC., a kobieta, z którą był związany w czasie oddzielnego zamieszkiwania z żoną, wyjechała doK..
Do tego czasuJ. S.nie nękał żony ani telefonami, ani w inny sposób. Wprawdzie małżonkowie często się kontaktowali, ale nie miało to charakteru nękania.J. S.telefonował do żony dość często, ale w celu skłonienia jej do próby ratowania rodziny. Małżonkowie telefonowali do siebie także w sprawach rodzinnych. Połączenia między nimi odnotowano w dniach: 2 lipca (w obie strony), 3 lipca (w obie strony), 7 lipca (A. S.do męża), 8 lipca (J. S.do żony), 11 lipca (w obie strony), 12 lipca (w obie strony), 13 lipca (J. S.do żony), 19 lipca (A. S.do męża), 20 lipca (sms-y w obie strony), 23 lipca (J. S.do żony 3 razy), 24 lipca (J. S.do żony), 25 lipca (wymiana sms i telefonów), 26 lipca (J. S.do żony 2 razy), 27 lipca (J. S.do żony 3 razy), 28 lipca (J. S.do żony 5 razy), 29 lipca (A. S.do męża, wymiana sms-ów), 31 lipca (J. S.do żony 3 razy), 1 sierpnia 2013 roku (A. S.do męża), 2 sierpnia (telefony w obie strony), 3 sierpnia (wymiana telefonów), 4 sierpnia 2013 roku (A. S.do męża kilka razy), 5 sierpnia (wymiana telefonów), 6 sierpnia (A. S.do męża 2 razy).
J. S.iA. S.mieszkali razem w okresie od 6 do 18 sierpnia 2013 roku. W czasie wspólnego zamieszkiwaniaA. S.pracowała, natomiastJ. S.nie pracował, przebywał między innymi w miejscu zamieszkania. Mieszkając na nowo w domu wC.J. S.zapoznał się z zeszytem wydatków swojej żonyA. S., z którego dowiedział się o zaciągniętych przez nią długach, co go zdenerwowało. Używając laptopaA. S.dowiedział się także, że żona korzystała z portali randkowych,G.–G., co również mu się nie spodobało. Między innymi na tym tleJ. S.urządzał żonie awantury, zarzucał jej kontakty intymne z innymi mężczyznami, oczerniał ją, wyzywał. Mieszkając z żonąJ. S.przejrzał komputer, aparat i telefonA. S.także w zakresie jej prywatnych spraw – znalazł zdjęcia z imprezy zakładowej, na którychA. S.była w towarzystwie mężczyzn, co stało się podstawą do zarzucania jej zdrady, przeglądał jej kontakty, sprawdzałG.–G.. Przeglądnąwszy telefon komórkowyA.spisał sobie numery do jej znajomych z pracy i następnie, po jakimś czasie, wydzwaniał do nich oczerniając żonę.
W tym czasie małżonkowie kontaktowali się telefonicznie w następujący sposób: 7 sierpnia (J. S.do żony 2 razy), 8 sierpnia (A. S.do męża 2 sms-y, 1 telefon), 9 sierpnia (A. S.do męża 4 razy,J. S.do żony 6 razy), 14 sierpnia (J. S.do żony 2 razy), 16 sierpnia (J. S.do żony 1 raz). Nie miało to charakteru nękania.
W dniu 18 sierpnia 2013 rokuA. S.myła samochód przed domem.J. S.przyszedł do niej, chciał ją przekonać, by spędzała z nim więcej czasu, starał się ją pocałować. W wyniku reakcjiA. S.doszło do zranieniaA. S.w nos zębamiJ. S.. Na tym tle doszło do awantury między małżonkami, oboje wchodzili i wychodzili z domu. Awantura skończyła się tym, żeA. S.zamknęła się w domu i nie chciała do niego wpuścićJ. S.. W międzyczasieJ. S.zabrał laptopaA. S.i kartę pamięci z aparatu fotograficznego. Następnie odjechał.
Wieczorem tego samego dniaJ. S.ponownie przyjechał doC.. Żona nie chciała go wpuścić, czekał na syna. Doszło do awantury między nim i jednym z synów, w wyniku którego to zdarzeniaJ. S.odniósł obrażenia.
W dniu 19 sierpnia 2013 rokuJ. S.przyszedł doA. S.do pracy z bukietem i z przeprosinami, któreA. S.przyjęła. Widziały to współpracowniczkiA. S.. Po południu tego samego dniaJ. S.przyjechał doC.i pokazałA. S.kartę informacyjną dotyczącą zdarzenia z poprzedniego dnia. Nie chciał jej oddać laptopa i karty pamięci,A. S.interweniowała u dzielnicowego.J. S.zgrał sobie zdjęciaA. S.z imprezy firmowej, na których jest z mężczyznami, a także wydrukował je.
Od 26 sierpnia 2013 rokuA. S.przebywała na urlopie wypoczynkowym z pracy. Wiedząc o tymJ. S.zadzwonił do jej współpracowniczek w pracy. Telefon odebrałaB. E., następnie przekazała słuchawkęA. G..J. S.pytał panie o kolegę z pracy, z którym na imprezie zakładowej bawiła sięA. S..A. G.podałaJ. S., że osoba ta ma na imięM., nie podała nazwiska. Tego samego dniaJ. S.przyjechał do miejsca pracyA. S., pokazywałB. E.iA. G.zdjęcie, na którychA. S.stoi przyM.i trzyma mu rękę na ramieniu oraz zdjęcie, na którym tańczyła z zastępcą kierownika. Twierdził, żeA. S.„się kurwi”, opisywał tych mężczyzn jaki „luji”, z którymi jak podejrzewałA. S.się spotyka.J. S.pytał takżeB. E.czy wie ile pokrzywdzona ma długu, mówił, że synT.nie chce z nim rozmawiać.B. E.powiedziała, że jej to nie interesuje. Po wizycie w pokojuA. S.J. S.krążył po budynku firmy, zapewne w poszukiwaniu dalszych informacji, względnie w poszukiwaniu osób ze zdjęć. Koleżanki z pracy zadzwoniły doA. S.z informacją, żeJ. S.przyszedł do firmy z wywołanymi zdjęciami z imprezy, na których była z kolegami z pracy i szukał ich, wypytywał je, chciał ustalić jak się nazywają. WtedyA. S.dowiedziała się, żeJ. S.przeglądnął zawartość jej komputera i karty pamięci aparatu i zgrał zdjęcia z imprezy integracyjnej z zakładu pracy.
W dniu 27 sierpnia 2013 rokuJ. S.oddał laptopa i kartę pamięciA. S., stało się to po interwencji dzielnicowego. Był wówczas w towarzystwie swojej matki. Doszło do awantury i wulgarnych wyzwisk ze stronyJ. S.. Najpewniej w reakcji na zachowanieJ. S., żona również go wyzywała podobnie jak było to w czasie wcześniejszych i późniejszych awantur.A. S.nie wychodziła wtedy z domu, była w oknie, kazała mężowi się wynosić i dała mu do zrozumienia, że nie chce mieć z nim nic więcej do czynienia.
J. S.ponownie przyjechał doA. S.w czwartek 29 sierpnia 2013 roku i chciał wejść do domu, miał klucz, ale na drzwiach był łańcuch, aA. S.nie otwierała mu w obawie przed nim. Ponownie ją zwyzywał i w akcie bezsilności, że go nie wpuszcza, oblał jej okno oranżadą. Zagroziła że zadzwoni na policję, wtedy odjechał.
W piątek 30 sierpnia 2013 rokuJ. S.nie był wC.. Przyjechał w sobotę, niedzielę i poniedziałek, to jest 31 sierpnia oraz 1 i 2 września 2013 roku.A. S.nie wychodziła z domu. WcześniejJ. S.powiedział jej, że jak wyjdzie, to ją zabije własnymi rękami, więc rozmawiała z nim przez okno. Doszło do kłótni i obrażenia.
W dniu 4 września 2013 rokuJ. S.ponownie przyjechał doC.. Zanim do tego doszło doA. S.dzwoniła siostraN. K. (1), gdyż wiedziała, żeA. S.jest na urlopie. Pytała co słychać,A. S.powiedziała, że wszystko w porządku.J. S.przyjechał około południa i zadzwonił do drzwi.A. S.nie otworzyła mu, wyjrzała przez okno na parterze.J. S.zaczął ją oskarżać, że ma kochanków, odbyło się to poprzez wulgarne wyrażenia. W pewnym momencieJ. S.złapałA. S.za ręce na wysokości przedramion i chciał ją wyciągnąć z domu.A. S.szarpała się i krzyczała „ratunku”. Zareagowała na to sąsiadkaM. Z., która udała się w jej kierunku. Zadzwoniła na policję, dzwonił takżeJ. S..M. Z.spytałaJ. S., czy z racji swojego zachowania jest osobą normalną, on już był wówczas w samochodzie i nic nie powiedział, pokazał jedynie na głowę. W czasie tego zdarzeniaM. Z.słyszała obelżywe słowa pochodzące od obojga małżonków.M. Z.już od pewnego czasu słyszała kłótnie między małżonkami, słyszała oba głosy, było to przed domem stron lub w pobliżu. Po wezwaniu policji przyjechali funkcjonariusze i pouczono pokrzywdzoną.A. S.zadzwoniła do siostryN. K. (1)kilka minut później po zdarzeniu i powiedziała, żeJ. S.próbował ją wyciągnąć przez okno, gdyż nie chciała go wpuścić do domu. Płacząc powiedziała, że wszczął awanturę i wyzywał ją.
Tego dniaA. S.zawiadomiła policję o nękaniu jej przez męża. Policja stwierdziła naocznie uA. S.zaczerwienienie na przedramieniu lewej ręki. Stało się to w chwili kiedy tego dnia składała zawiadomienie o przestępstwie. Z opinii biegłego wynika, że u pokrzywdzonej doszło do stłuczenia obu przedramion z podbiegnięciami krwawymi, co naruszyło czynności narządu ciała pokrzywdzonej na okres poniżej siedmiu dni.
A. S.w okresie sierpnia – września wspominałaA. G.o problemach z mężem, mówiła, że po jego wyprowadzce przychodzi do niej, wyzywa ją, nawet jak była na urlopie to próbował ją wyciągnąć przez okno.
Po pierwszej bytności w miejscu pracyA. S.,J. S.był tam jeszcze co najmniej dwa razy. Raz przyszedł do firmy, wyzywałA. S.od „kurew”, „zdzir”, sugerował utrzymywanie kontaktów intymnych z innymi osobami.A. S.wyszła z nim na zewnątrz pokoju, gdzie dalej toczyła się rozmowa.A. S.wróciła do pokoju wyraźnie zdenerwowana i niespokojna. Następnie tego samego dnia przyszedł ponownie i powiedziałA. S., by „wycofała zgłoszenie dotyczące znęcania się, bo jak nie to dopiero się dowie”. RazJ. S.przyszedł doN. K. (2), wywołał ją na korytarz i rzucił dowodem rejestracyjnym samochodu, powiedział, że ma go zabrać jako rekompensatę za dług jakiA. S.ma wobec niej.N. K. (2)powiedziała, żeby to załatwił z siostrą i nie nachodził jej w pracy.
W tym czasieJ. S.nękał żonę telefonami i wizytami, choć wiedział, że ona sobie tego nie życzy. Wydzwaniał na telefon komórkowy i stacjonarny w godzinach dziennych i wieczornych do 22.30. Telefony te, jak również wizyty wC.nie były związane z chęcią uzgodnienia wzajemnych spraw między małżonkami, a dotyczących dzieci, długów, alimentów.J. S.w ten sposób dokuczał żonie. Chciał uzyskać od niej wytłumaczenie dlaczego wyrzuciła go z domu i nie chce wpuścić, przyjąć ponownie. W tych rozmowach wyzywałA. S., zarzucał, że ma kochanków i że się źle prowadzi, że go zaradza, że prowadzi hulaszczy tryb życia, że jeździ po hotelach. Mówił, że ma się przestać „dziwczyć”.A. S.w nerwach także wyzywała męża.B. E.widziała, że jakJ. S.dzwonił doA. S., kiedy ta była w pracy, to się denerwowała, przejmowała. W ten sposób za pośrednictwem natarczywych i uciążliwych telefonówJ. S.nękał swoją żonę. Telefony miały miejsce w następujących dniach: 19 sierpnia (J. S.do żony jedna próba i jedno połączenie), 20 sierpnia (A. S.do męża 2 razy i 2 próby,J. S.do niej jeden raz), 21 sierpnia (A. S.do męża trzy razy), 22 sierpnia (wymiana telefonów), 23 sierpnia (A. S.do męża 2 razy), 25 sierpnia (A. S.do męża 2 razy i dwie próby,J. S.do żony 2 próby i 7 połączeń), 26 sierpnia (J. S.do żony 2 razy), 27 sierpnia (J. S.do żony 3 razy i 1 próba), 28 sierpnia (J. S.do zony 2 razy), 29 sierpnia (J. S.do żony 3 razy), 30 sierpnia (A. S.do męża 1 raz,J. S.do żony próba), 31 sierpnia (J. S.do żony 2 próby i 1 połączenie), 1 września (J. S.do żony 5 razy), 2 września (J. S.do żony 4 razy), 3 września (J. S.do żony 5 razy i 1 próba), 4 września (J. S.do żony 1 raz). W początkowym okresieA. S.telefonowała do męża, by ten oddał jej laptopa i kartę pamięci.
W dniu 12 września 2013 rokuJ. S.dostarczył doN. K. (1)do jej pracy kartkę z zapisem, że nie życzy sobie byA. S.wydzwaniała do niego.N. K. (1)dowiedziała się od siostry, że ta dzwoniła do męża dwukrotnie w sprawie alimentów na dzieci i odebrania rzeczy lub oddania klucza.N. K. (2)miała kontakt zA. S.27 września iA. S.mówiła jej, że od 23 września nie ma kontaktu z mężem i mąż jej już nie nęka.
W ten sposób w okresie od nieustalonej dokładnie daty sierpnia 2013 roku do nieustalonej dokładnie daty września 2013 roku, nie później niż 23 września 2013 rokuJ. S.uporczywie nękał swoją żonęA. S.poprzez przeglądanie danych jej komputera i aparatu fotograficznego (nieustalona data w czasie wspólnego zamieszkiwania), przeglądanie jej telefonu (nieustalona data w czasie wspólnego zamieszkiwania), nachodzenie jej w miejscu zamieszkania i w pracy (sierpień – wrzesień 2013 roku), natarczywe i uciążliwe telefonowanie (przełom sierpnia i września), dopytywanie się w miejscu pracy o jej postępowanie i znajomości (końcówka sierpnia i wrzesień), zarzucanie jej utrzymywania kontaktów intymnych, w tym z współpracownikami (w rozmowach prywatnych jak i wobec znajomych), kontaktowanie się z jej znajomymi (razJ. S.zaczepiał również koleżankęA. S.która chodzi na cmentarz w pobliżu jego miejsca zamieszkania), oczernianie jej (zdrady, niegodne zachowania), oblanie okna oranżadą, wyzywanie jej słowami wulgarnymi i obraźliwymi. W ten sposóbJ. S.wzbudził u żony uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszył jej prywatność. Oprócz tegoJ. S.w czasie awantur groził żonie pozbawieniem życia, pobiciem i podpaleniem domu.A. S.obawiała się tych gróźb, nie wychodziła z domu, kiedy mąż przyjeżdżał, nie otwierała mu drzwi i nie wpuszczała go do środka. Przez te zdarzeniaA. S.ma taki nawyk, że idąc do pracy, opuszczając ją, albo będąc wZ.rozgląda się czy gdzieś w pobliżu nie stoi auto męża, czy gdzieś na nią nie czeka. Obawiając się mężaA. S.sporządziła testament i złożyła go u siostryN. K. (1).
W tym czasie dzielnicowym wC.P. P..A. S.kontaktowała się z nim mówiąc, że dochodzi do konfliktów z mężem, który się wyprowadził, dość często przyjeżdża wywołując awantury z nią i synami, że jest w posiadaniu jej laptopa i nie chce oddać. Dzielnicowy pouczył pokrzywdzoną, skontaktował się zJ. S., który przyjechał na spotkanie z dzielnicowym. Powiedział, że toA. S.wywołuje awantury, a ponadto spotyka się z innymi mężczyznami, mimo że jest jego żoną, zaczął wyciągać zdjęcia, jednak funkcjonariusz powiedział, że nie jest zainteresowany relacjami jego żony z innymi mężczyznami, że laptopa ma oddać.P. P.udał się po jakimś czasie doA. S.. Powiedziała, że mąż mieszkał wZ.z inną kobietą, że przez okres letni na jego prośbę, pozwoliła mu się wprowadzić, dochodziło do awantur i kłótni, wyprowadził się.P. P.nie stwierdził podstaw do wprowadzenia procedury niebieskiej karty. Nie słyszał o groźbach, słyszał o poszarpaniu syna z ojcem, obrażeniach u ojca.
W latach 2013 i 2014 małżonków łączyły wspólne sprawy dotyczące alimentów, któreJ. S.płacił na synów, kredytu na auto, które to raty płaciłJ. S..
W dniu 3 października 2013 rokuJ. S.złożył pozew o rozdzielność majątkową. Sąd ustanowił rozdzielność majątkową między małżonkami od dnia 19 marca 2013 roku (IV RC 781/13). W dniu 18 listopada 2013 rokuJ. S.wystąpił z pozwem o rozwód przeciwkoA. S.z zaniechaniem orzekania o winie (I RC 64/14).A. S.wniosła jednak o rozwód z wyłącznej winy męża i zasądzenie alimentów na siebie i syna w łącznej wysokości 1500 złotych. Wyrokiem z dnia 19 maja 2014 roku zasądzono odJ. S.na rzeczA. S.alimenty w wysokości 1.500 złotych, przy czym w wyniku odwołania zmieniono tę kwotę na 1.000 złotych.J. S.zainicjował też postepowanie Ds 1762/13, w którym zawiadomił, że zona i syn mieli mu grozić w okresie od 12 sierpnia do 3 września 2013 roku. Postępowanie to umorzono.
Między stronami prowadzono postępowanie mediacyjne tak w sprawie karnej, jak i rozwodowej. Doszło do wypracowania ugody, z której pokrzywdzona się wycofała.
Na rozprawie oskarżony nie potrafił zapanować na swoimi emocjami, wychodził, kiedy słyszał stwierdzenia niezgodne z jego oczekiwaniami, w czasie swoich wypowiedzi napędzał się, zaczynał mówić coraz głośniej i coraz szybciej. W dniu jednej z rozprawJ. S.starał się zastraszyć świadkówA. S.mówiąc „wy się też jeszcze dowiecie”, mówił, że pozakłada im sprawy o fałszywe zeznania, że powiadomi męża jednego ze świadków o romansie w pracy, że pozwie je do sądu bo kłamią.
J. S.urodził się (...)wP.. Ma wykształcenie zawodowe, z zawodu jest technikiem górnikiem, przebywa na emeryturze, ma świadczenie w wysokości 4.070 złotych, nie ma innych dochodów, posiada samochód na kredyt, nie ma oszczędności, jest żonaty, ma dwoje dzieci w wieku 16 i 20 lat, na utrzymaniu ma dzieci. Był karany, nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.
Powyższy stan faktyczny ustalił sąd w oparciu o zeznania świadków:A. S.(k.1-3,36,208-211) – w części,B. E.(k.16-17,211-212),N. K. (1)(k.24-25,212-213),A. G.(k.30,212),P. P.(k.33-34,178-179),M. Z.(k.35,213-214),J. M.(k.77,180),J. K.(k.78-79,179-180), częściowo wyjaśnienia oskarżonego.
Sąd bazował również na następujących dowodach: karcie informacyjnej (k.6), opinii sądowo – lekarskiej (k.22), odręcznego zapisku (k.26), akcie oskarżenia (k.42-43), wyroku (k.44), danych o karalności (k.52-54,66-67,157-158), pozwie o rozwód (k.60), pozwie o ustanowienie rozdzielności majątkowej (k.61), dokumentacji medycznej (k.62-63), wykazie połączeń (k.69-71,73-74,80-103), sprawozdaniu z postępowania mediacyjnego (k.146), dokumentach z akt I RC 64/14 (k.230-261), dokumentach z akt IV RC 639/13 (k.275-), dokumentach z akt IV RC 781/13, dokumentach z akt Ds 1762/13.
OskarżonyJ. S.nie przyznał się do winy i składał wyjaśnienia.
W postępowaniu przygotowawczym w dniu 31 października 2013 roku oskarżony nie przyznał się do winy i wyjaśnił, że: w okolicy sierpnia został poinformowany przez małżonkę, że jej długi na dzień dzisiejszy łącznie wynoszą około 65 tysięcy złotych; od około 4 sierpnia 2013 roku do 18 sierpnia 2013 roku mieszkał wC.na(...); poza tym okresem przebywał w mieszkaniu wZ.; w okresie kiedy mieszkał wC.dowiedział się o długach żony; nie nękał jej, tylko zadawał jej pytania odnośnie tych długów; do dnia dzisiejszego nie wie kto jej pożyczył pieniądze w kwocie 10.000złotych na zakup samochodu który użytkuje; w tym czasie miał dostęp do zeszytuA.w którym zapisuje wydatki, widziała jak wydatkowała ponad dochód, stwierdził, ze lubi wydawać pieniądze i musi je od kogoś pożyczać; zauważył na komputerzeA.że ta odwiedza portale randkowe, powiedział, że będą mieszkać wspólnie pod warunkiem, że przestanie to robić, mógł wobec żony użyć słów wulgarnych lub obraźliwych jednak miało to związek z odwiedzaniem tych portali, zauważył w aparacie fotograficznym zdjęcia z zakładowej imprezy z 8 września 2013 roku, na którym było widać, że bawi się wesoło z jakimś mężczyzną który pracuje w tym samym zakładzie, dwuznaczne, podjął decyzję że wprowadzi się do domu, by mieć kontrolę nad dziećmi widząc ich zachowanie, nie nękał żony, chciał się dowiedzieć od kogo pożyczała pieniądze na wydatki, żona dawała mu powody by ją podejrzewać o kontakty z innymi osobami,
W postępowaniu przygotowawczym w dniu 28 listopada 2013 roku oskarżony wyjaśnił, że: w dniu 4 września udał się doC.by wyjaśnić z małżonką dręczące go informacje; chodziło o bezpieczeństwo jego dzieci oraz w celu wyrejestrowania ich wspólnego pojazdu, który stoi na posesji wC., kiedy tam się udał nie został wpuszczony do domu; rozmowa z żoną przebiegała w ten sposób, że stał pod oknem kuchni, a żona była w otwartym oknie; w związku z tym że małżonka nie chciała rozmawiać i usłyszała, że złoży w tej sprawie pozew do sądu o rozdzielność majątkową i rozwód dziwnie się zachowywała i wpadła w furię, chciała go uderzyć, wtedy złapał ją za nadgarstek prawej lub lewej, chociaż chyba lewej dłoni, wtedy ona uderzyła go oknem wyrywając swoją rękę i krzycząc ratunku, doszedł do wniosku że nie ma sensu i wsiadł do samochodu próbując odjechać, drogę zastawiła mu sąsiadka, która trzymała w ręku jakieś drewno, pokazał jej wskazując na żonę że ma coś z głową, po drodze wykonał telefon i udał się do I komisariatu wZ.gdzie uzyskał informację, że zdarzenie należy zgłaszać doKPK..
Na rozprawie w dniu 31 października 2014 roku (k.175-177) oskarżony nie przyznał się do winy i wyjaśnił, że: to jest jakieś nieporozumienie, że nękał żonę i że się awanturował; w tym okresie dość często miał kontakt telefoniczny z żoną, był kilka razy u niej w pracy i w mieszkaniu; wiadomo mieszkały tam ich wspólne dzieci; młodszy syn zmieniał wtedy gimnazjum na szkołę średnią; starszy miał problemy z nauką, musiał zaliczać przedmioty, chyba chemię i matematykę; dawał pieniądze na korepetycje; były różne sprawy rodzinne, alimenty, wyjazdy na zawody sportowe syna, które sponsorował, nalewał benzynę; była masa spraw o których żona nie chciała mówić np. sprawa zasłabnięcia syna w czasie biegu; wtedy zadzwonił na policję, przyjechało pogotowie i syn był hospitalizowany, potem żona miała pretensje, że to wstyd, tzw. siara; jeśli chodzi o 4 września 2013 roku to był na terenieC.pod wskazanym adresem; chciał uzyskać zgodę żony na wyrejestrowanie i zezłomowanie spalonego samochodu; żona nie miała czasu tego napisać, powiedział że zakłada sprawę o rozdzielność majątkową; żona narobiła długów na 65.000 złotych i nie chciała wytłumaczyć z jakiego powodu; powiedział, że zakłada sprawę o rozwód; żona wtedy dostała furii, chciała go uderzyć, on ją przytrzymał ze rękę; miał pozdzieraną skórę na nadgarstkach; żona zaczęła wołać ratunku i przybiegła sąsiadka; wtedy odjeżdżał i wtedy pokazał, że żona ma coś z głową i odjechał; jeśli chodzi o nachodzenie w pracy, to raz tam przyszedł i dał żonie 19 róż, dziękując jej za 19 lat zmarnowanego małżeństwa; dwukrotnie chciał pożyczyć samochód, na który podpisał kredyt; żona dała mu dokumenty, a jak chciał jej oddać to nie chciała się z nim spotkać; próbował oddać je przez siostrę, ale ona powiedziała, że to nie jest jej sprawa; raz uniósł się w pokoju pokrzywdzonej, może padło wulgarne słowo pod jej adresem; jak wychodził to żona uderzyła go w tył głowy; nie wie czy koleżanki żony to widziały; żona powiedziała strażnikowi żeby go nie wpuszczał na teren zakładu; wtedy zadzwonił na policję gdyż jest to zakład państwowy i nie musi tam chodzić w celu odwiedzenia żony; jeśli chodzi o pomawianie o kontakty seksualne, to w maju 2013 roku żona mu powiedziała, że będzie ostatnią osobą, która się dowie o jej celibacie; powiedziała, że ma przyjaciela, który proponuje jej wyjazd za granicę; zapytał o dzieci, powiedziała, że są dorosłe, powiedziała też, że z tego przyjaciela nigdy też nie zrezygnuje; była taka sytuacja w domu, że młodszy syn wziął na starszego nóż, rozdzielił ich, młodszy syn wyszedł, mówił, że z nim porozmawia; zamieszkał tam ponownie na 12 dni; żona powiedziała, że ma sprzątać i gotować, bo ona pracuje i dobrze zarabia; od 4 sierpnia 2013 roku do 18 sierpnia 2013 roku mieszkał w mieszkaniu żony; 18 sierpnia został wyrzucony; odnośnie tych zdjęć i danych komputerowych ogólnie dostępnych to ponieważ jest mężem to ma do nich prawo dostępu; to były normalne telefony; dzwonił zarówno on jak i żona; kiedy żona dzwoniła i nie odbierał to oddzwaniał; dotyczyło to np. spalonej przez farbowanie głowy syna; w okresie kiedy tam mieszkał telefonów do żony prawie nie było, potem dzwonił do żony żeby się dowiedzieć dlaczego go wyrzuciła i nie wpuszcza do domu; tych telefonów było w tym czasie około 60; nie wie ile było telefonów od żony; w sumie telefonów w okresie zarzutu było 60; nie zawsze udało mu się dodzwonić do żony; jeżeli nie odebrała to dzwonił ponownie za pół godziny; po 18 sierpnia były różne sytuacje i związane z tym telefony; raz mu się zepsuł akumulator; żona dzwoniła żeby oddał jej laptopa, a on powiedział, że zepsuł mu się samochód i żona mu wtedy przywiozła prostownik; telefony dotyczyły: wyjazdu syna doZ., były różne sprawy; żona dzwoniła jak twierdziła w ważnych sprawach rodziny, czyli po pieniądze i chciała żeby oddał jej klucz do domu; żona nie mówiła, że nie życzy sobie tych telefonów i kontaktu od niego; przed 4 sierpnia 2013 roku dzwonił w sprawie synów, zawsze musiał zadzwonić się zapytać czy może przyjechać w odwiedziny, czy ktoś będzie w domu; próbował wyjaśnić z żoną sprawę długów; dowiedział się z zeszytu, że żona miesiąc w miesiąc doładowuje komórkę jakiemuś obcemu facetowi; nie przyjeżdżał do żony niezapowiedziany albo w okresach niedogodnych dla żony; zawsze informował o przyjeździe albo małżonkę, albo starszego syna; żona nie sprzeciwiała się przyjazdom, nie wyrzucała go; w czasie tych wizyt naprawiał internet, pralkę, robił to co żona prosiła; jak zamieszkał u żony, to w zasadzie tylko z jego strony była próba naprawienia związku; myślał, że jak dzieci są pod opieką żony i pół roku nie mieszkał tam, to wszystko jest w porządku; okazało się, że są problemy w szkole; do 20 grudnia 2012 roku mieszkał wC.z rodziną, od 20 grudnia 2012 roku do 4 sierpnia 2013 roku mieszkał wZ.; tak, powrót do miejsca zamieszkania rodziny był spowodowany troską o bezpieczeństwo i dobro dzieci; jak się dowiedział o długu to chciał to wyjaśnić z małżonką i podjąć wspólne decyzje; 18 sierpnia 2013 roku żona myła samochód, była ładna pogoda, grała muzyka, chciał porozmawiać, nakłonić ją do tego żeby spędzała z nim czas; żona nigdy nie chciała spędzać z nim czasu, cały czas sprzątała, nie zajmowała się też dziećmi; chciał wtedy z nią zatańczyć, ale ona nie chciała, chciał ją pocałować, ale ona się wyrwała, coś ją tam zahaczył i coś jej się stało koło nosa; wyjechał z domu, bo był zły; wrócił około 23.00, żona powiedziała, że go nie wpuści; czekał na synaN., kiedy on przyjechał to doszło do prowokacji ze strony żony; mówiła że przyjechał zabrać samochód; syn zaczął go szarpać; został poturbowany; żona i syn starszy powiedzieli, że jak nie da spokoju żonie, to dostanie w „pierdol”; pojechał doZ., wcześniej dzwonił na policję; policja wysłała go na pogotowie, a potem naul. (...)na obdukcję; miał naruszony kręgosłup; od 1 lipca do 4 września oprócz tego incydentu 18 września nie było innych awantur; używali z żoną inwektyw pod swoim adresem; żona była bardzo wulgarna wobec niego; mówiła, że potrafi się tylko spuścić, że się do niczego nie nadaje, że jest gnojem, chamem, skurwysynem; nawet syn 18 sierpnia powiedział do niego, że jest cwelem; w okresie objętym zarzutem nie wygrażał się żonie, nie obrażał jej w miejscach publicznych; być może w pracy powiedział jej, że ma się przestać „dziwczyć”, ale było to w okolicznościach prywatnych, w cztery oczy; nie grzebał w prywatnych rzeczach żony; dotykał w domu rzeczy domowych, komputera – nie miał swojego, więc korzystał z jej komputera; były tam ogólnie dostępne dane; przez historię komputera ustalił, że żona się loguje na portalach randkowych, że przedstawia się jako menager sprzedaży, hetero, singielka i poszukuje mężczyzn w wieku około 40 lat; wyjaśniał tą sprawę z żoną; został jak zwykle okłamany; żona powiedziała, że zalogowała się tam w czerwcu, a komputer pokazał, że po jego wyprowadzce 20 grudnia; 4 września 2013 roku nie używał wobec żony przemocy, bronił się; nie szarpał żony; z tego co pamięta, to żona miała w ręku komórkę, nie starał się żony wyciągnąć przez okno; nie wie skąd u żony są podbiegnięcia krwawe; wie, że jej nie było w domu przez 6-7 godzin po tym zdarzeniu; 3 września 2013 roku złożył zawiadomienie o przestępstwie – że żona i syn wygrażają mu jak nie da im spokoju, został przesłuchany ale sprawa została umorzona; żona nagminnie go prowokowała, były próby eskalacji zachowań, żona jak wypił piwo to pytała ile ma jeszcze butelek, szydziła z niego, ośmieszała go przy dzieciach, mówiła że jest nieudacznikiem, gnojem, alkoholikiem, że pieniądze które zarabia w kopalni jej śmierdzą i że był karany i w związku z tym nie ma żadnych praw; żona groziła mu zarządzeniem wykonania kary, szantażowała go; w listopadzie 2012 roku chciał złożyć zawiadomienie o przestępstwie, ale żona mówiła, że ją popamięta; 2 grudnia 2012 roku wezwał policję, ale był po dwóch piwach; policjant mówił, że ma niebieską kartę i że jest w stanie alkoholowym; w grudniu 2012 roku zażył garść tabletek na oczach żony, a ona następnego dnia przyszła i powiedziała, że chciała zobaczyć czy już zdechł – liczyła na odszkodowanie z kopalni.

Sąd zważył co następuje:
Wyjaśnienia oskarżonego odnośnie meritum sprawy zasługiwały na wiarę jedynie w niewielkiej części, albowiem wyjaśnienia te nie dość, że były nie do końca konsekwentne, to jawiły się jako wykrętne. W niektórych miejscach oskarżony przyznawał się do pewnych zachowań, nie widząc jednak ich naganności, a także starając się przekonać sąd, że działał w dobrej wierze. Za odmówieniem wiary oskarżonemu przemawiały m.in. zeznania pokrzywdzonej (w zakresie, w jakim sąd dał im wiarę), ale także zeznania współpracowniczek pokrzywdzonej, jej siostry, sąsiadkiM. Z.oraz policjantów. Nie można uwierzyć oskarżonemu, że do domu wC.wprowadził się jedynie po to, by mieć kontrolę nad dziećmi - z innych jego wypowiedzi wynika, że chodziło o odbudowanie związku z żoną. Jest to także przekonywające jeśli weźmie się pod uwagę moment początkowy, kiedy oskarżony zaczął zabiegać o powrót do żony, jego zazdrość o żonę, ale także intensywne zabiegi, by żona pozwoliła mu do siebie wrócić. Sąd nie uwierzył oskarżonemu, że w przypisanym mu okresie nękania, telefony do żony były „normalne” i dotyczyły spraw domowych. Oskarżony w innym miejscu przyznał, że dzwonił żeby się dowiedzieć dlaczego go wyrzuciła i nie wpuszcza do domu. Nie do końca zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy były wyjaśnienia oskarżonego, że w okresie wspólnego zamieszkiwania z żoną nie telefonował do niej – co innego wynika z informacji operatorów, jednak nie ma podstaw do przyjęcia nękania telefonami w tym czasie. Nie ma powodów, by nie wierzyć oskarżonemu, że telefonowała do niego także żona, ale były to sytuacje wyjątkowe, albo w okresie kiedy domagała się zwrotu zabranych jej rzeczy, co można zrozumieć. Nie ma podstaw do odmówienia wiary oskarżonemu, że pokrzywdzona nie mówiła mu, że nie życzy sobie tych telefonów i kontaktu od niego – w ocenie sądu nie musiała tego wprost mówić, wynikało to w sposób oczywisty z faktu ponownego rozstania się z oskarżonym, wyrzucenia go z mieszkania. Twierdzenia oskarżonego, że nie przyjeżdżał niezapowiedziany, albo w terminach niedogodnych dla niego są prawdziwe, ale li tylko w odniesieniu do wcześniejszego okresu, przed wspólnym zamieszkaniem. Wynika to także z wyjaśnień oskarżonego, z ich chronologii. Nie można było uwierzyć oskarżonemu, że w okresie od 1 lipca do 4 września 2013 roku, oprócz zdarzenia z dnia 18 września 2013 roku, nie było innych awantur. Z zeznań pokrzywdzonej wynika co innego, a jej zeznania znajdują potwierdzenie w zeznaniach współpracownic, ale także w zachowaniu oskarżonego na rozprawie – oskarżony nie kontroluje swoich emocji. Nie można było uwierzyć oskarżonemu także w to, że nie groził żonie, nie obrażał jej, nie grzebał w prywatnych rzeczach żony, gdyż nawet oskarżony przyznał, że laptop należało do żony i przeglądał jego dane, także te prywatne i wrażliwe (logowania na portalach randkowych, korespondencja przezG.–G., uzyskanie zdjęć żony z laptopa i karty pamięci aparatu fotograficznego, uzyskanie dostępu do kontaktów żony z telefonu, czemu oskarżony nie zaprzeczył).
Wyjaśnienia oskarżonego odnośnie zdarzeń z 4 września 2013 roku nie zasługiwały na wiarę. Przede wszystkim nie ma podstaw do przyjęcia, że obrażenia pokrzywdzonej nie powstały w związku z tym zdarzeniem, co sugerował oskarżony. Pokrzywdzona od razu dzwoniła na policję, następnie złożyła zawiadomienie o przestępstwie, a także udała się do lekarza, który stwierdził u niej obrażenia na przedramionach. Wprawdzie interweniujący funkcjonariusze nie widzieli u niej obrażeń, to jednak wskazać należy, że tego rodzaju obrażenia, pochodzące od silnego złapania za przedramiona mogą pojawić się z czasem. Wynika to właśnie z faktu, że nie było to naruszenie powłok skóry, lecz silne złapanie, które spowodowało naruszenie tkanek podskórnych. Konsekwencją tej okoliczności był fakt, że policjant przyjmujący zawiadomienie o przestępstwie widział zaczerwienienie na jednej tylko ręce, a już biegły stwierdził obrażenia obu przedramion. W ocenie sądu nie jest możliwe, by to pokrzywdzona rzuciła się na męża i go zaatakowała. Z relacji obu stron wynika, że pokrzywdzona w czasie zajścia znajdowała się w oknie, co oznacza, że zgodnie z tym, co zeznawała nie chciała wychodzić do oskarżonego, ani wpuszczać go do domu z obawy przed jego postępowaniem. Trudno uwierzyć, że mogła zaatakować męża narażając się na agresję z jego strony. Z drugiej strony przekonywające jest, że to oskarżony zezłoszczony postawą żony, wyprowadzony z równowagi, złapał ją i doprowadził do urazu. W ocenie sądu, wbrew twierdzeniom oskarżonego, nie chodziło mu wówczas o uzyskanie zgody żony na wyrejestrowanie i zezłomowanie spalonego samochodu, a także powodem awantury nie było to, że zapowiedział założenie sprawy o rozdzielność majątkową i rozwód. Przede wszystkim oskarżony nękał w tym czasie żonę, by ta wyjaśniła mu czemu go wyrzuciła, a także dlaczego nie chce go przyjąć z powrotem, być może liczył na to, że przekona ją do zmiany decyzji. Trudno uwierzyć, by wówczas zajmował się rozwiązywaniem konkretnych problemów rodzinnych.
Sąd nie uwierzył także oskarżonemu, że pokrzywdzona prowokowała go, nic nie wskazuje, że tak było. Pokrzywdzona zgodziła się przyjąć oskarżonego ponownie pod swój dach, nie miałaby interesu w tym, by go prowokować. Z drugiej strony, na rozprawie sąd miał okazję przekonać się, że oskarżonego może sprowokować niemal wszystko, że nie panuje on nad swoimi emocjami, aA. S.jest stonowana i opanowana.
Sąd częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, który przyznawał się do użycia wobec pokrzywdzonej słów obraźliwych, wizyt w pracy, telefonów do żony również w celu dowiedzenia się dlaczego wyrzuciła go z domu i nie wpuszcza do domu, do sprawdzenia historii działalności żony na komputerze, a także przeglądnięcia jej komputera i karty pamięci, nie kwestionował także zrobienia użytku ze znalezionych tam zdjęć.
Zgodzić się należało z oskarżonym, że miał prawo dowiedzieć się o długach zaciągniętych przez żonę, bowiem zobowiązania te powstały w trakcie trwania małżeństwa, bez jego wiedzy i zgody. Niedopuszczalne było jednak ingerowanie w prywatne sprawy małżonki, to jest przeglądanie zawartości jej komputera, używanego przez dłuższy czas przez nią, jej karty pamięci, jej telefonu. Nawet z wyjaśnień oskarżonego wynika, że nie robił tego w dobrej wierze, tylko żeby sprawdzić żonę i następnie jej dokuczyć. Fakt sprawdzania komputera, aparatu fotograficznego, czy innych urządzeń, z których korzystała pokrzywdzona wskazuje na działanie w złej wierze.
Nie było podstaw do obalenia wyjaśnień oskarżonego, że jego kontakty z żoną dotyczyły spraw rodzinnych, niemniej jednak oskarżony mówił o całym okresie zarzutu, natomiast sąd uznał, że w przypisanym okresie nękania telefonami (od końcówki sierpnia) kontakty te nie były związane z bieżącymi pilnymi sprawami łączącymi małżonków, lecz intencją oskarżonego było uprzykrzenie życia pokrzywdzonej, a przy okazji dowiedzenie się dlaczego wyrzuciła go z domu i nie chce z powrotem przyjąć.
Wyjaśnienia oskarżonego, że przyniósł żonie kwiaty do pracy zasługiwały na wiarę, gdyż znalazły potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonej, niemniej jednak to nie tę sytuację i nie tę bytność oskarżonego w miejscu pracy pokrzywdzonej należało uznać za nękanie. Nękaniem było zdarzenie po jej powrocie z pracy, ale także wizyta oskarżonego w firmie pod nieobecność pokrzywdzonej, która była na urlopie. Oskarżony twierdził, że w czasie jednej wizyty w pracy u żony, żona uderzyła go w tył głowy. Wydaje się to mało prawdopodobne biorąc pod uwagę, że pokrzywdzona bała się męża, a z zeznań jej współpracowniczek wynika, że po wizytach oskarżonego była wytrącona z równowagi.
Można było dać wiarę oskarżonemu, że pokrzywdzona również go wyzywała, wynika to tak z zeznańM. Z., jak i zeznań pokrzywdzonej, przy czym z pewnością nie pokrzywdzona inicjowała te wyzwiska i awantury, o czym była już mowa wyżej.
ZeznaniaA. S.zasługiwały na wiarę w części. Kiedy pokrzywdzona mówiła o szczegółach i konkretnych zdarzeniach była całkowicie wiarygodna, natomiast kiedy ogólnie oceniała sytuację między nią i mężem przesadzała, nie potrafiła jej obiektywnie ocenić. Sąd nie uwierzył świadkowi, że oskarżony nękał ją od początku lipca 2013 roku, uwierzył natomiast, że zachowania te nie skończyły się 4 września 2013 roku, lecz nieco później. Na podstawie zeznań pokrzywdzonej złożonych po zadaniu jej konkretnych pytań okazało się, że oskarżony nie nachodził żony w miejscu zamieszkania i nie wydzwaniał do niej uporczywie przed wspólnym zamieszkaniem. Choć wizyty i telefony miały miejsce, to dotyczyły spraw rodzinnych, a także wzajemnych relacji małżonków, co zaowocowało wspólnym zamieszkaniem. Nawet z zeznań pokrzywdzonej wynika, że wcześniej małżonkowie potrafili się bez żadnych przeszkód porozumieć, a pokrzywdzona nawet zaprosiła oskarżonego i jego partnerkę na rozmowę w dniu 4 sierpnia 2013 roku. Gdyby już wcześniej dochodziło do nękania, to pokrzywdzona nie zdecydowałaby się na wspólny obiad i wspólne zamieszkanie. Nie sposób uwierzyć, że oskarżony już wówczas nękał żonę, choć rzeczywiście podjął intensywne działania zmierzającego do tego, by małżonkowie do siebie wrócili, co też skutkowało wspólne zamieszkanie. Trudno także uwierzyć, że już wówczas zarzucał jej kochanków, skoro sam był związany z inną kobietą. Zachowania te mogły li tylko mieć na celu skłonienie żony do powrotu. Świadek zeznała także, że w czasie wspólnego zamieszkiwania „mąż praktycznie codziennie urządzał awantury, w trakcie których ją wyzywał, poniżał, wyzywał od kurw, szmat, mówił, że jest rżnięta przez innych facetów, groził, że ją zabije, pobije”. Budzi to wątpliwości sądu o tyle, że nie sposób uwierzyć, że działo się to od początku wspólnego zamieszkania. Na pewno do jakichś awantur doszło, gdyż oskarżony odkrył, że pokrzywdzona była zalogowana na portalach randkowych, zaciągała zobowiązania bez jego wiedzy i zgody. Do awantur tych dochodziło od nieustalonego dnia sierpnia 2013 roku, jednak nie od początku wspólnego zamieszkiwania. Zresztą pokrzywdzona nie wzywała policji, co świadczy także i o tym, że nie działo się nic szczególnie drastycznego. O dniu 18 sierpnia pokrzywdzona także mówiła niespójnie, raz stwierdziła, że to mąż wszczął awanturę, a tymczasem ten chciał z nią tańczyć i ją pocałować, a następnie zeznała, że „zaczęli się kłócić”. Nie było podstaw by nie wierzyć pokrzywdzonej, że mieszkając z nią oskarżony pod jej nieobecność przeglądnął jej komórkę i spisał sobie numery do kolegów i koleżanek z pracy i wydzwaniał do nich oczerniając ją. Nie ma też powodu do odmówienia wiary świadkowi, że w dniu 27 sierpnia doszło do awantury i wulgarnych wyzwisk ze strony oskarżonego, że wtedy kazała mu się wynosić i że od tego czasu zaczęło się nękanie telefonami. Zgadza się to z informacjami operatorów telefonicznych, a także faktem, że oskarżony nie panuje nad swoimi emocjami. Odnośnie zdarzenia z dnia 4 września 2013 roku nie było podstaw, by odmówić pokrzywdzonej wiary.
Zeznania świadka z rozprawy należało uznać w pewnych fragmentach za przesadzone – np. wówczas kiedy pokrzywdzona mówiła, że mąż „znęcał się fizycznie i psychicznie nad jej osobą”. Rację miała natomiast pokrzywdzona kiedy stwierdziła, że gdy zgodziła się na odbudowanie ich stosunków i mieszkali razem, to oskarżony wykorzystał to przeciwko niej. Nie było jednak tak, by „złamał hasła” - niczego takiego nie stwierdzono. Przesadzone były zeznania świadka, że nękanie nie zaczęło się w lipcu, a wcześniej, bowiem wcześniej świadek mówiła, że relacje sprzed lipca były całkowicie poprawne, a także, że nie skończyło się to we wrześniu – z zeznańN. K. (1)wynika, że we wrześniu pokrzywdzona powiedziała jej, że od 23 września ma spokój od męża. Nawet jeśli doszło następnie do wznowienia jakichś zachowań, to nie należało tego oceniać w kategoriach jednego czynu. Za przesadzone i nieobiektywne należało uznać stwierdzenie świadka, że przed wspólnym zamieszkaniem była nękana, bowiem świadek nieadekwatnie używała tego słowa – mówiła na przykład, że „nękał ją żeby mu pozwoliła wrócić”. Trudno doprawdy uwierzyć w wyzwiska i groźby sprzed wspólnego zamieszkania – wówczas pokrzywdzona w obawie przed mężem nie chciałby z nim mieć nic do czynienia, a tym bardziej nie byłoby mowy o wspólnym zamieszkaniu, mogło być natomiast nakłanianie jej, by ponownie się z nim związała.
Zeznania świadkaB. E.zasługiwały na wiarę, nie było podstaw do kwestionowania jej prawdomówności, czy też chociażby obiektywności i to pomimo tego, że oskarżony nieładnie i niestosownie miał się zachowywać wobec tego i innych świadków na korytarzu przed salą rozpraw. Świadek na rozprawie dodała pewne szczegóły do swoich wcześniejszych zeznań, ale mimo to relacja ta nie budziła zastrzeżeń i wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Jedna sytuacja, którą opisała świadek na rozprawie miała zresztą miejsce po złożeniu przez niej zeznań.
Zeznania świadkaA. G.zasługiwały na wiarę. Sąd nie znalazł powodów, by kwestionować ich wiarygodność, czy obiektywizm. Zeznania te poza tym zgodne były z zeznaniamiB. E., czy częściowoN. K. (1), czy też pokrzywdzonej. Nie było podstaw, by wierzyć świadkowi, podobnie jakB. E., że pokrzywdzona bała się oskarżonego, bała się wracać do domu.
ZeznaniaN. K. (1)zasługiwały na wiarę, przy czym wiedza świadka odnośnie relacji między małżonkami w okresie sprzed 4 września 2013 roku praktycznie była żadna, co wynika z zeznań świadka na rozprawie. Stąd też brak informacji u świadka na temat tego, co się działo w czasie od wspólnego zamieszkania do 4 września 2013 roku.
Nie było podstaw do kwestionowania zeznań świadkaM. Z.. ZeznanaP. P.zasługiwały w pełni na wiarę, przy czym te z rozprawy były częściowo wynikiem upływu czasu. ZeznaniaJ. K.orazJ. M.należało ocenić analogicznie.
Sąd dał wiarę zgromadzonym w sprawie dokumentom, albowiem żadna ze stron ich nie kwestionowała, a sąd nie znalazł do tego podstaw z urzędu.
Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, żeJ. S.:

-

w okresie od nieustalonej dokładnie daty sierpnia 2013 roku do nieustalonej dokładnie daty września 2013 roku, nie później niż 23 września 2013 roku, uporczywie nękał swoją żonęA. S.poprzez przeglądanie danych jej komputera i aparatu fotograficznego, przeglądanie jej telefonu, nachodzenie jej w miejscu zamieszkania i w pracy, natarczywe i uciążliwe telefonowanie, dopytywanie się w miejscu pracy o jej postępowanie i znajomości, zarzucanie jej utrzymywania kontaktów intymnych, w tym z współpracownikami, kontaktowanie się z jej znajomymi, oczernianie jej, oblanie okna oranżadą, wyzywanie jej słowami wulgarnymi i obraźliwymi, a także groził jej pozbawieniem życia, pobiciem i podpaleniem domu, które to groźby wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przez co wzbudził u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszył jej prywatność,

w dniu 4 września 2013 roku wC.poprzez złapanie i przytrzymywanie za przedramiona spowodował uA. S.naruszenie czynności narządów jej ciała trwające poniżej siedmiu dni w postaci stłuczenia obu przedramion z podbiegnięciami krwawymi.

Oskarżonemu zarzucono spowodowanie uszkodzenia ciała pokrzywdzonej w dniu 4 września 2013 roku. Czyn ten popełnia ten kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na czas nie przekraczający siedmiu dni. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że uA. S.doszło do naruszenia czynności narządów jej ciała w postaci stłuczenia obu przedramion z podbiegnięciami krwawymi. Stwierdzono to na podstawie opinii biegłego, a także zapisu w protokole przesłuchania pokrzywdzonej. Jak wskazano wyżej nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że obrażenia te powstały w innych okolicznościach, niż zeznawała to pokrzywdzona, że pochodziły od ręki oskarżonego. Kwalifikacja obrażeń, w świetle niekwestionowanej opinii sądowo – lekarskiej nie budziła wątpliwości. Na podstawie wyżej wskazanych dowodów, ocenionych jak w przedstawionych wywodach nie sposób było uznać, że to nie oskarżony spowodował obrażenia u pokrzywdzonej i że powstały one w innych okolicznościach.
Jeśli idzie o pierwszy zarzucony oskarżonemu czyn, to zakwalifikowano go zart. 190a § 1 kkiart. 190 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kk, a opisano jakby chodziło o znęcanie się zart. 207 kk. Jest to niekonsekwencja.
W pierwszej kolejności należało ocenić, czy dochodziło do gróźb karalnych ze strony oskarżonego.
Zgodnie zart. 190 § 1 kkwystępek popełnia ten kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. W niniejszej sprawie ustalono ponad wszelką wątpliwość, że oskarżony wypowiedział wobecA. S.co najmniej trzy stwierdzenia, które należało ocenić jako groźby. Były to stwierdzenia dotyczące pozbawienia życia, pobicia i podpalenia domu. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony groził pokrzywdzonej popełnieniem przestępstwa - pozbawieniem jej życia, co najmniej naruszeniem nietykalności cielesnej („pobicie”) oraz co najmniej zniszczeniem mienia przez spalenie.
W ocenie sądu groźby te były wypowiedziane na poważnie, albowiem trudno uwierzyć, że oskarżony mógł sobie w ten sposób żartować. Nic zresztą nie wskazywało na to, że nie mówi poważnie.
W ocenie sądu pokrzywdzonaA. S.przestraszyła się tych gróźb. Wynika to wprost ze stwierdzenia pokrzywdzonej. Stan jej obawy potwierdzają przesłuchani w sprawie świadkowie, to jest koleżanki z pracy oraz siostra. Zresztą obawa ta jest zrozumiała także z obiektywnego punktu widzenia – konflikt między małżonkami trwa od pewnego czasu, oskarżony jest osobą albo niekontrolującą swoich emocji, albo słabo kontrolującą emocje, przesadnie reagującą. Poza tym oskarżony używał słów dotyczących popełnienia poważnych przestępstw. Pokrzywdzona miała pełne prawo do tego, by się przestraszyć.
Ponieważ groźby były wypowiedziane co najmniej trzykrotnie sąd przyjął dodatkowo kwalifikację zart. 12 kk.
Jeśli idzie o zarzut popełnienia czynu zart. 190a § 1 kk, to okazał się on trafny, choć nie korespondował do końca z opisem czynu. Dlatego też sąd przeredagował ten czyn. Zmiana ram czasowych czynu była dopuszczalna, nie wykroczono poza granice zaskarżenia pomimo tego, że z samego zarzutu aktu oskarżenia ostał się jedynie okres od sierpnia do 4 września 2013 roku. Sąd wyeliminował z zarzuconego oskarżonemu czynu okres od lipca do nieustalonej daty sierpnia 2013 roku uznając, że do nękania wówczas nie dochodziło. Zaczęło się ono w momencie wspólnego zamieszkiwania, w nieustalonym dniu, kiedy oskarżony zaczął przeglądać prywatne rzeczy pokrzywdzonej, sprawdzać ją, a następnie urządzać awantury na tle uzyskanych informacji. Jednocześnie sąd wydłużył ten okres do nieustalonej daty września 2013 roku, jednak nie później niż 23 września 2013 roku, gdyż ustalono ponad wszelką wątpliwość, że nękanie oskarżonego nie skończyło się 4 września 2013 roku, lecz trwało dłużej.
Czyn zabroniony zart. 190a § 1 kkpopełnia ten, kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność. Z kolei czyn zart. 207 § 1 kkpopełnia ten, kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny. Sąd analizował zachowanie oskarżonego przez pryzmat obu tych przepisów.
Jeśli idzie o czyn zart. 207 kk, to głównym przedmiotem ochrony jest tu dobro rodziny, lecz przedmiotem ochrony ubocznym – zdrowie, nietykalność cielesna, wolność i cześć człowieka. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 9 czerwca 1976 roku (VI KZP 13/75, OSNKW 1976/7-8/86), znęcanie oznacza działania lub zaniechania polegające na zadawaniu bólu fizycznego lub dotkliwych cierpień moralnych. Znęcaniem się może być zatem zarówno sprawianie bólu fizycznego, jak też sprawianie ciężkich przykrości moralnych; każde postępowanie nacechowane zamiarem krzywdzenia fizycznego lub moralnego w odpowiednich warunkach może być objęte pojęciem znęcania się. O uznaniu za znęcanie się powinna decydować ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucie pokrzywdzonego. O przyjęciu znęcania się rozstrzygają zatem społecznie akceptowane wartości. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1996 roku (WR 102.96, OSPriP 1997/2/8), znęcaniem jest także umyślne zachowanie sprawcy, które polega na intensywnym i dotkliwym naruszaniu nietykalności fizycznej lub zadawaniu cierpień moralnych osobie pokrzywdzonej w celu jej udręczenia, poniżenia lub dokuczenia albo wyrządzenia innej przykrości, bez względu na rodzaj pobudek. Znęcanie istnieje niezależnie od faktu, czy ofiara broni się, czy nie.
Abstrahując od wzajemnej relacji jednego i drugiego przepisu, w niniejszej sprawie sąd uznał, że oskarżony jedynie uporczywie nękał żonę, a nie znęcał się nad nią, choć odczucie pokrzywdzonej było inne. Zachowania oskarżonego były generalnie odmienne od zachowań charakterystycznych dla znęcania się, choć niektóre z nich mogłyby stanowić element znęcania się. Były jednak rodzajowo łagodniejsze i odmienne od znęcania się. Nie można mówić o dotkliwym krzywdzeniu moralnym pokrzywdzonej, a najbardziej właściwym określeniem jest dokuczanie jej.
Zachowania oskarżonego były uporczywe, bowiem trwały przez dłuższy czas, powtarzały się i były nacechowane złą wolą. Jak podajeM. B.-K.w komentarzu doart. 190a kk(LEX),ze słownikowej definicji tego terminu wynika, że nękać to ustawicznie dręczyć, trapić, niepokoić (czymś) kogoś; dokuczać komuś, nie dawać chwili spokoju, czy bezustannie niepokoić, gnębić, prześladować kogoś; nie dawać wytchnienia, spokoju; trapić.
Za nękanieA. S.uznał sąd: przeglądanie danych jej komputera i aparatu fotograficznego, przeglądanie jej telefonu (chodziło bowiem o ustalenie, co pokrzywdzona robiła, kiedy nie była z oskarżonych, a następnie wykorzystanie tych informacji przeciwko niej, by jej dokuczyć, może zaszantażować), nachodzenie jej w miejscu zamieszkania i w pracy (były to wizyty po ponownym rozstaniu, które nie były zapowiedziane, nie były uzgodnione, pokrzywdzona ich sobie nie życzyła, czemu dała wyraz 27 sierpnia, nie miały one na celu omówienia spraw rodzinnych, ale dokuczenie i dowiedzenie się dlaczego postąpiła tak a nie inaczej), natarczywe i uciążliwe telefonowanie (po 27 sierpnia 2013 roku, także ono nie miało na celu omówienia spraw rodzinnych, ale dokuczenie pokrzywdzonej i dowiedzenie się dlaczego postąpiła tak a nie inaczej), dopytywanie się w miejscu pracy o jej postępowanie i znajomości (zachowanie podyktowane zazdrością, ale i chęcią uprzykrzenia pokrzywdzonej życia, ukazania jej w złym świetle, oczernienia), zarzucanie jej utrzymywania kontaktów intymnych, w tym z współpracownikami (tak w prywatnych rozmowach, jak i wobec pracownic i dzielnicowego), kontaktowanie się z jej znajomymi (telefony, zaczepianie), oczernianie jej (że zdradza, prowadzi się nagannie, prowadzi hulaszczy tryb życia, zaciąga zobowiązania), oblanie okna oranżadą, wyzywanie jej słowami wulgarnymi i obraźliwymi (w trakcie rozmów, nachodzenia, a wcześniej w czasie awantur w czasie wspólnego zamieszkiwania).
Zdaniem sądu doszło do wzbudzenia u pokrzywdzonej uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia oraz istotnego naruszenia jej prywatności.
Pokrzywdzona bała się męża, obawiała się o siebie, rozglądała się, czy nie ma go w pobliżu, a nawet sporządziła testament, który złożyła u siostry. To poczucie zagrożenia było także zrozumiałe z obiektywnego punktu widzenia – każdy człowiek, którego atakowano by telefonami, niechcianymi wizytami, oczerniano w miejscu pracy, ingerowano w życie prywatne, w kontakty, w aktywność, w znajomości, dodatkowo przy tym grożąc i obrażając czułby się zagrożony. Są to tego rodzaju zachowania, które ulegają eskalacji i nie sposób wątpić, że mogą się pogłębić. Zdaniem sądu oskarżony istotnie naruszył prywatność żony poprzez przeglądanie danych jej laptopa, aparatu fotograficznego, telefonu. Nie był do tego uprawniony i nie działał w dobrej wierze.
Sąd uznał zatem, że oskarżony wyczerpał znamiona czynów zabronionych zart. 190a § 1 kkiart. 190 § 1 kkorazart. 157 § 2 kk.
W ocenie sądu czyny oskarżonego są społecznie szkodliwe w stopniu przekraczającym próg znikomości, o jakim mowa wart. 1 § 2 kk. Zgodnie zart. 115 § 2 kkprzy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
Oskarżony przy pierwszym czynie godził w istotne dobro chronione prawnie w postaci poczucia bezpieczeństwa pokrzywdzonej oraz wolności od strachu i ingerencji w życie prywatne. Działał umyślnie i na różne sposoby. Jego zachowanie trwało dość długo, naraził pokrzywdzona na szereg nieprzyjemności oraz poczucie zagrożenia.
W drugim przypadku oskarżony godził w zdrowie pokrzywdzonej, okoliczności zdarzenia są naganne – oskarżony wyrządził krzywdę osobie najbliżej, w jej miejscu zamieszkania, w biały dzień, jednak uraz pokrzywdzonej nie jest poważny.
Zdaniem sądu czyny oskarżonego ocenić trzeba jako zawinione. Nie stwierdzono bowiem żadnych okoliczności, które winę tę by wyłączały lub ograniczały. W szczególności nie stwierdzono podstaw do badania oskarżonego, który wprawdzie raz był na wizycie u psychiatry, ale nie leczył się w żaden usystematyzowany sposób.
Mając na uwadze powyższe sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia dwóch występków: I. zart. 190a § 1 kkiart. 190 § 1 kkw związku zart. 12 kki przy zastosowaniuart. 11 § 2 kkoraz II. – zart. 157 § 2 kk.
Wymierzając oskarżonemu kary sąd zważył zwłaszcza na społeczną szkodliwość jego czynów, którą należało ocenić, zgodnie z ustaleniami poczynionymi powyżej. Orzekając o karach sąd uwzględnił dyrektywę, by ich wymiar nie przekroczył stopnia winy oskarżonego, która w niniejszej sprawie jest pełna z uwagi na brak okoliczności ją ograniczających.
Na niekorzyść oskarżonego uwzględnił sąd fakt jego uprzedniej karalności, w tym za przestępstwo, które należałoby uznać za podobne.
Na niekorzyść sąd poczytał oskarżonemu bezkrytycyzm wobec swojego zachowania i zachowanie w czasie procesu.
Na korzyść oskarżonego sąd uwzględnił prowadzenie przez niego ustabilizowanego tryby życia, troskę o dzieci, łożenie na utrzymanie rodziny również w okresie, kiedy nie mieszkał z rodziną, a także zachowanie pokrzywdzonej, która jest niekonsekwentna i wobec tego pokrzywdzony mógł być zdezorientowany zachowaniem żony.
Decydując się na orzeczenie wobec oskarżonego kar 6 i 4 miesięcy pozbawienia wolności, a więc w dość niskiej wysokości sąd zważył zwłaszcza na zagrożenie ustawowe, powołane wyżej okoliczności mające wpływ na wymiar kary oraz cele, jakie musi spełniać kara. W ocenie sądu kary w tym wymiarze będą adekwatne z uwagi na konieczność spełnienia celów, tak w zakresie indywidualnego, jak i społecznego oddziaływania, a przy tym niewygórowane i współmierne do czynów oskarżonego. Przy wymierzaniu kar trzeba było zważyć przede wszystkim na okoliczności obciążające oraz łagodzące. Przy wymierzaniu kar doniosłe były takie okoliczności, jak: czas trwania pierwszego czynu, umyślność działania, pomysłowość oskarżonego, wielokrotność zachowań, nękanie osoby najbliższej, istotne naruszenie prywatności pokrzywdzonej, wzbudzenie w niej poczucia zagrożenia i strachu przed realizacją gróźb, uszkodzenie ciała osoby najbliższe w jej miejscu zamieszkania, w biały dzień.
Wymierzając karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności sąd miał na względzie łączność przedmiotową i podmiotową czynów, która jest znaczna. Oba czyny zostały popełnione w niewielkich odstępach czasu, oskarżony działał na szkodę tej samej pokrzywdzonej, przy czym godził w różne jej dobra.
Z uwagi na to, że oskarżony był jeden raz karany, między małżonkami toczą się postępowania, które uregulują ich sytuację, a oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia, sąd nie uznał za konieczne orzekania wobec oskarżonego kary bezwzględnej pozbawienia wolności. Wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności sąd zatem warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby wynoszący cztery lata, a więc prawie maksymalny, uznając, że kara w tej postaci spełni swoje cele i powstrzyma oskarżonego przed podobnymi zachowaniami w przyszłości. W ocenie sądu, pomimo uprzedniej karalności oskarżonego, w jego przypadku istnieje dodatnia prognoza kryminologiczna i nie ma potrzeby orzekania bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Karalność oskarżonego wiąże się z konfliktem małżeńskim, oskarżony zasadniczo nie wchodzi w konflikty z prawem na innych polach. Sąd uznał, że okres próby wynoszący pięć lat jest konieczny dla monitorowania zachowania oskarżonego i wpłynie na niego dyscyplinująco, co pozwala przyjąć, że resocjalizacja oskarżonego będzie prawidłowa w warunkach wolnościowych, a wymierzona mu kara spełni swoją funkcję represyjno - wychowawczą. Okres próby nadto w pełni zweryfikuje postawioną wobec oskarżonego pozytywną prognozę kryminologiczną. Okres próby nie mógł być w ocenie sądu krótszy ze względu na uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego i nierozwiązane do rej pory relacje małżeńskie.
Z uwagi na charakter konfliktu sąd nałożył na oskarżonego obowiązek przeproszenia pokrzywdzonej na piśmie w terminie 1 miesiąca od prawomocności wyroku. W ocenie sądu obowiązek ten przyczyni się do poprawy relacji rodzinnych, o których obie strony muszą pamiętać ze względu na wspólne dzieci.
Aby okres próby przebiegł pomyślnie sąd oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, który oskarżonego dodatkowo zdyscyplinuje do prawidłowego postępowania i respektowania postanowień sądu.
Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek zapłaty grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20 złotych. W ten sposób sąd chciał uniknąć poczucia bezkarności oskarżonego. Ustalając ilość stawek dziennych sąd miał na względzie wymienione wyżej okoliczności mające wpływ na wysokość kary, a ustalając wysokość stawki dziennej na 20 złotych – okoliczność, że oskarżony ma stały i dość wysoki dochód, ale jest zobowiązany na łożenie na utrzymanie rodziny.
Na zasadzie powołanych w wyroku przepisów sąd orzekł o kosztach procesu.
Na wydatki złożyły się:
- ryczałt za doręczenia – 2 x 20 złotych,
- dane o karalności – 30 złotych,
- opinia lekarska – 99,90 złotych.
Sędzia

ZARZĄDZENIE

10
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem doręczyć obrońcy oskarżonegoJ. S.-adw. E. Ł.;

11
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem doręczyć pełnomocnikowi oskarżycielkiA. S.-adw. M. J.;

12
ustalić z SO w Gliwicach (k.267) kiedy najlepiej przesłać akta biorąc pod uwagę, ze toczy się postępowanie międzyinstancyjne i następnie udzielić akt.

Sędzia