Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 28/14
Data wyroku: 2016-01-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Polikowska
Słowa kluczowe: Zniewaga

Sygn. akt II K 28/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 stycznia 2016 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Polikowska
Protokolant: Joanna Szmel
w obecności Asesora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Urszuli Gierulskiej
po rozpoznaniu w dniach: 05.03.2014 r., 09.04.2014 r., 21.05.2014 r., 17.06.2014 r., 29.08.2014 r., 24.09.2014 r., 24.10.2014 r., 28.11.2014., 09.01.2015., 11.02.2015 r., 18.03.2015 r., 22.04.2015 r., 15.05.2015 r., 12.06.2015 r., 19.08.2015 r., 16.09.2015 r., 16.10.2015 r. , 18.11.2015 r. i 29.01.2016 r.
s p r a w y :M. H.
synaZ.iA.z domuK.
urodzonego w dniu (...)wW.

oskarżonego o to, że:
w okresie od lutego 2011r. do 02 września 2011r. wJ.woj.(...), znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją matkąA. H. (1), braćmiT. H.iM. K., w okresie od marca 2011 roku do 02 września 2011 roku nad bratemA. H. (2)w ten sposób, że w miejscu zamieszkania wywoływał awantury, w trakcie których wyzywał ich słowami wulgarnymi i obelżywymi, zakłócał spokój, utrudniał zamieszkanie, bił rękoma i szarpał, wyganiał z domu, groził pobiciem, zniszczeniem mienia, spaleniem, pozbawieniem życia a nadto w dniu 18 lipca 2011 r. spowodował naruszenie narządów ciała uA. H. (2)w postaci rany łuku brwiowego prawego, rany wargi górnej, złamania żebra VI prawego, na czas nie przekraczający 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 października 2009 r. sygn. VII K 1531/07 za czyny zart. 226 § 1 kkiart. 224 § 2 kkw zw. zart 11 § 2 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za czyn zart. 190 § 1 kkna karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, gdzie orzeczono karę łączną w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 17.09. do 19.09.2007 roku oraz od 22.02.2010 roku do dnia 17.09.2010 roku,

to jest o czyn zart. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

I
uznaje oskarżonegoM. H.winnym tego, że w okresie od miesiąca lutego 2011 r. do dnia 01 września 2011 r. wJ.woj.(...)wszczynał awantury domowe, podczas których rzucał przedmiotami, wyzywał wulgarnie, szarpał za ubranie i wyganiał z domu swoją matkęA. H. (1), przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 października 2009 r. w sprawie sygn. akt VII K 1531/07, którym za występki zart. 226 § l k.k., zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za występek zart. 190 § 1 k.k.wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którym wymierzono mu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 17.09.2007 r. do dnia 19.09.2007r i od dnia 22.02.2010r. do dnia 17.09.2010r., tj. występku zart. 207 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 207 § 1 k.k.wymierza mu karę 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności;

II
uznaje oskarżonegoM. H.winnym tego, że:

- w okresie od miesiąca lutego 2011 r. do dnia 01 września 2011 r. wJ., woj.(...)działając z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu wielokrotnie groziłT. H.pobiciem, pozbawieniem życia, wywiezieniem do lasu, podpaleniem przy czym groźby te wzbudziły u w/w uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione oraz wyzywał w/w słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 października 2009 r. w sprawie sygn. akt VII K 1531/07, którym za występki zart. 226 § l k.k., zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za występek zart. 190 § 1 k.k.wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którym wymierzono mu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 17.09.2007 r. do dnia 19.09.2007r i od dnia 22.02.2010r. do dnia 17.09.2010r., tj. występku z art. zart. 190 § 1 k.k.iart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.
- w okresie od miesiąca lutego 2011 r. do dnia 01 września 2011 r. wJ., woj.(...)działając z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu wielokrotnie groziłM. K.pobiciem, pozbawieniem życia, wywiezieniem do lasu, podpaleniem przy czym groźby te wzbudziły u w/w uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione oraz wyzywał w/w słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 października 2009 r. w sprawie sygn. akt VII K 1531/07, którym za występki zart. 226 § l k.k., zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za występek zart. 190 § 1 k.k.wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którym wymierzono mu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 17.09.2007 r. do dnia 19.09.2007r i od dnia 22.02.2010r. do dnia 17.09.2010r., tj. występku z art. zart. 190 § 1 k.k.iart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.
przyjmując, iż oskarżony działał w podobny sposób i krótkich odstępach czasu w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierza mu karę 4 /czterech/ miesięcy pozbawienia wolności;

III
uznaje oskarżonegoM. H.winnym tego, że w dniu 30 czerwca 2011 r. wJ.woj.(...)rzucił wT. H.szklaną popielniczką, która uderzyła w/w w głowę, a następnie zadawał mu uderzenia pięściami, powodując stłuczenie głowy i nosa, czym naruszył nietykalność cielesnąT. H., przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 października 2009 r. w sprawie sygn. akt VII K 1531/07, którym za występki zart. 226 § l k.k., zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za występek zart. 190 § 1 k.k.wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którym wymierzono mu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 17.09.2007 r. do dnia 19.09.2007r i od dnia 22.02.2010r. do dnia 17.09.2010r., tj. występku z art. zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 217 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 /jednego/ miesiąca pozbawienia wolności;

IV
uznaje oskarżonegoM. H.winnym tego, że w dniu 18 lipca 2011 r. bijąc rękami po ciele oraz kopiącA. H. (2)spowodował u niego obrażenia ciała w postaci rany łuku brwiowego prawego, rany wargi górnej oraz złamania żebra VI prawego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciałaA. H. (2)na okres poniżej 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 października 2009 r. w sprawie sygn. akt VII K 1531/07, którym za występki zart. 226 § l k.k., zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za występek zart. 190 § 1 k.k.wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którym wymierzono mu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 17.09.2007 r. do dnia 19.09.2007r i od dnia 22.02.2010r. do dnia 17.09.2010r., tj. występku z art. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 157 § 2 k.k.wymierza mu karę 2 /dwóch/ miesięcy pozbawienia wolności;

V
uznaje oskarżonegoM. H.za winnego tego, że w okresie od miesiąca lutego 2011 r. do dnia 01 września 2011 r. wJ.woj.(...)działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wielokrotnie wyzywał pokrzywdzonegoA. H. (2)słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 października 2009 r. w sprawie sygn. akt VII K 1531/07, którym za występki zart. 226 § l k.k., zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za występek zart. 190 § 1 k.k.wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którym wymierzono mu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 17.09.2007 r. do dnia 19.09.2007r i od dnia 22.02.2010r. do dnia 17.09.2010r., tj. występku zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 216 § 1 k.k.wymierza mu karę 50 /pięćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny liczonych po 10 /dziesięć/ złotych każda;

VI
na podstawieart. 91 § 2 k.k.łączy orzeczone wobec oskarżonegoM. H.kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 8 /ośmiu/ miesięcy pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. H.kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 /pięć/ lat;

VIII
na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddaje oskarżonegoM. H.w okresie próby pod dozór kuratora;

IX
na podstawieart. 41a § 1 i § 4 k.k.orzeka wobec oskarżonegoM. H.środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonychT. H.iM. K.na odległość nie mniejszą niż 50 metrów, na okres 4 lat;

X
na podstawieart. 72 § 1 pkt 4 k.k.zobowiązuje oskarżonegoM. H.do wykonywania pracy zarobkowej;

XI
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. K.kwotę 3.360 zł plus 772,80 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu;

XII
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonegoM. H.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoT. H.kwotę 1.512 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

XIII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonegoM. H.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn. akt II K 28/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyM. H.zamieszkiwał wspólnie z pokrzywdzonymi matką -A. H. (1), braćmiT. H.iA. H. (2)oraz konkubiną brataT. M.K.w mieszkaniu przyul. (...)wJ.. Pomiędzy oskarżonymM. H.aT. H.iM. K.,A. H. (2)orazA. H. (1)był konflikt związany ze wspólnym zamieszkiwaniem. Na tle tego konfliktu dochodziło pomiędzy oskarżonymM. H.a pokrzywdzonymiT. H.,M. K.,A. H. (2)iA. H. (1)do nieporozumień, podczas których interweniowała Policja. Od dnia 25 lipca 2011 r. do dnia 23 września 2011 r. prowadzona była procedura tzw. niebieskiej karty, gdzie jako sprawca przemocy w rodzinie wskazany był oskarżonyM. H.. W dniu 28 czerwca 2011 r.T. H.złożył w Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze pozew o eksmisję oskarżonegoM. H.z mieszkania przyul. (...)wJ..
Dowód:
- zeznania świadkaT. H.k. 15-16, 175-176, 460-461, 699-700,
- zeznania świadkaM. K.k. 21, 176, 700,
- zeznania świadkaA. H. (1)k. 6-7, 174-175, 562,
- zeznania świadkaP. Ś.k. 876-877,
- zeznania świadkaK. S.k. 545,
- zeznania świadkaD. D.k. 790-791,
- zeznania świadkaG. B.k. 810-811,
- pozew o eksmisję k. 35,
- notatki urzędowe z interwencji Policji k. 25, 39, 418, 419, 421,
- pisma komendanta Komisariatu II Policji wJ.z dnia 19 marca 2012 r. i 12 lipca 2012 r. k. 411, 475,
- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. H.k. 118-120, 205, 698-699,
W okresie od miesiąca lutego 2011 r. do dnia 01 września 2011 r. oskarżonyM. H.wszczynał awantury domowe, podczas których wyzywał wulgarnie, szarpał za ubranie, rzucał przedmiotami  i wyganiał z domu swoją matkęA. H. (1).
Dowód:
- zeznania świadkaT. H.k. 15-16, 175-176, 460-461, 699-700,
- zeznania świadkaM. K.k. 21, 176, 700,
- zeznania świadkaA. H. (1)k. 6-7, 174-175, 562,
- zeznania świadkaP. Ś.k. 876-877,
- zeznania świadkaS. W.k. 455-460,
W okresie od miesiąca lutego 2011 r. do dnia 01 września 2011 r. oskarżonyM. H.wielokrotnie groził pokrzywdzonymT. H.,M. K.pobiciem, pozbawieniem życia, wywiezieniem do lasu, podpaleniem oraz wyzywał ich słowami powszechnie uznanymi za obelżywe. Groźby oskarżonego wzbudziły u wymienionych uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione.
Dowód:
- zeznania świadkaT. H.k. 15-16, 175-176, 460-461, 699-700,
- zeznania świadkaM. K.k. 21, 176, 700,
- zeznania świadkaA. H. (1)k. 6-7, 174-175, 562,
- zeznania świadkaP. Ś.k. 876-877,
- doniesienie k. 1 , 2, 27, 28,
- wniosek k. 32,
W dniu 30 czerwca 2011 r. oskarżonyM. H.rzucił wT. H.szklaną popielniczką, która uderzyłaT. H.w głowę, a następnie zadawał mu uderzenia pięściami, powodując stłuczenie głowy i nosa, czym naruszył nietykalność cielesnąT. H..
Dowód:
- zeznania świadkaT. H.k. 15-16, 175-176, 460-461, 699-700,
- zeznania świadkaM. K.k. 21, 176, 700,
- zeznania świadkaA. H. (1)k. 6-7, 174-175, 562,
- karta informacyjna z leczenia w(...)k. 17,
- opinia sądowo – lekarska k. 88, 544,
W dniu 18 lipca 2011 r. oskarżonyM. H.bijąc rękami po ciele oraz kopiąc pokrzywdzonegoA. H. (2)spowodował u niego obrażenia ciała w postaci rany łuku brwiowego prawego, rany wargi górnej oraz złamania żebra VI prawego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciałaA. H. (2)na okres poniżej 7 dni.
Dowód:
- zeznania świadkaT. H.k. 15-16, 175-176, 460-461, 699-700,
- zeznania świadkaM. K.k. 21, 176, 700,
- karta informacyjna z leczenia w(...)k. 13,
- opinia sądowo – lekarska k. 90, 544,
OskarżonyM. H.ma 52 lata, z zawodu jest górnikiem, pozostaje w zatrudnieniu wfirmie (...)na podstawie umowy zlecenia za wynagrodzeniem około 1.200 zł miesięcznie, nie posiada nikogo na utrzymaniu, nie posiada wartościowego majątku.
Dowód:
- dane osobo-poznawcze oskarżonegoM. H.k. 44-46, 698, 1006,
OskarżonyM. H.był karany sądownie. W szczególności był on karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 października 2009 r. w sprawie sygn. akt VII K 1531/07 za występki zart. 226 § l k.k., zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.utrzymanym wobec niego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Grze z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie sygn. akt VI Ka 685/09 na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz zart. 190 §1 k.k.na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którym wymierzono karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 17.09.2007 r. do dnia 19.09.2007r i od dnia 22.02.2010 do dnia 17.09.2010r.
Dowód:
- dane o karalności oskarżonegoM. H.k. 898-900,
- odpis wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 października 2009 r. w sprawie sygn. akt VII K 1531/07 k. 70-71,
- odpis wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Grze z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie sygn. akt VI Ka 685/09 k. 72,
- odpisy wyroków k. 65-68, 73,
OskarżonyM. H.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. W złożonych wyjaśnieniach zaprzeczył, aby znęcał się nad rodziną. Wskazał, iż opuścił zakład karny dnia 17 września 2010 r.T. H.i jego konkubinaM. K.chcą, aby opuścił mieszkanie bowiem chcą oni przejąć pokój, który zajmuje. Nieporozumienia z matkąA. H. (1)były na tle finansowym. Zaprzeczył, aby kiedykolwiek jej groził lub ją uderzył. Zaprzeczył także, aby uderzył któregokolwiek z braci, czy też aby groził pokrzywdzonym pozbawieniem życia, pobiciem, zniszczeniem mienia lub spaleniem oraz aby groził przy użyciu noża lub siekiery. W okresie objętym zarzutem nie nadużywał alkoholu. Były awantury pomiędzy nim a pokrzywdzonymi, gdyż pokrzywdzeni prowokowali go, aby wybuchł. Zaprzeczył, aby wyzywał pokrzywdzonych – była wymiana słów, pokrzywdzeni wyzywali jego, a on ich. Nie wyganiał nikogo z domu. Pokrzywdzeni nie wpuszczali go do domu bo sobie wymyślili, że chce ich zabić.A. H. (2)jest nałogowym alkoholikiem. W dniu 18 lipca 2011 r. był pijany i sam spadł ze schodów. Zaprzeczył, aby szarpał się z nim w tym dniu.T. H.położył na schodach nóż, że niby on chciał zabićA. H. (2). Na rozprawie w dniu 29 styczna 2016 r. wskazał zaś, iż opiekował się dziećmiM. K.iT. H., gdy ich nie było w domu. MatkaA. H. (1)bała się z nim rozmawiać w obecnościT. H.iM. K.. Opiekował się nią, gdy miała zawał serca w 2012 lub 2013 r.A. H. (2)zamykał się w swoim pokoju i pił alkohol.
Niekwestionowanymi okolicznościami w przedmiotowej sprawie jest, iż pomiędzy oskarżonymM. H.a pokrzywdzonymiT. H.,M. K.,A. H. (2)iA. H. (1)istniał konflikt na tle wspólnego zamieszkiwania w mieszkaniu położonym wJ.przyul. (...)oraz iż na tle tego konfliktu dochodziło pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi do nieporozumień, a także, iż w związku z tymi nieporozumieniami miały miejsce interwencje Policji. Okoliczności te wynikają z wyjaśnień oskarżonegoM. H., z zeznań świadkówT. H.,M. K.,A. H. (1),P. Ś.,G. B.,I. Z.,J. K.,W. S. (1),S. W.,T. S.– dzielnicowych miejsca zamieszkania oskarżonego i pokrzywdzonych w okresie, którego dotyczy zarzut, funkcjonariuszy PolicjiM. U.,D. D., a także z notatek urzędowych Policji oraz pisma Komendanta Komisariatu II Policji wJ.z dnia 19 marca 2012 r., z którego wynika także, iż od dnia 25 lipca 2011 r. do dnia 23 września 2011 r. prowadzona była procedura tzw. niebieskiej karty, gdzie jako sprawca przemocy w rodzinie wskazany był oskarżonyM. H.. Z uwagi na trwający pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi konflikt, Sąd podszedł zarówno do wyjaśnień złożonych przezM. H.jak i zeznań złożonych przez pokrzywdzonychT. H.,M. K.iA. H. (1), z dużą dozą ostrożności. Treść wyjaśnień oskarżonego jak też i zeznań wskazanych świadków Sąd weryfikował poprzez wszelkie dostępne dowody.
Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoM. H.w zakresie w jakim zaprzeczał on, aby w okresie wskazanym w zarzucie aktu oskarżenia wszczynał awantury domowe, groził pokrzywdzonym pozbawieniem życia, pobiciem, zniszczeniem mienia oraz aby znęcał się nad matkąA. H. (1). Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie, zdaniem Sądu, stanowią jedynie linię obrony oskarżonego zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności w przedmiotowej sprawie. Stały one bowiem w sprzeczności z zeznaniami świadkówT. H.,M. K.,A. H. (1)iP. Ś., którym Sąd przydał walor wiarygodności, jak również z dowodami z dokumentów w postaci doniesień składanych na Policji przez pokrzywdzonegoT. H.w związku z zachowaniami oskarżonego, notatek urzędowych z interwencji Policji, pisma komendanta Komisariatu II Policji wJ.z dnia 19 marca 2012 r. i 12 lipca 2012 r. dotyczących podejmowanych przez funkcjonariuszy Policji interwencji, które nie były dokumentowane notatkami urzędowymi przez policjantów.
Zaznaczyć należy, iż Sąd z dużą dozą ostrożności podszedł w przedmiotowej sprawie do zeznań świadkaA. H. (1). Nie uszło bowiem uwadze Sądu, iż świadek podpisała dwa pisma dotyczące jej stosunku do zachowania oskarżonegoM. H.w okresie objętym zarzutem – dnia 13 kwietnia 2013 r. (k. 554), które przedłożył jej do podpisu oskarżonyM. H., w którym oświadczyła ona, że cofa wszelkie zarzuty wobecM. H.w przedmiotowej sprawie oraz z dnia 16 czerwca 2013 r. (k. 561), które napisał i przedłożył jej do podpisuT. H., gdzie opisane są zachowaniaM. H.względem pokrzywdzonych. Ustosunkowując się do treści tychże pism podczas przesłuchania w dniu 02 lipca 2013 r.A. H. (1)wskazała, iż oskarżony dał jej pismo do podpisu, ale nie wiedziała ona co podpisuje. Pismo natomiast napisane i przedłożone jej do podpisu przezT. H.podpisała dobrowolnie. Zaznaczyła jednocześnie, iż prawdą jest wszystko, co zostało zawarte w tym piśmie. Wskazała także podczas tego przesłuchania, iż chce, aby oskarżony odpowiadał za swoje zachowanie. Treść zeznań świadkaA. H. (1)oceniał Sąd przez pryzmat opinii sądowo – psychologicznej wydanej przez biegłąM. G., która wzięła udział w przesłuchaniuA. H. (1)w charakterze świadka w toku postępowania sądowego oraz przez pryzmat pozostałych wiarygodnych dowodów w sprawie. Z opinii sądowo – psychologicznej wynika, iżA. H. (1)posiada prawidłową zdolność spostrzegania zdarzeń. Jej zachowanie podczas przesłuchania, sposób relacjonowania jak i treść zeznań wskazują na deficyty w obrębie(...). Podstawowe procesy psychiczne tj. zdolność logicznego i spójnego myślenia, ujmowania związków przyczynowo – skutkowych, korzystanie z pamięci trwałej i świeżej są obniżone. Podczas przesłuchania świadek miała trudności w korzystaniu z pamięci trwałej i świeżej w związku ze swoim stanem zdrowia somatycznego, wiekiem oraz obniżoną sprawnością(...). Opinia złożona na piśmie przez biegłą psychologM. G., w ocenie Sądu, zasługuje na przydanie jej waloru wiarygodności. Biegła posiada wiadomości specjalne, konieczne dla stwierdzenia okoliczności wskazanych w treści postanowienie o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego psychologa. Dysponuje także niezbędnym i dużym doświadczeniem. Poczynione w opinii ustalenia biegła w przekonujący sposób uzasadniła.
Ze wzajemnie korespondujących ze sobą zeznań świadkówT. H.,M. K.,A. H. (1)iP. Ś.wynika, iż w mieszkaniu przyul. (...)dochodziło do awantur domowych wywoływanych przez oskarżonegoM. H.podczas których, groził on pokrzywdzonym pozbawianiem życia, pobiciem, spalaniem mienia oraz wyzywał ich wulgarnie, a nadto wobec matkiA. H. (1)zachowywał się w ten sposób, że ją popychał, szarpał za ubranie, rzucał przedmiotami, kopał w drzwi jej pokoju oraz wyganiał ją z domu. Z zeznań wskazanych świadków wynika także iż obawiali się oni oskarżonego.T. H.w złożonych zeznaniach wprost wskazał, że boi się oskarżonego, gdyż jest on niebezpieczny.M. K.wskazała zaś, iż kiedy oskarżony się do niej „rzucał” to uciekała do swojego pokoju, zamykała się i wzywała Policję, przy czym zaznaczyła, iż nie w każdym przypadku, gdy oskarżony się awanturował była wzywana Policja. Zachowanie oskarżonego również wywoływało strach uA. H. (1). Z zeznań świadkaT. H.wynika, iż codziennie zamykała się ona w pokoju na klucz bowiem bała się oskarżonego zaś z zeznań świadkaM. K.wynika, żeA. H. (1)jak wieczorem wychodziła do łazienki to nie zapalała światła, bo bała się oskarżonego. O zachowaniu oskarżonegoM. H.pokrzywdzeni informowali Policję. Świadczą o tym notatki urzędowe sporządzane przez funkcjonariuszy Policji z podejmowanych interwencji (k. 25, 39, 418, 419, 421) jak również pisma komendanta Komisariatu II Policji wJ.z dnia 19 marca 2012 r. oraz z dnia 12 lipca 2012 r. (k. k. 411, 475) wskazujące na podejmowane przez funkcjonariuszy Policji interwencje, które nie były dokumentowane notatkami urzędowymi przez policjantów. Ze wskazanych pism wynika, iż od dnia 25 lipca 2011 r. do dnia 23 września 2011 r była prowadzona procedura tzw. niebieskiej karty, gdzie jako sprawca przemocy w rodzinie wskazany był oskarżonyM. H.. Doniesienia składane przezT. H.przeciwko oskarżonemu oraz informacje uzyskiwane przez funkcjonariuszy Policji od pozostałych pokrzywdzonych zatem były na tyle poważne, iż dzielnicowy zdecydował o monitorowaniu zachowaniaM. H.. Konflikt istniejący pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków funkcjonariuszy PolicjiD. D.,M. U.orazS. W.– będącego dzielnicowym miejsca zamieszkania oskarżonego i pokrzywdzonych do końca maja 2011 r., a takżeK. S., który dzielnicę objął poS. W.. Z zeznań świadkaS. W.wynika, iż pokrzywdzonaA. H. (1)żaliła się do niego na zachowanieM. H.. Informacje uzyskane odA. H. (1)sprawiły, iż jak zeznał, pokierował ją, aby złożyła zawiadomienie o znęcaniu. TakżeT. H.informował go, że oskarżony znęca się nad matką. Konflikt istniejący pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi potwierdził w złożonych zeznaniach także świadekG. B., który jak podał przyjaźni się zT. H.od około 6 lat i w związku z tym bywał w jego mieszkaniu co 2-3 dni. Chociaż nie potrafił on jednoznacznie wskazać czasookresu zachowań oskarżonego, na które wskazywał w złożonych zeznaniach, to z jego zeznań jednoznacznie wynika, iż często miały miejsce kłótnie, które były prowokowane przez oskarżonego, podczas których wypowiadał on groźby w stosunku doM. K.iT. H.oraz iż w związku z zachowaniem oskarżonegoT. H.składał doniesienia na Policji, a także że interweniowała Policja. Oskarżony wypowiadał groźby także pod jego adresem. Jednocześnie wskazany świadek zaznaczył, iż nie widział sytuacji, aby pokrzywdzeni w jakikolwiek sposób prowokowali oskarżonego. Zeznania zaś świadkaW. S. (2)Sąd ocenił jako zmierzające do uwiarygodnienia linii obrony oskarżonego w przedmiotowej sprawie. Z zeznań wskazanego świadka wynika, iż pozostaje on w stosunkach koleżeńskich z oskarżonym zaś nie darzy sympatią pokrzywdzonegoT. H.. Wskazany świadek nie posiadał żadnej bezpośredniej wiedzy dotyczącej zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonych w okresie od lutego 2011 r. do 01 września 2011 r. Jak wynika z jego zeznań nie był świadkiem awantur. Wprawdzie w złożonych zeznaniach wskazał, iżT. H.prześladuje oskarżonego, jednak jego twierdzenie w tym zakresie opierało się jedynie na przekazie oskarżonego.
W przedmiotowej sprawie przesłuchani zostali w charakterze świadków także sąsiedzi oskarżonego i pokrzywdzonychP. A.,W. P.,K. P. (1),A. B.,M. O.iI. Z.. Z zeznań wskazanych świadków, z wyjątkiemI. Z., wynika, iż nie posiadają oni jakiejkolwiek wiedzy dotyczącej zachowania oskarżonego i pokrzywdzonych w okresie od lutego 2011 r. do 01 września 2011 r. Z zeznań świadkaI. Z.wynika natomiast, iż po opuszczeniu przez oskarżonego zakładu karnego był spokój. Wskazała ona, iż wszyscy źle się odnoszą do matki, że była świadkiem awantury, podczas którejT. H.nie chciał wpuścić do mieszkania oskarżonego – krzyczał, że go posadzi, wyrzuci. Były wtedy wyzwiska wypowiadane zarówno przez oskarżanego jak iT. H.. ŚwiadekI. Z.pozostaje w konflikcie z pokrzywdzonymT. H., o czym świadczą nie tylko jej wypowiedzi dotycząceT. H.iA. H. (2), ale także dowody z dokumentów. Z doniesieńI. Z.toczyły się w Prokuraturze Rejonowej w Jeleniej Górze przeciwko pokrzywdzonemuT. H.postępowania przygotowawcze (pismoI. Z.z dnia 29 października 2013 r., postanowienie o wszczęciu dochodzenia z dnia 23 stycznia 2014 r. k. 922). Nadto za wykroczenia popełnione przezT. H.na szkodęI. Z.w przeszłości był on prawomocnie skazywany wyrokami sądowymi (wyroki Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 08 lipca 2010 r. w sprawie sygn. akt II W 150/10, z dnia 08 lipca 2010 r. w sprawie sygn. akt II W 141/10 k. 920, 921). Okoliczności te bez wątpienia nie pozostawały bez wpływu na treść zeznań składanych przez świadkaI. Z.w niniejszej sprawie. Jej zeznania ewidentnie zmierzały bowiem do przedstawienia pokrzywdzonychT. H.iA. H. (2)w negatywnym świetle.I. Z.w złożonych zeznaniach przedstawiała swoją ogólną wiedzę na temat stosunków panujących w rodzinieH.. Nie posiadała jednak świadek żadnej wiedzy na temat gróźb kierowanych przez oskarżonego wobec pokrzywdzonych, czy zachowań oskarżonego wobecA. H. (1). Jak wskazała nie słyszała dochodzących z mieszkania oskarżonego i pokrzywdzonych odgłosów awantur w okresie, którego dotyczy zarzut.
Z zeznań świadkaJ. K.– elektryka(...)wJ.wynika, iż miała miejsce sytuacja, gdyM. H.wezwał go w związku z awarią elektryczną i nie został wpuszczony do mieszkania zarówno on jak i oskarżony.J. K.nie wskazał jednakże osoby, która nie wpuściła go do mieszkania. Poza tą sytuacją nie miał on żadnej wiedzy na temat stosunków pomiędzy oskarżonym a pozostałymi członkami jego rodziny zamieszkującymi w mieszkaniu przyul. (...).
Z zeznań świadkaT. H.wynika, iż w dniu 30 czerwca 2011 r. oskarżonyM. H.rzucił w niego szklaną popielniczką, która uderzyła go w głowę, a następnie zadawał mu uderzenia pięściami, powodując stłuczenie głowy i nosa. Wiedzę o pobiciuT. H.przez oskarżonego posiadali świadkowieM. K.iA. H. (1), jednakże jak wynika z ich zeznań, nie były one bezpośrednimi świadkami tego zajścia. O pobiciu dowiedziały się one od pokrzywdzonegoT. H.. Z zeznańT. H.wynika natomiast, iż do jego pobicia przez oskarżonego w tym dniu doszło w obecności siostryK. P. (2)oraz szwagrówL. P.iT. P.. Sąd nie uzyskał relacji tychże osób w zakresie przebiegu tego zdarzenia bowiem odmówiły one składania zeznań. Z opinii sądowo – lekarskiej biegłegoL. K.wynika, że w tym dniu miało miejsce naruszenie nietykalności cielesnejT. H.w postaci stłuczenia głowy i nosa. Stłuczenie głowy i nosa pokrzywdzonegoT. H.jak wskazał biegły, mogło powstać w czasie i okolicznościach podawanych przez niego.
Z zeznań świadkaM. K.wynika, iż widziała ona poprzez domofon, jak oskarżonyM. H.dniu 18 lipca 2011 r. zaatakował pokrzywdzonegoA. H. (2). Z jej zeznań wynika, że oskarżony wybiegł zaA. H. (2)z mieszkania zaatakował go od tyłu, bił go po całym ciele i kopał. Podczas bicia przez oskarżonegoA. H. (2)spadł ze schodów. Sąd nie uzyskał relacji pokrzywdzonegoA. H. (2)w zakresie przedmiotowego zdarzenia bowiem skorzystał on z prawa do odmowy zeznań w sprawie (k. 519v). Z opinii sądowo – lekarskiej biegłegoL. K.wynika, iżA. H. (2)doznał obrażeń ciała w postaci rany łuku brwiowego prawego, rany wargi górnej oraz złamania żebra VI prawego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni. PozaM. K.nikt inny nie widział przebiegu tego zajścia pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymA. H. (2). Z zeznań świadkaT. H.wynika, iż gdy przyszedł to zastał na korytarzu budynkuA. H. (2), który miał rozcięty łuk brwiowy i wargę oraz mdlał, oskarżonyM. H.zaś uciekał po schodach i mu się odgrażał. Została wezwana na interwencję Policja.A. H. (2)składając relację policjantom mówił, że oskarżony bił go po głowie pięściami i kopał po całym ciele. Z wyjaśnień oskarżonegoM. H.wynika, iżA. H. (2)w tym dniu był pijany i spadł ze schodów. Zaprzeczył oskarżony by w tym dniu szarpałA. H. (2). Wyjaśnieniom oskarżonego w tym zakresie przeczy treść notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza PolicjiD. D., który wraz z funkcjonariuszem Straży MiejskiejA. W. (1)w dniu 18 lipca 2011 r. interweniował naul. (...)ze zgłoszeniaM. H..A. W. (2)iD. D.składając zeznania na rozprawie nie pamiętali przebiegu tej interwencji. Z zeznańD. D.wynika jednakże, iż treść notatki urzędowej, jaką sporządził on z tej interwencji (k. 418) odzwierciedla stan jaki zastali po przybyciu na interwencję. Z relacji jaką uzyskali od oskarżonegoM. H.wynikało, iżA. H. (2)wszczął awanturę w miejscu zamieszkania, podczas której miało dojść do szarpaniny pomiędzy nimi i uderzania przez oskarżonego pokrzywdzonegoA. H. (2)w obronie w twarz.A. H. (2)następnie miał mu zamknąć drzwi od mieszkania.A. H. (2)zaś twierdził, iż oskarżony zaatakował go na klatce schodowej, uderzył go w twarz oraz tułów.A. H. (2)po zajściu nie mógł zamknąć oskarżonemu drzwi do mieszkania bowiem jak wynika z zeznańT. H.zastał on pokrzywdzonegoA. H. (2)na korytarzu przy schodach. Wcześniej takżeA. H. (2)nie mógł uniemożliwiaćM. H.wejścia do mieszkania, gdyż jak zeznałaM. K.,A. H. (2)wyszedł z mieszkania, a za nim wyszedł oskarżony, który następnie zaatakowałA. H. (2). Zdaniem Sądu, oskarżonyM. H.wezwał Policję na interwencję w tym dniu, aby w ten sposób uniknąć ewentualnej odpowiedzialności za spowodowanie obrażeń ciałaA. H. (2). Funkcjonariusze Policji nie stwierdzili, aby na schodach znajdował się nóż. Z zeznańM. K.wynika, iż nie widziała ona, aby oskarżony bijącA. H. (2)miał nóż.
Sąd podzielił opinie biegłego sądowegoL. K.w zakresie ustalonych przez tego biegłego obrażeń ciała pokrzywdzonychA. H. (2)iT. H.oraz możliwych okoliczności ich powstania, co w konsekwencji prowadziło do tego, że Sąd miał na uwadze treść tychże opinii dokonując rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. BiegłyL. K.posiada, w ocenie Sądu, wiadomości specjalne, konieczne dla stwierdzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wydając wskazane opinie dysponował niezbędną wiedzą i danymi o zdarzeniach oraz dokumentacją medyczną związaną z udzielaną pokrzywdzonym pomocą medyczną w postaci kart informacyjnych z Oddziału RatunkowegoWojewódzkiego Centrum (...). Dysponował także niezbędnym i dużym doświadczeniem. Pomiędzy opiniami wydanymi przez biegłegoL. K.a pozostałymi wiarygodnymi dowodami w sprawie nie zachodziła sprzeczność. W szczególności podawana przez biegłego okoliczność, iżA. H. (2)mógł doznać obrażeń ciała opisanych w opinii w wyniku upadku ze schodów nie stoi w sprzeczności z zeznaniamiM. K., która wskazała, iż podczas bicia przez oskarżonego,A. H. (2)spadł ze schodów. Gdyby oskarżonyM. H.tylko raz uderzył w twarz pokrzywdzonegoA. H. (2)niewątpliwie nie miałby on tak rozległych obrażeń, jak opisane w opinii. Gdyby pomiędzy oskarżonymM. H.aA. H. (2)faktycznie doszło do szarpanin, podczas której oskarżony musiałby się bronić przed pokrzywdzonym, niewątpliwie posiadałby także jakieś obrażenia ciała. Gdyby posiadał jakiekolwiek obrażenia z całą pewnością okazałby je podczas interwencji Policji i zostałyby one opisane w notatce urzędowej sporządzonej z tej interwencji.
Walor wiarygodności Sąd przydał pozostałym dowodom z dokumentów zgromadzonym w niniejszej sprawie. Brak było bowiem jakichkolwiek obiektywnych okoliczności nakazujących kwestionowanie ich wiarygodności.
Sąd zmienił opis i kwalifikację prawną zarzucanego oskarżonemu czynu. Brak było bowiem dowodów, iż oskarżony swoim zachowaniem wobecT. H.,M. K.iA. H. (2)zrealizował znamiona czynu zart. 207 § 1 k.k.Brak było w szczególności jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałaby podniesioną w apelacji przez pokrzywdzonegoT. H.okoliczność, iż pokrzywdzonyA. H. (2)w okresie objętym zarzutem cierpiał na chorobę nowotworową.T. H.nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów to potwierdzających. Z pisma(...)I. S.z dnia 18 marca 2015 r. wynika, iż pokrzywdzonyA. H. (2)złożył deklarację o przynależności do Przychodni przyul. (...)wJ., ale z jej usług dotychczas nie korzystał. Z dokumentacji medycznej osadzonegoA. H. (2)nadesłanej przez Areszt Śledczy wJ.w dniu 17 kwietnia 2015 r. również nie wynika, aby chorował on na chorobę nowotworową. Nie przebywał też, jak wynika z pisma z dnia 29 kwietnia 2015 r., na leczeniu w związku z chorobą nowotworową wWojewódzkim Centrum (...)wJ.. Gdyby pokrzywdzonyA. H. (2)faktycznie cierpiał na chorobę nowotworową niewątpliwie korzystałby z wizyt u lekarza pierwszego kontaktu w Przychodni przyul. (...)wJ..
Zachowaniem swoim oskarżonyM. H., w ocenie Sądu, zrealizował znamiona występków:

⚫

zart. 207 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.bowiem w okresie od miesiąca lutego 2011 r. do dnia 01 września 2011 r. wJ.wszczynał awantury domowe, podczas których rzucał przedmiotami, wyzywał wulgarnie, szarpał za ubranie i wyganiał z domu swoją matkęA. H. (1).

Ustawowe określenie "znęca się" oznacza działanie albo zaniechanie polegające na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego lub dotkliwych cierpień moralnych, powtarzającym się albo jednorazowym, lecz intensywnym i rozciągniętym w czasie (vide wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 8 marca 2012 r., II AKa 388/11 LEX nr 1129381, KZS 2012/6/41). Cechą podmiotową znęcania się jest jego umyślność, wyrażająca się w chęci wyrządzenia krzywdy fizycznej lub moralnej, dokuczania, poniżania - obojętnie z jakich pobudek. Oskarżony nie miał powodu, aby tak zachowywać się wobec matki, będącej w podeszłym wieku. Oskarżony miał przewagę fizyczną nad matką. Różnica wieku pomiędzy oskarżonym aA. H. (1), dysproporcja siły fizycznej, jaką dysponował w porównaniu z matką, dawała mu nad nią przewagę pozwalającą na rzucanie podczas awantur, które wszczynał przedmiotami, kierowanie do matki wulgarnych wyzwisk, szarpanie jej za ubranie i wyganianie z domu. Zachowanie oskarżonego stanowiło wyraz jego chęci dominacji nad matką, pokaz jego możliwości utrudniania jej codziennego życia. W ten sposób oskarżony chciał krzywdzić swoją matkę. Postępowanie to stanowiło zatem znęcanie się w rozumieniuart. 207 § 1 k.k.

⚫

zart. 190 § 1 k.k.iart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.bowiem w okresie od miesiąca lutego 2011 r. do dnia 01 września 2011 r. wielokrotnie groził pokrzywdzonemuT. H.pobiciem, pozbawieniem życia, wywiezieniem do lasu, podpaleniem oraz wyzywał go słowami powszechnie uznanymi za obelżywe. Groźby oskarżonego wzbudziły uT. H.uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione.

zart. 190 § 1 k.k.iart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.bowiem w okresie od miesiąca lutego 2011 r. do dnia 01 września 2011 r. wielokrotnie groził pokrzywdzonejM. K.pobiciem, pozbawieniem życia, wywiezieniem do lasu, podpaleniem oraz wyzywał go słowami powszechnie uznanymi za obelżywe. Groźby oskarżonego wzbudziły uM. K.uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione.

Występek opisany wart. 190 § 1 k.k.polega na grożeniu popełnieniem przestępstwa na szkodę innej osoby lub osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba ta wzbudza uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. Na znamiona ustawowe tego przestępstwa składa się więc zachowanie sprawcy w postaci wyrażenia groźby popełnienia przestępstwa oraz subiektywne przeświadczenie pokrzywdzonego, że groźba ta może zostać spełniona. Dla bytu tego przestępstwa obie wskazane przesłanki muszą wystąpić łącznie. Pogląd ten wyrażony został w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21.I.1998r, sygn. akt V KKN 19/97, Prok. i Pr. 1998/7-8/4, który Sąd Rejonowy w pełni podziela (podobnie Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 20 sierpnia 2009 r. II AKa 123/09, LEX nr 553860). Zachowanie oskarżonegoM. H.zarówno wobecT. H.jak iM. K.wyczerpało pierwsze znamię ustawowe. Wypowiadał on bowiem w okresie od miesiąca lutego 2011 r. do dnia 01 września 2011 r. wielokrotnie wobec pokrzywdzonych groźby pobicia, pozbawienia życia, wywiezienia do lasu, podpalenia. Nadto wyzywał ich słowami powszechnie uznanymi za obelżywe. Oskarżony wypowiadał te groźby będąc z pokrzywdzonymi w konflikcie na tle wspólnego zamieszkiwania. Zachowanie oskarżonego wobec pokrzywdzonych cechowało się agresją.
Przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.jest przestępstwem materialnym. Do jego znamion zalicza się skutek zachowania sprawcy w postaci wzbudzenia uzasadnionej obawy, że groźba będzie spełniona. Jeżeli skutek przestępny w postaci uzasadnionej obawy u zagrożonego nie wystąpi, nie dochodzi wówczas do zrealizowania znamion tego przestępstwa. Ponadto, gdy sprawca nie działa z zamiarem kierunkowym nie dochodzi do popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa, gdyż czyn taki nie jest zabroniony przez ustawę karną. Zauważyć należy, iż dla wypełnienia znamion przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.nie jest konieczne, aby sprawca miał zamiar rzeczywiście groźbę wykonać, ani też aby istniały obiektywne możliwości jej spełnienia. Sąd Najwyższy w swym orzecznictwie, które Sąd Rejonowy w pełni podziela, wielokrotnie podkreślał, iż znamię występku zart. 190 § 1 k.k., polegające na wzbudzeniu w zagrożonym obawy spełnienia groźby, należy oceniać subiektywnie, z punktu widzenia zagrożonego. Wystarczy więc, aby groźba wzbudziła w zagrożonym przekonanie, że jest poważna i zachodzi prawdopodobieństwo jej ziszczenia. Przy ocenie tego znamienia nie jest istotne w jakim celu sprawca wypowiada groźby, lecz czy wzbudziły one istotnie u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, że mogą być spełnione. Sama obawa musi istnieć obiektywnie, to znaczy zagrożony musi rzeczywiście bać się realizacji przestępstwa będącego przedmiotem groźby. Obawa musi również być uzasadniona, a więc zagrożony musi mieć realne podstawy do jej powzięcia. To znamię podlega tak samo udowodnieniu w postępowaniu karnym, jak i inne istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia. (wyrok SN z 26.01.1973r, sygn. akt III KR 284/72, niepublikowany; wyrok SN z 27.IV.1990r, sygn. akt IV KR 69/90,PS 1993/5/84; wyrok SN z 17.IV.1997r, sygn. akt II KKN 171/96, Prok. i Pr. 1997/10/4; podobnie wyrok SA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2008 r. II AKa 196/08 KZS 2009/2/35, Prok. i Pr. -wkł. 2009/7-8/41). Oskarżony niewątpliwie swoim zachowaniem wzbudził tak u pokrzywdzonejM. K.jak i pokrzywdzonegoT. H.obawę, iż jego groźby zostaną spełnione. W okresie, w którym oskarżony wypowiadał groźby wobec pokrzywdzonych dopuścił się spowodowania uA. H. (2)obrażeń ciała, które skutkowały naruszeniem czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni (w dniu 18 lipca 2011 r.) oraz naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonegoT. H., w którego rzucił szklaną popielniczką, która uderzyła pokrzywdzonego w głowę oraz bijąc go pięściami (w dniu 30 czerwca 2011 r.). PokrzywdzeniT. H.iM. K.mieli zatem podstawy obawiać się, że oskarżony może swoje groźby zrealizować. Z zeznań pokrzywdzonych nadto jednoznacznie wynika, iż boją się oni oskarżonego. Nie bez znaczenia dla oceny istnienia po stronie pokrzywdzonych obawy realizacji wypowiadanych przez oskarżonego wobec nich gróźb pozostaje także, iż oskarżony w przeszłości zachowywał się agresywnie wobec matki, funkcjonariuszy Policji podejmujących wobec niego interwencje, za co był prawomocnie karany (vide: odpisy wyroków k. 65-73).

⚫

zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.bowiem w dniu 30 czerwca 2011 r. rzucił wT. H.szklaną popielniczką, która uderzyłaT. H.w głowę, a następnie zadawał mu uderzenia pięściami, powodując stłuczenie głowy i nosa, czym naruszył nietykalność cielesnąT. H..

Naruszeniem nietykalności cielesnej są wszystkie czynności oddziałujące na ciało innej osoby, które nie są przez nią akceptowane. Naruszenie nietykalności cielesnej nie musi łączyć się z powstaniem obrażeń, jednakże musi mieć ono wymiar fizyczny (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 09 sierpnia 2012 r. II AKa 137/12LEX nr 1217652, KZS 2012/12/77).Zachowanie oskarżonego wobec pokrzywdzonego miało wymiar fizyczny mimo, iż nie powodowało obrażeń ciałaT. H.. Rzucenie wT. H.popielniczką, która uderzyła go w głowę jak i zadawanie mu uderzeń pięściami nie było akceptowane przez pokrzywdzonego.

⚫

zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.bowiem w dniu 18 lipca 2011 r. bijąc rękami po ciele oraz kopiąc pokrzywdzonegoA. H. (2)spowodował u niego obrażenia ciała w postaci rany łuku brwiowego prawego, rany wargi górnej oraz złamania żebra VI prawego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciałaA. H. (2)na okres poniżej 7 dni.

Oskarżony w pełni świadomie uczestniczył w zdarzeniu w dniu 18 lipca 2011 r. Obrażenia ciałaA. H. (2)spowodował działając z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym. ZaatakowałA. H. (2)od tyłu w okolicy schodów, gdzie zaczął go bić. Pokrzywdzony się nie bronił. Gdy oskarżony go biłA. H. (2)spadł ze schodów. Takie zachowanie oskarżonegoM. H.wskazuje, iż liczył się on z tym, że może spowodować obrażenia ciała pokrzywdzonego, skoro doprowadził do upadku pokrzywdzonego ze schodów.

⚫

zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.bowiem w okresie od miesiąca lutego 2011 r. do dnia 01 września 2011 r. w Jeleniej działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wielokrotnie wyzywał pokrzywdzonegoA. H. (2)słowami powszechnie uznanymi za obelżywe.

Sąd nie przyjął, iż we wskazanym okresie oskarżony dopuścił się popełnienia czynu zart. 190 § 1 k.k.na szkodęA. H. (2)bowiem pokrzywdzonyA. H. (2)nie złożył wniosku o ściganie oskarżonego o czyn zart. 190 § 1 k.k.(k. 989).
M. H.przypisanych mu czynów dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64 § 1 k.k.Oskarżony bowiem czynów tych dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 października 2009 r. w sprawie sygn. akt VII K 1531/07, którym za występki zart. 226 § l k.k., zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za występek zart. 190 § 1 k.k.wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którym wymierzono mu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 17.09.2007 r. do dnia 19.09.2007r i od dnia 22.02.2010r. do dnia 17.09.2010r.
Nie budzi zatem wątpliwości nie tylko sprawstwo, ale i wina oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów. W stosunku do oskarżonego brak jest jakichkolwiek okoliczności, które nakazywałby poddać w wątpliwość jego zdolność do zawinienia. Oskarżony działał świadomie.
Dokonując oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonegoM. H.Sąd kierował się przesłankami wskazanymi wart. 115 § 2 kk. biorąc pod uwagę rodzaj i charakter naruszonych dóbr prawnych, rozmiary wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynów, postać zamiaru, motywację towarzyszącą sprawcy, a zatem okoliczności związane z przypisanymi oskarżonemu czynami. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego był znaczny. Do zaistnienia zdarzeń będących przedmiotem niniejszej sprawy doszło w związku z istniejącym konfliktem pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi związanym ze wspólnym zamieszkiwaniem. Na ocenę społecznej szkodliwości czynów oskarżonego miały wpływ także okoliczności w jakich do nich doszło. Uwzględnił także Sąd, iż oskarżony spowodował w dniu 18 lipca 2011 r. lekkie obrażenia ciała pokrzywdzonegoA. H. (2)zaś w dniu 30 czerwca 2011 r. doprowadził jedynie do naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonegoT. H..
Jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod rozwagę uprzednią karalność oskarżonego za wyjątkiem tej, która stanowiła podstawę do przyjęcia jego działania w warunkach powrotu do przestępstwa.
Nie dopatrzył się Sąd wobec oskarżonego okoliczności łagodzących.
Zgodnie zart. 4 § 1 k.k.jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Wymierzając oskarżonemuM. H.kary w niniejszej sprawie Sąd uwzględnił, iż w dniu 01 lipca 2015 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia w dniu 01 lipca 2015 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015.396). Rozważenia zatem zgodnie zart. 4 § 1 k.k.wymagało, który stan prawny określający odpowiedzialność oskarżonego – obowiązujący po 01 lipca 2015 r., czy też obowiązujący w dacie popełnienia przypisanych mu czynów jest dla niego względniejszy. Pojęcie "ustawa" użyte wart. 4 § 1 k.k.należy odnosić do całego stanu prawnego określającego odpowiedzialność sprawcy czynu zabronionego (por. wyrok SN z dnia 4 lipca 2001 r., V KKN 346/99, Orz. Prok. i Pr. 2001, nr 12, poz. 1). Natomiast przez zmianę ustawy karnej rozumie się zarówno zmianę całej ustawy (np. wejście w życie nowegok.k.), jak i poszczególnych jej przepisów, które w danej sytuacji mogą mieć zastosowanie (chodzi w szczególności o zmiany wynikające z ustaw nowelizacyjnych). Porównywanie „konkurujących” ustaw musi mieć charakter kompleksowy, czyli uwzględniający wszystkie ujemne konsekwencje wydanego w oparciu o te ustawy orzeczenia. Odrzuca się zarówno stanowisko, że poprzednia ustawa mogłaby być stosowana wyłącznie wówczas, gdyby orzeczona na jej podstawie kara nie mieściła się w widełkach ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie nowej, jak i pogląd, iż w przypadku gdy kara mieści się zarówno w przepisach ustawy obowiązującej poprzednio, jak i ustawy nowej, to nie można uznać, że przepis poprzedniej ustawy jest względniejszy. Jeżeli chodzi o wykładnię przepisuart. 4 § 1 k.k., to poza sporem jest, że zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i doktrynie, dominuje pogląd, iż oceny "ustawy względniejszej", w rozumieniu tego przepisu, powinno dokonywać się nie na płaszczyźnie abstrakcyjnej (poprzez porównywanie samej treści ustaw), lecz konkretnej, uwzględniając wszystkie okoliczności popełnionego czynu, biorąc pod uwagę faktyczne konsekwencje prawne, jakie mogą zostać orzeczone wobec sprawcy na podstawie podlegających ocenie ustaw. Sąd mając na uwadze powyższe uznał za względniejsze dla oskarżonegoM. H.w niniejszej sprawie przepisy ustawy obowiązującej w dacie popełnienia przypisanych mu czynów, z uwagi na możliwość orzeczenia wobec oskarżonegoM. H.kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Kierując się dyrektywami sądowego wymiaru kary wskazanymi wart. 53 k.k., zważywszy na stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu, stopień winy, okoliczności wskazane powyżej, a także jego uprzednią karalność, Sąd wymierzył oskarżonemuM. H.za występki:
- zart. 207 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
- zart. 190 § 1 k.k.iart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.przyjmując, iż oskarżony działał w podobny sposób i krótkich odstępach czasu w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;
- zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.karę 1 miesiąca pozbawienia wolności;
- zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.karę 2 miesięcy pozbawienia wolności;
- zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.karę 50 stawek dziennych grzywny liczonych po 10 złotych każda. Ustalając wysokość stawki dziennej, Sąd wziął pod rozwagę zgodnie ze wskazaniami zawartymi wart. 33 § 3 k.k.warunki osobiste oskarżonego, jak również jego stosunki majątkowe oraz możliwości zarobkowe. OskarżonyM. H.ma 52 lata, z zawodu jest górnikiem, pozostaje w zatrudnieniu wfirmie (...)na podstawie umowy zlecenia za wynagrodzeniem około 1.200 zł miesięcznie, nie posiada nikogo na utrzymaniu, nie posiada wartościowego majątku. Tak ustalona stawka dzienna odpowiada zatem jego możliwościom zarobkowym.
Na podstawieart. 91 § 2 k.k.Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonegoM. H.kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając oskarżonemu karę łączną Sąd miał na uwadze pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia z dnia 30 października 2013 r. II AKa 157/13, KZS 2013/12/38, iż wymiar kary łącznej opiera się na stopniu związku podmiotowo-przedmiotowego pomiędzy poszczególnymi przestępstwami. Związek przedmiotowy wynika z tożsamości pokrzywdzonych, ilości i rodzaju naruszonych dóbr prawnych, sposobu działania sprawcy, bliskości czasowej poszczególnych przestępstw. W związku podmiotowym chodzi o pobudki jakimi kierował się sprawca, podobieństwo rodzajów winy, zamiarów. Kara łączna stanowi syntetyczną, całościową ocenę zachowań sprawcy i musi być postrzegana jako instytucja gwarantująca racjonalność karania w stosunku do sprawcy wielu przestępstw. Z uwagi na charakter występków, których dopuścił się oskarżonyM. H.Sąd wymierzając karę łączną zastosował wobec niego zasadę asperacji. Stosując tę zasadę uwzględnił Sąd czasookres popełnienia czynów przypisanych oskarżonemu, motywy jego działania, ten sam rodzaj winy.
OskarżonyM. H.został skazany za przestępstwa przeciwko wolności. PokrzywdzeniT. H.iM. K.nie zamieszkują już wprawdzie w tym samym mieszkaniu co oskarżony. PokrzywdzeniT. H.iM. K.wraz z dziećmi zostali eksmitowani z mieszkania przyul. (...)wJ.. Otrzymali mieszkanie przyul. (...), gdzie zamieszkują. Aby zapobiec realizacji przez oskarżonego gróźb wypowiadanych wobec pokrzywdzonych, Sąd za zasadne uznał orzeczenie wobecM. H.środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonychT. H.iM. K.na odległość nie mniejszą niż 50 metrów na okres 4 lat.
Kary jednostkowe pozbawienia wolności, kara grzywny oraz łączna kara pozbawienia wolności w tym wymiarze wraz z orzeczonym środkiem karnym winny uświadomić oskarżonemu naganność jego postępowania oraz wdrożyć go do przestrzegania norm społecznych. Natomiast w zakresie prewencji generalnej, rozstrzygnięcia te zaspokoją społeczne poczucie sprawiedliwości i będą pozytywnie kształtować świadomość prawną społeczeństwa.
Dane o karalności oskarżonegoM. H.nie pozostawiają wątpliwości, co do naruszenia przez niego obowiązującego porządku prawnego. W ocenie Sądu jednakże, okoliczności niniejszej sprawy, mimo uprzedniej karalności oskarżonego, pozwalają wnioskować, że oskarżony zrozumiał naganność swojego postępowania i czyny będące przedmiotem niniejszego postępowania będą jedynie incydentem w jego życiu. Oskarżony bowiem przypisanych mu czynów dopuścił się przeszło cztery lata temu. Popełnienie przez niego tychże czynów pozostawało w ścisłym związku z konfliktem z pokrzywdzonymi na tle wspólnego zamieszkiwania. Obecnie strony nie mieszkają już razem. PokrzywdzeniT. H.iM. K.wraz z dziećmi zostali eksmitowani z mieszkania przyul. (...)wJ.. Otrzymali mieszkanie przyul. (...), gdzie zamieszkują.A. H. (2)jest osobą bezdomną, zaś matka oskarżonegoA. H. (1)mieszka u rodzeństwa oskarżonego. Stąd też w ocenie Sądu, mimo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, cele kary zostaną wobec niego osiągnięte, a w szczególności nie popełni on ponownie przestępstwa. Mając to wszystko na uwadze, na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt. 1 k.k., Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 lat. Tak ustalony okres próby będzie odpowiedni, aby zweryfikować pozytywną prognozę kryminologiczną postawioną wobecM. H..
Celem wzmocnienia pieczy nad oskarżonym, Sąd w okresie próby oddał go pod dozór kuratora sądowego. W przypadku dopuszczenia się przez oskarżonego naruszenia obowiązującego porządku prawnego w okresie próby kurator sądowy będzie mógł wnioskować o zarządzenie wykonania kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej.
Oskarżony pozostaje obecnie w zatrudnieniu na podstawie umowy zlecenia wfirmie (...). Celem zapewnienia prawidłowego przebiegu okresu próby związanej z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności za zasadne uznał Sąd zobowiązanie oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej.
W toku postępowania oskarżonemuM. H.wyznaczony został z urzędu obrońca w osobie adw.G. K., która zgłosił wniosek o zasądzenie na jej rzecz od Skarbu Państwa kosztów obrony oskarżonego według norm wynikających z przepisów w stawkach minimalnych i oświadczyła, iż koszty te nie zostały uiszczone. Z tego względu Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. K.kwotę 3.360 zł plus 772,80 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu. Zasądzona kwota mieści się w granicach stawek minimalnych określonych wrozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu-§ 14 ust 2 pkt 1 oraz § 16. Obrońca oskarżonego brała udział postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt II K 2031/11, w postępowaniu odwoławczym oraz w 19 terminach rozprawy prowadzonej w niniejszej sprawie, co daje łącznie kwotę 3.360 zł zł, do której należało doliczyć 23% VAT w kwocie 772,80 zł.
Oskarżyciel posiłkowyT. H.był reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru na 14 terminach rozprawy prowadzonej w trybie zwyczajnym. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm w stawkach minimalnych wynikających z przepisów. Z tego względu Sąd zasądził od oskarżonegoM. H.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoT. H.kwotę 1.512 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
OskarżonyM. H.ma 52 lata, z zawodu jest górnikiem, pozostaje w zatrudnieniu wfirmie (...)na podstawie umowy zlecenia za wynagrodzeniem około 1.200 zł miesięcznie, nie posiada nikogo na utrzymaniu, nie posiada wartościowego majątku. Mając powyższe na uwadze Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, bowiem uwzględniając, iż wobec oskarżonego orzeczona została m.in. kara grzywny, uiszczenie przez oskarżonego tychże kosztów byłoby dla niego zbyt uciążliwe.