Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 877/15
Data wyroku: 2015-11-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: art. 7 kpk

Sygnatura akt VI Ka 877/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia3 listopada 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk
Protokolant Katarzyna Kajda-Broniewska
przy udziale przedstawiciela KMP wG.sierż. sztab.R. W.
po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r.
sprawyG. O.zd.B.c.H.iL.,
ur. (...)wP.
obwinionej z art. 92 ust. 3-6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 15 załącznika nr 2 do tej ustwy, za które ustawa przewiduje karę grzywny w wysokości 2.000 zł
na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną
od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 18 czerwca 2015 r. sygnatura akt II W 233/15
na mocyart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwiart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 200 (dwieście) złotych.

sygn. akt VI Ka 877/15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r. sygn. akt II W 233/15 uznałG. O.za winną wykroczenia zart. 92 ust. 3 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowympolegającego na tym, że jako osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie:Przedsiębiorstwo (...),(...) Spółka Jawnaz siedzibą w:(...)-(...) W.,(...), dopuściła się w dniu: 31.07.2014r. do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku przez kierowcę PanaA. R., wykonującego przewozy drogowe w imieniu i na rzecz w/w przedsiębiorcy i za top wymierzył jej karę grzywny w kwocie 2000 złotych.
W osobistej apelacji obwiniona zaskarżając wyrok w całości zarzuciła orzeczeniu rażącą obrazę przepisów postępowania, a mianowicie przepisu:
a) przepisuart. 5 § l pkt 7oraz/lub 10KPW(w zw. zart. 92a ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym(Dz.U. z 2013 r. póz. 1414 z późn. zm.), poprzez jego nie zastosowanie, pomimo iż zgodnie z przepisemart. 92a ust. 5 w /w ustawy o transporcie drogowymnie podlegam orzecznictwu podstawie niniejszego kodeksu, ew. zachodzi okoliczność wyłączająca orzekanie na podstawie niniejszego kodeksu;
b)art. 35 § l KPWpolegającą na sporządzeniu nieprawidłowego uzasadnienia, w którym nie odnoszącego się do kwestii mających zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy, a w tym niewskazanie na jakich konkretnie dowodach oparł się Sąd wydając zaskarżony Wyrok. dlaczego i w jakim zakresie Sąd odmów ii wian godności wyjaśnieniom obwinionej, co \v konsekwencji uniemożliwia w pełni kontrolę instancyjną,
l2) obrazę przepisów prawa materialnego, a to przepisuart. 92a ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym(Dz.U- z 2013 r. póz. 1414 z póżn. zm.) poprzez jego niezastosowanie, pomimo, iż zostałam już ukarana w drodze administracyjnej za to samo naruszenie, a to na podstawie decyzji(...)\\(...)z dnia 26.09.2014 r. (karta 42) karą pieniężną w kwocie 900.00 złotych - jako odpowiedzialna całym majątkiem za zobowiązania spółki osobowej -Przedsiębiorstwo (...)G. O.,(...) Spółka JawnawW..
Apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, na podstawieart. 5 § l pkt 7oraz/lub 10KPWw zw. zart. 92a ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym(Dz.U. z 2013 r. póz. 1414 z późn. zm.) ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego Wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji:
Jednocześnie wnosząc o przedstawienie Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia budzącego poważne wątpliwości interpretacyjne zagadnienia prawnego - ..czy przepisart. 92a ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym(Dz.U. z 2013 r. póz. 1414 z późn. zm.) o treści: „Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa wust. 1. wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej" ma zastosowanie do wspólników spółki osobowej jawnej, którzy ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki w sposób nieograniczony całym swoim majątkiem i mogą być pozywani równocześnie z samą spółką".

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja obwinionej nie zasługuje na uwzględnienie, w toku jej rozpoznania nie ujawniła się również okoliczność uzasadniająca przedstawienie Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy zgodnie zart. 109 § 2 kpww zw. zart. 441 § 1 kpk.
Sąd I instancji w niniejszej sprawie przeprowadził pełne postępowanie, wbrew tezom apelacji zgromadzone dowody poddał ocenie zgodnej z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a sposób rozumowania przedstawił w wyczerpujących pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Można przy tym zauważyć, że obwiniona nie była zainteresowana osobistym udziałem w rozprawie, co nie stanowiło i nie mogło też stanowić przeszkody w rozpoznaniu wniosku o ukaranie. Obwiniona w toku postępowania prowadzonego przez oskarżyciela publicznego była przez niego należycie i wyczerpująco informowana o przedmiocie sprawy, a tym samym udzielono jej możliwości złożenia stosownych wyjaśnień, czy podjęcia inicjatywy dowodowej.
Nie może budzić w sprawie wątpliwości, że w dniu 27 sierpnia 2014r. funkcjonariusze(...)wK.w trakcie kontroli karty kierowcyA. R.ujawnili naruszenie w postaci skrócenia dziennego czasu odpoczynku, a podmiotem wykonującym przewóz i dysponującym przedmiotowym pojazdem jestPrzedsiębiorstwo (...),(...) Spółka Jawnaz siedzibą wW.,ul. (...). Dodatkowo to obwiniona we wskazanym podmiocie jest osobą zarządzającą transportem.
Słusznie też Sąd I instancji krytycznie ocenił wyjaśnienia obwinionej w zakresie, w jakim chciała wykazywać, że nie tylko nie miała świadomości, ale i wpływu na sposób wykonywania transportu.
To obowiązkiem obwinionej, jako osoby zarządzającej transportem było nie dopuszczenie do sytuacji objętej zarzutem, a stało się tak ze względu na nie zachowanie wymaganej od niej w danych okolicznościach ostrożności. Podejmując się określonych obowiązków winna tak je zorganizować, aby kierowca postępował zgodnie z przepisami wykonywania przewozów drogowych.
Obwiniona twierdziła nadto, że nie może ponosić odpowiedzialności za wykroczenia, albowiem jest podmiotem, o którym mowa wart. 92a ust. 5 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym, a zatem znajduje do niej zastosowania norma stanowiąca, że jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa wust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Ponieważ zaś(...)G. O.,H. O.Spółka taką odpowiedzialność poniosło, czy raczej obwiniona osobiście, to nie może być ukarana za wykroczenie.
Stanowisko to jest oczywiście błędne, bo w sprawie o wykroczenie pociągnięta doi odpowiedzialności została obwiniona, jako osoba fizyczna zarządzająca transportem w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, z kolei w trybieart. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym(...)G. O.,H. O.Spółka (a nieG. O., czyH. O.).
Przepisy prawa nie upoważniają do uznania, iż tożsamymi podmiotami są wspólnicy spółki jawnej i sama spółka. Począwszy od regulacjiKodeksu cywilnego, doKodeksu spółek handlowych. Niewątpliwie, bowiem jednostką organizacyjną, o której mowa wart 331§ 1 kc, jest taka niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, w tym spółki osobowe prawa handlowego, a to spółka jawna, partnerska, komandytowa i komandytowo-akcyjna.
Wprost w tym przedmiocie wypowiadał się Sąd Najwyższy wskazując, że zgodnie zart. 8 kshorazart. 331kcspółka jawna jest więc odrębnym podmiotem od jej wspólników, w przeciwieństwie do spółki cywilnej, która nie ma własnej podmiotowości i występuje w obrocie poprzez wspólników takiej spółki (por. postanowienie SN z 8 lipca 2003 r., IV CK 13/03, LEX nr 355384).
Odmiennych regulacji nie można wywodzić z prawa podatkowego, nie upoważnia ono również do wykładni przepisówustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym, w taki sposób by była ona sprzeczna z powołanymi wcześniej przepisami.
Wreszcie stanowisko orzecznictwa administracyjnego jest zgodne wskazując, że jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa wart. 92a ust. 1u.t.d., wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Oznacza to, a contrario, iż jeżeli czyn, będący naruszeniem przepisów, o których mowa wart. 92a ust. 1u.t.d., wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu niebędącego osobą fizyczną, tj. np. spółką prawa handlowego, zastosowanie mają przepisy o obu rodzajach kar pieniężnych. Przedsiębiorcy - podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy może być wymierzona administracyjna kara pieniężna na podstawieart. 92au.t.d., a kierowcy i osobie zarządzającej przedsiębiorstwem lub osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie może być wymierzona kara grzywny na podstawieart. 92 ust. 3u.t.d. Z powyższego wynika konkluzja, iż przedsiębiorcy - podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy, niebędącemu osobą fizyczną, może być wymierzona administracyjna kara pieniężna, jeżeli doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do u.t.d., niezależnie od okoliczności, czy w przedsiębiorstwie tym osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie ponosiłaby odpowiedzialność w trybie określonym wkodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia( por. wyrok WSA w Olsztynie z 11 marca 2014 r., II SA/Ol 68/14, LEX nr 1447454).
Odnosząc się do wniosku o wystąpienie do Sądu Najwyższego przypomnieć wypada, że sąd odwoławczy zwraca się z pytaniem prawnym tylko wówczas, gdy dojdzie do wniosku, iż przy rozpoznawaniu apelacji wyłoniło się zagadnienie prawne wymagające zasadniczej wykładni ustawy (postanow. SN z 28.10. 2010 r. sygn. V KK 142/10, OSNwSK 2010/1/2093). Na pewno zaś brak wypowiedzi Sądu Najwyższego w zakresie wykładni określonych przepisów nie uprawnia do korzystania z instytucji wskazanej wart. 441 § 1 k.p.k.(postanow. SN z 19.01.2012 r., sygn. I KZP 20/11, OSNKW 2012/1/4).
W niniejszej sprawie w świetle jasnego brzmienia przepisówustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowymoraz ich oparcia w innych gałęziach prawa, niesprzecznej wykładni prezentowanej w orzecznictwie powszechnym i administracyjnym, nie sposób było powziąć wątpliwości uzasadniających wystąpienie do Sądu Najwyższego.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku, akceptując rozstrzygnięcie o karze.