Sąd Rejonowy w Ostrowi Mazowieckiej
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 237/15
Data wyroku: 2015-10-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Danuta Kwiatkowska
Słowa kluczowe: Uniewinnienie

Sygn. akt II K 237/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 października 2015 roku
Sąd Rejonowy w Ostrowi Mazowieckiej II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Danuta Kwiatkowska
Protokolant referent staż. Karolina Rakowiecka
w obecności Prokuratora Adama Sadowskiego
po rozpoznaniu dnia 28 października 2015 roku
sprawyS. G. (1), s.F.iZ.z d.P.ur. (...)O.
oskarżonego o to, że:
W dniu 25 marca 2015 roku na drodze publicznej w miejscowościK., gm.A., rejonO.kierował samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem powyżej 0,5 promila alkoholu,
tj. o czyn zart. 178a§1 kk

orzeka:

1
oskarżonegoS. G. (1)uniewinnia;

2
kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 237/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 25 marca 2015 roku w nieustalonych godzinach oskarżonyS. G. (1)spożywał alkohol w nieustalonej ilości w mieszkaniu swojej siostryM. P.w miejscowościK.. Pomiędzy godziną 19 a 20 oskarżony wsiadł do samochodu markiO. (...)onr rej. (...)i ruszył w stronę swojego domu w miejscowościB.. Razem z oskarżonym jechała jego matkaZ., siedząca na fotelu pasażera z przodu.
Jadąc przez miejscowośćK.oskarżony stracił panowanie nad pojazdem, zjechał na przeciwny pas ruchu, a następnie do przydrożnego rowu.
Oskarżony wysiadł o własnych siłach z pojazdu i uciekł z miejsca kolizji pozostawiając matkę bez pomocy. Oskarżony ukrył się tak skutecznie, że wezwana na miejsce policja nie mogła go odnaleźć i przebadać na urządzeniu kontrolno- pomiarowym na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu.
Oskarżony został zatrzymany dopiero następnego dnia, tj. 26 marca 2015 roku o godzinie 08:45. Dopiero wówczas wykonano badanie Alkometrem, które wykazało zawartość 1,36 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godzinie 08:59, 1,41 mg/l o godz. 09:28 i 1,37 mg/l o godz. 10:05. W godzinach rannych w dniu 26 marca 2015 roku oskarżonyS. G. (1)także spożywał alkohol w nieustalonej ilości.
Oskarżonemu zostało zatrzymane prawo jazdy.
Oskarżony nie był karany.
Dowód:



karty zdarzenia drogowego k. 2,3

protokół oględzin miejsca k. 4

protokół użycia alkometru i świadectwo wzorcowania k. 10-11

protokół użycia alkosensora i świadectwo wzorcowania k. 12-13

protokół zatrzymania osoby i załączniki k. 8,

częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 106, 22-23

dokumenty pojazdu i ksero prawa jazdy k. 27-31

zeznania świadków:A. N.k. 49a-50, 7-8,W. N.k. 50,9-10 ,K. N.k. 49,A. P.k. 60-61,W. P.k. 61,W. T.k. 61,K. C.k. 90

częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 49, 16

karta karna k. 34-35, odpis wyroku z dantmi o odbyciu kary k. 55

opinia z badań chemicznych dotyczącaZ. G.z załącznikami k. 41-43

opinia dot. stanu trzeźwości oskarżonego k. 62-69

OskarżonyS. G. (1)w toku postepowania przygotowawczego przyznał się do winy, ale na rozprawie zmienił zdanie, odwołał przyznanie się i składane wcześniej wyjaśnienia. Oskarżony  skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania.
Wyjaśnienia oskarżonego odnośnie tego, że alkohol spożywał zarówno w dniu 25 marca jak i 26 marca 2015 roku są wiarygodne. W tym zakresie brak jest podstaw do kwestionowania słów oskarżonego, gdyż wyniki badań wykonane 26 marca 2015 roku są jednoznaczne.
Nie sposób natomiast ustalić, w jakich konkretnie godzinach oskarżony alkohol ten spożywał, ile, jakiego rodzaju, o której godzinie. Nie sposób też ustalić, jaka była zwartość alkoholu w organizmie oskarżonego w dniu 25 marca 2015 roku w chwili prowadzenia pojazdu.
Przede wszystkim oskarżony nie był w stanie podać precyzyjnie, ile alkoholu wypił on sam. To logiczne, bo pijący na ogół ani nie mierzą objętości, ani nie ważą spożywanych trunków. Oskarżony nie podał też dokładnie, o której godzinie spożywał alkohol, o której zaczął i o której skończył. Żadne inne dowody pozwalające dokonać ustaleń w tym przedmiocie nie istnieją. Świadkowie, którzy przebywali w towarzystwie oskarżonego, to osoby mu najbliższe. MatkaZ., siostraM. P.i szwagierZ. P.zgodnie odmówili składania zeznań w tej sprawie.
ŚwiadekM. S.żadnej wiedzy odnośnie spożywania alkoholu przez oskarżonego nie posiadał. Nie wiedział nawet, o której oskarżony do siostry przyjechał. Jego zeznanie nie wniosło więc do sprawy kompletnie nic.
Pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy to dokumenty sporządzone czytelnie i prawidłowo, przez kompetentne osoby, w sposób rzetelny i nie budzący zastrzeżeń uczestników postępowania, dlatego też Sąd uznał ich pełną moc dowodową. Z dokumentów tych wynika, że w dniu 25 marca 2015 roku oskarżony spowodował kolizję drogową, a następnie uciekł z miejsca zdarzenia. W tym dniu nie był przebadany. Badania wykonano dopiero następnego dnia, tj. 26 marca 2015 roku około dziewiątej rano, a więc kilkanaście godzin po kolizji. Wyniki tych badań nie mają nic wspólnego ze stanem trzeźwości oskarżonego w dniu 25 marca 2015 roku pomiędzy godziną 19 a 20, zwłaszcza że oskarżony spożywał alkohol w dniu 26 marca 2015 roku w godzinach rannych.
W toku postępowania przygotowawczego dopuszczono dowód z opinii biegłych z zakresu toksykologii. Wnioski płynące z opinii są jednoznaczne – materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie stanu trzeźwości oskarżonegoS. G.w dniu 25 marca 2015 roku około godziny 19-tej. Wersja podawana przez oskarżonego odnośnie ilości spożywanego alkoholu przed zdarzeniem w dniu 25 marca 2015 roku i po zdarzeniu w dniu 26 marca 2015 roku jest niewiarygodna. Żadna ze stron postępowania, w szczególności zaś oskarżyciel publiczny, treści opinii nie zakwestionowała. I nie sposób dziwić się takiej postawie, gdyż opinia jest bardzo dokładna i szczegółowa. Wykonały ją osoby z odpowiednim zasobem wiedzy i doświadczenia. Wnioski i wyniki badań są omówione i należycie uzasadnione. Nie ma więc jakichkolwiek podstaw do kwestionowania opinii biegłych z zakresu toksykologii.
Sąd zważył, co następuje:
Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wykazał winy oskarżonego. Dowody przedstawione przez prokuratora nie były wystarczające dla dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych dotyczących stanu trzeźwości oskarżonego w dniu 25 marca 2015 roku. W szczególności zaś dowodem takim nie może być przyznanie się do winy, które następnie zostaje odwołane. Przyznanie się nie jest królową dowodów i musi znaleźć oparcie w innych dowodach, tak by jednoznacznie ustalić stan faktyczny. W niniejszej sprawie dowodów takich nie ma. Ocena każdego dowodu, również z wyjaśnień oskarżonego, jako pozostawiona sądowi orzekającemu, musi być dokonywana z przekonaniem, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu. Dopiero kiedy przeprowadzone dowody, ich ocena i wyprowadzone z nich wnioski, obalą owo przekonanie - można ferować wyrok skazujący (wyrok SA w Lublinie 2009-04-29 II AKa 63/09 KZS 2009/7-8/90).
Na podstawie materiału dowodowego można bezspornie stwierdzić, że oskarżony w dniu 25 marca 2015 roku spożył w nieustalonych godzinach alkohol w nieustalonej ilości. Nie można natomiast stwierdzić, jaka była zwartość tego alkoholu w jego organizmie, w szczególności zaś czy przekraczała 0,5 promila. Na jakiej podstawie został sformułowany zarzut w tym zakresie zupełnie nie wiadomo. Skoro nie sposób w ogóle ustalić zawartości alkoholu we krwi lub wydychanym powietrzu, nie sposób też przypisać oskarżonemu popełnienia wykroczenia zart. 87§1kw lubart. 86§2kw. Zgodnie zart. 46 ust. 2 pkt.2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowistan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do:
1) stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo
2) obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3.
W niniejszej sprawie nie wiadomo, czy próg 0,1 mg/l lub 0,2 ‰ został przekroczony. Ponadto w tym zakresie toczy się odrębne postepowanie w sprawie oznaczonej sygn. akt II W 696/15.
Mając powyższe na uwadze Sąd wydał wyrok uniewinniający.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 632 pkt 2kpk.