Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 5164/14
Data wyroku: 2015-04-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON

Sygn. akt IX W 5164/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 kwietnia 2015 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:Przewodniczący: SSR Joanna Sienicka
Protokolant: Kalina Pawełko
Bez udziału oskarżyciela publ.
po rozpoznaniu w dniu 18 lutego i 7 kwietnia 2015 r. sprawy
Z. P.
s.R.iZ.z domuL.
ur. (...)wK.
obwinionego o to, że: w dniu 3 maja 2014r. około godziny 12:00 wO.naul. (...)kierując samochodem markiR. (...)onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania w wyniku czego najechał na zaparkowany samochód markiS. (...)onr rej. (...)powodując jego uszkodzenie oraz zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym po czym oddalił się z miejsca zdarzenia nie zatrzymując się
- tj. za wykroczenie zart. 86§1kw ,art. 97kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt. 3 i art. 44 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym,

ORZEKA:

I
obwinionegoZ. P.uznaje za winnego tego, że w dniu 3 maja 2014r. około godziny 12:00 wO.naul. (...)kierując samochodem markiR. (...)onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania w wyniku czego najechał na zaparkowany samochód markiS. (...)onr rej. (...)powodując jego uszkodzenie oraz zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i za to na podstawieart.86§1kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowymskazuje go na karę200 (dwieście) złotych grzywny;

II
uniewinnia obwinionego od czynu polegającego na oddaleniu się z miejsca zdarzenia;

III
na podstawieart. 118 § 1i 3 kpwiart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychobciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie100 (sto) złotych i opłatą w kwocie 30 (trzydzieści) złotych i wydatkami związanymi z wydaniem opinii przez biegłego w ½ części tj w kwocie 288,23 (dwieście osiemdziesiąt osiem 23/100)zł , w części uniewinniającej koszty postępowania ponosi Skarb Państwa .

Sygn. akt IX W 5164/14

UZASADNIENIE

    ObwinionyZ. P.mieszka wW.prowadzi(...), osiąga dochód około(...), jest żonaty, na utrzymaniu ma jedno dziecko w wieku(...).
W dniu 3 maja 2014 r.Z. P.przyjechał z żonąA. P. (1)i(...)synem doO.. Obwiniony kierował samochodem markiR. (...)onr rej. (...). Około godziny 12:00 zaparkował przyul. (...)przy(...)i(...). Następnie z żoną i dzieckiem udał się do apteki po wykupienie leków dla chorego na zapalenie ucha syna. Po około 15 minutach wrócili do samochodu. Żona obwinionego usiadła z dzieckiem na tylnym siedzeniu. Po lewej stronie obok pojazdu obwinionego stał zaparkowany równolegle z nim, w niewielkiej odległości samochódS. (...)onr rej. (...)należący doA. B. (1). Obwiniony w celu opuszczenia miejsca parkingowego rozpoczął manewr cofania. W czasie wykonywania tego manewru najechał na unieruchomiony, stojący obok jego pojazdu samochódS.. Następnie obwiniony odjechał z miejsca zdarzenia.
Pokrzywdzony znajdował się w tym czasie w okolicy(...)gdzie na ławce z dziećmi jedli lody. Widział wyjeżdżający z miejsca parkingowego samochód obwinionego. Znajdował się on bardzo blisko jego pojazdu. Zapamiętał jego nr rejestracyjny. Po odjeździe obwinionego pokrzywdzony podszedł do swojego pojazdu stwierdził na nim zarysowania na przednich prawych drzwiach. Pojazd wcześniej nie był uszkodzony. Wezwał policję.
Na miejsce zdarzenia wysłany został patrol Policji. FunkcjonariuszeA. P. (2)iJ. S. (1)dokonali oględzin pojazdu markiS. (...). Stwierdzili uszkodzenia w postaci zarysowania drzwi przednich prawych i tylnych .
W dniu zdarzenia widoczność była dobra, zachmurzenie średnie , jezdnia sucha. Doszło do niego na jezdni jednokierunkowej o nawierzchni brukowej. Po jej prawej stronie patrząc w kierunkuul (...)znajdują się wydzielone miejsca parkingowe. Miejsce to objęte jest monitoringiem miejskim.
(d: notatka urzędowa: k. 5, szkic miejsca wypadku: k. 6, protokół oględzin: k. 7, k. 20, płyta CD k. 38, wyjaśnienia obwinionego: k. 15, 46, zeznania świadkaA. B.k. 9v, 44v,A. P.k. 18, 44v-45,J. S., k. 45v A.P.k. 45 k. 44v, opinia techniczna biegłego: k. 52-64)
ObwinionyZ. P.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia.Wyjaśnił, iż w dniu 3 maja w godzinach południowych wO.naul. (...)był kierującym pojazdem markiR. (...)onr rej. (...). Podał, że tego dnia na miejscu parkingowym obok jego pojazdu stał oddalony o około 10 cm inny pojazd o jasnym kolorze. Umiejscowienie tego pojazdu spowodowało, iż zmuszony był wsiąść do swojego samochodu, na miejsce kierowcy, z prawej strony poprzez miejsce pasażera. Podczas wyjazdu musiał złożyć lusterka aby nie uszkodzić tego pojazdu. Obwiniony twierdzi, że nie czuł żeby podczas cofania uszkodził pojazd stojący obok, nie czuł uderzenia ani otarcia. Podał, że jego zdaniem pojazdy nie zetknęły się, a o zdarzeniu dowiedział się od ubezpieczyciela, który wezwał go do złożenia oświadczeń w tej sprawie.
Sąd nie dał wiary twierdzeniom obwinionego , iż pomiędzy jego pojazdem a samochodemS.nie doszło do kontaktu podczas wykonywania przezeń manewru cofania. W tej części stoją w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym- z zeznaniami pokrzywdzonego i opinią biegłego. W pozostałej części uznał za wiarygodne wyjaśnienia z których wynika, iż to obwiniony kierował samochodemR., wyjeżdżał z wyznaczonego miejsca parkingowego cofając i nie odczuł otarcia ani uderzenia w inny pojazd.
Z zeznań pokrzywdzonegoA. B. (1)wynika, iż w dniu 3 maja 2014 r. około godziny 12:00 wO.naul. (...), zaparkował swój pojazd markiS. (...)onr rej. (...)na wyznaczonym miejscu parkingowym. Wjeżdżając na miejsce parkingowe widział zarówno po lewej jak i po prawej stronie stojące samochody osobowe. Następnie wraz z dziećmi udał się na lody. Po powrocie usiadł z dziećmi na podeście przy(...)i parkingu aby zjeść zakupione lody. Po chwili zauważył jak kierujący pojazdem markiR. (...)znajdujący się po prawej stronie jego pojazdu wykonał manewr cofania w celu wyjechania z miejsca parkingowego. Manewr ten wykonywał w bardzo bliskiej odległości od jego pojazdu. Zapamiętał nr rej tego pojazdu. Po powrocie do samochodu pokrzywdzony zauważył zarysowane prawe drzwi przednie i tylne swojego pojazdu.A. B. (1)twierdził, iż jego pojazd nie był wcześniej uszkodzony. Przyznał, że zaparkował bliskoR.. Wykluczył, że do uszkodzeniaS.mogło dojść podczas jego wjeżdżania w miejsce parkingowe.
Sąd podzielił zeznania pokrzywdzonego uznając je za spójne i logiczne, zgodne z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie w tym z uszkodzeniami pojazdów i opinią biegłego.
Za wiarygodne Sąd uznał także ustalenia funkcjonariuszy-A. P. (2)iJ. S. (1), którzy po przybyciu na miejsce zdarzenia dokonali oględzin pojazdu. Nie są oni w żaden sposób zainteresowani rozstrzygnięciem w sprawie zeznawali jedynie na okoliczność dokonanych czynności.
ZeznaniomA. P. (1)– żony obwinionego, Sąd zasadniczo dał wiarę. Świadek potwierdziła, iż w dniu 3 maja 2014 r. około godzin południowych była pasażerką pojazdu markiR. (...), którego kierującym byłZ. P.. Mąż wyjeżdżał z miejsca parkingowego cofając. Podała, że nie słyszała żadnego dźwięku świadczącego o zarysowaniu samochodu stojącego obok. Siedziała z tyłu z dzieckiem, które płakało i na nim skupiła swoją uwagę. Oświadczyła, iż mąż musiał wsiąść do samochodu z prawej strony ze względu na bliską odległość stojącego obok z lewej strony pojazdu.
Biegły z zakresu ruchu drogowego w wydanej opinii stwierdził, iż uszkodzenia w samochodzieS. (...)nr rej. (...)mogły powstać podczas kontaktu z samochodemR. (...)onr rej. (...), przy małej odległości bocznej między pojazdami podczas wykonywania manewru cofania – wyjazdu ze stanowiska parkowania przez kierującego samochodemR. (...). Pojazd ten podczas manewru cofania w pierwszej jego fazie przemieszczał się po torze ruchu o nieznacznej krzywiźnie. Podczas tego przemieszczania przednia lewa narożna strona pojazdu –narożnik zderzaka przedniego , była odchylona wyraźnie w lewo poza obrys pojazdu w kierunku stojącejS.. Takie uszkodzenia powstają przy przemieszczaniu się jednego z pojazdów przy niezachowaniu bocznej odległości od pojazdu stojącego. Brak wgnieceń poszycia drzwi dowodzi, że impuls siły jaki powstał podczas kontaktu między pojazdami był o ograniczonej wartości. Przy takim ograniczonym rozmiarze uszkodzeń kontakt między pojazdami mógł być przez kierującego pojazdem najeżdżającym nieodczuwalny. W samochodzieR. (...)ujawnione zostały uszkodzenia– zarysowania zderzaka przedniego i tylnego z lewej strony . W zaistniałej sytuacji , podczas wykonywania manewru cofania mogło dojść jedynie do kontaktu pojazdów przez zderzak przedniR., jego lewą część. Usytuowanie i rozmiar zderzaka przedniegoR. (...)koresponduje z usytuowaniem ujawnionych uszkodzeńS., ich szerokością, rozmiarem, położeniem od podłoża.
Sąd podzielił ustalenia i wnioski opinii biegłego. Jest ona rzeczowa, logiczna i spójna. Biegły odpowiedział na zadane mu pytania a swoje stanowisko uzasadnił w przekonywujący sposób.
Analiza materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy w tym analiza charakteru, rozmiaru i umiejscowienia zidentyfikowanych uszkodzeń w obu pojazdach daje podstawę do stwierdzenia, że doszło do kontaktu sam.R.iS.. Uszkodzenia o ujawnionym rozmiarze i charakterze w samochodzieS.mogły powstać podczas wykonywanego manewru cofania wykonywanego przez kierującego pojazdemR. (...)po torze ruchu o nieznacznej krzywiźnie i ograniczonej odległości bocznej od samochoduS.. Podczas tego manewru mogło dojść do bezpośredniego kontaktu zderzaka przedniego jego części lewej samochoduR.z bokiem prawym jego drzwiami przednimi i tylnymi samochoduS.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do przyjęcia, że obwinionyZ. P.podczas wykonywania manewru cofania nie zachował szczególnej ostrożności i najechał na zaparkowany pojazd pokrzywdzonego markiS. (...), powodując jego uszkodzenie i stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd miał na uwadze, iż oba pojazdy stały w niewielkiej odległości od siebie przed rozpoczęciem przez obwinionego przedmiotowego manewru.
Z nagrania z monitoringu miejskiego wynika, iż pojazdy o godzinie 12.08 stały zaparkowane obok siebie w bliskiej odległości, a o godzinie 12.09R. (...)wyjeżdżał z miejsca parkingowego cofając po torze o lekkiej krzywiźnie. Cały manewr cofania nie został zarejestrowany z uwagi na ruch obrotowy kamery.
Przedmiotem ochrony wykroczenia zart. 86kw jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym . Zgodnie z przepisamiUstawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym–art. 3, każdy uczestnik ruchu jest obowiązany zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność czyli unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić lub w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Jednocześnie każdy uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują na możliwość odmiennego ich zachowania. Jak wskazanow wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 1976 r. VI KRN 135/76 każdy kierowca jest obowiązany do prowadzenia pojazdu samochodowego z należytą ostrożnością a więc do podejmowania takich czynności, które zgodnie ze sztuką i techniką prowadzenia pojazdów są obiektywnie niezbędne do zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także do powstrzymywania się od czynności, które mogą to bezpieczeństwo zniwelować.
Artykuł 23 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowymstanowi, iż kierujący pojazdem jest obowiązany przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować szczególną ostrożność, a w szczególności sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda a w razie trudności w osobistym upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby.
Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż obwiniony nie zastosował się do powyższego obowiązku zachowania szczególnej ostrożności podczas manewru cofania. Spowodował tym uszkodzenie pojazdu pokrzywdzonego i zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowy. Jechał wraz zoną i dzieckiem .
Mając powyższe na uwadze, wina obwinionego nie budzi wątpliwości a polega na tym, że w dniu 3 maja 2014r. około godziny 12:00 wO.naul. (...)kierując samochodem markiR. (...)onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania w wyniku czego najechał na zaparkowany samochód markiS. (...)onr rej. (...)powodując jego uszkodzenie oraz zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym . Czyn obwinionego wyczerpuje znamiona wykroczenia zart. 86 § 1kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Sąd uniewinnił obwinionego od wkroczenia zart. 97kw w zw. zart. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegającego na oddaleniu się z miejsca zdarzenia uznając, iż obwiniony mógł nie odczuć , iż doszło do kontaktu między pojazdami. Taki wniosek wynika z charakteru uszkodzeń w samochodzieS.i opinii biegłego. Obwiniony jechał z chorym dzieckiem, jego płacz mógł odwrócić uwagę obwinionego podczas wykonywania manewru cofania . Nie mając świadomości , iż doszło do uszkodzenia innego pojazdu obwiniony odjechał z miejsca zdarzenia . Z tego względu nie sposób przypisać mu świadomego niezastosowania się do obowiązków wynikających zart. 44 prawa o ruchu drogowymciążących na kierującym pojazdem , który uczestniczy w wypadku drogowym.
Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze stopień społecznej szkodliwości czynu , niewielki rozmiar uszkodzeń pojazdu pokrzywdzonego .
Wobec tego Sąd uznał, iż dla osiągnięcia celów zapobiegawczych i wychowawczych kary właściwe będzie orzeczenie wobec obwinionego kary grzywny w wysokości 200 złotych. W przekonaniu Sądu orzeczona kara grzywny, jest karą adekwatną do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu oraz nie przewyższa realnych możliwości zarobkowych obwinionego.
Sąd, na podstawieart. 118§1 i 3 kpwzasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 zł., zobowiązał go do uiszczenia opłaty w kwocie 30 złotych oraz obciążył kosztami opinii biegłego w ½ części tj. w kwocie 288,23 złotych uznając, iż osiągane przez obwinionego dochody pozwalają na ich uiszczenie.