Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 4492/15
Data wyroku: 2015-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 97 kw
Teza: obwinionego uznano za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu

Sygn. akt VW 4492/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 grudnia 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Klaudia Miłek
Protokolant: st. sekr.sądowy Beata Lechowicz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 17 listopada 2015 r. i 10 grudnia 2015 r. sprawy przeciwkoP. T.s.A.iJ.z domuŚ.ur. (...)wW.
obwinionego o to że:
W dniu 12 lipca 2015 r. około godziny 16.45 wW.jadąculicą (...)od stronyAl. (...)w kierunku doAl. (...)naruszył zasady przewidziane w art. 45 ust. 2 pkt. 1 Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem markiS.onr rej. (...)korzystał podczas jazdy z telefonu komórkowego wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku przez kierującego pojazdem,
tj. za wykroczenie z art. 97 KW w zw. z art. 45 ust.2 pkt. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1137, zm.: Dz. U. z 2011 r. Nr 30,poz. 151; Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321; Dz. U. z 2012 r., poz.951; z późniejszymi zmianami).
Orzeka

1
ObwinionegoP. T.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 97 kw. wymierza karę grzywny w wysokości 100 ( sto) złotych.

2
Zasądza od obwinionego 30 ( trzydzieści) złotych tytułem opłaty , zwalnia go od ponoszenia kosztów postępowania w sprawie .

Sygn. akt V W 4492/15

UZASADNIENIE
P. T.został obwiniony o to, że w dniu 12 lipca 2015 r. około godziny 16.45 wW.jadąculicą (...)od stronyAl. (...)w kierunku doAl. (...)naruszył zasady przewidziane w art. 45 ust. 2 pkt. 1 Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem markiS.onr rej. (...)korzystał podczas jazdy z telefonu komórkowego wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku przez kierującego pojazdem, tj. za wykroczenie z art. 97 KW w zw. z art. 45 ust.2 pkt. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1137, zm.: Dz. U. z 2011 r. Nr 30,poz. 151; Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321; Dz. U. z 2012 r., poz.951; z późniejszymi zmianami).
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 12 lipca 2015 r. funkcjonariusz PolicjiP. Z.pełnił służbę wraz z post.E. P.oraz post.N. P.w patrolu zmotoryzowanym radiowozem policyjnym w dzielnicyW.O.. Około godziny 16.45 znajdując się na terenie stacji benzynowej przyul. (...)wW.zauważył samochód markiS.onr rej. (...), jadący w kierunkuul. (...).(...), którego kierujący korzystał podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku, trzymając telefon komórkowy w ręku. Po zatrzymaniu w/w pojazdu do kontroli drogowej kierującym wskazanym pojazdem okazał się byćP. T..P. T.odmówił przyjęcia nałożonego przez policjanta mandatu karnego kredytowanego.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:częściowych wyjaśnień obwinionegoP. T./k. 9, e-protokół rozprawy z dnia 17 listopada 2015 r. od godz. 00:02:55 do godz. 00:09:50 oraz od godz. 00:17:52 do godz. 00:18:37/,zeznań świadkaP. Z./k. 4, e-protokół rozprawy z dnia 17 listopada 2015 r. od godz. 00:10:05 do godz. 00:17:47/,zeznań świadkaE. P./e-protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2015 r. od godz. 00:00:59 do godz. 00:02:58/,zeznań świadkaN. P./e-protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2015 r. od godz. 00:03:25 do godz. 00:06:49/, a takżenotatki urzędowej/k. 1/,oświadczenia/k. 5/ orazinformacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego/k. 11/.
ObwinionyP. T.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podkreślił on przy tym, że w związku z tym, że nie posiada informacji na temat tego, w którym dokładnie momencie jego zachowanie zwróciło uwagę policjantów, to nie jest w stanie podać czynności, którą w tym czasie wykonywał. Obwiniony potwierdził, że faktycznie przed zatrzymaniem przez policję prowadził rozmowę telefoniczną ze swoją mamą. Oświadczył on jednak, że w trakcie prowadzonej rozmowy korzystał z trybu głośnomówiącego telefonu, który nie wymagał od niego trzymania telefonu w ręku i jego obsługi oraz zaprzeczył, aby trzymał telefon przy uchu. Wyjaśnił on także, że w czasie prowadzonej rozmowy telefonicznej telefon koloru czarnego umieszczony był na fotelu pasażera oraz, że obok hamulca ręcznego leżała ładowarka usb wielkości ok. 7 cm koloru czarnego z elementami żółtymi. Obwiniony podkreślił, że mógł w/w ładowarkę trzymać w ręku podczas jazdy. Wyjaśnił także, że mógł się również drapać po głowie. Obwiniony wyjaśnił, że prawdopodobną przyczyną jego zatrzymania było wyjmowanie i wkładanie przez niego radia do gniazda. Wskazał on nadto, że poruszał się z prędkością dopuszczalną ok. 70 km/h i czynność, którą wówczas wykonywał mogła zostać niewłaściwie zinterpretowana przez funkcjonariuszy Policji. Wyjaśnił on również, że funkcjonariusz Policji poinformował go, że jechał tuż obok niego i że widział jak trzyma on telefon w ręku. Obwiniony podkreślił jednak, że policjant nie mówił mu, w którym ręku miał on trzymać telefon. /k. 9, e-protokół rozprawy z dnia 17 listopada 2015 r. od godz. 00:02:55 do godz. 00:09:50 oraz od godz. 00:17:52 do godz. 00:18:37wyjaśnienia obwinionegoP. T./
P. T.ma 24 lata. Jest kawalerem. Jest bezrobotny, nie posiada dochodów ani majątku. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Nie był karany sądownie. Został jednokrotnie ukarany mandatem karnym kredytowanym w związku z przekroczeniem prędkości /e-protokół rozprawy z dnia 17 listopada 2015 r. od godz. 00:00:42 do godz. 00:01:44wyjaśnienia obwinionegoP. T., k. 11informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego/

Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego w zakresie, w jakim potwierdził on, że w dniu zdarzenia przed zatrzymaniem przez Policję prowadził rozmowę telefoniczną. Powyższa część wyjaśnień obwinionego jest logiczna, zgodna z doświadczeniem życiowym oraz spójna z zeznaniami świadkaP. Z.i świadkaN. P..
Za nieistotne należało uznać wyjaśnienia obwinionego, w których wskazywał on, że w trakcie zdarzenia nie przekroczył dozwolonej prędkości, gdyż jak wynika z zeznań świadkaP. Z., powodem jego zatrzymania przez policję nie było przekroczenie przez niego dozwolonej prędkości.
Pozostałe wyjaśnienia obwinionegoP. T., w których nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, podnosząc, że prowadził rozmowę telefoniczną korzystając z trybu głośnomówiącego telefonu umieszczonego na fotelu pasażera, wskazując jednocześnie, że w trakcie jazdy samochodem mógł trzymać w ręku ładowarkę usb oraz drapać się po głowie, nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnienia te pozostawały w sprzeczności z zeznaniami świadków – funkcjonariuszy PolicjiP. Z.iN. P.oraz dowodem w postaci notatki urzędowej, wobec czego Sąd nie dał im wiary, traktując wyłącznie jako wyraz linii obrony przyjętej przez obwinionego.
Sąd Rejonowy dał całkowitą wiarę zeznaniom funkcjonariuszy policji świadkówP. Z./k. 4, e-protokół rozprawy z dnia 17 listopada 2015 r. od godz. 00:10:05 do godz. 00:17:47/ iN. P./e-protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2015 r. od godz. 00:03:25 do godz. 00:06:49/. Zeznania w/w świadków są spójne, logiczne i tworzą całość. Świadkowie ci to osoby dla obwinionego obce, zrelacjonowali oni jedynie okoliczności dotyczące ich służby i opisali czynności przez nich podejmowane oraz zaobserwowane zachowanie obwinionego. Sąd stwierdził brak podstaw do kwestionowania wartości dowodowej zeznań, zgodnych z pozostałym wiarygodnym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W złożonych zeznaniach świadkowie ci potwierdzili, że przyczyną podjętej wobec obwinionego policyjnej interwencji było korzystanie przez obwinionego z telefonu trzymanego przez niego w ręku. Potwierdzili oni również, że ujawnili powyższe wykroczenie, gdy w trakcie służby radiowozem policyjnym zatrzymali się na stacji benzynowej. ŚwiadekP. Z.potwierdził, że widoczność była wówczas dobra.
ZeznaniaP. Z.iN. P.są również zgodne z załączoną do akt notatką urzędową /k. 1/ sporządzoną po kontroli drogowej przezP. Z., której treści Sąd dał w pełni wiarę, nie dostrzegając powodów, dla których należałoby jej odmówić wiarygodności i mocy dowodowej.
Zeznania świadkaE. P./e-protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2015 r. od godz. 00:00:59 do godz. 00:02:58/,niewiele wniosły do sprawy, gdyż świadek z powodu upływu czasu od czasu interwencji oraz wykonywanych w tym czasie czynności służbowych, nie pamiętała przebiegu zdarzenia i nie potrafiła podać bliższych szczegółów sprawy. Świadek w złożonych zeznaniach potwierdziła jedynie, że w trakcie wykonywanych czynności służbowych podczas kontroli drogowej prowadzonej od stronyul. (...)radiowóz policyjny nie jest zatrzymywany za żadną przeszkodą i jest on widoczny. Wskazana okoliczność w ocenie Sądu była logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym. Była ona również spójna z zeznaniami świadkaP. Z., dlatego Sąd dał zeznaniom świadkaE. P.w całości wiarę.
Wiarygodny dowód w sprawie stanowiły ponadto ujawnione na rozprawie dokumenty, ich treści nie budziły wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy ani nie były kwestionowane przez strony.
W świetle powyższych ustaleń faktycznych i przeprowadzonej oceny dowodów wina i sprawstwo obwinionegoP. T.w zakresie zarzuconego mu czynu nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Zachowaniem swoim obwiniony wyczerpał ustawowe znamiona wykroczenia określonego w art. 97 kw w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że w miejscu i czasie określonym w zarzucie kierując samochodem markiS.onr rej. (...)korzystał podczas jazdy z telefonu komórkowego wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku.
Zgodnie z treścią art. 97 kw karze grzywny do 3.000 złotych albo karze nagany podlega uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie. Ta ogólnie sformułowana norma prawna wymaga dopełnienia przez wskazanie konkretnego naruszenia przepisów określających porządek i bezpieczeństwo na drogach. W przypadku zarzutu postawionego obwinionemu dopełnieniem tym jest art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wedle brzmienia którego kierującemu pojazdem zabrania się korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku.
Dokonując wymiaru kary, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze.
Przy wymiarze kary Sąd nie znalazł okoliczności łagodzących. Stopień społecznej szkodliwości oraz stopień winy były w przypadku opisanego wykroczenia znaczne. Zachowanie obwinionego w rażący sposób wykraczało przeciwko przepisom mającym na celu poprawę bezpieczeństwa na drogach, stwarzając zagrożenie innym uczestnikom. Wskazać należy, iż obwiniony w sposób w pełni świadomy zachował się w sposób sprzeczny z zasadami bezpiecznego poruszania się po drogach publicznych, nie stosując się do zakazu wynikającego z ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Mając to na uwadze, Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 100 złotych, uznając, że kara ta stanowi wystarczającą reakcję na czynP. T.. Wymierzona kara grzywny, która nie może być postrzegana jako rażąco surowa, będzie miała pozytywny wpływ na kształtowanie świadomości społecznej oraz będzie stanowiła wystarczający bodziec dla osiągnięcia względem obwinionego pożądanych celów zapobiegawczych oraz wychowawczych.
Orzeczenie o opłacie wydano na podstawie art. 119 kpw w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 30 zł.
Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw Sąd zwolnił obwinionego od kosztów postępowania. W ocenie Sądu uiszczenie kosztów postępowania byłoby dla obwinionego zbyt uciążliwe, z uwagi na jego sytuację majątkową i konieczność uiszczenia kwoty grzywny.
Z tych względów orzeczono, jak w wyroku.