Sąd Okręgowy w Legnicy
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V U 909/15
Data wyroku: 2016-01-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Główczyński
Słowa kluczowe: Wysokość Emerytury
Podstawa prawna: art. 21 i 53 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. aktV U 909/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia5 stycznia 2016 r.
Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy
w składzie:
Przewodniczący:SSO Krzysztof Główczyński
Protokolant: star. sekr. sądowy Magdalena Teteruk
po rozpoznaniu w dniu5 stycznia 2016 r. w Legnicy
sprawy z wnioskuJ. H.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.
o wysokość emerytury
na skutek odwołaniaJ. H.     
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.
z dnia20 lipca 2015 r.
znak(...)

oddala odwołanie.

Sygn. akt V U 909/15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 20 lipca 2015 r., znak:(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.przyznał wnioskodawcyJ. H.emeryturę w wys. 3.482,76 zł. Przy ustalaniu wysokości świadczenia organ rentowy uwzględnił: do obliczenia składnika emerytury przysługującego za okresy składowe i nieskładkowe – podstawę wymiaru wcześniej przyznanej emerytury w wysokości uwzględniającej waloryzacje do dnia 1 marca 2015 r., a do obliczenia składnika emerytury wynoszącego 24 % kwoty bazowej – kwotę bazową obowiązującą w dniu 01 czerwca 2015 r., tj. w dniu nabycia prawa do emerytury, w wysokości 3.308,33 zł, oraz okresy pracy górniczej (wg stosownych przeliczników) – łącznie 456 miesięcy.
W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawcaJ. H.wskazał, że w nowo naliczonej emeryturze ZUS nie uwzględnił kwoty, która wynika z różnicy liczenia części socjalnej po nowej kwocie bazowej, tj. ok. 600 zł, oraz dodatkowych 30 miesięcy, w których dorabiał, też policzonych po nowej kwocie bazowej, co łącznie w jego ocenie dałoby kwotę ok. 700 zł i o tyle miałaby wzrosnąć wysokość jego nowej emerytury.
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu podał, iż na podstawieart. 27 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.), decyzją z dnia 20 lipca 2015 r. przyznał wnioskodawcy prawo do emerytury od dnia 1 czerwca 2015 r., tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek, oraz zgodnie zart. 53ustalił wysokość tego świadczenia, które na datę przyznania wynosi 3.482,76 zł. Sposób obliczenia emerytury został wnioskodawcy wyjaśniony w piśmie z dnia 19 sierpnia 2015 r.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
WnioskodawcaJ. H.urodził się w dniu (...)
Decyzją z dnia 4 września 1996 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.przyznał wnioskodawcy prawo do renty od dnia 21 czerwca 1996 r. Do ustalenia wysokości świadczenia organ rentowy przyjął dochód, który stanowił podstawę wymiaru składek z 7 lat kalendarzowych, od stycznia 1982 r. do grudnia 1988 r. Podstawę wymiaru obliczono przez pomnożenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 213,19% przez kwotę bazową w wys. 666,96 zł. Do ustalenia wysokości renty ZUS uwzględnił 291 miesięcy okresów składkowych i 15 miesięcy okresów nieskładkowych; okres pracy górniczej obliczył wg stosownych przeliczników jako 412,5 miesięcy. Wysokość przyznanego wnioskodawcy świadczenia wyniosła (po potrąceniu zaliczki na podatek) 586,51 zł. Świadczenie to kolejnymi decyzjami było waloryzowane, ostatnio decyzją z dnia 2 września 1997 r. Wnioskodawca nie odwoływał się ani od decyzji w sprawie przyznania renty ani od późniejszych decyzji w sprawie waloryzacji renty.
W dniu 23 marca 1998 r.J. H.złożył wniosek o przyznanie emerytury górniczej. Do wniosku ubezpieczony nie dołączył żadnych dodatkowych dokumentów mogących mieć wpływ na wysokość świadczenia.
Decyzją z dnia 16 lutego 1999 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.przyznał wnioskodawcy prawo do emerytury od dnia(...)(...). Podstawę wymiaru świadczenia stanowiła – zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej – podstawa wymiaru renty w wysokości uwzględniającej rewaloryzację oraz wszystkie kolejne waloryzacje przypadające w okresie następującym po ustaleniu prawa do renty, tj. organ rentowy do ustalenia wysokości emerytury przyjął dochód, który stanowił podstawę wymiaru składek z 7 lat kalendarzowych (od stycznia 1982 r. do grudnia 1988 r.). Podstawę wymiaru obliczono przez pomnożenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 213,19 % przez kwotę bazową w wys. 666,96 zł. Do ustalenia wysokości emerytury uwzględniono 343 miesiące okresów składkowych i 15 miesięcy okresów nieskładkowych. Ustalenia powyższej decyzji uprawomocniły się. Przyznane świadczenie w kolejnych latach było waloryzowane. W ostatniej decyzji waloryzującej emeryturę ubezpieczonego (przed złożeniem przez niego wniosku z dnia 8 czerwca 2015 r.) wskazano, iż podstawa wymiaru obliczona została przez pomnożenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru wynoszącego 216,32 % przez kwotę bazową w wys. 717,16 zł.
Wysokość emerytury górniczejJ. H.przed dniem 1 czerwca 2015 r. wynosiła 3.169,27 zł.
Do złożonego dniu 08 czerwca 2015 r. wniosku o emeryturę wnioskodawca nie przedłożył nowych dokumentów mogących mieć wpływ na wysokość świadczenia. Domagał się ustalenia podstawy wymiaru świadczenia na podstawie przedłożonych dokumentów i wybrania najkorzystniejszego wariantu.
Decyzją z dnia 20 lipca 2015 r. organ rentowy przyznał ubezpieczonemu emeryturę w kwocie 3.482,76 zł. Przy ustalaniu wysokości świadczenia organ rentowy uwzględnił:
- do obliczenia składnika emerytury przysługującego za okresy składkowe i nieskładkowe – podstawę wymiaru wcześniej przyznanej emerytury w wysokości uwzględniającej waloryzacje do dnia 1 marca 2015 r., a do obliczenia składnika emerytury wynoszącego 24 % kwoty bazowej – kwotę bazową obowiązującą w dniu 1 czerwca 2015 r., tj. w dniu nabycia prawa do emerytury, w wys. 3.308,33 zł,
- okresy pracy górniczej (wg stosownych przeliczników) – łącznie 456 miesięcy. Organ rentowy dokonał obliczenia wysokości emerytury w oparciu oart. 53 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
/bezsporne, nadto: akta ubezpieczeniowe ZUS/
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do stwierdzenia, czy organ rentowy prawidłowo obliczył należną wnioskodawcy od dnia 1 czerwca 2015 r. emeryturę.
W świetle całokształtu zebranego w sprawie i niespornego materiału dowodowego, w przekonaniu Sądu należne wnioskodawcy świadczenie obliczone zostało w sposób prawidłowy, a okoliczności, na które ubezpieczony powołuje się w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia prawnego.
Jak wynika z akt ubezpieczeniowych, organ rentowy decyzją z dnia 4 września 1996 r. przyznałJ. H.prawo do renty od dnia 21 czerwca 1996 r. i decyzja ta uprawomocniła się. Następnie, w dniu 23 marca 1998 r.J. H.złożył wniosek o emeryturę. Do wniosku tego nie przedłożył żadnych nowych dowodów, mogących mieć wpłynw na wysokość należnego mu świadczenia, w szczególności dokumentów dotyczących zarobków, które mogłyby stanowić podstawę ustalenia wysokości emerytury. W związku z powyższym organ rentowy w decyzji z dnia 16 lutego 1998 r. wskazał, iż do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto dochód, który stanowił podstawę wymiaru składek z 7 lat kalendarzowych, tj. od stycznia 1982 r. do grudnia 1988 r. Ustalenie to jest zgodne zart. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Przepis ten stanowi, że podstawę wymiaru emerytury dla osoby, która wcześniej miała ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy (a więc tak jak wnioskodawca), stanowi:
1) podstawa wymiaru renty – w wysokości uwzględniającej rewaloryzację oraz wszystkie kolejne waloryzacje przypadające w okresie następującym po ustaleniu prawa do renty, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 5, albo
2)podstawa wymiaru ustalona na nowo w myśl art. 15.
W związku z tym, żeJ. H.do wniosku o emeryturę nie przedstawił żadnych nowych dowodów mających wpływ na wysokość świadczenia, organ rentowy nie ustalał podstawy wymiaru tego świadczenia na nowo, w myśl art. 15 powołanej wyżej ustawy emerytalnej. Wysokość emerytury ustalona decyzją z dnia 16 lutego 1998 r. i sposób jej ustalenia nie były przez ubezpieczonego kwestionowane. Decyzja powyższa uprawomocniła się. Przyznana emerytura była waloryzowane, aż do momentu gdy wnioskodawca nie złożył kolejnego wniosku o emeryturę. Wniosek ten został załatwiony decyzją z dnia 20 lipca 2015 r.
W decyzji tej – w ocenie Sądu – organ rentowy prawidłowo ustalił wysokość należnej ubezpieczonemu emerytury w oparciu o przepis art. 53 ustawy emerytalnej. Zgodnie z tym przepisem emerytura wynosi:
1) 24 % kwoty bazowej, o której mowa w art. 19, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, oraz
2) po 1,3 % podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów składkowych,
3) po 0,7 % podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów nieskładkowych
- z uwzględnieniem art. 55.
2. Przy obliczaniu emerytury okresy, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy.
3. Emeryturę, której podstawę wymiaru stanowi podstawa wymiaru świadczenia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, oblicza się od tej samej kwoty bazowej, którą ostatnio przyjęto do ustalenia podstawy wymiaru, a następnie emeryturę podwyższa się w ramach waloryzacji przypadających do dnia nabycia uprawnień do emerytury.
4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli zainteresowany po nabyciu uprawnień do świadczenia, którego podstawę wymiaru wskazał za podstawę wymiaru emerytury, podlegał co najmniej przez 30 miesięcy ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym.
Sposób ustalenia wysokości emerytury wynikającej z decyzji z dnia 20 lipca 2015 r. ZUS wyjaśnił wnioskodawcy w piśmie z dnia 19 sierpnia 2015 r. W piśmie tym – na co słusznie zwrócił uwagę organ rentowy – nową kwotę bazową, tj. obowiązującą na dzień zgłoszenia kolejnego wniosku o emeryturę, można było przyjąć tylko w odniesieniu do tzw. części socjalnej emerytury, tj. 24 % kwoty bazowej. I w tym zakresie organ rentowy do ustalenia tej części emerytury ubezpieczonego faktycznie przyjął obowiązującą od dnia 1 czerwca 2015 r. kwotę bazową, tj. 3.308,33 zł, która po pomnożeniu przez 24 % dała kwotę 794 zł. Natomiast do obliczenia części emerytury należnej za okresy składkowe i nieskładkowe zasadnie organ rentowy przyjął zwaloryzowaną podstawę wymiaru, tj. ustaloną z zastosowaniem kwoty bazowej ostatnio przyjętej do obliczenia poprzednio przyznanego świadczenia, ta więc kwoty 717,16 zł - ustalonej prawomocną decyzją, której ubezpieczony nie kwestionował i która cały czas stanowiła podstawę ustalenia wysokości jego emerytury. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, aby organ rentowy naruszył przepis art. 53 ustawy emerytalnej, w szczególności jego ust. 3 lub 4.
W takim stanie rzeczy argumenty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie, w szczególności w zakresie, w jakim ubezpieczony twierdził, że jego emerytura powinna wzrosnąć o ok. 700 zł. Wnioskodawca w odwołaniu nie wskazał podstawy swoich obliczeń ani sposobu ich dokonania, a materiał dowodowy zgromadzony w nin. postępowaniu nie dał podstaw do podważenia zasadności zaskarżonej decyzji.
Wobec braku uzasadnionych podstaw odwołania, Sąd na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.odwołanie to oddalił.