Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 3975/15
Data wyroku: 2015-09-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Teza: niewskazanie na żądanie uprawnionego organu przez użytkownika komu powierzył pojazd do kierowania w oznaczonym czasie.

Sygn. akt XI W 3975/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 września 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Paulina Adamska
przy udziale oskarżyciela publicznego:K. K.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 31 sierpnia 2015 roku, 21 września 2015 roku wW.
sprawy przeciwkoR. Ł. (1)
synowiE.iU.
urodzonemu (...)wM.
obwinionemu o to, że:
w dniu 11 sierpnia 2014 roku w siedzibie Straży Miejskiej naulicy (...)wW., będąc właścicielemfirmy (...)- użytkownika pojazdu markiF.onumerze rejestracyjnym (...), wbrew obowiązkowi, nie wskazał na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył w/w pojazd do kierowania w dniu 26.05.2014 r. o godzinie 11:43 naul. (...)przyul. (...)wW.,
tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 kw,

I
obwinionegoR. Ł. (1)uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;

II
na podstawieart. 118 § 2 kpwokreśla, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt XI W 3975/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 26 maja 2014 roku o godzinie 11.43 naul. (...)przyul. (...)wW.zostało za pomocą urządzenia pomiarowego do rejestracji prędkości pojazdów TraffiStar SR520 wykonane zdjęcie pojazdu markiF.onumerze rejestracyjnym (...), którego kierowca nie zastosował się do czerwonego sygnału świetlnego nadawanego przez sygnalizator świetlny S-1 (notatka urzędowa - k. 1, oględziny zdjęcia z fotoradaru – k. 36).
Obraz kierowcy na przedmiotowym zdjęciu wykonanym za pomocą urządzenia pomiarowego do rejestracji prędkości pojazdów TraffiStar SR520 jest nieczytelny (oględziny – k. 36).
Użytkownikiem przedmiotowego pojazdu jest obwinionyR. Ł. (1)(pismo – k. 5)
R. Ł. (1)stawił się w dniu 11 sierpnia 2014 roku w siedzibie Straży Miejskiej przyul. (...)wW.. Po zapoznaniu się ze zdjęciem z fotoradaru obwiniony nie potrafił wskazać, kto był kierowcą pojazdu (notatka urzędowa – k. 11, zeznania świadkaR. M.– k. 35-36, wyjaśnienia obwinionegoR. Ł. (1)– k. 27, 28).
ObwinionyR. Ł. (1)w toku rozprawy głównej nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że prowadzi działalność gospodarczą i nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji osób kierujących pojazdem; nie potrafi stwierdzić, który z jego pracowników kierował przedmiotowym pojazdem; tym samochodem mógł jechać on albo któryś z 30 agentów (k. 27, 28).

Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie dał podstaw do uznania, iż obwinionyR. Ł. (1)swoim zachowaniem dopuścił się popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 96 § 3 kw.
Wskazany na wstępie stan faktyczny nie budzi żadnych wątpliwości, w szczególności z niebudzącej wątpliwości Sądu notatki urzędowej (k. 1) i zapisu zdjęcia z fotoradaru (płyta – k. 32, oględziny - k. 36) wynikają okoliczności związane z niezastosowaniem się do czerwonego sygnału świetlnego w dniu 26 maja 2014 roku o godzinie 11.43 naul. (...)przyul. (...)przez kierującego pojazdem markiF.onumerze rejestracyjnym (...).
Wiarygodne są zeznania świadkaR. M.dotyczące wizyty obwinionego w w dniu 11 sierpnia 2014 roku w siedzibie Straży Miejskiej przyul. (...)wW.. Dotyczą one okoliczności niespornych, w szczególności tego, że obwiniony stwierdził, że nie potrafił wskazać kierowcy przedmiotowego pojazdu.
Sąd obdarzył walorem wiarygodności dokumenty stanowiące podstawę ustaleń faktycznych - nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego, co do tego, że nie jest on w stanie wskazać osoby kierującej pojazdem, gdyż są one logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym i przede wszystkim zostały one potwierdzone przez oględziny zapisu zdjęcia z fotoradaru, z których jednoznacznie wynika, że obraz kierowcy przedmiotowego pojazdu jest nieczytelny. Nie można na zdjęciu rozpoznać osoby, która kieruje pojazdem.
Zgodnie z przepisemart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymwłaściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.
Nie można jednakże, zdaniem Sądu, w powyższym zakresie abstrahować od winy osoby wzywanej do wskazania osoby, której powierzono pojazd do kierowania. Aby przypisaćR. Ł. (1)sprawstwo wykroczenia z art. 96 § 3 kw, należałoby wykazać bez żadnej wątpliwości, że jego czyn jest przez niego zawiniony, a więc popełniony w sytuacji, w której mógł on postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej.
W okolicznościach sprawy niniejszej obwiniony wyjaśnił, że nie potrafi wskazać kierującego pojazdem, z uwagi na fakt, że pojazdem tym mogły kierować różne osoby. Takie wyjaśnienia są racjonalne. Okoliczność nieczytelności zdjęcia z fotoradaru została stwierdzona przez Sąd w toku oględzin płyty CD z jego zapisem. W tej sytuacji nie można obwinionemu przypisać winy. Nie można wymagać od każdego właściciela czy użytkownika pojazdu, aby pamiętał, komu w danym dniu powierza pojazd, w szczególności w sytuacji, gdy takim samochodem dysponuje wiele osób, co jest przecież częste przy prowadzeniu działalności gospodarczej.
Żaden dowód nie wskazuje na to, że obwiniony miał faktyczną możliwość w okolicznościach sprawy niniejszej zachować się zgodnie z normą przepisuart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymi wskazać, kto znajduje się na nieczytelnym zdjęciu z fotoradaru. Zgodne z doświadczeniem życiowym jest, że obwiniony mógł nie pamiętać, kto w danym dniu w danym miejscu kierował przedmiotowym pojazdem. W każdym razie żaden dowód nie wskazuje, że obwiniony pamiętał. Zauważyć należy, że wizyta obwinionego w siedzibie Straży Miejskiej miała miejsce 2,5 miesiąca po dacie zarejestrowanego przez fotoradar wykroczenia. Zasady logiki, doświadczenia życiowego i świadomość naturalnego procesu zacierania się pewnych wydarzeń w pamięci, nie pozwalają także Sądowi na ustalenie, że obwiniony pamiętał, a nie chciał wskazać kierowcy. Takie ustalenie byłoby zupełnie dowolne.
Wobec powyższego, Sąd uniewinniłR. Ł. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa (art. 118 § 2 kpw).