Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 337/15
Data wyroku: 2015-11-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zdziarska, Zbigniew Kapiński, Dorota Tyrała
Słowa kluczowe: Odszkodowanie Za Niesłuszne Skazanie, Tymczasowe Aresztowanie Lub Zatrzymanie
Podstawa prawna: art. 552 kpk

Sygn. akt II AKa 337/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 listopada 2015r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Zbigniew Kapiński (spr.)
Sędziowie: SA – Anna Zdziarska
SO (del.) – Dorota Tyrała
Protokolant: – st. sekr. sąd. Anna Grajber
przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego
po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2015 r.
sprawyR. B.urodz. (...)wN.s.B.iK.
w przedmiocie odszkodowania za szkodę wynikłą z wykonania kary, której nie powinien ponieść
na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt VIII Ko 90/14
utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części;
wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r. na podstawieart. 552 § 1 k.p.k.iart. 554 § 2 k.p.k.zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcyR. B.kwotę 13.684,61 zł tytułem odszkodowania, z ustawowymi odsetkami od dnia uprawnienia się wyroku do dnia zapłaty; w pozostałej części wniosek oddalił, zaś kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Powyższy wyrok został zaskarżony przez pełnomocnika wnioskodawcy, w części oddalającej wniosek o przyznanie odszkodowania ponad kwotę 13.684,61 zł.
Skarżący na podstawieart. 427 § 2 k.k.w zw. zart. 438 pkt 2zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- obrazę przepisów postępowania tj.art. 322 k.p.c.w związku zart. 558 k.p.k.poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało brakiem zasądzenia odszkodowania według uznania po rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy w zakresie w jakim nie było możliwe udokumentowanie wysokości odszkodowania co do skutków finansowych powstania zadłużenia alimentacyjnego, a więc miało wpływ na treść wyroku;
- obrazę przepisów postępowania tj.art. 442 § 3 k.p.k.poprzez jego niepełne zastosowanie tj. nieuwzględnienie wszystkich wskazań Sądu drugiej instancji, co przejawiało się w braku wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie skutków finansowych powstania zadłużenia alimentacyjnego, w tym odsetek narosłych od kwoty tego zadłużenia oraz kosztów postępowania egzekucyjnego, co skutkowało oddaleniem wniosku o odszkodowanie ponad kwotę 13.684,61 zł.
Wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od Skarbu Państwa na rzeczR. B.również kwoty 76.315,39 zł (słownie siedemdziesięciu sześciu tysięcy trzystu piętnastu złotych i trzydziestu dziewięciu groszy) tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja wniesiona przez pełnomocnika wnioskodawcy nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie zawarty w niej wniosek.
Wbrew twierdzeniu autora apelacji Sąd Okręgowy orzekający w przedmiotowej sprawie nie dopuścił się obrazy wskazanych wpetitumprzepisów postępowania tj.art. 322 k.p.c.w związku zart. 558 k.p.k.orazart. 442 § 3 k.p.k.gdyż Sąd ten w pełni zrealizował wytyczne zawarte w wyroku z dnia 29 września 2014 r.
Z dość lakonicznego uzasadnienia omawianej apelacji wynika, że jej autor zarzucając Sądowimeritiobrazęart. 322 k.p.c.błędnie rozumie treść tego przepisu w kontekście zasadności jego zastosowania w sprawach dotyczących odszkodowania i zadośćuczynienia za niesłuszne skazanie, oraz niesłuszne stosowanie środków przymusu. Jest bowiem oczywiste, że postępowanie w sprawie o odszkodowanie o którym mowa wart. 552 k.p.k.toczy się według przepisów o postępowaniu karnym, natomiast tylko wówczas, gdy określona kwestia w ogóle nie jest unormowana wk.p.k., względnie unormowana jest w taki sposób, że danego rozwiązania, z uwagi na cywilnoprawny charakter dochodzonych roszczeń nie da się zastosować, wolno sięgnąć po stosowne przepisy procedury cywilnej. Natomiast zawarta wart. 322 k.p.c.norma ma charakter normy kompetencyjnej, która uprawnia a nie zobowiązuje Sąd orzekający w sprawie, do dokonania określonych ustaleń, ale tylko w wypadku zaistnienia przewidzianych w tym przepisie przesłanek. Ustalenie, w jakiej wysokości zrekompensować szkodę jest kategorią ocenną i stanowi wyłączne uprawnienie Sądu orzekającego. Należy także zaznaczyć, że wart. 322 k.p.c.wyrażone jest odstępstwo od zasady, że nie tylko istnienie roszczenia, ale także jego wysokości powinna być wykazana przez stronę. Ponadto pokreślenia wymaga fakt, że wbrew twierdzeniom skarżącego, przepis ten, czyliart. 322 k.p.c.nie służy do miarkowania wysokości zasądzonej należności, nie jest bowiem przepisem materialnoprawnym, lecz procesowym, a miarkowanie należności może odbyć się jedynie na podstawie przepisów prawa materialnego.
Z orzecznictwa Sądu Najwyższego w omawianym zakresie wynika również, że prawidłowe zastosowanie tego przepisu wymaga wskazania faktów, z których wynika, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub znacznie utrudnione, oraz wskazania okoliczności przemawiających za taką a nie inną wysokością„odpowiedniej sumy”(wyrok SN z 19 lutego 2010 r. II PK 217/09, Lex nr 584743). W realiach faktycznych i dowodowych niniejszej sprawy uznać należy, że Sąd Okręgowy na str. 7 pisemnych motywów zaskarżonego wyroku dokonał trafnych i prawidłowych wyliczeń dotyczących wysokości długu z tytułu niepłaconych rat alimentacyjnych w okresie do lutego 1982 r. do marca1984 r. Autor apelacji stawiając zaś zarzuty obrazy przepisów postępowania nie wskazuje żadnych merytorycznych argumentów kwestionujących wyżej wskazane wyliczenia Sądumeriti. Wywody skarżącego ograniczają się w tym zakresie do ogólnych stwierdzeń dotyczących konieczności zastosowaniaart. 322 k.p.c.oraz do stwierdzenia, że skoro nie jest możliwe precyzyjne ustalenie finansowych skutków zadłużenia alimentacyjnego to powinien być zastosowanyart. 322 k.p.c.tj. Sąd powinien posłużyć się własną oceną co do wysokości pozostałej części dochodzonego odszkodowania. Odnosząc się do powyższego stwierdzenia, uznać należy, że Sąd Okręgowy na stronie 7 swojego uzasadnienia postąpił właśnie w taki sposób, pomimo, że nie odwołał się wprost do treściart. 322 k.p.c.Sąd ten nie mogąc bowiem poczynić dokładnych ustaleń w zakresie wysokości wyrządzonej szkody dokonał właściwych i racjonalnych wyliczeń w tym zakresie odnosząc kwoty alimentów do obiektywnego wskaźnika w postaci przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Ponadto Sądmeritiwyraźnie stwierdził również, że dokonując wyliczenia wyrządzonej szkody miał na uwadze fakt, że zastosowanie w tym zakresie przepisówustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotegobyłoby dla wnioskodawcy krzywdzące.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd Apelacyjny uznał, że omawiana apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie zawarty w niej wniosek i w związku z tym utrzymał wyrok w zaskarżonej części w mocy.