Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Cz 226/15
Data wyroku: 2015-03-10 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Andrzej Dyrda, Sędzia Leszek Dąbek, Roman Troll
Słowa kluczowe: Postępowanie Nieprocesowe
Podstawa prawna: art. 130 kpc w zw. z art. 511 kpc

Sygn. akt III Cz 226/15

POSTANOWIENIE
Dnia 10 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:
Przewodniczący-Sędzia: SO Leszek Dąbek (spr.)
Sędziowie:  SO Andrzej Dyrda
SR (del.) Roman Troll
po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy
z wniosku Prokuratora Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju
z udziałemG. K.(K.)
o zastosowanie obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu
na skutek zażalenia wnioskodawcy
na zarządzenie Przewodniczącego w Sądzie Rejonowym w Jastrzębiu-Zdroju
z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt III RNs 2/15
postanawia:

oddalić zażalenie.
SSR (del.) Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Andrzej Dyrda
Sygn. akt III Cz 226/15

UZASADNIENIE
Przewodniczący Sąd Rejonowego w Jastrzębiu Zdrojuw zarządzeniu z dnia 27 01 2015r. zwrócił wniosek Prokuratora Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju o zastosowanie wobecM. K.obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu, uznając, że wobec nie dołączenia do niego w zakreślonym terminie opinii lekarza psychiatry i psychologa, bądź psychiatry i specjalisty psychoterapii uzależnień, nie usunięto w terminie braków formalnych wniosku.
Zarządzenie zaskarżyłwnioskodawca Prokurator Rejonowy w Jastrzębiu Zdroju, który wnosił o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Zarzucał, że zarządzenie wydano z obrazą regulacjiart. 130 § 1 i 2 k.p.c., gdyż wystąpienie przez uprawniony podmiot z wnioskiem o zobowiązanie do podjęcia leczenia odwykowego nie jest bezwzględnie uwarunkowane załączeniem opinii biegłych psychiatry i psychologa wydanej na podstawierozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 12 2007r. w sprawie biegłych w przedmiocie uzależnienia od alkoholu(Dz.U. nr 250, poz. 1883, późniejszymi zmianami).
W uzasadnieniu zażalenia między innymi podnosił, że literalna i logiczna wykładnia zapisówustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w tym zwłaszcza regulacjiart. 26 ust. 3 i art. 27 ust. 1prowadzi do wniosku, że warunkiem skierowania do sądu wniosku o zobowiązanie do podjęcia leczenia odwykowego
nie jest załączenie do niego opinii biegłego psychiatry oraz psychologa, gdyż art. 27 ust. 1 ustawy jednoznacznie reguluje tryb postępowania w sytuacji braku załączenia takiej opinii, nakładając na sąd obowiązek zarządzenia wobec uczestnika postępowania stosownego badania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Podnoszone w zażaleniu zagadnienie prawne było przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, który w uchwale z dnia 11 09 2013r. (podjętej w sprawie o sygn. akt III CZP 52/13), wyraził jednoznaczny pogląd, że „Niedołączenie do wniosku prokuratora o zastosowanie obowiązku leczenia odwykowego (art. 26 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi- jedn. tekst: Dz.U. z 2012 r., poz. 1356 ze zm.) opinii biegłego albo wzmianki biegłego
o okolicznościach uniemożliwiających jej wydanie (§ 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie biegłych w przedmiocie uzależnienia od alkoholu(Dz.U. Nr 250, poz. 1883 ze zm.) stanowi brak formalny podlegający uzupełnieniu na podstawieart. 130 § 1w związku zart. 13 § 2 k.p.c.i art. 26 ust. 3 tej ustawy pod rygorem jego zwrotu” (OSNC 2014/4/39, LEX nr 1371626, Biul.SN 2013/9/7),a następnie w uzasadnieniu uchwały pogląd ten w sposób wnikliwy i przekonywujący uzasadnił.
Jego zastosowanie w praktyce orzeczniczej – co podkreślił Sąd Najwyższy
w uzasadnieniu uchwały - umożliwia prokuratorowi właściwe uprawdopodobnienie przesłanek z art. 24 i art. 26 ust. 1 u.e.t.p.a. oraz zapobiega bezpodstawnemu wszczynaniu spraw sądowych.
W doktrynie prawa pogląd ten spotkał się zarówno z aprobatą (w glosie Aleksandry Patryk) jak i z krytyką (w glosie Sławomira Dudziaka).
Pomimo tego zagadnienie to nie było przedmiotem kolejnych wypowiedzi Sądu Najwyższego, wobec czego przywołany pogląd prawny należy uznać za miarodajny.
Został on prawidłowo zastosowany przez Przewodniczącego Sądu Rejonowego przy ferowaniu zaskarżonego zarządzenia (Sąd odwoławczy powyższy pogląd podziela) i zażalenie wnioskodawcy jest bezzasadne.
Reasumując zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe i dlatego zażalenie wnioskodawcy jako bezzasadne oddalono w oparciu o przepisart. 385 k.p.c.
w związku zart. 397 § 2 zd. 1 k.p.c.art. 398 k.p.c.iart. 13 § 2 k.p.c.
SSR (del.) Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Andrzej Dyrda