Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1057/14
Data wyroku: 2015-03-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Mika, Marcin Schoenborn, Andrzej Ziębiński
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Rodzinie I Opiece
Podstawa prawna: art. 209 § 1 kk

Sygnatura akt VI Ka 1057/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia10 marca 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Piotr Mika
Sędziowie SSO Andrzej Ziębiński (spr.)
SSO Marcin Schoenborn
Protokolant Sylwia Sitarz
przy udziale Jolanty Mandzij
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r.
sprawyK. H.ur. (...)wB.
synaP.iD.
oskarżonego zart. 209§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej
z dnia 18 sierpnia 2014 r. sygnatura akt II K 120/14
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 636 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt. VI Ka 1057/14

UZASADNIENIE
Od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 18 sierpnia 2014 r., wydanego w sprawie II K 120/14 w trybieart. 335 k.p.k., apelację wniósł prokurator, zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonegoK. H., zarzucając:

1
obrazę przepisuart. 91 § 1 k.k.polegającą na jego niezastosowaniu przy orzekaniu w zakresie kary, w sytuacji gdy oskarżyciel na podstawieart. 335 k.p.k.złożył wniosek w tym zakresie;

2
obrazę przepisuart. 243 § 7 k.p.k.mającą wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na jego niesłusznym niezastosowaniu, w sytuacji gdy sąd zmienił opis czynu i tym samym nie uwzględnił w całości wniosku prokuratora w trybieart. 335 k.p.k.

Stawiając powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego, iż jest winny tego, że:
- w okresie od dnia 17 października 2011 r. do dnia 26 lipca 2012 r. i od dnia 2 kwietnia 2013 r. do dnia czerwca 2013 r. i od sierpnia 2013 r. do dnia 2 grudnia 2013 r. wR.uporczywie uchylał się od wykonania ciążącego na nim z mocy orzeczenia Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej sygn. III RC 622/10 z dnia 19.10.2010 r. obowiązku opieki przez niełożenie na utrzymanie osób najbliższych, tj. małoletniej córkiL. H.i jej matkiA. H. (1), przez co naraził je na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. o czyn zart. 209 § 1 k.k.
- w okresie od stycznia 2011 r. do dnia 26 lipca 2012 r., od dnia 2 kwietnia 2013 r. do czerwca 2013 r. i od sierpnia 2013 r. do dnia 2 grudnia 2013 r. wR.uporczywie uchylał się od wykonania ciążącego na nim z mocy orzeczenia Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej sygn. III RC 948/10 z dnia 26.01.2011 r. obowiązku opieki przez niełożenie na utrzymanie osoby najbliższej, tj. małoletniej córkiA. H. (2), przez co naraził ją na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. o czyn zart. 209 § 1 k.k.
oraz orzeczenie wobec niego za wyżej wymienione czyny zart. 209 § 1 k.k.przy przyjęciuart. 91 § 1 k.k.kary 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata, zobowiązanie do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie małoletnichL.iA. H. (2), zwolnienie z kosztów i opłaty sądowej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest oczywiście bezzasadna.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż sąd I instancji nie popełnił błędu, uznając, że oskarżony dopuścił się jednego, a nie dwóch przestępstw, jak to wskazano w akcie oskarżenia. Trudno przecież przyjąć, że oskarżonemu towarzyszył odrębny zamiar niełożenia na utrzymanie córkiL. H.i jej matkiA. H. (1)i odrębny zamiar niełożenia na utrzymanie córkiA. H. (2), także pozostającej pod opieką matkiA. H. (1). W konsekwencji sąd a quo w sposób oczywisty nie dopuścił się obrazy przepisuart. 91 § 1 k.k.Zwrócić też należy uwagę na zastanawiającą konstrukcję pierwszego zarzutu - apelujący nie wskazuje, na czym polegać miała obraza tego przepisu prawa materialnego, lecz wiąże obowiązek jego zastosowania z samym faktem zaprezentowania przez oskarżyciela potrzeby jego zastosowania we wniosku złożonym w trybieart. 335 k.p.k.Tymczasem jest oczywiste, że orzekając w trybieart. 343 k.p.k., sąd jest zobligowany do zbadania złożonego na podstawieart. 335 § 1 k.p.k.przez prokuratora wniosku pod względem formalnym, a także merytorycznym i nie może się uchylić od zbadania sprawy zarówno pod kątem ustaleń faktycznych i zawinienia, a także zastosowanych przepisów prawa materialnego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 sierpnia 2013 r., II KK 80/13, Prok.i Pr.-wkł. 2013/11/6, LEX nr 1353961; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2013 r., II KK 199/13, Prok.i Pr.-wkł. 2013/11/7, LEX nr 1350542).
Odnosząc się natomiast do drugiego zarzutu, należy podnieść, iż wskazany w nim przepisart. 243 § 7 k.p.k.nie istnieje, a autorowi apelacji chodziło o obrazęart. 343 § 7 k.p.k.(tak też kwestię tę sprecyzował obecny na rozprawie apelacyjnej prokurator). Tak odczytując zarzut apelacyjny należy zauważyć, iż rzeczywiście w świetle tego przepisu sąd nie powinien był modyfikować wniosku prokuratora, lecz skierować sprawę na rozprawę (zob. cyt. wyżej wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 sierpnia 2013 r.). Należy wszakże mieć też na uwadze okoliczność, że kontrolę instancyjną wyroku wydanego w trybie określonym wart. 343 k.p.k., poza modyfikacją wynikającą zart. 434 § 3 k.p.k., przeprowadza się na zasadach ogólnych (zob. uchwałę Sądu Najwyższego - 7 sędziów z dnia 25 września 2013 r., I KZP 5/13, OSNKW 2013/11/92, Prok.i Pr.-wkł. 2013/12/12, LEX nr 1371922, Biul.PK 2013/9/5, Biul.SN 2013/9/16). W sytuacji zatem uznania, że nie doszło do naruszenia normy prawa karnego materialnego (art. 91 § 1 k.k.), brak było podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku w postulowany przez autora apelacji sposób.
W konsekwencji sąd odwoławczy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążając Skarb Państwa (art. 636 § 1 k.p.k.).