Sąd Okręgowy w Rzeszowie
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI Ga 406/14
Data wyroku: 2015-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Borucki, Anna Harmata, Anna Walus-Rząsa
Słowa kluczowe: Umowa
Podstawa prawna: 750 kc

Sygn. akt VI Ga 406/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 lutego 2015 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Andrzej Borucki
Sędziowie: SO Anna Walus-Rząsa
SO Anna Harmata (spr.)
Protokolant: st. sekr. sądowy Joanna Mikulska
po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. w Rzeszowie
na rozprawie
sprawy z powództwa:P.
i (...) Spółka JawnawP.

przeciwko:(...) Spółce z o.o.wR.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w PrzemyśluV Wydziału Gospodarczego z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt V GC 185/14

I
oddala apelację,

II
zasądza od pozwanego(...) Spółki z o.o.wR.na rzecz powodaP.i (...) Spółka JawnawP.kwotę 2.717 zł(dwa tysiące siedemset siedemnaście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt VI Ga 406/14

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 26 lutego 2015 r.
PowódP.
i (...) Spółka JawnawP.domagał się zasądzenia od pozwanego(...) Spółki z o.o.wR.kwoty 71.337,34 zł z ustawowymi odsetkami od kwot i dat szczegółowo wskazanych w pozwie oraz kosztów postępowania. Uzasadniając pozew powód podał, że pozwany zamówił u niego usługi polegające na wynajęciu sprzętu budowlanego w postaci koparki gąsienicowej z obsługą operatora do wykonania prac ziemnych,tj. wydobycia kruszywa na terenieK.wC.. Po wykonaniu przedmiotowej usługi wystawione zostały trzy faktury VAT, a to : z dnia 30 września 2013 r. i z dnia 31 października 2013r. na łączną kwotę 71.337,34 zł.
Po wydaniu przez Sąd Rejonowy w Przemyślu nakazu zapłaty
w postępowaniu nakazowym, mocą którego nakazał pozwanemu zapłatę kwot zgodnie z żądaniem pozwu, pozwany wniósł zarzuty zaskarżając gow całości i domagając się oddalenia powództwa. Pozwany zarzucił, że:z faktur wystawionych przez powoda nie wynika aby zostały one wystawione za wynajem sprzętu budowalnego, powód nie przedstawił również dowodu na złożenie przez pozwanego zamówienia, a ponadto nie wykazał, aby wykonał usługę, za którą aktualnie żąda zapłaty. W dalszej części uzasadnienia zarzutów pozwany wyjaśnił, iż jego zamiarem nie było nieuregulowanie należności, jednak z uwagi na trudną sytuację gospodarczą na rynku nie osiąga zysku i w związku z powyższym musi dbać o swoją płynność finansową i wypłacać pracownikom pensje. W ocenie pozwanego wszystkie te okoliczności spowodowały nieuregulowanie należności w terminie.
Sąd Rejonowy w trakcie postępowania ustalił, że strony sporu od dwóch lat stale ze sobą współpracowały w zakresie świadczenia przez powoda na rzecz pozwanego usług polegających na wynajęciu sprzętu budowlanego,tj. koparki gąsienicowej z obsługą operatora do wykonania prac ziemnych,tj. wydobycia kruszywa na terenieK.wC.. Po wykonaniu usługi powód wystawiłfaktury VAT o numerach (...)na kwotę 43.608,24 zł z terminem płatności do dnia 14 października 2013 r. oraz(...)na kwotę27.728,92 zł z terminem płatności do dnia 14 listopada 2013 r. Pozwany nie kwestionował należności powoda i w dniu 13 lutego 2014 r. potwierdził jej istnienie na dzień 31 grudnia 2013 r. Powód wzywał pozwanego wezwaniem do dobrowolnej zapłaty należności, jednakże pozostało ono bezskuteczne.
Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego, Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r. utrzymał w całości w mocy nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym z dnia 22 lutego 2014 r.
Uzasadniając wyrok Sąd stwierdził, iż wniesione powództwo uznać należało w całości za uzasadnione i znajdujące podstawę wart. 750 kc,w związku zart. 734 §1 kc.Zdaniem Sądu Rejonowego podnoszone przez pozwanego zarzuty były bezpodstawne i zmierzały do nieuzasadnionego uchylenia się od zapłaty należności za wykonane przez powoda usługi. Powód dochodził należności na podstawie prawidłowo wystawionych przez siebie faktur VAT, które oprócz tego, że są dokumentem księgowym, to w obrocie gospodarczym potwierdzają zawarcie i istnienie zobowiązania między przedsiębiorcami. Sąd zauważył, iż pozwany nie zaprzeczył, że przedmiotowe faktury odebrał i zaksięgował je w swojej firmie. Dodatkowo, na etapie przedsądowym uznał należność objętą pozwem, poprzez potwierdzenie salda według stanu na dzień 31 grudnia 2013 r. W ocenie Sądu I instancji wyłączną przyczyną niezapłacenia należności dochodzonej przez powoda był brak środków finansowych po stronie pozwanego.
Jako podstawę prawną orzeczenia w zakresie należności odsetkowych Sąd wskazałart. 481 § 1 kc, natomiast kosztów postępowania at. 98kpc.
Apelację od tego wyroku wniósł pozwany, który zarzucił SądowiI instancji:
- naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
-art. 232 kpcpoprzez błędne przyjęcie, że powód wywiązał sięz obowiązku udowodnienia okoliczności, z których wywodzi skutki prawne, a to w zakresie udowodnienia, że powód faktycznie wykonał usługę wynajmu koparki gąsienicowej wraz z obsługą operatora, pomimo braku dowodu na tą okoliczność w zebranym materialne dowodowym,
-art. 233 kpcpoprzez sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia zawodowego wyprowadzenie faktu, że doszło do skutecznego złożenia przez pozwanego zamówienia u powoda wykonania usługi polegającej na wynajęciu sprzętu budowlanego, tj. koparki gąsienicowej z obsługą,a w konsekwencji błędne ustalenie zasadności żądania dochodzonej przez powoda kwoty,
-art. 320 kpcpoprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie,w sytuacji, gdy pozwany wskazywał, że ze względu na recesję gospodarczą i trudną sytuację ekonomiczną nie był w stanie uregulować należności w terminie w całości,
- naruszenie prawa materialnego, tj.art. 38 kcpoprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błąd w dokonanych ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że pracownik upoważniony jest do reprezentowania Spółki i odbioru faktur VAT.
Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia pozwany domagał się zmiany wyroku poprzez uchylenie nakazu i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania.
Żądaniem ewentualnym domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku
i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy rozpoznając przedmiotową apelację nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia.
Wbrew stanowisku wyrażonemu przez skarżącego, Sąd Rejonowy działał w granicach wyznaczonych normąart. 233 kpci dokonał oceny materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz zawodowego. Podkreślić należy, iż pozwany zgodnie z dyspozycjąart. 493 § 1 kpcwnosząc zarzuty od nakazy zapłaty w postępowaniu nakazowym, zobowiązany był podnieść wszelkie twierdzenia zarzuty oraz dowody na ich poparcie. Tymczasem, jak wynika z zarzutów, pozwany nie zaoferował Sądowi I instancji żadnych dowodów na poparcie przedstawionych zarzutów. Pozwany nie kwestionował zwłaszcza, iż przedmiotowe faktury zostały mu doręczone. Pozwany nie twierdził nawet, by faktury będące przedmiotem sporu zostały przez niego odesłane powodowi jako wystawione nienależnie, bądź też, by nie księgował ich w swojej księgowości.
W ocenie Sądu Okręgowego, to raczej zachowanie pozwanego (a nie Sądu Rejonowego) wydaje się być nielogiczne i sprzeczne z zasadami prawidłowo funkcjonującego w obrocie gospodarczym podmiotu, skoro z jednej strony przyjmuje faktury za wykonaną usługę i księguje je, a w sporze kwestionuje usługę i twierdzi iż nie została wykonana.
Podkreślenia wymaga również i to, że dochodzone przez powoda roszczenie zostało przez pozwanego uwzględnione w przedsądowym potwierdzeniu salda z dnia 31.12.2013r., czego nie kwestionował onw zarzutach od nakazu zapłaty. W świetle powyższych okoliczności zarzut naruszenia również przepisuart. 232 kpcnie znajduje uzasadnienia, podobnie jak iart. 320 kpc. Odnośnie drugiego z przepisów, to zauważyć należy, że pozwany w zarzutach nie wnosił nawet o rozłożenie należności na raty.
Pozwany, na wcześniejszym etapie postępowania nie kwestionował - jak wskazano wyżej - faktu doręczenia mu faktur, a tym samym zarzut podniesiony w apelacji dotyczący kwestii przekazywania faktur pracownikowi Spółki, który nie miał jakoby upoważnienia do ich odbioru nie znajduje merytorycznego uzasadnienia. Ponadto jest spóźniony.
Reasumując, Sąd Okręgowy uznał, iż Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, prawidłowo ocenił dowody i na tej podstawie wydał wyrok odpowiadający przepisom prawa.
Apelację jako bezzasadną oddalono na podstawieart. 385 kpc.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono stosownie do jego wyniku, na podstawieart. 98 § 1 i 3 kpcorazart. 108 § 1 kpc.