Sąd Apelacyjny w Lublinie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 882/14
Data wyroku: 2015-04-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Lauber-Drzazga, Zbigniew Grzywaczewski, Alicja Surdy
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 § 1b,c

Sygn. akt I ACa 882/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 kwietnia 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny
w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Ewa Lauber-Drzazga

Sędzia:
Sędzia:

SA Alicja Surdy
SA Zbigniew Grzywaczewski (spr.)

Protokolant

sekr. sądowy Maciej Mazuryk

po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. w Lublinie na rozprawie
sprawy z powództwaW. I.
przeciwkoS. P.reprezentowanemu przez Dyrektora Zakładu Karnego wC.zastępowanemu przez(...)
o zadośćuczynienie
na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia
25 września 2014 r. sygn. akt I C 304/13

I
oddala apelację;

II
nie obciąża powoda kosztami postępowania apelacyjnego;

III
przyznaje adw.A. L.od Skarbu Państwa – (Sądu Okręgowego wL.) kwotę(...)(trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden) złotych brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.

I ACa 882/14

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił powództwo powodaW. I.o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa zadośćuczynienia w kwocie 100.000 złotych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że powód od dnia zatrzymania, tj. od 6 lipca 2003 r., jest pozbawiony wolności.
Od 20 stycznia 2010 r. przebywał w Zakładzie Karnym wC.w oddziale specjalnym terapeutycznym dla upośledzonych umysłowo i z zaburzeniami psychicznymi, nie psychotycznymi. Był pod bieżącym nadzorem pielęgniarki, dwóch terapeutów i dwóch psychologów. Znajdował się również pod stałą opieką chirurga internisty.Ma lekkie upośledzenie umysłowe, organiczne uszkodzenia mózgu i niedostosowane zachowania psychopatyczne.Dodatkowo u powoda występuje uzależnienie alkoholowe, porażenie splotu barkowego lewego z niedowładem kończyny górnej lewej, uszkodzenie nerwów pośrodkowego i łokciowego prawego na poziomie pni nerwowych, padaczka, żylaki odbytu, uchyłki esicy, krwawienie z odbytu, niedokrwistość oraz wada zastawki mitralnej znacznego stopnia.
Najbardziej uciążliwe dla powoda są żylaki odbytu rozpoznane u niego w 2008r., powodujące okresowe krwawienie kiszki stolcowej, skutkujące przewlekłą anemizacją.
Od początku pobytu w Zakładzie Karnym wC.powód zgłaszał swoje dolegliwości i domagał się określonej diety. Od 21 stycznia 2010 r. przydzielono mu dietę lekkostrawną na trzy miesiące. W związku z anemią powód przyjmował preparat żelaza- Ascofer, co doprowadziło do poprawy stanu zdrowia.
12 kwietnia 2010r. odmówił przyjmowania posiłków. Po przeprowadzonej rozmowie terapeutycznej stwierdzono brak wskazań do diety wysokobiałkowej. Po okresowych krwawieniach w maju zlecono dietę wysokobiałkową na 60dni, następnie ją przedłużano. Krwawienia występowały również w sierpniu. To doprowadziło do przewiezienia powoda do Aresztu ŚledczegoW.-M.na konsultację, gdzie rozpoznano żylaki odbytu II stopnia niekrwawiące. Powód nie wyraził zgody na operację, w związku z czym zlecono dietę lekkostrawną oraz leczenie farmakologiczne. W listopadzie w 2010 r. powód ponownie miał okresowe krwawienia z kiszki stolcowej. W grudniu rozpoznano u niego przewlekłą niedokrwistość z niedoboru żelaza, przebywał na oddziale hematologicznym. W wyniku leczenia uzyskano poprawę poziomu hemoglobiny. Przyjmował Ascofer i stosowano dietę lekkostrawną wysokobiałkową.
We wrześniu 2011r. powód zgłaszał krwawienie, ale chirurg nie znalazł śladów krwi w odbytnicy.
W styczniu 2012r. powód ponownie miał niedokrwistość. Odmówił wyjazdu do szpitala. 17 stycznia 2012r. był konsultowany w AŚW.-M.. Nie wyraził zgody na dalszą hospitalizację.
W związku z ponownym spadkiem poziomu hemoglobiny powód w lutym 2012r. był hospitalizowany na oddziale wewnętrznym z pododdziałem hematologicznym szpitala wC..
W kwietniu i maju 2012r. udzielono powodowi łącznie 13 porad lekarskich, w wynikach badań występowała mierna anemia. W lipcu 2012r. powód żądał konsultacji chirurgicznej i zagroził oddaniem sprawy na drogę sądową. Ponownie otrzymał Ascofer. Był konsultowany przez chirurga. Zgłoszone w tym czasie krwawienie nie zostało przez lekarza potwierdzone.
24 sierpnia 2012r. powód wyraził zgodę na wyjazd do AŚW.-M.i leczenie operacyjne. W czasie badań chirurg stwierdził wypadanie odbytnicy z olbrzymimi żylakami. Uznał, że operacja nie może zostać przeprowadzona warunkach szpitala więziennego AŚW.-M..
10 września 2012r. powód odmówił zgody na pobyt w szpitalu. Zlecono dietę lekkostrawną wskazując, że długotrwałe stosowanie diety wysokobiałkowej może negatywnie wpłynąć na stan zdrowia fizycznego.
W dniach 12 oraz 20 września 2012r. powód odmówił przyjmowania posiłków oraz leków.
19 września 2012 r. powód w czasie konsultacji chirurgicznej stwierdził, że jest źle leczony. Domagał się leczenia w AŚW.-M.. Stwierdzono, że powód nie wymaga leczenia operacyjnego, przepisano mu leki.
W październiku 2012r. powód 13 razy zgłaszał się do gabinetu lekarskiego wyrażając swoje niezadowolenie z dotychczasowego leczenia.
7 listopada 2012 r. powód odbył konsultację u ordynatora oddziału chirurgicznego AŚW.-M., który zlecił dietę lekkostrawną wysokobiałkową oraz stwierdził, że powód wymaga leczenia w warunkach wolnościowych.
Z uwagi na odmowę Szpitala AŚ(...)powód został przewieziony do polikliniki SPSK nr 4 wL.. Badający go chirurg stwierdził obecność żylaków odbytu II/III stopnia z możliwością wypadania guzków w czasie defekacji lub w pozycji kucznej. Powodowi zlecono dietę bogato błonnikową dodatkiem siemienia lnianego oraz przyjmowanie 2,5 l płynów na dobę.
Powód domagał się leczenia operacyjnego. Podczas konsultacji chirurgicznych w AŚW.-M.29 maja 2013r. ponownie stwierdzono brak warunków do wykonania operacji w warunkach niewolnościowych, a w czasie konsultacji w dniu 14 czerwca 2013 r. w poliklinice SPSK(...)wL.ponownie stwierdzono, że nie ma wskazań do interwencji w trybie doraźnym. Zalecono ewentualny zabieg po zakończeniu odbywania kary.
W sierpniu 2013r. stwierdzono pogłębienie anemii i przyjęto powoda na oddziale wewnętrznym z pododdziałem hematologicznym wC.. W październiku 2013 r. chirurg zasugerował dalszy pobyt w oddziale dla przewlekle chorych lub w zakładzie karnym z zapleczem szpitalnym.
13 listopada 2013r. powód zrezygnował z diety na rzecz odżywiania wegetariańskiego. W listopadzie 2013r. zgłaszał krwawienie z odbytu. Zlecono mu odpowiednie leki, w tym Cycloanamine i Ascofer.
Powód jest niezdyscyplinowanym, trudnym pacjentem. Jego zgoda na operację została wyrażona dopiero po uzyskaniu informacji, że operacja taka jest niemożliwa w warunkach pozbawienia wolności).Czasem sam prowokował krwawienia. Regularnie korzystał z pomocy zatrudnionych w ZK wC.specjalistów: lekarza ogólnego, chirurga, psychiatry, neurologa i okulisty.
Powód miał zapewnioną należytą opiekę medyczną w ZK wC.. Początkowo nie wyrażał zgody na operację. Otrzymywał właściwe leki. Był leczony zgodnie z zasadami wiedzy medycznej. Dieta stosowana u powoda miała na celu zbalansowanie skutków dwóch odrębnych chorób - przewlekłej niedokrwistości oraz żylaków odbytu, których krwawienia powodowały wzmożenie jej objawów. Dieta wysokobiałkowa miała na celu przeciwdziałanie niedokrwistości poprzez zaopatrywanie organizmu w niezbędne budulce. Prowadziła jednak do zaparć powodujących krwawienia, stąd okresowe stosowanie diety lekkostrawnej, bogatej w błonnik. Biegły wskazał, że dobór diety był zasadny, gdyż jej celem była poprawa ogólnego stanu organizmu. W sytuacji powoda również nie była wymagana natychmiastowa operacja w warunkach wolnościowych, gdyż przewlekłe krwawienie żylaków odbytu nie jest wskazaniem do doraźnego leczenia operacyjnego rozumianego jako zabieg bezpośrednio ratujący życie.
Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o wskazane dowody uznając ich wiarygodność oraz moc dowodową jako logicznych i spójnych.
Sąd oparł się o opinię biegłego sądowego lekarza specjalisty z zakresu chirurgii. Biegły w sposób fachowy oraz zrozumiały przedstawił swoje spostrzeżenia i ocenę stanu faktycznego oraz w sposób wyczerpujący odpowiadał na przedstawione mu pytania. Wiarygodne były również zeznania świadka. Dokumenty nie były kwestionowane przestrony. Zeznania powoda na okoliczność nieprawidłowości w jego leczeniu stanowią jedynie jego subiektywna opinię, która nie podważa wiarygodności dowodów z dokumentów i opinii biegłego sądowego.
Powód domaga się zadośćuczynienia w wysokości 100.000 zł za pogorszenie stanu zdrowia w związku z nieprawidłowym leczeniem w czasie odbywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym wC.. Wobec powyższego zastosowanie znajdują tu przepisyart. 417 § 1 oraz 445 § 1 kc.
Powód korzystał z pomocy pełnomocnika z urzędu, którego obowiązkiem było reprezentowanie powoda zgodnie z jego interesem i odpowiadającego przepisom i regułom procesowym formułowania, precyzowania i zgłaszania roszczeń.Artykuł 417 § 1 k.c.wskazuje, że za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego albo inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa.
W świetleart. 445 § 1 k.c.w wypadkach przewidzianych wart. 444(uszkodzenie ciała, wywołanie rozstroju zdrowia) sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
Z uwagi na fakt, że podstawową i niezbędną przesłanką zasądzenia zadośćuczynienia jest wystąpienie krzywdy, należy rozważyć, czy w przypadku powoda miała ona miejsce i czy była skutkiem niezgodnego z prawem działania pozwanego.
Krzywdę, na gruncie niniejszej sprawy, należy rozumieć jako ból i cierpienie spowodowane utratą lub pogorszeniem zdrowia.
Powód twierdzi, że nieprawidłowe leczenie, w szczególności przeprowadzenie operacji, doprowadziło go do rozstroju zdrowia.
Nie ulega wątpliwości, że powód jest osobą przewlekle chorą oraz, że jego choroba wiąże się z wieloma dolegliwościami. Jednak sam fakt choroby, rozpoznanej u powoda w 2008 r., a więc przed osadzeniem w Zakładzie Karnym wC.nie uzasadnia przyjęcia odpowiedzialności pozwanego za cierpienia z nią związane. Niezbędne jest wystąpienie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy cierpieniem powoda a ewentualnie bezprawnymi działaniami (zaniechaniami) pozwanego.
Mając na uwadze treść żądania powoda, z punktu widzenia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej istotna jest ocena, czy funkcjonariusze służby więziennej w procesie leczenia powoda dopuścili się niezgodnych z prawem działań lub zaniechań, skutkujących powstaniem po stronie powoda szkody niemajątkowej, tj. krzywdy .
Działanie w ramach obowiązującego porządku prawnego, by wyłączyć bezprawność, musi być dokonane w granicach określonych tym porządkiem prawnym, to jest pozostawać w zgodzie z obowiązującymi przepisami, powinno być rzeczowe, obiektywne, podjęte z należytą ostrożnością i przez osobę uprawnioną (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2000 roku, sygn. akt III CKN 777/98, LEX nr 51361).
Powód jest osobą pozbawioną wolności na podstawie prawomocnego wyroku skazującego. W związku z powyższym przebywa w zakładzie karnym i jest poddany rygorom wynikającym z przepisów szczególnych regulujących sytuację prawną osób odbywających karę pozbawienia wolności. Przeciwwagę dla obciążeń przewidzianych dla osób skazanych stanowią przepisy ugruntowane w zasadzie ochrony praw człowieka, które wiążą organy i jednostki penitencjarne.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiejw art. 68 ust. 1 i 2 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony zdrowia, a obywatelom, niezależnie od sytuacji materialnej, zapewnia się, na zasadach określonych w ustawach, równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
Nie ulega wątpliwości, że również osoby pozbawione wolności, nie mogą zostać w tych prawach ograniczone, w szczególności przy uwzględnieniuart. 41 ust. 5 Konstytucji, który stanowi, że każdy pozbawiony wolności powinien być traktowany w sposób humanitarny.
Jak wskazał Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 20 października 2000 r. w sprawie Kudła przeciwko Polsce (sprawa nr 30210/1996), na gruncie art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka Państwo musi zapewnić odpowiednią opiekę lekarską osobom pozbawionym wolności.
Artykuł 115 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r.- Kodeks karny wykonawczy(k.k.w.) wskazuje, że skazanemu zapewnia się bezpłatne świadczenia zdrowotne, leki i artykuły sanitarne.
W niniejszej sprawie niekwestionowany był fakt, że powód korzystał z bezpłatnych świadczeń opieki zdrowotnej. W ocenie powoda jednak leczenie, w okresie jego osadzenia w Zakładzie Karnym wC., było nieprawidłowe i doprowadziło do pogorszenia jego stanu zdrowia.
Tym samym kluczową staje się ocena prawidłowości przeprowadzenia leczenia w aspekcie przepisów prawa, w tym w szczególności wymogu leczenia zgodnie z medyczną lege artis.
W świetleart. 4 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarzai zawodzie lekarza dentysty, lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością. Artykuł 32 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że lekarz nie może wykonać badania ani zabiegu bez zgody pacjenta (z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 32-33 ustawy). Artykuł 30 zobowiązuje lekarza do udzielenia pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz w innych przypadkach nie cierpiących zwłoki.
Dla oceny leczenia powoda podczas pobytu w Zakładzie Karnym wC.niezbędne było posiadanie wiadomości specjalnych. W tym celu dopuszczony został dowód z opinii biegłego z zakresu chirurgii.
Biegły, wyjaśniając złożony charakter dolegliwości powoda, opiniował, że proces leczenia powoda był prawidłowy, zgodny z zasadami wiedzy medycznej oraz dostosowany do okoliczności, w tym braku zgody powoda na operację. Biegły szczegółowo opisał tok leczenia. Podkreślił, że powód regularnie korzystał ze świadczeń więziennej opieki zdrowotnej, a także był konsultowany, hospitalizowany i badany zarówno w jednostkach penitencjarnej, jak i poza penitencjarnej służby zdrowia. Dostawał także leki adekwatne dla stanu zdrowia. Odnosząc się do podnoszonej przez powoda kwestii doboru diety biegły uwzględnił, że uW. I.występują dwie różne choroby wymagające innego doboru posiłków. Zlecając dietę niezbędne jest ustalenie, która z chorób stanowi większe zagrożenie dla organizmu (stąd długotrwałe stosowanie diety lekkostrawnej wysokobiałkowej u osoby z niedokrwistością), z jednoczesną możliwością okresowego stosowania diety odpowiedniej dla drugiej z dolegliwości (dieta lekkostrawna wysokobłonnikowa, zmniejszająca ryzyko krwawień z odbytu). Biegły ocenił, że stosowana dieta była korzystna i miała na celu poprawę ogólnego stanu organizmu.
Sąd podzielił w całości stanowisko biegłego, jako osoby dysponującej wiedza specjalistyczną niezbędną do oceny procesu leczenia powoda.
Wobec powyższego Sąd uznał, że pozwany realizował przepisy dotyczące ochrony zdrowia osób pozbawionych wolności, w szczególnościart. 115 § 4 i 5 k.k.w.oraz § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 czerwca 2012 r. w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych przez podmioty lecznicze dla osób pozbawionych wolności.
Biegły uznał także, że operacja, której domaga się powód, mimo że może pomóc w leczeniu, nie jest niezbędna dla ratowania życia i zdrowia i z powodzeniem, przez okres pozbawienia wolności, może zostać zastąpiona leczeniem farmakologicznym, które jest stosowane u powoda.
Sąd zauważył, że powód początkowo odmawiał zgody na operację. Z uwagi na treśćart. 32 ust. 1 i n. ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, lekarze nie mieli możliwości wykonania operacji bez zgody pacjenta. Późniejsza zgoda, wobec braku bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia, o którym mowa wart. 30wskazanej ustawy, nie rodziła obowiązku udzielenia tego świadczenia.
Nie można stwierdzić, że pozostawanie powoda w Zakładzie Karnym wC.stwarzało niebezpieczeństwo dla jego życia lub zdrowia.
W sytuacji odmowy wykonania zabiegu w warunkach więziennych w Areszcie ŚledczymW.-M., Zakład Karny wC.podjął działania mające na celu uzyskanie drugiej opinii lekarskiej. W SPSK(...)wL.uzyskał informację, że obecnie operacja nie jest wymagana. Nie ulega zatem wątpliwości, że pozwany dochował należytej staranności w toku wykonywania władzy publicznej, w tym dbałości o ogólny dobrostan osadzonego.
Brak jest więc podstaw do uznania, że nastąpiła bezprawna i wywołująca rozstrój zdrowia odmowa leczenia. Nie ulega wątpliwości, że powód miał zapewnioną odpowiednią, wykonywaną zgodnie z zasadami wiedzy i etyki lekarskiej, opiekę medyczną w czasie pobytu w Zakładzie Karnym wC..
Z tego względu powództwo, jako niezasadne podlegało w całości oddaleniu.
Rozstrzygając w przedmiocie kosztów procesu Sąd orzekł na zasadzieart. 102 k.p.c.Niewątpliwym jest, że powód znajduje się w trudnej sytuacji. Jest osobą chorą, a podstawą powództwa było subiektywne przekonanie, że jest źle leczony i jego stan zdrowia z tego powodu się pogarsza. Powód z uwagi na zaburzenia związane z upośledzeniem umysłowym oraz uszkodzeniem mózgu może mieć utrudnioną ocenę.
Powód nie został również obciążony kosztami sądowymi na zasadzieart. 113 ustawy z 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(t.j. Dz.U. 2014.1025).
W złożonej apelacji powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1
naruszenieart. 233 § 1 kpc, poprzez zastąpienie swobodnej oceny dowodów ich dowolną oceną;

2
sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Wniósł o jego zmianę poprzez zasądzenie na rzecz powoda kwoty 100.000 złotych.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja podlega oddaleniu, gdyż jest oczywiście bezzasadna.
Podniesione w apelacji zarzuty są bezpodstawne i nie mogą prowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku.
Sąd Apelacyjny podziela wszystkie ustalenia i wnioski Sądu I instancji i uznaje je za własne.
Podstawą faktyczną żądania powoda zasądzenia na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 100.000 złotych jest jego twierdzenie, że na skutek niewłaściwie sprawowanej opieki w czasie przebywania powoda w Zakładzie Karnym wC.doszło do pogorszenia jego stanu zdrowia, a w szczególności poprzez niewykonanie w warunkach wolnościowych operacji żylaków odbytu (k. 149-150).
Wbrew twierdzeniu apelacji Sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż powód miał zapewnioną należytą opiekę medyczną oraz, żenie wymagał i nie wymaganatychmiastowego zabiegu operacyjnego w warunkach wolnościowy, gdyż taka jest jednoznaczna treść wywołanej w sprawie opinii biegłego chirurga prof. dr hab.E. D.(vide k. 198-200).
Na ostatniej rozprawie przed Sądem I instancji profesjonalny pełnomocnik powoda oświadczył wprost, że powód nie zgłasza zastrzeżeń do złożonej opinii (vide k. 245) i dlatego niezrozumiałe jest zgłaszanie w apelacji wątpliwości do tej opinii (w dodatku ogólnikowych).
Co więcej, biegły ten wskazał też na niesporną okoliczność, że wówczas powód był dwukrotnie konsultowany w(...)(...)wL.i dwukrotnie stwierdzono brak podstaw do wykonania takiego zabiegu. Potwierdzają to zeznania świadkaM. D., która jest w Zakładzie Karnym wC.kierownikiem ambulatorium (k. 144-145).
Poza gołosłownymi twierdzeniami powoda w sprawie, nie ma dowodów, z których wynikałyby inne wnioski niż te, jakie wynikają z w/w opinii biegłego i zeznań świadkaM. D..
Tym samym całkowicie bezpodstawne są zarzuty apelacji naruszenia przez Sąd I instancjiart. 233 § 1 kpcoraz sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, gdyż wszystkie wnioski tego Sądu są logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, a w szczególności z jednoznaczną i kategoryczną – o czym wyżej – opinią biegłego, której przed Sądem I instancji powód nie kwestionował. Gołosłowne zarzuty apelacji nie mogą więc odnieść skutku.
Z tych względów, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 kpcorzekł jak w sentencji.
Z tych samych przyczyn co Sąd I instancji (powód nie ma majątku i jest upośledzony umysłowo, z zaburzeniami psychicznymi), Sąd Apelacyjny na podstawieart. 102w zw. zart. 391 § 1 kpcnie obciążył też powoda kosztami procesu za II instancję.