Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1155/15
Data wyroku: 2015-08-20 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON

Sygn. akt I C 1155/15 upr

UZASADNIENIE
PowódGmina M.S., pozwem z dnia 26.11.2014 roku, wniosła o zasądzenie od pozwanegoG. S.kwoty 3246 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi do dnia zapłaty od kwot i dat wskazanych pozwem, nadto kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając żądanie pozwu wskazano, iż pozwany jest wieczystym użytkownikiem gruntu stanowiącego nieruchomość położoną wS.przyul. (...), zalegając z opłatami rocznymi na kwotę wskazaną w pozwie za lata 2009-2014.
W dniu 23.12.2014 roku wydano nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, od którego pozwany skutecznie wniósł sprzeciw, zaskarżając orzeczenie w całości i podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Od 02.12.1988 roku pozwanyG. S.jest wyłącznym wieczystym użytkownikiem gruntu położonego wS.przyul. (...), dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie prowadziksięgę wieczystą nr Kw (...). Właścicielem działki jest powódGmina M.S..
Dowód:
- odpis księgi wieczystej k. 12-16,
- akt notarialny z dnia 03.03.1977 roku k. 1718,
- odpis postanowienia z dnia 12.01.1988 roku k. 19,
- wypis protokołu z dnia 02.12.1988 roku k. 20.
Opłata roczna z tytułu wieczystego użytkowania obciążająca pozwanego za okres za okres od 2009 do 2014 roku wynosiła kwotę 541 zł.
Dowód:
- zawiadomienie wraz z dowodem doręczenia k. 21-22,
- wezwanie do zapłaty wraz z dowodem doręczenia k. 23-24.

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo okazało się częściowo zasadne.
Niespornym było, iż strony związane były stosunkiem wieczystego użytkowania, jak również niekwestionowana była wysokość opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania za okres objęty pozwem.
Na mocyart. 238 k.c., wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną. Przepis ten został niejako doprecyzowany wustawie z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, zwanej dalej ugn, bowiem w art. 71 ust. 1 i 4 ugn przewidziano, iż za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne, przy czym opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Ponadto na mocy art. 72 ust. 1 i 3 ugn, opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ustala się według stawki procentowej od ceny nieruchomości gruntowej określonej zgodnie z art. 67, przy czym wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego jest uzależniona od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana. Na podstawie art. 71 ust. 6 ugn, w razie wygaśnięcia użytkowania wieczystego opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego za rok, w którym prawo wygasło, podlega zmniejszeniu proporcjonalnie do czasu trwania użytkowania wieczystego w tym roku.
Pozwany, pomimo zakwestionowania sprzeciwu w całości, podniósł faktycznie tylko jeden zarzut przeciwko żądaniu pozwu, a mianowicie zarzut przedawnienia roszczenia, który to zarzut okazał się częściowo zasadny i skutkował częściowym oddaleniem powództwa.
Stosownie doart. 117 § 1 k.c., z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Zaś zgodnie zart. 117§2 k.c., po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia, jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. W sytuacji podniesienia skutecznie zarzutu przedawnienia roszczenie powoda, o ile jest nadal podtrzymywane, podlega ocenie co do zasadności jego dochodzenia. Skoro zaś dłużnik może uchylić się od zaspokojenia roszczenia przedawnionego, bezpodstawne jest uwzględnianie powództwa, obejmującego roszczenie przedawnione. Zgodnie zart. 118 k.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Stosownie do treściart. 120 § 1 k.c., bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Roszczenie objęte pozwem mają charakter roszczeń okresowych, a zatem w chwili wniesienia pozwu (26.11.2014 roku) roszczenia za lata 2009, 2010 i 2011 były przedawnione. W konsekwencji przedawnieniu uległy także odsetki objęte powództwem z uwagi na ich akcesoryjny charakter względem roszczenia głównego. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowym, w wypadku, kiedy doszło do przedawnienia roszczenia, z którego wywodzą się odsetki - odsetki te, jako świadczenie akcesoryjne, ulegają przedawnieniu wraz z roszczeniem głównym, jeśli natomiast do wygaśnięcia zobowiązania doszło z innych przyczyn, np. poprzez opóźnioną zapłatę, albo jeśli doszło do przerwania biegu przedawnienia w stosunku do roszczenia odsetkowego - wówczas roszczenie odsetkowe nabywa samodzielności i przedawnia się, jako okresowe, w terminie przewidzianym wart. 118 k.c.(tak m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2006 roku, I ACa 795/05, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2005 roku, IV CK 579/04, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 roku, III CZP 42/04).
Natomiast powództwo uwzględniono co do opłat za wieczyste użytkowanie za lata 2012,2013 i 2014, stosownie do treściart. 71 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Pozwany nie podniósł żadnych zarzutów przeciwko opłatom za ten okres.
Zgodnie z przepisemart. 481 § 1 k.c.jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, przy czym – stosownie doart. 481 § 2 k.c.- jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Z kolei stan opóźnienia powstaje, jeżeli dłużnik nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela (art. 476 k.c.). W przypadku opłat za wieczyste użytkowanie termin zapłaty określa ustawa na dzień 31 marca danego roku.
O kosztach postępowania orzeczono przy zastosowaniu zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu (art. 100 k.p.c.). Zgodnie z przepisemart. 98 § 1 kpcstrona przegrywająca sprawę – w tym przypadku pozwany - obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Po stronie powodowej powstała konieczność uiszczenia opłaty sądowej od pozwu w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika powoda w kwocie 600 zł. Po stronie pozwanej nie powstały udokumentowane kosztu postępowania. Stosownie do treściart. 100 k.p.c., w razie częściowego uwzględnienia żądań koszty powinny zostać stosunkowo rozdzielone.
Powód wygrał sprawę w 50 % i należał mu się zwrot od pozwanego kwoty 350 zł. Biorąc powyższe pod rozwagę w punkcie III wyroku zasądzono od pozwanego na rzecz powoda – tytułem zwrotu kosztów postępowania – kwotę 350 zł.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)

(...)