Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 217/15
Data wyroku: 2015-08-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Robert Pelewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art.437 kpk, art.57§2 pkt 2 kpw, art.82§1 kpw
Teza: W sprawie tej nie doszło do obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wydanego wyroku, a w szczególności art. 57§2 pkt 2 kpw, poprzez brak określenia zarzucanego obwinionemu czynu ze wskazaniem miejsca jego popełnienia. Sąd Rejonowy przyjął za wnioskiem o ukaranie, że obwiniony popełnił zarzucany mu czyn „na drodze nr 875 w miejscowości Kolbuszowa Dolna, woj. podkarpackiego na ul. Mieleckiej” i dodatkowo dookreślł miejsce popełnienia wykroczenia poprzez wskazanie, że do manewru wyprzedzania doszło na odcinku, gdzie znajduje się znak P-3 „linia jednostronnie przekraczalna”, co stanowi o bycie wykroczenia kwalifikowanego z art. 92§1 kw. Takie określenie miejsca popełnienia czynu nie wymaga doprecyzowania przez Sąd Rejonowy, na przykład poprzez wskazanie konkretnych numerów słupków hektometrowych, co oznacza, że określenie miejsca przyjęte przez Sąd Rejonowy jest wystarczająco precyzyjne i w żadnym razie nie narusza dyspozycji art. 57§2 pkt 2 kpw – a tym samym dokładnie określa czyn Jacka Popiołka, w rozumieniu art. 82§2pkt1 kpw.

Sygn. akt II Ka 217/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 sierpnia 2015r.
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Robert Pelewicz
Protokolant: st. sekr. sąd. Marta Tutro
w sprawieJ. P.
obwinionego o czyn z art. 92§1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Mielcu, VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Kolbuszowej, z dnia 4 maja 2015 roku w sprawie sygn. akt VII W 47/15

I
utrzymuje w mocyzaskarżony wyrok;

II
zasądzaod obwinionegoJ. P.na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania odwoławczego w łącznej kwocie 100 zł (sto złotych).

MS/W 20b Wyrok sądu odwoławczego – wzór ogólny (stan prawny na dzień 01.07.15 r.).  
a)

Sygn. aktII Ka 217/15

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, z dnia 11 sierpnia 2015 r.
Komenda Powiatowa Policji w Kolbuszowej obwiniłaJ. P.o to, że :
w dniu 27.06.2014r. około godz. 17:15 nadrodze nr (...)w miejscowościK.woj.(...)naul. (...)kierował samochodem osobowym m-kiA. (...)nr rej. (...)i wykonując manewr wyprzedzania innych pojazdów nie zastosował się do znaku P-3 "linia jednostronnie przekraczalna",
tj. o wykroczenie z art. 92§1 kw.
Sąd Rejonowy w Mielcu VII Zamiejscowy Wydział Karny z/s w Kolbuszowej wyrokiem z dnia 4.05.2015 r. w sprawie VII W 47/15 orzekł następująco:

I
uznał obwinionego za winnego zarzucanego mu czynu popełnionego w sposób wyżej opisany, stanowiącego wykroczenie z art. 92§ 1 kw i za to na podstawie powołanego przepisu, skazał go na karę grzywny w kwocie 500 złotych;

II
na podstawieart. 118kpow i§ 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaorazart. 119kpow w zw. zart. 627 kpkzasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 150 złotych.

Powyższy wyrok zaskarżył obrońca obwinionegoJ. P., w całości na korzyść obwinionego.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu obrońca zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego wyroku, a w szczególnościart. 57 § 2 pkt 2 kpwpoprzez brak określenia zarzucanego obwinionemu czynu ze wskazaniem miejsca jego popełnienia;

2
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego wyroku, a w szczególnościart. 8 kpww zw. zart. 2 § 2 kpw,art. 4 kpw,art. 5 § 1 i 2 kpworazart. 7 kpw,art. 34 kpw, orazart. 82 § 1 kpww zw. zart. 424 § 1 kpw- poprzez uwzględnienie w zaskarżonym wyroku tylko okoliczności niekorzystnych dla obwinionego, z pominięciem tych z których wynika, że obwinionyJ. P.nie dopuścił się czynu objętego dyspozycją art. 92 § 1 kw,

prowadzące w konsekwencji do:

3
błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz sprzeczności ustaleń Sądu, istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności karnej obwinionego, z treścią materiału dowodowego sprawy, polegającego na przyjęciu, że obwinionyJ. P.dopuścił się czynu objętego treścią art. 92 § 1 kw, co było możliwe do ustalenia (...) dzięki przeprowadzonym dowodom osobowym i nieosobowym (str. 3 uzasadnienia).

W apelacji obrońca obwinionego wniósł o: o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionegoJ. P.od zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie czynu oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego kosztów obrony z wyboru za obie instancje według norm prawem przypisanych.

Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu stwierdził, co następuje:
Apelacja wywiedziona przez obrońcę obwinionegoJ. P.nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż argumenty w niej zawarte mają charakter typowo polemiczny.
Jeśli idzie o poprawność dokonanych ustaleń faktycznych, stwierdzić należy, że Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, dokładny i prawidłowy. Ocena całokształtu materiału dowodowego również dokonana została kompleksowo i szczegółowo, nie zawierała luk natury faktycznej lub logicznej oraz oparta została konsekwentnie na przesłankachart.7 kpk, kształtujących procesową zasadę swobodnej sędziowskiej oceny dowodów, który to przepis na mocyart. 8 kpwznajduje odpowiednie zastosowanie w sprawach o wykroczenia.
Uzasadnienie orzeczenia Sądu I instancji spełniło wszystkie wymogiart.424 § 1 i 2 kpk. W szczególności Sąd ten przekonująco wykazał, na podstawie których dowodów i w oparciu o jakie kryteria ich oceny uznał obwinionegoJ. P.za winnego popełnienia przypisanego mu wykroczenia.
Sąd Odwoławczy podzielił w pełni zarówno zasadność dokonanych ustaleń faktycznych, jak też trafność i logikę oceny materiału dowodowego w postępowaniu przed Sądem I instancji. Z tych względów zarzuty apelacyjne obrońcy obwinionegoJ. P.nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku.
Należy przede wszystkim stwierdzić, iż w sprawie tej nie doszło do obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wydanego wyroku, a w szczególnościart. 57§2 pkt 2 kpwpoprzez brak określenia zarzucanego obwinionemu czynu ze wskazaniem miejsca jego popełnienia. Sąd Rejonowy przyjął za wnioskiem o ukaranie, że obwiniony popełnił zarzucany mu czyn „nadrodze nr (...)w miejscowościK., woj.(...)naul. (...)” i dodatkowo dookreślł miejsce popełnienia wykroczenia poprzez wskazanie, że do manewru wyprzedzania doszło na odcinku, gdzie znajduje się znak P-3 „linia jednostronnie przekraczalna”, co stanowi o bycie wykroczenia kwalifikowanego zart. 92§1kw. Takie określenie miejsca popełnienia czynu nie wymaga doprecyzowania przez Sąd Rejonowy, na przykład poprzez wskazanie konkretnych numerów słupków hektometrowych, co oznacza, że określenie miejsca przyjęte przez Sąd Rejonowy jest wystarczająco precyzyjne i w żadnym razie nie narusza dyspozycjiart. 57§2 pkt 2 kpw– a tym samym dokładnie określa czynJ. P., w rozumieniuart. 82§2pkt1kpw.
Przechodząc do kolejnego zarzutu apelacyjnego obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wydanego wyroku, a w szczególnościart. 8 kpww zw. zart. 2 § 2 kpk,art. 4 kpkorazart. 7 kpk- poprzez uwzględnienie w zaskarżonym wyroku tylko okoliczności niekorzystnych dla obwinionego, z pominięciem tych z których wynika, że obwinionyJ. P.nie dopuścił się czynu objętego dyspozycją art. 92 § 1 kw - należy stwierdzić, iż Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się naruszeń również w tym zakresie.
Sąd Rejonowy przy rozpoznawaniu tej sprawy uwzględnił niewątpliwie cały materiał dowodowy, ale decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia przezJ. P.miały dowody nieosobowe w postaci projektu stałej organizacji ruchu na ww. ulicy uzyskanego z(...)oraz pisemnej opinii biegłegoI. R.sporządzonej na potrzeby śledztwa Ds. 421/14/S prowadzonego w sprawie o czyn zart. 177§2 kk. Dowody te jednoznacznie wskazują na to, że obwinionyJ. P.podjął manewr wyprzedzania w miejscu niedozwolonym, gdzie znajdował się znak P-3 „linia jednostronnie przekraczalna”. Są to dowody w pełni wiarygodne i na ich podstawie Sąd Rejonowy mógł poczynić pewne ustalenia faktyczne. Dowody osobowe, a więc subiektywne odczucia innych kierowców o możliwości podjęcia manewru wyprzedzania na danym odcinku, ustępują pierwszeństwa niepodważalnym dowodom nieosobowym, z których jednoznacznie wynika, że manewr ten był niedozwolony, o czym informowało oznakowanie poziome.
Ze względu na powyższe nie można zgodzić się z zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz sprzeczności ustaleń Sądu istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności karnej obwinionego z treścią materiału dowodowego sprawy.
Należy podkreślić, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Pamiętać przy tym należy, że posługiwanie się zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych nie może zostać sprowadzone wyłącznie do polemiki z ustaleniami Sądu I instancji, lecz powinno polegać na wykazaniu, jakich to konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się tenże Sąd przy ocenie materiału dowodowego.
Powyższych wymogów nie spełniła apelacja wywiedziona przez obrońcę obwinionegoJ. P.. Sposób formułowania zarzutów pod adresem zaskarżonego rozstrzygnięcia był typowo polemiczny i polegał na kwestionowaniu w dużej części ustaleń faktycznych, przy jednoczesnym przedstawianiu własnej, wybiórczej oceny materiału dowodowego, z pominięciem zależności pomiędzy poszczególnymi dowodami. Tymczasem samo tylko zasygnalizowanie możliwości przeciwstawienia ustaleniom Sądu I instancji odmiennego poglądu jest dalece niewystarczające, aby doprowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. m.in.: OSNPG 1975, z.9, poz.84; OSNKW 1975, z.5, poz.58; Prok. i Pr. 2002/11/27; KZS 2003, z.3, poz.53). Warto również wskazać, iż ustalenia faktyczne mogą także wypływać z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli owa sytuacja jest tego rodzaju, że stanowi oczywistą przesłankę, na której podstawie doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dane okoliczności faktyczne istotnie wystąpiły.” (OSNKW 1974, z.2, poz.33).
W przedmiotowej sprawie Sąd Odwoławczy nie miał najmniejszych wątpliwości, żeJ. P.w dniu 27.06.2014r. około godz. 17:15 nadrodze nr (...)w miejscowościK.woj.(...)naul. (...)kierował samochodem osobowym m-kiA. (...)nr rej. (...)i wykonując manewr wyprzedzania innych pojazdów nie zastosował się do znaku P-3 "linia jednostronnie przekraczalna", co słusznie zostało zakwalifikowane jako wykroczenie zart. 92§1kw. Fakt ten został bowiem stwierdzony na podstawie całego materiału dowodowego zebranego w tej sprawie, ocenionego zgodnie dyrektywami zawartymi wart. 8 kpww zw. zart. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk, orazart. 7 kpk.
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu nie dopatrzył się również naruszeniaart. 8 kpww zw. zart. 5 §1 i 2 kpk, ponieważ w sprawie tej Sądmeritisłusznie nie powziął wątpliwości, których nie byłby w stanie rozstrzygnąć.
Natomiast zarzut naruszeniaart. 34 kpkjest dla Sądu Odwoławczego całkowicie niezrozumiały. Obrońca obwinionego nie wskazuje, który paragraf tego przepisu został jego zdaniem naruszony i na czym konkretnie to naruszenie miałoby polegać. Z tego względu zarzut naruszenia tego przepisu również uznano za bezzasadny.
Wobec całokształtu przedstawionych wyżej rozważań apelacja obrońcy obwinionegoJ. P.nie mogła skutkować jakąkolwiek zmianą zaskarżonego wyroku w postępowaniu odwoławczym, z tej racji, że apelacja ograniczała się zaledwie do przedstawienia odmiennych poglądów, co do oceny materiału dowodowego. Znalazło to swój wyraz w punkcie I wyroku. Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd Odwoławczy działał w oparciu o 437§ 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw.
W punkcie II wyroku Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu rozstrzygnął o kosztach postępowania odwoławczego, obciążając nimi obwinionegoJ. P.. Rozstrzygnięcie to zapadło na mocy art.art. 118 § 1 kpww zw. z§3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postepowania w sprawach o wykroczenia(Dz.U. 2001 nr 118 poz. 1269.) orazart. 8w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. 1973 nr 27 poz. 152).