Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 2677/15
Data wyroku: 2015-10-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Syta
Teza: Okoliczności ekskulpujące z odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia z art. 92 § 1 kw.

Sygn. akt XI W 2677/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 05 października 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Barbara Syta
Protokolant: Karolina Kowalczyk
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2015 roku, 20 sierpnia 2015 roku, 5 października 2015 roku wW.
w postępowaniu zwyczajnym
sprawyL. B.
synaM.iI.z domuD.
urodzonego dnia (...)wW.
obwinionego o to, że:
w dniu 02.11.2014 r. wW.około godziny 19:25 kierując pojazdemV.onumerze rej. (...)nie zastosował się do poziomego znaku drogowego B – 35 zakaz postoju na terenie jezdni południowejD. C.,
tj. o wykroczenie z art. 92 §1 kw

orzeka

I
obwinionegoL. B.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;

II
na podstawie art. 118 § 2 kpw określa, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt XI W 2677/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
L. B.jest licencjonowanym kierowcą taksówki, który świadczy swoje usługi pojazdem markiV.onr rej. (...).
W dniu 02 listopada 2014 roku około godziny 19.25, w trakcie wykonywania swoich czynności zawodowych, obwiniony podjechał podD. C.i zatrzymał swój pojazd nie wyłączając silnika za postojem zarezerwowanym dla korporacji taksówkarskiej EleTaxi, na terenie jezdni południowejD. C., przy lewej krawędzi jezdni.W miejscu tym obowiązywał znak drogowy „B-35” – „zakaz postoju powyżej 5 minut”.
Po kilkudziesięciu sekundach podeszli do obwinionego dwaj funkcjonariusze policjiG. M.orazJ. C.podejmując interwencję w związku z popełnionym, w ich ocenie, wykroczeniem w ruchu drogowym polegającym na niezastosowaniu się przez obwinionego do znaku B-35.
Na terenieD. C.wW.nie ma miejsc przeznaczonych dla zatrzymywania się samochodów, w tym taksówek niezrzeszonych w żadnej korporacji.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

-

notatki urzędowej (k. 1);

szkicu miejsca zdarzenia (k. 32);

zdjęć wykonanych przez obwinionego (k. 34 – 36);

wyjaśnień obwinionegoL. B.(k. 6, 53),

zeznań świadkaG. M.;

zeznań świadkaJ. C.(k. 57 – 58);

planu organizacji ruchu(...)(k. 45-48).

Obwiniony w toku czynności wyjaśniających i w trakcie postępowania sądowego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W trakcie postępowania sądowego obwiniony wyjaśnił, że miał już podobną sprawę związaną z podobnym wykroczeniem, która zakończyła się jego uniewinnieniem. Dalej podał, iż w miejscu, w którym zatrzymał swój samochód obowiązuje znak drogowy B-35 - „zakaz postoju”, natomiast nie obowiązuje tam „zakaz zatrzymywania się”. Obwiniony twierdził, że stał tam maksymalnie kilkadziesiąt sekund aby wypełnić notatkę z wykonanego kursu, nie wyłączając przy tym silnika. Wskazał przy tym, iż w okolicyD. C.i przy samymD. C.nie ma miejsca wyznaczonego do zatrzymania się samochodu i wysadzenia pasażera, a ponadto kolej wystawiła słupki, żeby uniemożliwić pojazdom możliwość krótkotrwałego zatrzymania się i wysadzenia pasażera. Dalej obwiniony wskazał, że znak drogowy B-35 umożliwia mu zatrzymanie się przed halą dworca do 5 minut.
Sąd zważył, co następuje:
Sąd uznał wyjaśnienia obwinionegoL. B.za wiarygodne w całości. Wyjaśnienia te są, w ocenie Sądu, logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym oraz konsekwentne. Obwiniony w jasny i spójny sposób na poszczególnych rozprawach wskazywał okoliczności zdarzenia. Wyjaśnienia te znajdują ponadto odzwierciedlenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym, przede wszystkim zaś w dołączonym do akt sprawy planie organizacji ruchu przedstawionym przez Polskie Koleje Państwowe oraz na zdjęciach dołączonych do niniejszej sprawy przez obwinionego. Z planu organizacji ruchu PKP wynika, że na terenie jezdni południowejD. C.w dniu 2 listopada 2014r. znajdował się poziomy znak drogowy B-35 zakazujący postoju ale na czas powyżej 5 minut (k. 48).
W przedmiotowej sprawie, w charakterze świadków występowali funkcjonariusze Policji, którzy podjęli interwencję wobec obwinionego, tj.G. M.iJ. C.. Obydwaj świadkowie potwierdzili fakt podjęcia interwencji wobec obwinionego w związku z niezastosowaniem się przez niego do znaku B-35 - „zakaz postoju” w miejscu wskazanym w zarzucie. Świadkowie w swoich zeznaniach potwierdzili wersję zdarzenia podawaną przez obwinionego. Wskazani świadkowie – funkcjonariusze policji są osobami obcymi w stosunku do obwinionego a interwencję wobec niego podjęli w związku z pełnionymi czynnościami służbowymi. Ponadto, jako funkcjonariusze publiczni, niezainteresowani wynikiem sprawy oraz wykonujący swoje obowiązki służbowe w miejscu zdarzenia, opisali je w sposób bezstronny i obiektywny. Z tego względu Sąd uznał zeznania wskazanych wyżej świadków za wiarygodne.
Sąd, poza osobowymi źródłami dowodowymi, obdarzył walorem wiarygodności pozostałe dokumenty stanowiące podstawę ustaleń faktycznych w postaci: notatki urzędowej (k. 1), szkicu miejsca zdarzenia (k. 32), zdjęć wykonanych przez obwinionego (k. 34 – 36), planu organizacji ruchu PKP (k. 45 – 48). Strony nie kwestionowały ich prawdziwości ani autentyczności, Sąd natomiast z urzędu nie dostrzegł powodów, dla których należałoby im odmówić wiarygodności i mocy dowodowej.
Zgodnie z treścią art. 92 § 1 kw, „kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego podlega karze grzywny albo karze nagany”.
W niniejszej sprawie kluczową kwestią było ustalenie, czy zgromadzony materiał dowodowy pozwala przypisać obwinionemu popełnienie czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw. W opisie zarzucanego czynu oskarżyciel wskazał, iż obwiniony kierując pojazdem markiV.onr rej. (...)nie zastosował się do poziomego znaku drogowego B-35 – zakaz postoju na terenie jezdni południowejD. C..
W ocenie Sądu analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie pozwala na ustalenie, że obwiniony nie zastosował się do poziomego znaku drogowego B-35 - zakaz postoju na terenie jezdni południowejD. C..Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, iż rzeczywiścieL. B.dokonał postoju pojazdem markiV.onr rej. (...)na terenie jezdni południowejD. C.w obszarze obowiązywania znaku B-35. Należy jednak wskazać, iż sposób organizacji ruchu w tym rejonieD. C.nie przewiduje w ogóle miejsca, w którym taksówkarz niezrzeszony w żadnej korporacji bądź inny kierowca może zatrzymać się na chwilę w celu wysadzenia pasażera, czy też chwilowego dokonania innych czynności, takich jak np. sporządzenie notatki z przewozu klienta, bądź rozliczenia kursu. Przepisy o charakterze administracyjno – porządkowym, w ocenie Sądu, powinny racjonalnie regulować organizację ruchu, ułatwiając jednocześnie funkcjonowanie mieszkańcom miasta. Nadto, jak wynika z planu organizacji ruchu obowiązującego na jezdni południowej naD. C.wW., w miejscu, gdzie obwiniony zatrzymał swój pojazd obowiązywał znak B-35 – „zakaz postoju ponad 5 minut”. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie wynika, aby obwiniony zatrzymał swój samochód w dniu zdarzenia na dłużej niż 5 minut. Okoliczność ta nie wynika ani z zeznań świadków - funkcjonariuszy policji, ani z wyjaśnień obwinionego. W ocenie Sądu zaparkowanie zatem samochodu przez obwinionego na krótki czas, przed halą dworca, w sposób nieutrudniający ruchu, nie pozwala na przypisanie mu odpowiedzialności za wykroczenie z art. 92 § 1 kw.
Aby przypisać sprawcy odpowiedzialność za popełnienie wykroczenia, ustalenia w tym zakresie muszą być poczynione w sposób nie budzący żadnej wątpliwości. Dlatego w oparciu o regułęin dubio pro reo,określoną w art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpw, Sąd uznał, żeL. B.swym zachowaniem nie wypełnił znamion zarzuconego mu wykroczenia, co skutkować musiało uniewinnieniem obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 118 § 2 kpw, zgodnie z którym w razie uniewinnienia obwinionego lub umorzenia postępowania w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny, koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.