Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 268/15
Data wyroku: 2015-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Robert Rafał Kwieciński, Waldemar Cytrowski, Agata Wilczewska –

Sygn. akt II Ka 268/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 grudnia 2015r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSO Waldemar Cytrowski
SSO Agata Wilczewska – spr.
SSO Robert Rafał Kwieciński
Protokolant : st. sekr. sąd. Arleta Wiśniewska
przy udziale Haliny Lewandowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2015r.
sprawyM. B. (1),J. T.,D. B.,H. M.,P. J.,A. G.
oskarżonych z art.286§1k.k. w zw. z art.270§1k.k. i art.297§1k.k. w zw.z art.11§2k.k. i innych
na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonegoM. B. (1), obrońcę oskarżonejD. B., obrońcę oskarżonegoP. J., oskarżonegoP. J.oraz przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 5 listopada 2014r. sygn. akt II K 421/08
oraz na podstawie art.435k.p.k. z urzędu wobec oskarżonejK. K. (1)(poprzednioB.)oskarżonej z art.272k.k.

I
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- uchyla orzeczenie o karze łącznej wobec oskarżonegoM. B. (1)zawarte w punkcie IV oraz orzeczenie zawarte w punkcie V,
- oskarżonegoM. B. (1)uniewinnia od zarzucanych mu w punktach 8, 12 i 20, a przypisanych w punkcie III, czynów z art.18§3k.k. w zw.z art.272k.k.,
- podstawę skazania oskarżonegoM. B. (1)w punkcie I i II uzupełnia o przepis art.4§1k.k.,
- na podstawie art.85k.k. i art.86§1 i 2k.k. w zw. z art.91§2k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonegoM. B. (1)w punktach I i II kary pozbawienia wolności oraz grzywny i jako kary łączne wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych,
- na podstawieart.69§1 i 2 k.k.w zw. zart.70§1pkt1k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. B. (1)kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat;
- oskarżonegoJ. T.uniewinnia od zarzucanych mu w punktach 4 i 14, a przypisanych w punkcie VII, czynów z art.18§3k.k. w zw.z art.272k.k.;
- uchyla orzeczenie o karze łącznej wobec oskarżonejD. B.zawarte w punkcie XIV oraz orzeczenie zawarte w punkcie XV,
- oskarżonąD. B.uniewinnia od zarzucanego jej w punkcie 13 czynu z art.18§3k.k. w zw. z art.272k.k., a przypisanego w punkcie XIII jako czynu z art.18§2k.k. w zw. z art.272k.k.,
- podstawę skazania oskarżonejD. B.w punkcie XI i XII uzupełnia o przepis art.4§1k.k.,
- na podstawie art.85k.k. i art.86§1 i 2k.k. w zw. z art.91§2k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonejD. B.w punktach XI i XII kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza jej karę 1 (jednego) rokui 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności,
- na podstawieart.69§1 i 2 k.k.w zw. zart.70§1pkt1k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonejD. B.kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat;
- uchyla orzeczenie o karze łącznej wobec oskarżonejH. M.zawarte w punkcie XVIII oraz orzeczenie zawarte w punkcie XIX,
- oskarżonąH. M.uniewinnia od zarzucanego jej w punkcie 6, a przypisanego w punkcie XVII, czynu z art.18§3k.k. w zw. z art.272k.k.,
- podstawę skazania oskarżonejH. M.w punkcie XVI uzupełnia o przepis art.4§1k.k.,
- na podstawieart.69§1 i 2 k.k.w zw. zart.70§1pkt1k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonejH. M.w punkcie XVI kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat;
- oskarżonąK. K. (1)(poprzednio)B.uniewinnia od zarzucanego jej czynu z art.272k.k.
- uzupełnia, że uniewinnienie oskarżonejA. G.dotyczy zarzucanego jej czynu z art.18§3k.k. w zw. z art.286§1k.k.

II
Uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. T.w punkcie VI i VIII czyli w części dotyczącej zarzucanych mu w punktach 1-3, 5-13 i 15-22 czynów i sprawę w tej części przekazuje Sądowi Rejonowemu w Koninie do ponownego rozpoznania.

III
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.

IV
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. M., adw.D. M., adw.M.K.i adw.K. K. (3)kwoty po 516,60zł (w tym VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej odpowiednio oskarżonymP. J.,D. B.,J. T.iA. G.z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

V
Zwalnia oskarżonychM. B. (1),D. B.iP. J.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze w należnych od nich częściach orazM. B. (1)iD. B.od opłat za obie instancje, aP. J.od opłaty za postępowanie odwoławcze i kosztami procesuw pozostałych częściach obciąża Skarb Państwa.

Robert Rafał Kwieciński Waldemar Cytrowski Agata Wilczewska

Sygn. akt: II Ka 268/15

UZASADNIENIE
- zakres uzasadnienia został ograniczony, zgodnie zart.423§1a k.p.k.w zw.zart.457§2k.p.k., w związku z czym uzasadnienie zostało sporządzone w sprawie oskarżonegoJ. T.z urzędu w części uchylającej oraz na wniosek prokuratora: w sprawie oskarżonegoJ. T.w części uniewinniającej, w sprawie oskarżonejA. G.w całości, w sprawie oskarżonejK. K. (1)w całości, w sprawie oskarżonegoM. B. (1)w części uniewinniającej oraz w części dotyczącej kary, w sprawie oskarżonejH. M.w części uniewinniającej oraz w części dotyczącej kary -
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy w Koninie, sygn. akt II K 421, uznał oskarżonegoM. B. (1)za winnego:

1
ciągu sześciu przestępstw zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki dwóch przestępstw zart. 13 § 1 kkw zw.zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkpopełnionego w sposób opisany w pkt. 1-7 i 24 części wstępnej wyroku z tą zmianą, że w pkt. 1 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoP. J.otrzymał 1.600 zł a pozostał kwotę zatrzymaliM. B. (1)iH. M.”, w pkt. 2 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoP. J.otrzymał 2.000 zł, pozostałą kwotę otrzymaliM. B. (1)iH. M.”, w pkt. 5 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „ po czymW. T.przekazałM. B. (1)kwotę 1.300 zł, zatrzymując dla siebie 1.200 zł”, z pkt. 6 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „po czymM. B. (1)przekazał z uzyskanego kredytu kwotę 2.500 zł, w pkt. 7 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „po czymM. B. (1)przekazał kwotęw wysokości 2.500 zł”, w pkt 24 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie„w wyniku czegoZ. R.otrzymał 100zł” i za to na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 91 § 1 kkorazart. 33 § 1 -3 kkwymierzył oskarżonemu kare 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny określając wysokość jednaj stawki na kwotę 10 (dziesięć) zł stawka (pkt I wyroku)

2
ciągu trzynastu przestępstw zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkpopełnionego w sposób opisany w pkt. 9-11, 13-19, i 21-23 części wstępnej wyroku z tą zmianą, że w pkt. 9 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoM. G.iJ. T.otrzymali po 2.000 zł każdy, natomiast pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)”,w pkt. 10 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoM. G.otrzymał kwotę około 500 zł,J. T.otrzymał kwotę nieustalonej wysokości, pozostałą część kredytu zatrzymałM. B. (1)”, w pkt. 13 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoB. T.iJ. T.otrzymali po 1.800 zł każde z nich,A. W. (1)otrzymał 1.000 zł, a pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)”, z pkt. 14 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoA. T.iJ. T.otrzymali po 2.000 zł. każde z nich, pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)”, w pkt. 15 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoA. T.iJ. T.otrzymali po 1.000 zł każde z nich, a pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)”, w pkt 16 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „a następnie w wyniku podziału pieniędzyP. C.otrzymał kwotę 1.000 zł, pozostałą kwotę zatrzymali towarzyszący jemu mężczyźni”, w pkt 17 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoB. W.otrzymała 3.000 zł,J. T.otrzymał 1.000 zł, pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)” w pkt 18 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „i w następnie podziału pieniędzyJ. P.otrzymał 2.500 złJ. T.otrzymał 500 zł a pozostałą kwotę zatrzymaliA. W. (1)iM. B. (1)” w pkt 19 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku któregoMarcinK.otrzymał 3.000 zł.J. T.500 zł,J. P.– 500 zł,a pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)” w pkt 23 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w następstwie czegoA. L.otrzymał 3.000 zł,A. W. (1)otrzymał 500 zł, pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)” i za to na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 91 § 1 kkorazart. 33 § 1-3 kkwymierzył oskarżonemu kare 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 80 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednaj stawki na kwotę 10 zł stawka (pkt. II wyroku),

3
ciągu trzech przestępstw zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 272 kkpopełnionych w ten sposób że:

-

w dniu 16 lutego 2006r. wK.działając wspólnie i w porozumieniuzH. M.udzielił pomocyK. K. (1)w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy poprzez podstępne wprowadzeniew błąd Prezydenta MiastaK.na skutek czego podjął on decyzję o wpisiew ewidencji działalności gospodarczej UMK.pod nr(...)fikcyjnejfirmy (...)z siedzibąwK., w ten sposób, że zawiózł wraz zH. M.K. K. (1)do siedziby UM wK.,

w dniu 19 kwietnia 2006r. wK. B.udzielił pomocyA. W. (1)w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy poprzez podstępne wprowadzenie w błąd Wójta Gminy wK. B.na skutek czego podjął on decyzję o wpisie w ewidencji działalności gospodarczej UG wK. B.pod nr(...)fikcyjnejfirmy Przedsiębiorstwo (...)–A. W. (1)” i wydał zaświadczenie, w ten sposób, że przekazałA. W. (1)pieniądze na opłatę związaną z zarejestrowaniem firmy ,

w dniu 16 października 2006r. wK. B.udzielił pomocyA. K.w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy poprzez podstępne wprowadzenie w błąd Wójta Gminy wK. B.na skutek czego podjął on decyzję o wpisie w ewidencji działalności gospodarczej UGwK. B.pod nr(...)fikcyjnejfirmy Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe – (...)i wydał zaświadczenie, w ten sposób, że przekazałA. K.pieniądze na opłatę związaną z zarejestrowaniem firmy,

i za to na podstawieart. 19 § 1 kkw zw. zart. 272 kkw zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt. III wyroku),
W punkcie IV wyroku, Sąd na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 i 2 kkiart. 91 § 2 kkpołączył oskarżonemuM. B. (1)orzeczone w pkt I-III kary pozbawienia wolności oraz orzeczone w pkt I-II kary grzywny i wymierzył karę łączna 2 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną 100 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednaj stawki na kwotę 10zł.
W punkcie V wyroku, Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt. 1 kkzawiesił wobec oskarżonegoM. B. (1)warunkowo wykonanie oznaczonejw pkt IV wyroku kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby lat 5.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy oskarżonegoJ. T.uznał za winnego:

1
ciągu osiemnastu przestępstw zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 297 § 1 kkw zw.zart. 11 § 2 kkpopełnionego w sposób wyżej opisany w pkt. 1-3, 5-13, 15-17, 19-21 części wstępnej wyroku z tą zmianą, że w pkt 1 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoM. G.iJ.trocha otrzymali po 2.000 zł każdy, natomiast pozostała kwotę otrzymałM. B. (1)”, w pkt. 3 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „ w wyniku czegoM. G.otrzymał kwotę 500 zł,J. T.otrzymał kwotę w nieustalonej wysokości, pozostałą część kredytu zatrzymałM. B. (1)”, w pkt. 5 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoB. T.iJ. T.otrzymali po 800 zł każde z nich,A. W. (1)otrzymał 1.000 zł, a pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)”, z pkt. 6 weliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoA. T.iJ. T.otrzymali po 2.000 zł każde z nich, w pkt. 7 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoA. T.iJ. T.otrzymali po 1.000 zł każde z nich, a pozostała kwotę zatrzymałM. B. (1)”, w pkt 8 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „a następnie w wyniku podziału pieniędzyP. C.otrzymał kwotę 100zł” w pkt. 9 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoA. W. (2)otrzymała 3.000 złJ. T.otrzymał 1.000 zł, pozostała kwotę zatrzymałM. B. (1)” w pkt. 11 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „i w następstwie podziału pieniędzyJ. P.otrzymał 2.500 złJ. T.otrzymał 500 zł, a pozostała kwotę zatrzymaliA. W. (1)iM. B. (1)” w pkt. 12 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoM. K.otrzymał 3.000 złJ. T.– 500 zł,J. P.500 zł, a pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)” w pkt. 17 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w następstwie czegoA. L.otrzymał 3.000 zł ,A. W. (1)otrzymał 500 zł, pozostała kwotę zatrzymałM. B. (1)”, i za to na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 91 § 1 kkorazart. 33 § 1-3 kkwymierzył oskarżonemu kare 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności karę oraz karę 100 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednaj stawki na kwotę 10zł (pkt. VI wyroku),

2
ciągu dwóch przestępstwart. 18 § 3 kkw zw. zart. 272 kkpopełnionych w ten sposób że:

-

w dniu 19 kwietnia 2006 r. wK. B.udzielił pomocyA. W. (1)w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy poprzez podstępne wprowadzenie w błąd Wójta Gminy wK. B.na skutek czego podjął on decyzję o wpisie w ewidencji działalności gospodarczej UG wK. B.pod nr(...)fikcyjnejfirmy Przedsiębiorstwo (...)–A. W. (1)” i wydał zaświadczenie, w ten sposób, że pomógłA. W. (1)wypełnić wniosek i złożyć do w UG wK. B.,

w dniu 16 października 2006 r. wK. B.udzielił pomocyA. K.w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy poprzez podstępne wprowadzenie w błąd Wójta Gminy wK. B.na skutek czego podjął on decyzję o wpisie w ewidencji działalności gospodarczej UGwK. B.pod nr(...)fikcyjnejfirmy Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe – (...)i wydał zaświadczenie, w ten sposób, że pomógłA. K.wypełnić wniosek i złożyć do UG wK. B.i za to na podstawieart. 19 § 1 kkw zw. zart. 272 kkw zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności (pkt. VII wyroku),

3
przestępstwa zart. 286 § 1 kkpopełnionego w sposób opisany w pkt 18 części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 286 § 1 kkorazart. 33 § 1-3 kkwymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 50 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednaj stawki na kwotę 10 zł (pkt. VIII wyroku).

W punkcie IX wyroku, Sąd na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 i 2 kkiart. 91 § 2 kkpołączył oskarżonemuJ. T.orzeczone w pkt VI-VIII kary pozbawienia wolności oraz orzeczone w pkt VI i VIII kary grzywny i wymierzył karę łączna 2 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną 100 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł.
W punkcie X wyroku, Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt. 1 kkzawiesił wobec oskarżonegoJ. T.warunkowo wykonanie oznaczonejw pkt IX kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby lat 5.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy oskarżonąD. B.uznał za winną:

1
ciągu szesnastu przestępstw zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 270 § 1 kkw zw.zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki trzech przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 297 § 1 kkw zw.zart. 11 § 2 kkpopełnionego w sposób opisany w pkt. 1- 2, 4, 7-12, 14-23 części wstępnej wyroku z tą zmianą, że w pkt 1 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoW. J.otrzymał 400 zł,M. Z.otrzymał 400 zł, pozostałą kwotę zatrzymałaH. M.”, w pkt. 2 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoW. J.otrzymał 400 zł,M. Z.otrzymał 400 zł, pozostałą kwotę zatrzymałaH. M.”, w pkt. 4 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoP. J.otrzymał 1.600 zł, pozostałą kwotę zatrzymaliM. B. (1)iH. M.”, z pkt. 8 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie„w wyniku czegoP. J.otrzymał 2.000 zł pozostałą kwotę zatrzymaliM. B. (1)iH. M.”, w pkt. 9 wyeliminowałz opisu czynu stwierdzenie „po czymW.trocha przekazałM. B. (1)kwotę 1.300 zł zatrzymując dla siebie 1.200 zł”, w pkt 11 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „po czymM. B. (1)przekazał z uzyskanego kredytu kwotę 2.500 zł” w pkt 12 wyeliminowałz opisu czynu stwierdzenie „po czym przekazałM. B. (1)kwotęw wysokości 2.500 zł” w pkt 14 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie„w wyniku czegoB. T.iJ. T.otrzymali po 1.800 zł każde z nich, pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)”, z pkt. 15 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoA. T.iJ. T.otrzymali po 2.000 zł. każde z nich, pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)”, w pkt. 16 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoA. T.otrzymała 1.000 zł, a pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)”, w pkt 17 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „a następnie w wyniku podziału pieniędzyP. C.otrzymał kwotę 1.000 zł, pozostałą kwotę zatrzymali towarzyszący jemu mężczyźni”, w pkt 18 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoB. W.otrzymała 3.000 zł,J. T.otrzymał 1.000 zł, pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)” w pkt 20 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „i w następstwie podziału pieniędzyJ. P.otrzymał 2.500 złJ. T.otrzymał 500 zł, a pozostałą kwotę zatrzymaliA. W. (1)iM. B. (1)” w pkt 21 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku któregoM. K.otrzymał 3.000 zł.J. T.500 zł,J. P.– 500 zł, a pozostałą kwotę zatrzymałM. B. (1)” w pkt 23 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoZ. R.otrzymał 100 złotych” i za to na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 91 § 1 kkorazart. 33 § 1-3 kkwymierzył oskarżonej karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kare 100 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł (pkt. XI wyroku),

2
ciągu trzech przestępstw zart. 270 § 1 kkpopełnionego w sposób opisany w pkt 3, 5 i 6 części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 270 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył oskarżonej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt. XII wyroku),

3
przestępstwa zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 272 kkpopełnionego w ten sposób, że w dniu 16 lutego 2006r. wK.nakłaniałaK. K. (1)do wyłudzenia poświadczenia nieprawdy poprzez podstępne wprowadzenie w błąd Prezydenta MiastaK.o podjęciu decyzję o wpisie w ewidencji działalności gospodarczej UMK.pod nr(...)fikcyjnejfirmy (...)z siedzibą wK.i za to na podstawieart. 19 § 1 kkw zw. zart. 272 kkwymierzył oskarżonej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności (pkt. XIII wyroku).

W punkcie XIV wyroku, Sąd na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkiart. 91 § 2 kk, połączył oskarżonejD. B.orzeczone w pkt XI-XIII kary pozbawienia wolności i wymierzył karę łączna 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności.
W punkcie XV wyroku, Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt. 1 kkzawiesił wobec oskarżonejD. B.warunkowo wykonanie oznaczonejw pkt XIV kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby lat 5.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy oskarżonąH. M.uznał za winną:

1
ciągu dziewięciu przestępstw zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 297 § 1 kkw zw.zart. 11 § 2 kki dwóch przestępstw zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkpopełnionego w sposób opisanywpkt. 1-5, 7-12części wstępnej z tą zmianą, że wpkt 1wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoW. J.otrzymał 400 zł,M. Z.otrzymał 400 zł, pozostałą kwotę zatrzymałaH. M.”, w pkt. 2 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoW. J.otrzymał 400 zł,M. Z.otrzymał 400 zł, pozostałą kwotę zatrzymałaH. M.”, w pkt. 3 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoP. J.otrzymał 1.600 zł, pozostałą kwotę zatrzymaliM. B. (1)iH. M.”, z pkt. 5 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie„w wyniku czegoP. J.otrzymał 2.000 zł pozostałą kwotę zatrzymaliM. B. (1)iH. M.”, w pkt. 7 wyeliminowałz opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoZ. Z.otrzymała 2.000 zł,M. Z.otrzymał 400 zł, pozostała kwotę zatrzymałaH. M.”, w pkt 8 eliminuje z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoZ. Z.otrzymała 6.000 zł,M. Z.400 zł, pozostałą kwotę zatrzymałaH. M.” w pkt 9 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoP. M.otrzymał 1000 złotych,J. T.- 500 złotych aH. M.zatrzymując pozostałą kwotę”w pkt 11 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „w wyniku czegoZ. R.otrzymał 100 złotych”, z pkt. 12 wyeliminował z opisu czynu stwierdzenie „która z otrzymanej kwotyZ. W.przekazała 200 zł” i za to na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 91 § 1 kkorazart. 33 § 1 -3 kkwymierzył oskarżonej karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 80 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednaj stawki na kwotę 10zł (pkt. XVI wyroku),

2
przestępstwa zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 272 kkpopełnionego w ten sposób, że w dniu 16 lutego 2006 r. wK.działając wspólnie i w porozumieniuzM. B. (1)udzieliła pomocyK. K. (1)w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy poprzez podstępne wprowadzeniew błąd Prezydenta MiastaK.na skutek czego podjął on decyzję o wpisiew ewidencji działalności gospodarczej UMK.pod nr(...)fikcyjnejfirmy (...)z siedzibąwK., w ten sposób, że zawiozła wraz zM. B. (1)K. K. (1)do siedziby UM wK., celem złożenia wniosku i za to na podstawieart. 19 § 1 kkw zw. zart. 272 kkwymierzył oskarżonej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności (pkt. XVII wyroku).

W punkcie XVIII wyroku, Sąd na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkiart. 91 § 2 kkpołączył oskarżonejH. M.orzeczone w pkt XVI-VII kary pozbawienia wolności i wymierzył karę łączna 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
W punkcie XIX wyroku, Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt. 1 kkzawiesił wobec oskarżonejH. M.warunkowo wykonanie oznaczonej w pkt. XVIII kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby lat 5.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy oskarżonegoP. J.w punkcie XX wyroku uznał za winnego ciągu dwóch przestępstw zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kki jednego przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkpopełnionych w sposób opisany w pkt 1-3 części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności.
W punkcie XXI wyroku, Sąd na podstawieart. 17 § 1 pkt. 6 kpkumorzył postepowanie przeciwko oskarżonemuP. J.o czyn z art. 119 § 1 kw popełniony w sposób opisany w pkt 4 części wstępnej wyroku.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy oskarżonąK. K. (1)(d.B.), w punkcie XXVI wyroku, uznał za winną przestępstwa zart. 272 kkpopełnionego w ten sposób, że w dniu 16 lutego 2006 r. wK.wyłudziła poświadczenia nieprawdy poprzez podstępne wprowadzenie w błąd Prezydenta MiastaK.na skutek czego podjął on decyzję o wpisie w ewidencji działalności gospodarczej UMK.pod nr(...)fikcyjnejfirmy (...)z siedzibą wK.i za to na podstawieart. 272 kkwymierzył oskarżonej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
W punkcie XXVII wyroku, Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt. 1 kkzawiesił wobec oskarżonejK. K. (1)warunkowo wykonanie kary pozbawienia wolności na okres próby lat 2.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy oskarżonąA. G.,w punkcie XXVIII wyroku, uniewinnił od zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 286 § 1 k.k.polegającego na tym, że w dniu 19 czerwca 2008 rokuwK. B.iK.działając w zamiarze pomocnictwa przy wyłudzeniu kredytu na zakup w systemie ratalnym części komputerowych przezM. K.iJ. T.oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zawiozła ich swoim środkiem transportu dosklepu (...)przyul. (...)wK., gdzieM. K.zawarł umowę kredytu numer(...)z(...) Bank (...) S.A.wW.Oddział weW.i zakupił w systemie sprzedaży ratalnej przenośny komputer, który następnie przekazałJ. T., po czym zawiozła ich do lombardu, gdzie nabyty komputer sprzedano, za co otrzymała odJ. T.kwotę 150 złotych.
W punkcie XXIX wyroku, Sąd na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemuM. B. (1)na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 10.07.2008 r. do dnia 24.07.2008 r. uznając kare grzywny za wykonaną w liczbie 30 stawek dziennych.
W punkcie XXX wyroku, Sąd na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemuJ. T.na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymaniai tymczasowego aresztowania od dnia 09.07.2008 r. do dnia 27.08.2008 r. uznając karę grzywny za wykonaną w całości, oraz okres od 28.08.2008 do 18.09.2008r. na poczet kary pozbawienia wolności.
W punkcie XXXI wyroku, Sąd na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonejH. M.na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymaniai tymczasowego aresztowania od dnia 9.07.2008 r. do dnia 24.07.2008 r. uznając kare grzywny za wykonaną w liczbie 25 stawek.
W punkcie XXXII wyroku, Sąd na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemuP. J.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania od dnia 6.08.2008 r. do dnia 8.08.2008r.
Apelację od powyższego wyroku wnieśli obrońca oskarżonegoM. B. (1), obrońca oskarżonejD. B., oskarżonyP. J.i jego obrońca oraz prokurator.
Obrońca oskarżonegoM. B. (1)wyrok zaskarżył w całości. Na podstawieart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.orzeczeniu zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na dowolnym przyjęciu przez Sąd wyrokujący, że oskarżonyM. B. (1)dokonał zarzucanych mu czynów, w szczególności poprzez przyjcie, że oskarżony działał wspólnie w porozumieniu zD. B.,H. M.,P. J.,J. T.iZ. R.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej mając pełną świadomość podejmowanych działań, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowegow sprawie wynikają twierdzenia przeciwne,

2
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na dowolnym i sprzecznym z materiałem dowodowym przyjęciu, że oskarżonyM. B. (1)przygotowywał zaświadczenia o zatrudnieniu w celu uzyskania korzyści majątkowej, podczas gdy z materiału dowodowego wynikają twierdzenia przeciwne,

3
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na dowolnym przyjęciu przez Sąd wyrokujący, że oskarżonyM. B. (1)wypełnił swoim zachowaniem znamiona czynu zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 272 k.k.poprzez pomocK. K. (5),A. W. (1)iA. K.w założeniu działalności gospodarczej, podczas gdyz materiału dowodowego wynikają twierdzenia przeciwne,

4
rażące naruszenie prawa materialnego tj.art. 272 k.k.poprzez błędną wykładnię i uznanie przez Sąd I instancji, że oskarżeni „podstępnie wyłudzili wpis do ewidencji działalności gospodarczej”, a wpis ten potwierdza prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy samo złożenie wniosku o wpis do ewidencji gospodarczej i decyzja o wpisie nie oznacza prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż wpis ten ma charakter deklaratoryjny,

5
obrazę przepisów postępowania tj.art. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego (zasada in dubio pro reo),

6
obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i logicznego wnioskowania polegającej na dowolnym przyjęciu, że oskarżonyM. B. (1)popełnił zarzucane mu przestępstwa,

7
obrazę przepisów postępowania tj.art. 424 k.p.k., poprzez sporządzenie zbyt ogólnikowego uzasadnienia wyroku w aspekcie strony faktycznej (art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.), przez co oskarżony ma ograniczone możliwości obrony swoich praw w tym zakresie.

Stawiając te zarzuty obrońca wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie od zarzutu popełnienia zarzucanych oskarżonemuM. B. (1)przestępstw, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonejD. B.zaskarżył wyrok w całości. Na podstawieart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.orzeczeniu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wydanie zaskarżonego wyroku, tj.:

a
art. 5 § 1 i 2 k.p.k.poprzez odgórne traktowanie oskarżonej jako winnej popełnienia zarzuconego jej czynu oraz poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonej, podczas gdy stan faktyczny sprawy budzi poważne wątpliwości, które winny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonej,

b
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, podjęcie tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, w sposób uniemożliwiający ustalenie prawdy obiektywnej i sformułowania w ramach tej oceny niesłusznych merytorycznie wniosków, że oskarżonaD. B.dokonała zarzuconych jej czynów, podczas gdy takie wnioski Sądu nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym w sprawie, w związku z czym brak było podstaw do skazania oskarżonej, a nadto:

⚫

poprzez oparcie ustaleń faktycznych jedynie na fragmentach materiału dowodowego i to świadczącego wyłącznie na niekorzyść oskarżonej, nie przeprowadzenie wnikliwej i wszechstronnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,

w zakresie w jakim Sąd dokonał błędnej oceny wyjaśnień oskarżonej, uznając je za wiarygodne jedynie w części, jednocześnie wskazując, że Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej:

-

w zakresie w jakim oskarżona wyjaśniła, że dokumenty do wypełnienia dostarczał jej najczęściej szwagierJ. M., a rzadziej mążM. B. (1), a także że nie wiedział iż wypełniane przez nią dokumenty miały służyć do wyłudzania kredytów, wskazując, że zdaniem Sądu wyjaśnienia oskarżonej w tym zakresie były sprzecznez zebranym materiałem dowodowym, ale także z zasadami doświadczenia życiowego o logicznego rozumowania,

w zakresie w jakim Sąd uznał, że oskarżona twierdząc, że toJ. M.dostarczał jej dokumenty do wypełniania, w naiwny sposób próbowała zrzucić odpowiedzialność za popełnione przestępstwa na osobę zmarłą, która z oczywistych powodów nie była w stanie odeprzeć stawianych przez oskarżoną pomówień,

w zakresie w jakim Sąd uznał, że nie zasługiwały na wiarę także wyjaśnienia oskarżonejD. B.na okoliczność, że nie zdawała sobie sprawy z tego, do czego wypełniane przez nią dokumenty miały służyć, jak również w zakresie w jakim Sąd uznał, że przeciwko tej wersji oskarżonej świadczy skala całego procederu, a w szczególności długość okresu przez jaki oskarżona działała, a także liczba wypełnionych zaświadczeń,

poprzez uznanie, że treść wypełnionych przez oskarżonąD. B.dokumentów wprost przesądzała o tym, że oskarżona wiedziała, że będą one wykorzystane do zaciągania kredytów, bowiem znaczna część zaświadczeń była wypełniona na drukach bankowych z których wynikało wprost, że służą one do zaciągnięcia kredytu,

poprzez uznanie, że oskarżonaD. B.wypełniając tak znaczną liczbę zaświadczeń i innych dokumentów bankowych, miała świadomość, że są to dokumenty sfałszowane,

poprzez uznanie, że oskarżona działała z zamiarem użycia sfałszowanych dokumentów jako autentycznych, a jej ostatecznym celem było ich następne użycie przez osoby ubiegające się o kredytw celu ich wyłudzenia,

poprzez uznanie, że oskarżonaD. B.działała ze świadomością i chęcią doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pokrzywdzone banki, w stosunku do których podjęła działania wprowadzające w błąd,

⚫

w zakresie w jakim Sąd dokonał błędnej oceny zeznań świadkaK. K. (1)uznając je za wiarygodne w części, tj. w zakresie w jakim świadek zeznała, że oskarżonaD. B.aktywnie nakłaniała ją do założenia fikcyjnej firmy, w której następnie przebywała – podczas gdy zeznania te nie znajdują pokrycia w pozostałym materiale dowodowym,w szczególności w świetle wyjaśnień oskarżonej,

c
art. 74 § 1 k.p.k.zgodnie z którym oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swojej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją korzyść poprzez niezastosowanie się do w/w przepisu,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie, że toM. B. (1)pośredniczył międzyJ. T.,H. M.iA. W. (1)aD. B.w dostarczeniu sfałszowanego dokumentu, podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny prowadzi do wniosku, że osobą pośredniczącą byłJ. M..

Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyrokui uniewinnienie oskarżonejD. B.od zarzucanych jej czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Koninie.
OskarżonyP. J.zaskarżył wyrok co do pkt. XX, w zakresie rozstrzygnięcia o karze.
Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 4 k.p.k.orzeczeniu zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary za przypisane oskarżonemu czyny,w szczególności błędne przyjęcie, że wobecP. J.nie można wysnuć tzw. pozytywnej prognozy kryminologicznej, uzasadniającej skorzystaniez warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, podczas gdy wnikliwa analiza sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego.
Podnosząc ten zarzut oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności i zawieszeni jej wykonania na odpowiedni w ocenie Sądu II instancji okres próby.
Takżeobrońca oskarżonegoP. J.wyrok zaskarżyłw części, tj. co do pkt. XX, w zakresie rozstrzygnięcia o karze.
Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 4 k.p.k.orzeczeniu zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary za przypisane oskarżonemu czyny,w szczególności błędne przyjęcie, że wobecP. J.nie można wysnuć tzw. pozytywnej prognozy kryminologicznej, uzasadniającej skorzystaniez warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, podczas gdy wnikliwa analiza sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego.
Stawiając ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i zawieszenie jej wykonania na odpowiedni w ocenie Sądu II instancji okres próby
Prokuratorzaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w całości na niekorzyść oskarżonegoJ. T., w całości na niekorzyśćA. G.,w części orzeczenia o karze na niekorzyśćM. B. (1),D. B.iH. M..
Na podstawieart. 438 pkt. 2, 3 i 4 k.p.k.wyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania –art. 413 § 2 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia w stosunku doJ. T., poprzez brak rozstrzygnięciaw zakresie winy i w konsekwencji kary w stosunku do zarzucanego oskarżonemuJ. T., przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., opisanego w pkt. 22 części wstępnej wyroku,a dotyczącego współudziału w wyłudzeniu kwoty pieniężnej w wysokości 2.500 zł z tytułu zaciągniętego kredytu na zakup w systemie ratalnym komputera osobistego(...)

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wyroku poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, żeA. G.nie miała świadomości, że podwoziM. K.iJ. T.w celu popełnienia przez nich przestępstwa, podczas gdy wnikliwa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnieniaJ. T.iA. G.w oparciu o zasady doświadczenia życiowego, prowadzi do wniosku przeciwnego,

3
rażącą niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonegoM. B. (1)kary łącznej za przypisane mu ciągi przestępstw w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, podczas gdy dotychczasowe okoliczności popełnienia zarzucanych przestępstw, wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanych czynów oraz względy prewencji ogólnej oraz indywidualnej przemawiają za orzeczeniem kary pozbawienia wolności bez dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz w wyższym wymiarze,

4
rażącą niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonejD. B.kary łącznej za przypisane jej ciągi przestępstw w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, podczas gdy dotychczasowe okoliczności popełnienia zarzucanych przestępstw, wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanych czynów oraz względy prewencji ogólnej oraz indywidualnej przemawiają za orzeczeniem kary pozbawienia wolności bez dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania,

5
rażącą niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonejH. M.kary łącznej za przypisane jej ciągi przestępstww wymiarze 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, podczas gdy dotychczasowe okoliczności popełnienia zarzucanych przestępstw, wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanych czynów oraz względy prewencji ogólnej oraz indywidualnej przemawiają za orzeczeniem kary pozbawienia wolności bez dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Podnosząc te zarzuty prokurator wniósł o:

1
uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącejJ. T.i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd RejonowywK.,

2
uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącejA. G.i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Koninie,

3
zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie wobec oskarżonegoM. B. (1), za przypisane wymienionemu ciągi przestępstw kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności,

4
zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie wobec oskarżonejD. B., za przypisane wymienionej ciągi przestępstw – kary łącznejw wymiarze 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności bez dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary,

5
zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie wobec oskarżonejH. M., za przypisane wymienionej ciągi przestępstw – kary łącznejw wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności bez dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary

6
utrzymanie w mocy rozstrzygnięć wobec pozostałych oskarżonych:P. J.,B. T.,M. B. (2)iK. K. (1).

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacje obrońcy oskarżonegoM. B. (1)i obrońcy oskarżonejD. B.okazały się częściowo zasadne, a apelacja prokuratora okazała się częściowo zasadna, częściowo celowa, co doprowadziło do zmiany zaskarżonego wyroku.
Mając na uwadze kierunek i granice zaskarżenia środka odwoławczego wniesionego przez prokuratora, Sąd Okręgowy na wstępie stwierdza, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, dokonując właściwych ustaleń co do sprawstwa i winy oskarżonychM. B. (1),D. B.orazH. M.w zakresie przypisanych im przestępstw: zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.; zart. 13 § 1 k.k.w zw.zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.; zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Nie budzi żadnych wątpliwości trafność przyjętych w zaskarżonym wyroku kwalifikacji prawnych czynów przypisanych oskarżonym. Jako że ustalenia te nie były kwestionowane w apelacji prokuratora, a obrońcy oskarżonych nie wnieślio sporządzenie uzasadniania wyroku Sądu odwoławczego, Sąd zwolniony był od dalszych rozważań w tym przedmiocie.
Słuszny okazał się zarzut prokuratora wskazujący, że zaskarżone orzeczeniew części dotyczącejJ. T.nie zawiera rozstrzygnięcia co do wszystkich zarzutów, które aktem oskarżenia postawił mu oskarżyciel publiczny. Sąd Rejonowy nie rozstrzygnął bowiem o odpowiedzialności karnej za czyn opisany w pkt. 22 części wstępnej wyroku.
Przypomnieć należy, żeJ. T.zarzucono w sumie popełnienie 22 przestępstw przy czym zostały one objęte trzema aktami oskarżenia: w sprawie 1 Ds. 943/08 zarzucono oskarżonemu 19 przestępstw, które następnie zostały ujęte w części wstępnej wyroku w pkt. od 1 do 19, w sprawie 1 Ds. 943/08 zarzucono oskarżonemu popełnienie 1 przestępstwa, które zostało opisane w ujęte pkt. 20 części wstępnej wyroku, w sprawie 1 Ds. 1238/08 zarzucono oskarżonemu popełnienie 2 przestępstw, które Sąd opisał w pkt. 21 i 22 części wstępnej wyroku.
Rozstrzygając o odpowiedzialności karnej oskarżonegoJ. T.Sąd w pkt. VI wyroku uznał oskarżonego za winnego ciągu osiemnastu przestępstw zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., popełnionych w sposób opisany w pkt. 1-3, 5-13, 15-17, 19-21 części wstępnej wyroku – z określonymi w części dyspozytywnej orzeczenia zmianami w ich opisie – a następnie wymierzył za ten ciąg przestępstw kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny.
Nadto Sąd Rejonowy w pkt. VII wyroku uznałJ. T.za winnego ciągu dwóch przestępstw zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 272 k.k., natomiast w pkt. VIII wyroku za winnego przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.opisanego w pkt. 18 części wstępnej wyroku i wymierzył za nie kary jednostkowe. Następnie w pkt. IX wyroku, na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k.iart. 91 § 2 k.k.połączył kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz grzywny i wymierzył kary łączne pozbawienia wolności oraz grzywny.
Powyższe wskazuje, że Sąd Rejonowy wydał rozstrzygnięcieo odpowiedzialności karnejJ. T.w zakresie przestępstw opisanych w pkt. od 1 do 21. Zaniechał natomiast wydania rozstrzygnięcia merytorycznego co do czynu z pkt. 22 części wstępnej wyroku. We wskazanym punkcie zarzucono oskarżonemu to, że w dniu 19 marca 2007 r. wK., wsklepie (...), przyul. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniuz ustaloną osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania, wyłudził kredyt w kwocie 2.500 zł na zakup w systemie ratalnym komputera osobistego(...)w ten sposób, żeJ. T.jako kredytobiorca w celu uzyskania kredytu przedłożył swójdowód osobisty (...)oraz złożył nieprawdziwe dane co do swojego zatrudnienia wfirmie (...)z siedzibąwW.104, gminaW., a następnie zawarł umowę kredytu numer(...), którego nie miał zamiaru spłacać, po czym zakupiony komputer przekazał nieustalonemu mężczyźnie, otrzymując w zamian 800 zł czym działał na szkodę(...) Bank S.A.z siedzibą wW.tj. przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Powyższe uchybienie stanowi obrazę przepisuart. 413 § 1 pkt. 5 k.p.k., zgodnie z którym każdy wyrok winien zawierać rozstrzygnięcie sądu. Wskazać także należy, że wyrok skazujący winien nadto zawierać dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną a także rozstrzygnięcia co do karyi środków karnych, środków kompensacyjnych i przepadku, a w razie potrzeby - co do zaliczenia na ich poczet tymczasowego aresztowania i zatrzymania oraz środków zapobiegawczych wymienionych wart. 276 k.p.k.(art. 413 § 2 k.p.k.)
Zaniechanie wydania rozstrzygnięcia co do jednego z czynów oskarżonego uznać zatem należy za obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skutkowało to koniecznością uchylenia wyroku odnośnieJ. T.w pkt. VI i VIII tj. w części zarzucanych mu czynów opisanych w części wstępnej wyroku w pkt. 1-3, 5-13 i 15-22 oraz przekazania sprawy w tej części Sądowi Rejonowemu w Koninie do ponownego rozpoznania. Sąd winien bowiem rozważyć, czy czyn ten może być objęty ciągiem przestępstw łącznie z czynami zarzuconymi oskarżonemu w w/w punktach.
W zakresie zaś czynów zarzucanych w pkt. 4 i 14 części wstępnie,a przypisanychJ. T.w pkt. VII wyroku, zachodziły podstawy do jego uniewinnienia. Brak było zatem podstaw do uchylania orzeczenia także w tej częścio czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.
Sąd odwoławczy nie podzielił natomiast zasadności zarzutu prokuratora wskazującego na popełnienie przez Sąd I instancji błędu w ustaleniach faktycznychw części dotyczącej zarzutu stawianego oskarżonejA. G.. Nie ma racji skarżący, że przyjęcie w zaskarżonym wyroku, żeA. G.nie miała świadomości, że podwoziM. K.iJ. T.w celu popełnienia przez nich przestępstwa, pozostaje sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz zasadami doświadczenia życiowego.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że jedynym dowodem mogącym wskazywać na pomocnictwoA. G.w oszustwie, są wyjaśnienia współoskarżonegoJ. T.. Jest więc to więc tzw. dowód z pomówienia.
Sąd rozpoznający sprawę zgadza się z poglądami judykatury, że choć dowodyz pomówień nie mają innej mocy dowodowej, to winny podlegać szczególnie ostrożnej ocenie. Wypracowane w tym zakresie stanowisko pozwala na przyjęcie pewnych kryteriów pomocnych w procesie wartościowania tych dowodów wedle kryteriów wiarygodności. Dowód z pomówienia powinien zatem być stanowczy, konsekwentny, logiczny, prezentujący przebieg zdarzeń w sposób adekwatny do zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Przy tym drobne nieścisłościw wyjaśnieniach, zeznaniach nie mogą być oceniane jako dyskredytujące taki dowódo ile ich charakter wskazuje, że są wynikiem upływu czasu, albo wręcz odmiennego sposobu przesłuchania, w tym zakresu kierowanych do przesłuchiwanego pytań. Znaczenie ma również to, że dowód ów nie może być wynikiem osobistego zainteresowania pomawiającego w postaci umniejszenia, czy wręcz przerzucenia własnej winy. Nie chodzi przy tym o taki interes pomawiającego, który może zgodnie z przepisami ustawy prowadzić do złagodzenia, czy nawet nadzwyczajnego złagodzenia kary, skoro takie rozwiązania przewidział ustawodawca. Dodatkowo dowód z pomówienia winien znajdować oparcie w innych, co najmniej pośrednich dowodach, nie jest przy tym konieczne, aby odnosiło się to wprost do zakresu stawianego zarzutu, ale by dowody takie wspierały i korelowały z treścią relacji pomawiającego (tak wyr. SN z 13.11.2007 r., sygn. WA 45/07, OSNwSK 2007/1/2584, wyr. SA w Katowicach z 08.12.2010 r. sygn. akt II AKa 192/10).
Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd Rejonowy ocenę wyjaśnieńJ. T.przeprowadził w sposób wyczerpujący, prawidłowya przy tym zgodnie z wypracowanymi w orzecznictwie dyrektywami oceny dowoduz pomówienia.
Słusznie Sąd Rejonowy podkreślił, żeJ. T.w pierwszych swoich wyjaśnieniach nie wskazywał, byA. G.miała jakąkolwiek wiedzę na temat planowanego przez oskarżonego orazM. K.wyłudzenia kredytu na zakupiony komputer. Brak jest jakiejkolwiek jego wypowiedzi wskazującej, byA. G.wiedziała także, żeK. K. (6)będzie w tym celu posługiwał się fałszywym zaświadczeniem. Z tego powodu fakt, że za zawiezienieJ. T.orazM. K.doK.miała otrzymać kwotę 150 zł, sam w sobie nie przesądza o świadomości oskarżonej co do zaplanowanego przez w/w osoby wyłudzenia kredytu. Przekazaną kwotę można bowiem rozważać właśnie jako formę zapłaty za czynność zawiezieniaJ. T.orazM. K.doK.oraz oczekiwania na nich przez dłuższy okres czasu. Również podczas kolejnego przesłuchaniaJ. T.nie wskazał, byA. G.wiedziała w jakim celu doK.udają się zwożeni przez nią mężczyźni. Okoliczność, że początkowo domagała się kwoty 200 zł za podwiezienie, po czym zgodziła się na sumę 150 zł, czy choćby świadomość, że celem wyjazdu jest zakupienie komputera, we wzajemnym powiązaniu ze sobą, nie mogą być uznane za pomocnictwo w popełnieniu oszustwa. Dopiero w trakcie przeprowadzanej konfrontacjiJ. T.wyjaśnił, żeA. G.już w momencie podwożenia oskarżonego orazM. K.wiedziała w jakim celu udają się oni doK.. Także dopiero wówczasJ. T.wskazał, że oprócz kwoty 150 zł przekazałA. G.20 zł kosztów zużytego paliwa. Rację ma zatem Sąd Rejonowy wskazując, że wyjaśnieniaJ. T.pozostają niespójne, a przez to rodzą zasadnicze wątpliwości co do ich wiarygodności. Nie jest bowiem jasne z jakich powodów oskarżony o faktach obciążającychA. G.wyjaśnił dopiero podczas przeprowadzania konfrontacji. Prawdziwość twierdzeńJ. T.jest tym bardziej wątpliwa, gdy weźmie się pod uwagę treść wyjaśnieńA. G.. Oskarżona w sposób rzeczowyi konsekwentny w toku kolejnych przesłuchań nie przyznawała się do popełnienia przestępstwa oraz składała przekonujące wyjaśnienia. Słusznie Sąd Rejonowy zauważył również, że pomiędzy oskarżonymiA. G.orazJ. T.istnieje konflikt. Choć odmiennie opisali przyczyn jego powstania, fakt ten pozostaje bezsporny gdyż przyznali to oboje oskarżeni. Wszystkie te okoliczności powodują, że poczynienie ustaleń w oparciu o wyjaśnieniaJ. T.można byłoby rozważać jedynie w sytuacji, gdyby jego relacje znalazły potwierdzeniew pozostałych dowodach zgromadzonych w sprawie. Skoro jednak żaden z dowodów nie potwierdza wersji prezentowanej przezJ. T., brak było podstaw do odmowy wiarygodności wyjaśnieńA. G.. Przypomnieć bowiem należy, że naczelną zasadą procesu karnego jest zasada domniemania niewinności. Sprowadza się ona do tego, że oskarżony jest w procesie karnym niewinny,a "przeciwne" musi mu być udowodnione, przy czym związana ściślez domniemaniem niewinności zasada in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.) nakazuje rozstrzygnąć nie dające się usunąć wątpliwości (a obecnie wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym) na korzyść oskarżonego. Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości (wyr. SN z 24.02.1999 r., V KKN 362/97, LEX 36732). Skoro zatem wyjaśnieniaJ. T.rodzą szereg zasadniczych wątpliwości co do ich wiarygodności, nie sposób uznać że sprawstwo i wina oskarżonej zostały udowodnione.
W konsekwencji Sąd odwoławczy stanął na stanowisku, że prokurator kwestionujący rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego nie wykazał, by przeprowadzona ocena zgromadzonych w sprawie dowodów wykraczała poza wymogi przewidzianewart. 7 k.p.k.Przedstawił raczej własną interpretację ich wartości dowodowej opartą na założeniu z góry wiarygodności wyjaśnieńJ. T.i pominięciu analizy tych dowodów, które nie przystawały do prezentowanej przez niego wersji zdarzeń. Sąd przeprowadził wszystkie możliwe dowody mogące przyczynić się do oceny zachowań oskarżonej. Pomimo tego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na pozbawione wątpliwości przypisanieA. G.zarzucanego jej przestępstwa, co w konsekwencji skutkować musiało wydaniem wyroku uwalniającego ją od poniesienia odpowiedzialności karnej.
Sąd odwoławczy uzupełnił przy tym, że uniewinnienieA. G.dotyczy zarzucanego jej czynu zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.Zważyć bowiem należy, że Sąd Rejonowy wskazał jako kwalifikację prawną zarzucanego jej aktem oskarżenia przestępstwa, jako przestępstwa z „art. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1”.
Trafny okazał się natomiast zarzut sformułowany przez obrońcę oskarżonegoM. B. (1), polegający na niezasadnym przypisaniu oskarżonemu przestępstw zart. 18 § 3 k.p.k.w zw. zart. 272 k.k.– pkt. III wyroku. Sąd Rejonowy co prawda właściwie ustalił, żeM. B. (1)– działając wspólnie zH. M.– podwożącK. K. (1)do Urzędu Miasta wK., pomógł jej uzyskać wpis do ewidencji działalności gospodarczej, jak również przekazując pieniądzeA. W. (1)orazA. K., pomógł im uzyskać wpis do ewidencji działalności gospodarczej Urzędu Gminy wK. B.. Wskazują na to wprost relacjeK. K. (1),A. W. (1)orazA. K.. Zgodnie z nimiM. B. (1)doskonale zdawał sobie sprawę, że zakładane działalności mają jedynie fikcyjny charakter. Zachowania te jednak nie wypełniły znamion przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 272 k.k.
Sąd odwoławczy zauważa, że przedmiotem ochrony przestępstwa określonego w przepisieart. 272 k.k.jest wiarygodność dokumentu w rozumieniu prawdziwości jego treści oraz prawidłowe funkcjonowanie organów wymiaru sprawiedliwości, instytucji państwowych i samorządowych, obrotu gospodarczego i mienia. Przestępstwo określone w/w przepisem polega na "wyłudzeniu" poświadczenia nieprawdy, co oznacza otrzymanie dokumentu zawierającego poświadczenie nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego lub innej osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że dla wypełnienia znamion strony przedmiotowej występku zart. 272 k.k.nie wystarcza złożenie nieprawdziwego oświadczenia, gdyż nie stanowi ono podstępnego zabiegu. Ponieważ "podstępne wprowadzenie w błąd" jest szczególną formą "wprowadzenia w błąd", wymaga podjęcia innych jeszcze podstępnych zabiegów w celu wyłudzenia od osoby uprawnionej określonej treści dokumentu, na przykład przebiegłych, pozorujących jego zgodność z rzeczywistością i utrudniających wykrycie prawdy (wyr. SN z 05.04.2011 r., II KK 267/10, LEX 794972). Zważyć przy tym należy, że z istoty czynu opisanego wart. 272 k.k., a zwłaszcza z jego skutkowego charakteru, wynika, że wprowadzenie w błąd musi dotyczyć okoliczności mającej znaczenie prawne. W konsekwencji poświadczenie nieprawdy zawartew dokumencie opisanym w tym przepisie musi się cechować przymiotem zaufania publicznego (T. Razowski w:Kodeks karny. Komentarz, red. J. Giezek, LEX 2014, teza 6 komentarza do art. 272 k.k.).
W orzecznictwie wskazuje się, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej jest swoistą deklaracją (zgłoszeniem) zamierzonej przez osobę fizyczną działalności, nie zaś dowodem, że działalność taka jest w istocie prowadzona (wyr. WSAw Warszawie z 21.03.2006 r., VI SA/Wa 2215/05, LEX 257125; tak też wyr. WSAw Krakowie z 10.01.2012 r., I SA/Kr 394/11, LEX 1109166). Zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności. Z tego powodu wpisowi nadaje się zawsze charakter deklaratoryjny, a nie – konstytutywny (wyr. WSA w Warszawiez 04.12.2007 r., VII SA/Wa 1578/07, LEX 496344; wyr. WSA w Warszawiez 20.11.2007 r., VII SA/Wa 1444/07, LEX 496336).
Wskazać także trzeba, że zgodnieart. 25 ust. 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.o swobodzie działalności gospodarczej(tekst jedn.: Dz. U. z 2015, poz. 584 ze zm.) osoba występująca z wnioskiem o wpis do działalności karnej, jedynie w zakresiew jakim dołącza oświadczenie o orzeczonych wobec nią zakazach prowadzenia działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu, którego wykonywanie przez przedsiębiorcę podlega wpisowi do(...)oraz o prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi, składa je pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Pozostałe dane zamieszczane we wniosku o wpis, sankcji takiej nie podlegają. Sąd odwoławczy zauważa także, że w sytuacji gdy dane zawarte we wpisie do ewidencji stają się nieaktualne, co prawda istnieje obowiązek ich zmiany lub wykreślenia wpisu, to jednak nie jest on obwarowany żadnymi sankcjami –art. 30 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Skoro zatem wpis dokonany w ewidencji należy uważać jedynie za zgłoszenie, zamiaru prowadzenia określonej działalności gospodarczej, nie zaś jej faktyczne wykonywanie, nie sposób uznać, by wpis cechował się przymiotem zaufania publicznego. W konsekwencji brak jest możliwości przypisania odpowiedzialności karnej zart. 272 k.k.osobie, która niezgodnie z prawdą deklaruje chęć wykonywania działalności gospodarczej.
Zachowania te w okolicznościach przedmiotowej sprawy należy rozpatrywać raczej jako mające charakter współukaranych czynności uprzednich – czynności przygotowawczych do popełnionych w późniejszym czasie przez oskarżonych przestępstw wyczerpujących znamiona oszustw z art.286§1k.k..
Sąd odwoławczy uważa również, że złożenie wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej w oparciu o nieprawdziwe dane nie można uznać za podstępne wprowadzenie w błąd. Jeszcze raz należy przypomnieć, że podstępne zabiegi winny w takim przypadku przybrać postać przebiegłych, pozorujących ich zgodność z rzeczywistością i utrudniających wykrycie prawdy. Oznacza to szczególną, a nie jak np. wart. 286 § 1 k.k.zwykłą formę "wprowadzenia w błąd". Tymczasem w ustaleniach Sądu odnośnieM. B. (1),K. K. (1),A. W. (1)orazA. K.brak jest takich ustaleń, które bez żadnych wątpliwości wskazywałby na opisane powyżej „kwalifikowane” wprowadzenie w błąd pracownika Urzędu Miasta wK.czy też Urzędu Gminy wK. B..
W ocenie Sądu Rejonowego za podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego w ujęciuart. 272 k.k.może być uznane takie działanie sprawcy, który współdziałając z innymi osobami jako osoba podstawiona tzw. słup, pozoruje zgodność z rzeczywistością okoliczności istotnych dla zarejestrowania w wydziale komunikacji pojazdu, a następnie wyłudza w ten sposób poświadczenie nieprawdy w postaci uzyskania dowodu rejestracji takiego pojazdu, posługując się kłamliwymi oświadczeniami i twierdzeniami oraz przedkładając sfałszowane dokumenty. Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, że zachowanie oskarżonegoM. B. (1)w przedmiotowej sprawie było analogiczne i sytuacja ta winna być tak samo oceniona pod względem prawnym. Ze stanowiskiem takim nie można się jednak zgodzić. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie zart. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(tekst jedn.: Dz. U. z 2012, poz. 1137 ze zm.), rejestrację pojazdu możliwa jest dopiero po przedstawieniu m. in. dowodu własności pojazdu, świadectwa zgodności WE, badania technicznego, dowodu rejestracyjnego (jeśli pojazd był zarejestrowany), dowodu odprawy celnej oraz dokumenty potwierdzającego zapłatę akcyzy. Powyższe wskazuje, że osoba rejestrująca pojazd musi przedłożyć szereg dokumentów urzędowych bez których skuteczne zarejestrowanie auta nie jest możliwe. Jeśli dokonuje tego tzw. słup, jak wskazał Sąd Rejonowy, dodatkowo są to najczęściej dokumenty podrobione lub przerobione.W takiej sytuacji wykrycie prawdy przez funkcjonariusza jest istotnie utrudnionei z tego względu można takie działania rozważać jako podstępne wprowadzeniew błąd. W okolicznościach przedmiotowej sprawy działania takie jednak nie miały miejsca. Pracownik Urzędu Miasta czy też Urzędu Gminy dokonywał wpisu jedynie na podstawie wnioskuK. K. (1),A. K.czy teżA. W. (1). Brak jest ustaleń by pracownik ten dokonywał sprawdzenia danych podawanych przez w/w osoby i by takie sprawdzanie było wymagane przepisami prawa.
W konsekwencji Sąd odwoławczy oskarżonegoM. B. (1)uniewinnił od zarzucanych mu w pkt. 8, 12 i 20 części wstępnej wyroku, a przypisanych w pkt. III, czynów zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 272 k.k.Uchylił także rozstrzygnięciao karach łącznych – pkt. IV zaskarżonego wyroku oraz o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności – pkt. V wyroku.
Ponieważ w dacie orzekania przez Sąd Okręgowy obowiązywały inne przepisy niż w dacie popełnienia przestępstw przypisanych oskarżonemuM. B. (1)i jednocześnie przepisy obowiązujące poprzednio były dla niego względniejsze, gdyż pozwalały na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym 1 rok, podstawę skazania w pkt. I i II wyroku należało uzupełnić oart. 4 § 1 k.k.
W tym miejscu zauważyć należy, że oskarżyciel publiczny nie podnosił, iż wymierzone wobec oskarżonego kary jednostkowe za przypisane mu ciągi przestępstw, były nieadekwatne do okoliczności ich popełnienia, stopnia winyi społecznej szkodliwości.
Skoro zatem konieczne stało się określenie na nowo kary łącznej zasadnym jest wyjściowo zauważyć, że zgodnie zart. 86 § 1 k.k.(stosowanym odpowiednio do ciągów przestępstw na podstawieart. 91 § 2 k.k.) mającym podstawowe znaczenie dla wymiaru kary łącznej, dolną granicę tej kary wyznacza zawsze najwyższa z kar wymierzonych za jedno z pozostających w zbiegu przestępstw lub ciągów przestępstw, a górną granicę suma kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa lub ciągi przestępstw. Jakkolwiek wynika z tego, że przy wymiarze kary łącznej możliwe jest zastosowanie zarówno zasady pełnej kumulacji, jak i pełnej absorpcji to jednak należy pamiętać, że są to rozstrzygnięcia skrajne, które znajdują zastosowaniew zupełnie wyjątkowych, nietypowych sytuacjach. Całkowitą absorpcję można zastosować wówczas gdy wszystkie czyny wykazują bardzo bliską więź podmiotowąi przedmiotową, a przesłanka prognostyczna pozwala na stwierdzenie, że kara łączna w wysokości najwyższej z wymierzonych kar jednostkowych jest wystraczającą oceną zachowania się sprawcy. Podnieść także trzeba, że przez związek przedmiotowo – podmiotowy należy rozumieć podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw, motywację oraz czas i miejsce popełnienia każdego z nich.
Wyznaczany przy zastosowaniu w/w przepisu dolny i górny próg kary łącznych pozbawienia wolności oraz grzywny, odnośnie ciągów przestępstw z pkt. I i II wyroku, wynosił od 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności do 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz od 80 stawek dziennych grzywny do 160 stawek dziennych po 10 zł. Czyny godziły zasadniczo w dobro jakim jest mienie (art. 286 § 1 k.k.) ale również prawidłowość funkcjonowania obrotu gospodarczego (art. 297 § 1 k.k.) oraz wiarygodność dokumentów (art. 270 § 1 k.k.). Pierwsze z przestępstw popełnione zostało 8 listopada 2005 r. zaś ostatnie 28 listopada 2006 r.
Sąd odwoławczy w oparciu oart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 91 § 2 k.k.połączył więc orzeczone wobec oskarżonegoM. B. (1)w pkt. I i II kary pozbawienia wolności oraz grzywny i jako kary łączne wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł.
W ocenie Sądu Okręgowego związek podmiotowo – przedmiotowy czynów oskarżonego był dość silny. Opisy przypisanych oskarżonemu przestępstw składających się na dwa ciągi opisane w pkt. I i II wyroku wskazują jednoznacznie, że poszczególne zachowania oskarżonego skierowane były w głównej mierze przeciwko temu samemu dobru tj. mieniu oraz oparte były o podobne działania, które odróżniaw zasadzie brak tożsamości osoby pokrzywdzonej. Polegały one na podejmowaniu czynności zmierzających do wyłudzenia kredytów i pożyczek przez namówione do tego osoby znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej. Powyższe znalazło odzwierciedlenie, w opisach czynów jak i w ich kwalifikacji prawnej, które pozostają w znacznej mierze zbieżne. W tych okolicznościach odległości czasowe pomiędzy czynami składającymi się na ciągi przestępstw z pkt. I i II wyroku tracą na znaczeniu, choć przecież też nie można uważać iż były one znaczne. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k.iart. 91 § 2 k.k., łącząc kary pozbawienia wolności i grzywny wymierzone za dwa ciągi przestępstw, zastosował zasadę asperacji aczkolwiek zbliżającą się do zasady absorpcji. W ocenie Sądu Okręgowego, kara 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda stawka, wystarczające są dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, a przy tym uwzględniają istniejący pomiędzy jego czynami związek oraz dyrektywy wskazanewart. 53 k.k.w tym także właściwości i warunki osobisteM. B. (1).
W tym miejscu wskazać należy, że we wniesionym środku odwoławczym prokurator żądał zmiany wymiaru kary łącznej orzeczonej wobecM. B. (1)i określenie jej w oparciu co prawda także o zasadę asperacji, aczkolwiek zbliżoną zasadzie kumulacji. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie prokurator zarzucił Sądowi Rejonowemu określenie kary łącznej w sposób nieadekwatny do charakteru popełnionych przestępstw, ilości wyłudzonych kredytów oraz wysokości wyrządzonej szkody. Sąd Okręgowy stoi jednak na stanowisku, że okoliczności te jako brane pod uwagę przy wymierzaniu kar jednostkowych, co do zasady nie mogły ponownie być rozpatrywane przy określeniu kary łącznej. Odnośnie tej kary Sąd winien raczej rozważyć, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono poszczególne kary istnieje ścisły związek podmiotowo-przedmiotowy, czy też związek ten jest dość odległy lub w ogóle go brak. Kierując się tymi dyrektywami, o czym była mowa we wcześniejszej części uzasadnienia, Sąd odwoławczy określił na nowo wymiar kary łącznej zarówno pozbawienia wolności jak i grzywny.
Rozważając możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary Sąd odwoławczy miał na uwadze okoliczność, że w tym względzie ustawodawca wskazuje na pierwszeństwo celu zapobiegawczego, tj. zapobieżenia powrotności do przestępstwa. Sąd oceniając czy zaistniała pozytywna prognoza kryminologiczna bierze pod uwagę okoliczności o charakterze podmiotowym, związane ściśle z osobą sprawcy (postawa sprawcy, dotychczasowy sposób życia, zachowanie się sprawcy po popełnieniu przestępstwa) jednak katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym,a wymierzenie kary winno w dalszym ciągu uwzględniać dyrektywy wymiaru kary opisane w treściart. 53 k.k.Z powyższego wynika, że przypisanie popełnionym przez oskarżonego czynom nawet znacznej społecznej ich szkodliwości, samo w sobie nie przemawia jeszcze za bezwzględną potrzebą orzeczenia wobecM. B. (1)kary pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia.
Sąd odwoławczy uznał, że dla osiągnięcia zakładanych celów kary nie jest konieczna izolacja oskarżonegoM. B. (1)od społeczeństwa. W ocenie Sądu istnieje wobec niego pozytywna prognoza kryminologiczna pozwalająca na zastosowanieart. 69 § 1 k.k.i zawieszenie wykonania wymierzonej mu kary łącznej pozbawienia wolności. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, od czasu popełnienia przypisanych mu przestępstw – co miało przecież miejsce 10 lat temu – nie wszedł ponownie w konflikt z prawem starając się prowadzić ustabilizowany tryb życia. Już tylko ta okoliczność powoduje, uzasadnione przekonanie, że będzie on dalej przestrzegał porządku prawnego. Dla zweryfikowania przyjętej wobec tego oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej, w ocenie Sądu konieczny jest maksymalny 5-letni okres próby. Wskazać przy tym należy, że prokurator we wniesionym środku odwoławczym w zasadzie nie podniósł żadnej okoliczności wskazujących na to, by pozytywna prognoza kryminologiczna wobec oskarżonego faktycznie nie zachodziła. W tej mierze ograniczył się w zasadzie do wskazywania na okoliczności obciążające oskarżonego, aczkolwiek brane pod uwagę przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości jego czynów. Czynniki te Sąd Rejonowy wziął jednak pod uwagę określając wymiar kar jednostkowych, tych jednak prokurator nie kwestionował.
Z tych samych przyczyn, które legły u podstaw uniewinnieniaM. B. (1)od popełnienia przestępstw zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 272 k.k., Sąd działając w oparciu o  przepisart.434§2k.p.k., zgodnie z którym środek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonego może spowodować orzeczenie także na korzyść oskarżonego, jeżeli zachodzą przesłanki określone wart. 440k.p.k., uniewinnił oskarżonąH. M.od zarzuconego jej czynu zart. 18 § 3 k.p.k.w zw.zart. 272 k.k., opisanego w pkt. 6 części wstępnej wyroku, a przypisanego w pkt. XVII orzeczenia. Wymierzona oskarżonej za ten czyn kara stała się następnie podstawą wymierzenia kary łącznej pozbawienia wolności – pkt. XVIII wyroku. Zachodziła zatem konieczność uchylenia powyższego orzeczenia o kary łączonej jaki orzeczenia zawartego w pkt. XIX wyroku, w przedmiocie zawieszenia wykonania kary.
Jak już Sąd odwoławczy zauważył we wcześniejszej części uzasadnienia,H. M.(wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1)) podwożącK. K. (1)do Urzędu Miasta wK.miała jej pomóc w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy poprzez podstępne wprowadzenie w błąd pracownika Urzędu Miasta wK., na skutek czego podjął on decyzję o wpisieK. K. (1)do ewidencji działalności gospodarczej. W tej mierze w pełni aktualne pozostają wszystkie rozważania Sądu Okręgowego odnośnie znamion oraz przedmiotu ochrony przestępstwa określonego wart. 272 k.k.i brak jest podstaw do ich kolejnego szczegółowego przedstawiania. Nadmienić jedynie należy, że skoro wpis dokonanyw ewidencji uważa się w orzecznictwie jedynie za zgłoszenie zamiaru prowadzenia określonej działalności gospodarczej, nie zaś jej faktyczne wykonywanie, a nadtożadne z działań czy toH. M.czy teżK. K. (1)nie mogło być uważane za podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego, brak było możliwości przypisania jej przestępstwa zart. 18 § 3 k.p.k.w zw. zart. 272 k.k.Skutkowało to uniewinnieniem jej od przestępstwa opisanego w pkt. 6 części wstępnej wyroku. W konsekwencji brak było konieczności ponownego orzekaniao karze łącznej.
Także w tym wypadku, z uwagi iż w dacie orzekania przez Sąd Okręgowy obowiązywały inne przepisy niż w dacie popełnienia przestępstw przypisanych oskarżonejH. M.i jednocześnie przepisy obowiązujące poprzednio były dla niej względniejsze, gdyż pozwalały na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym 1 rok, podstawę skazania z pkt. XVI wyroku, należało uzupełnićoart. 4 § 1 k.k.
W tym miejscu wskazać należy, że prokurator we wniesionym środku odwoławczym nie żądał wymierzenia oskarżonej surowszej kary jednostkowej pozbawiania wolności czy też grzywny za przypisany w pkt. XVI wyroku ciąg przestępstw.
W ocenie Sądu odwoławczego wobec oskarżonejH. M.zachodzą podstawy do sformułowania pozytywnej prognozy kryminologiczneji uznania, że resocjalizacja w warunkach wolnościowych wystarczająca będzie do zabezpieczenia realizacji zapobiegawczych i wychowawczych celów kary. Fakt, że jest osobą dotychczas niekaraną, a przy tym od momentu popełnienia przestępstw tj. 10 lat nie weszła w konflikt z prawem świadczy, że w jej postawie zachodzą pożądane zmiany. Uzasadnia to przeświadczenie, że w przyszłościH. M.nie powróci do przestępstwa, a wymierzona kara pomimo iż orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, stanowić będzie wystarczającą sankcję i odpłatę za jej zachowanie.
Uwzględnienie wniosku prokuratora i wymierzenie oskarżonej bezwzględnej kary pozbawienia wolności byłoby dla niej represją nadmiernie surową, wykraczającą poza cele kary. Orzeczony w maksymalnym rozmiarze okres próby, niewątpliwie pozwoli na zweryfikowanie czy oskarżona na stałe wdrożyła się w przestrzeganie przepisów prawa i zasad współżycia społecznego i czy postawiona pozytywna prognoza okazała się skuteczna. Co prawda słusznie wskazuje skarżący, że przestępne zachowania oskarżonej miały charakter bardzo poważny, jednakże przy wymiarze kary należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności w tym dane o osobie sprawcy,a także ogólne dyrektywy wymiaru kary. Te zaś przemawiają przeciwko orzekaniu kary bezwzględnej. W konsekwencji Sąd odwoławczy na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt. 1 k.p.k.wykonanie orzeczonej w pkt. XVI wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 lat.
Mając na względzie powody uniewinnienia oskarżonychH. M.orazM. B. (1)od przestępstwa udzielenia pomocyK. K. (1)(poprzednioB.)w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy, mając na względzieart. 435 k.p.k., także tą oskarżoną należało uniewinnić od zarzucanego jej czynu zart. 272 k.k.Wskazać bowiem należy, że uniewinnienieH. M.orazM. B. (1)nastąpiło właśnie z uwagi na fakt, żeK. K. (1)uzyskując wpis do ewidencji działalności gospodarczej, nie popełniła przestępstwa wyłudzenia poświadczenia nieprawdy zart. 272 k.k.Co prawdaK. K. (1)nie wniosła apelacji, zważyć jednak należy, żeart. 435 k.p.k.daje sądowi odwoławczemu nie tyle uprawnienie, co nakłada obowiązek orzeczenia na korzyść współoskarżonego, który nie wniósł środka zaskarżenia, jeżeli orzeczenie to zmienia lub uchyla z tych samych względów na korzyść pozostałych, którzy taki środek odwoławczy wnieśli (wyr. SN z 13.11.2013 r., II KK 170/13, LEX 1391704).
Przedstawione wyżej rozważania co do braku podstaw do przypisania oskarżonemuM. B. (1), oskarżonejH. M.przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 272 k.k., należało odnieść także doJ. T.. Również temu oskarżonemu w pkt. 4 i 14 części wstępnej wyroku, zarzucono popełnienie czynów zabronionych zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 272 k.k.W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, że poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne w zakresie w jakim przyjął, żeJ. T.pomagałA. K.orazA. W. (1)w wypełnieniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej i jego złożeniu w Urzędzie Gminy wK. B., okazały się trafne i znajdujące oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Okoliczności te w sposób niebudzący wątpliwości opisały bowiem w/w osoby tj.A. K.orazA. W. (1). Na marginesie dodać jedynie należy, że pomocy tym osobomw uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej udzielał takżeM. B. (1), przy czym polegała ona na przekazaniu pieniędzy niezbędnych od uiszczenia opłaty. Przesłanki uniewinnienia oskarżonegoJ. T.od czynów zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 272 k.k., pozostają więc analogiczne do tych, które legły u podstaw uniewinnieniaM. B. (1). Skoro wpis dokonany w ewidencji uważa się w orzecznictwie jedynie za zgłoszenie zamiaru prowadzenia określonej działalności gospodarczej, nie zaś jej faktyczne wykonywanie, a nadto z żadne z działań czy toJ. T.czy teżA. W. (1)iA. K.nie mogło być uważane za podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego, brak było możliwości przypisania oskarżonemu przestępstwa zart. 18 § 3 k.p.k.w zw. zart. 272 k.k.Z tego też względu Sąd odwoławczy uniewinniłJ. T.od czynów zarzucanych mu w pkt. 4 i 14 części wstępnej wyroku, a przypisanych w pkt. VII. Sąd odwoławczy i w tym wypadku działał w oparciu o  przepis art.434§2k.p.k., zgodnie z którym środek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonego może spowodować orzeczenie także na korzyść oskarżonego, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 440k.p.k.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, nie podzielając pozostałych zarzutów zawartych w apelacjach, Sąd odwoławczy – nie znajdując przy tym uchybień określonych wart. 439 k.p.k.lubart. 440 k.p.k., podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność dalszej zmiany bądź uchylenia w większym zakresie zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.orzekł jak w wyroku.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst. jedn.: Dz. U. z 2014, poz. 635 ze zm.) oraz§ 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jedn.: Dz. U. z 2013, poz. 461), Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataR. M., adwokataD. M., adwokatM.K.i adwokatK. K. (3)kwoty po 516,60 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej odpowiednio oskarżonymP. J.,D. B.,J. T.iA. G.z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze i opłacie za obie instancje należnych od oskarżonychM. B. (1)iD. B.Sąd odwoławczy orzekł w oparciu oart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k., art. 10 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w prawach karnych (tekst jedn.: Dz. U. z 1983, Nr 49, poz. 223 ze zm.). O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oraz opłacie za to postępowanie odnośnie oskarżonegoP. J.Sąd orzekł na podstawie art.art. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k., i art. 17 ust. 1 w/w ustawy. W pozostałej części związanej z apelacją wniesioną przez prokuratora orazw części uniewinniającej kosztami procesu obciążono Skarb Państwa.
Robert Rafał Kwieciński Waldemar Cytrowski Agata Wilczewska

Sygn. akt: II Ka 268/15

UZASADNIENIE
- zakres uzasadnienia został ograniczony, zgodnie zart.423§1a k.p.k.w zw.zart.457§2k.p.k., w związku z czym uzasadnienie zostało sporządzone w sprawie oskarżonegoP. J., którego dotyczył wniosek -
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy w Koninie, sygn. akt II K 421, uznał oskarżonegoP. J.za winnego popełnienia w ciągu dwóch przestępstw zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i jednego przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.popełnionych w sposób opisany w pkt 1-3 części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności.
Nadto na podstawieart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.Sąd umorzył postepowanie przeciwko oskarżonemuP. J.o czyn z art. 119 § 1 k.w. popełniony w sposób opisany w pkt 4 części wstępnej wyroku.
Apelację od powyższego wyroku wnieśli oskarżonyP. J.i jego obrońca.
Obrońca oskarżonegoP. J.wyrok zaskarżyłw części, tj. w zakresie rozstrzygnięcia o karze. Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 4 k.p.k.orzeczeniu zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary za przypisane oskarżonemu czyny, w szczególności błędne przyjęcie, że wobecP. J.nie można wysnuć tzw. pozytywnej prognozy kryminologicznej, uzasadniającej skorzystanie z warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, podczas gdy wnikliwa analiza sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego.
Stawiając ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i zawieszenie jej wykonania na odpowiedni w ocenie Sądu II instancji okres próby
Także oskarżonyP. J.zaskarżył wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o karze.
Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 4 k.p.k.orzeczeniu zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary za przypisane oskarżonemu czyny,w szczególności błędne przyjęcie, że wobecP. J.nie można wysnuć tzw. pozytywnej prognozy kryminologicznej, uzasadniającej skorzystaniez warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, podczas gdy wnikliwa analiza sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego.
Podnosząc ten zarzut oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności i zawieszeni jej wykonania na odpowiedni w ocenie Sądu II instancji okres próby.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacje oskarżonegoP. J.oraz jego obrońcy okazały się bezzasadne.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że kontrola odwoławcza pozwoliła na stwierdzenie, iż Sąd I instancji przeprowadził postępowanie rozpoznawcze w sposób prawidłowy i z należytą starannością, gromadząc przy tym kompleksowy materiał dowodowy, pozwalający na odtworzenie przebiegu zdarzeń, stanowiących przedmiot postępowania. Sąd poddał także wszechstronnej, logicznej analizie zebrane dowody, czyniąc to w sposób w pełni przekonujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzyi życiowego doświadczenia.
Z tak poczynionych ustaleń Sąd I instancji wyprowadził trafne wnioski wykazujące w sposób niewątpliwy na sprawstwo i winę oskarżonego co do przypisanych mu w ciągu dwóch przestępstw zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i jednego przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw.zart. 64 § 1 k.k.Ponadto wskazać należy, że poczynione przez Sąd ustalenia faktyczne nie były kwestionowane przez żadną ze stron, a apelacjami skarżących objęto jedynie rozstrzygnięcie w zakresie orzeczenia o karze.
Nadmienić jedynie należy, że w toku postępowania przygotowawczego oskarżonyP. J.przyznał się do popełnienia wszystkich zarzuconych mu przestępstw i złożył obszerne wyjaśnienia, w których opisał sposób swojego działania przy wyłudzaniu kredytów. W szczególności wskazał, że nigdy nie pracował wprzedsiębiorstwie (...), a na zaciągnięcie kredytów namawiany był przezM. B. (1)orazH. M.. Pomimo, iż początkowo się na to nie zgadzał, to jednak ze względu na trudną sytuację finansową w końcu uległ ich namowom. Razem udawali się doK.gdzie oskarżony w siedzibach pokrzywdzonych banków składał fałszywe zaświadczenia o dochodach uzyskiwanych wprzedsiębiorstwie (...). Po wyłudzeniu kredytuM. B. (1)orazH. M.część pieniędzy zatrzymywali dla siebie, pozostałą zaś przekazywali oskarżonemu.P. J.zastrzegł również, iż próba uzyskania kredytuwbanku (...) S.A.wK.okazała się nieudana, albowiem pracownik powziął wątpliwość co do autentyczności dowodu osobistego oskarżonego.
Podczas rozprawy przed Sądem RejonowymP. J.również przyznał się do wszystkich zarzucanych mu przestępstw oraz podtrzymał wyjaśnienia złożone w toku postępowania przygotowawczego.
Reasumując, dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów, a w szczególności dowodu z wyjaśnieńP. J., jak również poczynione ustalenia faktyczne były prawidłowe i Sąd odwoławczy nie znalazł żadnych podstaw do podważenia ich prawidłowości.
Odnosząc się zaś do sformułowanego przez skarżących zarzutu rażącej niewspółmierności kary wskazać należy, że nie znalazł on aprobaty Sądu odwoławczego. Zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem pojęcie rażącej niewspółmierności oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. W ocenie Sądu Okręgowego z tego rodzaju sytuacją nie mamy do czynieniaw niniejszej sprawie, albowiem Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karęw sposób należyty uwzględnił zarówno stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, jak również prawidłowo ocenił zarówno okoliczności popełnienia przestępstw, jak i osobowość sprawcy, co dość obszernie opisał w treści uzasadnienia. Słusznie Sąd uznał także, że brak jest podstaw do postawienia względem oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej, która warunkuje możliwość orzeczenia karyz warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Wyjaśnić więc należy, iż zgodnie z przepisemart. 69 § 1 i 2 k.k., by możliwe było warunkowe zawieszenie wykonania kary, sąd musi nabrać przekonania, że sprawca nie powróci do przestępstwa i wykonanie wymierzonej kary nie będzie konieczne dla wdrożenia go do przestrzegania porządku prawnego. Tego rodzaju przekonanie powinno być oparte przede wszystkim na analizie i ocenie postawy sprawcy, jego właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia oraz zachowania się po popełnieniu przestępstwa.
W pierwszej kolejności wskazać należy, żeP. J.był uprzednio wielokrotnie karany. Popełniał przestępstwa zarówno przeciwko życiu i zdrowiu, mieniu jak i wymiarowi sprawiedliwości oraz działalności instytucji państwowych. Za popełnione przestępstwa oskarżony karany był zarówno karami o charakterze wolnościowym (grzywna, ograniczenie wolności, pozbawienie wolnościz warunkowym zawieszeniem wykonania kary) jak i karami bezwzględnymi pozbawienia wolności. Kary te nie przyniosły jednak oczekiwanych skutków resocjalizacyjnych. Sam oskarżony popełniając kolejne przestępstwa dał się natomiast poznać jako sprawca nieszanujący powszechnie obowiązującego porządku prawnego. Dodać także należy, że przypisane oskarżonemu przestępstwa zostały popełnionew warunkach recydywy co w sposób istotny określa obecną postawę oskarżonego. Już tylko z tych względów nie sposób zaaprobować twierdzeń skarżących, iż w istocie co doP. J.zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna.
Sąd Okręgowy ma świadomość, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 1.07.15r. można by było warunkowo zawiesić wykonania kary wobec osoby wcześniej karanej. Sam ustawodawca w stanie prawnym obowiązującym do dnia 1.07.15r. dopuszczał taką możliwość nawet wobec osób skazanych w warunkach recydywy. Jednak równie oczywiste jest, że w przypadku osób wcześniej karanych, w tym takich, wobec których wcześniej było bezskutecznie stosowane warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności, muszą zachodzić okoliczności, które pozwolą ustalić, że tym razem orzeczona kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie skuteczna i dana osoba będzie przestrzegać porządku prawnego.W przeciwnym razie przekonanie o wychowawczym skutku warunkowego zawieszenia wykonania kary byłoby wyrazem nieuzasadnionej pobłażliwości sądu względem danego sprawcy. Taka właśnie sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Skarżący nie wskazali na żadne konkretne okoliczności które wskazywałby, żew postawieP. J.nastąpiła taka zmiana, która w sposób jednoznaczny dowodzi o przestrzeganiu przez oskarżonego obowiązującego porządku prawnego. Nie dostrzegł ich również Sąd Okręgowy. Sam fakt przyznania się do popełnienia przestępstw oraz odległość czasowa popełnionych przestępstw od momentu wyrokowania na taką zmianę nie wskazują.
Mając powyższe na względzie należało uznać, że postawa oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia, prawidłowo ustalone przez Sąd Rejonowy, nie pozwalają uznać, że cele kary zostaną osiągnięte wobec oskarżonego mimo niewykonania kary pozbawienia wolności, w szczególności oskarżony nie popełni w przyszłości przestępstwa. Przeciwnie – tylko kara stanowiąca dla oskarżonego realną dolegliwość, pozwoli mu uzmysłowić naganność jego postępowania i daje nadzieję, że w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego w obawie przed nieuchronną represją karną.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując uchybień określonych wart. 439 k.p.k.lubart. 440 k.p.k., podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jakw wyroku.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst. jedn.: Dz. U. z 2014, poz. 635 ze zm.) oraz§ 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jedn.: Dz. U. z 2013, poz. 461), Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataR. M., kwotę po 516,60 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuP. J.z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oraz opłacie za to postępowanie Sąd orzekł na podstawie art.art. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w prawach karnych (tekst jedn.: Dz. U. z 1983, Nr 49, poz. 223 ze zm.).
Robert Rafał Kwieciński Waldemar Cytrowski  Agata Wilczewska