Sąd Rejonowy w Oławie
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Strzelinie
Sygnatura akt: VII K 414/14
Data wyroku: 2015-03-10 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Izabela Nowak

Sygn. akt VII K 414 /14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 marca 2015 r.
Sąd Rejonowy wO. (1)VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wS.w składzie:
Przewodniczący SSR Izabela Nowak
Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Cierpucha
w obecności Prokuratora Lidii Walkiewicz
po rozpoznaniu dnia 10 marca 2015 r.
sprawy

1
T. M.

synaF.iK.zd.M.
ur. (...)wS.
oskarżonego o to, że:

I
w dniu 31 sierpnia 2014 r. wW.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym małoletnim w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru usiłował wypłacić z bankomatu gotówkę w kwocie 20 zł lecz zamierzonego celu nie osiągnął ponieważ wprowadził błędny pin do tej karty, czym działał na szkodęB. P.

tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 12 kk

II
w dniu 1 września 2014 r. w miejscowościW.woj.(...)przekazałR. M.telefon komórkowy SamsungG. (...)o wartości 500 zł. wiedząc, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego

tj. o czyn zart. 291 § 1 kk

2
R. M.

synaM.iJ.zd.T.
ur. (...)wS.

III
w dniu 01 września 2014 r. w miejscowościW.woj.(...)udzielił pomocy w ukryciu telefonu komórkowego SAMSUNGG. (...)o wartości 500 zł., gdzie z okoliczności towarzyszących powinien i mógł przypuszczać, że został on uzyskane za pomocą czynu zabronionego

tj. o czyn zart. 292 § 1 kk

I
uznaje oskarżonegoT. M.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 12 kkiart. 33 § 2 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennej grzywny określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) zł,

II
uniewinniaT. M.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku,

III
uznaje oskarżonegoR. M.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku z tym, że przyjmuje, iż wartość telefonu wynosi 22 (dwadzieścia dwa) złote tj. wykroczenia z art. 122 § 2 kw i za to na podstawie art. art. 122 § 2 kw. wymierza mu karę 600 (sześćset) złotych grzywny,

IV
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej wpkt. Ikary pozbawienia wolności zawiesza oskarżonemuT. M.warunkowo na okres próby 3 (trzech) lat,

V
na podstawieart. 73 § 2 k.k.w okresie próby oddaje oskarżonegoT. M.pod dozór kuratora sądowego,

VI
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wpkt. Ikary grzywny zalicza oskarżonemuT. M.okres jego zatrzymania od dnia 08 września 2014 roku do dnia 09 września 2014 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny,

VII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonych od kosztów sądowych w sprawie, w tym opłaty zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt. VII K 414/14

UZASADNIENIE

Na podstawie wyników rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 31 sierpnia 2014 r. ok. godz. 23.00B. P.przebywała na boisku miejskim Świteź wW.na zabawie tanecznej.B. P.zostawiła swoją torebkę koloru czarnego na jednej z ławek, torebkę przykryła kurtką. W torebce znajdowały się: dowód osobisty, dowód rejestracyjny na motorowermarki R., dwie karty płatnicze(...)iB.’s, karta biblioteczna wraz z kartką i pinem do tej karty, dwa telefony komórkowe, jedenmarki S. (...), drugimarki H.. KiedyB. P.wróciła okazało się, że na ławce nie ma już jej torebki.
/Dowód: zeznania świadkaB. P.– k.8, 16-17, 55;
Na stadionie miejskim wW.w dniu 31 sierpnia 2014. Przebywał takżeT. M.. W pewnej chwili do stojącego pod scenąT. M.podszedłD. R. (1)i powiedział, żebyT. M.poszedł z nim do bankomatu.D. R. (1)iT. M.poszli razem do bankomatu przyul. (...)wW..T. M.zapytał sięD. R. (1)skąd on ma karty. Dowiedział się wtedy, żeD. R. (1)ukradł komuś torebkę.T. M.widział wtedy, żeD. R. (1)miał przy sobie dwa telefony komórkowe, jedenmarki S. (...)i drugimarki H..D. R. (1)dałT. M.jedną kartę do bankomatu.T. M.podszedł do bankomatu włożył do niego kartę, która dał muD. R. (1)i chciał wypłacić kwotę 20 złotych.D. R. (1)podał mu pin do karty.T. M.trzykrotnie wpisywał równe piny do karty. Kody pin były błędne i karta została zatrzymana przez bankomat.D. R. (1)następnie dałT. M.telefon komórkowymarki S. (...).
/Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoT. M.(częściowo) – k. 41, 71-73, 84, 113v;
zeznania świadkaD. R. (1)(częściowo) – k. 30, 33, 114;
zeznania świadkaD. R. (2)– k. 44-45, 114v;
zeznania świadkaT. B.– k. 75, 114v-115/
W dniu 1 września 2014 r., w godzinach popołudniowychT. M.poszedł do swojego kuzynaR. M..T. M.dałR. M.telefon komórkowymarki S. (...). Telefon miał pęknięty wyświetlacz oraz uszkodzoną tylną klapkę.R. M.ze swojego telefonu przełożył klapkę do telefonu, który otrzymał odT. M..R. M.domyślał, się, że telefon jest kradziony.R. M.miał przechować ten telefon u siebie i w tym czasie mógł z niego korzystać.
/Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoT. M.(częściowo) – k. 41, 71-73, 84, 113v;
wyjaśnienia oskarżonegoR. M.– k. 67, 71-73, 113v/
Telefon komórkowymarki H. (...)został zatrzymany w miejscu zamieszkaniaD. R. (1), a telefon komórkowymarki S. (...)numer(...)został zatrzymany w miejscu zamieszkaniaR. M..B. P.odebrała oba telefony. Telefon komórkowymarki S. (...)numer(...)miał uszkodzony wyświetlacz.
/Dowód: protokoły przeszukania – k. 24-26, 49-51;
pokwitowanie – k. 56/
Zgodnie z opinią biegłego sądowego z zakresu wyceny maszyn i urządzeń technicznych wartość telefonuS.G. (...)przy założeniu, że telefon był sprawny technicznie i posiadał jedynie normalne ślady eksploatacji i nie był uszkodzony wynosiła 261 złotych. Natomiast jeżeli telefon był sprawny technicznie, miał uszkodzony wyświetlacz, miał uszkodzoną pokrywę tylną jego wartość wynosi 22 złote.
/Dowód: opinia biegłego – k. 119126/
OskarżonyT. M.ma 18 lat. Jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu, ma wykształcenie gimnazjalne, nie ma wyuczonego zawodu. Zatrudniony jest wO.na stacji gazu, jego dochód wynosi ok 1400 złotych.T. M.nie był karany sądownie.
/Dowód: dane dotyczące oskarżonegoT. M.– k. 90, 113;
karta karna – k. 61/
OskarżonyR. M.ma 18 lat. Jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu, ma wykształcenie gimnazjalne, nie ma wyuczonego zawodu. Odbywa obecnie praktyki, za które otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 160 zł.R. M.nie był karany sądownie.
/Dowód: dane dotyczące oskarżonegoR. M.– k. 90, 113;
karta karna – k. 78/
OskarżonyT. M.początkowo przyznał się do popełnienia tylko pierwszego z zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, że w dniu 31 sierpnia 2014 r. był na dożynkach wW.na stadionie miejskim. Spotkał tam kolegęD. R. (1).D. R. (1)podszedł do niego i powiedział, że trzeba iść do banku spółdzielczego wybrać pieniądze.T. M.poszedł z nim. Zapytał się także skąd ma te karty, a wtedy dowiedział się, żeD. R. (1)ukradł komuś torebkę. Oskarżony wyjaśnił także, że jak szli to widział, żeD. R. (1)miał przy sobie dwa telefony –S.G. (...)iH.oraz dwie karty do bankomatu, jedną koloru ciemnego, a drugą kolory białego.D. R. (1)dałT. M.kartę koloru białego. Oskarżony podał, że doskonale wiedział, że karta jest kradziona, podszedł do bankomatu, chciał wypłacić 20 złotych, włożył kartę,D. R. (1)podawał mu pin. Oskarżony za każdym razem wpisywał inny pin.P.był błędny i po trzecim razie karta została zatrzymana przez bankomat. PoczątkowoT. M.podał, że nic więcej nie otrzymał odD. R. (1). Wyjaśnił także, że telefon może być uR. M.bo to jest dobry kolegaD. R. (1). W trakcie konfrontacji zR. M.,T. M.wyjaśnił, żeD. R. (1)poprosił go aby przekazał telefon komórkowymarki S. (...)R. M.. Oskarżony podał, że nie mówiłR. M., że telefon jest kradziony bo sam o tym nie wiedział. W trakcie kolejnego przesłuchania oskarżony przyznał się do popełnienia obu z zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień. Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r.T. M.ponownie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Zmienił swoje wcześniejsze wyjaśnienia i podał, żeD. R. (1)nie mówił mu, że ukradł torebkę, nie wie dlaczego tak zostało zapisane w protokole.
/dowód:  wyjaśnienia oskarżonegoT. M.– k. 41, 71-73, 84, 113v/
OskarżonyR. M.w toku całego postępowania przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w dniu 1 września 2014 r. w godzinach popołudniowych przyszedł do niego kuzynT. M..T. M.zaproponował, że pożyczy mu telefon komórkowy.R. M.wziął odT. M.telefon komórkowymarki S. (...)i zapytał się skąd go ma.T. M.nic nie odpowiedział tylko się uśmiał.R. M.wyjaśnił ponadto, ze telefon był uszkodzony tj. miał pęknięty wyświetlacz i zepsutą tylną klapkę. Oskarżony podał ponadto, że domyślał się, że telefon pochodzi z kradzieży, nie chciał tego telefonu kupić miał go tylko przechować u siebie przez jakiś czas i w tym czasie mógł go używać.
/dowód:  wyjaśnienia oskarżonegoR. M.– k. 67, 71-73, 113v/

Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Sąd zważył, co następuje:

Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, Sąd uznał, iż wina oraz sprawstwo oskarżonegoT. M.w zakresie pierwszego z zarzucanych mu czynów nie budziły żadnych wątpliwości. Sąd nie miał także wątpliwości, co do winy i sprawstwa w zakresie popełnienia przezR. M.zarzucanego mu czynu.
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na wyjaśnieniachR. M., zeznaniach świadkówB. P.,D. R. (2),T. B.i dowodach z dokumentów w postaci: protokołów przeszukania, pokwitowania odbioru oraz opinii biegłego sądowego. Częściowo Sąd uwzględnił także wyjaśnienia oskarżonegoT. M.oraz zeznania świadkaD. R. (1).
Za wiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonegoR. M., który przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i złożył stosowne wyjaśnienia w tym zakresie. Zdaniem Sądu wyjaśnienia te były konsekwentne, logiczne, a ponadto korespondowały częściowo z wyjaśnieniamiT. M.i zeznaniamiD. R. (1).
Odnosząc się do wyjaśnieńT. M.Sąd dał im wiarę częściowo tj. w zakresie faktów: pobytu na dożynkach na stadionie wW., propozycjiD. R. (1)wypłaty pieniędzy z bankomatu, przekazania przezD. R. (1), że ukradł torebkę, posiadania przezD. R. (1)dwóch telefonów komórkowych i dwóch kart do bankomatu, usiłowania wypłaty z bankomatu 20 złotych, przekazania telefonuR. M.. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego było logiczne, spójne i korelowały z zeznaniamiD. R. (1)i wyjaśnieniamiR. M.. W pozostałej części w jakiej oskarżony wyjaśnił, że nic odD. R. (1)nie dostał, nie dawałR. M.telefonu,D. R. (1)nie mówił mu, że ukradł torebkę,D. R. (1)dał mu telefon i prosił, żeby przekazał goR. M.Sąd odmówił mu wiarygodności, uznając, iż wyjaśnienia nie były konsekwentne oraz pozostawały w sprzeczności z zeznaniamiD. R. (1)i wyjaśnieniamiR. M..
Za wiarygodne w całości Sąd uznał także zeznania świadkaB. P.albowiem korelowały one z całym pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Ponadto Sąd nie dopatrzył się żadnych przesłanek mogących wpłynąć na negatywna ocenę tych dowodów.
Podobnie Sąd odniósł się do zeznańD. R. (2). Były one konsekwentne, logiczne i spójne.
Za wiarygodne Sąd uznał także zeznaniaT. B.. Zdaniem Sądu były one logiczne, konsekwentne oraz korelowały z zeznaniamiD. R. (2).
Odnosząc się do zeznańD. R. (1)Sąd uznała je za wiarygodne tylko częściowo. Sąd nie dał im wiary w zakresie w jakim świadek początkowo podał, że toT. M.ukradł torebkę i zaproponował mu wypłacenie pieniędzy z bankomatu. W tej części zeznania były odosobnione, a ostatecznie także sam świadek przyznał, że to on ukradł torebkę, powiedział o tymT. M.i razem chcieli wypłacić pieniądze z bankomatu. W pozostałym zakresie Sąd uznał zeznaniaD. R. (1)za wiarygodne albowiem korelowały z wyjaśnieniamiT. M.,R. M.oraz zeznaniami świadkówD. R. (2)T. B..
Osobowy materiał dowodowy znalazł także potwierdzenie w dowodach z dokumentów w postaci protokołów przeszukania, pokwitowania odbioru. Sąd dał im wiarę w całości albowiem zostały sporządzone w przepisanej formie przez osoby do tego upoważnione. Ponadto żadna ze stron nie zaprzeczyła ich wiarygodności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy.
Zdaniem Sądu także opinia biegłego sądowego dotycząca wyceny wartości telefonu komórkowegomarki S. (...)jest rzetelna i wyczerpująca, a wnioski z niej wnikające sformułowane zostały w sposób jasny i jednoznaczny. Zdaniem sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do jej zakwestionowania. Opinia została wydana na podstawie całokształtu materiału zgromadzonego w aktach sprawy oraz po przeanalizowaniu rynkowych wartości takich telefonów. Żadna ze stron nie miała uwago do tej opinii oraz nie wnosiła o wezwanie biegłego na rozprawę.
Konkludując należy stwierdzić, że kompleksowa ocena wiarygodności wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków oraz całości pozostałego materiału dowodowego, na którego podstawie Sąd ustalił stan faktyczny, dokonywana w świetle zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania pozwoliła na niewątpliwe ustalenie sprawstwa i winy oskarżonegoT. M.w zakresie pierwszego z zarzucanych mu czynów.
Przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.jest kwalifikowanym typem kradzieży. Znamieniem kwalifikującym jest sposób działania sprawcy tj. włamanie, które polega na przełamaniu zabezpieczeń chroniących cudzą własność.
Zgodnie natomiast zart. 13 § 1 k.k.odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.
Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że w zaszłym wypadku zachowanieT. M.w dniu 31 sierpnia 2014 r. wyczerpało znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 kk. Oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą usiłował wypłacić z kontaB. P.pieniądze w kwocie 20 złotych, próbując przełamać zabezpieczenie jakim był kod pin do karty bankomatowej. Nie udało mu się jednak przełamać tego zabezpieczenia z uwagi na wpisywanie błędnego kodu.
W ocenie Sądu bezsporne jest także, iżT. M.przekazałR. M.telefon komórkowymarki S. (...). Sąd uznał jednak, iż to zachowanie nie wyczerpało ustawowych znamion czynu zabronionego zart. 291 § 1 k.k.
Przepisart. 291 § 1 k.k.wskazuje na cztery alternatywnie ujęte formy wykonawcze tego przestępstwa tj.: nabycie, pomoc w zbyciu, przyjęcie lub pomoc w ukryciu. Jest to wyliczenie enumeratywne, a zatem odpowiedzialności podlega ten tylko, kto postępuje we wskazany w tym przepisie sposób. Przepisart. 291 § 1 k.k.nie przewiduje jako czynności wykonawczej „przekazania” komuś rzeczy, wiedząc, że została uzyskana za pomocą czynu zabronionego. Tym samym zachowanie oskarżonego wobecR. M.nie wypełniło ustawowych znamion czyny zabronionego zart. 291 § 1 k.k.
W tym miejscu wskazać należy, iż zdaniem Sądu, należało zbadać, przez pryzmatart. 291 § 1 k.k., zachowanieT. M.ale nie w kontekście przekazania telefonuR. M., lecz w kontekście przyjęcia telefonu odD. R. (1). Sąd nie mógł jednak zmienić opisu zarzucanego oskarżonemu czynu albowiem byłoby to wyjście poza granice aktu oskarżenia. Zgodnie zart. 399 § 1 k.p.k.Sąd związany jest zarzutem. Nie jest zatem możliwe wyjście poza granice tożsamości czynu z tego prostego względu, iż Sąd może orzekać tylko i wyłącznie o tym, co jest przedmiotem zarzutu uprawnionego oskarżyciela. W kwestii tej wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy wyraźnie wskazując, iż dopuszczalne jest inne określenie przez Sąd zarzucanego czynu, ale dotyczy to tylko i wyłącznie innego jego opisania, które nie może wykraczać poza określone w nim granice dotyczące konkretnego zdarzenia faktycznego. Przyjęcie telefonu odD. R. (1)było zupełnie innym zdarzeniem, które miało miejsce w innym czasie, innym miejscu i polegało na innej czynności sprawczej.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uniewinnił oskarżonegoT. M.od popełnienia drugiego z zarzucanych mu czynów.
W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie pozwala także na ustalenie sprawstwa i winy w zakresie popełnienia przezR. M.zarzucanego mu czynu. Mając na uwadze treść opinii biegłego sądowego Sąd uznał jednak, iż czyn ten stanowi wykroczenie z art. 122 § 2 k.w. Zgodnie z art. 122 § 2 k.w. przedmiotem wykroczenia jest mienie, którego wartość nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia, zaś czynność sprawcza polega na nabyciu, pomocy do jego zbycia, przyjęciu lub pomocy do jego ukrycia. Mając na uwadze te okoliczności bezspornym jest, iż w dniu 1 września 2014 r., wW.R. M.udzielił pomocy w ukryciu telefonu komórkowegomarki S. (...)w ten sposób, że wziął go odT. M.domyślając się, że jest kradziony i miał go u siebie przechować, mogąc jednocześnie go używać. W ocenie Sądu brak było podstaw do przyjęcia, iż wartość telefonu, tak jak podała to pokrzywdzona, wynosiła 500 złotych. Sąd dał wiarę oskarżonemuR. M., w zakresie w jakim podał, że otrzymał telefon uszkodzony, ale działający. Wyjaśnienia oskarżonego były bowiem logiczne i konsekwentne. Mając na uwadze wartości rynkowe podobnych telefonów Sąd z urzędu dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego na okoliczność wartości telefonu komórkowegomarki S. (...). Z treści opinii jednoznacznie wynika, iż ani wartość telefonu uszkodzonego, ani nieuszkodzonego nie przekraczała ¼ minimalnego wynagrodzenia. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd nie miał żadnych podstaw aby zakwestionować opinię biegłego. Została ona bowiem sporządzona rzetelnie, po przeanalizowaniu akt sprawy oraz wartości rynkowych telefonów komórkowych. Ponadto żadna ze stron nie zakwestionowała tej opinii i nie wnosiła do niej zastrzeżeń.
Mając na uwadze powyższe Sąd wymierzył oskarżonemuT. M.karę 1 roku pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. NatomiastR. M.Sąd wymierzył karę 600 złotych grzywny.
Przy wymiarze kar Sąd miał na względzie wysoką społeczną szkodliwość czynów zarzucanych oskarżonym, które godzą w mienie.
Wymierzone kary są zdaniem Sądu nie tylko adekwatne do stopnia winy oskarżonych, ale realizują też cel zapobiegawczy i wychowawczy w stosunku do nich. Zapobiegawczy sens wymierzonych kar ma bowiem na celu odstraszenie sprawcy od ponownego wejścia na drogę przestępstwa, natomiast ich cel wychowawczy realizuje się poprzez kształtowanie postawy oskarżonych zarówno wobec własnego czynu, jak i przestępstwa w ogóle. Jednocześnie kary orzeczona wobec oskarżonych czynią zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełnią swe zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa.
Sąd zgodnie zart. 53 k.k.i art. 33 § 1 k.w. wymierzył kary według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy wymiarze kar Sąd kierował się wskazaniami zawartymi wart. 53 §2 k.k.i 33§ 2k.w.
Sąd analizował zatem rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, stopień winy oskarżonych, pobudki, sposób działania, właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy.
W tej mierze Sąd uwzględnił stopień rozwoju psychospołecznegoT. M.iR. M., ich warunki materialne, rodzinne, stan zdrowia oraz fakt, iż nie byli oni dotychczas karani sądownie. Biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób życia oskarżonych, Sąd doszedł do przekonania, iż orzeczone wobec nich kary spełnią swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej oraz w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ponadto z uwagi na fakt, iż także wobecT. M., na podstawieart. 33 § 2 k.k., orzeczona została kara grzywny, to będą to kary realnie wykonywane, a zatem będą dla oskarżonych odczuwalną dolegliwością i wymierną konsekwencja popełnionych przez nich czynów zabronionych.
Sąd oceniał także postawę oskarżonegoT. M., jego warunki i właściwości osobiste oraz dotychczasowy sposób życia. W tej mierze Sąd uwzględnił okoliczność, iż nie był on dotychczas karany sądownie i stwierdził, iż w tym konkretnym przypadku wystarczające dla osiągnięcia celów kary będzie zastosowanie wobec oskarżonegoT. M.dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. Oskarżony nie był dotychczas karany sądownie, co uzasadnia przypuszczenie, że popełniony czyn, bez względu na znaczny stopień społecznej szkodliwości, miał w jego życiu charakter incydentalny. Istnieją zatem podstawy do wysnucia pozytywnej prognozy kryminologicznej, iż oskarżony będzie przestrzegać porządku prawnego w przyszłości i nie powróci na drogę przestępstwa. Zdaniem Sądu warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 lat zapobiegnie demoralizacji oskarżonego oraz pozwoli mu na dalsze życie zgodne z norami prawnymi i społecznymi, zaś Sądowi pozwoli na weryfikację przyjętej wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Zważyć także należy, że zawieszenie wykonania kary nie oznacza całkowitego odstąpienia od ukarania sprawcy. Mając bowiem na uwadze, iż przestrzeganie przez sprawcę w okresie próby porządku prawnego winno podlegać ocenie, a także uwzględniając normęart. 73 § 2 kkw okresie próby Sąd oddał oskarżonegoT. M.pod dozór kuratora sądowego.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemuT. M.na poczet orzeczonej wobec niego kary grzywny okres jego zatrzymania od dnia 8 września 2014 r. do dnia 9 września 2014 r..
Uwzględniając aktualną sytuację materialną oskarżonych – niskie zarobkiT. M.oraz odbywanie praktyk szkolnych przezR. M., na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychSąd zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych w całości, w tym odstąpił od opłat, uznając, iż ich uiszczenie byłoby dla nich zbyt uciążliwe.

ZARZĄDZENIE

1
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć Prok. Rej. wS.;

2
kal. 14 dni.

S., dnia 23 marca 2015 r.