Sąd Rejonowy w Wołowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 7/15
Data wyroku: 2015-07-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Paprocki
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw

Sygnatura aktII W 7/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 lipca 2015 r.
Sąd Rejonowy w Wołowie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Tomasz Paprocki
Protokolant Monika Nowak
po rozpoznaniu
sprawy
Ł. S., synaM.iJ.z domuO.,urodzonego (...)wT.
obwinionego o to, że
I. w dniu 06 lipca 2014 roku o godzinie 15.30 nadrodze (...)od stronyZ.w kierunkuN., jako kierujący samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...)wykonał manewr wyprzedzania, zmuszając kierujących jadących z przeciwnego kierunku ruchu do zjechania na pas awaryjny w celu uniknięcia zderzenia czołowego, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
II. w tym samym miejscu i czasie jadąc samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...)przekroczył dopuszczalną prędkość o 72 km/h, jadąc z prędkością 172 km/h/100 km/h,
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw i art. 92a kw

******************

I
uznaje obwinionego  
Ł. S.
            za winnego popełnienia czynów opisanych w części wstępnej wyroku, stanowiących wykroczenia z art. 86 § 1 kw i z art. 92a kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w związku z art. 9 § 2 kw wymierza mu karę 800 (ośmiuset) złotych grzywny;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwi§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaobciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami  postępowania w kwocie 100 (stu) złotych, a na podstawieart. 119 kpww związku zart. 617 kpkiart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychwymierza mu opłatę w kwocie 80 (osiemdziesięciu) złotych.

Sygn. aktII W 7/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 6 lipca 2014 r.Ł. S.kierował samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i poruszał siędrogą ekspresową (...), jadąc w kierunku odZ.doN..
O godzinie 15.30Ł. S.przekroczył dopuszczalną prędkość o 72 km/h, jadąc z prędkością 172 km/h na odcinku drogi, na którym obowiązywało ograniczenie prędkości do 100 km/h.
Ponadto wykonał niebezpieczny manewr wyprzedzania, zmuszając kierujących jadących z przeciwnego kierunku do zjechania na pas awaryjny w celu uniknięcia czołowego zderzenia.
Dowód:
- notatka urzędowa, k. 3,
- wyjaśnienia obwinionego, k. 53.
Ł. S.przesłuchany w toku postępowania sądowego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia.

Sąd zważył:
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego sprawstwo i wina obwinionego nie budziły wątpliwości.
Podstawą ustaleń faktycznych sądu była policyjna notatka urzędowa oraz wyjaśnienia obwinionego.
Wyjaśnienia obwinionego, w których twierdził on, że nie przekroczył prędkości o taką wartość, jaką wskazano we wniosku o ukaranie, stały w sprzeczności z dowodem w postaci notatki urzędowej sporządzonej przez dokonującego kontroli drogowej policjanta. Wiarygodność tego dowodu nie została w żaden sposób zakwestionowana, w związku z czym brak było podstaw, aby odmówić mu wiary.
Na wiarygodność tego dowodu wskazują wyjaśnienia obwinionego, w których przyznawał, że mógł dopuścić się zarzucanych mu wykroczeń. W toku rozprawy obwiniony stwierdził bowiem, że: „Fatycznie prawdopodobnie mogłem popełnić te wykroczenia, ale byłem w takim stanie, że byłem skupiony na dziecku, dziecko miało wtedy dwa latka”.
Również treść złożonego przez obwinionego pisma (k. 8-9) wskazuje na to, że obwiniony dopuścił się przypisanych mu wykroczeń.
W tym stanie rzeczy uznać należało, że brak dokumentującego zachowanie obwinionego nagrania – w świetle treści notatki urzędowej – nie stoi na przeszkodzie uznaniu sprawstwa i winy obwinionego.
Oddalono wniosek dowodowy obrońcy obwinionego złożony celem wykazania, że w dniu zdarzenia zachorowało dziecko obwinionego. Sąd uznał tę okoliczność za udowodnioną na podstawie wyjaśnień obwinionego.
Nie ulegało wątpliwości, że obwiniony nie działał w stanie wyższej konieczności. W związku z czym wiadomość o zachorowaniu dziecka nie uprawniała go w żaden sposób do naruszania przepisów ruchu drogowego, a w szczególności do wykonywania manewrów zagrażających bezpieczeństwu innych osób.
Przekraczając dozwoloną prędkość obwiniony dopuścił się wykroczenia zart. 92a Kodeksu wykroczeń, a wykonując opisany w ustaleniach faktycznych niebezpieczny manewr wyprzedzania – wykroczenia zart. 86 § 1kw.
Wytworzone przez obwinionego zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa osób, które poruszały się pojazdami nadjeżdżającymi z przeciwka (zmuszenie do zjazdu na pas awaryjny), było tak znaczne, że za w pełni zasadne uznał sąd wymierzenie obwinionemu kary 800 zł grzywny.
Obwiniony znacznie przekroczył również dozwoloną prędkość, bo aż o 72 km/h, przyczyniając się tym samym do znacznego zwiększenia zagrożenia bezpieczeństwa.
Obwiniony pracuje i uzyskuje dochody, w związku z czym obciążono go kosztami postępowania.