Sąd Okręgowy w Sieradzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 106/15
Data wyroku: 2015-06-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Podwójniak
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 437 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 4 kpk

Sygn. akt II Ka 106/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Sieradzu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Marek Podwójniak
Protokolant:   st. sekr. sąd. Katarzyna Wiktorzak
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sieradzu Anny Duczmalewskiej
po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 r.
sprawyL. W. (1)
oskarżonego zart. 178a § 4 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu
z dnia 23 lutego 2015 roku    sygn. akt II K 1034/14
na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt. 4 k.p.k.orazart. 636 § 1 k.p.k.

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną wobecL. W. (1)w punkcie 1 karę obniża do 1 (jeden) roku pozbawienia wolności,

2
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, w pozostałym zakresie,

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. R.kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług w kwocie 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć 60/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanejL. W. (1)w postępowaniu odwoławczym z urzędu,

4
zasądza odL. W. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 536,60 (pięćset trzydzieści sześć 60/100) złotych tytułem poniesionych w postępowaniu odwoławczym wydatków oraz wymierza mu opłatę za obie instancję w kwocie 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych.

Sygn. akt II Ka 106/15

UZASADNIENIE
W skierowanym do Sądu Rejonowego w Sieradzu akcie oskarżenia zarzuconoL. W. (1)to, że w dniu 22 października 2014 r. w miejscowościW.B., powiatu(...), woj.(...)będąc uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sieradzu sygn. akt IIK 901/13 oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sieradzu sygn. akt IIK 300/14, prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy m-kiN.onumerze rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,42 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, to jest dokonanie przestępstwa zart. 178a § 4 k.k.
Wyrokiem z dnia 23 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Sieradzu uznałL. W. (1)w miejsce zarzucanego mu czynu za winnego tego, że w dniu 22 października 2014 r. w miejscowościW., powiatu(...), prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny markiN.onumerze rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości wyrażającym się wynikiem badania 0,42 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu, a ponadto w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego wobec niego w związku z prawomocnym skazaniem za przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokami Sądu Rejonowego w Sieradzu w sprawach o sygnaturach akt II K 901/13 i II K 300/14, będąc uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Sieradzu w sprawie o sygnaturze akt VII K 245/01, to jest czynu wypełniającego znamionaart. 178a § 4 k.k.i za to na podstawieart. 178a § 4 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec skazanego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 7 (siedmiu) lat. W oparciu oart. 50 k.k.Sąd orzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie jego treści na okres siedmiu dni na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy wB.. Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. R.kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa i 80/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, w tym 23 % podatku od towarów i usług, a także zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 812,80 (osiemset dwanaście i 80/100) złotych tytułem wydatków.
Apelację od powyższego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze wywiódł obrońca oskarżonego, który rozstrzygnięciu zarzucił rażącą surowość orzeczonej kary pozbawienia wolności poprzez nieskorzystanie z instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania. W oparciu o powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Sieradzu w innym składzie.
Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoL. W. (1)jedynie w zakresie w jakim kwestionował on zbytnią dolegliwość orzeczonej w stosunku do oskarżonego kary pozbawienia wolności, zasługiwała na uwzględnienie i skutkowała zmianą zaskarżonego wyroku w kierunku obniżenia rozmiaru tej sankcji.
Sąd Odwoławczy nie podzielił jednak zapatrywań skarżącego, zgodnie z którymi wobec oskarżonegoL. W. (1)istniały przesłanki do skorzystania z instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.
Przypomnieć w tym miejscu należy, iż o rażącej niewspółmierności wymierzonej kary (środków karnych) można mówić tylko wtedy, gdy suma kar oraz środków karnych za przestępstwo, jakie zostało przypisane oskarżonemu nie uwzględnia w sposób należyty stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia zawinienia oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego.
Rażąca niewspółmierność kary, o której mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 kkoraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncie cytowanego przepisu nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnice ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (vide:wyrok SA w Łodzi z dnia 12 lipca 2000 r. II AKa 116/00, Prok. i Pr. 2002/1/29).
W świetle prawidłowo poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych orzeczona w stosunku do oskarżonegoL. W. (1)kara jawi się jako rażąco niewspółmierna (surowa) w elemencie wymiaru tej sankcji skutkującej pozbawieniem go wolności.
Tymczasem wymierzając karę Sąd – stosownie do dyrektyw określonych wart. 53 § 1 k.k.– winien baczyć, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu, przy czym nie chodzi tutaj o społeczną szkodliwość czynu w ujęciu abstrakcyjnym, ale społeczną szkodliwość konkretnego czynu poddanego ocenie prawnokarnej. Należy zatem mieć na uwadze takie okoliczności sprawy jak: stopień nietrzeźwości sprawcy, realne zagrożenie jakie sprawca stworzył swoim zachowaniem dla bezpieczeństwa w komunikacji oraz zdrowia i życia innych uczestników ruchu, rodzaj i rozmiar naruszonych przez sprawcę reguł, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa.
Ponadto – jak wynika zart. 53 § 2 k.k.– Sąd winien przy ustalaniu wymiaru kary mieć na uwadze również właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie po jego popełnieniu.
W przypadku oskarżonegoL. W. (1), któremu Sąd I instancji przypisał przestępstwo zart. 178 a § 4 k.k.możliwy wymiar kary pozbawienia wolności kształtował się w granicach od 3 miesięcy pozbawienia wolności do 5 lat pozbawienia wolności. Niewątpliwie taka rozpiętość wysokości kary zakłada pewną gradację represji karnej i daje możliwość dostosowania jej rozmiaru do okoliczności konkretnej sprawy, głównie mając na względzie okoliczności odnoszące się do czynu, jak stopień społecznej szkodliwości. Analizując ustalony w sprawie stan faktyczny (który przez skarżącego nie jest kwestionowany) podkreślić i odpowiednio uwzględnić należy fakt, iż oskarżony był wielokrotnie dotychczas karany, w tym również za przestępstwa przeciw bezpieczeństwu w komunikacji. Nie sposób jednak w tym miejscu nie zauważyć, że okoliczności popełnienia przestępstwa nie wskazują na bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości. Stężenia alkoholu we krwi wyrażającego się zawartością 0,42 mg/dm3nie można traktować w kategoriach upojenia alkoholowego, nie należy również przeceniać zagrożenia jakie oskarżony stworzył dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, skoro droga którą poruszał się oskarżony w miejscowościW.nie jest szczególnie ruchliwa, zaś zdarzenie miało miejsce w czasie poza godzinami szczytowego natężenia ruchu drogowego.
Sąd Odwoławczy podzielił przy tym stanowisko Sądu I instancji, że w stosunku do oskarżonego nie zachodzą podstawy do skorzystania z warunkowego zawieszenia orzeczonej kary pozbawienia wolności. Oceniając czy zachodzą przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania kary, Sąd bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa, a także ocenia, czy warunkowe zawieszenie kary będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Zatem, na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary zasługują jedynie sprawcy, co do których istnieje pozytywna prognoza resocjalizacyjna na przyszłość. Dotychczasowa postawa i sposób życia muszą zatem wskazywać na to, że mimo niewykonania kary zostaną osiągnięte jej cele, a w szczególności sprawca nie popełni ponownie przestępstwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 24 stycznia 2002 r., II AKa 267/01, Prokuratura i Prawo 2004/4/18, wyrok Sadu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 listopad 2003r., II AKa 391/03, LEX nr 120306). Zgodzić się należy z organem meriti, że dotychczasowa postawa oskarżonego, takiej gwarancji nie daje. Zważyć w tym miejscu należy raz jeszcze na jego uprzednią karalność. Oskarżony był dotychczas siedmiokrotnie karany, w tym dwukrotnie za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości – tj. za takie same czyny, za jaki odpowiada w niniejszym postępowaniu, a także dwukrotnie za kierowanie pojazdem wbrew orzeczonemu przez Sąd zakazowi. W poprzednich sprawach za popełnione przezL. W.orzeczono wobec niego: w pierwszej i drugiej karę grzywny, w kolejnych karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby. Pomimo toL. W. (1)ponownie wszedł w konflikt z prawem kierując pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Potwierdza to z jednej strony, że zastosowane wobec niego środki probacyjne okazały się nieskuteczne, a z drugiej wyklucza istnienie pozytywnej prognozy kryminologiczno – społecznej pozwalającej na skorzystanie przez niego po raz kolejny z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w rozumieniuart. 69 § 2 k.k., skoro nie potrafił wykorzystać danych mu poprzednio przez Sąd szans. Poza tym musi być zachowana pewna stopniowalność orzekanej kary, tak jak przewidział to ustawodawca określając sankcję wart. 178a k.k.(poczynając od grzywny, poprzez karę ograniczenia wolności, a na karze pozbawienia wolności kończąc). Z pola widzenia nie może równocześnie nie może zniknąć, że w świetle przypisanego oskarżonemu czynu instytucja warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary- zgodnie zart. 69 § 4 k.k.- może być stosowana jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach, jakich istnienia w przypadkuL. W. (1)nie stwierdzono.
W tych warunkach Sąd Odwoławczy uznał, że wystarczającą dolegliwością będzie orzeczenie wobec oskarżonego kary 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Mając na uwadze powyższe względy Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymierzoną wobec oskarżonegoL. W. (1)karę pozbawienia wolności obniżył do 1 (jednego) roku. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy w Sieradzu zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. R.kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług w kwocie 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć 60/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejL. W. (1)na rzecz Skarbu Państwa w postępowaniu odwoławczym z urzędu.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.zasądzając na rzecz Skarbu Państwa odL. W. (1)kwotę 536,60 złotych tytułem poniesionych w postępowaniu odwoławczym wydatków oraz wymierzając mu opłatę za obie instancje w kwocie 360 złotych.