Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 104/10
Data wyroku: 2015-09-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Jabłoński
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk
Teza: oskarżony został uznany za winnego i wymierzono mu karę pozbawienia wolności

Sygn. akt III K 104/10

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 września 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w III Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący:SSR Maciej Jabłoński
Protokolant: Krzysztof Arasim
Przy udziale Prokuratora Radosława Jancewicza
po rozpoznaniu w dniu 28.01.2015r, 20.03.2015r, 02.06.2015r, 09.07.2015r i 17.09.2015r sprawy:
R. B., s.T.iI.z d.S.,ur. (...)wW.
oskarżonego o to, że:
w okresie od(...)do(...)wW.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia skuteramarki J. (...)onr. rej. (...)nr VIN(...)czym spowodował straty w kwocie 3775 zł na szkodęR. W.,
tj. o czyn zart. 278 § 1 kk

orzeka:

I
R. B.uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 278 § 1 kkwymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

II
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. G. (1)wynagrodzenie za obronę z urzędu w kwocie 1288 zł plus podatek VAT,

III
Na podstawieart. 44 § 2 kkorzeka przepadek dowodów rzeczowych ujętych w wykazie dowodów rzeczowych z k. 20 poz. 1 i k. 64 poz. 3 poprzez pozostawienie w aktach sprawy,

IV
Na podstawieart. 624 § 1 kpkzwalnia oskarżonego od opłaty a koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa

Sygn. akt III K 104/10

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 17 września 2015 r.
Na podstawie całokształtu zebranego i ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego, Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

R. W.w(...)zakupił wCentrum Handlowym (...)wW.skuterfirmy (...), o nr VIN:(...)nr rej. to(...).R. W.z uwagi na brak garażu zostawił skuter przyul. (...)przy pizzeriiD.około grudnia(...)W dniu(...)
(...).R. W.widział skuter w miejscu przez niego pozostawionym, natomiast(...)(...)około(...)skutera w ww. miejscu już nie było.
Zimą(...)R. B.iS. R.idąculicą (...)wW.zauważyli zaparkowany przy pizzeriD.skuterJ.O.M.. WówczasR. B.powiedział doS. R., że kiedyś go „sieknie” i zapytał go czy nie chciałby zrobić tego z nimS. R.. W późniejszym czasie nie wcześniej niż w dniu(...)lutego, nie później niż(...)(...)oskarżony zabrał przedmiotowy skuter z miejsca jego zaparkowania, aS. R.zobaczyłR. B.idącego od stronyul. (...)róg (...)pchającego ww. skuter.R. B.chciał pozostawić ww. skuter uS. R., który się na to nie zgodził. NastępnieR. B.wraz zS. R.udali się doR. R..S. R.zapytał sięR. R., czy można u niego przechować skuter, wskazując mu jednocześnie, iż niniejszy skuter pochodzi z kradzieży, wówczasR. R.zgodził się na przechowanie skutera w piwnicy.S. R.wraz zR. B.znieśli skuter do piwnicy wskazanej im przezR. R..

E. Ć.zauważył stojący w korytarzu piwnicy skuter. Przez kolejne dni rozpytywał lokatorów czy wiedzą, czyj to jest skuter. W dniu(...)o godz.(...)na wszystkich drzwiach wejściowych na klatkach od 1-5 budynkuul. (...)wywiesił ogłoszenie o treści: „Właściciel skutera pozostawionego w piwnicy onr rej. (...)proszony jest o zgłoszenie się do Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej”. Tego dniaE. Ć.w godzinach popołudniowych wstawił ten skuter do pomieszczenia suszarni w piwnicy. W dniu(...)E. C.spotkałR. R.i spytał się go czy ww. skuter jest jego.R. R.odpowiedział, że wstawił ten skuter do piwnicy z kolegami, nie odpowiedział jednoznacznie czy jest to jego skuter. W dniu(...)(...)E. Ć.powiadomił policję o powyższym zdarzeniu.
R. B.był leczony psychiatrycznie, uprzednio wielokrotnie karany w tym głównie za przestępstwa przeciwko mieniu.
Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o następujące dowody:wyjaśnień oskarżonegoR. B.(k. 107, 574), zeznań świadkaE. Ć.(k. 38-39, 574),M. G. (2)(k. 47-48, 575), zeznań świadkaR. R.(k. 57-57v, 634), zeznań świadkaS. R.(k. 79-80, 85, 665-666), zeznań świadkaR. W.(k. 3, 44-45), zeznań świadkaJ. W.(k. 680), protokołu zatrzymania (k. 16-17, 29-32), wykazu dowodów rzeczowych (k. 20, 64), protokołu oględzin (k. 23-26, 40-42), materiału poglądowego (k. 43), protokołu okazania (k. 44-45), opinii biegłych sądowych (k. 163-167, 646, 673), karty karnej (k. 229, 686-687), opinii o skazanym (k. 692).
Sąd Rejonowy dokonał następującej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego:
OskarżonyR. B.przesłuchiwany zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i postępowania sądowego nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił złożenia wyjaśnień.
Sąd odmówił wiary zeznaniom świadkaR. R.złożonym w postępowaniu przygotowawczym w zakresie w jakim wskazał, iżR. B.dokonał kradzieży wraz zS. R.. W pozostałym zakresie Sąd obdarzył wiarą zeznania świadkaR. R.złożone w postępowaniu przygotowawczym. ŚwiadekR. R.w toku postępowania sądowego zeznał, iż nie pamięta sprawy skutera z uwagi na swoje problemy z pamięcią. Zgodnie z opinią biegłego z zakresu psychologii objawy chorobowe ww. świadka ograniczają w stopniu znacznym zdolność dokonywania przez świadka spostrzeżeń, zapamiętywania ich i wiernego odtwarzania. Wskazując jednocześnie, iż świadekR. R.dysponuje mieszczącym się w granicach normy poziomem rozwoju procesów poznawczych, które są warunkiem koniecznym do właściwego spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń. Zeznania świadkaR. R.w zakresie w jakim sąd przyznał wiarę, korespondują z zeznaniami świadkówS. R.orazE. Ć., są one logiczne i spójne.
Sąd przyznał wiarę zeznaniom świadkaS. R.złożonym w toku postępowania przygotowawczego, korespondują one z pozostałym materiałem dowodowym, a zwłaszcza z zeznaniami świadkaR. R., tworzą one spójną całość, stanowią istotny materiał dowodowy będący podstawą ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie. ŚwiadekS. R.w swoich zeznaniach w postępowaniu przygotowawczym nie pominął także niekorzystnych dla siebie faktów jak to, że wiedział o kradzieży przedmiotowego skutera i sam zaproponował oraz pomógł w jego przechowaniu uR. R.. Taka relacja przekonuje o rzetelności świadka i jego obiektywności w sensie podawania faktów zdarzenia, skoro nie pomija i niewygodnych dla swojego wizerunku okoliczności.
Sąd odmówił wiary zeznaniom świadkaS. R.złożonych w toku postępowania sądowego. Świadek nie potwierdził złożonych zeznań z postępowania przygotowawczego, wskazał, iż relacja jest prawdziwa, z tym, że nie był toR. B., a inna osoba, których danych nie chce zdradzić, z obawy o swoje zdrowie.
W ocenie psychologicznej biegłego sądowego treść zeznań złożonych przez świadkaS. R.złożonych w toku postępowania sądowego jest wynikiem przyjętej przez niego celowo postawy. Zachowanie świadka podczas składania zeznań przed Sądem nie wskazywało na przeżywanie przez niego poczucia lęku. Świadek podkreślił, iż został już skazany za to przestępstwo i nic mu nie grozi, a przyjęta postawa polegająca na zmianie zeznań może wynikać z chęci uchronienia kolegi od odpowiedzialności karnej. Powyższe potwierdza analiza sposobu dotychczasowego funkcjonowaniaS. R.stwierdzona w opinii biegłego sądowego, która wskazuje na cechy nieprzystosowania społecznego i lekceważenie norm moralno – prawnych, co może sprzyjać przejawianiu przez świadka postawie polegającej na zmianie zeznań.
Odnosząc się do zeznań świadkaE. Ć., Sąd obdarzył je walorem wiarygodności. Relacja świadka jest uporządkowana pod względem chronologicznym i przestrzennym oraz według wagi poszczególnych faktów. Świadek zeznawał logicznie i rzeczowo; jego zeznania są spójne i korespondują z materiałem dowodowym sprawy, zwłaszcza z zeznaniami świadkówR. R.orazS. R.złożonych w toku postępowania przygotowawczego, w zakresie jakim sąd przyznał walor wiarygodności.
Sąd w całości obdarzył wiarą zeznania świadkówM. G. (2)orazJ. W., albowiem są one jasne, rzetelne i logiczne. Świadkowie ww. są funkcjonariuszami Policji. Sąd nie znalazł przy tym żadnych podstaw, aby odmówić wiary zeznaniom świadkówM. G. (2)orazJ. W.– są oni osobami obcymi dla oskarżonego, nie mieli żadnych powodów, aby zeznawać niezgodnie z prawdą. Jako funkcjonariusze Policji zeznawali, bowiem na okoliczność przeprowadzonych przez siebie czynności służbowych.
Odnosząc się do zeznań świadkaR. W., Sąd obdarzył je walorem wiarygodności.R. W.jako osoba pokrzywdzona dokładnie opisał i zidentyfikował skradziony, a następnie znaleziony skuter będący jego własnością. Drobiazgowość opisu wskazuje na rzetelność świadka.
Jako pełną, rzetelną i fachową należało ocenić opinię sądowo – psychiatryczną odnośnie oskarżonegoR. B.. Zgodnie z powyższą opinią biegły specjalista psychiatra wskazał, iż u oskarżonego rozpoznano osobowość nieprawidłową, uzależnienie od substancji psychoaktywnych mieszane oraz padaczkę w wywiadzie. Jednakże stan psychiczny w odniesieniu do zarzucanego mu czyny nie nosił ani nie ograniczał jego zdolności rozpoznania znaczenia czynu i zdolności pokierowania postępowaniem. Aktualny stan psychiczny oskarżonego wskazywał, iż może on uczestniczyć w czynnościach procesowych.
Dowody w postaci danych o karalności – karty karnej (k. 229, 686-687), opinii o skazanym (k. 692) – są dowodami w pełni wiarygodnymi i stanowiącymi podstawy ustaleń stanu faktycznego. Są to dokumenty urzędowe, zostały wydane przez organ do tego uprawniony. Oskarżony oraz oskarżyciel także nie kwestionowali zawartych w kartach karnych informacji. Z danych o karalności jednoznacznie wynika, iż oskarżony jest osobą karaną.
Pozostałe dokumenty w postaci: protokołu zatrzymania (k. 16-17, 29-32), wykazu dowodów rzeczowych (k. 20, 64), protokołu oględzin (k. 23-26, 40-42), materiału poglądowego (k. 43), protokołu okazania (k. 44-45), opinii biegłych sądowych (k. 163-167, 646, 673) stanowią wartościowy materiał dowodowy. Dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby w przepisanej prawem formie. Strony postępowania nie zgłaszały, co do nich żadnych zastrzeżeń ani nie kwestionowały ich autentyczności.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
W świetle zebranych w sprawie dowodów, fakt popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu, a także okoliczności jego popełnienia i wina oskarżonego, nie budzą wątpliwości. Wszystkie dowody zebrane w sprawie, którym Sąd dał wiarę, składają się na jasny, logiczny i spójny obraz sprawy i stanowią wystarczającą podstawę do uznania, że wykazane nimi działanie oskarżonego wyczerpuje podmiotowe i przedmiotowe znamiona zarzucanego oskarżonemu czynu zart. 278 § 1 k.k.
Przepisart. 278 § 1 k.k.stanowi, że „kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5”. W związku z tym, czynność sprawcza kradzieży polega na zaborze cudzej rzeczy w celu jej przywłaszczenia. Zabór polega na wyjęciu rzeczy spod władztwa właściciela lub posiadacza i przejęciu we własne władztwo sprawcy (Peiper, Komentarz, s. 541; Górniok, Pleńska, Przestępstwa... (w:) System 1989, s. 405; Marek, Komentarz, s. 571; Michalski (w:) Wąsek II, s. 763 i n.). Zabór jest dokonany bezprawnie, bez zgody właściciela lub posiadacza rzeczy (Peiper, Komentarz, s. 541; Marek, Komentarz, s. 571; wyrok SN z 18 grudnia 1998 r., IV KKN 98/98, Orz. Prok. i Pr. 1999, nr 7-8, poz. 5). Sprawca kradzieży działa „w celu przywłaszczenia”. Oznacza to konieczność stwierdzenia, że działał on ze szczególną postacią zamiaru bezpośredniego, jaką jestdolus directus coloratus. Sprawca działa z dodatkową motywacją, jaką jest objęcie rzeczy stanowiącej przedmiot zaboru we władanie jak właściciel.
W niniejszej sprawie zdaniem Sądu zostało wykazane, iż oskarżonyR. B.miał pełną świadomość tego, że jego działanie ma doprowadzić do uzyskania korzyści majątkowej i w tym właśnie celu je realizował. W ocenie Sądu materiał dowodowy w sposób niewątpliwy wskazuje na winę oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu. Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności popełnionego przez oskarżonego czynu, mając na względzie jego zamiar bezpośredni, kierunkowy i sposób działania.
Zgromadzony w sprawie i uznany przez Sąd za wiarygodny materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, iż oskarżony w okresie od(...)do(...)(...)wW.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia skuteramarki J. (...)onr rej. (...)nr VIN(...)czym spowodował straty w kwocie 3.775,00 zł na szkodęR. W..
Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, a w szczególności zeznania świadkówR. R.,S. R.złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz protokołu oględzin nagrania monitoringu miejskiego należy uznać, iż wina oskarżonego jest bezsporna. Działał on umyślnie, z zamiarem bezpośrednim.
W momencie podejmowania przypisanego mu działania przestępnego oskarżony był osobą dojrzałą, w pełni poczytalną. Znajdował się on w normalnej sytuacji motywacyjnej, zatem można było od niego wymagać zachowania zgodnego z prawem, a nie zachowania realizującego znamiona przestępstwa.
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd stosował wszystkie przesłanki wymiaru kary zawarte w treściart. 53 k.k., który stanowi, iż Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.§ 2powołanej normy prawnej stanowi, iż wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd odwołał się do definicji zawartej wart. 115 § 2 k.k.O przeciętnym stopniu społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się oskarżony przesądza przede wszystkim rodzaj naruszonego dobra, tj. mienia stanowiącego cudzą własność, wartość wyrządzonej szkody, która wynosiła 3.775,00 zł (a więc nie była rażąco wysoka) oraz umyślne popełnienie tego występku.
Zgodnie z treściąart. 278 § 1 k.k.Sąd mógł wymierzyć oskarżonemu karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Orzekając zatem o karze w granicach przewidzianych przez ustawę Sąd wymierzył oskarżonemuR. B.karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd uwzględnił wysoki stopień społecznej szkodliwości przestępstwa, jakiego dopuścił się oskarżony, wyrażający się w nasileniu złej woli. Oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim ukierunkowanym na cel uzyskania korzyści majątkowej. Należało zatem uznać, iż karą adekwatną do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości będzie kara 8 miesięcy pozbawienia wolności. Spełni ona swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego i uczyni zadość społecznemu odczuciu sprawiedliwości.
W ocenie Sądu właściwą postawę sprawcy ukształtuje jedynie kara bezwzględnego pozbawienia wolności, kara taka powinna także właściwie wpłynąć na ukształtowanie społecznej świadomości prawnej, a jednocześnie zniechęcić inne osoby do naruszania porządku prawnego, w szczególności z okazywaniem rażącego jego lekceważenia. Sąd wymierzając karę w powyższej wysokości wziął m.in. pod uwagę sposób życia sprawcy przed popełnieniem przestępstwa. Oskarżony był poprzednio wielokrotnie karany.
Kolejnym krokiem było rozważenie, czy zachodzą przesłanki zart. 69 § 1 i 2 k.k.skutkujące możliwością warunkowego zawieszenia orzeczonej kary. Uwzględniając wszystkie dyrektywy wymiaru kary, Sąd uznał, iż nie jest zasadne zastosowanie dobrodziejstwa ww. instytucji. Tylko kara bezwzględnego pozbawienia wolności jest odpowiednia dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Sąd wziął pod uwagę, iż w stosunku do sprawcy nie została spełniona przesłanka pozytywnej prognozy społeczno - kryminologicznej, z uwagi na poprzednią wielokrotną karalność sprawcy.
W punkcie II wyroku Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. G. (1)kwotę 1.288,00 zł powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonegoR. B.z urzędu. Sąd miał tu na uwadze przepisy§ 2 ust. 3, § 14 ust. 1 pkt 1, § 14 ust. 2 pkt 1 oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W punkcie III na podstawieart. 44 § 2 k.k.Sąd orzekł przepadek dowodów rzeczowych ujętych w wykazie dowodów rzeczowych z k. 20 poz. 1 i k. 64 poz. 3 poprzez pozostawienie w aktach sprawy.
O opłatach i kosztach postępowania Sąd orzekł w myślart. 624 k.p.k.iart. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. nr 49 z 1983 r., poz. 223 z późn. zm.) zwalniając oskarżonego w całości od obowiązku ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów procesu, albowiem przemawiała za tym jego sytuacja majątkowa. (pkt IV wyroku).
Mając na uwadze powyższe – orzeczono jak w wyroku.