Sąd Okręgowy w Kaliszu
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II Ca 99/15
Data wyroku: 2015-05-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marian Raszewski, Henryk Haak, Wojciech Vogt
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 k.c.

Sygn. akt II Ca 99/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
K., dnia 21 maja 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Wojciech Vogt (spr.)

Sędziowie:

SSO Marian Raszewski
SSO Henryk Haak

Protokolant:

st. sekr. sąd. Elżbieta Wajgielt

po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. w Kaliszu
na rozprawie
sprawy z powództwaK. O.
przeciwko(...) S.A.wW.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kępnie
z dnia 12 listopada 2014r. sygn. akt I C 235/13

1
oddala apelację,

2
zasądza od pozwanego(...) S.A.wW.na rzecz powódkiK. O.kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

II Ca 99/15

UZASADNIENIE
PowódkaK. S.w pozwie skierowanym przeciwko pozwanemu(...) S.A.wW.żądała zasądzenia na swoją rzecz kwoty 11000 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 15 stycznia 2013 roku tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę związaną ze skutkami wypadku z dnia 24 listopada 2012 roku.
W piśmie z dnia 23 października 2013 roku powódka rozszerzyła żądanie o kwotę 1600 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 11 czerwca 2013 roku stanowiącą zwrot kosztów jej leczenia urazów powypadkowych. Tytułem zadośćuczynienia pozwany wypłacił powódce kwotę 1800 złotych.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa podnosząc, iż wypłacona przez niego kwota zadośćuczynienia jest odpowiednia do rozmiaru krzywdy, a dochodzona pozwem kwota jest wygórowana. Pozwany nie wypowiedział się co do oceny zasadności żądania dodatkowego odszkodowania.
Sąd Rejonowy w Kępniewyrokiem z dnia 12 listopada 2014 r. zasądził od pozwanego(...) S.A.wW.na rzecz powódkiK. O.kwotę 12.600 zł z ustawowymi odsetkami co do kwoty 11.000 zł od 15 stycznia 2013 r., a co do kwoty 1600 zł od 11 lipca 2013 r. i orzekł o kosztach postępowania.
Apelacjęod tego rozstrzygnięcia złożyłpozwany zaskarżając wyrok w części, a mianowicie:

⚫

w zakresie pkt. 1 co do kwoty 6400 zł z odsetkami:

- od kwoty 488 zł od dnia 15 stycznia 2013 r.,
- od kwoty 1600 zł od dnia 11 lipca 2013 r.
oraz co do odsetek od pozostałej kwoty za okres poprzedzający wyrokowanie,

⚫

w zakresie punktu 2 i 3.

Zarzucił:

⚫

obrazęart. 233 § 1 k.p.c.poprzez brak wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

obrazęart. 444 § 1 k.c.w zw. zart. 354 § 2 k.c.poprzez zasądzenie na rzecz powódki odszkodowania z tytułu kosztów leczenia i rehabilitacji, choć wydatki te nie były celowe;

obrazęart. 445 § 1 k.c.w zw. zart. 444 § 1 k.c.poprzez przyznanie na rzecz powódki zadośćuczynienia w wysokości rażąco zawyżonej i nieodpowiedniej w świetle rozmiaru jej krzywdy i kryteriów określania tego świadczenia;

obrazęart. 481 § 1 k.c.w zw. zart. 445 § 1 k.c.poprzez zasądzenie odsetek ustawowych od kwoty zadośćuczynienia za okres poprzedzający wyrokowanie.

W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i oddalenie powództwa w tym zakresie.
Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
Sąd Rejonowy zasądzając na rzecz powódki odszkodowanie z tytułu kosztów leczenia i rehabilitacji nie naruszył prawa materialnego, w szczególnościart. 444 § 1 k.c.w zw. zart. 354 § 2 k.c.Sąd prawidłowo ustalił, że w ramach leczenia skutków wypadku z dnia 24 listopada 2012 r. powódka otrzymała skierowanie na badanie specjalistyczne w poradni chirurgicznej i nieurologicznej oraz na zabiegi fizjoterapeutyczne. Nie może więc ulegać wątpliwości, że zabiegi te były konieczne i celowe i powódka miała prawo podjąć je w terminie, w którym zabiegi te były najbardziej skuteczne, a takich terminów nie gwarantowało leczenie w ramach NFZ.
Sąd Rejonowy również prawidłowo ocenił, że stosownym zadośćuczynieniem dla powódki – uwzględniając zakres krzywdy, której doznała i jej trwałości – jest kwota 12.800 zł. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że obrażenia doznane przez powódkę w wypadku spowodowały u niej 5% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Obrażenia jakich doznała powódka mogą również w przyszłości powodować wtórne zmiany zwyrodnieniowe w narządzie ruchu. Również cierpienia powódki nasilone w stopniu umiarkowanym przez okres około 4 tygodnie , a następnie w stopniu lekkim przez około 3-4 miesiące miały wpływ na wysokość zasądzonego zadośćuczynienia. Zasądzona przez Sąd kwota jest kwotą umiarkowaną i nie można twierdzić, że zasądzenie jej narusza przepisy prawa materialnego. Ocena dokonana przez apelującego jest ocena subiektywną dokonana z uwagi na własny interes procesowy.
Zupełnie niezrozumiały jest zarzut dotyczący terminu początkowego należnych powodowi odsetek. Skarżący podnosi, że odsetki powinny być zasądzone od chwili wyrokowania. Zart. 481 k.c.wyraźnie wynika, że odsetki należą się za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Nie ulega wątpliwości, że wyrok zasądzający zadośćuczynienie jest wyrokiem deklaratoryjnym (por. orzeczenie Sądu Najwyższego II CSK 595/13, Lex 1504837).
W wyroku z dnia 18 września 1970 r. Sąd Najwyższy podkreślił, że z charakteru świadczenia w postaci zadośćuczynienia, którego wysokość zależna jest od oceny rozmiaru doznanej krzywdy , ze swojej istoty trudno wymiernej i zależnej od szeregu okoliczności związanych z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia wynika, że obowiązek jego niezwłocznego spełnienia powstaje po wezwaniu dłużnika (II PR 257/70, OSN C 1971, z.6, poz. 103). Jest to moment wymagalności świadczenia, które zresztą powstało wcześniej, bo w momencie wyrządzenia szkody. Zobowiązany niespełniając świadczenia w tym terminie dopuszcza się opóźnienia, za które należą się odsetki ustawowe. Sąd Okręgowy nie podziela poglądu, że w takiej sytuacji odsetki należą się od chwili wyrokowania. Obowiązek zapłaty zadośćuczynienia powstał w chwili wyrządzenia szkody, a opóźnienie w spełnieniu świadczenia od momentu wezwania dłużnika do spełnienia świadczenia. W literaturze broniony jest pogląd mocniejszy, mówi się mianowicie że w wypadku czynu niedozwolonego zobowiązanie dłużnika powinno być spełnione niezwłocznie, a wynika to z właściwości zobowiązania ( por. Marcin Lemkowski,Odsetki cywilnoprawne, Warszawa 2007.s, 271 – wówczas odsetki byłyby liczona od dnia szkody). Także ustalenie wartości szkody według cen z chwili wyrokowania nie uzasadnia zasądzenia odsetek od dnia wyrokowania. Takie podejście pomija zupełnie fakt, że przez pewien czas osoba odpowiedzialna już opóźniała się ze spełnieniem świadczenia odszkodowawczego, być może w innej wysokości – ustalonej według daty wyrządzenia szkody. W niniejszej sprawie nie zostało wykazane aby zadośćuczynienie należne powódce w chwili wyrządzenia szkody miało być niższe niż w chwili wyrokowania.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie zart. 385 k.p.c., orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie zart. 98 k.p.c.