Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 89/15
Data wyroku: 2015-04-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Dyrda, Krystyna Hadryś, Gabriela Sobczyk
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 361 kc

Sygn. akt III Ca 89/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 kwietnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Gabriela Sobczyk
Sędzia    SO Krystyna Hadryś
SO Andrzej Dyrda (spr.)
Protokolant    Aleksandra Sado-Stach
po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. w Gliwicach
na rozprawie
sprawy z powództwaS. Z.
przeciwkoTowarzystwu (...) Spółce AkcyjnejwW.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanej
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I C 1092/14

1
oddala apelację;

2
zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

SSO Andrzej Dyrda SSO Gabriela Sobczyk SSO Krystyna Hadryś
Sygn. akt III Ca 89/15

UZASADNIENIE
S. Z.domagał się zasądzenia odTowarzystwa (...) S.A.wW.kwoty 1.557 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi oraz przyznanie kosztów postępowania tytułem różnicy pomiędzy wypłaconym przez pozwaną odszkodowaniem z tytułu najmu pojazdu zastępczego o roszczeniem należnym.
W odpowiedzi na pozew, pozwanaTowarzystwo (...) S.A.wW.wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu kwestionując roszczenie co do zasady i wysokości. Zarzuciła, że powód domaga się odszkodowania za najem pojazdu zastępczego należącego do klasyC, tymczasem pojazd poszkodowanych należał do klasy(...), stawka dobowa czynszu najmu jest zbyt wygórowana a okres najmu powyżej 6 dni był nieuzasadniony.
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 października 2014 roku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.557 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 3 kwietnia 2014 r. do dnia zapłaty oraz zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 695 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Orzeczenie to poprzedził ustaleniem, że w kolizji drogowej uszkodzeniu uległ samochódE.iA. S.markiV. (...)czyli klasy B, który poszkodowana wykorzystywała na dojazdy do pracy, na zakupy, do rodziny, z dzieckiem na zajęcia dodatkowe. Sprawca kolizji był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej u pozwanej. Wobec powyższegoE. S.wynajęła samochód zastępczy wyższej klasy tj. C, markiF. (...)200 zł netto dziennie. Wynajmujący nie zastosował limitu kilometrów czy „dodatkowych limitów kilometrów”. Samochód został podstawiony pod warsztat naprawczy wZ.. W tym samym miejscu dokonano odbioru pojazdu po zakończeniu najmu. Koszt podstawienia i odbioru pojazdu wyniósł 100 zł netto. Należność została obniżona o rabat udzielony poszkodowanym za najem pojazdu zastępczego klasyC. Czynsz najmu pojazdu zastępczego przez 9 dni oraz podstawienia i odbioru auta od poszkodowanego wyniósł 2.337 zł brutto.
Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pozwana wypłaciła poszkodowanym 780 zł. Umową z dnia 15 listopada 2013 rokuE.iA. S.scedowali na powoda swoją wierzytelność do pozwanej. Pismem z dnia 25 lutego 2014 roku powód bezskutecznie wezwał pozwaną do dobrowolnej zapłaty odszkodowania w kwocie 2.337 zł.
Koszt wynajmu pojazdu zastępczego klasy B wynosi od 160 do 200 zł netto, zaś klasy C od 180 do 240 zł netto. Firmy wypożyczające auta stosują dodatkową opłatę za tzw. „limit kilometrów”. Koszt podstawienia/odbioru pojazdu waha się od 40 zł netto do 80 zł netto, koszt ten jest większy w przypadku gdy usługa jest wykonywana poza granicami miasta w którym znajduje się firma lub przy wypożyczeniu pojazdu na krótszy okres czasu.
W tak ustalonym stanie faktycznym, Sąd Rejonowy uznał, że podstawę odpowiedzialności pozwanej stanowiąart. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. Nr 124, poz. 1152) w związku zart. 822 § 1 k.c.
Sąd stwierdził, że powód nabył prawo do dochodzenia odszkodowania ponad kwotę już wypłaconą na podstawieart. 509 k.c., gdyż umowa przelewu wierzytelności została skutecznie zawarta.
Sąd Rejonowy wskazał, że przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej pojazdów mechanicznych odszkodowanie obejmuje niezbędne i ekonomiczne uzasadnione koszty naprawy ustalone według cen występujących na rynku lokalnym, przy czym przy określaniu należnego odszkodowania zasada minimalizacji szkody winna być stosowana wyłącznie uzupełniająco, gdy wybrany zastosowany zostały stawki rażąco wygórowane.
Mając na względzie powyższe, oraz to, że koszty najmu pojazdu zastępczego stanowią szkodę poniesioną przez poszkodowanego, Sąd uznał, że stawka najmu pojazdu zastępczego w kwocie 200 zł netto dziennie nie była rażąco wygórowana, w szczególności nie wychodzi poza maksymalne stawki stosowane na rynku lokalnym. Sąd skazał, że skoro wypadek komunikacyjny jest zdarzeniem niespodziewanym nie można wymagać od poszkodowanego, aby poszukiwał na rynku lokalnym najtańszych ofert. W ocenie sądu, poszkodowany ma prawo skorzystać z oferty ocenionej przez niego jako odpowiednia, co przekłada się na uznanie zasadności stawki zastosowanej przez powoda, adekwatnej do wynajmu pojazdu klasy B. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że powód skalkulował stawki w taki sposób, aby nie pobierać od poszkodowanego kaucji, czy wprowadzać limitu przejechanych kilometrów bądź innych obostrzeń do osoby kierowcy.
Sąd oddalił wniosek pozwanej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego okoliczność ustaleniaśrednichstawek najmu pojazdu zastępczego jako nieprzydatny w sprawie, gdyż informacje z internetu wykazują wysokość stawek stosowanych przez poszczególne firmy na rynku lokalnym i nie jest konieczne sięganie po specjalistyczną wiedzę biegłego.
Sąd uwzględnił również okres najmu pojazdu zastępczego w wymiarze 9 dni. Sąd wskazał, że oględzin auta dokonano w dniu 29.10.2013r., a samochód przekazano do warsztatu 7.11.2013r. W tym dniu wynajęto pojazd zastępczy. Naprawę rozpoczęto 8.11.2013r. a zakończono 14.11.2013r. W następnym dniu wydano auto po naprawie.
O ustawowych odsetkach orzeczono na mocyart. 14 ust. 1 ustawy z 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, Dz.U. z 2003 r., Nr 124 poz. 1152 z późn. zm.) w zw. z art.art. 482 § 1 i § 2 k.c.zasądzając je od dnia 3 kwietnia 2014 roku, a więc od daty wynikającej z wezwania do zapłaty.
O kosztach procesu Sąd orzekł na zasadzieart. 98 k.p.c.
Apelację od tego orzeczenia wniosła pozwana zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, a toart. 6 k.c.w związku zart. 3 k.p.c.poprzez błędne przyjęcie, iż strona powoda wykazała zasadność roszczenia w zakresie kosztów wynajmu zastępczego,art. 354 § 2 k..c. poprzez pominięcie, iż wierzyciel powinien współdziałać z dłużnikiem przy wykonywaniu zobowiązania, nie czynić nic co by bezzasadnie zwiększało wysokość zobowiązania;art. 361 § 1 k.c.poprzez pominięcie, iż pozwany ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą tylko za normalne następstwa zdarzenia, z którego szkoda wynikła.
Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a to:art. 233 § 1 k.p.c.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na: błędnym przyjęciu, że czas wynajmu pojazdu zastępczego w niniejszej sprawie powinien wynosić 9 dni, podczas gdy czas ten winien wynosić 6 dni; błędnym przyjęciu, że uzasadniona stawka za wynajem samochodu zastępczego powinna wynosić 200 zł netto za dobę, podczas gdy stawka ta jest zawyżona w stosunku do okresu na jaki został wynajęty pojazd zastępczy i nie odpowiada przeciętnym stawkom stosowanym przez podmioty gospodarcze trudniące się zawodowo wynajmem pojazdów zastępczych; błędnym przyjęciu, iż koszty związane z podstawieniem i odbiorem pojazdu zastępczego mieszczą się w normalnym następstwie przedmiotowej szkody; pominięciu iż cenniki przedłożone przez pozwanego wskazują, iż stawka stosowana do pojazdów zastępczych w klasie B jest rażąco zawyżona, pominięciu, iż powód wynajął pojazd wyższej klasy niż uszkodzony w wyniku przedmiotowego zdarzenia pojazdV. (...).
Na tych podstawach wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu za obie instancje według norm przepisanych.
W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów postępowania w II instancji w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenia powoda przyjmując za podstawę prawną swego rozstrzygnięcia przywołane przepisy prawne, a następnie ustalił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Poczynione ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych mają podstawę w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który w zakresie dokonanych ustaleń jest logiczny i wzajemnie spójny, natomiast informacje zawarte w poszczególnych źródłach dowodowych nawzajem się uzupełniają i potwierdzają, przez co są w pełni wiarygodne. Ustalenia te Sąd Okręgowy przyjmuje za własne.
Przepisart. 233 k.p.c., którego naruszenie zarzuciła pozwana, odnosi się wprost do oceny dowodów wskazując, według jakich kryteriów winna być ona przeprowadzona. Wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów stanowiąc w§ 1, że Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.
Stawiając zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.należy wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, które jedynie mogą zostać przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002r., II CKN 817/00). Z tego wynika, że do skutecznego postawienia zarzutu naruszeniaart. 233 k.p.c.nie jest wystarczające przekonanie strony o ich odmiennej ocenie niż ocena Sądu (Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyrokach: z dnia 1 marca 2012r. I ACa 111/12; z dnia 3 lutego 2012r., I ACa 1407/11). Również same, nawet poważne wątpliwości co do trafności oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice zakreślone wart. 233 § 1 k.p.c., nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd drugiej instancji odmiennego stanowiska (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012r., I UK 347/11).
Mając na względzie powyższe, apelująca, stawiając zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c., jest obowiązana wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Pozwana, tymczasem, nie wskazuje uchybieniu przez Sąd I instancji regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj.: regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów poprzestając jedynie na kwestionowaniu niekorzystnego rozstrzygnięcia sądu I instancji.
Rozpoznając zarzuty prawa procesowego, nie można pominąć materialno prawnej podstawy roszczenia, a w szczególności głównego celu odszkodowania jakim jest wyrównanie uszczerbku majątkowego będącego następstwem zdarzenia wyrządzającego szkodę. Poszkodowanemu należy się od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie ustalone według zasadart. 363 § 2 k.c.w związku zart. 361 § 2 k.c., co oznacza, że jego wysokość ma odpowiadać kosztom przywrócenia pojazdowi jego wartości sprzed wypadku (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 68/01). W ramach odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, przysługujące poszkodowanemu należne odszkodowanie, ustalone według zasadart. 363 k.c.w związku zart. 361 § 1 i 2 k.c., obejmuje również zwrot kosztów najmu pojazdu.
Ustalony w postępowaniu przed Sądem I instancji, koszt najmu pojazdu zastępczego, do którego pozwana została zobowiązana zapłacenia w ramach ciążącej na niej odpowiedzialności, został prawidłowo ustalony. Wbrew ocenie pozwanej, powód w sposób prawidłowo wykazał wysokość swojego roszczenia. Wskazać należy, że ustalona cena wynajmu pojazdu zastępczego, pomimo, iż dotyczyło samochodu wyższej klasy, to jednak ustalona w umowie cena najmu pojazdu zastępczego mieściła się w stawkach rynkowych najmu pojazdu zastępczego o klasie odpowiadającej pojazdowi uszkodzonemu.
Również w zakresie czasu najmu, z który pozwana ponosi odpowiedzialność, brak było podstaw do nieuwzględnienia ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy, gdyż pozwana w żaden sposób nie wykazała, aby czas korzystania z pojazdu zastępczego winien trwać dłużej niż 9 dni.
Z tych względów brak było podstaw do uznania, że Sąd Rejonowy dopuścił się naruszeniaart. 6 k.c.orazart. 232 k.p.c.
Z tych względów apelację należało oddalić po myśliart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego, wobec zakwalifikowania pozwanej jako strony przegrywającej w całości i  braku podstaw do zastosowaniaart. 102 k.p.c.,  orzeczono po myśliart. 98 k.p.c.uwzględniając zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Na zasądzone koszty składają się koszty zastępstwa procesowego ustalonego zgodnie z§ 6 pkt 3w związku z§ 12 ust.  1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(tekst jednolity: Dz.U. z 2013 poz. 490).

SSO Andrzej Dyrda    SSO Gabriela Sobczyk   SSO Krystyna Hadryś