Sąd Rejonowy w Gliwicach
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX K 1696/14
Data wyroku: 2015-06-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Kaczyński

Sygn. akt IX K 1696/14

WYROK

W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 czerwca 2015 roku

Sąd Rejonowy w Gliwicach w IX Wydziale Karnymw składzie:
Przewodniczący:SSR Jacek Kaczyński
Protokolant: Eliza Zioło
Prokurator: ----------------------------------------
po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 roku w Gliwicach
na rozprawie
sprawy:D. L.(L.)urodzonego (...)wG.
synaD.iB.z domuB.
oskarżonego o to, że:
w dniu bliżej nieustalonym, na przełomie października/listopada 2012 roku w Areszcie Śledczym wG.działając w krótkich odstępach czasu kilkukrotnie groziłD. B.uszkodzeniem ciała oraz pozbawieniem życia, co wzbudziło w nim uzasadnioną obawę, że groźby te zostaną spełnione

tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kk

1
uznaje oskarżonegoD. L.za winnego tego, że w bliżej nieustalonym czasie na przełomie października i listopada 2012 roku wG.działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru groziłD. B.pozbawieniem życia oraz spowodowaniem uszkodzenia ciała co wzbudziło u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę spełnienia groźby to jest przestępstwa zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 190 § 1 kkskazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o Adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataW. G.wynagrodzenie w kwocie 518,60 złotych (pięćset osiemnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;

3
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o Adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataR. B.wynagrodzenie w kwocie 518,60 złotych (pięćset osiemnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu z urzędu;

4
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu, którymi obciąża Skarb Państwa.

na oryginale właściwy podpis
za zgodność z oryginałem
sygn. akt IX K 1696/14

UZASADNIENIE
OskarżonyD. L.na przełomie października i listopada 2012 roku był osadzony w celi 520 Aresztu Śledczego wG.z oskarżycielem posiłkowymD. B., przy czym . w celi tej we wskazanym okresie przebywali takżeA. S.iK. K. (1).
Z uwagi na sposób zachowania - wielomówność , nadpobudliwość , wykonywanie mimowolnych gestów, i wysoki poziom pobudzenia, zachowanie oskarżonego było uciążliwe dla osób przebywających w celi.
W toku pobytu w celi, oskarżony kilkakrotnie powiedział zarówno do oskarżyciela posiłkowego, jak i doK. K. (1)„zaraz ci pierdolnę”, co wymienieni zrozumieli jako groźbę uszkodzenia ciała , a także krzyczał do wymienionych ,ja was k... zajebię „ co odebrane zostało jako groźba pozbawienia życia.
Oskarżyciel posiłkowy kilkakrotnie zwracał uwagę oskarżonemu na jego zachowanie , jednak widząc , ze nie daje to efektu, a skutkuje groźbami i krzykami ze strony oskarżonego, zaprzestał tego , i usiłował ignorować zachowania oskarżonego.
W toku pobytu w celi, miało miejsce zdarzenie w którym oskarżony złapałK. K. (1)za szyje i usiłował go dusić.
W stosunku do oskarżyciela posiłkowegoD. B.oskarżony nie okazywał przejawów agresji fizycznej , i czuł przed nim respekt.
Po zdarzeniu z dnia 22 listopada 2012 r. w trakcie którego oskarżony zaatakowałA. S.ę , oskarżyciel posiłkowy iK. K. (1)złożyli wniosek o ściganie za czyn zart. 190 § 1 kk, z tym , żeK. K. (1)cofną wniosek przed rozpoczęciem rozprawy.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z zeznań świadkówD. B.( 466-467, 20-21, 186-187),A. S.(k. 187 - 188),k. 12 -13),K. K. (1)(k. 191, k. 23 - 24), dowodów z dokumentów w postaci pisma Aresztu Śledczego (k. 10)historii rozmieszczenia (k. 27-104), danych o karalności (k. 117-U9, 350- 353, 382-384), opinii sądowo - psychiatrycznej (k. 229-231).
Prokuratura RejonowaG.Zachód wG.wniosła do Sądu akt oskarżenia m. in o czyn zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kkdokonany na szkodęD. B., a także o
czyn zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kkdokonany na szkodęK. K. (1), oraz ,
czyn zart. 157 § 2 kkna szkodęA. S.przy czym , w toku rozpoznania sprawy
o sygn. akt IX K 846/13 postępowanie co do czynu dokonanego na szkodęK.
K.umorzono z uwagi na cofniecie wniosku o ściganie , zaś co do czynu zart. 157 § 2 kkzapadł prawomocny wyrok skazujący.
OskarżonyD. L.w toku przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów , i wyjaśnił, iż nikogo nie pobił, lecz sam został pobity , nikogo nie prowokował i nikomu nie groził.
W toku rozprawy w sprawie IX K 846/13oskarzony nie przyznał się do popełnienia przestępstwa zart. 190 § 1 kki in, natomiast potwierdził fakt uderzeniaA. S.w rękę.
Oskarżony wyjaśnił, iż zdarzały się osoby , które nie mogły znieść tego , ze dużo gada i go nie lubiły, i wskazał, że lubił porozmawiać zD. B.o pobycie za granicą ,pracy , wydanych wyrokach.
W toku rozprawy oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
Po odczytaniu uprzednio złożonych wyjaśnień, oskarżony wyjaśnienia te podtrzymał, przy czym , odpowiadając na pytania, potwierdził, że złapałK. K. (1)za szyję , przy czym , wskazał, że oskarżyciel posiłkowy miał namówićK. K. (1)do oskarżenia go, „żeby to było z powództwa cywilnego”.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie czynu dokonanego na szkodęD. B., wobec sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego i świadkówK. K. (1)iA. S., wskazujących zgodnie , iż oskarżony groził oskarżycielowi posiłkowemu.
Z zeznań wskazanych świadków wynika przy tym, że w odróżnieniu od pozostałych współosadzonych, w stosunku doD. B.oskarżony nie przejawiał agresji fizycznej.
Zeznaniom wskazanych świadków Sąd dał wiarę z uwagi na ich wzajemną zbieżność.
Należy przy tym wskazać , iż pokrzywdzony zeznał, iż obawiał się spełnienia przez oskarżonego gróźb, przy czym , w toku przesłuchania na rozprawie w sprawie IX K 846/13 opisał, że w czasie pobytu w celi czuł, że oskarżony się go obawia , Zarazem jednak, opisał, że oskarżony zachowywał się w sposób nieobliczalny , wobec czego obawiał się spełnienia gróźb oskarżonego.
Wbrew wywodom obrony, nie sposób jednak uznać zaznań pokrzywdzonego za wewnętrznie sprzeczne , o ile bowiem , pokrzywdzony nie znajdował się w stanie bezpośredniego zagrożenia ze strony oskarżonego , o tyle , znając szereg nieobliczalnych zachowań oskarżonego , w szczególności związanych ze stosowaniem przemocy wobecK. K. (1)mógł się zasadnie obawiać , iż oskarżony może przedsięwziąć jakiegoś rodzaju zachowania na jego szkodę w przyszłości, na przykład w warunkach spoczynku nocnego.
Na obawę działania w takich warunkach ze strony oskarżonego wprost wskazał w zeznaniach swych świadekK. K. (1).
Za wpływem gróźb na psychikę oskarżyciela posiłkowego przemawia także opisana przez niego okoliczność w postaci zaprzestania zwracania oskarżonemu uwagi.
W tym stanie rzeczy , należy uznać , iż stan obawy u oskarżyciela posiłkowego istniał, aczkolwiek, nie był znacznie nasilony, albowiem , oskarżyciel posiłkowy mógł zasadnie założyć, iż prawdopodobieństwo realizacji gróźb nie było znaczne , obawiał się jednakże możliwych nieobliczalnych zachowań oskarżonego w przyszłości.
Powyższa okoliczność tłumaczy także , iż przesłuchani na rozprawie funkcjonariusze Aresztu Śledczego nie potwierdzili, by oskarżyciel posiłkowy zgłaszał im zaistnienie gróźb ze strony oskarżonego, natomiast, wskazywał na znaczna uciążliwość jego zachowania. Należy zauważyć, iż z uwagi na niewielkie nasilenie u pokrzywdzonego stanu obawy , informacja o groźbach mogła już to w ogóle nie pojawić się w relacji pokrzywdzonego , już to być podana w formie mało konkretnej, nie uzasadniającej w ocenie funkcjonariuszy potrzeby natychmiastowego przeniesienia do innej celi oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego.
Należy przy tym zauważyć, iż w związku z rozpoznawaniem licznych zażaleń na postanowienia dotyczące czynów, które miały być popełnione na szkodę oskarżyciela posiłkowego przez funkcjonariuszy Aresztu Śledczego , ocenić można, iż liczba skarg oskarżyciela posiłkowego, kierowanych doi tychże funkcjonariuszy , ma charakter ponadprzeciętny , co mogło istotnie utrudnić zapamiętanie wszelkich podnoszonych kwestii. Należy wreszcie zauważyć, iż oskarżyciel posiłkowy domagał się ścigania oskarżonego już po incydencie z udziałem oskarżonego iA. S., co uprawdopodabnia , iż w okresie wcześniejszym oskarżyciel posiłkowy mógł nie zawiadomić funkcjonariuszy w sposób wyraźny ,że obawia się gróźb oskarżonego.
W tym stanie rzeczy , okoliczność , iż świadkowieA. M.,S. L., iK. J.nie potwierdzili, iż przed złożeniem przez oskarżyciela posiłkowego wniosku o ściganie spotkali się z jego skargami na groźby oskarżonego , i istniejące poczucie zagrożenia , w żadnej mierze nie powoduje , by wersja przedstawiona przez pozostałych świadków była niewiarygodna.
Zeznania tych świadków Sąd uznał za nieistotne dla rozstrzygnięcia.
Nie sposób przy tym podzielić wywodów obrony co do tego , iż fakt cofnięcia przezK. K. (1)wniosku o ściganie miałby świadczyć o nie zaistnieniu gróźb na jego szkodę , a tym bardziej , iż miałby świadczyć o tym , iż groźby na szkodę oskarżyciela posiłkowego nie zaistniały , aK. K. (1)był namówiony do złożenia wniosku o ściganie jedynie celem uwiarygodnienia wersji oskarżyciela posiłkowego.
Prawo do złożenia wniosku o ściganie - i jego cofnięcia - wynika z autonomicznej decyzji pokrzywdzonego co do potrzeby ścigania danej osoby za dany czyn.
Zważywszy , iż wspólny pobytK. K.w celi z oskarżonym ustał, a cofnięcie wniosku nastąpiło w znacznym odstępie czasowym od tej daty , cofniecie wniosku podyktowane być mogło nie dostrzeganiem przezM. K.potrzeby ścigania oskarżonego w danym momencie.
Twierdzenie , iż zachowanieK. K.miało być podyktowane faktem , iż groźby nie zaistniały , uznać należy za oczywiście nielogiczne , albowiem w wypadku takimM. K. (2)nie potwierdziłby w swoich zeznaniach faktu zaistnienia gróźb , czym , wobec cofnięcia wniosku , nie był już bezpośrednio zainteresowany.
Zdaniem Sądu , okoliczności sprawy i wina oskarżonego odnośnie do przypisanego mu czynu nie budzą wątpliwości. -
OskarżonyD. L., działając umyślnie , w zamiarze bezpośrednim , w wykonaniu z góry powziętego zamiaru
w dniu bliżej nieustalonym, na przełomie paździemika/listopada 2012 roku w Areszcie Śledczym wG.działając w krótkich odstępach czasu kilkukrotnie groziłD. B.uszkodzeniem ciała oraz pozbawieniem życia, co wzbudziło w nim uzasadnioną obawę, że groźby te zostaną spełnione.
Zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona występku zart. 190 § 1 kk.
Oskarżonego należało uznać za winnego przypisanego mu czynu , albowiem rozpoznając jego bezprawność , oskarżony czyn ten popełnił, wobec czego za zasadny należało uznać wobec oskarżonego zarzut obiektywnie nieprawidłowego zachowania się.
Wymierzając oskarżonemu karę za przypisane mu przestępstwo Sąd zważył na stopień winy oskarżonego, i stopień społecznej szkodliwości czynu , wynikający z działania umyślnego , w zamiarze bezpośrednim , polegającego na wielokrotnym formułowaniu gróźb bezprawnych , które wywołały u pokrzywdzonegoD. B.uzasadnioną obawę ich spełnienia, ze sposobu i okoliczności działania Sąd zważył przy tym na wielokrotną karalność oskarżonego , traktując ją jako okoliczność obciążającą.
Przy uwzględnieniu wskazanych okoliczności , Sąd wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd zważył przy tym , iż z uwagi na wielokrotna karalność oskarżonego , zachodzi w stosunku do niego jednoznacznie negatywna prognoza kryminologiczna , z uwagi na co nie orzekał o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności.
Dodatkowo 9 Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu , którymi obciążył Skarb Państwa, uznając , iż z uwagi na długotrwałe pozbawienia wolności , ściągniecie od oskarżonego kosztów jest faktycznie nieprawdopodobne.
Sąd przyznał także obrońcy oskarżonego z urzędu, oraz pełnomocnikowi oskarżyciela posiłkowego z urzędu wynagrodzenie za wykonane czynności.

na oryginale właściwy podpisza zgodność z oryginałem