Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 142/15
Data wyroku: 2015-04-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron
Słowa kluczowe: Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 5 § 1 pkt 4 kpw

Sygn. akt VI Ka 142/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 kwietnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :
Przewodniczący – Sędzia SO Tomasz Skowron
Protokolant Konrad Woźniak
po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015r.
sprawyT. N.
obwinionego z art. 92 § 1 kw
z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 1 grudnia 2014 r.  sygn. akt II W 3072/13

I
uchyla zaskarżony wyrok wobec obwinionegoT. N.i na podstawieart. 5 § 1 pkt. 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw postępowanie umarza,

II
kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 142/15

UZASADNIENIE

T. N.został obwiniony o to, że w dniu 2013-02-23 18:11 naul. (...)wJ.będąc kierującym (ą) pojazdem markiP.onumerach rejestracyjnych (...)nie dostosował (a) się do sygnalizatora świetlnego czerwonego S-1 wjeżdżając za sygnalizator gdy jest to zabronione, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze, wyrokiem z dnia 1 grudnia 2014r. w sprawie sygn. akt II W 3072/13:
I. uznał obwinionegoT. N.za winnego tego, że w dniu 23.02.2013r. o godz. 18:11 wJ.naul. (...)będąc kierującym pojazdem markiP.onumerach rejestracyjnych (...)nie dostosował się do sygnału świetlnego czerwonego wyświetlanego na sygnalizatorze S-1 zabraniającego wjazdu na skrzyżowanie, tj. wykroczenia z art. 92 § 1 kw i za to na podstawie art. 92 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 400 (czterystu) złotych,
II. na podstawieart. 118 § 1kpow w zw. z art.§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniazasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu opłat w wysokości 40 zł.
Osobistą apelację od powyższego wyroku wywiódł obwinionyT. N.zaskarżając orzeczenie Sądu I instancji w całości na swoją korzyść.
Na podstawieart. 427 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpworazart. 438 pkt 1 i 2w zw. zart. 109 § 2 kpwzaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
I. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 92 § 1 kw w zw. z art. 1 kw poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że obwiniony popełnił czyn społecznie szkodliwy i tym samym popełnił wykroczenie, podczas gdy nie zaistniały okoliczności znamion wykroczenia określonego w/w przepisie, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do jednoznacznego przypisania winy i sprawstwa obwinionemu,
II. obrazę przepisów postępowania a toart. 39 § 4 kpwpoprzez nieprzeprowadzenie dowodu z wyjaśnieni obwinionego i zastąpienie tego dowodu treścią pisma, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia,
III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegający na ustaleniu, że:
a. przejechał przez skrzyżowanie, mimo wyświetlania na sygnalizatorze S-1 sygnału czerwonego i kontynuował jazdę, podczas gdy w rzeczywistości rozpoczął hamowanie, ale z powodu trudnych warunków drogowych wpadł w poślizg, co spowodowało, że ostatecznie nie miał możliwości zatrzymania pojazdu przed sygnalizatorem,
b. mógł spowodować zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowego i doprowadzić do kolizji z innym prawidłowo jadącym pojazdem, podczas gdy w rzeczywistości do kolizji nie mogło dojść przede wszystkim ze względu na fakt, że w momencie zdarzenie nie było żadnego innego uczestnika ruchu drogowego.
Podnosząc powyższe zarzuty, na zasadzieart. 427 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwiart. 437 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwwniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i uniewinnienie od zarzucanego mu czyny.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie.
Powszechnie przyjmuje się , że zarzut obrazy prawa materialnego może być skutecznie formułowany jedynie wówczas, gdy skarżący nie podważa ustaleń faktycznych. W sytuacji zatem jak w niniejszej sprawie, gdy autor apelacji zarzuca również błąd w ustaleniach faktycznych zarzut obrazy prawa materialnego – art.92§1 k.w. w zw. z art. 1k.w. nie może być skutecznie podnoszony.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest w ocenie sądu odwoławczego niezasadny. Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wolny od wad. Nie naruszając również wskazywanego w apelacji przepisuart. 39§4 k.p.w.przeprowadzone dowody poddał ocenie respektującej wszystkie kryteria oceny dowodów wymienione w treściart.7 k.p.k., który mocą przepisuart.8 k.p.w.stosuje się również w postępowaniu wykroczeniowym. Dołączona do sprawy dokumentacja fotograficzna ( k. 5 ) w sposób nie budzący wątpliwości daje podstawy do stwierdzenia, że kierujący samochodem markiP.nr. rej. (...)wjechał na skrzyżowanie ulic(...)i(...)przy włączonym sygnalizatorze koloru czerwonego. W ocenie sądu odwoławczego fakt, iż obwinionyT. N.nie składał wyjaśnień nie miał znaczenia dla ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek zawarty w apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od popełnienia przypisanego mu czynu.
Zaskarżony wyrok nie mógł jednak zostać utrzymany w mocy. Stwierdzić bowiem należy, ze w sprawie wystąpiła ujemna przesłanka procesowa w postaci przedawnienia karalności.T. N.bowiem postawiono zarzut popełnienia wykroczenia z art. 92§1 k.w. w dniu 23 lutego 2013r. Przepis art. 45§1 k.w. stanowi, iż karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, a jeżeli w tym czasie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. W dniu 23 lutego 2015r. zatem upłynął termin karalności zarzuconego obwinionemuT. N.czynu.
W tej sytuacji mając na uwadze przepisart. 5§1 pkt. 4 k.p.w.oraz dyspozycje przepisuart.437§2 k.p.k.zaskarżony wyrok należało uchylić a postępowanie umorzyć.
Mając na uwadze przepisart.118§2 k.p.w.kosztami postępowania w sprawie należało obciążyć Skarb Państwa.