Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1038/15
Data wyroku: 2015-10-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Braziewicz, Leszek Dąbek, Ewa Buczek – Fidyka
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21.6.2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego

Sygn. akt III Ca 1038/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 października 2015 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek (spr.)
Sędzia    SO Barbara Braziewicz
SR (del.) Ewa Buczek – Fidyka
Protokolant    Marzena Makoś
po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. w Gliwicach
na rozprawie
sprawy z powództwa GminyG.
przeciwkoB. M. (1)
o zapłatę
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I C 389/15

oddala apelację.
SSR (del.) Ewa Buczek - Fidyka SSO Leszek Dąbek SSO Barbara Braziewicz
Sygn. akt III Ca 1038/15

UZASADNIENIE
Powódka GminaG.żądała zasądzenia na jej rzecz solidarnie od pozwanychA. O.,G. O.,D. O.iB. M. (1)kwot: 9.925,12złz ustawowymi odsetkami od dnia 1 01 2013r. i1.592.85złoraz zwrotu kosztów procesu.
Uzasadniając żądanie twierdziła, że pozwani bez tytułu prawnego zajmowali lokal mieszkalny położony wG.przyul. (...)i nie opłacali opłat
za korzystanie z niego. Na dzień 31 12 2012r. zaległość z tego tytułu wynosiła 9.925,12zł i od tej kwoty należą się powódce również skapitalizowane odsetki ustawowe w wysokości 1.592.85zł.
Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Gliwicachw dniu 14 02 2014r. sporządził nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym polecił pozwanym zapłacić powódce dochodzone należności.
PozwanaB. M. (1)wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty,
w którym żądała oddalenia powództwa oraz wnosiła o przywrócenie jej terminu
do wniesienia sprzeciwu
W sprzeciwie podnosiła, że od 15 10 2009r. nie mieszka w spornym lokalu i nie odebrała skierowanej do niej przesyłki pocztowej zawierającej odpis nakazu zapłaty.
Sąd Rejonowy w Gliwicachw postanowieniu z dnia 6 02 2015r. odrzucił wniosek pozwanej o przywrócenie jej terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty a następnie po merytorycznym rozpoznaniu sprawy w wyroku z dnia 1 04 2014r. oddalił powództwo.
W ustalonym stanie faktycznym między innymi ustalił, że dochodzona należność dotyczy okresu od 1 05 2010r. do 31 12 2012r. oraz że pozwanaB. M. (1)wyprowadziła się ze spornego lokalu w październiku 2009r. Następnie w motywach orzeczenia przywołał regulacjęart. 18 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnegooraz wskazał, że „podstawą obciążenia przewidzianym w nim odszkodowaniem jest okoliczność zajmowania lokalu a nie zameldowanie w lokalu” i wobec nie zamieszkiwania przez pozwana w tym lokalu w spornym okresie czasu uznał powództwo za bezzasadne.
Orzeczenie zaskarżyłapowódka GminaG., która wnosiła o jego zmianę poprzez uwzględnienie powództwa i zasądzenie na jej rzecz od pozwanej zwrotu kosztów procesu, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Zarzuciła, że przy konstruowaniu podstawy faktycznej naruszono regulacjęart. 233 § 1 k.p.c.orazart. 328 § 2 k.p.c.przez zaniechanie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i wykroczenia poza swobodną jego ocenę i w rezultacie błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, które to uchybienia miały istotny wpływ na rozstrzygniecie sporu, w szczególności pominięcia dowodów przemawiających za uznaniem faktu zamieszkiwania pozwanej w mieszkaniu przyulicy (...)w spornym okresie.
Zarzucała także że popełniono wskazane w apelacji błędy w ustaleniach faktycznych oraz że naruszono prawo materialne, regulacjęart. 18 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnegopoprzez jego błędną wykładnię i w jej wyniku wadliwe przyjęcie, że nie zaistniała podstawa do uznania pozwanej za samoistnego posiadacza lokalu w złej wierze oraz że nie zachodzi podstawa do obciążenia pozwanej należnościami z tytułu bezumownego korzystania z lokalu.
Wnosiła również „o rozpoznanie postanowienia Sądu I instancji w zakresie przywrócenia powódce terminu w wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego przez Referendarza Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gliwicach z dnia 14 02 2014r.,
a to z uwagi na fakt, iż – mając na uwadze stały kontakt pozwanej z pozostałymi pozwanymi – miała ona świadomość istniejącego nakazu zapłaty w chwili uznania za skuteczne doręczony odpis nakazu zapłaty, zatem wniosek należało uznać za spóźniony
i bezzasadny”.
PozwanaB. M. (2)wnosiła o oddalenie apelacji.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje :
Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenia powódki przyjmując że mają one źródło w regulacjiart. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz.U. nr 71, poz. 733, z późniejszymi zmianami) oraz regulacjiart. 481 k.c., a następnie prawidłowo rozpoznał sprawę.
Skarżąca wnosząc w apelacji „o rozpoznanie postanowienia Sądu I instancji
w zakresie przywrócenia powódce terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty” w istocie kwestionuje decyzje Sądu o nadaniu biegu sprzeciwowi pozwanej i o utracie w tej części przez nakaz zapłaty mocy.
Wysłana do pozwanej na adres spornego lokalu przesyłka pocztowa zawierająca nakaz zapłaty nie została jednak przez nią odebrana (była ona dwukrotnie awizowana).
W tym czasie pozwana nie mieszkała już pod tym adresem –w kontekście twierdzeń apelacji jest to bezsporne pomiędzy stronami - w konsekwencji czego nie zostały zrealizowane przewidziane wart. 139 § 1 k.p.c.przesłanki doręczenia pozwanej nakazu zapłaty i tym samym nie rozpoczął również biec przewidziany wart. 502 § 1 k.p.c.termin do wniesienia przez nią sprzeciwu.
W toku postępowania nie wykazano, iż kiedy pozwana faktycznie dowiedziała się o sporządzeniu przeciwko niej nakazu zapłaty.
W szczególności nie można tego ustalić w drodze domniemania faktycznego (art. 231 k.p.c.) tylko na podstawie faktu utrzymywania przez nią kontaktu z członkami rodziny mieszkającymi w spornym lokalu, gdyż z materiału sprawy nie wynika,
żeby - w stosunkowo krótkim okresie pomiędzy po wysłaniu do niej przesyłki pocztowej zawierającej odpis nakazu zapłaty a wniesieniem przez nią sprzeciwu - kontaktowała się ona z członkami jej rodziny mieszkającymi w spornym lokalu i prowadziła z nimi na ten temat rozmowy.
Dlatego Sąd Rejonowy trafnie ocenił, że sprzeciw pozwanejB. M. (1)od nakazu zapłaty z dnia 14 02 2014r. został wniesiony w przewidzianym prawem terminie, a następnie nadał mu prawidłowy bieg i stosownie do regulacjiart. 505 § 1 k.p.c.merytorycznie rozpoznał sprawę.
Powódka wnosząc pozew oparła go w zasadzie jedynie na twierdzeniach,
iż pozwani zamieszkują w spornym lokalu bez tytułu prawnego oraz że nie zapłacili jej dochodzonych należności.
Stosownie do regulacjiart. 321 § 1 k.p.c.tak skonstruowana podstawa faktyczna powództwa wiąże sąd przy rozpoznaniu sprawy i wyznacza jego kognicję.
W pozwie jak również w toku postępowania powódka nie zgłosiła żadnych twierdzeń dotyczących jej legitymacji do żądania od pozwanych zapłaty dochodzonych należności, w szczególności nie twierdziła, że jest jego właścicielem.
Dlatego w materiale sprawy brak jest podstaw do uznania za bezsporną pomiędzy stronami okoliczność posiada przez powódkę prawa własności lokalu
(w świetle regulacjiart. 229 k.p.c.iart. 230 k.p.c.okoliczność ta - co do zasady - jako nie przywołana przez powódkę nie może zostać uznana za bezsporną),
więcej czyniąc to Sąd przekroczyłby zakres swej kognicji wyznaczonej wskazaną powyżej regulacjąart. 321 § 1 k.p.c.
W następstwie tego w materiale sprawy brak jest podstaw do ustalenia,
że powódka jest właścicielem spornego lokalu oraz jakichkolwiek innych okoliczności wskazujących na istnienie po jej stronie legitymacji czynnej do żądania od pozwanej zapłaty dochodzonych należności, co już tylko z tego powodu czyniło powództwo bezzasadnym (ze względu na nie wykazanie przez skarżąca jej legitymacji czynnej).
Pomimo częściowo odmiennego uzasadnienia ostatecznie znajduje to prawidłowego odzwierciedlenia w zaskarżonym wyroku, wobec czego apelacja pozwanej jest bezzasadna w rozumieniu regulacjiart. 385 k.p.c., co z mocy tej regulacji prowadziło
do jej oddalenia.
Niezależnie od tego Sąd odwoławczy przyjmuje za własne ustalenia Sądu Rejonowego dotyczące zagadnienia zamieszkiwania przez pozwaną w przedmiotowym lokalu w spornym okresie i podziela oraz przyjmuje za własną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocenę, że powódka nie wykazała, iż pozwana w spornym okresie mieszkała w przedmiotowym lokalu (orzecz. SN z dn. 26 04 1935r. III C 473/34, ZB. Urz. 1935r. nr 12, poz. 496).
Reasumując zaskarżony wyrok odpowiada prawu i dlatego apelację powódki jako bezzasadną oddalono w oparciu o regulacjęart. 385 k.p.c.
SSR (del.) Ewa Buczek - Fidyka SSO Leszek Dąbek SSO Barbara Braziewicz