Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1004/14
Data wyroku: 2015-03-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Peteja-Żak, Kazimierz Cieślikowski, Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 1004/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia13 marca 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Kazimierz Cieślikowski
Sędziowie SSR del. Małgorzata Peteja-Żak
SSO Grzegorz Kiepura (spr.)
Protokolant Sylwia Sitarz
przy udziale Jacka Sławika
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2015 r.
sprawyM. L. (1)ur. (...)wŁ.
synaJ.iJ.
oskarżonego zart. 286§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 30 czerwca 2014 r. sygnatura akt II K 515/13
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 632 pkt 2 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonegoM. L. (1)od popełnienia czynu opisanego w części wstępnej zaskarżonego wyroku;

2
kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

VI Ka 1004/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 30.06.2014r., sygn. II K 515/13, oskarżonyM. L. (1)został uznany za winnego tego, że w dniu 7.10.2011r. wZ., działając wspólnie i w porozumieniu zD. G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził pracownicęsklepu (...)A. H.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 100 zł, poprzez wprowadzenie jej w błąd co do wysokości wydawanej jej sumy pieniędzy podczas zamiany nominałów w ramach kwoty 200 zł i w końcowym rozrachunku wręczeniu pokrzywdzonej kwoty 100 zł, zamiast wyższej, czym działał również na szkodęJ. G., prowadzącej tenżesklep (...), tj. przestępstwa zart. 286 § 1 kki za to na mocyart. 286 § 1 kkiart. 33 § 2 kkskazany został na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych po 20 zł każda; na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata; na podstawieart. 72 § 1 pkt 8 kkzobowiązano oskarżonego do aktywnego poszukiwania stałej pracy zarobkowej; na podstawieart. 73 § 1 kkoddano oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora; na podstawieart. 627 kpkzasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki w kwocie 80 zł oraz opłatę w kwocie 300 zł.
Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, który zarzucił orzeczeniu mające wpływ na jego treść, rażące naruszenieart. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk,art. 424 § 1 pkt 1 kpk,art. 442 § 3 kpk, polegające na:

a
sprowadzeniu oceny materiału dowodowego, wbrew oczywistym wymogom określonym wart. 7 kpkiart. 424 § 1 kpk:

- w zakresie wyjaśnieniaM. L.i św.D. G.do całkowicie dowolnych dywagacji na temat roli i działań oskarżonego w zdarzeniu, wbrew informacjom zawartym w ich relacjach z śledztwa i z rozprawy,
- w zakresie zeznań pozostałych osób, a w szczególności kluczowego świadkaA. H.do schematycznej, wręcz hasłowej, jednozdaniowej konstatacji o „jasnych, logicznych, konsekwentnych, wzajemnie się uzupełniających i korelujących z innymi dowodami ich relacjach”, i to w sytuacji gdy sam sąd, w tym samym zdaniu, dostrzega istnienie różnic w treści złożonych przez tego świadka zeznań i jednocześnie nie wyjaśnia o jakie inne „korelujące” dowody chodzi;

b
całkowicie nieuprawnionym zbagatelizowaniu określonych wart. 442 § 3 kpka wiążących sąd rejonowy wskazań sądu okręgowego zawartych w wyroku tegoż sądu z dnia 14.05.2013r. dotyczących konieczności przeprowadzenia pełnej, dokładnej i zgodnej z zaleceniamiart. 7 kpk, oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych o sprawstwieM. L.w sytuacji gdy wszechstronna analiza materiału dowodowego, przeprowadzona stosownie do wskazań zart. 7 kpk, nie upoważniała do takiej konstatacji.

W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego alternatywnie domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Apelacja obrońcy oskarżonegoM. L. (1)okazała się zasadna, a w wyniku jej wniesienia zaskarżony wyrok należało zmienić poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 286 § 1 kk. Sąd odwoławczy podzielił zarzuty i wnioski sformułowane we wniesionym środku odwoławczym, a w szczególności zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych z podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a polegający na niewłaściwej, nieuwzględniającej kryteriów określonych wart. 7 kpkocenie przeprowadzonych dowodów. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania nie pozwalał na przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie postawionego mu zarzutu.
Jak wynika z całokształtu zebranych dowodów bezpośrednią wiedzę na temat zdarzenia posiadały trzy osoby – ekspedientkaA. H., oskarżonyM. L. (1)oraz pociągnięty wcześniej do odpowiedzialności karnejD. G., ich relacje miały zatem kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia. Tymczasem zeznaniaA. H.iD. G.dowodzą jedynie obecności oskarżonego na miejscu zdarzenia w krytycznym czasie i nie uprawniają do konkluzji o świadomym i podjętym z pełnym rozeznaniem działaniu oskarżonego ukierunkowanym na wyłudzenie od ekspedientki pieniędzy poprzez wprowadzenie jej w błąd w sposób wskazany w opisie czynu przypisanego oskarżonemu.
Z zeznańA. H.wynika jedynie to, że oskarżony był na miejscu zdarzenia wraz zD. G.i kupował u niej sok i owoce (k. 2-3, 28-29, 148-149). Żaden fragment jej zeznań nie zawierał informacji wskazujących na taki uchwytny element zachowania oskarżonego, który mógłby świadczyć o jego związku z oszukańczymi działaniami podjętymi przezD. G.. Symptomatyczna jest treść fragmentu jej zeznań z rozprawy z dnia 30.10.2013r., kiedy to na pytanie sądu odpowiedziała: „Mogło tak być, że wspólnie robili ten numer a mogło tak być, że ten drugi nie wiedział co robi kolega” (k. 228-verte). Rację ma więc obrońca wywodząc, że zeznania tego świadka nie pozwalały na przypisanie oskarżonemu działania skierowanego na wyłudzenie pieniędzy.
ŚwiadkowieM. S.(dawniejM.) orazJ. G.nie posiadały wiedzy na temat roli jaką w zdarzeniu mógł odegrać oskarżony, o czym przekonuje treść ich zeznań (k. 30, 149, 229).
Z zeznańD. G.wynika jednoznacznie, że oskarżonyM. L. (1)nie współdziałał z nim w oszukańczych zabiegach mających na celu wyłudzenie pieniędzy od ekspedientkisklepu (...). Świadek ten zeznał wprost: „Zrobiłem to co zrobiłem ale nie tak jak w akcie oskarżenia, bo ja zrobiłem ten czyn sam”, „Tak jak wcześniej powiedziałem ta sprawa nie została wcześniej uzgodniona ze współoskarżonym, tj. to co zrobiłem wZ.wobec tej ekspedientki nie było w żaden sposób uzgodnione z współoskarżonymL.” (k. 257). Nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności pozwalające na skuteczne zdezawuowanie tych zeznań, a ich wymowa jest zupełnie jednoznaczna i wskazuje, że oskarżonyM. L. (1)nie popełnił zarzucanego mu aktem oskarżenia.
SkazanieM. L. (1)przez Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim, sygn. II K 375/12, za czyn zart. 286 § 1 kk, z oczywistych powodów nie mogło mieć znaczenia przy ustaleniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie.
Podsumowując, stwierdzić należy, że przeprowadzone dowody nie pozwalały na przypisanie oskarżonemuM. L. (1)sprawstwa i winy w zakresie postawionego mu zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 kk, dlatego też zaskarżony wyrok należało zmienić poprzez uniewinnienie oskarżonego. Kosztami procesu w sprawie należało obciążyć Skarb Państwa zgodnie zart. 632 pkt 2 kpk.