Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 373/15
Data wyroku: 2015-08-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Czci I Nietykalności Cielesnej
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk

Sygn. akt II Ka 373/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 sierpnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak

Protokolant:

st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak

po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2015 r.
sprawyC. P.
oskarżonej o przestępstwo zart. 216 §1 kki in.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II K 1309/14
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonejC. P.na rzecz oskarżycielki prywatnej kwotę 420 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; zasądza od oskarżonejC. P.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem opłaty za II instancję.
Sygn. akt II Ka 373/15

UZASADNIENIE
C. P.została oskarżona o to, że:

I
w dniu 09 stycznia 2013 roku wM., gm.J., woj.(...), wielokrotnie zadałaL. G.uderzenia metalową trzepaczką w okolice tułowia, ramion i głowy w następstwie czego doznała ona stłuczenia głowy w okolicy ciemieniowej, potylicznej oraz okolicy oka i oczodołu prawego z wylewem krwawym, które to obrażenia stanowiły naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający krócej od 7 dni,

tj. o czyn zart. 157 § 2 k.k.,

II
w miejscu i czasie, jak w pkt I słowami wulgarnymi i powszechnie uznanymi za obelżywe wielokrotnie znieważyłaL. G.w jej obecności;

tj. o czyn zart. 216 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II K 1309/14, Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim:

I
oskarżonąC. P.uznał za winną popełnienia czynu z punktu I aktu oskarżenia zart. 157 § 2 k.k.z tym, że przyjął, iż uderzenia zadane zostały przez oskarżoną w okolicę głowy i za czyn ten na podstawieart. 157 § 2 k.k.skazał ją na karę grzywny 80 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10;

II
oskarżonąC. P.uznał za winną popełnienia czynu z punktu II aktu oskarżenia zart. 216 § 1 k.k.i za czyn ten skazał ją na karę grzywny 50 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10;

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone kary grzywny połączyłi orzekł wobec oskarżonejC. P.karę łączną grzywny 100 stawek dzien­nych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł;

IV
zasądził od oskarżonejC. P.na rzecz oskarżycielki prywatnejL. G.kwotę 792 zł tytułem zwrotu wydatków w związku z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika;

V
zasądził od oskarżonejC. P.na rzecz oskarżycielki prywatnejL. G.kwotę 300 zł tytułem zwrotu zryczałtowanej równowartości wydatków;

VI
zwolnił oskarżoną od uiszczenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiódł obrońca oskarżonej, zaskarżając go w całości i zarzucając mu rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
- obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 157 k.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.poprzez przyjęcie, że czyn oskarżonej wypełnia znamiona czynu zabronionego zart. 157 § 1 k.k.podczas, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że czyn oskarżonej cechowała znikoma społeczna szkodliwość w sytuacji, w której biorąc pod uwagę charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również postać bezpośrednią zamiaru, motywacja sprawcy (obrona przed atakiem), uzasadniały ocenę czynu oskarżonej jako nacechowaną znikomą społeczną szkodliwością.
W następstwie tak sformułowanego zarzutu odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej wobec znikomej społecznej szkodliwości czynu.
W toku rozprawy odwoławczej obrońca oskarżonej poparł apelację i wniosek w niej zawarty. Pełnomocnik oskarżycielki prywatnej wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, wniósł o zasądzenia od oskarżonej na rzecz oskarżycielki posiłkowej kosztów zastępstwa procesowego. Oskarżona przyłą­czyła się do stanowiska swojego obrońcy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i jako taka na uwzględnienie nie zasługuje.
Na wstępie zaznaczyć trzeba, że całościowa kontrola zanegowanego orzeczenia doprowadziła Sąd Odwoławczy nie tylko do przekonania o rzetelności pierwszoinstancyjnej oceny materiału dowodowego, lecz również do tezy o słuszności poczy­nionych ustaleń faktycznych i prawidłowości oceny prawnej zachowańC. P.. Wbrew zapatrywaniom skarżącego, posłużenie się unormowaniemart. 115 § 2 k.k.w realiach niniejszej sprawy nie pozwala na założenie, że czyn przypisany wymienionej cechuje znikomy stopień społecznej szkodliwości. Zapatrywania takiego w szczególności nie była w stanie podważyć lakoniczna argumentacja wysunięta na uzasadnienie środka odwoławczego.
W pierwszej kolejności podnieść trzeba, że oskarżona dopuściła się zamachu na istotne dobro prawne w postaci zdrowia człowieka, którego poszanowanie jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania stosunków społecznych. Zachowanie przejawione przezC. P.doprowadziło zarazem do pojawienia się istotnej krzywdy po stronie pokrzywdzonej- w rezultacie otrzymanych ciosówL. G.doznała stłuczenia głowy w okolicy ciemieniowej, potylicznej oraz okolicy oka i oczodołu prawego z wylewem krwawym, które to obrażenia wywarły niewątpliwy, aczkolwiek krótkotrwały, wpływ na jej funkcjonowanie w społeczeństwie. Na wyższy niż znikomy stopień społecznej szkodliwości czynuC. P.wskazuje również sposób, w jaki przedmiotowy czyn został popełniony- oskarżona posłużyła się metalową trzepaczką, zadając nią uderzenia w okolicy głowy, a tym samym demonstrując wysoki stopień agresji i bezpośrednie dążenie do zadania pokrzywdzonej jak największego cierpienia. Za słusznością stanowiska Sądu Rejonowego w odniesieniu do stopnia społecznej szkodliwości inkryminowanego czynu przemawiają również okoliczności jego popełnienia. W ślad za Sądem I instancji (k. 135v) podkreślić tutaj trzeba, że mimo, iż zachowanieC. P.nie może być całkowicie oddzielone od uprzedniego zachowaniaL. G., to jednak do czynu objętego zarzutem z punktu I. aktu oskarżenia doszło już po zakończeniu pierwszej fazy kłótni i po wezwaniu patrolu Policji. W tym stanie rzeczy nie zasługiwała na aprobatę próba wywiedzenia przez skarżącego, że inkryminowane zachowanie stanowiło obronę przed atakiem. Nie bez znaczenia pozostaje zarazem powiązana z powyższym okoliczność, że z niekwestio­nowanych ustaleń faktycznych wynika, iż to właśnie oskarżona, motywowana chęcią zemsty za uprzedni atak ze strony oskarżycielki posiłkowej, była inicjatorką dalszego i w istocie swej samodzielnego już etapu zajścia. Działanie z chęci zemsty stanowi natomiast okoliczność zasługującą na potępienie. Okoliczność ta w sposób niemal zupełny niweluje znaczenie faktu, że pierwotne starcie zostało zainicjowane przezL. G..
Z tych wszystkich przyczyn zachowanie oskarżonej dowodzi negacji obowiązujących norm prawnych w stopniu nakazującym podjęcie reakcji prawnokarnej, zaś apelacja obrońcy jest bezzasadna. Nietrafność postawionego w niej zarzutu przesądziła o niemożności uwzględnienia sformułowanego przez skarżącego wniosku.
Wymierzając oskarżonej karę Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy zważył tak stopień społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu, jak i okolicznościstricteosobiste sprawcy. Orzeczona kara odpowiada więc dyrektywomart. 53 § 1 i 2 k.k.i jako taka nie nosi żadnych cech niewspółmierności. Spełni wszystkie swe funkcje w zakresie prewencji tak szczególnej, jak i generalnej. Kwestia prawidłowości wymiaru kary nie wymaga dalszej argumentacji, a to z tego powodu, że w apelacji nie postawiono zarzutu opartego naart. 438 pkt 4 k.p.k.
W tym stanie rzeczy i przy braku przesłanek zart. 439 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku.
Na podstawieart. 636 § 1 i 3 k.p.k.w zw. zart. 628 pkt 1 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonejC. P.na rzecz oskarżycielki prywatnej kwotę 420 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym (§ 14 ust. 2 pkt 4w zw. zust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu- tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.). Na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonejC. P.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem opłaty za II instancję.