Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 76/15
Data wyroku: 2015-06-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Wildowicz

Sygn. akt II K 76/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 czerwca 2015 roku
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Krzysztof Wildowicz
Protokolant: Helena Oniszczuk
przy udziale prokuratora: bez udziału
po rozpoznaniu w dniach 18 maja 2015 r., 8 czerwca 2015 r. i 29 czerwca 2015 r. sprawy:
L. B. (1)synaW.iM.z domuG.,urodzonego (...)wB.,
oskarżonego o to, że:

1
w dniu 1 stycznia 2015 roku około godziny 16:50 na drodze publicznejD., gm.K.–M., gm.B.kierował samochodem osobowym markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości, mając stężenie alkoholu we krwi zbliżone do 1,88 promila, będąc wcześniej trzykrotnie prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokami(...)Sądu Rejonowego wB.oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwa wyrokami(...)Sądu Rejonowego wB., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

2
w dniu 23 stycznia 2015 roku około godziny 9:25 wB.na drodze publicznejulicy (...)kierował samochodem osobowym markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości, mając 1,01 mg/dm(

    3)alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc wcześniej trzykrotnie prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokami(...)Sądu Rejonowego wB.oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwa wyrokami(...)Sądu Rejonowego wB., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

I
oskarżonegoL. B. (1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt 2 aktu oskarżenia uznaje za winnego tego, że w dniu 23 stycznia 2015 roku około godziny 9:25 wB.na drodze publicznej -ulicy (...), kierował samochodem osobowym markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości, to jest posiadając 1,01 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,to jest popełnienia czynu zart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na mocyart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazuje go, a na mocyart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mukarę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoL. B. (1)uniewinniaod popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 1 aktu oskarżenia;

III
na mocyart. 42 § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 (czterech) lat;

IV
na mocyart. 49 § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 200 (dwustu) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

V
w części związanej z uniewinnieniem kosztami procesu obciąża Skarb Państwa;

VI
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 (stu osiemdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 35 (trzydzieści pięć) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych.

Sędzia:
II K 76/15

UZASADNIENIE
Z uwagi na to, że wniosek o uzasadnienie wyroku złożony przez prokuratora odnosił się tylko do czynu zarzucanego oskarżonemuL. B. (1)w punkcie I aktu oskarżenia, popełnionego w dniu 1 stycznia 2015 r., uzasadnienie ograniczone zostanie jedynie do tej części wyroku.

L. B. (1)został oskarżony o to, że w dniu 1 stycznia 2015 r. około godziny 16.50 na drodze publicznejD.gm.K.–M.gm.B., kierował samochodem osobowym markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości, mając stężenie alkoholu we krwi zbliżone do 1,88 promila, będąc wcześniej trzykrotnie prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokami(...)Sądu Rejonowego wB.oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwa wyrokami(...)Sądu Rejonowego wB., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
L. B. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W toku postępowania przygotowawczego wyjaśnił, że w dniu 1 stycznia 2015 r. był w miejscowościD.w sklepie gdzie kupił pizzę i dwa czteropaki piwa. Nie pamiętał o której godzinie wrócił do domu. Po powrocie spożył trzy piwa o pojemności 0,5 l każde i przyjechała Policja (k. 28v, 44v). W toku rozprawy głównej nadal nie przyznawał się do popełnienia tego czynu. Wyjaśnił, że przedmiotowego dnia przyjechał do niego kolega by porozmawiać na temat pocięcia drzewa. Ten kolega był z jeszcze innym mężczyzną. Po pewnym czasie we trzech pojechali doD.do sklepu. Udali się tam samochodem osobowym koloru białego należącym do kolegi oskarżonego, który był również jego kierowcą. Po zrobieniu zakupów wrócili doM.. W drodze powrotnej również kierował kolegaL. B. (1). Po powrocie oskarżony spożył trzy piwa. Dodał, że znaŁ. T.i nie był z nim w tamtym czasie pokłócony (k. 66v).

Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do uznaniaL. B. (1)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia.
Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że w dniu 1 stycznia 2015 r. w późnych godzinach popołudniowychL. B. (1),(...), został przetransportowany przez funkcjonariuszy Policji z Komendy Powiatowej Policji wB.do budynku komendy gdzie następnie został zbadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Pierwszego pomiaru dokonano o godzinie 19.03 uzyskując wynik 0,82 mg/dm3, a kolejny przeprowadzony o godzinie 19.05 wykazał 0,81 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu (dowody – notatka urzędowa, k. 1, protokół badania stanu trzeźwości, k. 5). OdL. B. (1)pobrano również krew. W próbce pobranej o godzinie 18.50 stwierdzono 1,88‰ alkoholu etylowego, a w próbce pobranej o godzinie 20.00 1,67‰ alkoholu etylowego (dowód – protokoły pobrania krwi oraz sprawozdania z wykonanych badań chemicznych, k. 9, 10, 12, 13).
Analiza dostępnego i możliwego do uzyskania w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego czy też potwierdzającego to, żeL. B. (1)w dniu 1 stycznia 2015 r. kierował pojazdem mechanicznym - samochodem osobowym, na trasie relacjiD.–M., jak zarzuca mu oskarżyciel publiczny.
Faktem jest, że w dniu 1 stycznia 2015 r. o godzinie 16.48 dyżurny Komendy Powiatowej Policji wH.telefonicznie został poinformowany przez mężczyznę, który odmówił podania swoich danych personalnych o tym, że w miejscowościD.pod sklepem znajduje się samochód osobowy markiO. (...)nr rej. (...)koloru białego, którego kierujący znajduje się pod wpływem alkoholu i zamierza jechać tym pojazdem. W dalszej rozmowie rozmówca dyżurnego poinformował, że kierujący tym samochodem ma na imięL.i mieszka we wsiM.. Dodał, że samochodem tym wówczas poruszało się trzech mężczyzn (dowód – notatka urzędowa, k. 2).
Oczywistym jest, że z treści w/w notatki urzędowej nie wynika by oskarżony kierował w/w samochodem. Po pierwsze rozmówca dyżurnego wskazał, że kierowca zamierza jechać pojazdem. Po drugie, zgłaszający nie przekazał informacji, kto ostatecznie usiadł za kierownicę wspominanego samochodu, tym bardziej, że widział przy nim trzech mężczyzn.
Mając na uwadze powyższą informację, dyżurny Komendy Powiatowej Policji wH.skierował do wsiD.funkcjonariuszy z Posterunku Policji wC.. W skład patrolu wchodziliM. T.iJ. S.. Z zeznań wyżej wymienionych wynika, że zarówno w we wsiD.jak i na okolicznych drogach nie napotkali samochodu markiO.koloru białego. W związku z tym udali się do wsiM.gdzie taki pojazd o godzinie 17.20 ujawnili na jednej z posesji. Nie wchodzili jednak na tą posesję. Widzieli na niej jedynie mężczyznę. O godzinie 17.50 na miejsce przybył patrol ruchu drogowego Komendy Powiatowej Policji wB., jako właściwy miejscowo, i prowadził dalsze czynności (dowód – zeznaniaM. T., k. 46v, 67-67v;J. S., k. 42v, 67v).
Zeznania w/w świadków nie dostarczyły zatem dowodu na to, żeL. B. (1)kierował w dniu 1 stycznia 2015 r. pojazdem mechanicznym.
Istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miały również zeznania funkcjonariuszy z Komendy Powiatowej Policji wB.–A. M.(k. 104v) iP. S.(k. 83v), którzy w zasadzie jedynie przetransportowali oskarżonego zM.doB.na badanie stanu trzeźwości.
Z ustaleń dokonanych przez organy ścigania wynika, że mężczyzną, który w dniu 1 stycznia 2015 r. telefonicznie skontaktował się z dyżurnym Komendy Powiatowej Policji wH.byłŁ. T.,(...). Ten, przesłuchany w charakterze świadka podał, że w dniu 1 stycznia 2015 r. od godzin rannych pod sklepem we wsiD.spożywał ze znajomymi alkohol w dużych ilościach. Wskazał, że mógł być z nimL. B. (2), mieszkaniecD.. Z powodu spożytego alkoholuŁ. T.nic praktycznie nie pamiętał z tego dnia. Nie pamiętał, co robił pod sklepem, nie pamiętał do której godziny tam przebywał, nie pamiętał by dzwonił tego dnia na Policję. Nie był również pewien czy tego dniaL.zM.był pod sklepem wD., czy przyjechał tam samochodem i czy był pod wpływem alkoholu. Dodał, że oskarżony nie kontaktował się z nim po dniu 1 stycznia 2015 r. (k. 21v, 68-68v).
W ocenie Sądu brak było podstaw do przyjęcia, że zeznaniaŁ. T.są nieprawdzie. Nie pojawiły się w tym zakresie bowiem jakiekolwiek dowody przeciwne. Ponadto nie ujawniły się jakichkolwiek powody wskazujące na to, że świadek miał powód by podawać nieprawdę.
Nie może budzić wątpliwości to, że relacjeŁ. T.również w żaden sposób nie wskazują na to, żeL. B. (1)w dniu 1 stycznia 2015 r. kierował samochodem osobowym.
O braku podstaw do uznania, że oskarżony w dniu 1 stycznia 2015 r. kierował pojazdem mechanicznym na trasieD.–M.przekonują również zeznania świadkaL. B. (2). Wynika z nich, że przedmiotowego dnia rzeczywiście przebywał pod sklepem wD.. Był tam również między innymiŁ. T.. Świadek spotkał tam także oskarżonego, który przyjechał z kolegami białym samochodem.L. B. (1)zrobił zakupy, chwilę porozmawiał i poszedł do samochodu. Do pojazdu włożył zakupy i zdaniem świadka na 100% usiadł na tylną kanapę samochodu.L. B. (2)nie widział ko siedział za kierownicą pojazdu (k. 83v).
W ocenie Sądu zeznaniaL. B. (2)należało uznać za wiarygodne. Są one bowiem spójne i logiczne. Nie pozostają w sprzeczności z jakimkolwiek dowodem zgromadzonym w sprawie. Brak było również podstaw do przyjęcia, że świadek miał interes w tym by pomóc oskarżonemu w uniknięciu odpowiedzialności.
W toku postępowania w charakterze świadka przesłuchano również konkubinę oskarżonego –I. S.. Z jej zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego wynika, że przedmiotowego dniaL. B. (1)sam pojechał swoim samochodem osobowym do sklepu wD.po zakupy. Przed wyjazdem nie spożywał żadnego alkoholu. Dopiero po powrocie spożył około czterech piw. Następnie został zabrany doB.na badania (k. 19v). Z zeznań złożonych przezI. S.na rozprawie wynika z kolei, że tego dnia oskarżony jeździł do sklepu wD.z kolegami. Jeden z kolegów był kierowcą (k. 67v-68). Jakkolwiek obie relacjeI. S.różnią się od siebie, to zdaniem Sądu nie było podstaw by odrzucić jej zeznania złożone przed Sądem. Po pierwsze korespondują one z zeznaniamiL. B. (2)oraz wyjaśnieniami oskarżonego tworząc razem logiczną całość. Po drugie świadek przekonywująco wyjaśniła owe rozbieżności.
Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że w dniu 1 stycznia 2015 r.L. B. (1)rzeczywiście znalazł się pod sklepem we wsiD.. Oskarżony zresztą tę okoliczność potwierdził.L. B. (1)na żadnym etapie postępowania nie przyznał się jednak do tego, że kierował wówczas pojazdem mechanicznym, czy to w drodze do sklepu, czy też w drodze powrotnej. Jednocześnie pozostały materiał dowodowy (omówiony wyżej) nie wykluczył wiarygodności takich twierdzeń oskarżonego.
Już chociażby powyższe rozważania przekonują o tym, że nie było podstaw do uznaniaL. B. (1)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia.
Niezależnie jednak od powyższego, zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał ponad wszelką wątpliwość, że w czasie gdy miało dojść do przedmiotowego czynu, oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości.
Jak wskazano wcześniej,L. B. (1)został przebadany na zawartość alkoholu w organizmie dopiero po około dwóch godzinach od czasu kiedy rzekomo miał się poruszać pojazdem mechanicznym.
W celu ustalenia czy w dniu 1 stycznia 2015 r. w godzinach 16.48-17.50L. B. (1)znajdował się pod wpływem alkoholu, organy ścigania dopuściły dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej (k. 15). BiegłyZ. A.po przeanalizowaniu ówczesnych wyjaśnień oskarżonego i porównaniu ich z wynikami badań krwi, stwierdził, żeL. B. (1)musiał wypić większą ilość alkoholu niż zadeklarował. Na podstawie tego biegły przyjął, że z dużym prawdopodobieństwem należy uznać, iż oskarżony w zarzucanym czasie znajdował się w pod wpływem alkoholu, a stężenie we krwi było zbliżone do tego jakie stwierdzono w pierwszej próbce krwi (k. 23-25).
W ocenie Sądu powyższa opinia nie dowodzi tego, że oskarżony około godziny 16.50 (wtedy zdaniem oskarżyciela miał kierować pojazdem mechanicznym) był w stanie nietrzeźwości. Opinia ta kwestionuje w zasadzie jedynie prawdziwość wyjaśnieńL. B. (1), co do ilości spożytego alkoholu. Brak jest jednak niepodważalnych danych, że ten inny alkohol, powodujący stwierdzone stężenie alkoholu we krwi, został spożyty przed godziną 16.50. Nie mówił o tym ani oskarżony, ani nie wynika to z jakiegokolwiek innego dowodu.
Z kolejnej opinii biegłegoZ. A.(k. 48-50) wynika, że zeznaniaI. S., co do ilości alkoholu, który oskarżony spożył po powrocie ze sklepu wD.odpowiadają wynikom badań urządzeniem elektronicznym i próbek krwi bowiem są one zbliżone do badań prospektywnych.
W toku postępowania sądowego dopuszczono dowód z kolejnej opinii biegłegoZ. A.. W opinii uzupełniającej (k. 78-80) biegły co do zasady potwierdził treść swoich poprzednich opinii. Wskazał również, że aby uzyskać stężenie alkoholu we krwi wykazane w badaniach stanu trzeźwości oskarżonego, musiałby on wypić na około 1-2 godziny przed pierwszym badaniem 4 piwa o pojemności 0,5 litra,marki Ż..
Treść powyższej opinii nie stoi zatem na przeszkodzie w uznaniu, że oskarżony spożył taki alkohol dopiero po powrocie zD.Pojazdem mechanicznym kierować miał bowiem około godziny 16.50, a badanie przeprowadzono dopiero o godzinie 18.50.
Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie można wykluczyć, żeL. B. (1)alkohol prowadzący do stwierdzonego w wyniku badań stężenia w organizmie spożył po powrocie ze wsiD.. Brak jest bowiem jakiegokolwiek dowodu wskazującego na to, że alkohol ten spożywał wcześniej. Być może oskarżony rzeczywiście znajdował się wówczas (około godz. 16.50) w stanie nietrzeźwości, ale nie wykluczone jest również, że jego ówczesny stan należało by określić jedynie jako po użyciu alkoholu. Nie można wreszcie wykluczyć, że był w tym czasie po prostu trzeźwy. Dla przyjęcia, że był w stanie nietrzeźwości konieczne jest wykazanie tego jednoznacznymi i nie budzącymi jakichkolwiek wątpliwości dowodami, a takich w sprawie nie udało się uzyskać. Okoliczność ta pozostaje więc jedynie w sferze domysłów, a to nie jest wystarczające by dojść do pełnego przekonania, żeL. B. (1), nawet przy przyjęciu, iż kierował wówczas pojazdem mechanicznym (czego również nie dało się wykazać), dopuścił się przestępstwa przewidzianego wart. 178a § 1 k.k.
Mając na uwadze to, że w sprawie pojawiło się szereg wątpliwości, których za pomocą dostępnych dowodów usunąć się nie dało, należało je rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego zgodnie z zasadną wyrażoną wart. 5 § 2 k.p.k.
W takiej sytuacji jedynym słusznym rozstrzygnięciem było uniewinnienieL. B. (1)od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia.
O kosztach procesu w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie I aktu oskarżenia orzeczono na mocyart. 632 pkt 2 k.p.k.
Sędzia: