Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII K 878/14
Data wyroku: 2016-01-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Marcin Oleśko
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 156§1 pkt 2 kk

Sygn. akt VII K 878/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 stycznia 2016 roku
Sąd Rejonowy – w Piotrkowie Tryb. VII Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Marcin Oleśko
Protokolant: Dorota Słomka, Agnieszka Chojnacka
Prokurator: Tomasz Retyk, Beata Wojciechowska, Jacek Kujawski

po rozpoznaniu w dniach 13.05.2015 r., 18.05.2015 r., 13.08.2015 r., 19.01.2016 r., sprawy

K. S.,synaA.iW.z domuP.,urodzonego (...)wP.(...)
oskarżonego o to że:
w dniu 10 sierpnia 2014 roku wP.(...). woj.(...)w pobliżu stacjiT.przyul. (...)uderzającT. D. (1)ręką w twarz spowodował u niego obrażenia ciała w postaci pęknięcia gałki ocznej lewej z wypadnięciem jej zawartości i utratą widzenia, wieloodłamowego złamania ścian kości szczękowej lewej z przemieszczeniem, wieloodłamowego złamania ścian oczodołu lewego z przemieszczeniami, złamania kości nosa, lewej kości jarzmowej i lewej gałęzi żuchwy, które to obrażenia stanowią ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci ciężkiego trwałego kalectwa- ciężkiego uszkodzenia gałki ocznej lewej, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkach określonych wart. 64 § 1 kkw ciągu 5 lat po odbyciu łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności wymierzonej za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu
tj. o czyn zart. 156 § 1 pkt 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk

1
oskarżonegoK. S.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 156 § 1 pkt 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kkw zw. zart. 4 § 1 kki za to na podstawieart. 156 § 1 pkt 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kkw zw. zart. 4 § 1 kkwymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 46 § 2 kkw zw. zart. 4 § 1 kkorzeka od oskarżonegoK. S.na rzecz pokrzywdzonegoT. D. (1)kwotę 2000 (dwa tysiące) złotych tytułem nawiązki;

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem częściowego zwrotu wydatków oraz zwalnia go od opłat.

Sygn. akt VII K 878/14

UZASADNIENIE
PokrzywdzonyT. D. (1)przez pewne okresy czasu zamieszkiwał wspólniez sąsiadkąG. P., która miała problemy z mężem.
/zeznaniaT. D. (1)– k. 132-133;
zeznaniaA. S. (1)– k. 150-151;
zeznaniaG. P.– k. 151-152, k. 163-164/
W dniu 10 sierpnia 2014 roku pokrzywdzony pokłócił się zG. P.i wyrzucił ją z domu.G. P.poskarżyła się na jego zachowanie. Skargi te dotarły do oskarżonegoK. S..
/zeznaniaT. D. (1)– k. 132-133/
W dniu 10 sierpnia 2014 roku pokrzywdzonyT. D. (1)około godziny 18.00 siedział na ławce przed blokiem wP., przyulicy (...), ze swoim sąsiademE. Z.. Spożywali wtedy wspólnie alkohol. Byli nietrzeźwi.
/zeznaniaT. D. (1)– k. 4-5v., k. 64v., k. 74v., k. 132-133;
zeznaniaG. P.– k. 22v., k. 151-152, k. 163-164;
zeznaniaE. Z.– k. 33v., k. 133/
W pewnym momencie z pomiędzy bloków wyszedł oskarżonyK. S.. Gdy zobaczył pokrzywdzonego zaczął go wyzywać, używając pod jego adresem słów wulgarnych.T. D. (1)doszedł do niego zapytać o co mu chodzi.
/zeznaniaT. D. (1)– k. 4-5v., k. 64v., k. 74v., k. 132-133;
zeznaniaG. P.– k. 22v., k. 151-152, k. 163-164/
Oskarżony powiedział do pokrzywdzonego aby nie robił awantur zG. P.i jej nie bił.
/zeznaniaT. D. (1)– k. 132-133/
Tego dniaK. S.lewą rękę od nadgarstka do barku miał w gipsie.
/zeznaniaT. D. (1)– k. 4-5v., k. 64v., k. 74v., k. 132-133;
zeznaniaG. P.– k. 22v., k. 151-152, k. 163-164;
wyjaśnienia oskarżonego – k. 26, k. 74v., k. 82, k. 131v.;
zeznaniaW. S.– k. 35v., k. 133;
zeznaniaM. K.– k. 41v., k. 134;
zeznaniaA. S. (1)– k. 69v., k. 150-151/
K. S.lewą ręką uderzyłT. D. (1)w lewą cześć twarzy. Pokrzywdzony poczuł silny ból w okolicy lewego oka. Złapał się za twarz i poszedł do domu się położyć.
/zeznaniaT. D. (1)– k. 4-5v., k. 64v., k. 74v., k. 132-133;
zeznaniaG. P.– k. 22v., k. 151-152, k. 163-164/
Po kilku godzinach sąsiadA. S. (1)zadzwonił po pogotowie, które zabrałoT. D. (1)do szpitala. Trafił on na Odział Okulistyczny wB.. Pokrzywdzony przebywał w szpitalu przez dwa tygodnie. Był poddany zabiegowi operacyjnemu na lewe oko.
/zeznaniaT. D. (1)– k. 4-5v., k. 64v., k. 74v., k. 132-133;
zeznaniaG. P.– k. 22v., k. 151-152, k. 163-164;
zeznaniaA. S. (1)– k. 69v., k. 150-151;
karta informacyjna – k. 6;
wyniki badania – k. 7;
skierowanie do szpitala – k. 8/
W wyniku powyższego zdarzeniaT. D. (1)doznał pęknięcia gałki ocznej lewej z wypadnięciem jej zawartości i utratą widzenia, wieloodłamowego złamania ścian kości szczękowej lewej z przemieszczeniem, wieloodłamowego złamania ścian oczodołu lewegoz przemieszczeniami, złamania kości nosa, lewej kości jarzmowej i lewej gałęzi żuchwy. Obrażenia te stanowią ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego. Stanowią ciężkie trwałe kalectwo (w rozumieniuart. 156 kk) – w postaci ciężkiego uszkodzenia gałki ocznej lewejT. D. (1).
/opinia lekarska – k. 12;
zeznaniaT. D. (1)– k. 4-5v., k. 64v., k. 74v., k. 132-133;
zeznaniaG. P.– k. 22v., k. 151-152, k. 163-164;
karta informacyjna – k. 6;
wyniki badania – k. 7/
K. S.nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Prezentuje objawy organicznych zaburzeń osobowości oraz zespołu uzależnienia od alkoholu. W czasie popełnienia zarzucanego mu czynuK. S.miał ograniczoną zdolność rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem ale nie w stopniu znacznym.
/dokumentacja medyczna – k. 50 (koperta);
opinia sądowo – psychiatryczna – k. 93-95/
K. S.był już uprzednio wielokrotnie karany.
/dane o karalności – k. 19-21/
Wyrokiem Sądu Rejonowego wP.z dnia(...)roku, w sprawie(...),K. S.został skazany między innymi za czyn zart. 158 § 1 kkna karę 1 roku pozbawienia wolności.
/odpis wyroku w sprawie(...)– k. 37-39/
Powyższy wyrok został objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego wP., z dnia(...)roku, w sprawie(...).K. S.została wymierzona kara łączna 4 lat pozbawienia wolności. Karę tą odbywał w okresie od
(...)roku do(...)roku. Ponadto na poczet kary zaliczono mu następujące okresy pozbawienia wolności: od(...)do(...)roku, od(...)roku do(...)roku, od(...)roku do(...)roku.
/odpis wyroku w sprawie(...)– k. 66;
obliczenie kary – k. 67;
zawiadomienie o zwolnieniu ze sprawy – k. 68/
Następnie w dniu 9 lipca 2003 roku popełnił podobne przestępstwo umyślne zart. 280 § 1 kkw zb. zart. 156 § 1pkt 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, za które został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego wP.z dnia(...)roku, w sprawie(...)na karę 5 lat pozbawienia wolności. Karę z tego wyroku odbywał w okresie od dnia(...)roku do dnia(...)roku, kiedy to został warunkowo przedterminowi zwolniony.
/odpis wyroku w sprawie(...)– k. 76-77;
odpis wyroku w sprawie(...)– k. 78;
obliczenie kary – k. 79;
zawiadomienie o zwolnieniu ze sprawy – k. 80/
Oskarżony ma 36 lat. Legitymuje się podstawowym wykształceniem. Nie ma wyuczonego zawodu. Utrzymuje się z prac dorywczych. Z pracy tej uzyskuje dochód na poziomie około 400-500 złotych. Jest kawalerem. Ma na utrzymaniu jedno dziecko. Nie posiada majątku
/dane osobo – poznawcze – k. 99, k. 131-131v./
G. P.pod względem intelektualnym funkcjonuje na poziomie upośledzenia umysłowego w stopniu lekkim. Występuje u niej proces otępienny, co ma istotny wpływ na sprawność jej procesów myślenia i pamięci. UG. P.stwierdzono tendencje do konfabulacji oraz zniekształcania wspomnień w wyniku zaburzeń procesów poznawczych o typie otępiennym oraz właściwości osobowościowych.Z psychologicznego punktu widzenia nie jest w pełni wiarygodnym źródłem informacjio przedmiotowym zdarzeniu. Jej relacje, zarówno przedstawione w czasie postępowania przygotowawczego jak i w czasie rozprawy sądowej, wymagają weryfikacji o inne źródła wiedzy o przebiegu zdarzenia.
/opinia psychologiczna – k. 172-174/
Przesłuchany w charakterze podejrzanegoK. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czyn. Wyjaśnił, iż tego dnia nie był naulicy (...). Podniósł, żeT. D. (1)znał z awantur, gdy przychodził do niego po papierosyi pieniądze. Oskarżony potwierdził, iż miał ręką w gipsie, jednocześnie jednak wskazał, że nie mógł nią uderzyćT. D. (1)gdyż, nie mógł jej podnieść na wysokość twarzy. Z tego co wie oskarżony, pokrzywdzony miał zostać pobity gdzieś w krzakach, gdzie znalazł goA. S. (1).
/wyjaśnienia oskarżonego – k. 26/
Podczas konfrontacji przeprowadzonej zT. D. (1), oskarżony wyjaśnił, iż pokrzywdzony w swoich wyjaśnieniach kłamie. Ponadto podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia.
/wyjaśnienia oskarżonego – k. 74v./
Przesłuchany po raz kolejny na etapie postępowania przygotowawczego oskarżony ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Ponadto potwierdził swoje wcześniejsze wyjaśnienia
/wyjaśnienia oskarżonego – k. 82/
Także przed SądemK. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Ponadto podtrzymał odczytane wcześniejsze wyjaśnienia.
/wyjaśnienia oskarżonego – k. 131v./
Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd oparł się na konsekwentnych, logicznych i spójnych zeznaniachT. D. (1). Ponadto zeznania te korespondująz pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, dlatego też Sąd dał im wiarę. Zeznania pokrzywdzonego pozwoliły na ustalenie, iż co jakiś czas do jego mieszkania wprowadza sięG. P., która ma problemy ze swoim mężem. W dniu 10 sierpnia 2014 roku pokrzywdzony pokłócił się zG. P.i wyrzucił ją z domu. Choć nie wynika to wprost z zeznańT. D. (1)iG. P., okoliczności sprawy wskazują, iżG. P.poskarżyła się na zachowanie pokrzywdzonego między innymiK. S.. Wynika to z zeznańT. D. (1), który podnosi, że: „G. P.popłakała się komuś w mankiet” (k. 132). Następnie zeznaje, że jak doszedł do oskarżonego, ten ostatni powiedział mu żeby nie robił awantur i nie biłG. P.. ZeznaniaT. D. (1)pozwoliły na ustalenie, iż toK. S.uderzył go lewą ręką, którą miał w gipsie w okolice lewego oka. Pokrzywdzony nie miał żadnych wątpliwości, iż to właśnie oskarżony dopuścił się tego zachowania.
Z zeznaniami pokrzywdzonego w pewnej części korespondują wyjaśnienia oskarżonego, który co prawda nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jednak z kontekstu jego wypowiedzi wynika to na co zwracał uwagęT. D. (1).K. S.jest bowiem osobą, która staje w obronieG. P.. Potwierdzałoby to zatem wersję pokrzywdzonego, iż także w dniu 10 sierpnia 2014 roku zachowanieK. S.podyktowane było chęcią wstawiennictwa zaG. P.. To, że oskarżony jawi się jako obrońcaG. P.wynika z wyjaśnieńK. S.złożonych przed Sądem, w których wskazuje, iż „G. P.nie stawi się na rozprawie w dniu dzisiejszym, gdyż pokrzywdzony pobił ją ciężko i leży w domu, ma podbite oczy” (k. 131v.). Ponadto także świadekA. S. (1)wskazał, iżK. S.stawał w obronieG. P., gdyT. D. (1)wyganiał ją z domu albo bił. Powyższe okoliczności wskazują, iż oskarżony miał motyw aby zachować się w sposób opisany w zarzucie. Stanąłw obronieG. P..
W niniejszej sprawie ustalono, iżK. S.lewą rękę od nadgarstka do barku miał w gipsie. Wskazują na to zeznaniaT. D. (1),G. P.,W. S.,M. K.,A. S. (1)oraz wyjaśnienia oskarżonego. W tej części wskazany materiał dowodowy jest tożsamy, nie ma dowodów przeciwnych a co za tym idzie jest w pełni wiarygodny.
Wersja zaprezentowana przez pokrzywdzonego jest wiarygodna, także dlatego, że rodzaj powstania obrażeń oraz ich mechanizm opisany i przeanalizowany przez biegłegoR. K. (1)odpowiada relacji pokrzywdzonego. Jak wskazał biegły obrażenia jakich doznałT. D. (1)mogły powstać w okolicznościach i w czasie jakie podaje – to jestw wyniku bardzo silnego tępego urazu lewej strony jego twarzy. Co istotne biegły podniósł, iż uderzenie to mogło być zadane opatrunkiem gipsowym założonym na przedramię. Jak to już zostało natomiast podniesione oskarżony miał założony taki opatrunek gipsowy i jak wskazał pokrzywdzony uderzył nimT. D. (1). Opinia biegłego podważa też wyjaśnienia oskarżonego, który kwestionował aby mając taki opatrunek mógł zadać przedmiotowy cios pokrzywdzonemu.
Wydana w sprawie opinia lekarskaR. K. (1)nie budzi zastrzeżeń pod względem fachowości i rzetelności. Nie była ona także kwestionowana przez strony. Dlatego była ona podstawą ustaleń faktycznych w zakresie tą opinią objętych. Ponadto koresponduje ona z zeznaniami pokrzywdzonego, zeznaniamiG. P., którzy opisywali zachowanie oskarżonego. Nadto opinia ta znajduje swoje uzupełnienie w dokumentacji medycznej dotyczącej przyjęcia i pobytu wszpitalu (...).
Bezpośrednim świadkiem zdarzenia byłaG. P.. Potwierdziła ona, że toK. S.uderzył pokrzywdzonego.
Oczywiście Sąd dostrzega, iż ze względu na sposób składania zeznań przez tego świadka a zwłaszcza wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jej stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzana postrzeżeń konieczne stało się sprawdzenie okoliczności mogących mieć wpływ na wiarygodność jej zeznań. W związkuz tym została ona przesłuchana w obecności biegłego psychologa a następnie poddana badaniu psychologicznemu. W wyniku tego stwierdzono, żeG. P.pod względem intelektualnym funkcjonuje na poziomie upośledzenia umysłowego w stopniu lekkim. Występuje u niej proces otępienny, co ma istotny wpływ na sprawność jej procesów myślenia i pamięci. UG. P.stwierdzono tendencje do konfabulacji oraz zniekształcania wspomnień w wyniku zaburzeń procesów poznawczych o typie otępiennym oraz właściwości osobowościowych. Z psychologicznego punktu widzenia nie jest w pełni wiarygodnym źródłem informacji o przedmiotowym zdarzeniu. Jej relacje, zarówno przedstawione w czasie postępowania przygotowawczego jak i w czasie rozprawy sądowej, wymagają weryfikacji o inne źródła wiedzy o przebiegu zdarzenia. Wskazana opinia pozwala wyjaśnić skąd w relacjach tego świadka pojawiają się rozbieżności i nieścisłości oraz brak rozumienia niektórych pytań. Sąd dokonując jednak weryfikacji jej zeznań w oparciuo pozostały materiał dowodowy dał wiarę najbardziej istotnej części jej zeznań tj. temu, że to oskarżony uderzył pokrzywdzonego. Zeznania w tej części korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, któremu Sąd dał wiarę. Ponadto akurat w tym zakresie zeznania świadka są konsekwentne. Oceniając w tej części pozytywnie zeznaniaG. P., Sąd miał na uwadze, iż jak wskazał biegły psycholog jest ona ogólnie zorientowana co do przedmiotu sprawy. Ma ona natomiast trudności w rekonstrukcji zdarzeń ale dopiero na poziomie szczegółów. Tym samym trudno przyjąć, iż nie zapamiętała ona bądź zapamiętała błędnie najbardziej ogólna okoliczność, to jest - kto uderzył pokrzywdzonego. Natomiast zdaniem Sądu może ona mylić fakty dotyczące tego w którym dokładnie miejscu doszło do uderzenia, czy to oskarżony dochodził do pokrzywdzonego czy też odwrotnie, co działo sięw szczegółach przed tym zdarzeniem i po nim itp.
Sąd uznał, iż opinia biegłego psychologaJ. T.jest jasna, pełna, wewnętrznie oraz zewnętrznie niesprzeczna oraz kompletna. Spełnia wszystkie wymogio jakich mowa w treściart. 201 kpk. Nadto pochodzi od osoby fachowej i bezstronnej nie zainteresowanej korzystnym rozstrzygnięciem na rzecz którejkolwiek ze stron procesu. Biegły na podstawie przeprowadzonego badania udzielił odpowiedzi na wszystkie postawione mu pytania, na które zgodnie z zakresem posiadanych wiadomości specjalnychi udostępnionym mu materiałem dowodowym mógł i powinien był udzielić, uwzględnił także wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. W szczególności analizowana opinia jest zupełna (kompletna i dokładna), komunikatywna (zrozumiała i jasna) oraz rzetelnie i wnikliwie uzasadniona (tj. logicznie, zgodnie z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy). Nie ujawniły się także żadne powody w rozumieniu przepisuart. 196 kpk, które osłabiłyby zaufanie do wiedzy lub bezstronności powołanego biegłego.
Sąd nie dał wiary zeznaniomA. S. (1), gdyż są sprzeczne nie tylkoz zeznaniamiT. D. (1)iG. P.. Są one także wewnętrznie sprzeczne.
Na etapie postępowania przygotowawczegoA. S. (1)zeznawał, iż jak spotkał pokrzywdzonego na przystanku, ten ostatni był przytomny i był z nim w miarę dobry kontakt.T. D. (1)nie pamiętał jak doszło do zdarzenia. Nie pamiętał jak doznał obrażeń, bo miał zaniki pamięci.T. D. (1)nie wspominał, że został przez kogoś uderzony, że ktoś go pobił. Natomiast przed Sądem zeznania tego świadka w znacznej części były zgoła odmienne. Wskazał, iż jak znalazłT. D. (1), pokrzywdzony leżał nieprzytomny na przystanku. KiedyA. S. (1)go ocucił, pokrzywdzony powiedział mu że go pobili i zginęło mu 10 złotych z portfela. Nie mówił, że miał go pobić oskarżony. Nie zmieniają oceny tej sytuacji tłumaczenia wskazanych rozbieżności przezA. S. (2). Przed Sądem zeznał bowiem, iż tylko w pierwszych dwóch minutach pokrzywdzimy był nieprzytomny. To co świadek miał zeznawać, żeT. D. (1)nie pamięta jak doszło do zdarzenia, to miał na myśli rozmowę zT. D. (1)do jakiej doszło na przystanku. Natomiast o pobiciu i zaborze 10 złotych pokrzywdzony miał już mówić w domu uA. S. (1), jak oczekiwali na pogotowie. Tymczasem na etapie postępowania przygotowawczego wskazywał, iż to właśnie u niego w domu, kiedy oczekiwali na karetkę,T. D. (1)mówił, iż nie pamięta jak doszło do tego zdarzenia. Nie mówił wtedy że został przez kogoś pobity. Tym samym zeznaniaA. S. (1)poza tym że są wewnętrznie i zewnętrzni sprzeczne, są nadto nacechowane subiektywizmem i są jedynie nastawione na pomoc oskarżonemu w uniknięciu odpowiedzialności karnej.
Oceniając zeznaniaA. S. (1)Sąd miał też na uwadze depozycjeT. D. (1), który stanowczo podnosił, iżA. S. (1)jest kolegąK. S.. Pokrzywdzony wskazywał, iż około 5 miesięcy przed 10 sierpnia 2014 roku była taka sytuacja, że oskarżony wspólnie zA. S. (1)wtargnęli do niego do mieszkaniai go pobili. Pokrzywdzony wskazuje wprawdzie, iż było to bez żadnego powodu, jednak zdaniem Sądu można się tylko domyślać, iż ponownie chodziło o wstawienie się zaG. P.. Tym samym incydent ten nie może pozostawiać wątpliwości po czyjej stronie stoiA. S. (1)a w konsekwencji na czyją korzyść chciał składać zeznania.
Nie są wiarygodne zeznaniaR. K. (2)złożone przed Sądem. Są one bowiem sprzeczne z zeznaniami tego świadka złożonymi na etapie postępowania przygotowawczegoa tłumaczenia świadka co do zachodzących w nich sprzeczności są nielogiczne.R. K. (2)przed Sądem w sposób kategoryczny podnosił, iż w dniu 10 sierpnia 2014 rokuK. S.był naW.. Jak by tego było mało świadek wskazał, że widział oskarżonego konkretnie w godzinach 18.00-19.00.R. K. (2)i oskarżony mieli wtedy ze sobą rozmawiać aK. S.częstował go szampanem. Mężczyźni rzekomo rozmawiali ze sobą pół godziny i się rozeszli. Następnie widział oskarżonego tego samego dniao godzinie 22.00 (k. 133-133v.). Co ciekawe świadek te zeznania składał po upływie9 miesięcy od zdarzenia. Pomimo tego pamiętał wszystkie szczegóły łącznie z konkretnymi godzinami. Gdy natomiast składał zeznania po upływie dwóch miesięcy od zdarzenia jego pamięć nie była już tak błyskotliwa. Trudno natomiast przyjąć aby lepiej pamiętał co się działo w dniu 10 sierpnia 2014 roku, składając zeznania dnia 13 maja 2015 roku niż zeznając w dniu 14 października 2014 roku. Sam zresztą przyznał, iż nie jest to możliwe. Wezwany bowiem do wypowiedzenia się co do zachodzących sprzeczności podniósł, iż pierwsze zeznania składał rok wcześniej, więc skąd ma on wiedzieć co działo się rok wcześniej, skoro on nie pamięta nawet co jadł wczoraj. Podniósł, iż trzeba być fenomenem żeby wiedzieć co się działo rok temu. Tym samym z jednej strony świadek podnosi, iż nie pamięta co się działo rok wcześniej i tu akurat Sąd daje mu wiarę, a z drugiej strony opowiada szczegóły i godziny spotkań z oskarżonym w dniu 10 sierpnia 2014 roku. Tym samym za wiarygodne należy uznać zeznaniaR. K. (2)złożone na etapie postępowania przygotowawczego, gdzie podniósł, że nie pamięta co robił w dniu 10 sierpnia 2014 roku w godzinach 18.00-19.00. Nie pamiętał też czy tego dnia o tej godzinie widziałK. S.naW.wP.. Reasumując zdaniem Sądu zeznaniaR. K. (2)złożone na etapie postępowania przygotowawczego są wspólną wersją zdarzeń uzgodnionąz oskarżonym.R. K. (2)jako długoletni kolega stara mu się w ten sposób zapewnić alibi w niniejszej sprawie.
Nie mają większego znaczenia dla sprawy zeznaniaW. S.– matki oskarżonego. Nie była ona świadkiem przedmiotowego zdarzenia. Starała się jednak jako osoba najbliższa dla oskarżonego zapewnić mu alibi podnosząc, iż z tego co kojarzy synw dniu 10 sierpnia 2014 roku cały dzień przebywał naW.. Po pierwsze do tych zeznań należy podchodzić z ostrożnością, gdyż jako osoba najbliższaW. S.ma oczywisty interes w tym aby składać zeznania pozwalające na uniknięcie odpowiedzialności karnej przez oskarżonego. Ponadto podnosi okoliczności co do których tak naprawdę nie może mieć wiedzy.W. S.nie może bowiem wiedzieć, czy oskarżony był cały dzień naW.. Jak bowiem sama przyznała była w dniu 10 sierpnia 2014 uK. S.dwa razy. Najpierw do południa. Nie ma to żadnego znaczenia gdyż do zdarzenia doszło około godziny 18.00. Następnie była u syna przed wieczorem, nie wie jednak w jakich godzinach. Tym samym nie była ona cały wieczór u oskarżonego a co za tym idzie nie może ona mieć wiedzy czy około godziny 18.00 był on naulicy (...).
Podobnie należy ocenić zeznaniaM. K.– byłej konkubinyK. S.. Wskazywała ona, że co do zasady cały dzień 10 sierpnia 2014 roku spędziła z oskarżonym. Jednocześnie wskazała jednak, że był moment kiedy oskarżony powiedział, że wychodzi do mamy i poszedł tam sam. Świadek nie wykluczyła, że mogła to być godzina 18.00-19.00. Zdaniem Sądu był to okres, kiedy oskarżony udał się naulicę (...). Tym bardziej, że na podstawie zeznańW. S.można ustalić, iż oskarżony okłamałM. K.. Jak bowiem zeznawała matka oskarżonego to ona dwukrotnie tego dnia odwiedzała syna. Nic nie mówiła abyK. S.miał być z wizytą u niej. Tym samym zeznaniaM. K.nie podważają depozycjiT. D. (2), że oskarżony był około godziny 18.00 naulicy (...).
Także świadekR. W.nie pamiętał czy widział w dniu 10 sierpnia 2014 roku oskarżonego. Świadek ten pamiętał jedynie, że widziałK. S.dzień wcześniej, kiedy oskarżony obchodził urodziny. Dlatego również te zeznania należy potraktować jako nieistotne dla sprawy.
Nie mają żadnego znaczenia dla sprawy zeznaniaE. Z.. Świadek ten potwierdził jedynie, iż w dniu zderzania spożywał alkohol z pokrzywdzonym i siedział z nim na ławce przed blokiem. Natomiast z uwagi na upojenie alkoholowe nic nie wiedział na temat tego zdarzenia.E. Z.natomiast z jednej strony wskazywał, iż nie wie kto pobił pokrzywdzonego. Z drugiej natomiast strony podniósł, że słyszał plotki, że pokrzywdzony został pobity w parku. Zapytany jednak o wskazanie osób, które przekazały mu te plotki, zeznał, że nie pamięta. Tym samym ta cześć zeznań nie ma większego znaczenia dla sprawy. Po pierwsze jak wskazał sam świadek są to jedynie plotki. Po drugie bardzo wątpliwym jest czyE. Z.faktycznie słyszał takie informacje, skoro nie był w stanie podać danych nawet jednej osoby, która mu je przekazywała.
Na podstawie jednoznacznej opinii wydanej przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów należało wykluczyć uK. S.istnienie choroby psychicznej oraz upośledzenia umysłowego. Prezentuje on objawy organicznych zaburzeń osobowości oraz zespołu uzależnienia od alkoholu. W czasie popełnienia zarzucanego mu czynuK. S.miał ograniczoną zdolność rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem ale nie w stopniu znacznym. Wydana w sprawie opinia biegłych psychiatrów nie budzi zastrzeżeń pod względem fachowości i rzetelności. Nie była ona także kwestionowane przez strony. Dlatego była ona podstawą ustaleń faktycznych w zakresie tą opinią objętych.
Także pozostały nieosobowy materiał dowodowy zebrany w sprawie zwłaszczaw postaci dokumentacji medycznej, danych o karalności, odpisów wyroków, obliczeń kary, zawiadomień o zwolnieniu ze sprawy, danych osobo – poznawczych, nie był podczas postępowania kwestionowany. Sąd nie znalazł podstaw, aby podważyć jego wiarygodność, dlatego też był podstawą poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych.
W kontekście powyższych ustaleń nie zasługują na wiarę wyjaśnienia oskarżonegow części, w której nie przyznaje się on do dokonania zarzucanego mu czynu. Stanowczei konsekwentne nie przyznawanie się do popełnienia zarzucanego mu czynu stanowi wyraz przyjętej przez oskarżonego linii obrony. W ocenie Sądu nie przyznanie się oskarżonego,w konfrontacji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, nie pozwala na przyjęcie, że to nie oskarżony, ale jakaś inna osoba jest sprawcą przedmiotowego czynu. Oskarżony swoją linię obrony budował przede wszystkim na twierdzeniu, że w dniu 10 sierpnia 2014 roku nie było go naulicy (...). Pozostaje to w opozycji do zeznań pokrzywdzonego orazG. P..
Ponadto nawetA. S. (1), który starał się zeznawać na korzyść oskarżonego podniósł, iż w dniu zdarzenia, kiedy odprowadzał pokrzywdzonego do domu, widziałK. S., który wychodził z klatki schodowej około godziny 21.00. Tym samym takżeA. S. (1)potwierdził, że oskarżony był naulicy (...). Ponadto wskazał, że w tym okresie oskarżony tam mieszkał.
Reasumując Sąd uznał, iż oskarżony jest sprawcą zarzucanego mu czynu.
K. S.uderzającT. D. (1)ręką w twarz i powodując u niego obrażenia w postaci pęknięcia gałki ocznej lewej z wypadnięciem jej zawartości i utratą widzenia, wieloodłamowego złamania ścian kości szczękowej lewej z przemieszczeniem, wieloodłamowego złamania ścian oczodołu lewego z przemieszczeniami, złamania kości nosa, lewej kości jarzmowej i lewej gałęzi żuchwy, które to obrażenia stanowią ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci ciężkiego trwałego kalectwa – ciężkiego uszkodzenia gałki ocznej lewej, swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycjęart. 156 § 1 pkt 2 kpk.
OskarżonyK. S.dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa w warunkach określonych wart. 64 § 2 kk.
Wyrokiem Sądu Rejonowego wP.z dnia(...)roku, w sprawie(...),K. S.został skazany między innymi za czyn zart. 158 § 1 kkzostał skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności. Powyższy wyrok został objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego wP., z dnia(...)roku, w sprawie(...).K. S.została wymierzona kara łączna 4 lat pozbawienia wolności. Karę tą odbywał w okresie od(...)roku do(...)roku. Ponadto na poczet kary zaliczono mu następujące okresy pozbawienia wolności: od(...)roku do(...)roku, od(...)roku do(...)roku, od(...)roku do(...)roku.
Następnie w dniu(...)roku popełnił podobne przestępstwo umyślne zart. 280 § 1 kkw zb. zart. 156 § 1pkt 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, za które został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego wP.z dnia(...)roku, w sprawie(...)na karę 5 lat pozbawienia wolności. Karę z tego wyroku odbywał w okresie od dnia(...)roku do dnia(...)oku, kiedy to został warunkowo przedterminowi zwolniony.
Mając powyższe na uwadze, nie ulega wątpliwości, żeK. S.w sprawie(...)dopuścił się przestępstwa umyślnego podobnego do tego za które był skazany wyrokiem w sprawie(...), objętego następnie wyrokiem łącznym w sprawie(...). Dopuścił się tego czyny w ciągu 5 lat po obyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności. Tym samymK. S.był wyrokiem Sądu RejonowegowP.z dnia(...)roku, w sprawie(...)skazany w warunkachart. 64 § 1 kk. W sprawach(...)oraz(...)K. S.odbył łącznie co najmniej rok kary pozbawienia wolności. Następnie w ciągu 5 lat po odbyciu ostatniej kary popełnił ponownie umyślne przestępstwo zart. 156 § 1 pkt 2 kkw niniejszej sprawie.
Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, ponieważ nie zachodzi żadna okoliczność wyłączająca winę w rozumieniuKodeksu Karnego. Oskarżony nie dał posłuchu normie prawnej, mimo iż miał taką możliwość. Oskarżony jest osobą zdatną do zawinienia, ze względu na wiek, jak i poczytalność. Znajdował się on w normalnej sytuacji motywacyjnej, zatem można było od niego wymagać zachowań zgodnych z prawem, a nie zachowania realizującego znamiona przestępstwa.
Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne, analizując i oceniając w powyższy sposób zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie budzi wątpliwości, iż zachowanie oskarżonego wobecT. D. (1)stanowi czyn zabroniony społecznie szkodliwyw stopniu znacznym.
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości, Sąd kierował się w szczególności:

-

rodzajem i charakterem naruszonego dobra, jakim jest zdrowie człowieka;

rozmiarami wyrządzonej szkody – ciężkie uszkodzenie gałki ocznej z utratą widzenia;

sposób popełnienia czynu – cios zadany z dużą siłą przy wykorzystaniu opatrunku gipsowego znajdującego się na ręku;

okolicznościami popełnienia czynu – oskarżony dopuścił się go blisko miejsca zamieszkaniaT. D. (1)a więc w miejscu, gdzie powinien się on czuć bezpiecznie;

popełnieniem przestępstwa z zamiarem bezpośrednim.

Wymierzając karę Sąd uwzględnił na niekorzyść oskarżonego przede wszystkim jego uprzednią wielokrotną karalność, w tym za przestępstwa przeciwko zdrowiu. W ocenie Sądu nie można zapominać również o tym, że sprawca dopuścił się przestępstwa o stosunkowo dużym ciężarze gatunkowym (maksymalna górna granica zagrożenia zart. 156 § 1 kkto 10 lat pozbawienia wolności).
Sąd nie dopatrzył się natomiast żadnych okoliczności łagodzących.
Mając na uwadze powyższe kwestie, a także zważając, aby kara była współmierna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, a także, aby zrealizowała cele zapobiegawcze i poprawcze w stosunku do oskarżonych oraz wytyczne w zakresie prewencji ogólnej, Sąd wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności.
Mając na względzie cele postępowania w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa a także, aby zrealizowała ona cele zapobiegawcze i poprawczew stosunku do oskarżonego, Sąd nie skorzystał z dobrodziejstwa warunkowego zawieszania wykonania kary. Rozstrzygnięciu takiemu sprzeciwia się przede wszystkim fakt, że czyn oskarżonego charakteryzuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości a oskarżony nie po raz pierwszy wszedł w konflikt z prawem, co nie pozwala na postawienie wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Na tle dotychczasowej drogi życiowej oskarżonego widoczny jest trwały ślad nieposzanowania porządku prawnego, przejawiający sięw podejmowaniu przestępczych działań. Zdaniem Sądu jest on już osobą bardzo zdemoralizowaną.
W niniejszej sprawie oskarżyciel publiczny wystąpił z wnioskiem o zasądzenie od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego kwoty 2.000 złotych tytułem nawiązki. Zdaniem Sadu wniosek ten zasługiwał na uwzględnienie.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie było bowiem podstaw do orzeczenia obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody, ponieważ szkoda nie została udowodniona. Pokrzywdzony nie przedstawił i nie udokumentował kosztów leczenia oraz innych ewentualnych kosztów które poniósł w związku z zachowaniemK. S..
Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpoznawanej sprawie istnieją co do zasady jedynie przesłanki do zasądzenia zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Jeżeli chodzi o zadośćuczynienie, może być ono przyznane jedynie w takich sytuacjach gdy wystąpiła szkoda niemajątkowa, krzywda. Zadośćuczynienie za krzywdę ma rekompensować szkodę niemajątkową. Istotę szkody niemajątkowej wiąże się z naruszeniem czysto subiektywnych przeżyć danego uprawnionego. Zadośćuczynienie przyznaje się za ból, pewne utrudnienia życiowe, za konieczność zasadniczo odmiennego urządzenia sobie życia. Mając jednak na uwadze niewielką ilość informacji przekazaną w tym zakresie przez pokrzywdzonego właściwe określenie wysokości zadośćuczynienia było dość utrudnione. Dlatego też Sąd w miejsce zadośćuczynienia zdecydował się orzec na podstawieart. 46 § 2 kknawiązkę na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 2.000 złotych, która przynajmniej w jakimś stopniu ma stanowić formę zadośćuczynienia doznanej krzywdzie, a jednocześnie ma za zadanie wzmocnić cele prewencyjne kary. Zdaniem Sądu kwota ta nie jest wygórowana, biorąc pod uwagę rozmiar kalectwa jaki doznał pokrzywdzony.
W rozpoznawanej sprawie, koniecznym było rozstrzygnięcie, według której ustawy orzekać. Czyn został bowiem popełniony w dniu 10 sierpnia 2014 roku. Natomiast wyrok został wydany w dniu 19 stycznia 2016 roku. W międzyczasie tj. w dniu 1 lipca 2015 roku doszło do nowelizacjiKodeksu karnego, w tymart. 46 kkiart. 48 kk. Tym samymw niniejszej sprawie pomiędzy popełnieniem przestępstwa a czasem orzekania doszło do zmianyustawy – Kodeks karny.
Dlatego też wydając wyrok w przedmiotowej sprawie Sąd miał na uwadze treśćart. 4 § 1 kk, zgodnie z którym jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
Zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy ustawą względniejszą dla oskarżonego byłKodeks karnyw brzmieniu obowiązującym na dzień popełnienia przestępstwa. Sąd miał tu na uwadze, iż zgodnie zart. 48 kk(w brzmieniu do 1 lipca 2015 roku) można było orzec nawiązkę w wysokoścido 100.000 złotych. Natomiast zgodnie z nowym brzmieniemart. 48 kknawiązkę orzeka się w wysokości do 100.000 złotych, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Takim szczególnym przepisem jestart. 46 § 2 kkzgodnie z którym, jeżeli orzeczenie obowiązku określonego wart. 46 § 1 kkjest znacznie utrudnione sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokoścido 200.000 złotychna rzecz pokrzywdzonego.
Reasumując Sąd na podstawieart. 4 § 1 k.k.wydając orzeczenie w przedmiotowej sprawie oparł się naustawie z dnia 6.06.1997 roku – Kodeks Karnyw brzmieniu obowiązującym na dzień popełnienia przestępstwa. Ustawa ta była względniejsza dla sprawcy.
Na podstawieart. 627 k.p.k.Sąd zasadził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 złotych tulem zwrotu kosztów sądowych w części, w pozostałym zakresie, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k., zwolnił go od obowiązku zapłaty kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa uznając, że ich uiszczenie byłoby dla nich zbyt uciążliwe. Wobec oskarżonego zostało wymierzona kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania a co za tym idzie będzie on miał mniejsze możliwości zarobkowe w czasie odbywania tej kary. Tym niemniej biorąc pod uwagę, iż do tej pory wykonywał prace dorywcze z których uzyskiwał dochody a pomiędzy uprawomocnieniem się wyroku i jego osadzeniem upłynie pewien okres czasu będzie miał on możliwość zgromadzenia stosownych środków celem uiszczenia kosztów sądowych w części.