Sąd Rejonowy w Giżycku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 194/15
Data wyroku: 2015-08-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Garbarczyk
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Bezpieczeństwu I Porządkowi W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 97 kw i art. 92a kw

Sygn. akt IIW 194/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 sierpnia 2015 roku
Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnymw składzie:
Przewodnicząca – SSR Katarzyna Garbarczyk
Protokolant –Oksana Mądra
w obecnościoskarżyciela publicznego z KPP wG.:sierż szt. Emilia Bautulis
po rozpoznaniu w dniach: 28.05.2015r., 10.08.2015r. sprawy
E. R.
synaF.iZ.z d.M.
ur. (...)wM.
obwinionego o to, że:

1
W dniu 11 listopada 2014 roku około godziny 18:07, wG.na skrzyżowaniuul. (...)zAl. (...), prowadząc samochód osobowy markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...), wykonał zabroniony w tym miejscu manewr wyprzedzania innego pojazdu,

tj. o czyn z art. 97 kw w związku z art. 24 ust. 7 pkt. 3

Ustawy Prawo o ruchu drogowym

2
W czasie i miejscu jak w pkt. 1, prowadząc samochód osobowy markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...), przekroczył dopuszczalną prędkość o 15km/h

tj. o czyn z art. 92a kw

1
ObwinionegoE. R.uznaje za winnego popełnienia obu zarzucanych mu czynów, przy czym w obu przypadkach ustala, że obwiniony poruszał się pojazdem onumerze rejestracyjnym (...), i za to na podstawie art. 97 kw i art. 92a kw skazuje obwinionego, zaś na podstawie art. 92a kw w zw. z art. 9§2 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw wymierza obwinionemu łącznie karę grzywny w wysokości 500,00 (pięćset) złotych.

2
Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50,00 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w wysokości 100,00 (sto) złotych.

Sygn. akt II W 194/15

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 11 listopada 2014 roku,E. R.jechał i kierował samochodem markiF. (...)onr rej. (...). Około godz. 18.07, będąc na skrzyżowaniuul. (...)zAl. (...)wG., obwiniony zjechał na lewy pas ruchu, przekraczając oś jezdni, i wykonał w tym miejscu manewr wyprzedzania innego pojazdu, który jadąc, sygnalizował zamiar skrętu w prawo. Za samochodem obwinionego jechali radiowozem funkcjonariusze policji –W. K.iK. S.. Widząc niezgodne z prawem zachowanie kierowcyF. (...), ruszyli za nim. Przy użyciu znajdującego się w radiowozie videorejestratora stwierdzili, że na odcinku, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h, obwiniony porusza się z prędkością o 15 km/h większą. Obwiniony został zatrzymany do kontroli drogowej, w czasie której zachowywał się wobec funkcjonariuszy arogancko i niekulturalnie.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowo wyjaśnieńE. R.(k. 27- 27v, 28), a nadto na podstawie notatki (k. 1), zeznańW. K.(k. 27v-28),K. S.(k. 28).
E. R.nie przyznał się do winy ( wyjaśnienia k.27-27v, 28). Potwierdził wprawdzie, że w dniu zdarzenia jechał i kierował samochodem markiF. (...)onr rej. (...), stanowczo jednak zaprzeczał, by na skrzyżowaniuul. (...)zAl. (...)wG., wykonał niezgodnie z prawem manewr wyprzedzania innego pojazdu, kwestionował także ustalenia dotyczące przekroczenia prędkości, twierdząc, że policjanci w sposób nieprawidłowy dokonali tego pomiaru. Przyznał, że w czasie kontroli drogowej mógł wobec funkcjonariuszy niewłaściwie się odnieść.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniomE. R., w jakich nie przyznaje się do winy, uznając, że wyjaśnienia te nie do końca polegają na prawdzie i stanowią jedynie przyjętą przez niego linię obrony.
W ocenie Sądu nie ma powodów, aby kwestionować wiarygodność zeznań funkcjonariuszy policji-W. K.(k. 27v-28) iK. S.(k. 28), co do stwierdzonych przez nich okoliczności związanych z zachowaniemE. R.jako kierowcy samochoduF. (...)onr rej. (...). Zeznania ich są spójne, zbieżne, wzajemnie się uzupełniają. Jak przyznał sam obwiniony, nie znał on wcześniej w/w funkcjonariuszy policji, a zatem przyjąć należy, że nie mieli ono żadnego powodu, by zeznawać na temat okoliczności, które w rzeczywistości nie miały miejsca i w konsekwencji niesłusznie obciążać obwinionego.
Z zeznań świadków, bez żadnych wątpliwości, wynika, że obwiniony będąc na skrzyżowaniuul. (...)zAl. (...)wG., zjechał na lewy pas ruchu, przekraczając oś jezdni, i wykonał w tym miejscu manewr wyprzedzania innego pojazdu, który jadąc, sygnalizował zamiar skrętu w prawo. Nie budzi zastrzeżeń Sądu także prawidłowość wykonanego videorejestratorem pomiaru prędkości pojazdu kierowanego przez obwinionego. Świadkowie w sposób przekonywujący, logiczny i rzeczowy przedstawili sposób działania takiego videorejestratora oraz warunki, jakie należy spełnić, by dokonywany pomiar prędkości był właściwy. Brak jest podstaw, by kwestionować powyższe ustalenia. W oparciu o nie stwierdzić trzeba, żeE. R.na odcinku, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h, poruszał się z prędkością o 15 km/h większą.
W świetle zabranych dowodów, jakim Sąd nadał walor wiarygodności, stwierdzić należy, żeE. R., w dniu 11 listopada 2014 roku, około godz. 18.07, wG., na skrzyżowaniuul. (...).(...), prowadząc samochód markiF. (...)onr rej. (...), wykonał zabroniony w tym miejscu manewr wyprzedzania innego pojazdu, tym samym naruszając postanowieniaart. 24 ust. 7 pkt. 3 Ustawy Prawo o ruchu drogowymi w konsekwencji dopuszczając się wykroczenia zart. 97kw.E. R., kierując pojazdem na odcinku, na którym obowiązywało ograniczenie prędkości do 50 km/h, przekroczył ją o 15 km/h- w konsekwencji dopuszczając się czynu z art. 92a kw.
W tym miejscu zaznaczyć należy, że obwiniony – co od początku nie budziło wątpliwości- kierował pojazdem o nr rej.(...)(...)– (...)stąd też zmiana opisu czynu w tym zakresie.
Wina obwinionego w zakresie popełnienia obu zarzuconych mu czynów, których można dopuścić się zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie – nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu obwiniony przedmiotowych wykroczeń dopuścił się co najmniej nieumyślnie - nie mając zamiaru ich popełnienia, popełnił je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia takich czynów przewidywał albo mógł przewidzieć.
Przy wymiarze kary grzywny Sąd miał na uwadze stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynów, warunki osobiste, majątkowe sprawcy, jego dotychczasową niekaralność, a także naganne zachowanie wobec funkcjonariuszy policji w trakcie kontroli dorgowej. W świetle powyższego Sąd, uznając obwinionego za winnego popełnienia obu zarzucanych mu czynów, na podstawie art.97 kw i art. 92a kw skazał obwinionego, zaś na podstawie art. 92a kw w zw. z art. 9§2 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw wymierzył obwinionemu łącznie karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynów i spełni cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej.
Zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciążając go pozostałymi kosztami procesu w wysokości 100 (sto) złotych, Sąd kierował się treściąart. 119 kpww zw. zart. 627 kpkoraz mając na uwadze postanowienia Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz.U z 1983 r., Nr .49, poz. 223 z późn. zm) orazRozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r.(Dz.U z 2001 r., Nr 118, poz.1269) w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.