Sąd Apelacyjny w Łodzi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 38/15
Data wyroku: 2015-04-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Eichstaedt, Sławomir Wlazło, Piotr Feliniak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu
Podstawa prawna: art. 148 §1 kk

Sygnatura akt II AKa 38/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 kwietnia 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Piotr Feliniak (spr.)
Sędziowie:   SA Krzysztof Eichstaedt
SA Sławomir Wlazło
Protokolant: sekr. sąd. Jadwiga Popiołek
przy udziale:K. G., Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi
po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r., sprawy

1
M. W.

2

K. W. (1)zart. 148 §1 kk

z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt XVIII K 58/13

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że łagodzi orzeczone wobec oskarżonych kary pozbawienia wolności:

–

K. W. (1), w pkt 1a, do 9 (dziewięciu) lat,

M. W., w pkt 1b, do 5 (pięciu) lat;

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

2
zasądza na rzecz Skarbu Państwa:

–

od oskarżonegoK. W. (1)kwotę 600 (sześćset) złotych,

od oskarżonejM. W.kwotę 400 (czterysta) złotych

tytułem opłaty za obie instancje oraz po 20 (dwadzieścia) złotych tytułem wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym.
II AKa 38/15

UZASADNIENIE

M. W.orazK. W. (1)zostali oskarżeni o to, że w okresie od dnia 16 marca 2012 roku do dnia 20 lipca 2012 roku wZ., woj.(...), działając w ramach uzgodnionego podziału ról, wspólnie i w porozumieniu ze sobą, dokonali w zamiarze ewentualnym zabójstwa urodzonego przezM. W.dziecka płci męskiejA. W., w ten sposób, żeK. W. (1)będąc ojcem dziecka poczętego, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, nakłaniał w okresie od 16 marca 2012 roku do dnia 16 lipca 2012 rokuM. W., znajdującą się w ciąży, do jej przerwania z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 stycznia 1993 roku o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach przerywania ciąży (Dz. U. nr 17, poz.87 z późn. zm.), a także udzielił jej w tym pomocy, w ten sposób, że przekazał jej na ten cel pieniądze oraz wyszukał w sieci Internet farmakologiczne środki wczesnoporonneo nazwie A., któreM. W.zażyła w dniu 16 lipca 2012 roku i w nocy z dnia 16 na 17 lipca 2012 roku wywołała u siebie poród dziecka, które urodziło się żywe, co mogli przewidzieć na podstawie stopnia zaawansowania ciążyM. W.i jej objawów oraz przebiegu porodu i godząc się na śmierć tego dziecka, spowodowali ten skutek, nie zapewniając odpowiednich warunków porodu i nie wzywając w czasie jego trwania oraz po narodzinach dziecka pogotowia ratunkowego i pozostawiając dziecko, przy świadomości, że żyje – bez podjęcia czynności mających na celu ratowanie jego życia, w wyniku czego doszło do jego zgonu wskutek wykrwawienia się i wychłodzenia organizmu, a następnie w okresie od 17 do 20 lipca 2012 roku wZ., woj.(...)znieważyli zwłokiA. W., w ten sposób, że po ich umieszczeniu przezM. W.w koszu na śmieci,K. W. (1)przeniósł je do pojemnika na śmieci, a następnie zakopał je w ziemi na terenie lasu przylegającego doulicy (...)wZ., to jest o przestępstwo zart.148 §1 kk.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 13 listopada 2014 roku, w sprawie sygn. akt XVIII K 58/13 oskarżonychM. W.iK. W. (1)w miejsce zarzucanego czynu, uznano za winnych tego, że w okresie od dnia 16 marca 2012 roku do dnia 17 lipca 2012 roku wZ., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, dokonali w zamiarze ewentualnym zabójstwa urodzonego przezM. W.dziecka płci męskiejA. W., w ten sposób, żeK. W. (1)będąc ojcem dziecka poczętego, nakłaniał w okresie czasu od 16 marca 2012 roku do dnia 16 lipca 2012 rokuM. W.do przerwania ciąży z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 stycznia 1993 roku o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach przerywania ciąży (Dz. U. nr 17, poz.87 z późn. zm.), a także udzielił jej w tym pomocy, w ten sposób, że przekazał na ten cel pieniądze oraz wyszukał w sieci Internet farmakologiczne środki wczesnoporonneo nazwie A., które w dniu 16 lipca 2012 rokuM. W.zażyła wywołując w nocy z dnia 16 na 17 lipca 2012 roku poród dziecka, które urodziło się żywe, co mogli przewidzieć na podstawie stopnia zaawansowania ciąży i jej objawów oraz przebiegu porodu i godząc się na śmierć dziecka spowodowali ten skutek, nie zapewniając odpowiednich warunków porodu i nie wzywając w czasie jego trwania oraz po narodzinach dziecka pomocy medycznej i pozostawiając noworodka bez podjęcia czynności mających na celu ratowanie jego życia, doprowadzili do jego śmierci poprzez wychłodzenie i wykrwawienie organizmu, przy czymM. W.miała w znacznym stopniu ograniczoną możliwość rozpoznania swego czynu i pokierowania swoim zachowaniem, a następnie ukryli zwłokiA. W.w koszu na śmieci, które później zostały zakopane w lesie przylegającym doulicy (...)wZ.i działaniem swym wypełnili dyspozycjęart. 148 §1 kkw stosunku doK. W. (1)iart. 148 §1 kkw zw. zart. 31 §2 kkw stosunku doM. W.i za to wymierzono im kary:

a
Kornelowi Włodarczykowi na podstawieart. 148 §1 kkkarę 10 lat pozbawienia wolności,

b
M. W.na podstawieart. 148 §1 kkw zw. zart. 31 §2 kkw zw. zart. 60 §1 i §6 pkt 2 kkkarę 6 lat pozbawienia wolności;

Na podstawieart. 63 §1 kkna poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczono oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:

a
M. W.od dnia 25 lipca 2012 roku;

b
Kornelowi Włodarczykowi od dnia 24 lipca 2012 roku;

Zwolniono oskarżonych od obowiązku ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem.
Powyższym wyrokiem skazano także dwoje innych oskarżonych. Wobec nich wyrok uprawomocnił się w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (wyrok k. 1927-1929).
Powyższy wyrok zaskarżyli obrońcy oskarżonychK. W. (1)orazM. W..
Obrońca oskarżonegoK. W. (1)zaskarżył wyrok w całości, natomiast obrońca oskarżonejM. W., w części dotyczącej orzeczenia o karze.
Obrońca oskarżonegoK. W. (1)wyrokowi zarzucił:

A
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia,a to:

1
art. 4, 5 §1 i 2, 7, atakże 410 oraz 424§1 i 2 kpk– poprzez przypisanie wyjaśnieniom oskarżonego atrybutu niewiarygodności, przy jednoczesnym uznaniu

    en masseza w pełni wiarygodne wyjaśnienia współoskarżonych oraz zeznania świadków, w części wskazującej na sprawstwo i winęK. W. (1); poprzez rozstrzyganie nie dających się usunąć w toku postępowania wątpliwości na niekorzyść oskarżonego; poprzez całkowicie dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów; wreszcie poprzez brak w treści uzasadnienia zaskarżanego wyroku wyjaśnienia na jakiej podstawie Sąd Okręgowy w Łodzi doszedł do uznania, żeK. W. (1)wiedział, że żona jest w zaawansowanej ciąży, że nie chciał tego dziecka; że był inicjatorem dalszych zdarzeń – co nie pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu, a w efekcie – na kontrolę międzyinstancyjną;

2
art. 170 §1ust, 2kpkpolegającą na bezpodstawnym nieuwzględnieniu wniosków obrońcyK. W. (1), zgłoszonego ustnie do protokołu rozprawy z dnia 24 września 2013 roku oraz pisemnie (k. 1774), o dopuszczenie uzupełniającej opinii biegłego informatyka na okoliczność ustalenia, czy fakt otworzenia przeglądarki internetowej z otwartymi zakładkami jest odczytywany jako logowanie na konkretną witrynę internetową oraz z akt sprawy rozwodowej na okoliczność przyczyn konfliktów małżeńskich stron, a szczególności częstego nocowania oskarżonegoK. W. (1)w mieszkaniu swojej matki, które to naruszenie miało istotny wpływ na ustalenie, czy oskarżonyK. W. (1)wyszukiwał w Internecie środków poronnych, bądź miał wiedzę na temat tego, że były one wyszukiwane przez oskarżonąM. W.;

A
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć zasadniczy wpływ na jego treść, polegający na:

1
uznaniu, żeK. W. (1)działał wspólnie i w porozumieniu ze swoją żoną; że nakłaniał ją do nielegalnej aborcji; że nie chciał trzeciego potomka; że godził się na ewentualną śmierć swojego dziecka; że wyszukiwał środki wczesnoporonne, a następnie przekazał środki na ich zakup - w sytuacji gdy analiza materiału dowodowego do takich wniosków w żaden sposób prowadzić nie może.

Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, gdyby przyjąć żeK. W. (1)powziął wiedzę na temat ciążyM. W., na zasadzieart. 438 pkt 1 kpkpodniósł zarzut obrazy prawa materialnego, a to:

–

art. 148 §1 kk– poprzez jego zastosowanie i niezasadne przyjęcie, że oskarżonyK. W. (1)swym zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa zabójstwa z zamiarem ewentualnym, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w żaden sposób nie pozwala na ustalenie, jakobyK. W. (1)nie chciał trzeciego dziecka oraz że godził się na jego ewentualną śmierć;

art. 152 §2 kk– poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy mógłby co najwyżej pozwalać na taką kwalifikację zachowaniaK. W. (1), zarówno wobec powtarzanej przez współoskarżonąM. W., jak i przez sam Sąd I instancji, tezy, że dziecko urodziło się znacznie większe, niż oskarżeniW.przewidywali, jak również wobec oceny postawyK. W. (1)przezM. W.(jak np. na k. 141), że

    „nie uwierzył, że dziecko jest takie duże. «Powiedział na pewno ci się wydawało to niemożliwe»”;

w sytuacji braku jakiegokolwiek dowodu przemawiającego za tezą, jakobyK. W. (1)mógł faktycznie wiedzieć lub przewidzieć, że żona jest nie w trzecim-czwartym miesiącu ciąży, a w szóstym-siódmym, zaś twierdzenia Sądu I instancji w zakresie wiedzy oskarżonego są gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami, a także nie mogą zostać poddane kontroli międzyinstancyjnej.
Wobec powyższych zarzutów, na zasadzieart. 427 §1 oraz art. 437 §1 i 2 kpk, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego; ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania (apelacja k. 2011-2025).
Obrońca oskarżonejM. W.wyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania tj.art. 410 kpki413 §2 pkt 2 kpkwskutek nie wzięcia pod uwagę, ujawnionych w czasie przewodu sądowego, danych podmiotowych dotyczących oskarżonej,które w zasadniczy sposób winny decydować, w świetleart. 53 kko wymiarze kary, także przy zastosowaniu jej nadzwyczajnego złagodzenia,

2
rażącą niewspółmierność kary wskutek wymierzenia oskarżonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 lat, co było spowodowane niewłaściwym przyjęciem przez Sąd k. 48 uzasadnienia, że:

–

„trudno natomiast dopatrzyć się w sprawie okoliczności łagodzących poza tym, że oskarżeni nie byli dotychczas karani...”,

co pozostaje w jaskrawej sprzeczności nie tylko z ustaleniami samego sądu, ważnymi dla oceny okoliczności dlaczego doszło w ogóle do popełnienia czynu przez oskarżoną, a także kto był jego inicjatorem (por. k. 48 uzasadnienia wyroku), ale także zebranymi dowodami w sprawie dotyczącymi oskarżonej , które winny być rozważane przez sąd w świetle dyrektyw wynikających zart. 53 kk, czego sąd w tej sprawie nie uczynił w sposób pełny i rzetelny.

Na podstawieart. 427 §1 kpkwniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez wymierzenie oskarżonej kary 3 lat pozbawienia wolności (apelacja k. 2000-2003).
Sąd Apelacyjny zważył co następuje.
Częściowo zasadna okazała się apelacja obrońcy oskarżonejM. W.. Apelacja obrońcy oskarżonegoK. W. (1)nie podlegała uwzględnieniu, ale jej wywiedzenie, zaskarżenie wyroku w całości, uniemożliwiło wydanie rozstrzygnięcia i dokonanie korekty w zakresie wymiaru orzeczonej kary na korzyść tego oskarżonego.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do apelacji obrońcy oskarżonegoK. W. (1), bowiem ma ona najszerzej zakreślony zakres zaskarżenia.
Co do zasady apelacja w większości sformułowanych w niej zarzutów jest niezasadna, a ponadto dotknięta jest wadami konstrukcji, które pozwoliły ocenić ją w części nawet jako apelację bezzasadną. Dotyczy to przede wszystkim zarzutów obrazy prawa procesowego.
Przypomnieć autorowi apelacji należy więc, że nie można jednocześnie formułować zarzutu opartego na podstawach określonych wart. 7 kpkoraz5 §2 kpk. W świetle utrwalonego orzecznictwa podnosi się, iż zarzut obrazyart. 5 §2 kpkdotyczy wtórnej dla ustaleń faktycznych płaszczyzny procedowania sądu, a zatem nie może być podnoszony jednocześnie z zarzutem obrazyart. 7 kpk(patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2013 roku, sygn. V KK 270/12, LEX 1293868). Ponadto wątpliwości, o których mowa w przepisieart. 5 §2 kpk, to wątpliwości pozostające już po dokonaniu prawidłowej oceny wiarogodności dowodów, które pomimo jej dokonania nie dają się usunąć (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2013 roku, sygn. akt II KK 207/12, LEX 1299162). Nadto skarżący pomija, że przepisart. 5 §2 kpkwprost odnosi się do istnienia wątpliwości przy ustaleniu stanu faktycznego po stronie sądu orzekającego, a nie po stronie wywodzącej środek odwoławczy (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2013 roku, sygn. akt V KK 73/13, LEX 1331404).
Zarzut naruszeniaart. 410 kpkmoże być zasadny jedynie w przypadku gdy sąd opierał się na materiale dowodowym, który w sprawie nie został ujawniony, bądź orzekał w oparciu jedynie o część ujawnionego materiału dowodowego (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2013 roku, sygn. akt IV KK 82/13, LEX 1350322).
Obraza przepisuart. 424 kpknigdy nie jest naruszeniem prawa procesowego mającym wpływ na treść orzeczenia, bowiem do sporządzenia uzasadnienia dochodzi po wydaniu wyroku (patrz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2013 roku, sygn. akt II AKa 95/13, LEX 1312112).
Obrazaart. 4 kpknie może być podstawą zarzutu apelacyjnego, bowiem formułuje ogólną zasadę procesową, której naruszenie może nastąpić przez obrazę konkretnych przepisów postępowania gwarantujących realizację zasady obiektywizmu (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 roku, sygn. akt III KK 92/10, OSNwSK z 2010 roku, z.1 poz. 775).
Problematyką wskazania jako podstaw apelacyjnych w ramach przesłanki określonej wart. 438 pkt 3 kpk,art. 4 kpk,art. 410 kpkorazart. 424 kpkzajął się także w sposób analogiczny jak w wyżej cytowanych orzeczeniach Sąd Apelacyjny w Krakowie, wydając w dniu 14 maja 2008 roku wyrok w sprawie II AKa 50/08, opublikowany w KZS z 2008 roku, z. 9, poz. 35.
Nadto w związku z zarzutem, który skarżący sformułował „z daleko posuniętej ostrożności procesowej” (k. 2013) przypomnieć należy, iż obraza prawa materialnego polega na wadliwym jego zastosowaniu (lub niezastosowaniu) w orzeczeniu opartym na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można zatem stawiać zarzutu naruszenia prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia ma polegać na błędnych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia lub na naruszeniu przepisów procesowych (patrz wyrok Sadu Najwyższego z dnia 28 listopada 2007 roku, sygn. akt II KK 172/07 LEX 351223). W wywiedzionej apelacji tak właśnie czyni skarżący, o czym świadczy sam sposób sfomułowania zarzutu, inne, wcześniej stawiane zarzuty oraz ich uzasadnienie.
Należało mieć także na uwadze i to, iż przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną reguły zart. 7 kpk, jeżeli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2012 roku, sygn. akt III KK 298/12, LEX 1232292).
W ocenie Sądu Apelacyjnego, analiza treści zapadłego rozstrzygnięcia w kontekście jego pisemnych motywów, dowodów zgromadzonych w sprawie i ujawnionych w toku postępowania rozpoznawczego wskazuje, iż zaskarżony wyrok, wbrew treści zarzutów zawartych w wywiedzionej skardze apelacyjnej, wszystkie powyższe kryteria spełnia, a więc pozostaje pod ochroną reguły wyrażonej w treści tego przepisu.
Każdy fakt i okoliczności, mające znaczenie w przedmiotowej sprawie, zostały bowiem przez sąd orzekający uwzględnione, ocenione i znalazły odpowiednie odzwierciedlenie w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Ustalenia sądu co do przebiegu zdarzenia znajdują oparcie w przywołanych dowodach, zaś ocena źródeł dowodowych jest kompleksowa i wszechstronna i nie nosi cech dowolności, o których pisze w swojej apelacji obrońca oskarżonegoK. W. (1).
Apelacja więc, w zakresie w jakim kwestionuje sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego jej czynu, ma niepodlegający uwzględnieniu w postępowaniu odwoławczym, charakter polemiki z prawidłowymi ustaleniami sądu I instancji. Wskazuje na to nie tylko sposób sformułowanych zarzutów, ale także argumentacja zawarta w uzasadnieniu złożonej apelacji.
Wbrew twierdzeniom oskarżonego wydane orzeczenie oraz treść jego pisemnego uzasadnienia precyzyjnie wskazują na jakich dowodach Sąd Okręgowy oparł się dokonując ustaleń w sprawie i argumentacja przytoczona przez sąd umożliwiła prześledzenie jego toku rozumowania, a w szczególności w pełni umożliwiła kontrolę instancyjną zapadłego orzeczenia.
Skarżący zresztą opiera apelację na założeniu, wynikającym z własnych ocen, iż jedynym dowodem, na podstawie którego można dokonywać ustaleń w sprawie są wyjaśnienia oskarżonego. Pomija więc ocenę zawartą na k. 22-42 uzasadnienia, w której w sposób kompleksowy dokonano oceny całości materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie, w tym wyjaśnień oskarżonegoK. W. (1)i wykazano jakie dowody wskazywały na jego sprawstwo i z jakich powodów odmówiono im wiary. Ocena ta ma charakter wyczerpujący, a skarżący nie wykazał, aby jakiś dowód został pominięty i żeby ocena ta wykraczała poza ramy zakreślone treściąart. 7 kpk.
Wystarczającym jest więc odwołanie się do przytaczanej tam argumentacji i w ocenie Sądu Apelacyjnego nie ma konieczności jej ponownego przytaczania, bowiem byłoby to tylko jej zbędnym powtarzaniem. Warto tylko zauważyć, iż w świetle tych dowodów zaakceptowanie tezy o wiarygodności wyjaśnień oskarżonego nosiłoby cechy dowolności, o której mowa wart. 7 kpk.
Niezasadny jest także zarzut naruszeniaart. 170 §1 pkt 2 kpk. Skarżący błędnie wskazuje kartę, która zawierać ma skarżone rozstrzygnięcie. Znajduje się ono w aktach sprawy nie na karcie 1774, lecz 1647.
Postanowienie jakie wydał w tym zakresie sąd nie narusza prawa procesowego, zostało ono bowiem prawidłowo uzasadnione i uzasadnienie to znajduje oparcie we wskazanej podstawie procesowej.
Na marginesie stwierdzić tylko można, iż nie kwestionując ustaleń i ocen Sądu Okręgowego o właściwej ocenie prawnej jego zachowania, przesądzają zdarzenia jakie miały miejsce w dniu 17 lipca 2012 roku wZ., niezależnie od zdarzeń je poprzedzających. Ten fakt przesądza o sprawstwie oskarżonego i uniemożliwia uwzględnienie wniosku skarżącego o uniewinnienie, względnie o odmienną ocenę prawno-karną zachowaniaK. W. (1).
Mając na uwadze powyższe, brak było podstaw do uwzględnienia tak skonstruowanej apelacji.
Jednakże jej wywiedzenie, z przyczyn określonych wart. 447 §1 kpkoraz z powodów wskazanych w apelacji obrońcy oskarżonejM. W.spowodowało, iż Sąd Apelacyjny z powodów wskazanych wart. 438 pkt 3 kpkzmuszony był dokonać korekty wyroku w zakresie wymierzonych oskarżonym kar.
W tej części uzasadnienia Sądu Okręgowego ma charakter lakoniczny, ale także błędny, zwłaszcza w zakresie okoliczności obciążających, jakie wziął pod uwagę sąd wymierzając oskarżonym kary (k. 47-48).
Przede wszystkimart. 51 kknie zawiera dyrektyw wymiaru kary, ale nawet gdyby uznać ten zapis za omyłkę pisarską to stwierdzić należy, iż nie może być okolicznością obciążającą, okoliczność stanowiąca znamię czynu, a tak uczynił Sąd Okręgowy wymieniając ją jako jedną z pięciu okoliczności obciążających. Przypomnieć więc należy, iż jest to sprzeczne z obowiązująca linią orzeczniczą, bowiem okoliczności przesądzające o sprawstwie, mogą być przyjmowane jako okoliczności obciążające tylko wtedy, gdy podlegają stopniowaniu lub nagromadzeniu (patrz wyroki SA we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2012 roku, sygn. akt II AKa 156/12, LEX 1238627 oraz z 17 lipca 2014 roku, II AKa 202/14, LEX 1499088).
Ponadto jako okoliczność obciążającą potraktowano brak skruchy ze strony oskarżonych.
Przypomnieć więc należy wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 7 lutego 2013 roku, w sprawie II AKa 302/12, który stwierdził, iż przyznanie się do winy czy też przejawianie krytycznego stosunku do popełnionego przestępstwa może, i z reguły powinno być, postrzegane jako okoliczność łagodząca. Nie oznacza to jednak, że odmienna postawa sprawcy może stanowić okoliczność obciążającą. Wymaganie, by oskarżeni przejawiali „krytyczną autorefleksję” w stosunku do popełnionych przestępstw, pozostaje bowiem w sprzeczności z treściąart. 74 §1 i 175 §1 kpk.
Ponadto należało mieć na uwadze, iż fakt zaprzeczania sprawstwu, czy też kwestionowanie innych istotnych okoliczności popełnienia czynu nie może być traktowane jako okoliczność obciążająca, albowiem jest to ustawowo gwarantowane uprawnienie oskarżonego.
Mając więc na uwadze powyższe błędne ustalenia, w zakresie okoliczności obciążających, jakie Sąd Okręgowy wziął pod uwagę przy wymiarze kary, Sąd Apelacyjny zmuszony był do korekty wyroku, przez obniżenie orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności.
Z tych też względów orzeczono jak w sentencji wyroku.
ms