Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 30/15
Data wyroku: 2015-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron, Edyta Gajgał, Andrzej Wieja
Słowa kluczowe: Warunkowe Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 66 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 30/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 kwietnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Tomasz Skowron (spr.)
Sędziowie SO Edyta Gajgał
SO Andrzej Wieja
Protokolant   Jolanta Kopeć
po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r.
sprawyA. L.
oskarżonego zart. 217 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 12 listopada 2014 r.   sygn. akt II K 61/14
I.zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoA. L.:
- wpkt Iczęści dyspozytywnej w ten sposób, że przyjmuje, iż stopień społecznej szkodliwości i wina oskarżonego odnośnie przypisanego mu czynu nie są znaczne i na podstawieart. 66 § 1 i 2 kkiart. 67 § 1 kkpostępowanie wobec niego warunkowo umarza na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok,
- w pkt II części dyspozytywnej w ten sposób, że zasądzone od oskarżonegoA. L.na rzecz oskarżyciela prywatnegoD.D.koszty procesu ogranicza do kwoty 1008 zł (tysiąca ośmiu złotych),
II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III. zasądza od oskarżonegoA. L.na rzecz oskarżyciela prywatnegoD.D.kwotę 420 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym,
IV. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa opłaty za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt VI Ka 30/15

UZASADNIENIE

A. L.został oskarżony o to, że w dniu 28.12.2013 r. w miejscowościO.pow.(...)woj.(...), szarpiącD.D.i przytrzymując go za szyję trzonkiem młotka, spowodował u niego obrażenia ciała w postaci otarcia naskórka okolicy oczodołu lewego, umiarkowanego obrzęku okolicy skroniowej lewej oraz otarcia naskórka i zaczerwienienia na szyi, czym naruszył jego nietykalność cielesną, tj. o czyn zart. 217 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 12 listopada 2014. w sprawie  sygn. akt II K 61/14:
I. uznał oskarżonegoA. L.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku z tą zmianą, że przyjął iż swoim zachowaniem spowodował on  uD.D.obrażenia ciała w postaci otarcia naskórka i podbiegnięcia krwawego okolicy oczodołu lewego, obrzęku okolicy skroniowej lewej oraz otarcia naskórka  i podbiegnięcia krwawego przebiegającego poziomo na przedniej powierzchni szyi, które skutkowały rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni i kwalifikując ten czyn zart. 157 § 2 k.k.na podstawieart. 157 § 2 k.k.wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości  40 (czterdziestu) stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych,
II. na podstawieart. 628 pkt 1 k.p.k.zasądził od oskarżonegoA. L.na rzecz oskarżyciela prywatnegoD.D.koszty procesu w kwocie 1.308 (tysiąc trzysta osiem) złotych, w tym kwotę 1.008 (tysiąc osiem) złotych tytułem zwrotu poniesionych przez oskarżyciela kosztów ustanowienia pełnomocnika w osobie adw.M. S..
Osobistą apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu wywiódł oskarżony.
Skarżący orzeczeniu temu zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania, tj.art. 4, art. 5 § 2 oraz art. 7 kpkpolegającą na poniechaniu przesłuchania w charakterze świadka żony oskarżonegoS. L.– skutkującą błędem w ustaleniach faktycznych, że działanie oskarżonego z dnia 28 grudnia 2013r. nie było obroną konieczną jego żonyS. L.,
natomiast w przypadku utrzymania wyroku w części dotyczącej winy zarzucił:
1. rażącą niewspółmierność wymierzonej przez Sąd kary grzywny w wysokości 40 stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 30 zł – podczas gdy sposób i okoliczności popełniania czynu, postać zamiaru oraz motywacja oskarżonego wskazują, że wymierzyć należało co najwyżej karę grzywny w wysokości 10 stawek dziennych,
2. naruszenieart. 33 § 3 kkpoprzez przyjęcie wartości jednej stawki dziennej na kwotę 30 zł – podczas gdy warunki osobiste oskarżonego i stosunki majątkowe uzasadniają przyjęcie wartości jednej stawki na kwotę 10 zł.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie, ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Nie jest zasadna apelacja oskarżonego w zakresie zarzutu zawartego w pkt 1., a mianowicie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych będących podstawą zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, żeA. L.nie działał „w obronie koniecznejS. L.” – jego żony. Zdaniem skarżącego błąd ten był wynikiem nieprzesłuchania jej w charakterze świadka. Zgodzić się należy w tej mierze z autorem apelacji, że sąd I instancji niezasadnie oddalił wniosek oskarżonego o przesłuchanie jego żonyS. L.w charakterze świadka. W postępowaniu odwoławczym sąd okręgowy przeprowadził dowód z zeznań wyżej wskazanego świadka. ZeznaniaS. L.( k.76-77 ) zdaniem sądu II instancji nie dają podstaw do twierdzenia, że dokonane przez sąd

    meritiustalenia w zakresie rekonstrukcji stanu faktycznego dotknięte są błędem. Świadek ta zeznała, że w piwnicy domu, w którym zamieszkuje także jej brat (D.
D.) została przez brata zaatakowana w ten sposób, że napastnik pchnął ją kilkakrotnie, a w ręce trzymał młotek, którym zamachnął się w jej kierunku. Zaczęła wtedy krzyczeć, wołać pomocy. Po chwili do piwnicy wbiegł jej mąż złapałD.D.za rękę i razem wywrócili się na schody. Jej mąż przytrzymywałD.D.do przyjazdu policji. Cały czas leżeli oni w ten sposób, że jej mąż leżał na schodach, a przytrzymywany przez niegoD.D.na nim. Oczywistym jest, że z uwagi na to żeS. L.jest żoną oskarżonego jej relacja będzie pozostawała zbieżną z relacją przedstawioną przez samego oskarżonego. Jest to tym bardziej uzasadnione, że od daty zdarzenia upłynęło sporo czasu, a świadek miała świadomość tego , iż może zostać przez sąd przesłuchana, stąd też dopasowanie przedstawionej przez nią wersji wydarzeń do wyjaśnień oskarżonego nie stanowiło żadnej trudności. Trzeba przy tym zaznaczyć, że z uwagi na fakt, że osobą oskarżoną w niniejszym postępowaniu jest mążS. L.jest rzeczą naturalną, że w przedstawianej wersji wydarzeń stara się ona w jakiś sposób „wybielić” jego udział. Zeznania świadkaS. L.pozostają w sprzeczności z zeznaniamiD. K.,K. K.i funkcjonariusza policjiP. S.. Zeznania tych świadków korespondują z zeznaniami pokrzywdzonegoD.D.. Zeznania tych świadków zostały w sposób prawidłowy ocenione przez sąd I instancji. Z całą pewnością oceny tej nie sposób jest uznać za ocenę dowolną.
Art. 7 k.p.k.( określający zasadę swobodnej oceny dowodów ) stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 k.p.k.), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. W orzecznictwie trafnie podnosi się, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas „gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania”, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu ( wyrok Sądu Najwyższego z 24.03.1975r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995 poz. 84 ), przy czym jest to aktualne jedynie przy zarzucie błędu o charakterze dowolności. Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, jak zasadnie się wskazuje, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego lecz wykazanie , jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego ( wyrok Sądu Najwyższego z 22.01.1975r., I KR 197/74, OSNKW 5/1975 poz. 58).
Poprzez przeprowadzenie w postępowaniu odwoławczym dowodu z zeznańS. L.– małżonki oskarżonego błąd niepełności postępowania dowodowego został wyeliminowany. Odnośnie zaś zarzucanej w apelacji przez skarżącego dowolności oceny materiału dowodowego trzeba zauważyć, że skarżący nie wskazał jakim kryteriom ocen cytowanego wyżej przepisuart. 7 k.p.k.dokonana przez sąd I instancji ocena materiału dowodowego nie odpowiada. Wywiedziona przez oskarżonego apelacja jest w rzeczywistości polemiką z prawidłową oceną zebranego materiału dowodowego, czego nie podważył nawet przeprowadzony w postępowaniu odwoławczym dowód z zeznań świadkaS. L..
W tej sytuacji ustalenia faktyczne odnoszące się do przypisania oskarżonemuA. L.popełnienia występku zart. 157§2 k.k.są ustaleniami prawidłowymi i w tym zakresie apelację oskarżonego należy uznać za niezasadną.
Zasadny jest natomiast zarzut apelacji osobistej oskarżonegoA. L.zawarty w pkt. 2, a mianowicie rażącej niewspółmierności wymierzonej mu przez sąd I instancji kary grzywny w ilości 40 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka odpowiada kwocie 30 zł.
Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut kategorii ocen można podnieść jedynie wówczas, gdy kara nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy. Powszechnie przyjmuje się, że o rażącej niewspółmierności kary można mówić również w razie nie uwzględnienia przez sąd funkcji prewencyjnej i wychowawczej kary.
Rażąca niewspółmierność kary może polegać na niezastosowaniu zarówno instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary, jak i na nie umorzeniu warunkowym postępowania w sytuacji wystąpienia wszystkich okoliczności wskazywanych w treści przepisuart. 66 k.k.
Okoliczności przedmiotowego zdarzenia pozwalają zdaniem sądu okręgowego na stwierdzenie, że stopień winy, jak i społeczna szkodliwość popełnionego przez oskarżonego czynu nie są znaczne. Pomiędzy stronami od jakiegoś już czasu trwa konflikt na tle wspólnego zamieszkiwania w jednym budynku, który wcześniej stanowił własność rodzicówD.D.iS. L.. Zdarzenie było skutkiem wynikających z tego tytułu nieporozumień co do zakresu korzystania z przedmiotowego domu.D.D.robił porządki w piwnicy, a fakt, że przy okazji powynosił z niej nienależące do niego rzeczy nie spodobał się jego siostrze. Tło zajścia zatem jak i powód dla którego doszło pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym do „spięcia” był błahy. Zdarzenie rozegrało się w piwnicy budynku, gdzie zamieszkują i nie było dostępne dla przypadkowych osób. Nie wiązało się to zatem z dodatkowymi dolegliwościami natury psychicznej dla pokrzywdzonego.  Obrażenia doznane przez pokrzywdzonego były obrażeniami typowymi dla tego typu zachowań. Pokrzywdzony doznał stosunkowo niewielkich obrażeń spowodowanych upadkiem na schody i przytrzymywaniem go przy pomocy młotka przez oskarżonego. W tej sytuacji w ocenie sądu odwoławczego zaszły okoliczności, o których mowa wart.66§1 k.k., a których istnienie pozwala na warunkowe umorzenie postepowania.A. L.nie był bowiem do tej pory karany sądownie ( karta karna K.22 ), a przypisane mu przestępstwo ( zart.157§2 k.k.) zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 2.
W tej sytuacji sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uznał stopień winy oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu nie są znaczne i na podstawieart. 66§1 k.k.iart.67§ 1k.k. postępowanie warunkowo umorzył na okres próby wynoszący 1 rok. Ponadto zasądzone od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego koszty procesu ograniczył do kwoty 1008zł. zgodnie bowiem z treściąart.622 k.p.k.w związku z warunkowym umorzeniem postepowania prezes sądu zarządza zwrot uiszczonych przez oskarżyciela zryczałtowanych wydatków w całości.
W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
Z uwagi na udział w postępowaniu odwoławczym pełnomocnika oskarżyciela prywatnego ustanowionego z wyboru sąd zasądził od oskarżonegoA. L.na rzeczD.D.kwotę 420 zł. (art. 628 pkt.1 k.p.k.iart. 629 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.).
Względy słuszności przemawiały za zwolnieniem oskarżonegoA. L.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa opłaty za postepowanie odwoławcze (art. 17 ust.1 ustawy z dnia 23czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychw zw. zart. 624§1 k.p.k.).