Sąd Okręgowy w Świdnicy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Cz 1237/15
Data wyroku: 2015-12-28 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Anatol, Gul, Jerzy Dydo, Agnieszka Terpiłowska
Słowa kluczowe: Skarga O Wznowienie Postępowania
Podstawa prawna: art. 410§1 kpc, art. 401 kpc, art. 403 kpc, art. 407kpc i art. 408 kpc.

Sygnatura akt II Cz 1237/15

POSTANOWIENIE
Dnia 28 grudnia 2015r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny odwoławczy w składzie następującym:
Przewodniczący SSO Anatol, Gul

Sędziowie SO Jerzy Dydo
SO Agnieszka Terpiłowska
po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy
ze skargiW. S.
o wznowienie postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w sprawie o sygn. akt VIII C 1380/12 ze skargi o wznowienie postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w sprawie o sygn. akt VIII Nc 8445/07
z powództwa(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwW.
przeciwkoW. S.
o zapłatę
na skutek zażaleniaW. S.na postanowienie Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 26 sierpnia 2015r., sygn. akt VIII C 1594/15
postanawia:
oddalić zażalenie.
(...)

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu odrzucił skargęW. S.o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w sprawie o sygn. akt VIII C 1380/12 nie zapadł wyrok, nakaz zapłaty tj. orzeczenie merytoryczne dotyczące istoty stosunku prawnego lecz wyłącznie postanowienie w przedmiocie wniosku o ustanowienie adwokata i zarządzenie dotyczące zwrotu skargi o wznowienie postępowania. W sprawie o sygn. akt VIII Nc 8445/07 w dniu 29 listopada 2007r. został wydany nakaz zapłaty. Bezprzedmiotowa pozostawała skarga o wznowienie postępowania, które zakończyło się wyłącznie formalnie a tak było w sprawie o sygn. akt VIIIC 1380/12. W pozostałym zakresie Sąd pierwszej instancji powołał się na brak podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o treściart. 399 § 2 k.p.c.oraz408 k.p.c.i na podstawieart. 410 § 1 k.p.c.odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósłW. S.wskazując, iż:
- (...)posłużył się i legitymował się aktem notarialnym(...). nr(...)z dnia 20.08.1997r., który to akt został sporządzony z rażącym naruszeniem prawa i na podstawie którego sporządzono księgę wieczystą która też jest sporządzona błędnie, co wykazuje skarżący od ośmiu lat;
- (...)do dnia dzisiejszego posługuje się w/w aktem notarialnym i który jest w obrocie prawnym;
- (...)nie był i nie jest właścicielem mieszkania skarżącego naul. (...)
- przedstawiciele(...) Sp. z o.o.K. B.,(...),A. Z.na podstawie zebranych dowodów w oczach skarżącego to oszuści i złodzieje, którzy kosztem skarżącego i Skarbu Państwa bogacą się;
- Skarb Państwa jest stratny na wielomilionowe kwoty a Sąd nie reaguje;
- Skarżący przypomniał, iż toczą się procesy przed Sądem Rejonowym w Wałbrzychu na podstawie pozwu zbiorowego o uzgodnienie księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.
Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonego postanowienia skarżący podniósł, iż nie powoływał się na okoliczności w zakresie pozbawienia możliwości działania ponieważ:
- w 2007r. nie miał wiedzy co dzisiaj;
- nikt nie chciał udostępnić żadnych dokumentów włącznie z Sądem Rejonowym;
- dlaczego ani Sąd Rejonowy ani Prokuratura nie wszczęły postępowań z urzędu.
Skarżący wskazał, iż tylko dzięki p. mgrG. D.i p. mgrZ. D.od roku 2008 do dziś udało się zebrać materiał dowodowy, za które to dowody skarżący musiał płacić. Ponadto wniósł o przesłuchanie w/w jako świadków. Skarżący złożył pytanie czy działanie sądów wobec(...)są zgodne z prawem i czy ma to coś wspólnego z niezawisłością sądów. Mając tyle dokumentów w ocenie skarżącego Sąd je pomija i broni złodziei. Złożona skarga pokazuje proceder złodziei który zaczął się od 1985r. i trwa nadal.
Sąd Okręgowy zważył:
Zażalenie nie było zasadne.
Należy zaznaczyć, iż zażalenie nie zawiera w zasadzie żadnych zarzutów odnoszących się do treści zaskarżonego postanowienia.
Sąd Okręgowy wskazuje, iż zaskarżonym postanowieniem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę o wznowienie postępowania. Skarga o wznowienie postępowania ma na celu weryfikację prawomocnych orzeczeń ale ze względu na swój wyjątkowy charakter dopuszczalna jest w ściśle określonych przepisami okolicznościach. Prawomocne orzeczenia korzystające z powagi rzeczy osądzonej budują stabilność sytuacji stron postępowań zakończonych takimi orzeczeniami. W wyjątkowych sytuacjach może dojść do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, ale tylko w takich, w których Ustawodawca uznał, iż przemawia za tym ochrona praworządności. Przypadki te zostały enumeratywnie wyliczone przez Ustawodawcę. Instytucja wznowienia postępowania nie służy korygowaniu wszelkich nieprawidłowych orzeczeń lecz tylko wzruszeniu orzeczeń wydanych w warunkach określonych w treściart. 401 k.p.c.i403 k.p.c.(por. postanowienie SN z dnia 20 maja 1999 r., II UKN 105/99, Legalis).
Sąd pierwszej instancji słusznie wskazywał, iż co do zasady skarga dopuszczalna jest w oparciu o treśćart. 399 § 1 k.p.c.w sprawach, w których postępowanie zakończyło się prawomocnym wyrokiem, z jednym wyjątkiem przewidzianym treściąart. 4011k.p.c.Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji skarżący nie powoływał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego jako podstawę skargi. Z treści skargi nie wynika, by została ona oparta na którejś przesłance przewidzianej treściąart. 401 k.p.c.Z treści skargi raczej wynika, iż podstawą jej wniesienia miałoby być wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403 § 2 k.p.c.).
Należy jednak zaznaczyć, iż zgodnie z treściąart. 407 k.p.c.skargę należało wnieść w terminie trzymiesięcznym a termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Skarga powinna zawierać okoliczności uzasadniające, iż zachowany został powyższy termin (art. 409 k.p.c.). W sprawie niniejszej natomiast z uzasadnienia zażalenia wynika, iż dowody na które powołuje się skarżący udało się zebrać począwszy od 2008r. Z treści skargi natomiast wniesionej w 8.10.2012r. w sprawie o sygn. akt VIII C 1390/12 (na które to postępowanie powołuje się skarżący w niniejszej sprawie) wynika, iż skarżący powoływał się dokładnie te same okoliczności, twierdzenia i dowody jak w niniejszej sprawie. Podstawy skargi zatem były skarżącemu znane co najmniej od 2012r. Skarżący w zażaleniu odnosząc się do zaskarżonego postanowienia nie uzasadnia z jakich powodów wnosi skargę obecnie wskazuje jedynie, iż w 2007r. nie miał tej wiedzy co obecnie a nikt nie chciał mu udostępnić dokumentów i zdaje się oczekuje, iż postępowanie w tym zakresie Sąd powinien prowadzić z urzędu.
Wbrew oczekiwaniu skarżącego Sąd nie prowadzi postępowań z urzędu w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie cywilnej o zapłatę. Postępowanie cywilne opiera się bowiem na zasadzie kontradyktoryjności. Strona, która wywodzi z określonych okoliczności skutki prawne obowiązana jest te okoliczności udowodnić samodzielnie (art. 6 k.c.).
Skarżący nie wykazał dotrzymania terminu przewidzianego treściąart. 407 k.p.c.
Ponadto zgodnie z treściąart. 408 k.p.c.po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się wyroku nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem wypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Pozbawienie możności działania w rozumieniu powyższego przepisu oznacza pozbawienie udziału w postępowaniu, w którym zapadło skarżone orzeczenie merytoryczne, w następstwie naruszenia przepisów postępowania (art. 401 pkt 2 k.p.c.). Na takie naruszenie przepisów postępowania w toku postępowania nie wskazuje skarga.
Samo sformułowanie skargi o wznowienie postępowania nie wystarcza do uznania, iż zachodzą przesłanki do jej rozpoznania (por. postanowienie SN z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, Legalis).
Skarga nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu, o czym zasadnie na podstawieart. 410 § 1 k.p.c.orzekł Sąd pierwszej instancji.
Na marginesie rozważań Sąd Okręgowy wskazuje, iż skarżący formułując zarzuty wobec osób wymienionych z imienia i nazwiska i nie wskazując, by wymienione osoby zostały skazane prawomocnymi wyrokami za jakiekolwiek przestępstwa nadużywa swojego prawa do popierania żądań w postępowaniu cywilnym. Nieakceptowalne pozostaje posługiwanie się określeniami „oszust” i „złodziej”wobec kogokolwiek.
Mając powyższe na uwadze na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.zażalenie podlegało oddaleniu.
(...)
informacje o jednostce