Sąd Okręgowy w Świdnicy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 36/15
Data wyroku: 2015-03-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kamil Majcher (), Aleksandra Żurawska, Jerzy Dydo
Słowa kluczowe: Bezumowne Korzystanie
Podstawa prawna: art. 18 ust. 1-3 o ochronie praw lokatorów

Sygn. akt II Ca 36/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Jerzy Dydo
Sędziowie:SO Aleksandra Żurawska
SR Kamil Majcher (del.)
Protokolant:   Alicja Marciniak
po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. w Świdnicy
na rozprawie
sprawy z powództwa(...)
przeciwkoM. D.iB. D.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanych     
od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt I C 900/14

uchyla zaskarżony wyrok w pkt I i III i przekazuję sprawę Sądowi Rejonowemu w Wałbrzychu do ponownego rozpoznania
Sygn. akt II Ca 36/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 października 2014 r., Sąd Rejonowy w pkt I zasądził od pozwanychM. D.iB. D.solidarnie na rzecz strony powodowej(...)kwotę 22.525,48 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 17.065,45 zł od dnia 1 września 2013 r. do dnia zapłaty i od kwoty 5.460,03 zł od dnia 25 marca 2013 r., do dnia zapłaty; w pkt II umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, zaś w pkt III zasądził od strony powodowej(...)solidarnie na rzecz pozwanychM. D.iB. D.kwotę 854,56 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Za bezsporne zostało uznane to, że pozwaniM. D.iB. D.w okresie od dnia 1 kwietnia 2010r. do dnia 19 października 2011r. zajmowali bez tytułu prawnego lokal mieszkalny położony wW.przy ulicyul. (...), stanowiący własność(...). Łączna kwota zaległości pozwanychM. D.iB. D.względem(...), z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu w okresie od 1 kwietnia 2010r. do 19 października 2011r., wyniosła 22.525,45 zł. Strona powodowa wzywała pozwanych do zapłaty.
Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny, Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, że powództwo w przeważającej części zasługiwało na uwzględnienie. Sąd zważył, że pozwaniM. D.iB. D.w okresie od dnia 1 kwietnia 2010r. do dnia 19 października 2011r. zajmowali bez tytułu prawnego lokal mieszkalny położony wW.przy ulicyul. (...), stanowiący własność(...). Okoliczność zamieszkania pozwanych w przedmiotowym lokalu nie była przez nich kwestionowana, aż do pisma pozwanych z dnia 25 lipca 2014 roku, jednakże w powyższym zakresie pozwani nie przedstawili żadnego dowodu. Natomiast z zestawienia należności i wpłat z dnia 25 września 2013 r. wynikała łączna kwota zaległości z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu w okresie od 1 kwietnia 2010 r. do 19 października 2011 r., która wyniosła 22.525,45 zł. Za prawną podstawę rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy przyjął przepisart. 18 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, z którego wynika, że osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu, co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Skoro zatem pozwani zajmowali bez tytułu prawnego lokal mieszkalny położony wW.przy ulicyul. (...), stanowiący własność(...), to strona powodowa uprawniona była do żądania odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu. Postępowanie podlegało umorzeniu w zakresie, w jakim strona powodowa cofnęła powództwo, a więc w zakresie różnicy pomiędzy kwotą pierwotnie żądaną przez stronę powodową w wysokości 42.452,34, a kwotą ostatecznie żądaną przez stronę powodową, a więc kwotą 22.525,45 zł. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu oart. 100 kpcstosunkowo je rozdzielając.
W apelacji od powyższego wyroku, pozwani zaskarżając go w pkt I i III zarzucili mu:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu, że pozwani korzystali z lokalu powódki w okresie objętym żądaniem pozwu,

2
naruszenieart. 233 § 1 kpc, poprzez nierozważnie w sposób wszechstronny zgromadzonego materiału dowodowego:

a
przez przyjęcie, że powódka udowodniła, iż pozwani korzystali z jej lokalu,

b
uznanie, że powódka wykazała podstawy ustalenia swych należności w sytuacji, gdy z żadnego dowodu – zwłaszcza z dokumentów – nie wynika aby ani pozwani kiedykolwiek korzystali z lokalu powódki, ani podstawy ustalenia wysokości należności powódki.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I i III poprzez oddalenie powództwa w całości.
Sąd Okręgowy:
Apelacja podlegała uwzględnieniu, gdyż Sąd Rejonowy wobec nierozważenia wszystkich okoliczności sprawy nie rozpoznał jej istoty, co w konsekwencji stwarzało konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Przede wszystkim należy wskazać, że ustalając stan faktyczny Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony i nie znajdujący oparcia w zebranym materiale stwierdził, że bezspornym była okoliczność zajmowania przez pozwanych lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego. Powyższe stanowisko jest ponadto, sprzeczne z dalszą częścią uzasadnienia, gdzie wyraźnie zaznaczono, że skarżący kwestionowali fakt zamieszkania w lokalu, lecz w powyższym zakresie „nie przedstawili jednak żadnego dowodu”. Jeszcze przed pierwszym posiedzeniem w sprawie, skarżący nie będący na tym etapie postępowania reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, w swoim piśmie z 29 lipca 2014 roku / k. 98 / podnieśli, że w okresach podanych przez powódkę / k. 84 / nikt w przedmiotowym lokalu nie zamieszkiwał. Powyższe twierdzenie już przed Sądem pierwszej instancji uprawdopodobnione zostało znajdującą się w aktach kopią protokołu z komisyjnego przejęcia lokalu / k 27; co dodatkowo sugerowałoby, że strona powodowa nie dysponowała do niego kluczami /. Ponadto, w uzasadnieniu wniesionej apelacji, zaznacza się, że pozwanyD. D.nigdy w lokalu tym nie zamieszkiwał / k. 152 /, a przedłożony w sprawie, niepodpisany, niepoświadczony za zgodność, a jednocześnie niewiarygodny wydruk zameldowania / k. 120/, dotyczył tylko i wyłącznie pozwanejK. D.. Powyższe okoliczności, co do zasady mogłyby przemawiać za wydaniem wyroku reformatoryjnego, jednakże wobec dalej wskazanych poważnych uchybień, a w szczególności w istocie nieprzeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, koniecznym było dalej idące rozstrzygnięcie. Wynika to bowiem z tego, że Sąd Rejonowy dokonał skąpych ustaleń faktycznych przyjmując, iż łączna kwota rzekomej zaległości pozwanych wynikała z zestawienia należności i wpłat, zasad rozliczania kosztów dostawy wody i odbioru ścieków, regulaminu przedłożonych przez skarżącą, a także kierowanych do pozwanych wezwań do zapłaty, a następnie bezkrytycznie ocenił te dokumenty, nie przeprowadzając innego dowodu na okoliczność ustalenia wysokości odszkodowania. Nie dokonał przy tym jakiejkolwiek wykładni art. 18 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianieKodeksu cywilnego/ tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., nr 150 /, ograniczając się jedynie do przytoczenia treści tego przepisu oraz nie uargumentowanego stwierdzenia, że „pozwani zajmowali bez tytułu prawnego lokal mieszkalny”, nie wyjaśniając jednocześnie czy zajmowanie to polegało na faktycznej obecności w lokalu, czy tylko na władztwu nad rzeczą / posiadanie kluczy /, a co najistotniejsze, w ogóle nie przesłuchał stron postępowania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Sądu Rejonowego będzie zatem, w oparciu o dotychczas zgromadzone dowody oraz te, które zostaną zaoferowane przez strony / uwzględniając wnioski apelacji /, poczynienie pełnych ustaleń w wyżej wskazanych kierunkach i ich należyte rozważenie. W szczególności zaś, Sąd ustali na czym polegało wskazywane zajmowanie lokalu, oceni kwestię bezumownego korzystania oraz biorąc pod uwagę, że / jak wynika z protokołu otwarcia / w lokalu znajdowały się jedynie rzeczy nie posiadające żadnej wartości, ewentualną zasadność, w razie uwzględnienia powództwa, obciążenia pozwanych kosztami mediów. Dopiero więc po dokonaniu czynności w wyżej wskazanym zakresie, możliwym będzie wydanie stosownego orzeczenia w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy, na podstawieart. 386 § 4 kpc, uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Wałbrzychu do ponownego rozpoznania.