Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 180/15
Data wyroku: 2015-06-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosław Wiśniewski, Jarosław Sobierajski, Rafał Sadowski
Słowa kluczowe: Warunkowe Umorzenie Postępowania, Przestępstwo Pozakodeksowe
Podstawa prawna: art. 27 c  ust. 1 pkt 2 ustawy z 18.04.1985 r. o rybactwie śródlądowym

Sygn. akt – IX Ka 180/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11. czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu w składzie:
Przewodniczący – S.S.O. Jarosław Sobierajski
Sędziowie: S.S.O. Mirosław Wiśniewski
S.S.O. Rafał Sadowski (spr.)
Protokolant – st. sekr. sąd. Katarzyna Kotarska
przy udziale Prokuratora Prok. Okręgowej w Toruniu Marzenny Mikołajczak

po rozpoznaniu w dniu 11. czerwca 2015 r.
sprawy

M. M.

– oskarżonego z art. 27c ust. 1 pkt 2 ustawy z 18.04.11985 r. o rybactwie śródlądowym;
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego – Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego wT.,
od wyroku Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 30. grudnia 2014 r.,sygn. akt II K 550/14,

I
uznając apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok w całości utrzymuje w mocy;

II
obciąża oskarżyciela posiłkowego – Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego wT., kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym, w tym opłatą w kwocie 200 (dwustu) zł.

Sygn. akt IX Ka 180/15

UZASADNIENIE

M. M.izostał oskarżony o to, że:
w dniu 13 października 2014r. wZ., gminaB., na jeziorze(...), nie będąc uprawnionym do rybactwa, poławiał ryby przy pomocy sieci rybackiej typu uklejnica oraz sznurów węgorzowych odławiając 7 sztuk węgorza o łącznej wadze 6,1 kg oraz 1 sztukę okonia o wadze 0,1 kg, powodując szkodę w łącznej wysokości 529,80 zł w mieniu Polskiego Związku Wędkarskiego Zarządu Okręgowego wT.,
tj. o czyn zart. 27c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985r. o rybactwie śródlądowym( Dz. U. z 2009r. , nr 189, poz. 1471 z późn. zm.)
Sąd Rejonowy w Brodnicy wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 roku (sygn. akt II K 550/14):
I/ ustalając, iż oskarżonyM. M.w dniu 13 października 2014r. wZ., gminaB., na jeziorze(...), nie będąc uprawnionym do rybactwa, poławiał ryby przy pomocy sieci rybackiej typu uklejnica oraz sznurów węgorzowych odławiając 7 sztuk węgorza o łącznej wadze 6,1 kg oraz 1 sztukę okonia o wadze 0,1 kg, powodując szkodę w łącznej wysokości 529,80 zł w mieniu Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego wT., to jest, iż zachowaniem swoim wyczerpał dyspozycję przepisuart. 27c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985r. o rybactwie śródlądowym( Dz. U. z 2009r. , nr 189, poz. 1471 z późn. zm.) na podstawieart. 66 § 1 kkw zw. zart. 67 § 1 kkpostępowanie warunkowo umarzył na okres próby 2 ( dwóch ) lat od uprawomocnienia się orzeczenia;
II/ na mocyart. 67 § 3 kkiart. 39 pkt 7 kkzasądził od oskarżonego kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;
III/ na podstawieart. 100 kkorzekeł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci:
- podbieraka,
- 2 ( dwóch ) sznurów węgorzowych,
- 2 ( dwóch) wiaderek,
- sieci rybackiej typu uklejnica,
- 2 ( dwóch ) wioseł,
przechowywanych w magazynie Komendy Powiatowej Policji wB.;
IV/ na podstawieart. 230§2 kpkzwrócił pokrzywdzonemu Okręgowi Polskiego Związku Wędkarskiego wT.dowody rzeczowe w postaci:
- 6,1 kg. ryb z gatunku węgorz
- 0,1 kg ryb z gatunku okoń
przechowywane wmagazynie (...);
V/ na podstawieart. 230§2 kpkzwróciłG. K.dowody rzeczowe w postaci łódki plastikowej koloru zielono – białego o numerze bocznym(...)oraz silnika elektrycznego(...)i akumulatora(...)przechowywane uM. M.;
VI/ zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi.
Od powyższego wyrokuapelację wniósł oskarżyciel posiłkowy, zaskarżając powyższy wyrok w całości.
W apelacji zarzucił on naruszenieart. 66 § 1 kkpoprzez przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki warunkowego umorzenia postępowania, podczas gdy na tym etapie postępowania nie można jeszcze stwierdzić, czy przesłanki zostały spełnione orazart. 27 c ust. 3 pkt 1 lit. B ustawy o rybactwie śródlądowymw zw. zart. 415 § 5 kpkpoprzez jego niezastosowanie.
W związku z powyższym wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Sąd Okręgowy uznał apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok w całości utrzymał w mocy.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się żadnych uchybień w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, ani w ustaleniach stanu faktycznego, ani w czynnościach procesowych, które miałyby wpływ na treść skarżonego orzeczenia.
Sąd I instancji słusznie uznał, uwzględniając wniosek oskarżyciela publicznego, iż zachodzą przesłanki warunkowego umorzenia postępowania karnego. Nie sposób podważyć argumentacji zawartej w uzasadnieniu skarżonego wyroku, w związku z czym podniesiony apelacji przez oskarżyciela posiłkowego zarzut nieprawidłowego ocenienia przez Sąd meriti społecznej szkodliwości czynu jest nietrafiony.
Sąd badając tę przesłankę, stosujeart. 115 § 2 kkrozpatrując m.in. rodzaj i charakter narzuconego dobra, rozmiary wyrządzonej szkody lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru, motywację sprawcy.
Ilość złowionych ryb oraz sposób ich połowu w żaden sposób nie potwierdza przekonania, iż rodzaj naruszonego dobra, czy też wartość poniesionej szkody w wysokości 529,80 zł dają podstawy, by w tym przypadku podważyć nieznaczność społecznej szkodliwości czynu. Również okoliczności jego popełnienia w ocenie Sądu odwoławczego nie budzą wątpliwości.M. M.nie był wcześniej karany za podobne przestępstwo i ponosi odpowiedzialność tylko za czyn, który został mu udowodniony, a sugestie strażników rybackich z przyczyn oczywistych nie mogą stanowić dowodu w tej sprawie. Jako wędkarz z wieloletnim doświadczeniem potrafi stosować narzędzia połowowe oraz zna metody łowienia, czego też nie można od razu utożsamiać z twierdzeniem, że jest notorycznym kłusownikiem.
Warto zauważyć, że instytucja warunkowego umorzenia postępowania jest środkiem związanym z poddaniem sprawcy próbie i w tym przypadku Sąd I instancji zastosował aż maksymalny jego okres – 2 lat. W dodatku, zasądził od oskarżonego kwotę 400 złotych tytułem świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, co mając na uwadze, iż oskarżony nie osiągając żadnej korzyści materialnej w związku z popełnieniem tego przestępstwa oraz to, że jest emerytem i jego miesięczny dochód wynosi 1300 zł, wydaje się być odpowiednią dolegliwością, spełniającą nie tylko cele prewencji szczególnej, ale również ogólnej.
Ponadto Sąd Rejonowy słusznie postąpił nie orzekając postulowanej w apelacji nawiązki na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Zgodnie zezdaniem pierwszym art. 415 § 5 kpkw razie skazania lub warunkowego umorzenia postępowania w wypadkach wskazanych w ustawie sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W przypadkuart. 27c ust. 3 pkt 1 lit. B ustawy o rybactwie śródlądowymprzewidziana został obowiązek orzeczenia któregoś ze środków karnych wymienionych w tym przepisie, ale tylko wobec osoby „skazanej”, podczas gdy oskarżony nie został skazany za przypisany mu czyn (wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie jest bowiem wyrokiem skazującym, aczkolwiek przesadza winę sprawcy!). Równieżart. 67§3 kkprzewiduje możliwość, ale nie obowiązek orzeczenia nawiązki wobec sprawcy co do którego warunkowo umorzono postepowanie karne. Wynika z tego, że sąd poprzez zaniechanie orzeczenie nawiązki bynajmniej nie obraził prawa materialnego.
Na marginesie tej kwestii warto tez zauważyć, że nawet w stosunku do osoby skaznej orzeczenie nawiązki z tego przepisu nie jest bezwzględnym obowiązkiem sądu, co wynika m. in. ze stanowiska wyrażonego w tej kwestii przez Sąd Najwyższy. Otóż, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 marca 2013 r. orzekł: „O ile treść przepisu art. 27c ust. 3 ustawy nie pozostawia wątpliwości co do obligatoryjności orzekania ("sąd orzeka") również tych środków karnych, o tyle użycie w nim klauzuli "odpowiedniego" stosowania tych przepisów wskazuje, że obligatoryjność tych środków nie jest bezwzględna w odniesieniu do każdego z wymienionych w art. 27c ust. 1 przestępstw i oznacza, że w przypadku popełnienia któregokolwiek z tych przestępstw, sąd nie ma obowiązku orzekania wszystkich czterech środków karnych łącznie”, w dodatku : „Nie chodzi o stosowanie jednakowych środków karnych za różne czyny, ale o orzekanie tylko takich środków karnych, które będą właściwe dla osiągnięcia celu jakim jest właściwa represja karna w odniesieniu do danego sprawcy za popełnienie konkretnego czynu”. Podsumowując: „Obligatoryjność orzekania środków karnych wskazanych w art. 27c ust. 3 zależy więc od szeregu czynników, w tym m. in. od rodzaju i sposobu popełnienia przestępstwa, wyrządzonej szkody, czy też tego, kto jest sprawcą czynu” ((...)). W realiach przedmiotowej sprawy, nawet więc gdyby oskarżony zostałskazanyza przypisane mu przestępstwo, to obligatoryjność orzeczenia środka karnego przewidzianego wart. 27c ust. 3 ustawy o rybactwie śródlądowym, zostałaby wyczerpana poprzez orzeczenie wobecskazanegoprzepadku narzędzi połowowych; jednakże oskarżony skazany nie został, a więc obowiązek zasądzenia wobec niego któregoś ze środków karnych przewidzianych w tym przepisie jego nie dotyczy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy nie ma wątpliwości co do słuszności i adekwatności reakcji karnej zastosowanej przez Sąd Rejonowy za popełniony przez oskarżonego czyn.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też został on utrzymany w mocy.
Na podstawieart. 636 kpkw zw. zart. 634 kpkw zw. zart. 13 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychobciążył oskarżyciela posiłkowego – Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego wT.kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym, w tym opłatą w kwocie 200 (dwustu) złotych.