Sąd Okręgowy w Kaliszu
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II Cz 502/15
Data wyroku: 2015-09-08 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Barbara Mokras –, Janusz Roszewski, Wojciech Vogt
Słowa kluczowe: Odrzucenie Pozwu
Podstawa prawna: art. 199§1 pkt 1 k.p.c.

Sygn. akt II Cz 502/15

POSTANOWIENIE
K., dnia 8 września 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący:S.S.O. Wojciech Vogt
S.S.O. Janusz Roszewski
S.S.O. Barbara Mokras – spr.
po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015 r. w Kaliszu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...)(...) Oddział Wojewódzki (...)wP.
przeciwkoM. Z.
o zapłatę
w przedmiocie zażalenia(...)(...) Oddział Wojewódzki (...)wP.
na postanowienie Sądu Rejonowego w Kaliszu
z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt I Nc 1814/15
postanawia:

uchylić zaskarżone postanowienie.
Sygn. akt II Cz 502/15

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu na podstawieart. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.odrzucił pozew(...)(...) Oddział Wojewódzki (...)wP.przeciwkoM. Z.o zapłatę 80 zł z tytułu opłaty przewidzianej wart. 28 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych(Dz. U. z 2015 r., poz. 581 z późn. zm.).
W uzasadnieniu wskazano, że o braku dopuszczalności drogi sądowej w dochodzeniu roszczeń między NFZ a ubezpieczonym wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia7 marca 2013 r., sygn. akt IV CSK 435/12, publ. Lex 1318445.
Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł(...)(...) Oddział Wojewódzki (...)wP.domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenieart. 28 ust. 1 i ust. 1c oraz ust. 1d ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych.
W uzasadnieniu wskazano, że przepisyustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznychnie przewidują, aby opłata, dochodzona pozwemw niniejszej sprawie, była ustalana decyzją DyrektoraOddziału (...)oraz aby podlegała ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z tej przyczyny brak jest prawnych podstaw do odrzucenia pozwu, gdyż jedynie droga sądowa może być drogą dochodzenia zapłaty przedmiotowej należności.
Sąd Okręgowy, zważył co następuje:
Zaskarżone postanowienie nie może się ostać.
Analizując przedmiot żądania objętego pozwem w niniejszej sprawie wskazać należy, iż poza sporem jest, że dochodzona opłata znajduje swoją podstawę wart. 28 ust. 2 ustawyz dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych(Dz. U. z 2015 r., poz. 581 z późn. zm.). Wątpliwości budzi jednak jej charakter,a w konsekwencji dopuszczalność drogi sądowej w dochodzeniu tej należności.
Wskazać należy, że dopuszczalność drogi sądowej zależy od dwóch elementów.Po pierwsze, musi chodzić o sprawę cywilną (w znaczeniu materialnym lub formalnym),po drugie, nie może istnieć przepis szczególny, który wyłączałby sprawę cywilną spod jurysdykcji sądów i przekazywał ją do właściwości innych organów (art. 2 § 3 k.p.c.). Obate elementy muszą być spełnione kumulatywnie, gdyż brak chociażby jednego z nich prowadzi do niedopuszczalności drogi sądowej. Zauważenia także wymaga, że wykładniaart. 1 i 2 k.p.c.powinna pozostawać w zgodzie z przepisamiart. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 177 Konstytucji RP, które gwarantują każdemu prawo do sądu, stwarzając domniemanie kompetencji sądu powszechnego we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Pojęcie sprawy cywilnej powinno być więc rozumiane szeroko. W sytuacji, w której sprawa ma charakter sprawy cywilnej, w niniejszym przypadku jest to sprawa o zapłatę, droga sądowa mogłaby być wyłączona tylko wtedy, gdyby przepisy szczególne przekazywały ją do właściwości sądów szczególnych lub innych organów (art. 2 § 1 i 3 k.p.c.). Za przepis szczególny przekazujący sprawę cywilnądo właściwości organu administracyjnego można uznać tylko taki przepis, który wyraźnie wskazuje, że organ ten rozstrzyga daną indywidualną sprawę w sposób władczy w drodze wydania decyzji administracyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I CSK 470/13, publ. LEX nr 1523242). Poza tym, zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie podnosi się, że przepis przekazujący rozpoznawanie określonych sprawdo właściwości innych organów należy - w razie wątpliwości - interpretować ściśle (por.np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt IV CSK 390/06, publ. LEX nr 465948).
Mając na uwadze powyższe rozważania w ocenie Sądu Okręgowego nie jest wystarczające dla odrzucenia pozwu w niniejszej sprawie wskazanie przez Sąd Rejonowy,że dochodzone roszczenie ma charakter publicznoprawny. Sąd I instancji stwierdzając niedopuszczalność drogi sądowej powinien wskazać tryb i sposób dochodzenia przedmiotowego roszczenia, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Jest to o tyle zrozumiałe, że przepisyustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznychnie zawierają szczególnej regulacji w tym zakresie. Podzielić także należy stanowisko skarżącego, że w przepisach tej ustawy przewidzianei wyraźnie wskazane zostały sytuacje, gdy zastosowanie mają przepisykodeksu postępowania administracyjnego(por.art. 31f ust. 4, art. 50 ust. 18, art. 109 ust. 6, art. 181 ust 1 i art. 182 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych). Żaden z tych przepisów nie dotyczy należności z tytułu opłaty przewidzianejwart. 28 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Nie ulega również wątpliwości, że przepis ten nie przewiduje rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy w sposób władczy i wydania decyzji administracyjnej.
W konsekwencji, z uwagi na domniemanie dopuszczalności drogi sądowej zawartewart. 2 § 3 k.p.c., Sąd Okręgowy na podstawieart. 386 § 4 k.p.c.w zw.art. 397 § 2 k.p.c.orzekł jak w sentencji.