Sąd Rejonowy w Siedlcach
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII Kp 275/15
Data wyroku: 2015-12-03 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Małgorzata Semeniuk
Słowa kluczowe: Zażalenie
Podstawa prawna: art. 465 § 2 kpk
Teza: zażalenie na umorzenie dochodzenia

Sygn. akt VII Kp 275/15

POSTANOWIENIE
Dnia 3 grudnia 2015 roku
Sąd Rejonowy w Siedlcach w VII Wydziale Karnym w składzie :
Przewodnicząca : SSR Małgorzata Semeniuk
Protokolant ; st. sekr. sąd. Magdalena Wereda
przy udziale Prokuratora -
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 03. 12. 2015 roku
zażalenia pełnomocnikaW. M.
na postanowienie Prokuratora Rejonowego w Siedlcach z dnia 28 sierpnia 2015 roku
w sprawie 1 Ds. 1250 /15 dot. umorzenia dochodzenia
Na podstawieart. 465§ 2 kpk
POSTANAWIA
Zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE
Pełnomocnik pokrzywdzonejW. M.adw.K. K. (1)złożył doniesienie o popełnieniu przezJ. M.występku zart. 234 kk, który w dniu 26 lutego 2015 r. w trakcie przesłuchania przed funkcjonariuszemK.wS.prowadzącym postępowanie sygn. 1 Ds. 259/15 miał złożyć fałszywe zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa podrobienia przezW. M.podpisuP. M.pod pismem procesowym z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. III RC 321/14 skierowanym do Sądu Rejonowego Wydziału Rodzinnego i Nieletnich.
Postanowieniem z dnia 28. 08. 2015 umorzono dochodzenie w sprawie zaistniałego w dniu 26 lutego 2015 r. wK.wS.fałszywego oskarżeniaW. M.o popełnienie czynu zabronionego w postępowaniu przygotowawczym sygn. 1 Ds. 259/15 tj. o czyn zart. 234 kk.
Podstawą umorzenia było stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego (art. 17 § 1 pkt 2 kpk).
W ustawowym terminie orzeczenie powyższe zaskarżył składający zawiadomienie o przestępstwie pełnomocnikW. M.podnosząc ,żeJ. M.swoje podejrzenia w kierunku byłej żonyW.wysnuł wyłącznie kwestionując wygląd liter, czego następnie nie potwierdziły wyniki opinii biegłego z zakresu badania pisma, wskazujące, iż podpis ten nakreśliłaP. M.. Zdaniem skarżącegoJ. M.bez wątpienia przewidywał możliwość, że jego oskarżenie może okazać się niezgodne z prawdą i na to się godził. W konsekwencji powyższej decyzji procesowej zarzucono błąd spowodowany nieprawidłową interpretacją przepisów prawa materialnego -art. 9 § 1 kkiart. 234 kk, bowiem zdaniem pełnomocnika pokrzywdzonej,J. M.przestępstwa zart. 234 kkmógł dopuścić się działając co najmniej z zamiarem ewentualnym.
Sad zważył co następuje:
Zażalenie jest bezzasadne i nie może podważać prawidłowej decyzji prokuratora i oceny zebranego materiału dowodowego. Materiał ten wskazuje bowiem ,że przesłuchany do sprawy sygn. 1 Ds. 1250/15J. M.zeznał, żeW. M., kreśli jego zdaniem „bałwanki”, w odróżnieniu od pisma córkiP., która ma pismo „klinowe” dlatego mogła podrobić podpis swej córkiP.. Na poparcie swojej tezy wskazał na uprzednią karalnośćW. M.za przestępstwo podrobienia dokumentów załączając do protokołu przesłuchania m. in. pismo z dnia 16 kwietnia 2015 r. (załącznik nr 5), z którego wynikało, że Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r. sygn. II K 22/15 skazałW. M.za przestępstwo zart. 270§1 kk.J. M.zeznał ponadto, że podpis ten wyglądał tak samo jak w czasie ,kiedy żona była karana za sfałszowanie dokumentów. Na tej podstawie oparł swoje przeświadczenie, że i w tym przypadku podrobiła ona podpis córkiP..
Skarżący w zażaleniu powołał się na poglądy przedstawicieli nauki prawa karnego, iż czynu zart. 234 kksprawca może dopuścić się zarówno działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim jak i ewentualnym. Podnieść należy ,że jest to kwestia sporna , czego przejawem są odmienne zapatrywania przedstawiane w literaturze prawniczej : „Jest to przestępstwo umyślne, które może być popełnione zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. Jak podnosiK.-M., wystarcza, jeśli sprawca przewiduje, że zarzuty są nieprawdziwe, i godzi się na to (Kunicka-Michalska (w:) Wąsek II, s. 185). Jednakże niektórzy autorzy twierdzą, że w grę wchodzi jedynie zamiar bezpośredni (tak Marek,Komentarz, s. 519; Buchała,Prawo, s. 749).Użycie przez ustawę określeniafałszywie oskarżaoznacza, że postawiony zarzut musi być nie tylko obiektywnie, ale i subiektywnie nieprawdziwy. Sąd stoi na stanowisku ,że przestępstwo to można więc popełnić jedynie umyślnie, w zasadzie w zamiarzebezpośrednim,sprawca bowiem musi chcieć postawić innej osobie zarzut, o którym wie, że jest fałszywy. Sąd podziela stanowisko prokuratora ,że wprawdzie prawdziwości oskarżeniaW. M.o sfałszowanie podpisu, w tej akurat sprawie, zaprzecza treść opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego, nie mniej jednak w świetle zeznańJ. M.nie można stwierdzić, iż miał onświadomośćnieprawdziwości formułowanego zarzutu. Podejrzenia swoje wysuwał na podstawie znajomości cech charakterystycznych dla pisma byłej żony, wzmocnione wiedzą o jej uprzedniej karalności za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. W świetle powyższego zupełnie bezpodstawne są twierdzenia skarżącego odnośnie posiadania przezJ. M.świadomościnieprawdziwości formułowanego zarzutu względem pokrzywdzonej i tym samym aby czynu złożenia fałszywego oskarżenia miał on dopuścić się z zamiarem chociażby ewentualnym. PomiędzyJ. M.,W. M.orazP. M.istnieje wieloletni konflikt. Nie mniej jednak tego rodzaju sytuacja nie może prowadzić do postawienia w stan oskarżeniaJ. M., bowiem w skład znamion przestępstwa zart. 234 kknie wchodzi „złośliwość”.
Mając powyższe na względzie zażalenie jako pozbawione podstaw merytorycznych należało oddalić ,dlatego postanowiono jak na wstępie.