Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 724/15
Data wyroku: 2016-01-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Przedawnienie, Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013r. poz. 1414 z późn. zm.)

Sygn. akt IV Ka 724/15

UZASADNIENIE
Apelacja obrońcy obwinionego okazała się zasadna w takim stopniu, iż na skutek jej wniesienia powstały podstawy do uchylenia w części zaskarżonego wyroku / co do czynów opisanych w pkt 1,2,3,4,5,7,8,9,10,11, a także po dokonaniu modyfikacji przez sąd odwoławczy w zakresie określenia czasookresu czynu opisanego w pkt 13/ i umorzenia postępowania w tej części, a to ze względu na zaistnienie ujemnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności części w/w czynów zarzuconych obwinionemu.
Na wstępie podnieść należy, że w ocenie sądu odwoławczego, z uwagi na okoliczność, że w niniejszej sprawie na etapie postępowania odwoławczego doszło do przedawnienia karalności znacznej większości w/w czynów zarzuconych obwinionemu, niecelowym jest odnoszenie się do podniesionych w skardze apelacyjnej zarzutów w tym zakresie.
Przepis art. 45 § 1 k.w. stanowi, iż karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od daty jego popełnienia upłynął rok. Natomiast jeżeli wszczęto w tym okresie postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem lat 2 od popełnienia czynu.
W niniejszej sprawie sąd odwoławczy dokonał modyfikacji w zakresie określenia czasookresu czynu opisanego w pkt 13. Czyn polegał na posługiwaniu się przez obwinionego kartą innego kierowcy podczas, gdy obwiniony zobowiązany był do korzystania z karty wystawionej na swoje nazwisko ( tj. wykroczenie zart. 92 ust 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym) .
Sąd rejonowy ustalił, że okres tego czynu obejmował daty od 14 stycznia 2014 roku do 11 lutego 2014 roku, a więc cały okres pracy kierowcy, jaki został poddany kontroli przez pracowników(...)Wojewódzkiego Inspektoratu(...)podczas kontroli wykonanej w dniu 11 lutego 2014 roku. Tymczasem analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności sporządzonych opinii pisemnych biegłegoA. D., jak również ustnych opinii uzupełniających biegłego , określających min: przebieg zmian użytkownika kart kierowców w pojeździe oraz uzupełniająco zeznańR. K.iB. Z.nie wskazuje, że w okresie po 27 stycznia 2014 roku doszło do logowania się karty kierowcy na nazwiskoA. F.w pojeździe, którym poruszał się obwiniony. W sprawie brak jest więc jednoznacznych dowodów, które wskazywałyby, że w/w czyn zarzucany obwinionemu obejmował cały okres czasu pracy kierowcy, który został poddany kontroli. Wobec powyższego sąd odwoławczy zmodyfikował czasokres czyny opisanego w pkt 13, ustalając jego datę marginalną na dzień 27 stycznia 2014 roku.
W przedmiotowej sprawie wszczęto postępowanie w ciągu roku od daty popełnienia czynów ( vide zarządzenie k. 1 ) . Czyny, które były przedmiotem wniosku o ukaranie, a opisane zostały w pkt 1,2,3,4,5,7,8,9,10,11, po dokonaniu modyfikacji przez sąd odwoławczy w zakresie określenia czasookresu czynu opisanego w pkt 13, popełnione zostały każdy przed dniem wyrokowania w sprawie sądu odwoławczego – marginalną datą popełnienia ostatniego z w/w czynów był dzień 27 stycznia 2014 roku. W dacie orzekania w pierwszej instancji przedawnienie karalności jeszcze nie nastąpiło. Strona obwiniona wystąpiła z apelacją i w toku postępowania odwoławczego upłynął termin przedawnienia. W tej sytuacji musi dojść w sądzie odwoławczym do uchylenia wyroku i umorzenia postępowania. ( Komentarz.T. G.stan prawny 01.01.2013 r. publ LEX)
W związku z tym sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok co do w/w czynów z uwagi na przeszkodę procesową określoną wpkt 4 art. 5 § 1 kpwi zgodnie z nakazem wynikającym zart. 5 § 1 pkt 4 kpw. w związku zart. 45 § 1kw i 109§ 2 kpwumorzył postępowanie wobec obwinionegoR. A.co do tych czynów, nie dopatrując się w świetle zgromadzonego materiału dowodowego możliwości uniewinnienia obwinionego z braku czynu, braku znamion czynu jako wykroczenia lub braku winy.
Bezsporne są ustalenia sądu meriti co do czynów obwinionego opisanych w pkt 6 i 12, których popełnieniaR. A.dopuścił się – w zakresie czynu opisanego w punkcie 6 w okresie od 31 stycznia 2014 roku do 1 lutego 2014 roku, a polegającego na skróceniu dobowego czasu odpoczynku oraz w zakresie czynu opisanego w punkcie 12 – w okresie od 27 stycznia 2014 roku do 2 lutego 2014 roku, polegającego na skróceniu tygodniowego okresu odpoczynku.
Sąd ten był w pełni uprawniony do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych potwierdzających fakt sprawstwa obwinionego w/w czynów w szczególności na podstawie zeznań świadkówR. K.iB. Z., opinii pisemnych i ustnych biegłegoA. D.oraz nieosobowego materiału dowodowego, w tym protokołów kontroli drogowej wraz z zaświadczeniami o działalności, opisu stwierdzonych naruszeń. Jak słusznie konstatuje sąd meriti wskazane powyżej dowody tworzą spójną, logiczną całość, wzajemnie się uzupełniają, sporządzone opinie biegłego są rzetelne, poparte fachową wiedzą i nie zawierają wad o jakich mowa w treściart. 201 kpk. , dlatego sąd meriti był w pełni uprawniony do czynienia na ich podstawie ustaleń w sprawie.
W kontekście w/w czynów, które są przedmiotem osądu w sprawie, których karalność nie uległa przedawnieniu stwierdzić należy, że ich sprawstwo nie budzi wątpliwości, a analiza treści uzasadnienia apelacji, podniesione tam argumenty, wskazuje na to, że w istocie w tym zakresie rozstrzygnięcie sądu I instancji nie jest negowane.
Wobec powyższego sąd odwoławczy poprzestanie na stwierdzeniu prawidłowości ustaleń sądu meriti w tym zakresie w oparciu o materiał dowodowy wskazany powyżej.
Wobec dokonanej zmiany rozstrzygnięcia sądu I instancji, sąd odwoławczy wymierzył obwinionemu za zarzucane mu czyny na podstawie art.art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym(Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.) w związku z Ip. 4.4 załącznika Nr 1 w/w, kierując się treściąart. 9 § 2kw łącznie karę grzywny w kwocie 150 zł. , najsurowszą za popełnione wykroczenie opisane w punkcie 12 wg taryfikatora określonego w w/w załącznikuustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym.
Wymierzając karę grzywny sąd miał na uwadze stawki w załącznikuNr 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, wysokość dochodów obwinionego, jego sytuację rodzinną i majątkową, stopień zawinienia sprawcy, uprzednią karalność, jak też cele i zadania kary w aspekcie jej oddziaływania wychowawczego i zapobiegawczego wobec obwinionego oraz kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Z uwagi na wynik postępowania, znaczne złagodzenie kary w efekcie umorzenia postępowania co do znacznej części czynów, z których część zagrożonych była surowszą karą, zgodnie z nakazem płynącym z treściart. 10 ustawy o opłatach w sprawach karnychsąd wymierzył jedną opłatę za obie instancje według kary wymierzonej przez sąd odwoławczy. Sąd obciążył także obwinionego zryczałtowanymi wydatkami za postępowanie odwoławcze na podstawie przepisów wskazanych w części dyspozytywnej.
Mając powyższe na uwadze sąd odwoławczy orzekł, jak w sentencji.