Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII K 316/15
Data wyroku: 2015-10-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Krzaczyńska – Sobczak
Słowa kluczowe: Fałszywe Zeznania
Podstawa prawna: art. 233§1 kk

Sygn. akt VII K 316/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 października 2015 r.
Sąd Rejonowy – w Piotrkowie Tryb. VII Wydział Karny
w składzie:
Przewodnicząca: SSR Anna Krzaczyńska – Sobczak
Protokolant: Agnieszka Chojnacka
Przy udziale Prokuratora Rafała Matusiaka
po rozpoznaniu w dniu 12.10. 2015 roku, sprawy

I
A. S.z domuZ., córkiP.iA.z domu

K.,urodzonej (...)wB.
oskarżonej o to, że:

1
w dniu 17 grudnia 2010 roku w Urzędzie Celnym wP.będąc przesłuchiwana w charakterze świadka z uprzedzeniem o treściart. 233 kodeksu karnegow postępowaniu dotyczącym zakupu samochoduB. (...)nr nadwozia(...)zeznała nieprawdę, iż samochód ten zakupiła osobiście wN.od obywatelaN.S. D.w dniu 26 października 2010 roku i do kraju wróciła zakupionym pojazdem, podczas gdy wiedziała, że samochód ten zakupiła od innej osoby na terenieP.

tj. o czyn zart. 233 § 1 kk

2
w dniu 14 października 2011 roku w Urzędzie Celnym wP.będąc uprzedzona o odpowiedzialności zart. 233 kk, złożyła niezgodne z prawdą oświadczenie, iż w dniu 30 listopada 2010 roku wyjechała osobiście doN.ww. samochodem i oddała goS. D., który zwrócił jej pieniądze za jego zakup w tym samym dniu, podczas gdy w chwili złożenia oświadczenia samochód ten był nadal w jej posiadaniu

tj. o czyn zart. 233 § 1 i 6 kk

II
P. S., synaK.iH.z domuR.,urodzonego (...)wŻ.

oskarżonego o to, że:

3
w dniu 17 grudnia 2010 roku w Urzędzie Celnym wP.będąc przesłuchiwany w charakterze świadka z uprzedzeniem o treściart. 233 kodeksu karnegow postępowaniu dotyczącym zakupu samochoduB. (...)nr nadwozia(...)zeznał nieprawdę, iż jego żonaA. S.samochód ten zakupiła osobiście wN.od obywatelaN.S. D.w dniu 26 października 2010 roku i do kraju wrócili zakupionym pojazdem, a następnie w listopadzie 2010 roku pojazd ten osobiście zwróciła sprzedawcy na terenieN., podczas gdy wiedział, iż samochód ten zakupiła od innej osoby na terenieP.i do zwrotu samochodu nie doszło

tj. o czyn zart. 233 § 1 kk

4
w dniu 30 marca 2012 roku w Urzędzie Celnym wP.będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka z uprzedzeniem o treściart. 233 kodeksu karnegow postępowaniu dotyczącym zakupu samochoduB. (...)nr nadwozia(...)zeznał nieprawdę, iż jego żonaA. S.w listopadzie 2010 roku pojazd ten osobiście zwróciła sprzedawcy na terenieN., po czym on ponownie zakupił ww. pojazd, nie wiedząc, iż to ten sam samochód, który zwróciła jego żona, podczas gdy wiedział, iż do zwrotu samochodu w rzeczywistości nie doszło

tj. o czyn zart. 233 § 1 kk

III
J. Z., synaW.iZ.z domuS.,urodzonego (...)wW.

oskarżonego o to, że:

5
w dniu 9 lutego 2012 roku w I Urzędzie Celnym wW.będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka z uprzedzeniem o treściart. 233 kodeksu karnegow postępowaniu Urzędu Celnego wP.(...)dotyczącym zakupu samochoduB. (...)nr nadwozia(...)zeznał nieprawdę, iż samochód ten zakupił osobiście wN.od obywatelaN.S. D.w dniu 2 listopada 2010 roku oraz że przedmiotowy pojazd sprzedał następnieP. S., podczas gdy wiedział, że do ww. transakcji nie doszło

tj. o czyn zart. 233 § 1 kk

orzeka:

1
ustalając, że oskarżonaA. S.dopuściła się zarzucanych jej czynów opisanych w punkcie 1 (pierwszym) i 2 (drugim) aktu oskarżenia na podstawieart. 66 § 1 i 2 kk,art. 67 § 1 kkpostępowanie karne wobec oskarżonej warunkowo umarza na okres próby 2 (dwóch) lat;

2
na podstawieart. 67 § 3 kkw zw. zart. 39 pkt 7 kkorzeka od oskarżonejA. S.świadczenie pieniężne w kwocie 4000 (cztery tysiące) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

3
ustalając, że oskarżonyP. S.dopuścił się zarzucanych mu czynów opisanych w punkcie 3 (trzecim) i 4 (czwartym) aktu oskarżenia na podstawieart. 66 § 1 i 2 kk,art. 67 § 1 kkpostępowanie karne wobec oskarżonego warunkowo umarza na okres próby 2 (dwóch) lat;

4
na podstawieart. 67 § 3 kkw zw. zart. 39 pkt 7 kkorzeka od oskarżonegoP. S.świadczenie pieniężne w kwocie 4000 (cztery tysiące) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

5
oskarżonegoJ. Z.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 5 (piątym) aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 233 § 1 kkwymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

6
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkorazart. 70 § 1 pkt 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemuJ. Z.na okres próby 2 (dwóch) lat;

7
na podstawieart. 71 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkwymierza oskarżonemuJ. Z.karę grzywny w ilości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

8
zasądza od oskarżonychA. S.,P. S.,J. Z.na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 43,33 (czterdzieści trzy złote trzydzieści trzy grosze) tytułem zwrotu poniesionych wydatków oraz od oskarżonychA. S.iP. S.kwoty po 100 (sto) złotych, od oskarżonegoJ. Z.kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem opłat.

Sygn. VII K 316/15

UZASADNIENIE
Jesienią 2010 rokuP. S.znalazł na jednym z portali w internecie ofertę sprzedaży samochodu markiB. (...)numer identyfikacyjny(...). Po wstępnych ustaleniach ze sprzedającymJ. P. (1),P. S.pojechał w okoliceW.celem zakupu pojazdu. Sprzedający pytał oskarżonego na kogo będzie sporządzona umowa kupna- sprzedaży pojazdu.P. S.poinformował go, że kupującym będzie jego żona i podał mu jej dane potrzebne do wpisania do umowy. Po obejrzeniu samochodu,P. S.kupił odJ. P. (1)samochód markiB. (...)za kwotę 30.000 euro, którą to kwotę przekazał sprzedawcy. Sprzedający przekazałP. S.umowę kupna- sprzedaży samochodu markiB. (...), gdzie jako sprzedający wpisany został obywatelN.S. D.a kupującaA. S.. Z zapisów umowy wynikało, że została ona zawarta w dniu 26 października 2010 roku na terenieN.wmiejscowości N.. Po powrocie do miejsca zamieszkaniaP. S.dał umowę do podpisuA. S..A. S.podpisała w/w umowę.J. P. (1)po sfinalizowaniu sprzedaży pojazdu przekazałP. S.dokumenty dotyczące samochodu markiB. (...), w tym min. niemiecki dowód rejestracyjny, kartę pojazdu.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoP. S.k.- 167, 197, 221, 296, 362 odwr.- 363
umowa kupna sprzedaży samochodu markiB. (...)wraz z tłumaczeniem k.- 16- 17
wyjaśnienia oskarżonejA. S.k.- 158, 299
A. S.iP. S.nigdy nie wyjeżdżali na terytoriumN.w sprawie przedmiotowego pojazdu.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoP. S.k.- 167, 197, 221, 296, 362 odwr.- 363
wyjaśnienia oskarżonejA. S.k.- 158, 299
W dniu 22 listopada 2010 rokuA. S.złożyła w Urzędzie Skarbowym wR.wniosek Vat- 24 o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu to jest pojazdu markiB. (...)numer VIN(...). Załączona umowa kupna sprzedaży wskazywała na dokonanie transakcji w dniu 26 października 2010 roku, zaś dokumenty pojazdu w postaci karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego wskazywały, że zostały wydane w dniu 28 października 2010 roku. Do wniosku Vat- 24A. S.złożyła tłumaczenie na język polski „korekty do umowy kupna- sprzedaży z dnia 26 października 2010 roku dotyczącejB. (...).5d”, zawierającej oświadczenieS. D., z którego wynikało, że przekazanie pojazdu kupującym nastąpiło w dniu 28 października 2010 roku, dlatego też ta data jest właściwą datą umowy. W związku z zaistniałymi rozbieżnościami, o powyższym fakcie, w dniu 25 listopadzie 2010 roku, Naczelnik Urzędu Skarbowego wR.poinformował Urząd Celny wP..
Dowód: wniosek Vat- 24 k.- 40
pismo Naczelnika US wR.do UC wP.k.- 38
dowód rejestracyjny i karta pojazdu k.- 94, 97
W dniu 07 grudnia 2010 rokuA. S.złożyła do Urzędu Skarbowego wR.pismo w którym wniosła o wycofanie wniosku z dnia 22 listopada 2010 roku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu to jest pojazdu markiB. (...)numer VIN(...).
Dowód: pismoA. S.do US wR.z dnia 07 grudnia 2010 roku k.- 118

P. S.skontaktował się telefonicznie ze sprzedającymJ. P. (1)i poinformował go o problemach z wydaniem zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego pojazdu markiB. (...). Sprzedający poinformowałP. S., że zarejestruje wskazany pojazd wP..J. P. (1)poprosił swojego znajomegoJ. Z., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą 4W.o zarejestrowanie w/w pojazdu.P. S.przekazał autoJ. Z..J. Z.dokonał rejestracji samochodu markiB. (...)na prowadzoną przez siebie firmę 4W.w Starostwie Powiatowym wP.przedkładając min umowę kupna- sprzedaży pojazdu markiB. (...)z dnia 2 listopada 2010 roku. Stosownie do zapisów w/w umowyS. D.wmiejscowości N.sprzedałJ. Z.prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą 4W.samochód ciężarowy markiB.numer VIN(...)za kwotę 24100 euro. W/w umowa została wypełniona przezJ. Z.na terenieP.. W dniu 14 grudnia 2010 rokuJ. Z.złożył do Urzędu Skarbowego wP.wniosek Vat- 24 o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu, w załączeniu przedkładając min. umowę kupna- sprzedaży pojazdu z dnia 2 listopada 2010 roku, tłumaczenie z języka niemieckiego zaświadczenia o dopuszczeniu pojazdu do ruchu, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu markiB.wydanym przez(...)z siedzibą wG.. W dniu 15 grudnia 2010 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego wP.wydał zaświadczenie Vat- 25 potwierdzające brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług. Za wykonanie tej przysługiJ. Z.otrzymał odJ. P. (1)kwotę 2000 złotych.J. Z.wystawiłfakturę Vat nr (...)zgodnie z którą doszło do sprzedaży przez 4W.J. Z.na rzeczMasarni (...)wŻ.samochodu ciężarowego markiB. (...)nr VIN(...)za kwotę 98.000 złotych. Całą dokumentację wraz z samochodemJ. Z.przekazałP. S.

Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoJ. Z.k.- 163, 199, 222 odwr., 302
faktura Vat nr (...)k.- 41
umowa kupna- sprzedaży z dnia 2 listopada 20110 roku k.- 73
wniosek Vat- 24 o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu k.- 71
zaświadczenie Vat- 25 k.- 72
zaświadczenie o dopuszczeniu do ruchu k.- 74- 79
zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu k.- 80- 81
W dniu 27 września 2011 rokuA. S.złożyła w Urzędzie Celnym wP.pisemny wniosek o zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrz wspólnotowej samochodu markiB. (...)numer VIN(...). Do w/w wnioskuA. S.dołączyła pisemne oświadczenie, w którym podała, że w dniu 30 listopada 2010 roku wyjechała doN., doD.samochodem markiB. (...)numer VIN(...)i oddała go sprzedawcyS. D., który zwrócił jej pieniądze w kwocie 30.000 euro. W związku z zaistniałymi wątpliwościami Urząd Celny wP.wezwałA. S.iP. S.do złożenia zeznań w tej sprawie.
Dowód: zeznania świadkaL. N.k.- 56, 363
oświadczenie z dnia 27 września 2011 roku k.- 4
W dniu w dniu 17 grudnia 2010 roku w Urzędzie Celnym wP.A. S.stawiła się na przesłuchanie w charakterze świadka w postępowaniu dotyczącym zakupu samochoduB. (...)nr nadwozia(...). Przed przesłuchaniemA. S.została pouczona o treściart. 233 kodeksu karnego, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Po pouczeniu o konsekwencjach podania nieprawdy,A. S.zeznała, iż wskazany samochód zakupiła osobiście wN.od obywatelaN.S. D.w dniu 26 października 2010 roku i do kraju wróciła zakupionym pojazdem.
Dowód: protokół przesłuchania świadkaA. S.z dnia 17 grudnia 2010 roku k.- 34
W dniu 14 października 2011 roku w Urzędzie Celnym wP.A. S.została uprzedzona o odpowiedzialności karnej zart. 233 kodeksu karnego. Po uprzedzeniu o konsekwencjach wynikających ze złożenia fałszywych zeznań i oświadczeń, złożyła pisemne oświadczenie o treści, że w dniu 30 listopada 2010 roku wyjechała osobiście doN.samochodem markiB. (...)numer VIN(...)i oddała goS. D., który zwrócił jej pieniądze za jego zakup w tym samym dniu.
Dowód: oświadczenieA. S.z dnia 14 października 2011 roku złożone w UC wP.k.- 5

P. S.został wezwany na przesłuchanie w charakterze świadka w postępowaniu dotyczącym zakupu samochoduB. (...)nr nadwozia(...)w dniu 17 grudnia 2010 roku do Urzędu Celnego wP.. Przed złożeniem zeznańP. S.został pouczony przez przesłuchującego o treściart. 233 kodeksu karnego, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Po pouczeniu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań,P. S.podał, że jego żonaA. S.samochód ten zakupiła osobiście wN.od obywatelaN.S. D.w dniu 26 października 2010 roku i do kraju wrócili zakupionym pojazdem, a następnie w listopadzie 2010 roku pojazd ten osobiście zwróciła sprzedawcy na terenieN..
Dowód: protokół przesłuchaniaP. S.z dnia 17 grudnia 2010 roku k.- 32- 33
P. S.w dniu 30 marca 2012 roku został wezwany na przesłuchanie do Urzędu Celnego wP.w postępowaniu dotyczącym zakupu samochoduB. (...)nr nadwozia(...). Przed odebraniem zeznań przesłuchujący pouczyłP. S.o treściart. 233 kodeksu karnego, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Po pouczeniu o konsekwencjach wynikających zart. 233 kodeksu karnegoP. S.zeznał, iż jego żonaA. S.w listopadzie 2010 roku pojazd ten osobiście zwróciła sprzedawcy na terenieN., po czym on ponownie zakupił w/w pojazd, nie wiedząc, iż to ten sam samochód, który zwróciła jego żona.
Dowód: protokół przesłuchaniaP. S.z dnia 30 marca 2012 roku k.- 35- 36
A. S.ma 44 lata, legitymuje się wyższym wykształceniem. Oskarżona jest mężatką, ma troje dzieci. W/w prowadzi działalność gospodarczą pod nazwąMasarnia (...)z czego uzyskuje- wg oświadczenia- miesięczny dochód w kwocie około 2500 złotych.
Dowód: dane osobopoznawcze k.- 320
Oskarżona nie był dotychczas karany.
Dowód: dane o karalności k.- 239
P. S.ma 44 lata, legitymuje się średnim wykształceniem, z zawodu jest technikiem naprawy i eksploatacji pojazdów. Oskarżony utrzymuje się z prowadzonej działalności gospodarczej, z czego uzyskuje- wg oświadczenia około 2500 złotych miesięcznieP. S.jest żonaty, ma troje dzieci.
Dowód: dane osobo poznawcze k.- 362
Oskarżony nie był dotychczas karany.
Dowód: dane o karalności k.- 239
Oskarżony

P. S.
przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, że faktycznie było tak jak opisane w I zarzucie, tzn. kupił na terenieP.chyba wP.samochód markiB. (...)za kwotę 30.000 euro. Ofertę znalazł na jakimś portalu w internecie. Nie był to mężczyzna z którym został skonfrontowany. Mężczyzna od którego kupił samochód z tego co się dowiedział nazywa sięP.. Nie pamięta dokładnej daty zakupu pojazdu. Przez telefon sprzedający pytał go na kogo będzie umowa, podał mu wtedy dane swojej żony. Gdy przyjechał na miejsce, sprzedający miał już umowę wypisaną. Kupił samochód, zapłacił pieniądze, wziął umowę i w domu dał żonie do podpisu. Sprzedający zapewniał go, że to, że stroną umowy jest obywatelN.i że została niby zawarta wN., to nic takiego, wszyscy tak robią i jest to zgodne z prawem. Pierwszy raz w ten sposób kupował samochód. Musieli przedstawić tą umowę w Urzędzie Skarbowym wR.aby uzyskać zwolnienie z akcyzy, bo samochód był zarejestrowany jako ciężarowy. Przy zakupie pojazdu, sprzedający dał mu umowę kupna sprzedaży wypisaną bez podpisu kupującego, dowód rejestracyjny niemiecki i tłumaczenia. Z tego co pamięta, to dowód rejestracyjny był wydany dwa dni później niż umowa, z tego zaczęły się kłopoty. Zauważyli to w Urzędzie Skarbowym. Zadzwonił do sprzedawcy jak się o tym dowiedział. Sprzedawcy powiedział mu żeby wycofać sprawę z urzędu skarbowego, oddać mu dokumenty i on u siebie zarejestruje pojazd. Wycofali sprawę. Samochód był u nich, wysłał dokumenty do sprzedawcy. On zarejestrował i wszystko im przysłał- wraz z tablicami. To wszystko było naJ. Z.. Nie podpisywał drugiej umowy, faktura była wystawiona na samochód przezfirmę (...)na jego firmę. Nie składali do urzędu celnego tej umowy ani żadnych dokumentów. Nie wie skąd Urząd Celny o tym się dowiedział. Urząd Celny wezwał jego i żonę. Zadzwonił wtedy doP.i poinformował go o tym, on mu odpowiedział, żeby mówili tak jak jest w dokumentach. Tak też zrobili. On im przedstawił całą wersję jak mają mówić w Urzędzie.P.zasugerował żeby powiedział, że samochód znalazł przez jakiegoś znajomego wN., podałH. B.. Ostatecznie zapłacił akcyzę wraz z odsetkami- to było prawie 25000 złotych. Podpisał w urzędzie celnym pouczenie, że za fałszywe zeznania grozi odpowiedzialność karna, uważał jednak że musi tak zeznać, jak mu powiedział sprzedawca. Jak zapłacił akcyzę to zadzwonił doP.i zapytał go co zamierza z tym zrobić. Sprzedawca podpowiedział mu żeby zwrócił się do Urzędu Celnego o zwrot zapłaconej akcyzy, złożył oświadczenie, że samochód został oddany doN.i kupił go ktoś inny. Powiedział mu że wtedy przysługuje mu zwrot akcyzy.P.przysłał mu oświadczenie Niemca, które wymagał urząd celny i złożył je w oryginale do urzędu celnego. Nie uzyskali zwrotu akcyzy. Daty znowu się nie zgadzały. Oświadczył, że nie znaJ. Z., nie widział go przed konfrontacją, rozmawiał z nim gdy on rejestrował samochód u siebie.P.powiedział mu, że w sprawie rejestracji tego pojazdu zadzwoni do niego jego kolega. SamochódB.cały czas był w ich posiadaniu. Oświadczył, że chciałby skorzystać z instytucji określonej wart. 335 kpk. Wyjaśnił, że postępując tak, został pokierowany przez mężczyznę, który sprzedał mu samochód. Ten mężczyzna powiedział mu, że tak praktykuje z innymi nabywcami i żeby on też tak postąpił. Na początku mówili w Urzędzie Celnym wP., że byli z żoną na terenieN.i samochód został kupiony od obywatelaN.. Potem wyjawili prawdę. Oświadczył, że po raz pierwszy zdarzyła mu się taka sytuacja, zresztą tak jak i żonie. Chodziło mu też o żonę. Chciał potwierdzić jej wersję. Drugą stroną umowy była jego żona. Żona zapłaciła akcyzę. Następnie złożyła wniosek o zwrot, ale ostatecznie wycofali ten wniosek. Należności publicznoprawne zostały przez nich uregulowane. Uiścili w całości cenę mężczyźnie, od którego kupiliśmy samochód. Wyjaśnił, że kupił ten samochód od mężczyzny, który mieszka bodajże podG.. Mężczyzna, który sprzedał samochód toJ. P. (1). TenP.też był przesłuchiwany przez policję. Jeśli chodzi o udziałJ. Z., to w całą sprawę wkręcił go importerP.. Chodziło o zarejestrowanie samochodu. Podał, że kupił samochód odP.. Pieniędzy nie przekazywałZ.. Nie byli z żoną na terenieN.żeby unieważnić tą wcześniejszą umowę sprzedaży samochodu. To co mówili w Urzędzie Celnym to była wersja importera. On tak kazał mówić. Oświadczył, że jego jak i żony zdaniem, wymierzenie im kar grzywny byłoby zbyt dotkliwe. Zależy mu bardzo na niekaralności, gdyż w związku z prowadzoną działalnością bierze udział w przetargach. Według jego wiedzy, fakt karalności mógłby go z tego zdyskwalifikować. Oskarżony oświadczył, że żałuję tego co się stało. Jeśli chodzi o umowę, która rzekomo została zawarta między obywatelemN.a jego żoną, to żona nie składała tam podpisu. Jak dostał te dokumenty odP., tam widniał podpis jego żony. Żona podpisywała się na dokumentach do Urzędu Skarbowego. Potwierdził, że został pouczony gdy składał zeznania o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Mimo to, nie podał jak sprawa wygląda faktycznie w trakcie składania zeznań, tylko przedstawił wersję wynikającą z dokumentów. Mówił tak, bo tak mu kazał mówić importer. Nigdy nie był w takiej sytuacji. Oświadczył, że wie, że źle zrobił. Poza tym chciał pomóc żonie.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoP. S.k.- 167, 197, 221, 296, 362 odwr.- 363
Oskarżona

A. S.
przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Wyjaśniła, że faktycznie było tak jak opisane w zarzucie I, podpisała umowę w październiku 2010 roku, chyba w dacie która widnieje na umowie. Daty nie wpisywała, była już wpisana, jak podpisywała umowę. Nie wie gdzie obecnie jest oryginał umowy. Oświadczyła, że podpis na umowie należy do niej. To było tak, że jej mąż kupił samochód od jakiegoś człowieka z okolicW.. Ofertę znalazł chyba w internecie. Po samochód maż pojechał sam. Gdy wróciła do domu, to samochód stał już na podwórku. To miał być ich wspólny samochód, ale zarejestrowany na nią. Mąż przedstawił mu umowę do podpisu, wszystko było już wypisane, nie wie czy mąż to wypisał czy też nie. Ona się tylko podpisała. Przyznała, że nie zastanawiała się nad tym co podpisywała. Nie zastanawiała się nad tym, że podpisała umowę, stosownie do zapisów której zawarła umowę zN.wN.. Nie zna się na tych sprawach, wszystkim miał zająć się mąż. Potem były jakieś kłopoty z tym samochodem. Mąż się kontaktował ze sprzedawcą spodW.i on coś mężowi dostarczał, mąż nie informował jej co się dzieje, a ona się o to nie pytała. Przedłożyli umowę w Urzędzie Skarbowym wR.- potem złożyła ją do Urzędu Celnego wP., chodziło o zwolnienie z akcyzy. Oświadczyła, że nie wie jaka była cena tego samochodu. Nie znaJ. Z., wszystko załatwiał mąż, ona się tylko podpisywała. Ufała mężowi, że wszystko będzie dobrze, nie miała świadomości, że robi coś niezgodnego z prawem. Nic jej nie mówi nazwiskoJ. P. (1). Oświadczyła, że przyznaje się również do czynu opisanego w punkcie II- faktycznie składając zeznania w Urzędzie Celnym zeznała nieprawdę, że zakupiła samochód wN.odN., którego nazwisko jest wskazane w umowie. Przyznała, że podpisała pouczenie o tym, że za fałszywe zeznania grozi odpowiedzialność karna, ale zeznawała tak jak wynikało z dokumentów. Oświadczyła, że żałuje tego co zrobiła. Wydawało jej się wówczas, że tak będzie lepiej, jak zezna to co wynika z dokumentów. Jeśli chodzi o oświadczenie w Urzędzie Celnym wP.z dnia 14 października 2011 roku, to z tego co pamięta, to chodziło o to, żeby ten samochód móc zarejestrować legalnie w Polsce, w związku z tym musieli go oddać sprzedającemu a następnie legalnie od kogoś kupić w Polsce. Nie wie od kogo samochód miał być kupiony. To oświadczenieS. D.też otrzymała od męża. ZnaH. B., ale on raczej nie miał nic wspólnego z tym samochodem. Mąż znalazł ogłoszenie w internecie. SamochódB.cały czas był w ich posiadaniu, przez jakiś czas był w warsztacie, chodziło o jakieś przeróbki. Oskarżona wyraziła wolę skorzystania z instytucji określonej wart. 335 kpk. Dodała, że oświadczenieS. D.w języku niemieckim zostało im przesłane zW.przezZ.czyP..
Dowód: wyjaśnienia oskarżonejA. S.k.- 158, 299
Sąd rejonowy dokonał następującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i zważył co następuje:
Sąd, po przeprowadzeniu analizy wyjaśnień oskarżonych i skonfrontowaniu ich z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie dowodami tak osobowymi jak i dokumentacyjnymi, bez nadawania któremukolwiek w nieuzasadniony sposób uprzywilejowanej pozycji nad innymi, uznał, że wyjaśnienia złożone przezP. S.iA. S.co do zasadniczych kwestii zasługują na przydanie im waloru wiarygodności. Sąd dokonując powyższej oceny oparł się przede wszystkim na porównaniu wyjaśnień oskarżonych, zeznańJ. P. (1),L. N., wyjaśnień oskarżonegoJ. Z., analizie istniejących miedzy nimi różnic i zestawieniu ich z rzeczowym materiałem dowodowym. Przyznanie się oskarżonych do zarzucanych im czynów, w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego, jako logiczne, rzeczowe mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych.P. S.przedstawił okoliczności zakupu pojazdu markiB. (...)numer VIN(...). Potwierdził, że samochód zakupił od obywatela polskiego, do transakcji doszło na terenie kraju, w okolicachW.. Nigdy w związku z nabyciem w/w pojazdu, ani on, ani jego żona, nie wyjeżdżali na terytoriumN.. Przyznał, że pomimo, iż pojazd kupił odJ. P. (1)na terytoriumP., przyjął od sprzedawcy umowę, w której jako kupująca oznaczona została jego żonaA. S., zaś jako sprzedający wskazany byłS. D.obywatelN., z zapisów zaś umowy wynikało, że do transakcji doszło na terytoriumN.zmiejscowości N.. Z powyższą relacją korespondują wyjaśnieniaA. S., która przyznała, że w związku z zakupem pojazdu markiB. (...)nigdy nie wyjeżdżała ani ona ani maż na terytoriumN., pojazd został nabyty od obywatela Polskiego, transakcja została sfinalizowana na terytorium kraju, wszystkim zajmował się jej mąż, jej rola ograniczyła się do podpisania umowy i złożenia następnie wniosku Vat- 24 do Urzędu Skarbowego wR..A. S.iP. S.potwierdzili, że w kontekście wskazanych wyżej faktów ich zeznania złożone w Urzędzie Celnym wP.z dnia 17 grudnia 2010 roku i 30 marca 2012 roku i oświadczenieA. S.z dnia 14 października 2011 roku nie polegały na prawdzie. Oskarżeni złożyli niezgodne z rzeczywistością zeznania, pomimo uprzedniego uprzedzenia ich o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań lub oświadczeń, co potwierdzili własnoręcznymi podpisami. Świadomi konsekwencji takich działań, złożyli fałszywe zeznania. W tym miejscu koniecznym jest jeszcze odniesienie się do wytłumaczenia takiego zachowania podanego przezP. S., a sprowadzającego się do tego, że zeznawał w taki sposób, jak kazał mu sprzedawcaJ. P. (2), jak wynikało z przekazanych mu dokumentów, który zapewnił go, że „wszyscy tak robią”. W odpowiedzi na takie stanowisko trzeba wyraźnie i stanowczo zareagować i zaznaczyć, że nieprawidłowe, niezgodne wręcz z prawem praktyki, w żaden sposób nie usprawiedliwiają, nie umniejszają winy oskarżonego, który odpowiada w graniach swojej winy i swojego sprawstwa. Nie można tłumaczyć swojego niewłaściwego zachowania i liczyć na umniejszenie winy, czy wręcz ekskulpację, faktem, że inni dopuszczają się też takich zachowań, bądź usprawiedliwiać tym, że uczynił to za namową innej osoby.P. S.miał możliwość zachowania się zgodnie z prawem, a pomimo tego nie uczynił tego. Wiedział o konsekwencjach składania fałszywych zeznań, a pomimo tego podał okoliczności o których wiedział, że nie odpowiadają one rzeczywistemu stanowi rzeczy. Również nie znajduje akceptacji stanowiskoA. S., która z jednej strony stwierdziła, że „nie miała świadomości, że robi coś niezgodnego z prawem”, po czym przyznała, iż podpisała pouczenie o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań, ale zeznawała tak jak wynikało z dokumentów, którymi dysponowała, a więc podając okoliczności niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, czego miała świadomość. RelacjeA. S.iP. S.uzupełniają wyjaśnieniaJ. Z., który na podstawie ustnych uzgodnień zJ. P. (1), zarejestrował przedmiotowy pojazd na prowadzoną przez siebie firmę, złożył wniosek Vat- 24 w Urzędzie Skarbowym wP., a następnie sprzedał przedmiotowy samochódP. S., na potwierdzenie czego wystawił fakturę Vat, który wcześniej miał zakupić od obywatelaN.S. D.w dniu 2 listopada 2010 roku, przy czym faktycznie do tych transakcji nie doszło, wszystkie te zabiegi miały tworzyć pozory legalności pozwalając na odzyskanie przezP. S.akcyzy. W świetle jednoznacznych w tym zakresie wyjaśnieńP. S.iJ. Z., nie zasługują na przymiot wiarygodności zeznaniaJ. P. (1)zaprzeczającego aby sprzedał samochódP. S., ograniczając swój udział jedynie do skontaktowania ze sobąP. S.iJ. Z.. Odnosząc się do wyjaśnień w/w, zauważyć należy, że oskarżeni niezależnie od siebie wskazują na rolę jaką w całym przedsięwzięciu odegrałJ. P. (1), nie tając przy tym swojego udziału w całym procederze, szczerze podając zasadnicze okoliczności. W świetle powyższego, zanegowanie przezJ. P. (1)udziału w inkryminowanym zdarzeniu, przy jednoczesnym braku przekonywującego wytłumaczenia swojego stanowiska, nie zasługuje na akceptację. W ocenie sądu zeznaniaL. N.,J. C.iA. M.zasługują na przymiot wiarygodności. W/w podawały okoliczności o których dowiedziały się w związku z wykonywanymi obowiązkami służbowymi i ich relacje znajdują potwierdzenie w załączonej dokumentacji z Urzędu Celnego wP.i Urzędu Skarbowego wR..
` W niniejszej sprawie problematyka ogniskuje się wokół zastosowania wobec oskarżonego trafnej, a więc adekwatnej i współmiernej do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu reakcji prawnokarnej na zachowanie sprawcy, o czym poniżej.
` Przestępstwo zart. 233 § 1 kkma charakter formalny, a więc dokonane jest w momencie złożenia fałszywego zeznania, oświadczenia, opinii lub tłumaczenia, bądź w momencie zatajenia przez składającego zeznanie (oświadczenie, opinię lub tłumaczenie) prawdy. Skutki tych zachowań- lub ich brak- nie decydują o odpowiedzialności karnej, mogą jedynie mieć wpływ na wymiar kary. Odpowiedzialność karna grozi jedynie za składanie fałszywych zeznań, oświadczeń, opinii lub tłumaczeń, które mają służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy. Nieprawda w rozumieniuart. 233 § 1 kkoznacza nieprawdę w sensie subiektywnym tzn. że zeznanie jest nieprawdziwe, gdy sprawca uświadamia sobie, że kłamie.
Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd, ustalając, że

A. S.
w dniu 17 grudnia 2010 roku w Urzędzie Celnym wP.będąc przesłuchiwana w charakterze świadka z uprzedzeniem o treściart. 233 kodeksu karnegow postępowaniu dotyczącym zakupu samochoduB. (...)nr nadwozia(...)zeznała nieprawdę, iż samochód ten zakupiła osobiście wN.od obywatelaN.S. D.w dniu 26 października 2010 roku i do kraju wróciła zakupionym pojazdem, podczas gdy wiedziała, że samochód ten zakupiła od innej osoby na terenieP., wyczerpała dyspozycjęart. 233 § 1 kkoraz, ustalając że w dniu 14 października 2011 roku w Urzędzie Celnym wP.będąc uprzedzona o odpowiedzialności zart. 233 kk, złożyła niezgodne z prawdą oświadczenie, iż w dniu 30 listopada 2010 roku wyjechała osobiście doN.w/w samochodem i oddała goS. D., który zwrócił jej pieniądze za jego zakup w tym samym dniu, podczas gdy w chwili złożenia oświadczenia samochód ten był nadal w jej posiadaniu, wypełniała dyspozycjęart. 233 § 1 i 6 kk, w oparciu o brzmienieart. 66 § 1 i 2 kk,art. 67 § 1 kkwarunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonej na okres próby wynoszący dwa lata.
Analizując zgromadzony materiał dowodowy, sąd, ustalając, że

P. S.
swoim zachowaniem polegającym na tym, że w dniu 17 grudnia 2010 roku w Urzędzie Celnym wP.będąc przesłuchiwany w charakterze świadka z uprzedzeniem o treściart. 233 kodeksu karnegow postępowaniu dotyczącym zakupu samochoduB. (...)nr nadwozia(...)zeznał nieprawdę, iż jego żonaA. S.samochód ten zakupiła osobiście wN.od obywatelaN.S. D.w dniu 26 października 2010 roku i do kraju wrócili zakupionym pojazdem, a następnie w listopadzie 2010 roku pojazd ten osobiście zwróciła sprzedawcy na terenieN., podczas gdy wiedział, iż samochód ten zakupiła od innej osoby na terenieP.i do zwrotu samochodu nie doszło tj. o czyn zart. 233 § 1 kkoraz ustalając, że w dniu 30 marca 2012 roku w Urzędzie Celnym wP.będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka z uprzedzeniem o treściart. 233 kodeksu karnegow postępowaniu dotyczącym zakupu samochoduB. (...)nr nadwozia(...)zeznał nieprawdę, iż jego żonaA. S.w listopadzie 2010 roku pojazd ten osobiście zwróciła sprzedawcy na terenieN., po czym on ponownie zakupił ww. pojazd, nie wiedząc, iż to ten sam samochód, który zwróciła jego żona, podczas gdy wiedział, iż do zwrotu samochodu w rzeczywistości nie doszło tj. o czyn zart. 233 § 1 kk, w oparciu o brzmienieart. 66 § 1 i 2 kk,art. 67 § 1 kkwarunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego na okres próby wynoszący dwa lata.
W tym miejscu podnieść należy, że warunkowe umorzenie jest szczególnym środkiem odpowiedzialności karnej polegającym na poddaniu próbie sprawcy przestępstwa, co zakłada stwierdzenie jego popełnienia a więc i winy sprawcy. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Tym sam oczywiste jest, że dokonanie oceny czy wina jest znaczna czy nie jest znaczna wymaga pierwotnego uznania czy sprawca czynu w ogóle winę ponosi. Przesłankami zastosowania w/w instytucji jest ustalenie, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, odrębną przesłankę stanowią właściwości i warunki osobiste sprawcy, jego postawa i dotychczasowy sposób życia. Pozytywna ocena postawy oskarżonego i jego dotychczasowego życia ma charakter prognostyczny, prowadzący do przekonania, że mimo warunkowego umorzenia sprawca będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Zdaniem sądu, odnosząc powyższe rozważania do realiów przedmiotowej sprawy, osób oskarżonych, wystarczającą reakcją prawno- karną na zachowaniaA. S.iP. S.jest zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Za rozstrzygnięciem takim przemawiają okoliczności zarzucanych oskarżonym czynów, a także ich postawa po popełnieniu zarzucanych im czynów, a wyrażająca się przyznaniem do ich popełnienia. Oskarżeni uregulowali wszystkie należności publicznoprawne związane z zakupem przedmiotowego pojazdu. DlaA. S.iP. S.jest to ich pierwszy konflikt z prawem, brak jakichkolwiek sygnałów świadczących o naruszaniu przez nich porządku prawnego. Okoliczności związane z osobamiA. S.iP. S., ich właściwościami i warunkami osobistymi pozwalają zasadnie przyjąć, że będą oni przestrzegać porządku prawnego. Dwuletni okres próby w sposób dostateczny pozwoli na weryfikację postawionych wobecA. S.iP. S.pozytywnych prognoz kryminologicznych.
Na podstawieart. 67 § 3 kkiart. 39 pkt. 7 kksąd zobowiązałA. S.iP. S.do uiszczenia świadczenia pieniężnego w wysokości po 4000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
O kosztach sądowych sąd orzekł w oparciu o treśćart. 629 kpkw zw. zart. 627 kpk.