Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 1110/15
Data wyroku: 2015-10-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Izabella Gabriel
Teza: ukaranie

Sygnatura akt VI W 1110/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15-10-2015 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
PrzewodniczącySSR Izabella Gabriel
Protokolant:  Katarzyna Łukomska
po rozpoznaniu w dniu 15-10-2015 r.
sprawy przeciwkoP. R.
synowiJ.iD.z domuG.
urodzonemu (...)weW.
obwinionemu o to, że
w dniu 23 grudnia 2014 r. około godz. 06.15 weW.naul. (...)spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem markiR. (...)onr rej (...)jechał częścią wyłączoną z ruchu (wydzielone torowisko tramwajowe) jezdniul. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...)i na wysokościposesji nr (...)zjeżdżając na lewy pas ruchu wyznaczony do jazdy na wprost nie zachował szczególnej ostrożności oraz nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu w wyniku czego zderzył się z kierującym samochodem markiH. (...)onr rej (...)który jechał w tym samym kierunku lewym pasem ruchu
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw
******************

I
uznaje obwinionegoP. R.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 600 (sześćset) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 50 zł.

Sygn. akt VI W 1110/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania jurysdykcyjnego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 23 grudnia 2014r., ok. godz. 6.15, obwinionyP. R., kierując samochodem m-kiR. (...)onr rej. (...), jadącul. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...), będąc przedpl. (...), a za skrzyżowaniem zul. (...), poruszał się częścią wyłączoną z ruchu, tj. po wydzielonym torowisku tramwajowym znajdującym się na jezdniul. (...). W tym samym czasie, w tym samym kierunku, lewym pasem jezdniul. (...), przeznaczonym do jazdy na wprost jechałR. Z., kierujący samochodem m-kiH. (...)onr rej. (...). Wymieniony nie zmieniał tego pasa ruchu. Bezpośrednio za samochodem m-kiH. (...), w kierunkupl. (...), z zamiarem skrętu w lewo wul. (...), jechał kierujący samochodem m-kiD. (...). Obwiniony będąc za w/w skrzyżowaniem zul. (...), jadąc wydzielonym torowiskiem tramwajowym, rozpoczął manewr wyprzedzania samochoduH. (...), a następnie zaczął zjeżdżać z torowiska na lewy pas jezdni, zajeżdżając drogę kierującemu samochodemH. (...), doprowadzając w wyniku tego do zderzenia się obu pojazdów. Uszkodzenia samochoduR. (...)skupione były w tylnej części prawego boku, uszkodzeniu samochoduH. (...)skupione były natomiast w przedniej części lewego boku. Obaj kierujący w chwili zdarzenia byli trzeźwi. Kierowca samochoduH. (...)jechał sam, natomiast obwiniony jechał z pasażerkąW. M..
Na miejsce zdarzenia przybyli funkcjonariusze policji, którzy jako sprawcę wskazaliP. R..
Do przedmiotowego zdarzenia doszło naul. (...), przedpl. (...), na odcinku za skrzyżowaniem zul. (...). Na tym odcinkuul. (...)były dwa pasy ruchu – prawy przy krawędzi jezdni i lewy przy torowisku, a z ich lewej strony było wydzielone torowisko tramwajowe, oznaczone znakami poziomymi i pionowymi. Oznakowanie to było czytelne.
Biegły z zakresu rekonstrukcji wypadków komunikacyjnych, fotografii kryminalistycznej i mechanoskopijnych badań pojazdów składając ustną opinię w sprawie stwierdził, że stan zagrożenia i sytuację kolizyjną wytworzył kierujący samochodemR. (...).

dowód:

notatka urzędowa k. 4; zdjęcia k. 5, 67-69; protokoły badań stanu trzeźwości k. 7,8; zapis z monitoringu zarejestrowany na załączonej płycie k. 12; częściowo wyjaśnienia obwinionego k. 19/v i z dnia 09 lipca 2015r.; zeznaniaśw. R. Z.k. 23-23/v i z dnia 09 lipca 2015r.; zeznaniaśw. E. G.k. 21/v i z dnia 11.08.2015r.; częściowo zeznaniaśw. W. M.; projekt oznakowaniaul. (...)k.68; ustna opinia biegłego złożona w dniu 15.10.2015r.
P. R.ma 55 lat, jest rozwiedziony, ma na utrzymaniu jedno dziecko, prowadzi własną działalność gospodarczą, nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie, odwykowo, był uprzednio karany za wykroczenie drogowe.

dowód:

wyjaśnienia obwinionego k. 19
Przesłuchany w toku czynności wyjaśniającychP. R.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił m.in., że uważa, że sprawcą całego zdarzenia był kierujący pojazdem m-kiH., który z prawego pasa ruchu wjechał w jego pojazd z nieznanej mu przyczyny, i że na wysokości wysepki tramwajowej poczuł uderzenie w tylną prawą części swojego samochodu (k. 19/v).
W złożonym sprzeciwie od wyroku nakazowego obwiniony ponownie wskazał, że kierowca samochoduH. (...)najechał na niego z tyłu zjeżdżając z prawego pasa ruchu na lewy, na którym był obwiniony już od skrzyżowaniaul. (...)zul. (...), podał też, że kierowcaH.musiał zjeżdżać z prawego pasa na lewy bez włączonego kierunkowskazu, że został najechany od tyłu i nie miał żadnych szans zareagowania i uniknięcia wypadku, że nie wie od kiedy lewy pas ruchu z torowiskiem naul. (...)jest wyłączony z ruchu, dodał jednak, że jest on wyłączony tylko na odcinku odul. (...)doul. (...), a od skrzyżowaniaul. (...)zul. (...)lewy pas jest normalnie w ruchu, a tory tramwajowe odchodzą na lewo poza trzeci pas, który zaczyna się za skrzyżowaniem w niewielkiej odległości (k. 41-42).
Na rozprawie w dniu 09 lipca 2015r. obwiniony nie przyznał się do winy oświadczając, że to on został najechany i poszkodowany. Wyjaśnił, że jechał zul. (...)od strony(...)ul. (...)lewym pasem ruchu i gdy przyhamował z uwagi na pojazd przed nim, który wjeżdżał na pas do skrętu w lewo, został najechany z tyłu przez zjeżdżający prawdopodobnie z prawego pasa samochód. Obwiniony wyjaśnił też, że po minięciu skrzyżowania zul. (...)nie jechał już torowiskiem, bo ono odbija w lewo, że od wysokościul. (...)jechał środkowym, czyli lewym pasem, bo trochę później zaczyna się trzeci pas. Dodał, że od momentu skrzyżowania zul. (...)cały czas jechał tym samym pasem ruchu, nie zmieniał go. Wyjaśnił także, że kiedy pojazd jadący przed nim włączył kierunkowskaz i zaczął zjeżdżać na ten pas on lekko przyhamował i wtedy poczuł uderzenie z tyłu, w tym momencie znajdował się na lewym pasie jezdni, przeznaczonym do jazdy na wprost, który później jest pasem środkowym. Jeszcze raz obwiniony stwierdził, że odul. (...)do skrzyżowania zul. (...)jechał lewym pasem po torowisku, ale nie był to jeszcze pas wydzielony, po minięcie skrzyżowania jechał cały czas drugim pasem, nie jechał po wydzielonym torowisku, nie zmieniał pasa ruchu od samego początku do skrzyżowania (k. 52-53).
Oceniając wyjaśnienia obwinionego Sąd uznał je za niewiarygodne w części dot. jego toru jazdy, zwłaszcza na odcinkuul. (...)od skrzyżowania zul. (...), obowiązującego tam oznakowania (w tym zwłaszcza poziomego, które nie było zmieniane) świadczącego o wyłączeniu torowiska tramwajowego, jak też co do tego, że kierujący samochodemH. (...)jechał wówczas prawym pasem jezdni i zmieniając go na lewy pas jezdni najechał na obwinionego. W tym zakresie bowiem wyjaśnienia te są sprzeczne z innymi dowodami - zeznania świadkówR. Z.iE. G., opinią biegłego i materiałem zabezpieczonym na załączonych płytach. W pozostałym zakresie dot. czasu i miejsca zdarzenia oraz marek obu samochodów Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego, jako że w tym zakresie są one zbieżne z pozostałymi dowodami.
Oceniając zeznania świadkówR. Z.iE. G.Sąd doszedł do przekonania, że są one w pełnie wiarygodne, gdyż korespondują one z zdjęciami obrazującymi miejsce zdarzenia, z zapisem z monitoringu i z opinią biegłego. Opinię tę Sąd ocenił jako jasną, pełną i wewnętrznie spójną, a wnioski w niej zawarte za logiczne i przekonujące. W konsekwencji tego zeznaniom świadkaW. M., jako nielogicznym i sprzecznym z w/w wiarygodnymi dowodami, Sąd co do najistotniejszych okoliczności (w tym co do tego, że obwiniony nie jechał po torowisku) nie dał wiary, uznając je za wiarygodne tylko w części dot. tego, jaką ulicą i z kim jechała samochodem w chwili zdarzenia.
Pozostałym dowodom w postaci dokumentów dołączonych do akt sprawy, jako sporządzonym w sposób prawidłowy i przez podmioty do tego uprawnione, w tym omówionej wyżej opinii biegłego, jak też dowodom w postaci zabezpieczonego monitoringu i zdjęć miejsca zdarzenia Sąd w całości dał wiarę, mając przy tym na uwadze, iż w oparciu o te dowody można było ustalić okoliczności i przebieg zdarzenia, miejsce w którym do niego doszło i jego skutki.
Sąd zważył co następuje
Po zweryfikowaniu przeprowadzonych w sprawie dowodów i dokonaniu na ich podstawie ustaleń faktycznych Sąd uznał, że obwiniony kierując samochodem m-kiR. (...)onr rej. (...), jadąc częścią jezdni wyłączoną z ruchu – wydzielonym torowiskiem tramwajowym, zjeżdżając na lwy pas ruchu, nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu samochodem m-kiH. (...)nr rej. (...), jadącemu lewym pasem ruchu w tym samym kierunku, przez co wytworzył stan zagrożenia i sytuację kolizyjną doprowadzając do zderzenia obu pojazdów. Wyczerpał w ten sposób znamiona wykroczenia stypizowanego w art. 86 § 1 kw albowiem zgodnie z treścią tego przepisu odpowiedzialności karnej podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zachowaniem swym obwiniony niewątpliwie stworzył takie zagrożenie.
Wymierzając obwinionemu karę Sąd uwzględnił okoliczności obciążające takie jak wcześniejsza karalność obwinionego za wykroczenia drogowe oraz fakt, że sytuacja na drodze w żadnej mierze nie uzasadniała takiego zachowania się obwinionego, które prawdopodobnie było wynikiem tylko tego, że obwiniony chciał szybciej niż inni pokonać wskazany odcinek drogi. Innych okoliczności obciążających, jak też łagodzących Sąd nie znalazł.
Biorąc to pod uwagę, jak też uwzględniając dyrektywy wymiaru kary Sąd wymierzył obwinionemu ustawowo przewidzianą karę grzywny, uznając z jednej strony, że w tym konkretnym przypadku taki właśnie rodzaj kary jest najbardziej celowy i to zarówno z uwagi na swój rozmiar, jak też związany z tym stopień dolegliwości, z drugiej zaś bacząc, by dolegliwość ta nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, które ma ona osiągnąć tak w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o przepisart. 118 § 1 k.p.w., nie znajdując podstaw do zwolnienia obwinionego od ponoszenia tych kosztów, uwzględniając fakt, że prowadzi on działalność gospodarczą.