Sąd Rejonowy w Wołowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 9/15
Data wyroku: 2015-10-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Paprocki
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92a kw

Sygnatura aktII W 9/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 października 2015 r.
Sąd Rejonowy w Wołowie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Tomasz Paprocki
Protokolant Edyta Lickiewicz
po rozpoznaniu w dniach 26 maja 2015 r., 23 lipca 2015 r. i 1 października 2015 r.
sprawy
P. K., synaA.iR.z domuS.,urodzonego (...)weW.
obwinionego o to, że
w dniu 27 czerwca 2014 r. w miejscowościK., powiatW., kierując pojazdem m-kiM. (...)onr rej. (...), nie zastosował się do ograniczenia prędkości w obszarze zabudowanym do 50 km/h i przekroczył dozwoloną prędkość jadąc 99 km/h,
tj. o czyn z art. 92a kw

******************

I
uznaje obwinionego  
P. K.
            za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 92a kw i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 500 (pięciuset) zł grzywny;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwi§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaobciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 (stu) złotych, a na podstawieart. 119 kpww związku zart. 617 kpkiart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychwymierza mu opłatę w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych.

Sygn. aktII W 9/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 27 czerwca 2014 r. około godz. 17.00P. K.poruszał się samochodem markiM. (...)onumerze rej. (...).
Dojeżdżając do miejscowościK.P. K.nie zmniejszył w sposób wystarczający prędkości i poruszał się z prędkością 99 km/h w terenie zabudowanym, w którym obowiązywała dozwolona maksymalna prędkość 50 km/h.
W wyniku powyższego został zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy policji.
Dowód:
- notatka urzędowa, k. 1,
- wyjaśnieniaP. K., k. 42, 64,
- zeznaniaK. K. (1), k. 6, 43,
- zeznaniaK. K. (2), k. 7, 43,
- nagranie (płyta), k. 48a.
W toku postępowania wyjaśniającego i sądowegoP. K.nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu wykroczenia i złożył wyjaśnienia przed sądem.

Sąd zważył:
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wina, sprawstwo i okoliczności popełnienia przez obwinionego czynu opisanego w wyroku nie budziły wątpliwości.
Ustalając stan faktyczny sąd oparł się na dowodach w postaci wyjaśnień obwinionego, zeznań świadków, a także dowodach w postaci nagrania video i notatki urzędowej.
Dowodom w postaci zeznań świadków dano wiarę w całości, bowiem wzajemnie się one uzupełniały i potwierdzały tę samą wersję wydarzeń.
Zeznania policjantów korelowały zaś z odtworzonym w toku rozprawy nagraniem, na którym zarejestrowano przekroczenie dozwolonej prędkości.
Sprawstwo i winę obwinionego potwierdzała treść notatki urzędowej sporządzonej przez policjantów, a przedstawiona tam wersja wydarzeń znalazła odzwierciedlenie w spójnych i logicznych zeznaniach policjantów.
Nie dano wiary wyjaśnieniom obwinionego, w których stwierdzał, że nie przekroczył dozwolonej prędkości, a ujawnienie tego przekroczenia miałoby być wynikiem niewłaściwego pomiaru.
Podawane i podnoszone przez obwinionego w wyjaśnieniach okoliczności i zarzuty, które miałyby wskazywać na błąd pomiaru, nie zostały potwierdzone.
Po pierwsze ustalono - na podstawie zeznań policjantów i informacji uzyskanej z KPP wW.(k. 61) - że policjanci nie mieli możliwości usunięcia nagrania rejestrującego przekroczenie prędkości. Nawet zaś, jeśli według przedłożonej przez obwinionego instrukcji wideorejestratora możliwe jest usunięcie takiego nagrania, nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z zaistnienia takiej możliwości nie wynikała w żaden sposób niewiarygodność nagrania znajdującego się w aktach sprawy i odtworzonego na rozprawie.
Po drugie ustalono, że do czynności składających się na codzienną eksploatację radiowozu należy sprawdzanie ciśnienia w oponach (vide k. 62). Obwiniony sugerował bowiem, że zaniżenie ciśnienia może doprowadzić do przekłamania pomiaru.
Według obwinionego fabryczne zaniżenie prędkości przez prędkościomierz miałoby skutkować różnicą pomiaru rzędu 7 km/h. Ponadto niewłaściwe ciśnienie w oponach miałoby skutkować zawyżeniem pomiaru i prędkości o 10 %. Wskazać trzeba, że nawet przy przyjęciu tych wartości (99 km/h – 7 km/h = 93 km/h oraz 93 km/h – 10% = 83,7 km/h) prędkość obwinionego nadal była prędkością wyższą niż dozwolona i przekraczała 83 km/h.
Po trzecie, wbrew twierdzeniom obwinionego, na odtworzonym nagraniu nie widać, aby jadący za obwinionym radiowóz przyspieszał i zbliżał się do jego pojazdu.
Przedstawiona przez obwinionego (przed sądem) wersja wydarzeń, wedle której nielogicznym byłoby przekraczanie przez niego prędkości, bowiem wcześniej wyprzedził radiowóz i wiedział, że jadą za nim policjanci, nie została potwierdzona żadnym (oprócz wyjaśnień obwinionego) innym dowodem. W tym stanie rzeczy, w świetle obciążających obwinionego dowodów, sąd wersję tę uznał za nieprawdziwą.
Reasumując uznać należało, że obwiniony nie zakwestionował skutecznie dowodów, które wskazywały na jego sprawstwo, a zostały przytoczone i omówione powyżej.
Z uwagi na to, że przekroczenie prędkości przez obwinionego było znaczne (jego wartość wyniosła w zasadzie dwukrotność prędkości dozwolonej) i tym samym wytworzył on wysokie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu, sąd uznał za zasadne wymierzenie obwinionemu kary 500 zł grzywny, przypisując wcześniej popełnienie wykroczenia zart. 92a Kodeksu wykroczeń.
Ponieważ obwiniony prowadzi z żoną działalność gospodarczą, z której uzyskują dochody, obciążono go kosztami sądowymi i opłatą.