Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 855/15
Data wyroku: 2015-09-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Małgorzata Bańkowska, Włodzimierz Szyszkowski, Beata Tymoszów
Słowa kluczowe: Kara Łączna
Podstawa prawna: art. 89 § 1a kk

Sygn. akt VI Ka 855/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 września 2015 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Beata Tymoszów (spr.)
Sędziowie:  SO Małgorzata Bańkowska
SR del. Włodzimierz Szyszkowski
Protokolant - sekr.sądowy Paulina Goździk
przy udziale prokuratora Anety Ostromeckiej
po rozpoznaniu dnia 14 września 2015 r. wW.
sprawyM. K.s.P.iM.ur. (...)wŁ.
skazanego wyrokiem łącznym
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ wW.
z dnia 3 kwietnia 2015 r.    sygn. akt IV K 713/14
przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:
- uchyla orzeczenie z pkt III i IV i na podstawieart. 572 k.p.k.w zakresie wyroków: Sądu Rejonowego we Włocławku z dnia 22 października 2010r. o sygn. II K 2003/10 oraz Sądu Rejonowego w Lubartowie z dnia 25 stycznia 2011r. o sygn. II K 933/10 postępowanie o wydanie wyroku łącznego umarza;
- w pozostałej części tenże wyrok utrzymuje w mocy;
- zwalnia skazanego od wydatków postępowania w sprawie, wydatkami obciążając Skarb Państwa.
SSO Małgorzata Bańkowska SSO Beata Tymoszów SSR del. Włodzimierz Szyszkowski

Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie w sprawie o sygnaturze VI Ka 855/15

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się po części zasadna, co doprowadziło do zmiany zaskarżonego wyroku.
Zgodnie zart. 89 § 1a. k.k.w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania sąd może w wyroku łącznym orzec karę łączną pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.Przepis ten obowiązuje od dnia 8 czerwca 2010r. i w pełni należy zgodzić się z obrońcą skazanego, że jako przepis o charakterze materialnym, podlega regule określonej wart. 4 § 1 k.k., a zatem – jako rozwiązanie mniej korzystne od obowiązującego poprzednio – może mieć zastosowanie wyłącznie do skazania za czyny popełnione przed dniem 8 czerwca 2010r. Pogląd ten jest już dość ugruntowany tak w judykaturze jak i doktrynie prawa karnego.
W kwestionowanym przez obrońcę punkcie III wyroku Sąd Rejonowy połączył kary: 4 miesięcy pozbawienia wolności – orzeczona w sprawie II K 2003 Sądu Rejonowego we Włocławku, za czyn popełniony w dniu 21 marca 2010r. oraz karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby lat 5, orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubartowie ( II K 939/10) za czyn popełniony w dniu 126 sierpnia 2010r. Skoro więc jeden z czynów popełniony został przed datą wejścia w życie przepisuart. 89 § 1 a k.k., to do wymiaru kary łącznej w tym wypadku zastosowanie powinien mieć przepisart. 89 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 czerwca 2010r. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest stwierdzenie, że w takiej sytuacji procesowej sąd I instancji mógł albo połączył obie kary i orzec karę łączną przy zastosowaniuart. 69 k.k., albo też postępowanie w tym zakresie umorzyć – wobec niemożności orzeczenia bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Nie odmawiając więc racji skarżącej, zarzucającej wyrokowi obrazę prawa materialnego, nie sposób było uwzględnić wniosku apelacyjnego o zmianę wyroku poprzez wymierzenieM. K.kary łącznej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Rzecz bowiem w tym, że zdaniem Sądu Okręgowego wniosek obrońcy rozpoznawany w dacie orzekania (14 września 2015r.) , prowadziłby w istocie do wydania rozstrzygnięcia mniej korzystnego dla skazanego aniżeli stan obecny, istniejący przy odrębnym wykonywaniu tychże kar.
Konsekwencją zastosowania wobec skazanegoustawy Kodeks karnyw brzmieniu przed dniem 8 czerwca 2010r. jest ustalenie, że przy ewentualnym zastosowaniuart. 69 k.k.wyznaczony minimalny okres próby (art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.) wynosiłby dwa lata. Wyrok w sprawie II K 939/10 uprawomocnił się w dniu 2 lutego 2011r. , a więc ustalony nim okres próby dobiegnie końca w lutym 2016r, czyli po upływie niecałych 5 miesięcy od daty orzekania przez sąd odwoławczy. Natomiast kara wymierzona wyrokiem wydanym w sprawie II K 2003/10 została już uprzednio wykonana. Gdyby więc obecnie połączyć obie kary i wykonanie orzeczonej kary łącznej warunkowo zawiesić choćby na dwuletni okres próby, oznaczałoby to swoiste „wydłużenie” dla skazanego okresu próby i narażało na ewentualność np. zarządzenia wykonania tej kary w przyszłości, to jest po dacie 2 lutego 2015r. . Z tych względów Sąd Okręgowy, aprobując wywody skarżącego w tej mierze, uwzględnił wniosek alternatywny i umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego w tym zakresie.
Brak było natomiast podstaw do szerszej ingerencji w orzeczenie poddane kontroli instancyjnej. WymierzającM. K., w punkcie I wyroku, karę łączną 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności Sąd Rejonowy zastosował zasadę asperacji, przy czym kara ta jedynie o dwa miesiące przewyższa maksymalna z kar jednostkowych podlegających łączeniu ( 2 lata i 8 miesięcy ) i jest o 4 miesiące niższa od potencjalnej kary wymierzonej przy zastosowaniu zasady kumulacji. Zatem, jest to kara zdecydowania bliższa łagodniejszej z postaci łączenia kar, co sąd I instancji wyczerpująco i przekonująco uzasadnił. Pamiętać trzeba, że kary podlegające łączeniu orzeczonej zostały za poważne występki skierowane przeciwko m.in. zdrowiu (art. 280 § 1 k.k.– w sprawie IV K 510/08 iart. 158 § 1 k.k.– w sprawie IV K 1/08., a więc przeciwko dobrom osobistym. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie było także bardzo bliskiego związku czasowego między nimi, skoro popełniono je odpowiednio: 1 grudnia 2007r. i 14 lipca 2007r, czyli w odstępie kilku miesięcy. Wreszcie – zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary i po popełnieniu tych przestępstw, zwłaszcza dobrą opinię czy starania o zmianę trybu życia Sąd Rejonowy uwzględnił, co znalazło wyraz właśnie w owej łagodniejszej z zasad łącznie kar jednostkowych. Lakoniczna argumentacja w tym zakresie przedstawiona w apelacji nosi cechy wyłącznie subiektywnych zapatrywań jej autora i nie zawiera rzeczowych argumentów mogących podważyć stanowisko Sądu Rejonowego – wobec czego nie mogła prowadzić do jego zakwestionowania.
Mając więc powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej.
SSO Beata Tymoszów SSO Małgorzata Bańkowska SSR (del)Włodzimierz Szyszkowski