Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 357/10
Data wyroku: 2015-03-03 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Nieuczciwa Konkurencja
Podstawa prawna: art. 23 ust. 1 Ust. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

Sygn. akt III K 357/10

UZASADNIENIE
S. K. (1)został oskarżony oto, że:
1. w nieustalonym okresie do 12 czerwca 2006 r. wW.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zK. K. (1)iJ. K. (1), wfirmie (...) S.C., bez zgody osoby uprawnionej, uzyskali cudzy program komputerowy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ten sposób, że na użytkowanych komputerach, tj. notebook oraz trzech PC posiadali zainstalowane oprogramowanieC. (...)S.,(...)P. (...),K. (...).0,N.P.Firewall 2003, MSW. (...),(...), nie posiadając stosownych licencji
tj. o czyn zart. 278 § 2 k.k.;
2. w okresie od 1 maja 2003 r. do 30 sierpnia 2004 r. wW.przyul. (...), będąc zatrudniony wfirmie (...) Sp. z o.o.przywłaszczył powierzone mu mienie w postaci toreb reklamowych o wartości nie mniejszej niż 4000 zł w ten sposób, że będąc zobowiązanym do zwrotu pobranych zC.do celów promocyjnych opakowań nie dokonał ich zwrotu w/w firmy
tj. o czyn zart. 284 § 2 k.k.;
3. w okresie od września 2004 r. do dnia 12 czerwca 2006 r. wW., będąc zobowiązany na podstawie umowy z(...) Sp. z o.o.do zachowania w tajemnicy informacji, będących tajemnicą handlową w/w firmy przez okres dwóch lat od ustania zatrudnienia w w/w firmie, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, ujawnił innej osobie informacje w ten sposób, że przekazał współwłaścicielom(...) S.C.wW.informacje dotyczące klientów, wzornictwa, technologii produkcji, cennikówfirmy (...), wyrządzając tym poważną szkodę w/w przedsiębiorcy, polegającą na utracie klientów
tj. o czyn z art. 23 ust. 1 ustawy z dn.16 kwietnia 1993 r. o nieuczciwej konkurencji.
K. K. (1)została oskarżona o to, że w nieustalonym okresie do 12 czerwca 2006 r. wW.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zS. K. (1)iJ. K. (1), wfirmie (...) S.C., bez zgody osoby uprawnionej, uzyskali cudzy program komputerowy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ten sposób, że na użytkowanych komputerach, tj. notebook oraz trzech PC posiadali zainstalowane oprogramowanieC. (...)S.,(...)P. (...),K. (...).0,N.P.Firewall 2003, MSW. (...),(...), nie posiadając stosownych licencji tj. o czyn zart. 278 § 2 k.k.
Na podstawie materiału dowodowego ujawnionego w czasie rozprawy sąd ustalił następujący  stan faktyczny.
K. S. (1)w kwietniu 2003r. założyła spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością podfirmą (...)z siedzibą wW.przyul. (...). W listopadzie 2003 r. uległa zmianie nazwa spółki na(...).K. S. (1), oprócz funkcji większościowego wspólnika, pełniła w spółce także funkcję Członka Zarządu i Dyrektora Zarządzającego. Przedmiotem działalności(...) Sp. z o.o.była produkcja i sprzedaż papierowych i foliowych oraz opakowań reklamowych. W spółce zatrudnionych było ok. 18 osób na podstawie umowy o pracę i w zależności od potrzeb od 60 do 250 osób na podstawie umowy zlecenia.
Od 1 maja 2003 r.K. S. (1)reprezentująca pracodawcę(...) Sp. z o.o.zatrudniłaS. K. (1), który był mężem jej siostry ciotecznej, na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony do 31 lipca 2003 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku handlowca. W pkt IV umowy zatytułowanym(...)strony ustaliły, że pracownik jest zobowiązany zarówno w czasie obowiązywania umowy jak i 2 lat po jej wygaśnięciu do ścisłego przestrzegania tajemnicy służbowej oraz zachowania w tajemnicy wszelkich informacji dotyczących działalności Spółki (w szczególności finansowych, kadrowych, technicznych, strategii i celów, planów rozwojowych, partnerów handlowych oraz informacji i nazw klientów, sposobów i metod prowadzenia działalności), których ujawnienie mogłoby narazić na szkodę interesy Spółki (tajemnica gospodarcza). Informacje objęte tajemnicą mogły być udostępnione innym osobom jedynie za zgodą Zarządu, bez takiej zgody jedynie w przypadkach, gdy było to niezbędne do należytego wypełniania obowiązków lub gdy wymagało tego obowiązujące prawo i tylko w tym zakresie.
Następnie strony zawarły kolejną umowę na czas określony od 1 sierpnia 2003 r. do 31 lipca 2006 r., w której także zawarto pkt IV – Poufność o treści tożsamej jak w poprzedniej umowie. Nadto w dniu 1 sierpnia 2003 r. została zawarta także umowa o zakazie konkurencji, na podstawie, którejS. K. (1)zobowiązał się w czasie trwania stosunku pracy do powstrzymania się od prowadzenia wszelkiej działalności sprzecznej z interesami Pracodawcy lub konkurencyjnej w stosunku do podmiotu działalności Pracodawcy, w czasie trwania umowy o pracę, w tym w szczególności do: niepodejmowania jakiejkolwiek współpracy z podmiotami prowadzącymi działalność konkurencyjną w stosunku do działalności Pracodawcy na podstawie umowy o pracę, bądź innej umowy w tym o dzieło, umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług oraz informowania Pracodawcy o sprawowanych w momencie nawiązania stosunku pracy funkcjach w organach innych podmiotów gospodarczych oraz prowadzonej działalności gospodarczej. W § 2 umowy zdefiniowano pojęcie „działalność konkurencyjna”, którą była każda działalność jednostki organizacyjnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od formy prawnej, której zakres i rodzaj działalności jest tożsamy lub w znacznym stopniu zbliżony do przedmiotu działalności Pracodawcy. W razie wątpliwości w powyższym zakresie pracownik był zobowiązany do uzyskania pisemnej opinii w danym przypadku wydanej przez Pracodawcę. Pracownik zobowiązał się do niezwłocznego zgłaszania Pracodawcy każdego konfliktu interesów przeszkadzającego, utrudniającego lub uniemożliwiającego mu wykonywanie pracy. W przypadku gdy pracownik w czasie trwania umowy o pracę prowadził dodatkową działalność zarobkową, był zobowiązany zawiadomić o tym niezwłocznie Pracodawcę na piśmie. Przez dodatkową działalność zarobkową strony ustaliły odpłatne świadczenie pracy na podstawie umowy o pracę lub innego stosunku prawnego, a także prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek. W umowie tej zastrzeżono także obowiązek zapłaty kary umownej do wysokości ostatniego, całkowitego, 5-miesięcznego wynagrodzenia (rocznego średniego łącznie z premiami lub innymi formami gratyfikacji pieniężnej) otrzymywanego w czasie trwania stosunku pracy, płatnej w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania Umowy o zakazie konkurencji przez Pracownika, przy czym kara umowna nie wykluczała uprawnień Pracodawcy do dochodzenia odszkodowania za szkody poniesione w związku z naruszeniem zakazu konkurencji. W dniu 1 listopada 2003 r., w związku ze zmianą nazwy pracodawcy zP.naC.strony zawarły stosowny aneks do umowy o pracę.
Do obowiązkówS. K. (1)należało pozyskiwanie i obsługa klientów, w tym przygotowywanie dla nich ofert, przyjmowanie zamówień i dbałość o ich terminową i prawidłową realizację, utrzymywanie kontaktów z dostawcami, dbanie o sprawną organizację i zaopatrzenie biura i sporządzenie i aktualizację bazy danych w firmie.
W kwietniu 2003 r.P., zobowiązałA. G.do przygotowania modernizacji maszyn do klejenia toreb i konsultacji w zakresie ich udoskonalenia z wykonawcąW. F.zfirmy (...)oraz stworzenie oprzyrządowania do wykonywania uchwytów do toreb. A.G.sporządziła projekt maszyny, na podstawie któregoC.zleciłaW. F.wyprodukowanie 2 maszyn do klejenia toreb wg pomysłuC.. Wykonawca ten wcześniej zajmował się produkcją maszyn szwalniczych zaś dopiero w wyniku współpracy zfirmą (...), a głównieA. G.iW. S.wykonał maszyny do klejenia toreb.
W siedzibieC.znajdował się karton z zawartością wzorów torebek producentów włoskich, z którymi wcześniej współpracowałaK. S. (1). Karton ten był podpisany jej imieniem i nazwiskiem i nikt nie miał upoważnienia do przeglądania jego zawartości.
Początkowo współpracaS. K. (1)zK. S. (1)układała się poprawie czego wynikiem było przedłużenie z nim umowy o pracę na kolejny okres tj. od 1 sierpnia 2003r do 31 lipca 2006 r. Jednakże po pewnym czasieK. S. (1)zauważyła, iżS. K. (1)wykazuje, w jej ocenie, nieprofesjonalny, stosunek do klienta, nie dba o jego satysfakcję, zaniża marżę w realizowanych zleceniach oraz podbiera klientów innych handlowców, a także zauważyła spadek jego obrotów. PrzykładowoS. K. (1)wielokrotnie składał ofertyfirmie (...), z którą jednak nigdy nie zawarł żadnego kontraktu dlaC.. PonadtoS. K. (1)podawał na wysyłanych ofertach do klientów swój prywatny numer telefonu, pomimo dysponowania telefonem służbowym, a także dokonał przekierowania e-maili z ogólnych adresów firmowych na własny.B. B. (1)– pracownikC.– będąc przypadkowo w biurze ok. godziny 20.00 zastała tamS. K. (1)w towarzystwie innego mężczyzny,S. K. (1)był bardzo zaskoczony jej obecnością i tłumaczył, że musiał coś zrobić przy swoim własnym komputerze po czym natychmiast opuścił biuro.
S. K. (1)był widywany przez współpracowników min. przezB. B. (1), kiedy wynosił z biura wzory torebek, dokumenty, materiały firmowe, przepisywał też informacje takie jak dane teleadresowe klientów np. kiedy przychodził faks, tłumacząc, że potrzebne one mu były do uzupełniania bazy.S. K. (1)pytałA. G.– szefową produkcji - o szczegóły dotyczące produkcji toreb, w tym czasu wykonania torby, stosowanych klejów oraz maszyn.A. G.udzielała mu niektórych informacji, ponieważ uważała go za rodzinęK. S. (1).
W 2003 r.S. K. (1), podczas nieobecnościK. S. (1), pojechał do oddziału produkcyjnegoC.wŁ.i pod pretekstem uzupełniania strony internetowej, gdzie robił zdjęcia hali produkcyjnej i pracowników, których pytał o szczegóły produkcji. PoprosiłA. G.– szefową produkcji, o pokazanie procesu składania torebki.S. K. (1)pytał też kierownika produkcji –W. S.o maszyny, urządzenia do klejenia, o szczegóły kalkulacji ceny i kosztu jednostkowego, o wyliczenia kosztu papieru, druku, laminatu.
S. K. (1)w ten sposób pozyskał wiedzę dotyczącą technologii produkcji papierowych toreb, oraz dane dostawców, wygląd linii produkcyjnej, podział czynności na pracowników, parametry produkcji czy informacje na temat właściwych surowców, danych usługodawców, podwykonawców i klientów, wzorów ofert, formularzy zamówień, wycen, kalkulatorów kosztów, projektów.
W dniu 10 sierpnia 2004 r. została zawarta umowa spółki jawnej pod firmą(...)P.S.z siedzibą przyul. (...)wW., której wspólnikami byliJ. K. (1)– ojciecS. K. (1)iD. S., która zajmowała się księgowością zaś w prowadzeniu działalności pomagał jej mążK. S. (2), zajmujący się produkcją. Sprawami dotyczącymi kontaktów z klientami zajmował sięS. K. (1), który nie był formalnie zatrudniony w tej firmie.
Z końcem sierpnia 2004r. nastąpiło oficjalne rozwiązanie umowy pomiędzyC., aS. K. (1)na mocy porozumienia stron. Kiedy został on powiadomiony o zwolnieniu i poproszony o przygotowanie stanu zamówień, spraw i listy obowiązków, wrócił do swojego stanowiska komputerowego i wyczyścił zawartość dysku twardego, w tym korespondencję e-mailową.S. K. (1)wychodząc z biura próbował wynieść z niego dużą torbą z zawartością cenników, ręcznie wypisanej bazy klientów, wzorów umów handlowych, notatki ze szkoleń, ulotek i innych materiałów należących doC.. O powyższym została poinformowanaK. S. (1), która zatrzymałaS. K.i zarządała pokazania zawartości torby, której zawartość następnie została mu odebrana. Następnie w biurkuS. K.został odnaleziony klucz do szafy, w której przechowywano m.in. dane dostawcy maszyn do klejenia toreb.
Pod koniec 2004 r. i na początku 2005 r.S. K. (1)zwrócił się doW. F., o którym dowiedział się w czasie pracy wC., ze zleceniem wykonania dwóch maszyn dla jego firmy produkującej torby papierowe. Maszyny te zostały następnie zakupione. Po wykonaniu pierwszej maszynyW. F.poinformowałW. S.iA. G.zC.o wykonaniu przez siebie nowych zmodyfikowanych maszyn. Wówczas poinformował ich o otrzymaniu nowego zlecenia na nazwiskoS.i zapytał, czy znają tę firmę zajmującą się produkcją torebek. O powyższym została poinformowanaK. S. (1). NastępnieW. F.poinformowałA. G.o wyprodukowaniu drugiej maszyny, którą zakupiłS. K. (1).
Ze względu na wewnętrzne konflikty(...) spółka jawnazostała rozwiązana uchwałą z dnia 19 września 2005 r., zaś faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności z końcem maja 2005 r. W jej miejsce powstały dwie odrębne działalności.
W dniu 29 marca 2005 r., została założona(...) spółka cywilna, której wspólnikami byliJ. K. (1)iK. K. (1)– rodziceS. K. (1). Przy czymK. K. (1)nie zajmowała się faktycznie sprawami spółki ani nie wykonywała tam pracy w ramach prowadzonej działalności, a jedynie sprzątała pomieszczenia.S. K. (1)był w niej zatrudniony jako handlowiec, min. podpisywał w imieniu(...)(...) s.c.dokumenty takie jak oferty współpracy, dokumenty WZ, zlecania dokonania wycen czy kontaktował się z klientami. Drugim handlowcem w spółce byłP. Ż..
W dniu 25 kwietnia 2005 r. powstała także spółki jawna podfirmą (...) spółka jawnaz siedzibą wW.przyul. (...), której wspólnikami byłaD. S.– dotychczasowa wspólniczkaJ. K. (1)iG. S.. Przedmiotem działalnościD.była także produkcja torb papierowych i foliowych. Spółka ta przejęła z pierwotnegoA.Sp. j. jedną z maszyn do klejenia toreb oraz jeden komputer ze wspólnego mienia, którym podzieliły się obie spółki.
Na stronie internetowej(...)(...) s.c., w której był zatrudnionyS. K. (1), znajdowały się wzory torebek, używanych poprzednio wC., jak również wzory torebek włoskich. Strona ta była bardzo podobna graficznie do strony internetowejC., zawierała te same kolory, hasła, nazewnictwo i podstrony.(...)(...) s.c.zatrudniała różne osoby z ogłoszeń na krótkie okresy, na tzw. akord do składania toreb.
S. K. (1)działając w imieniuA.w ofertach w zakresie produkcji toreb reklamowych z nadrukiem indywidualnym klienta wskazywał na wieloletnie doświadczenie firmy, które pozwalało zaoferować szeroki wachlarz produktów, tworzonych z najwyższą precyzją i dużym zaangażowaniem pracowników. W ofercie znajdowały się różne modele toreb papierowych i foliowych, różnorodne techniki nadruku oraz wykończenia. Jako swoich klientów, przedstawiał podmioty jak:(...) S.A.,(...) Sp. z o.o.,F. (...),Radio (...), GEBank (...),C.Polska,R.Polska,(...)BoardM.,(...) Sp. z o.o.,(...),A., Agencja Rozwoju Przemysłu,Bank (...),G.Lotos,O.,Bank (...),(...) Bank, Poczta Polska,(...) S.A., Optimum(...),R.,(...) S.A.,V.Polska,(...)Kosmetyka, S&T Polska.
Wskazywał także, że(...)(...) s.c.oceniana jest jako najbardziej innowacyjna i atrakcyjna na rynku polskim. Dzięki temu pozyskiwał licznych klientów z uwagi na atrakcyjną ofertę cenową i dobrą jakość.
WspółpracaC.z klientami odbywała się na podstawie pojedynczych zleceń/zamówień na wykonanie konkretnej ilości toreb, składanych telefonicznie lub za pośrednictwem e-maili. Strony nie zawierały natomiast żadnej kompleksowej umowy. Klient przesyłał swoje Logo i wybierał format/wzór torebki, następnie grafik przesyłał projekt i po jego akceptacji lub projekt graficzny sporządzany był przez pracownika zleceniodawcy aC.przesyłała parametry techniczne toreb. Zawsze prawa do logo firm pozostawały ich własnością.
Spółka (...)współpracowała m.in. z następującymi podmiotami:
- Optimum(...)(markaS.), z którą współpracowała w zakresie produkcji papierowych torebek z logo marki nawet pomimo pojawienia się na rynkuA.. Firma ta wykonała wA.tylko baner reklamowy;
- (...) S.A., która zamawiała wC.torby do lipca 2005 r. Następnie w sierpniu 2005 r. odezwało się do nich wiele firm, w tymA., w imieniu której ofertę złożyłP. Ż., której oferta została wybrana ze względu na korzystną cenę.A.na zlecenie(...) S.A.wykonała zamówienia na łączną kwotę 18198 zł netto w 2005 r.
- (...) S.A., która zamawiała torebki zarówno wC.jak iA., wybierając ofertę najkorzystniejszą cenowo.
-G. M.Bank, który złożył wC.2 zamówienia i jedno wA.a następnie zamawiał torby wyłącznie w agencji, z którą podpisał stałą umowę.
-Bank (...) S.A., który najpierw współpracował zC.a następnie zA., która przedstawiła korzystniejszą cenowo ofertę. Wartość zamówienia wA.wyniosła łącznie 39.216,90 zł brutto, z czego 2006 r. – 5.880,00 zł netto (7.173,60 zł brutto) a pozostała kwota w 2005 r.
-P. (...)C., z którą współpracowała do końca 2004 r., kiedy toS. K. (1), dotychczas zajmujący się zamówieniami ze stronyC., zadzwonił do jej przedstawiciela z informacją, że założył własną firmę pod nazwąA.zajmującą się także produkcja torebek reklamowych, w związku z czym zwrócono się do obu firm o złożenie oferty w wyniku czego wybrana została ofertaA.jako korzystniejsza cenowo. Łącznie wartość zamówień dlaA.wyniosła w 2004 r. 30.000 zł (wszystkie kwoty netto), 75.478,49 zł w 2005 r. i 37.042,45 w 2006 r.
-P. (...)M., dla której wykonywała torebki reklamowe w 2004 – 2006 r. Firma ta nie współpracowała zA..
Spółka (...)nigdy nie współpracowała zfirmą (...), mimo iżS. K. (1), kiedy jeszcze tam pracował, kierował do nich oferty na polecenieK. S. (1). Natomiast w 2005 r.S. K. (1)jako przedstawicielA.przedstawiłC.ofertę swojej firmy dotycząca produkcji torebek papierowych reklamowych. Podczas spotkania przedstawił przykładowe torebki. Oferta została wybrana ze względu na jakość prezentowanych torebek, a przy tym konkurencyjne ceny w stosunku do innych firm.A.produkowała na zlecenieC.torebki z jej logo oraz z logo sprzedawanych przez nich perfum. Wartość zamówień w kwotach netto wykonanych przezA.dlaC.wyniosła 252.661 zł w 2005 r i 349.926,50 zł w 2006 r.
C.złożyła także ofertę współpracyspółce (...), ale nie została ona wybrana, bowiem ofertaA.była korzystniejsza cenowo i jako taka została przyjęta. Wartość zamówienia zrealizowanego przezA.na rzeczL.&S.w 2005 r. wyniosła 20.930,00 zł netto.
Przychody netto ze sprzedażyC.za2005r. wyniosły 5.777.833,68 zł, zysk brutto ze sprzedaży wyniósł1.942.239,21zł a zysk ogółem z działalności gospodarczej – 402.415,91 zł. W2006r. przychody netto ze sprzedaży wyniosły 7.529.993,61 zł, zysk brutto ze sprzedaży wyniósł2.572.283,31zł a zysk ogółem – 478.156,82 zł. W2007 r. przychody netto ze sprzedaży produktów wyniosły 7.029.816,39 zł, zysk brutto ze sprzedaży wyniósł1.813.283,64 zł,zaś wynik zakończył się stratą w kwocie 504.475,98 zł. W 2008 r. przychody netto wyniosły tylko 4.000.234,25 zł, zysk brutto ze sprzedaży wyniósł 788.118,94 zł a strata z działalności gospodarczej wyniosła 598.317,75 zł. Wobec pogarszającej się sytuacji finansowej i narastających w przeciągu 2008 r. zobowiązań, które spółka przestała regulować,K. S. (1)jako osoba reprezentującaC., złożyła w dniu 22 maja 2009 r.wniosek o ogłoszenie jej upadłości. Wniosek ten został prawomocnie zwrócony. Skuteczny wniosek został złożony w dniu 30 czerwca 2009 r.
W uzasadnieniu wniosku powołano się na następujące okoliczności, prowadzące do pogorszenia sytuacji finansowej:
- szkodę wyrządzoną nieuczciwą konkurencją ze strony byłego pracownika, wobec którego toczyło się postępowanie karne (w toku);
- masowy import znacznie tańszej produkcji zC., co spowodowało utratę klientów;
- drastyczne ograniczeni źródeł pozyskania lokalnej siły roboczej, co spowodowało niewywiązywaniem się z terminów i realizacji i utratą części kluczowych klientów, brak mocy produkcyjnych i brak możliwości bieżącej realizacji przyjętych planów sprzedażowych jak również konieczność przyjmowania zleceń;
- brak rzetelnej informacji na temat sytuacji finansowej spółki w związku z nierzetelnie prowadzoną księgowością;
- kryzys ogólnoświatowy mający wpływ na ograniczenie budżetów na zakup opakowań papierowych na rzecz tańszych foliowych;
- upadłość części klientówC..
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2009 r. Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy wW.w sprawie X GU 276/09 ogłosił upadłość(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąobejmującą likwidację majątku dłużnika. Postanowieniem z dnia 21 października 2009 r. postępowanie upadłościowe zostało umorzone.
Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2010 r. została ponownie ogłoszona upadłość(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąobejmująca likwidację majątku dłużnika. W dniu 28 września 2012 r., po zatwierdzeniu listy wierzytelności, przygotowaniu i wykonaniu ostatecznego planu podziału oraz zatwierdzeniu ostatecznego sprawozdania z działalności syndyka, Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy wW.X Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego, po czym z dniem 12 listopada 2012 r.(...) Sp. z o.o.została wykreślona z rejestru przedsiębiorców a tym samym przestała istnieć.
Porównanie skali prowadzonej działalności przezSpółki (...)- jako niewielkiej firmy, krótko działającej na rynku, z rozmachem działalnościspółki (...)o wieloletnim dorobku wskazuje, że działalnośćA.nie miała bezpośredniego wpływu na istotne pogorszenie kondycji i wyrządzenie poważnej szkodyspółce (...).
Ad. zarzutu 2.
Podczas przeprowadzki do nowego biura, na początku maja 2003 r.S. K. (1)został poproszony przezK. S. (1)o grzecznościowe przechowanie ok. 10 kartonów ze wzorami toreb produkcjiC.o wartości nie mniejszej niż 4.000 zł, na co wyraził zgodę. Prośba ta wynikała z faktu, iżC.a dokładnieP.była wtedy w trakcie reorganizacji. W momencie, kiedy relacjeS. K.iK. S.zaczęły się psuć,B. B. (1)została zobligowana do odbioru toreb odS. K. (1), jednakże podejmowana przez nią działania okazały się bezskuteczne bowiemS. K. (1)ignorował jej telefony. W dniach 2, 18 i 25 sierpnia 2004 r.Z. B.podejmował próby realizacji zlecenia transportowego otrzymanego odC.z 30 lipca 2004 r. dotyczącego odbioru kartonów z torbami reklamowymi odS. K. (1)z jego mieszkania przyul. (...)wW.. Do odbioru kartonów jednak niedoszło, gdyż mimo wcześniej umówionego terminu załadunkuS. K. (1)dwukrotnie odwołał spotkanie, a raz pomimo podstawienia auta odmówił wydania i załadunku kartonów.
W dniu 12 czerwca 2006r. w wyniku przeszukania przez Policję miejsca zamieszkaniaS. K. (1)oraz pomieszczeńspółki (...)przyul. (...)wW.zostały znalezione i odebrane opakowania papierowe z logiemP.iC.w ilości około 150 sztuk o łącznej wartości nie mniejszej niż 4 tysiące złotych.S. K. (1)przetrzymywał powierzone mu przezK. S.opakowania w okresie od maja 2003r do 12 czerwca 2006r., swobodnie nimi dysponując.
Ad. Zarzutu 1 dotyczącegoS. K. (1)i odnośnie zarzutu dotyczącegoK. K. (1).
W siedzibieA. S..C wW.przyul. (...)w nieustalonym okresie do 12 czerwca 2006 r. na dyskach znajdujących się tam komputerów, które zostały zakupione jeszcze na etapiespółki (...), były zainstalowane przez nieustalone osoby cudze program komputerowy, z których korzystały osoby pracujące wA.. Na zabezpieczonych przez Policję notebooku oraz trzech PC zainstalowane było oprogramowanieC. (...)S.,(...)P. (...),K. (...).0,N.P.Firewall 2003, MSW. (...),(...)bez stosownych licencji.
K. K. (1)była jedynie formalnym wspólnikiem współce (...)obok swojego mężaJ. K. (1), a w istocie nie zajmowała się prowadzeniem działalności gospodarczej, którą wykonywaliJ. K. (1)jako właściciel iS. K. (1)jako handlowiec.K. K. (1)pracowała w tym czasie w sklepie spożywczym zaś do pomieszczeń spółki przychodziła po to by posprzątać lub zanieść synowi jedzenie bowiem znajdowały się one na tej samej posesji obok jej domu przyul. (...).K. K. (2)nie pracowała na komputerach znajdujących się w siedzibiespółki (...)ani też nie miała wiedzy o pochodzeniu ich oprogramowania jak również o tym kto i kiedy je instalował. Na zabezpieczonych komputerach pracowaliJ. K. (1),S. K. (1)orazP. Ż., jednak nie możliwe było ustalenie kto zainstalował nielegalne oprogramowanie ani tez czy osoby używające komputerów miały świadomość braku ich legalności.
Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o dowody osobowe, tj. zeznania świadkaK. S. (1)(k. 10 – 19, 201-202, 374 v.-376, 450 v. -454, 1279v -(...)akt sprawy III K 1249/07, k. 1413 – 1416, 1432 - 1434 akt sprawy 5 Ds. 353/08/III, k. 395 – 397, 455-458), zeznania świadkaB. B. (1)(k. 338 – 339 akt sprawy III K 1249/07, k. 476 - 479), zeznania świadkaA. G.(k. 360 – 361 akt sprawy III K 1249/07), zeznania świadkaW. S.(k. 362 – 364, akt sprawy III K 1249/07, k. 481 – 482), zeznania świadkaA. R.(k. 564 – 565 akt sprawy III K 1249/07, k. 601 - 602), zeznania świadkaA. P.(k. 356 – 358 akt sprawy III K 1249/07, k. 602 – 604), zeznania świadkaG. P.(k. 395-399 akt sprawy III K 1249/07, k. 604 - 605), zeznania świadkaT. S. (1)(k. 119 – 120 akt sprawy III K 1249/07, k. 604), zeznania świadkaA. K.(k. 420-421 akt sprawy III K 1249/07, k. 605), zeznania świadkaM. M.(k. 436 – 437 akt sprawy III K 1249/07, k. 605 – 606), zeznania świadkaP. Z.(k. 537 – 539 akt sprawy III K 1249/07, k. 606), zeznania świadkaD. W.– k. 377 – 379 akt sprawy III K 1249/07, k. 606 – 607), zeznania świadkaA. Ł.(k. 570 – 572 akt sprawy III K 1249/07, k. 607), zeznania świadkaA. S.(k. 530 – 531 akt sprawy III K 1249/07, k. 607), zeznania świadkaM. K. (1)(k. 666 – 668 akt sprawy III K 1249/07, k. 607 – 608), zeznania świadkaK. T.(k. 448 – 449 akt sprawy III K 1249/07, k. 610), zeznania świadkaA. B.– obecnieR.(k. 579 – 581 akt sprawy III K 1249/07, k. 710), zeznania świadkaD. K.(k. 121 – 122 akt sprawy III K 1249/07, k. 710 - 711), zeznania świadkaM. K. (2)(k. 117 – 118 akt sprawy III K 1249/07, k. 712), zeznania świadkaD. S.(k. 713 – 714), zeznania świadkaG. S.(k. 188 akt sprawy III K 1249/07, k. 712 – 713), częściowo zeznania świadkaP. Ż.(k. 115 – 116 akt sprawy III K 1249/07, k. 479 – 481), częściowo zeznania świadkaW. F.(k. 663 – 664 akt sprawy III K 1249/07, k. 600), częściowo zeznania świadkaK. S. (2)(k. 182 – 183 akt sprawy III K 1249/07, k. 608 – 609), częściowo zeznania świadkaD. S.(k. 713 – 714)
Stan faktyczny został ustalony ponadto w oparciu o dowody z następujących dokumentów:- znajdujących się w aktach sprawy III K 1249/07, tj. odpis KRS – (k. 215-221, 1695 – 1705, 1709 - 1712), umowa o pracę z 1.05.2003 r. (k. 30 – 33), umowa o pracę z 1.08.2003 r. (k. 35 – 38), umowa o zakazie konkurencji (k. 33 – 34), zakres obowiązków (k. 36, 39), aneks (k. 29), zlecenie transportowe i oświadczenie (k. 24 – 25), oświadczenieW. F.(k. 27), oferta (k. 23), dokumenty WZ (k. 40 – 41), oferty odS. K. (1)(k. 42), zlecenie wyceny (k. 47), korespondencja zC.(k. 48), protokół oględzin miejsca wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 55 – 69), protokoły zatrzymania osoby (k. 71 – 72, 90, 110, 127, 168 – 169), protokoły przeszukania osoby (k. 73 – 76, 92 – 93, 112 – 113, 129 – 132, 175 – 176, 178 - 179), protokół przeszukania posesji (k. 78 – 82, 101 – 108), protokół zajęcia mienia ruchomego (k. 85 – 87), protokoły oddania rzeczy na przechowanie (k. 88 – 89, 98 – 99, 142 - 143), protokół tymczasowego zajęcia mienia ruchomego (k. 95 – 97, 139 – 141), protokół przeszukania pomieszczeń (k. 134 – 137, 171 – 173), wykaz dowodów rzeczowych (k. 238, 240-241, 243 – 246, 252, 402), umowa o dzieło Nr(...)pomiędzyP.aA. G.(k. 305), aneks do umowy o pracę (k. 314), protokół okazania rzeczy (k. 374 -376, 450 – 455), zdjęcia torby (k. 422), fakturyA.(k. 427 – 428), korespondencja (k. 429 – 433), zdjęcie torby ze zleceniem i fakturami (k. 438 – 446), odpis pełny z rejestru przedsiębiorców(...)(...) spółka jawna(k. 491 – 493), dokumentacja sądu rejestrowego (k. 494 – 508), faktury (k. 532 – 533, 535-536, 540 – 562), ofertaA.(k. 582 – 602, 605 – 610), ofertaC.(k. 603 – 604), faktury (k. 611 – 643, 673), zamówienieA.(k. 669, 671 – 672), wzór torebki (k. 644, 674 – 676), płyta CD – k. 775, ofertaA.wraz z kopiami umów i kopiami zamówień (k. 780), porozumienie stron o rozwiązaniu umowy o pracę wraz z kopiami ofertC.iP.(k. 781), ofertaA.z 10.04.2006 r. z oświadczeniami, kopiami przelewów i korespondencji (k. 782), akt notarialny (k. 787), cennikiA.wraz z listem referencyjnym (k. 788), akt notarialny wraz z wydrukiem ze stron internetowychC.iA.(k. 791 – 1012), opinii biegłegoJ. T.dotyczącej nośników komputerowych (k. 1013 – 1155, k. 184 akt sprawy, k. 599 – 600 akt sprawy III K 357/10), ofertyP.wraz z korespondencją – k. 1157 – 1171, wycena i ofertyC.wraz z korespondencją – k. 1172 – 1191, płyty CD – k. 1192, opinia wydana na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej (k. 1195 – 1212), wydruk nagrań rozmów telefonicznych (k. 1223-1226, k. 1227-1265), zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczejJ. K. (1)iK. K. (1)(k. 781), potwierdzenie zarejestrowania(...) s.c.(k. 781), decyzja w sprawie nadaniaN. A.(k. 781), zaświadczenie o(...) s.c.(k. 781), płyty CD – dołączone do VII tomu akt sprawy III K 1249/07 i na k. 1266, oferta wraz z korespondencją i dowodem WZ (k. 1361), protokół przeszukania pomieszczeń (k. 1448), opinia wydana na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej (k. 1528 – 1553), oświadczenia (k. 1855 – 1858), potwierdzenia WZ (k. 1859 – 1860);
- znajdujących się w aktach sprawy III K 357/10, tj. pismo syndyka z postanowieniem z dnia 28.09.2012 r. (k. 202 – 203), odpis pełny z KRS-u (k. 218 – 229), dokumentacja wzorów toreb oraz ofert i projektów toreb jak również specyfikacji i parametrów (k. 428 – 438, k. 443-453), wykaz dowodów rzeczowych (k. 681 – 693), dokumenty z akt sprawy X Gzd 12/10 (k. 748 – 780), tj. zeznanie CIT-8(...) Sp. z o.o.o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. (k. 97 – 100), rachunek zysków i strat(...) Sp. z o.o.za 2005 r. (k. 101), bilans(...) Sp. z o.o.za 2005 r. (k. 102 -105), bilans(...) Sp. z o.o.za 2006 r. (k. 106 – 109), rachunek zysków i strat(...) Sp. z o.o.za 2006 r. (k. 110 – 111), zeznanie CIT-8(...) Sp. z o.o.o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 (k. 112 – 117), bilans(...) Sp. z o.o.za 2008 r. (k. 153), rachunek zysków i strat(...) Sp. z o.o.za 2007 – 2008 r. (k. 154), postanowienie o oddaleniu wniosku o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności (k. 455), uzasadnienie (k. 458 – 465), dokumenty z akt sprawy X GU 276/09, tj. wniosek o ogłoszenie upadłości (k. 3 – 7 akt sprawy X GU 225/09), rachunek zysków i strat za okres styczeń 2008 – maj 2009 r. (k. 10).
Przesłuchiwana w toku postępowania przygotowawczegoK. K. (1)(k. 157) przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i skorzystała z prawa do odmowy złożenia wyjaśnień. Na rozprawie (k. 389) nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, że przychodziła do firmy, której była współwłaścicielem, tylko zanosząc synowi jedzenie czy aby posprzątać, natomiast w ogóle nie znała się na komputerach i nigdy nie pracowała na komputerze. W tamtym okresie pracowała w sklepie na kasie. Działalnością firmy zajmował się jej mąż, najpierw zD. S.a później oskarżona dołączyła do nich jako współwłaścicielka. Oskarżona nie wiedziała, czym zajmował się jej syn w spółce, gdyż się tym nie interesowała. Nie wiedziała też, ile i jakich komputerów było w domu i w firmie, nie wiedziała, kto był tam zatrudniony ani z jakimi firmami współpracowała ta spółka. Wyjaśniła też, że przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu w toku postępowania przygotowawczego, gdyż była w szoku, był wtedy nalot policji i ona nie wiedziała, o co chodziło.
OskarżonyS. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnił (k. 149 – 151), że od marca 2003 r. do sierpnia 2004 r. był zatrudniony wC.z siedzibą wW.przyul. (...), zajmującej się produkcją torebek papierowych, na stanowisku handlowca. W trakcie zatrudnienia prowadził własną działalność gospodarczą podfirmą (...)z siedzibą wW.przyul. (...), której przedmiotem był skup i sprzedaż komputerów. WłaścicielemC.byłaK. S. (1), która była kuzynka jego żony.K. S. (1)była zatrudniona od około 1998 r. do 2005 r. we włoskiejfirmie (...) Sp. z o. o.z siedzibą wW.przyul. (...), której zarząd znajdował się weW., natomiastK. S. (1)była odpowiedzialna za firmę w Polsce.P.P.Polska zajmowała się sprzedażą oraz importem papierowych toreb. Firma ta zdaniemK. S. (1)w 2005 r. zbankrutowała, dlatego założyła ona w dniu 1 maja 2005 r. działalność pod nazwą(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.przyul. (...). Oskarżony według ustaleń zK. S. (1)miał zostać członkiem jej zarządu i wspólnikiem, do czego ostatecznie nie doszło. Oskarżony początkowo pracował na rzecz(...) Sp. z o.o.jako handlowiec, ale bez zawarcia umowy o pracę, natomiast otrzymywał wynagrodzenie odK. S. (1), która nie chciała go zatrudnić, gdyż jej zdaniem się to nie opłacało, bo planowała założyć własną działalność. Pracując w(...) Sp. z o.o.oskarżony był nakłaniany przezK. S. (1)do kserowania dokumentów i kopiowania danych z komputera dotyczących tej spółki np. umów z firmami, ofert cenowych, wycen, faktur.K. S. (1)obiecywała mu zawarcie umowy o pracę kiedy założy własną działalność. Jejfirma (...) Sp. z o.o.zajmowała się dokładnie tym samym co(...) Sp. z o.o.Po około dwóch miesiącach zmieniła ona nazwę naC..K. S. (1)chciała pozyskać klientówP.P.i w tym celu zleciła oskarżonemu informowanie klientów o zmianie nazwy z(...) Sp. z o.o.na(...) Sp. z o.o.Dofirmy (...) Sp. z o.o.przeszli w zasadzie wszyscy pracownicy(...) Sp. z o.o.W ramach zatrudnienia oskarżony otrzymywał wynagrodzenie w wysokości około 1300 zł plus prowizja od uzyskanych obrotów, a dodatkowo wszyscy pracownicy co jakiś czas podpisywali zK. S. (1)umowy na użyczenie pracodawcy prywatnego sprzętu komputerowego, co było czynnością pozorną, bo nikt nie użyczał tych urządzeń. Natomiast znajdujące się w firmie komputery były własnością firmy wynajmującej spółce pomieszczenia, ale oprogramowanie zainstalował na nich informatyk na prośbęK. S. (1). Oskarżony pracował wfirmie (...)około półtora roku, po czym stwierdził, że już nie chciał tam pracować ze względu na panującą tam atmosferę -K. S. (1)nie była dobrym szefem, wymuszała pozostawanie po godzinach pracy.K. S. (1)poleciła mu przyjść następnego dnia po poinformowaniu jej o chęci odejścia oskarżonego z pracy w celu podpisania umowy rozwiązującej stosunek pracy, ale potem został poinformowany za pomocą sms, żeby nie przychodził do firmy tylko żeby przyszedł po weekendzie, ponieważ nie miała jeszcze skompletowanych dokumentów. Po weekendzie oskarżony nie przyszedł ponieważ był chory i wysłał zwolnienie lekarskie. Będąc na zwolnieniu otrzymał zwolnienie dyscyplinarne z pracy i po jego otrzymaniu nie otrzymał zaległego wynagrodzenia ani prowizji, złożył odwołanie do Sądu Pracy. Oskarżony zakończył współpracę zC.w sierpniu 2005 r. a następnie był bezrobotny.
OskarżonyS. K. (1)wyjaśnił (k. 45 – 46), że nie był posiadaczem komputera, tylko jego użytkownikiem, nie wiedział, jakie programy były na nim zainstalowane oraz czy było legalne, czy też nie. Komputer wraz z oprogramowaniem dostał do użytku od taty. Odnośnie toreb papierowych znalezionych na posesji przyul. (...)to nie należały one należące dofirmy (...)tylko do włoskiejfirmy (...) Sp. z o.o.Torby tam się znalazły dlatego zeK. S. (1)prosiła go jako członka rodziny o przechowanie w związku z przeprowadzką. Torby te nie miały żadnej wartości gdyż to były torby odpadowe, nadkomplety produkcyjne, z logami najróżniejszych firm. Właścicielem większości toreb byłP.Polska. Oskarżony zaprzeczył, by przekazywał rodzicom wzory lub informacji handlowe i produkcyjne a przy tym potwierdził, że się u nich zatrudnił. WC.oskarżony nie miał dostępu do technologii dlatego, że zakład produkcyjny był w innym mieście, nie miał również dostępu do programów finansowych i kadrowych, bo kto inny to prowadził.
Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. (k. 386 – 389) oskarżony wyjaśnił, że nie wiedział, jakie oprogramowanie znajdowało się na komputerze spółki ani czy było ono legalne czy nielegalne i go to nie interesowało. Nie wiedział też, kto je instalował ani kto posiadał faktury na ich zakup. To były ojca jego komputery, których używał na potrzeby firmy. Był to początek działalności firmy i nie mógł ojciec wszystkiego kupić. Odnośnie komputeraT., w którym były zdjęcia prywatne dzieci oskarżonego wyjaśnił on, że komputer ten był również w posiadaniuK. S. (1)przy około miesiąca, gdyż w trakcie trwania stosunku pracy wynajęła onaI. S.swoją ciocię, która miała obdzwonić wszystkich klientówP.Polska, a kontakty brała z segregatorów ofertowychP.Polska i miała za zadanie poinformowanie, żefirma (...)zmieniła nazwę naC.. Każdy z pracownikówC.znał hasło do komputera o mógł coś na nim zainstalować.
Oskarżony ponownie potwierdził, że torby przekazane mu do przechowania na prośbęK. S. (1)były odpadami produkcyjnymi. To było 5 -7 kartonów. W momencie kiedy został zwolniony po około roku, nikt go nie poprosił o zwrot tych kartonów ani jego ojca, a te torby tam ciągle leżały. W momencie kiedy został zwolniony został poproszony tylko o zwrot telefonu, który natychmiast oddał, a o torby nikt się nie zapytał. Oskarżony nigdy nie otrzymał pisma w sprawie zwrotu toreb. W późniejszym czasie zadzwoniła do niegoB. B. (1)i spytała czy te torby jeszcze tam są co oskarżony potwierdził. Oskarżony odmówił przywiezienia paniB.tych opakowań ponieważ, była to luźna rozmowa telefoniczna, powiedział tylko, że torby znajdowały się na(...)13 i żeby sami przyjechali. Wcześniej nikt nie prosił go o zwrot tych toreb. Później temat umilkł do momentu interwencji policji, kiedy zażądano zwrotu tych opakowań i zostały wydane policji.
Oskarżony nie przyznał się także do popełnienia czynu z trzeciego zarzutu, bowiem nie ujawnił nikomu informacji, które stanowiłyby tajemnicę spółki. W jego ocenie tajemnicą nie były np. cenniki, które znajdowały się na stronie internetowejC., ani firmy, z którymi oni współpracowali, bowiem ich nazwy znajdowały się oficjalnie na stronie internetowej tej spółki wraz ze wzorami opakowań dla tych firm. To były informacje ogólnodostępne i celowo udostępniane. Odnośnie technologii i sposobu wykonywania toreb to oskarżony nie miał wiedzy na ten temat, bo był pracownikiem biurowym, zaś cała produkcja odbywała się wŁ.i był on tam tylko raz ok. 10 minut i nawet nie wchodził na halę. Nie miał także dostępu do informacji księgowych, gdyż nie wystawiał fakt.
Oskarżony ponadto podał, że z jego umowy wynikał zakaz konkurencji, który obowiązywał tylko w trakcie trwania stosunku pracy, co wynikało z umowy o pracę, co potwierdził w Państwowej Inspekcji Pracy. Zakaz ten mógłby obowiązywać po wygaśnięciu stosunku pracy, ale pracodawca musiałby mu wówczas wypłacać minimum 20% - 25% wynagrodzenia przez okres trwania zakazu konkurencji, a jeżeli nie płaci zakaz konkurencji nie obowiązywał. Oskarżony nie otrzymywał żadnych dodatkowych pieniędzy po rozwiązaniu umowy zC.. Udał się do P I P w celu zasięgnięcia porady przy okazji zwolnienia dyscyplinarnego a nie specjalnie w sprawie ważności umowy o zakazie konkurencji.
W ocenie oskarżonego składanie różnych zawiadomień przezK. S. (1)do Państwowej Inspekcji Pracy, Urzędu Skarbowego, do ZUS, do Nadzoru Budowlanego i na Policję spowodowane były nienawiścią do niego oraz do jego żony, ponieważ rodzice jego żony byli w nienajlepszych stosunkach z jej rodzicami. Donosy na niego i na całą rodzinę dotyczyły min. handlu narkotykami i produkcji nielegalnego oprogramowania oraz wielu innych spraw, które się nie potwierdziły.
W późniejszym czasie kiedy oskarżony już nie pracował wfirmie (...), po miesiącu czy dwóch, jego rodzice założyli swoją działalność zD. S., która była księgową w drukarni i też miała stosowną wiedzę o klientach i też o produkcji torebek. On jako przedstawiciel handlowy trafiał do różnych klientów, w tym także na klientówC.. Ceny, które oferował tym klientom były uzależnione od ilości zamówienia i rodzaju torby i oskarżony nie wiedział, czy były wyższe czy niższe niż oferowane przezC., bo tam już nie pracował. Oskarżony dotarł m.in. do klientów, których obsługiwał jako pracownikC., ale to był wolny rynek i kontakt do tych firm nie był niczyją własnością, był ogólnodostępny. Oskarżony uważał, że firma jego rodziców nie była żadną konkurencją dlaC., która miała tak ogromną liczbę klientów, przejętych od włoskiej firmy i istniała na rynku od 10 lat. Jego zdaniem paniS.nie wyrabiała się z terminami i szwankowała produkcja. Oskarżony wyjaśnił także, że właścicielami logotypów znajdujących się na torebkach byli właściciele marek. Projekty graficzne na dane torby dostarczał klient. W przypadkuC.98% zamówień nie powtarzało się. Umowy z kontrahentami były podpisywane tylko na poszczególne zlecenia, ani wC.ani wA.nie były zawierane umowy ramowe na jakiś okres z poszczególnymi firmami na dostawę torebek tylko zawierane były umowy na konkretne zamówienie w danym momencie.
Oskarżony także powiedział, żeK. K. (1)pracowała w sklepie i faktycznie nie pracowała w firmie, jedynie sprzątała tam i przynosiła posiłki, zaś pracę koordynował jego ojciec zD. S..
Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonejK. K. (1)co do braku wiedzy na temat działalności(...) s.c.w tym, w szczególności znajdujących się w jej siedzibie komputerów i pochodzenia ich oprogramowania. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie trudno bowiem odmówić wiarygodności co do tego, że oskarżona nigdy nie pracowała na komputerze i nie znała się na komputerach, a do firmy przychodziła po to by posprzątać lub zanieść synowi jedzenie. Wyjaśnienia oskarżonej są w tej części zbieżne z wyjaśnieniamiS. K. (1)iJ. K. (1)bowiem obecność oskarżonej w pomieszczeniach spółki była w pełni uzasadniona faktem, iż jej siedziba znajdowała się w pomieszczeniach gospodarczych obok jej domu nie zaś z racji wykonywania tam jakiejkolwiek działalności na rzeczspółki (...). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarczył podstaw aby skutecznie zakwestionować wyjaśnienia oskarżonej w tym zakresie, a tym samym skutecznie przypisać jej winę odnośnie zarzucanego czynu zart. 278 par 2 kk. W ocenie Sądu fakt, iż oskarżona była formalnie wspólnikiem wA.obok swojego męża nie świadczy jeszcze o tym, iż w istocie nie zajmowała się prowadzeniem tej działalności gospodarczej czy też że miała świadomość zainstalowania nielegalnego oprogramowania do komputerów używanych w firmie, na których pracowaliJ. K. (1)iS. K. (1)iP. Ż..
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoS. K. (1)co do faktu, iż nie był właścicielem komputerów znajdujących się w siedzibieA.i że komputer dostał do użytku od ojca jak również i nie wiedział kto zainstalował na nim oprogramowanie oraz czy było ono legalne. Jego wyjaśnienia są w ten części zbieżne z ujawnionymi wyjaśnieniamiJ. K. (1)jak również z opinią biegłego z zakresu informatyki, który potwierdził, iż sam fakt użytkowania komputera z nielegalnym oprogramowaniem nie pozwala na stwierdzenie czy jest ono legalne czy też nie, jak również nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie kto zainstalował oprogramowanie. W ocenie Sądu również wyjaśnienia oskarżonego co do roliK. K. (1)w spółce zasługiwały na uwzględnienie, bowiem były zbieżne z jej wyjaśnieniami a nadto w sprawie nie pojawiły się jakiekolwiek dowody podważające w tej części stanowisko oskarżonego. Podobnie na wiarę zasługuje iż aniC.aniA.nie zawierały ramowych umów z kontrahentami, tylko umowy z konkretnym podmiotem na wykonanie określonych ilości torebek, bowiem w tym zakresie wyjaśnienia SK.są logiczne i spójne oraz zgodne z zeznaniami przesłuchanych świadków-przedstawicieli poszczególnych kontrahentów, które korespondują ze sobą.
W ocenie Sądu oskarżony także prawidłowo porównał skalę prowadzonej działalności przezA.z rozmachem działalnościspółki (...)wskazując, żeA.jako niewielka firma, krótko działająca na rynku, nie mogła wyrządzićC.poważnej szkody jako ze nie była dla niej realną konkurencją, co znalazło potwierdzenie w dokumentach finansowych i zostanie szerzej omówione w dalszej części uzasadnienia. Nie sposób także kwestionować wyjaśnień oskarżonego odnośnie tego, iż na prośbęK. S. (1)zgodził się na przechowanie toreb, które mu powierzyła w pomieszczeniach przyul. (...)i dysponował nimi do 12 czerwca 2006r. bowiem w tej części były one zbieżne z jej zeznaniami takK. S.jak iB. B..
Sąd jednakże nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego odnośnie tego, że zwrotu tych toreb nikt nie żądał oraz że nie były one własnościąC., bowiem w tym zakresie są one nielogiczne i sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym w szczególności zeznaniami K.S.orazB. B.jak również zleceniami ich odbioru przez kierowcę. Te wyjaśnieniaS. K.należy potraktować wyłącznie jako przyjętą linię obrony podobnie jak twierdzenie o braku jakiejkolwiek wartości tych toreb bowiem gdyby torby były w rzeczywistości bezwartościowe, to nielogiczne byłyby ciągłe próby ich odzyskania podejmowane przezK. S. (1), a przy tym konsekwentna odmowaS. K. (1)do ich wydania.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego także w zakresie nieobowiązywania umowy o zakazie konkurencji po rozwiązaniu stosunku pracy zC., gdyż twierdzenie to jest niezgodne ze stanem prawnym, a stanowi jedynie dowolną interpretacje oskarżonego, co zostanie omówione w dalszej części uzasadnienia. Wyjaśnienia oskarżonego dotyczące sposobu prowadzenia działalności przezK. S. (1)w ramach(...) Sp. z o.o.a następnieC.i jego zatrudnienia w tej spółce nie były istotne dla rozstrzygnięcia, nadto w ocenie Sądu jego twierdzenia o nakłanianiu go przezK. S. (1)do kserowania dokumentów tej spółki czy wręcz zarzuty kradzieży materiałów stanowiły próbę usprawiedliwienia własnych nieetycznych działań jak również ukazania osobyK. S. (1)w niekorzystnym świetle co miałoby wpłynąć o obniżenie jej wiarygodności. Wyjaśnienia SK.w tym zakresie były niespójne bowiem podawał w różne daty rozpoczęcia i zakończenia pracy wC.oraz niewiarygodne w zakresie sposobu rozwiązania umowy o pracę zC.– nie został on bowiem zwolniony dyscyplinarnie podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego jak podał ale umowa została rozwiązana za porozumieniem stron ze skutkiem na dzień 31 sierpnia 2004 r. Nadto nieprawdziwe było jego twierdzenie o statusie bezrobotnego, po zakończeniu pracy wC.skoro w aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące o wysyłaniu przez oskarżonego ofert współpracy tak w imieniuA.sp. j. jaki (...) s.c., co jednoznacznie wskazuje na zajmowanie się przez niego sprawami obu spółek na nieustalonych zasadach do czasu zatrudnienia wA.jako handlowiec.
Sąd nie dał także wiary oskarżonemu odnośnie braku naruszenia tajemnicyfirmy (...), ze względu na to, że posiadane przez niego informacje były ogólnodostępne. Istotnie część informacji znajdowała się na stronie internetowej spółki ale już takiego charakteru nie miały gromadzone przez niego informacje o kontaktach do klientów z przychodzącego faksu czy próba wyniesienia przykładowych dokumentów w czasie opuszczania firmy, ponadto oskarżony uzyskał informacje na temat szczegółowych cennikówC.i wartości poszczególnych transakcji. Sąd nie dał mu wiary w zakresie braku wiedzy na temat technologii produkcji, bowiem w tym zakresie jego wyjaśnienia były rozbieżne z zeznaniami pracownikówC., w tym w szczególnościA. G.iW. S., którzy opisali sytuacje, w którychS. K. (1)uzyskiwał od nich informacje na ten temat, mimo iż jako przedstawiciel handlowy nie potrzebował ich w pracy. Zdaniem Sądu, co także zostanie szerzej omówione na dalszym etapie uzasadnienia, dane uzyskane przez oskarżonegoS. K. (1)stanowiły tajemnice przedsiębiorcy, których nie miał prawa wykorzystać wA..
Przechodząc do oceny pozostałego materiału dowodowego, należy podkreślić, iż podstawowym wiarygodnym źródłem dowodowym leżącym u podstaw ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie odnośnie zarzutów stawianychS. K. (1)zart. 284 § 2 k.k.i po części odnośnieart. 23ust.ust. 1 ustawy z dn. 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencjisą zeznaniaK. S. (1).Świadek będąc wielokrotnie przesłuchiwana i to na różnych etapach postępowania, zawsze zeznawała w sposób jednolity, konsekwentny i szczery. Dogłębna i wszechstronna analiza jej zeznań w kontekście wyjaśnień oskarżonego jak i pozostałego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków – pracownikówC., wskazuje, że pomimo, iż była z oczywistych względów zainteresowana wynikiem procesu, to zeznawała w sposób jasny, precyzyjny i spójny z pozostałym materiałem dowodowym i co istotne w znacznej mierze była w stanie udokumentować swoje twierdzenia. Jej zeznania tworzą logiczny ciąg wydarzeń, zachowując chronologię czasową i korespondując z zeznaniami pozostałych wymienionych wyżej świadków oraz częściowo także pokrywając się z wyjaśnieniami oskarżonego, które stały się podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. KS.szczegółowo opisała rozpoczęcie współpracy zS. K. (1), w tym zawarcie klauzuli o zakazie konkurencji i pojawiające się, szczegółowo opisane, niepokojące zachowania ze strony oskarżonego, świadczące o przygotowywaniu się do rozpoczęcia działalności konkurencyjnej. Wyjaśniła też jakie znaczenie dla rozpoczęcia działalności miała znajomość technologii produkcji, kosztów czy kontaktów, bowiem każda z firm strzeże tych informacji, gdyż dochodzenia do nich jest długotrwały. Technologia była chroniona ponieważ pochłaniała ogromne nakłady pracy. Świadek przyznała, iż niektórymi danymi oskarżony dysponował jako pracownik – handlowiec firmy, gdyż były mu potrzebne do pracy, ale obwarowane były klauzulą o poufności. Były to: polityka cenowa firmy, plany marketingowe, składowe koszty produkcji torebki, wykrojniki do każdego formatu reklamówki, kalkulator kosztów, z którego wynikały szczegółowe informacje odnośnie sposobu produkcji i kosztów poszczególnych elementów potrzebnych do produkcji toreb, w tym wynagrodzeń dla pracowników produkcyjnych. Z kolei szczegóły produkcyjne nie były dla niego przeznaczone i aby je uzyskać, wypytywał o nieA. G.iW. S., którzy, wiedząc o pokrewieństwie oskarżonego iK. S. (1), udzielali im tych informacji. Zeznała także, że dane dostawcy maszyn, wyprodukowanych na zlecenieC.i na podstawie ich wytycznych, były poufne i zabezpieczone. Opisała także, że w siedzibieC.znajdował się karton z torbami podpisany „K.-nie ruszać”, w którym znajdowały się próbki najbardziej wartościowych produkcji oraz torebki pochodzące od zagranicznych dostawców. Pracownicy nie mogli zabierać toreb z tego kartonu a jedynie mogli je pożyczać. W tym zakresie Sąd uznał zeznania KS.za wartościowy materiał dowodowy.
W zakresie zarzutu przywłaszczenia zeznała ona, żeS. K. (1)został przez nią poproszony o przechowanie toreb w związku z przeprowadzką oraz że pomimo wielokrotnych wezwań nie zostały one zwrócone. Wskazała na panaB., który otrzymał zlecenie ich odbioru i które było niemożliwe do zrealizowania wobec odmowy oskarżonego. Jej zeznania w tym zakresie stanowią uzupełnienie zeznańB. B. (1), co do którejK. S. (1)potwierdziła, że zajmowała się kwestią zwrotu toreb ze stronyC.. Zeznała także, że dwukrotnie wysłała doS. K. (1)wezwanie do zwrotu toreb. Jej zeznania były w zasadniczej części konsekwentne i jednolite. Sąd dał także wiarę jej zeznaniom co do wartości toreb przekazanych na przechowanieS. K. (1), gdyż także w tej części jej zeznania były wiarygodne i przekonujące odpowiadające ówczesnym cennikom. Należy podnieść, iż o tym, że wbrew twierdzeniom oskarżonego, powierzone mu na przechowani torby, nie były to bezwartościowe odpady produkcyjne świadczyła determinacjaK. S. (1)w ich odzyskaniu, a przy tym konsekwentna odmowa oskarżonego ich zwrotu.K. S. (1)jako osoba najbardziej zorientowana w sprawie w ocenie Sądu rzetelnie oceniła wartość toreb na kwotę nie mniejszą iż 4.000 zł abstrahując od ich wartości jako produkty wzorcowe dla innych produkcji. Nadto własność toreb także nie budzi wątpliwości, skoro dysponowała nimiK. S. (1)działająca w imieniu(...) Sp. z o.o.a ponadto poza sporem pozostawała okoliczność, że nie stanowiły one własności oskarżonego.K. S. (1)nie ukrywała co najmniej niechętnego stosunku wobec osoby oskarżonego i poczucia krzywdy wywołanego jego działaniem, który to stan był obiektywnie uzasadniony naruszeniem przez niego jej zaufania, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, iż jego żona była jej siostrą cioteczną. Sąd natomiast nie dopatrzył się w nich wewnętrznej ani zewnętrznej sprzeczności czy niespójności, która skutecznie podważałaby jej wiarygodność. Drobne zaś nieścisłości czy różnice w zeznaniach są naturalną konsekwencją upływu czasu oraz konieczności wielokrotnego ich powtarzania w różnych okolicznościach. W tym kontekście niezależnie od subiektywnych odczućK. S. (1)i opierając się na aktach postępowania upadłościowego, Sąd jednak nie dał wiary zeznaniomK. S. (1)odnośnie wysokości i rodzaju szkody jaką poniosłaC.w wynika działalności prowadzone przezA., a w szczególności co do tego, iż to działalnośćS. K. (1)doprowadziła do upadłościC..
W zakresie wysokości wyrządzonejC.szkody działalnością konkurencyjnąA.iS. K. (1), Sąd był zobligowany oprzeć się na analizie dokumentów finansowych obu firm, w ramach prowadzonych postępowań gospodarczych, które to dowody w ocenie Sądu prezentowały najwierniejsze i obiektywne dane. ZeznaniaK. S. (1)w tym zakresie były nie dokładne i nacechowane emocjonalna niechęcią wobecS. K.a ponadto mogły ulec zniekształceniu na skutek upływu czasu.
Przykładowo na rozprawie w dniu 10 lutego 2014 r. (k. 395) zeznała, że obrotyC.sięgały 10 mln zł, gdy tymczasem w najlepszym jej okresie (2006 r.) wyniosły one około 7,5 mln zł. Sąd uznał także, mając na uwadze całokształt materiału dowodowego w sprawie, że znacznie przeceniała ona wpływ działalności konkurencyjnejA.i udział w niejS. K. (1), co jest zrozumiałe ze względu na jej emocjonalny stosunek do sprawy, jednak wymagało zweryfikowania. Nadto wiedzę na temat działalnościS. K. (1)iA.K. S. (1)czerpała z wielu źródeł i niektóre informacje nie zostały potwierdzone. Przykładowo, odnośnie zestawienia klientów sporządzonego przezK. S. (1)(k. 257) obsłużonych przezS. K. (1)należy wskazać, że nie wszystkie wymienione tam podmioty zostały w rzeczywistości klientamiA.. Powyższe nie dyskredytuje w całości zeznańK. S.jednakże wymagało obiektywnego zweryfikowania podanych przez nią okoliczności bowiem z oczywistych względów nie miała ona dostępu do dokumentacjiA.. Jak wynika jednak z dokumentacji dotyczącej postępowania upadłościowego, co zostanie omówione w dalszej części, na ogłoszenie upadłościC.wpływ miało znacznie więcej czynników poza działalnościąA., na które w stosownej dokumentacji wskazywała samaK. S. (1).
Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania świadkaB. B. (1), która opisała zachowania oskarżonegoS. K. (1)występujące w trakcie zatrudnienia wC., dotyczące gromadzenia informacji o działalności pracodawcy. Opisała także szczegółowo okoliczności przekazania mu na przechowanie torebC.iP.i bezskuteczne próby podejmowane w celu wyegzekwowania ich zwrotu. Jej zeznania, zarówno w trakcie postepowania przygotowawczego jak i podczas rozprawy były przekonujące, logiczne i konsekwentne, jak również uzupełniały się w wzajemnie z zeznaniamiK. S. (1). W ocenie Sądu fakt była ona zatrudniona wC., nie miał wpływu na ocenę wiarygodności jej zeznań, bowiem swoich zachowaniem nie dała podstaw do wątpliwości co do obiektywizmu i szczerości. Także fakt, iż przyznała się do utrzymywania kontaktów zS. K. (1)już po jego zwolnieniu zC.i składanych jej z jego strony propozycji, co teoretycznie mogło spowodować utratę wobec niej zaufania przez pracodawcę, dodatkowo wskazuje na prawdziwość jej zeznań.
Także za wiarygodne Sąd uznał zeznania pozostałych pracownikówC.tj.A. P.,A. G.iW. S., bowiem były one spójne, konsekwentne, logiczne i uzupełniały się tak wzajemnie jak i z pozostałym materiałem dowodowym.
ŚwiadekA. P.opisał zachowania oskarżonegoS. K. (1)dotyczące gromadzenia danych klientów, zabierania do domu wzorów torebekC., kopiowania danych z komputera firmowego, przekierowywania na swoją skrzynkę e-maili firmowych czy próby wyniesienia dokumentów w dniu zwolnienia. Zeznał też, żeA. R.był kiedyś jego szwagrem, stąd powiedział mu o otrzymanej ofercie odA.. Jego zeznania były zbieżne z zeznaniamiB. B. (1),K. S. (1)iA. R..A. G.zeznała, żeS. K. (1)wielokrotnie wypytywał ja o szczegóły techniczne produkcji torebek, a będąc w zakładzie produkcyjnym wŁ.wykonywał zdjęcia maszyn i osób tam pracujących, pytał także pracowników o czas i cenę wykonania torebek. Szczegółowo opisała w jakich okolicznościach doszło do zamówienia maszyn uW. F., tj. że to ona sporządzała ich projekt, któregoW. F.był wykonawcą. Ponadto zeznała, że w późniejszym okresieW. F.poinformował ją o sprzedaży jeszcze dwóch takich maszyn, z których jedną kupiła osoba o nazwiskuS., a drugąS. K. (1). Jej zeznania były zbieżne z zeznaniamiW. S., który także opisał zainteresowanieS. K. (1)szczegółami produkcyjnymi takimi jak dane dostawców, kontrahentów, wyceny, sposoby sporządzania kalkulacji, surowce, metody druku, rodzaje wykończeni, wydajność produkcji, rodzaj ustawienia etapów produkcji, metody szkolenia pracowników, rodzaje klejów. Zeznał on także, żeW. F.sporządził maszynę do klejenia toreb na podstawie projektuA. G.oraz że taką maszynę kupiłS. K. (1).
Zeznania świadkaW. F.tylko pozornie były sprzeczne z zeznaniamiA. G.iW. S.. Zeznał on mianowicie, że nikt zC.nie dostarczył mu wzoru maszyny do wykonania a plany nowego urządzenia wykonał on sam. Zeznał też, że pokazano mu pierwowzór produkcji włoskiej i na jego podstawie miał wykonać własny projekt. W ocenie Sądu jego zeznania korespondują tak z zeznaniamiA. G.iW. S., uzupełnionymi treścią umowy o dzieło zawartej międzyA. G.iC.. Z tych wszystkich dowodów wynikało, że pracownicyC.byli odpowiedzialni za przedstawienie wykonawcy –W. F.wymagań, jakie miała spełniać zamówiona u niego maszyna w oparciu o maszynę włoską i zasad jej działania, natomiast samo jej wykonanie leżało w gestii producenta. Świadczyło o tym ponadto konsultowanie zW. S., czy dostarczone już maszyny spełniały oczekiwania. Stąd wiarygodne jest jego twierdzenie, że zapoznał się z przedstawionym mu projektem a następnie wykonał własną dokumentację techniczną. Sąd nie dal jednak wiary jego zeznaniom w tej części, że po zakupie przezS. K. (1)takich samych maszyn jak wyprodukowane na zlecenieC., nie informował on o tym jej pracowników, gdyż były sprzeczne z zeznaniamiA. G.iW. S., którzy nie mogli dowiedzieć się o powyższym z innych źródeł. Sąd jednak miał na uwadze podeszły wiek świadka i zły sta zdrowia jak również upływ czasu od zdarzenia co mogło wpłynąć na zniekształcenie jego relacji na etapie rozprawy.
Sąd jako wiarygodne uznał także zeznaniaA. R.. Świadek ten zeznał, że podczas rozmowy zS. K. (1)w ramach omawiania zasad współpracy, oskarżony przedstawiał mu materiały firmowe, pokazywał obroty firmy, chwalił się maszyna do klejenia i maszyną do tłoczeń, pokazał też listę klientów. Z jego zeznań wynikało także, żeS. K. (1)pełnił bardzo ważną rolę wA., był wręcz jej „motorem napędowym”, natomiast nie figurował w dokumentach firmowych, co wynikało z niechęci przed ujawnieniem się przedK. S. (1), która uważał za nieobliczalną. W ocenie Sądu jego zeznania nie budzą żadnych wątpliwości, nadto potwierdzone zostały ekspertyzą zawierającą spis rozmów.
Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznaniaG. P.który opisał tok postepowania od marca 2006 r., tj. od uzyskania informacji o działalnościS. K. (1). Świadek opisał także szczegółowo czynności pozaprocesowe i procesowe, w szczególności przeprowadzone w dniu 12 czerwca 2006 r. Jego zeznania stanowią spójne uzupełnienie stosownych protokołów z akt sprawy. W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw do kwestionowania prawdziwości tych zeznań jako spójnych i logicznych.
Sąd w całości oparł się na zeznaniach świadkówD. W.,A. K.M. M.,K. T.,A. S.,P. Z.,A. Ł.,A. B.iM. K. (1). Wszystkie w/w osoby te zeznawały na okoliczność współpracy pomiędzy reprezentowanymi przez nie podmiotami gospodarczymi aP./C.i ewentualnieA.w tymS. K. (1). W ocenie Sądu ich zeznania były w pełni wiarygodne, bowiem były to osoby niezwiązane z oskarżonym i nie miały żadnego interesu w zeznawaniu na jego korzyść lub niekorzyść. Ich zeznania były także potwierdzone dokumentacją księgową. Wskazać także należy, iż świadkowie opisali podobny sposób współpracy zC.lubA., tj. odbywała się ona na podstawie poszczególnych zleceń obejmujących konkretną ilość toreb oraz usługodawca wybierany był nierzadko spośród wielu podmiotów na podstawie najkorzystniejszej oferty. Wskazać należy także na istotny element w realizacji zamówienia, tj. przygotowanie projektu. Zeznania świadków były w tym zakresie zgodne, iż prawa autorskie do logo poszczególnych marek nie należały do wykonawcy tylko do zleceniobiorcy a samo logo nie mogło być zmieniane. Nawiązanie współpracy zA.przebiegało natomiast w różny sposób. W przypadku(...)(...), która wykonała wA.jedynie baner reklamowy, toA.przesłała ofertę na produkcję banneru i była ona atrakcyjna cenowo. W przypadku(...) S.A.która współpracowała zC.do lipca 2005 r., ofertaA.złożona przezP. Ż.w sierpniu 2005 r. okazała się być korzystna pod względem cenowym i z tego powodu wybrana.(...) S.A.współpracowała zarówno zC.jak i zA.. Początkowo ze stronyC.kontaktował się z nimiS. K. (1)a następnieK. S. (1). Nawiązanie współpracy zA.nastąpiło na skutek przesłania przez nich oferty najkorzystniejszej cenowo, bowiem w 80% przy wyborze zleceniobiorcy decydowała cena. W przypadkuG. M.Bank to jej pracownik sam skontaktował się zS. K. (1)z uwagi na wcześniejszą znajomość i zleciłA.wykonanie jednego zamówienia w grudniu 2004 r. Z koleiBank (...)każdorazowo stosował procedurę porównania ofert, z których wybierał najatrakcyjniejsze oferty. Następnie kierował zapytanie do poszczególnych firm o warunki cenowe, rabatowe jak i czas realizacji zamówienia, po czym wybierał zleceniobiorcę. W ten sposób została nawiązana współpraca zC.a później zA., która przedstawiła ofertę korzystniejszą cenowo. W przypadkuP. (...)C.toS. K. (1)skontaktował się pod koniec 2004 r. informując o założeniuA., z którą współpraca została nawiązana po porównaniu oferty zC., która okazała się mniej korzystna cenowo.P. (...)M.w ogóle nie współpracowała zA.. WspółpracaA.zC.rozpoczęła się natomiast od złożenia oferty przezS. K. (1), przy czym jego oferty składane wcześniej w imieniuC.nie były akceptowane. Z koleiL.&S.nie współpracował w ogóle zC., gdyż wśród zgłoszonych mu ofert wybrał ofertęA.jako korzystniejszą cenowo. Jednocześnie z ich zeznań wynikało, że głównym czynnikiem decydującym o wyborze kontrahenta, była cena, korzystniejsza wA.od stawek proponowanych przezC.lub znajomośćS. K. (1)jako sprawdzonego przedstawiciela .
Sąd w przeważającej części nie dał wiary zeznaniom świadkaP. Ż.jako sprzecznych z pozostałym materiałem dowodowym, na podstawie którego oparto ustalenia faktyczne. W ocenie Sądu świadek zatrudniony wA.– u ojca oskarżonegoJ. K. (1)- jako handlowiec, miał interes aby zeznawać na korzyśćS. K. (1). Stąd albo zasłaniał się on niepamięcią albo umniejszał rolęS. K. (1)w działalnościA.i wskazując na główną rolę i nadzorowanie produkcji przezJ. K. (1). Jego zeznania były także wewnętrznie niespójne, gdyż świadek ten w toku postępowania przygotowawczego zeznał, że to zS. K. (1)uzgadniał swoje zatrudnienie, gdy tymczasem w toku rozprawy (k. 479) zeznał, że propozycję pracy otrzymał odJ. K. (1). Sąd zatem potraktował jego zeznania z dużą ostrożnością bowiem były one sprzeczne z zeznaniami świadków odnośnie np. wcześniejszego okresu jego pracy na rzeczA.. ŚwiadekA. K.(przedstawiciela(...) S.A.) zeznała, że złożył on w imieniuA.ofertę już w sierpniu 2005 r. Z koleiA. R.zeznał, żeP. Ż.poznał na targach kosmetyki i kosmetologii w marcu 2006 r., gdzie występował on jako przedstawicielA.. Także badanie zawartości dysków komputerówA.wykazało istnienie plików, głównie ofert, stworzonych przez(...)(k. 1040, 1045 – 1053), z których najstarsze pochodziły z grudnia 2004 r. Nadto sam świadek na rozprawie zeznał (k. 480), że jak rozpoczynał pracę wA.to był tam obecny panS., czyli musiało to mieć miejsce przed założeniemD.czyli przed 25 kwietnia 2005 r. Nadto jego zeznania są niewiarygodne także co do braku wiedzy na tematfirmy (...)i wcześniejszego tam zatrudnieniaS. K. (1)w świetle ustalonego korzystania przezA.z technologii i baz kontaktówC.. Świadek ten kwestionował nawet przechowywanie w siedzibieA.kartonów z torbami innej firmy, co było sprzeczna z zeznaniami nie tylko świadków ale i wyjaśnieniami samegoS. K. (1)oraz znalezionymi w dniu 12 czerwca 2006 r. przez Policje torbamiC.. W ocenie Sądu także umniejszanie przez świadka roliS. K. (1)w zarządzaniuA.było sprzeczne z zeznaniamiA. R.i treścią jego rozmowy zS. K. (1), który podawał się za osobę decyzyjną. TakżeS. K. (1)w wyjaśnieniach podał, iż jego stałym miejscem pracy była firma AndorP.wW.przyul. (...)(k. 148). Sąd zatem nie dał wiary jego zeznaniom co do tego, iżS. K. (1)przebywał w biurze AndorP.„od czasu do czasu”. Sąd natomiast uwzględnił jego zeznania co do faktu pracy na rzeczA..
Zeznania świadkaK. S. (2)Sąd uznał za wiarygodne tylko w części bowiem były sprzeczne zarówno wewnętrznie jak i z pozostałym materiałem dowodowym. Świadek ten początkowo na etapie postępowania przygotowawczego zeznał, żeS. K. (1)w ramach(...) spółki jawnejzajmował się klientami i realizacją zamówień, wręcz był tam osoba zarządzającą, której nieobecność uniemożliwiała bieżącą działalność, natomiast na rozprawie zeznał, że oskarżony tylko tam czasami przebywał, bo przychodził do rodziców, zaś obsługą klientów zajmował sięK. S. (2)iJ. K. (1). W dalszej części już zeznał, żeS. K. (1)zajmował się także wystawianiem faktur, w czym pomagał ojcu. W ocenie Sądu za szczere należy ocenić wyłącznie zeznania świadka złożone w toku postępowania przygotowawczego, zaś te złożone na późniejszym etapie stanowią wyraz popierania linii obrony przyjętej przez oskarżonegoS. K. (1).
Zeznania świadkaD. S.Sąd uznał za co do zasady wiarygodne, gdyż potwierdziła ona założenie wrazJ.K.spółki (...), w której ona co do zasady nie przebywała, tylko zajmowała się jej księgowością. Jej zeznania odnośnie pozostałych okoliczności sprawy były nieprzydatne dla rozstrzygnięcia, gdyż nie miała ona wiedzy na temat działalnościA.po zakończeniu z nią współpracy, jak również jej wiedza na temat działalnościA.w formie spółki jawnej była fragmentaryczna. TakżeG. S.nie miał wiedzy na temat działalnościS. K. (1)aniA., gdyż zaczął pracę w branży dopiero po założeniuD.zD. S..
Zeznania świadków:M. K. (2),T. S. (1)iD. K.niewiele wniosły do sprawy, bowiem potwierdziły one tylko, że pracowały one wA.P.(nie znały wprawdzie nazwy firmy, ale mieściła się ona przyul. (...)wW.) przy składaniu torebek a ich praca miała charakter dorywczy. Szczegóły omawiały bądź to zJ. K. (1)lub zS. K. (1), przedstawiający się każdy jako właściciel firmy.
Zeznania świadkaD. P.nic nie wniosły do sprawy, bowiem posiadała ona wiedze tylko na temat sprawy przeciwkoT. S. (2), podobnie jak zeznania świadkówT. S. (2)iZ. S..
W ocenie Sądu nie budzą wątpliwości co do swej autentyczności, a także prawdziwości stwierdzonych nimi okoliczności zaliczone do materiału dowodowego w toku rozprawy głównej dokumenty jako pochodzące od osób uprawnionych i z postępowań sądowych.
Sąd pominął natomiast zestawienie (k. 258- 262) dotyczące wysokości sprzedaży wybranym kontrahentomC.w okresie od 01.04.2003 – 30.04.2006, gdyż nie mogło ono stanowić dowodu na okoliczność wysokości szkodyC.spowodowanej utratą tych klientów chociażby z tego względu, że stron nie łączyły stałe umowy tylko doraźne zlecenia i na podstawie tych wyników nie sposób stwierdzić, w jakiej wysokości byłyby kolejne zamówienia odC.ani nawet czy firmy te dalej chciałyby z nią współpracować. Już z tego zestawienia wynika, że zamówienia były nieregularne i w różnej wysokości. Przykładowo, skoro wartość transakcjiC.zP.wynosiła w 2005 r. 49.062,95 zł, to na tej podstawie nie można wprost przyjąć, że w kolejnym roku sprzedaż wyniosłaby tyle samo, bowiem odbiorca mógł w ogóle nie mieć zapotrzebowania na torby reklamowe czy też mógłby znaleźć innego dostawcę, niekoniecznieA..
Żadnych wątpliwości nie budzi także sporządzona w sprawie opinia biegłegoJ. T.dotycząca określenia zawartości komputerowych nośników informacji. Opinia sporządzona została przez kompetentnego i bezstronnego biegłego i jest jasna, spójna i logiczna wydana w oparciu o wiedze specjalistyczną. Biegły przeanalizował zawartość dysków twardych z komputerów i płyt CD/CD-R/DVD/DVD-R znajdujących się w siedzibieA.przyul. (...)wW., szczegółowo ją opisał i porównał z materiałami przekazanymi zC.. Z opinii tej jednoznacznie wynikało, że na dyskachA.znajdowały się pliki dotyczące wprostC.(przykładowo: formularz zamówienie – k. 1029, wymagania techniczne – k.1030, baza klientów 2004K.– k. 1036) oraz pliki dotycząceA.stanowiące kopię takich samych plikówC.(zlecenie produkcyjne – k. 1042, arkusz wyceny toreb – k. 1044, pliki zawierające dane dostawców, utworzone 20.03.2003 r. – k. 1054). Biegły wskazał także zasady oceny legalności oprogramowania oraz cechy charakterystyczne oprogramowania nielegalnego i metody powielania i mając je na uwadze ocenił, że wobec braku dostarczenia dokumentacji świadczącej o legalności oprogramowania, to go nie było, w związku z czym do czasu uzyskania dokumentów od użytkownika oprogramowanie wskazane przez biegłego (k. 1136–1137) należało traktować jako używane bezprawnie i pochodzące z nieautoryzowanego źródła. Na dyskach znajdowało się także wiele plików, głównie ofert, stworzonych przezP. A., począwszy od grudnia 2004 r., z czego wynikało, że współpracował zA.co najmniej od tego okresu.
Ustalając stan faktyczny Sąd uwzględnił takżeopinię Nr (...)wydaną na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej, której przedmiotem było spisanie rozmowy przeprowadzonej pomiędzyS. K. (1)aA. R.. Stwierdzono w niej, że możliwe było wykonanie badań odsłuchowych i spisanie treści dowodowych wypowiedzi. Ze spisanych wypowiedzi wynikało, żeS. K. (1), którego wypowiedzi oznaczono literą B, potwierdził także, że najpierw „otworzył firmę z wujkiem”, które to stwierdzenie odnosiło się do(...) spółka jawna, a następnie powiedział, że założył(...) spółka cywilna, w której nie figurował oficjalnie ze względu na chęć ukrycia swojej działalności przedK. S.. Obszernie opowiadał także o bieżącej działalności, krytykował teżC.zarzucając jej niewłaściwe zarządzanie i złą jakość.
Sąd w całości oparł się także na opinii wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej Nr BE-819/07 z zakresu badań dokumentów, z której wynikało, żeS. K.podpisałfakturę VAT nr (...)wystawioną w dniu 6.06.2006 r. przez(...) s.c.na rzecz(...) s.c.oraz trzy dokumenty WZ – z 8.05.2006 r. i 2 z 13.06.2005 r., których wystawcą także była(...) s.c.Opinia w tym zakresie była jednoznaczna i kategoryczna, zaś wydano ja po przeprowadzeniu szczegółowo opisanych badań.
Odnośnie ekspertyz z zakresu analizy identyfikacyjnej dokumentów (k. 1385 – 1439 i k. 1691) Sąd wskazuje, iż zostały one wykonane na zlecenieC.a nie organów procesowych, stąd nie stanowiły one opinii biegłych w rozumieniuart. 193 § 1 k.p.k.Zgodnie bowiem z ugruntowanym już poglądem w orzecznictwie, opinie prywatne, czyli pisemne opracowania zlecone przez innych uczestników postępowania aniżeli uprawnione organy procesowe, nie są opiniami w rozumieniuart. 193 k.p.k.w zw. zart. 200 § 1 k.p.k.i nie mogą stanowić dowodu w sprawie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2005 r., V KK 388/04, OSNKW 2005/1/12, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2008 r., II KK 290/07, Lex nr 346651). Koniecznym warunkiem uznania ustnej lub pisemnej wypowiedzi określonej osoby za opinię biegłego jest poprzedzenie jej postanowieniem organu procesowego o zasięgnięciu opinii tej osoby jako biegłego. Postanowienie zapadłe w trybieart. 193 i 194 k.p.k.kreuje określoną osobę biegłym w sprawie, dopiero więc z chwilą wydania tej decyzji procesowej wskazana osoba staje się uczestnikiem postępowania, zaś jej wypowiedzi - czynnościami procesowymi. Nadto opinia prywatna nie mogłaby uchodzić za wydaną przez osobę bezstronną, skoro została wydana na zlecenie strony, więc jej autor został związany ze stroną węzłem obligacyjnym, opartym na więzi finansowej. Wyklucza to autora od pełnienia funkcji w procesie (art. 196 § 3 k.p.k.).
Rozważania prawne odnośnie zarzutów zart. 278 par 2 kk:
Sąd uniewinnił oskarżonychS. K. (1)iJ. K. (2)od popełnienia czynu zarzuconego w pkt 1 oskarżenia polegającego na tym, iż w nieustalonym okresie do 12 czerwca 2006 r. wW.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zJ. K. (1), wfirmie (...) S.C., bez zgody osoby uprawnionej, uzyskali cudzy program komputerowy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ten sposób, że na użytkowanych komputerach, tj. notebook oraz trzech PC posiadali zainstalowane oprogramowanieC. (...)S.,(...)P. (...),K. (...).0,N.P.Firewall 2003, MSW. (...),(...), nie posiadając stosownych licencji tj. o czyn zart. 278 § 2 k.k.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na skuteczne podważenie linii obrony oskarżonych co do braku wypełnienia znamion popełnienia czynu zart. 278 § 2 k.k.Należy wskazać, że przestępstwo kradzieży programu komputerowego zart. 278 § 2 k.k.oznacza wszelką formę przejęcia takiego programu bez zgody jego dysponenta w taki sposób, który umożliwia wykorzystywanie tego programu przez osobę nieuprawnioną. Jest to przestępstwo materialne, do którego znamion należy skutek w postaci uzyskania programu komputerowego, a wiec objęcie przez sprawcę we władanie zapisu magnetycznego, za pomocą którego zakodowany został odpowiedni utwór nazywany programem komputerowym. Skutek stanowiący znamię przestępstwa występuje w momencie objęcia przez sprawcę w posiadanie nośnika informacji z programem komputerowym.
W rozpoznawanej sprawie jedyną okolicznością obciążających oskarżonych było znalezienie komputerów z nielegalnym oprogramowaniem w siedzibiespółki (...), w której przebywali w tamtym momencie takżeS. K. (1)iK. K. (1)ale takżeJ. K. (1)iP. Ż.. Jak wynika z materiału dowodowego zabezpieczone komputery były własnościąJ. K. (1), jednakże brak jest dowodów wskazujących na to, iż to on bądź w szczególnościS. K. (1)czyK. K. (2)zainstalowali nielegalne oprogramowanie. Oprogramowanie zgodnie z pinią biegłego należało uznać za nielegalne, wobec braku przedstawienia jego licencji, co wyjaśnił biegłyJ. T.. WprawdzieK. K. (1)początkowo przyznała się do popełnienia przestępstwa, ale podczas rozprawy wycofała się z tego oświadczenia. OskarżonyS. K. (1)konsekwentnie stał natomiast na stanowisku, iż nic nie instalował na komputerach, zaśK. K. (1)wyjaśniała, że nie uczestniczyła w prowadzeniu działalności gospodarczej i nie zna się na komputerach. Obydwoje wskazywali przy tym, iż toJ. K. (1)zajmował się komputerami. OskarżonyS. K. (1)wyjaśnił też, że był jedynie użytkownikiem komputera i nie było mu znane oprogramowanie, jakie było na nim zainstalowane. Zgodnie ze stanowiskiem biegłego wyrażonym na rozprawie osoba korzystająca z komputera w tym wypadkuS. K. (1), nie musiał zapoznawać się ze źródłem zainstalowanego w nich oprogramowania, a samo korzystanie nie wskazuje na obejmowanie swoim zamiarem popełnienia czynu jego kradzieży. Z tych względów nie da się precyzyjnie ustalić, kto zainstalował poszczególne programy na zabezpieczonych komputerach, zaś w przypadku przestępstwa zart. 278 § 2 k.k.sprawca musi mieć pełną świadomość, że jego zachowanie stanowi uzyskanie bez zgody uprawnionej osoby programu komputerowego i chcieć tego. Celem działania sprawcy kradzieży programu komputerowego jest bowiem osiągnięcie korzyści majątkowej, jest ona zatem przestępstwem kierunkowym i może być popełniona tylko umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. W związku z tym w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie sposób czynić kategorycznych ustaleń faktycznych w zakresie osoby sprawcy tego występku. Skoro wyłoniły się w tej kwestii wątpliwości, Sąd rozstrzygnął je na korzyść oskarżonych. Wątpliwości te rozciągają się zarówno na ewentualne formy zjawiskowe popełnienia przestępstwa takie jak współsprawstwo, podżeganie i pomocnictwo. WobecK. K. (1)brak jest nawet dowodów, że korzystała z komputerów, natomiast odnośnieS. K. (1), mimo iż pełnił on istotną funkcję w działalnościA., mimo że nie był formalnie wspólnikiem spółki i korzystał z komputerów, nie można jednoznacznie stwierdzić, że to on dokonał pobrania/zainstalowania poszczególnych programów bowiem korzystały z komputerów także inne osoby w tymJ. K. (1)iP. Ż..
Sąd wziął także pod uwagę iż co prawdaS. K. (1)prowadził działalność gospodarczą której przedmiotem był skup i sprzedaż komputerów, jednakże okoliczność ta sama przez się nie mogła świadczyć o tym, że to on zainstalował bez licencji na komputerach(...)oprogramowanieC. (...)S.,(...)P. (...),K. (...).0,N.P.Firewall 2003, MSW. (...),(...).
Dodatkowo Sąd miał także na uwadze ujawnione wyjaśnieniaJ. K. (1), składane w toku postępowania przygotowawczego, które zostały ujawnione w toku postępowania, a składane w zakresie tego samego zarzutu i którym to dał wiarę. ( k 154) Należy w tym miejscu zaznaczyć iż postępowanie p-koJ. K. (1)zostało wyłączone do odrębnego prowadzenia, a następnie prawomocnie umorzone na podstawieart. 17 par 1 pkt 11 kpk.J. K. (1)mianowicie, przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz, że to on kupował komputery na potrzeby działalności gospodarczej, posiadał płyty z programemW.i licencje na programyW. (...)i(...)2000, ale nie wiedział, gdzie się znajdowały oraz że pozostałe programy były ściągane z Internetu, gdzie były ogólnodostępne. W uzupełnieniu tych wyjaśnień (k. 699) ponadto wskazał, że jeszcze przed założeniemfirmy (...)posiadał oryginalne płyty wraz z oprogramowaniem komputerowym, które później wykorzystywał w działalności gospodarczej. W tym kontekście należy zwrócić uwagę, iżJ. K. (1)konsekwentnie przedstawiał się jako osoba zajmująca się komputerami w(...)i twierdzenie to pozostaje zbieżne z wyjaśnieniami pozostałych oskarżonych, co dodatkowo nie pozwalało na przypisanie im sprawstwa przestępstwa zart. 278 § 2 k.k.
Podsumowując zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie istnieje chociażby jeden niepodważalny, obiektywny, w pełni wiarygodny, bezpośredni dowód potwierdzający, że oskarżeni popełnili zarzucane im przestępstwo, dowód, który podważyłby założenie, że wersja prezentowana przez oskarżonych jest niezgodna z rzeczywistością. W związku z tym Sąd rozstrzygając wątpliwości na korzyść oskarżonych, na podstawieart. 17§1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 414§1 k.p.k.w zw. zart. 5§2 k.p.k., uniewinniłK. K. (1)iS. K. (1)ich od popełnienia zarzucanego im czynu zart. 278 § 2 k.k.
Rozważania prawne odnośnie zarzutu 3 dotyczącegoS. K. (1). z art. 23 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji
Sąd uniewinnił oskarżonegoS. K. (1)od popełnienia zarzuconego mu czynu polegającego na tym, iż w okresie od września 2004 r. do dnia 12 czerwca 2006 r. wW., będąc zobowiązany na podstawie umowy z(...) Sp. z o.o.do zachowania w tajemnicy informacji, będących tajemnicą handlową w/w firmy przez okres dwóch lat od ustania zatrudnienia w w/w firmie, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, ujawnił innej osobie informacje w ten sposób, że przekazał współwłaścicielom(...) S.C.wW.informacje dotyczące klientów, wzornictwa, technologii produkcji, cennikówfirmy (...), wyrządzając tym poważną szkodę w/w przedsiębiorcy, polegającą na utracie klientów tj. czynu zart. 23 ust. 1 ustawy z dn.16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.
Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje iż oskarżony nie wypełnił swoim zachowaniem wszystkich niezbędnych znamion pozwalających na przypisanie mu popełniania tego czynu.
Art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji(a nie jak błędnie wskazano w akcie oskarżenia, ustawa o nieuczciwej konkurencji) stanowi:
„Kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi w stosunku do przedsiębiorcy, ujawnia innej osobie lub wykorzystuje we własnej działalności gospodarczej informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli wyrządza to poważną szkodę przedsiębiorcy, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”
Szczegółowym przedmiotem ochrony na gruncie art. 23 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jest interes przedsiębiorcy wyrażający się w zapewnieniu, aby nikt bezprawnie nie uzyskał i nie korzystał z tajemnicy jego przedsiębiorstwa. Analiza znamion ust. 1 tego przepisu wskazuje jednak niezbicie, że dla przypisania sprawstwa przestępstwa muszą być spełnione łącznie następujące kryteria:

1
podleganie obowiązkowi nieujawniania tajemnicy przedsiębiorstwa;

2
ujawnienie innej osobie lub wykorzystywanie we własnej działalności gospodarczej informacji stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa;

3
wyrządzenie przedsiębiorcy poważnej szkody.

W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że naS. K. (1)ciążył obowiązek zachowania w tajemnicy wszelkich informacji dotyczących działalności byłego pracodawcy– (...) Sp. z o.o., w terminie 2 lat po wygaśnięciu umowy o pracę, czyli do końca sierpnia 2006 r. Wynikało to w wprost z treści umowy o pracę łączącej strony. W odniesieniu do pierwszej umowy, zawartej jeszcze z(...) Sp. z o.o., obowiązek zachowania tajemnicy przezS. K. (1)wynikał z pkt IV umowy zatytułowanego(...), w którym wskazano, że pracownik był zobowiązany zarówno w czasie obowiązywania umowy jak i 2 lat po jej wygaśnięciu do ścisłego przestrzegania tajemnicy służbowej oraz zachowania w tajemnicy wszelkich informacji dotyczących działalności Spółki (w szczególności finansowych, kadrowych, technicznych, strategii i celów, planów rozwojowych, partnerów handlowych oraz informacji i nazw klientów, sposobów i metod prowadzenia działalności), których ujawnienie mogłoby narazić na szkodę interesy Spółki (tajemnica gospodarcza). Informacje objęte tajemnicą mogły być udostępnione innym osobom jedynie za zgodą Zarządu, bez takiej zgody jedynie w przypadkach, gdy było to niezbędne do należytego wypełniania obowiązków lub gdy wymagało tego obowiązujące prawo i tylko w tym zakresie. Obowiązek ten został powtórzony w kolejnej umowie, zawartej na czas określony do 31 lipca 2006 r. Co więcej, w dniu 1 sierpnia 2003 r. została zawarta między stronami także umowa o zakazie konkurencji, na podstawie którejS. K. (1)jako pracownik zobowiązał się w czasie trwania stosunku pracy do powstrzymania się od prowadzenia wszelkiej działalności sprzecznej z interesami Pracodawcy lub konkurencyjnej w stosunku do podmiotu działalności Pracodawcy, w czasie trwania umowy o pracę, w tym w szczególności do: niepodejmowania jakiejkolwiek współpracy z podmiotami prowadzącymi działalność konkurencyjną w stosunku do działalności Pracodawcy na podstawie umowy o pracę, bądź innej umowy w tym o dzieło, umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług oraz informowania Pracodawcy o sprawowanych w momencie nawiązania stosunku pracy funkcjach w organach innych podmiotów gospodarczych oraz prowadzonej działalności gospodarczej. W § 2 umowy zdefiniowano pojęcie „działalność konkurencyjna”, którą była każda działalność jednostki organizacyjnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od formy prawnej, której zakres i rodzaj działalności jest tożsamy lub w znacznym stopniu zbliżony do przedmiotu działalności Pracodawcy. W razie wątpliwości w powyższym zakresie pracownik był zobowiązany do uzyskania pisemnej opinii w danym przypadku wydanej przez Pracodawcę. Pracownik zobowiązał się do niezwłocznego zgłaszania Pracodawcy każdego konfliktu interesów przeszkadzającego, utrudniającego lub uniemożliwiającego mu wykonywanie pracy. W przypadku gdy pracownik w czasie trwania umowy o pracę prowadził dodatkową działalność zarobkową, był zobowiązany zawiadomić o tym niezwłocznie Pracodawcę na piśmie. Przez dodatkowa działalność zarobkową strony ustaliły odpłatne świadczenie pracy na podstawie umowy o pracę lub innego stosunku prawnego, a także prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek. Wprawdzie umowa o zakazie konkurencji obowiązywała tylko w czasie trwania stosunku pracy, jednakże została tu przytoczona w celu zobrazowania działań pracodawcy mających uwrażliwić pracownika na konieczność zachowania jego tajemnic a tym samym wzmacniała komunikat wynikający z treści umowy o pracę – tytułu(...).
Wbrew natomiast stanowiska oskarżonego, brak wypłaty mu wynagrodzenia za wywiązywanie się z tego obowiązku nie miał wpływu na ważność obowiązku zachowania tajemnicy przez okres 2 lat. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zapis wskazany w pkt IV umowy o pracę ((...)) jest czym innym niż zakaz konkurencji określony wKodeksie pracy(art. 1011– 1014). Zakaz konkurencji po ustaniu stosunku pracy dotyczyłby na gruncieKodeksu Pracyzakazu prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy i świadczenia pracy w ramach stosunku pracy lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego taką działalność. Zgodnie bowiem zart. 1012k.p.pracodawca i pracownik mający dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, mogą zawrzeć umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W umowie określa się także okres obowiązywania zakazu konkurencji oraz wysokość odszkodowania należnego pracownikowi od pracodawcy (§ 1). Zakaz konkurencji po ustaniu stosunku pracy przestaje obowiązywać przed upływem terminu, na jaki została zawarta umowa, w razie ustania przyczyn uzasadniających taki zakaz lub niewywiązywania się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania (§ 2). Taka umowa w niniejszej sprawie nie została między stronami zawarta a jeśli zostałaby zawarta, to i tak zakaz nie obowiązywałby wobec niekwestionowanego przez strony faktu, że pracodawca nie wypłacałS. K. (1)żadnych pieniędzy po rozwiązaniu stosunku pracy.
Ogólny zakaz zachowanie polegającego na ujawnianiu czy wykorzystywaniu informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy wynika natomiast z przepisów prawa i nie jest uzależniony od zawarcia umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Taki zakaz miał zatem też zastosowanie doS. K. (1). Obowiązek zachowania tajemnicy przez oskarżonego wynikał bowiem nie tylko z umowy między stronami ((...)), ale także z przepisu z art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, który stanowił, że czynem nieuczciwej konkurencji jest przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie cudzych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa albo ich nabycie od osoby nieuprawnionej, jeżeli zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy a przepis ten stosuje się również do osoby, która świadczyła pracę na podstawie stosunku pracy lub innego stosunku prawnego - przez okres trzech lat od jego ustania, chyba że umowa stanowi inaczej albo ustał stan tajemnicy. Ponadtoart. 1014k.p.stanowi wprost, iż przepisy rozdziałuKodeksu pracydotyczącego zakazu konkurencji nie naruszają zakazu konkurencji przewidzianego w odrębnych przepisach, a zatem również w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.
Sąd Najwyższy wskazał, że konieczność przestrzegania przez byłego pracownika przepisówustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencjinie jest równoznaczna z zakazem konkurencji po ustaniu stosunku pracy, o którym mowa wart. 1012§ 1 k.p.Odpowiedzialność z tytułu naruszenia zakazu konkurencji wynika z zawartej pomiędzy stronami pisemnej umowy, podczas gdy odpowiedzialność z tytułu popełnienia czynu nieuczciwej konkurencji wynika z samej ustawy, bez potrzeby zawierania dodatkowych umów w tym zakresie i spoczywa na każdej osobie objętej jej zakresem podmiotowym, również pracowniku, niezależnie od woli pracodawcy. Konieczność zachowania się przez byłego pracownika w sposób zgodny z przepisamiustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencjinie jest zatem równoznaczna z zakazem konkurencji, o którym mowa w przepisachKodeksu pracy, bo o związaniu pracownika klauzulą konkurencyjną decyduje wyłącznie zawarcie umowy, na podstawie której nie może on prowadzić działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy ani też świadczyć pracy w ramach stosunku pracy lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego taką działalność (art. 1012§ 1 k.p.w związku zart. 1011§ 1 k.p.). Wobec powyższego w ocenie Sądu nie ma żadnych wątpliwości co do objęciaS. K. (1)zakazem ujawniania tajemnic przedsiębiorcyC.zarówno w czasie trwania stosunku pracy jak i 2 lata po jego ustaniu, czyli do 31 sierpnia 2006 r. Nadto obowiązek ten był dla niego zrozumiały, gdyż informacja zawarta w umowie o pracę była jasna, konkretna i nie budziła wątpliwości interpretacyjnych.
Po drugie, z całokształtu materiału dowodowego wynika, żeS. K. (1)ujawnił innej osobie informacje, które stanowiły tajemnicę przedsiębiorstwa. Zgodnie z treścią art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Stosownie do tego przepisu tak kwalifikowane informacje muszą charakteryzować się trzema właściwościami:
1) nie zostały dotychczas ujawnione do wiadomości publicznej;
2) posiadają wartość gospodarczą, w szczególności o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym (np. informacje o technologii produkcji, o udzielanych marżach, dane dotyczące struktury kooperantów i odbiorców, organizacji dystrybucji towarów);
3) przedsiębiorca podjął w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Chodzi zatem o informacje szczególnego rodzaju, którym taki charakter nadany został z woli przedsiębiorcy.
Przyjmuje się, że informacja ma charakter technologiczny, kiedy dotyczy najogólniej rozumianych sposobów wytwarzania, formuł chemicznych, wzorów i metod działania. Z kolei informacja handlowa obejmuje, najogólniej ujmując, całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, nie związanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym. Informacja (wiadomość) "nie ujawniona do wiadomości publicznej" to informacja nieznana ogółowi lub osobom, które ze względu na swój zawód są zainteresowane w jej posiadaniu. Taka informacja podpada pod pojęcie "tajemnicy", kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów i wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Bez takiej woli, choćby tylko dorozumianej, może ona być nieznana, ale nie będzie tajemnicą. Informacja nie ujawniona do wiadomości publicznej traci ochronę prawną, gdy każdy przedsiębiorca (konkurent) dowiedzieć się o niej może drogą zwykłą i dozwoloną, a więc np. gdy pewna wiadomość jest przedstawiana w pismach fachowych lub gdy z towaru wystawionego na widok publiczny każdy fachowiec poznać może, jaką metodę produkcji zastosowano.(...)nie traci zaś swego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone koło osób, zobowiązanych do dyskrecji w tej sprawie, jak pracownicy przedsiębiorstwa lub inne osoby, które przedsiębiorca wtajemnicza w proponowany im interes. Podjęcie niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji ma prowadzić do sytuacji, w której chroniona informacja nie może dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Zatem, jak zauważa się w literaturze przedmiotu, na przedsiębiorcy spoczywa dodatkowy ciężar podjęcia odpowiednich działań organizacyjnych i porządkowych w celu utrzymania danej wiadomości w tajemnicy.
Niewątpliwie, jak w niniejszej sprawie, zawarcie w umowie o pracę punktu o poufności, w którym zdefiniowane nawet zostało pojęcie „tajemnica gospodarcza” jako wszelkie informacje dotyczące działalności Spółki (w szczególności finansowe, kadrowe, technicznych, strategii i celów, planów rozwojowych, partnerów handlowych oraz informacji i nazw klientów, sposobów i metod prowadzenia działalności), których ujawnienie mogłoby narazić na szkodę interesy Spółki (tajemnica gospodarcza) musi być ocenione jako działanie tego rodzaju. Poza tym, w odniesieniu do danych producenta klejarekW. F., to informację tę posiadali tylkoA. G.,W. S.iK. S. (1), która przechowywała je w zamkniętej szafie, do której klucz miała tylko ona. Powyższe jednoznacznie wskazuje na podjęcie działań w celu zachowania poufności tej informacji. Odnośnie danych produkcyjnych to skoro pracodawca nie widział potrzeby szkolenia przedstawicieli handlowych w tym zakresie, co powodowało, że oskarżony musiał podstępem „wyciągać” te informacje, świadczy to także o chęci zachowania ich w sekrecie.
Jeśli chodzi o sam zakres danych to nie można zgodzić się z oskarżonym, iż były one ogólnodostępne i jako takie nie podlegały ochronie. Czym innym jest bowiem ogólny wykaz klientów, od których referencje umieszcza się przykładowo na stronie internetowej a czym innym dokładna lista z danymi osób zajmujących się marketingiem z telefonami do nich. Analogicznie, co do zasady dane dostawców są łatwo dostępne, natomiast na szeroko pojęty proces technologiczny składają się informacje, które produkty danego dostawcy są najlepsze np. papier, kleje, sznurki itp. Odnośnie projektów, to wprawdzie prawa do logo i jego znak graficzny leżały po stronie klienta, natomiast tajemnicą przedsiębiorcy były w tym przypadku projekty samych toreb, w tym ich sposób wykonania, zdobienia, gramatura papieru, kształt itp.
Nie może być wątpliwości, że sam proces składania toreb, czyli wygląd linii produkcyjnej, podział i kolejność czynności, optymalne ustawienie pracowników, sposób ich rozliczania, stanowił tajemnicę przedsiębiorcy, bowiem te informacje dostępne były wyłącznie dla pracowników produkcyjnych. Podobnie cenniki i kalkulatory kosztów, o ile nie dotyczyły materiałów dostępnych od ręki, tylko przygotowywanych, jak zdecydowana większość produktów, na zamówienie konkretnego klientów, stanowiły element tajemnicy przedsiębiorcy, niepodanej do publicznej wiadomości. Tajemnica przedsiębiorstwa dotyczyła w tym przypadku informacji finansowych, kadrowych, technicznych, strategii i celu, planów rozwojowych, partnerów handlowych, sposobów i metod prowadzenia działalności. W tym przypadku znajomość struktury kosztówC.pozwoliłaS. K. (1), który zarówno wA.sp. j. jaki (...) s.c.zajmował się pozyskiwaniem klientów a więc także przygotowywaniem dla nich ofert, na ustalenie własnych, konkurencyjnych cen, co wynikało z zeznań osób reprezentujących kontrahentówA.iC.. Dzięki zaś znajomości metod produkcji mógł on oferować produkt praktycznie identyczny, o wysokiej jakości jak w przypadkuproduktów C.. O posiadaniu przezS. K. (1)informacji stanowiących tajemnicęprzedsiębiorstwa (...)i ich wykorzystaniu w działalnościA.świadczą, poza omówionymi już zeznaniami świadków, dane na dyskach twardych komputerów znajdujących się w siedzibie spółki przyul. (...)wW., czyli m.in. formularz zamówieniaC., baza klientów 2004K., zlecenie produkcyjneA.będące kopią takich samych plików wC., arkusz wyceny toreb czy dane dostawców. Skoro zaś dane te były wykorzystane w działalnościA., to logicznym jest, że musiały zostać przekazane przezS. K. (1). Jeśliby przyjąć iż wszystkie dane były ogólnodostępne, to wówczas oskarżony nie musiałby ich sukcesywnie gromadzić i kopiować. Takie działanie, gdyby iść tokiem rozumowania oskarżonego, należałoby uznać za nielogiczne i pozbawione sensu. Nie można również nie zauważyć, iż zachowanie oskarżonego przejawiające się w kontaktowaniu z klientami z prywatnego telefonu i przekierowywaniu maili na swoją skrzynkę, czy fotografowanie zakładu produkcyjnego wŁ.pod nieobecnośćK. S. (1), stanowiło formę ukrycia tych kontaktów przed przełożonymi.
W rozpoznawanej sprawienie została natomiast spełniona przez oskarżonegoS. K. (1)ostatnia przesłanka, tj. wyrządzenie poważnej szkody przedsiębiorcy, co uniemożliwiło przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności karnej z tytułu popełnienia zarzucanego mu czynu.Szkoda z art. 23 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji powinna być przy tym rozumiana szeroko, jako termin odnoszący się zarówno dodamnum emergens(rzeczywisty uszczerbek w mieniu pokrzywdzonego sprowadzający się do zmniejszenia aktywów majątku bądź zwiększenia pasywów), jak ilucrum cessans, tj. utraconych korzyści, jakie można było osiągnąć. W rozpoznawanej sprawie szkoda ta miała polegać na utracie klientów, czyli przejawiać się w utraconych korzyściach. Wystąpienie przewidzianego w analizowanym typie czynu zabronionego z art. 23 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji skutku wymaga stwierdzenia w realiach konkretnego stanu faktycznego, że szkoda powstała w następstwie popełnionego przez sprawcę czynu jest poważna. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w ustawie, zatem należy się w tym zakresie posiłkować stanowiskiem doktryny (tu: J. Raglewski, Komentarz Lex 2011, Komentarz do art.23 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji), w którym wskazuje się, że przede wszystkim należy wziąć pod uwagę kryterium rozmiaru działalności prowadzonej przez pokrzywdzonego przedsiębiorcę. Chodzi o wskaźnik obrazujący relację poniesionej przez taki podmiot szkody do rozmiarów całej jego działalności, w tym uzyskiwanych z niej zysków (M. Bojarski (w:) M. Bojarski, W. Radecki,Pozakodeksowe prawo karne..., s. 48; M. Uliasz,Przestępstwo naruszenia tajemnicy..., s. 1123; P. Kozłowska,Poważna szkoda jako..., s. 73). A zatem oceny, czy wyrządzona szkoda może być kwalifikowana jako poważna na gruncie art. 23 ust. 1 u.z.n.k., należy dokonywać w perspektywie potencjału gospodarczego przedsiębiorstwa, którego ona dotyczy. Nie ma natomiast znaczenia rozmiar doznanego przez przedsiębiorcę uszczerbku w wymiarze liczbowym. Zaistniała szkoda musi być poważna dla konkretnego podmiotu, a nie w ujęciu abstrakcyjnym.
Sąd badając tę okoliczność przeanalizował przypadki kontrahentów wskazanych przezK. S. (1), którzy mieli być dotychczas obsługiwani przezC.a następnie przejęci przezA.. Natomiast w ocenie Sądu utracony zysk z tytułu transakcji z klientami obsługiwanymi przezA., ale nigdy wcześniej przezC., nie może stanowić jej szkody jako całkowicie hipotetyczne. Stąd nie dało się wyprowadzić prostego związku przyczynowo-skutkowego przejawiającego się w tym, że wszystkie przychodyA.stałyby się przychodamiC.a tym samym ich nieuzyskanie stanowiło jej szkodę. Wynika to także z faktu naturalnej konkurencji na rynku innych podmiotów, które nie musiały prowadzić działalności opartej na nieuczciwej konkurencji wobecC.. Przykładem tego jest(...) spółka jawnaz siedzibą wW., działająca przecież w tej samej branży, co do którejK. S. (1)nie miała zastrzeżeń. Warto w tym miejscu wskazać także na przypadekG. M.Banku, który zaprzestał zamówień zarówno wC.jak iA.ze względu na podpisanie umowy z agencją, u której zamawiał torby. Na tę decyzję, a tym samym utratę klientaC.nie miała zatem wpływu ewentualna działalność konkurencyjnaS. K. (1).
Przy ustaleniu okresu, w którymC.ponosiła szkodę na skutek nieuczciwej konkurencjiA.Sąd uwzględnił rok 2005 i 2006, ze względu na to, że obowiązek poufnościS. K. (1)ustawał w sierpniu 2006 r. jak również mając na uwadze obiektywne, ogólnie znane procesy gospodarcze takie jak zmiana koniunktury czy pojawianie się na rynku firm konkurencyjnych, które w ocenie Sądu miałyby większy wpływ na kondycję finansowąC.po dłuższym okresie czasu niż działalnośćA., co zostanie omówione na przykładzie jej upadłości.
Przy analizie wysokości szkody, Sąd odniósł się do przychodów nettoA.iC.za okres 2005-2006.
Z dokumentów finansowych(...) Sp. z o.o., w szczególności z rachunków zysku i strat, wynikało, że w 2005 r. uzyskała ona przychód w wysokości 5.777.833,68 zł, z czego zysk netto (po odliczeniu podatku) w kwocie 325.365,91 zł.
W 2006 r. jej przychód wyniósł już 7.528.993.61 zł, zaś zysk netto 384.446.82 zł. Oznacza to, że mimo pojawienia się na(...) spółki (...), toC.odnotowała znaczny wzrost zamówień i wzrost rentowności. Wartość zleceń od odbiorców, ustalona na podstawie faktur VAT, przejętych przezA., czyli takich, którzy najpierw zamawiali torby wC.a następnie wA., tj.(...) S.A.,(...),L.iP. (...)C.wynosiła około 150.000 zł w 2005 r. i 43.000 zł w 2006 r. Stanowiło to odpowiednio 2,5 % przychoduC.w 2005 r. i 0,6 % w 2006 r. Szkoda o tej wielkości z całą pewnością nie może zostać uznana za „poważną”. Wartość zamówieńC.dlaA.wyniosła 252.661 zł w 2005 r. i 349.926,50 zł w 2006 r. Nawet doliczając te wartości do ogólnej wartości szkody wynika, że w 2005 i 2006 r. przychodyA., spełniające jednocześnie przesłanki do zaliczenia jako szkodęC., wynosiły około 400.000 zł, co stanowiło odpowiednio 7 % i 6 % przychoduC.. Także szkoda w tej wysokości nie mogła zostać uznana za „poważną”.
W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia iż to działalnośćA.a w szczególnościS. K.doprowadziłaC.do stanu jej niewypłacalności, a tym samym upadłości. Zaznaczając w tym miejscu, że rolą Sądu w tym procesie nie jest szczegółowe badanie przyczyn zaistnienia przesłanek do ogłoszeniaC.w 2009 r. należy wskazać, że już z samej lektury wniosku o ogłoszenie upadłości wynikał szereg czynników (co istotne wskazanych przez wnioskodawcę, czyliK. S. (1)), które doprowadziły do załamania kondycji finansowej, takich jak utrata klientów związana z masowym importem tańszej produkcji zC., drastyczne ograniczeni źródeł pozyskania lokalnej siły roboczej, co spowodowało niewywiązywanie się z terminów realizacji i utratą części kluczowych klientów, brak mocy produkcyjnych i brak możliwości bieżącej realizacji przyjętych planów sprzedażowych jak również konieczność przyjmowania zleceń, brak rzetelnej informacji na temat sytuacji finansowej spółki w związku z nierzetelnie prowadzoną księgowością, kryzys ogólnoświatowy mający wpływ na ograniczenie budżetów na zakup opakowań papierowych na rzecz tańszych foliowych i związana z tym upadłość części klientówC.. Wszystkie te okoliczności były niezwiązane w żaden sposób z działalnościąA.. Poza tym z dokumentacji finansowejC.wynikał stały wzrost proporcji kosztów zarządu własnego do przychodów ze sprzedaży. W 2006 r. koszty ogólnego zarządu (1.816.384,55 zł) stanowiły około 24 % przychodów ze sprzedaży towarów (7.528.993,61 zł), w 2007 r. koszty zarządu własnego wzrosły do 1.938.531,32 zł i w stosunku do przychodów ze sprzedaży (7.029.816,39 zł) stanowiły już 27,5%. Powyższego nie da się wytłumaczyć nawet hipotetycznie działalnościąS. K. (1). W 2007 r.C.także po raz pierwszy osiągnęła stratę z działalności gospodarczej a jak wynika z lektury wniosku o ogłoszenie upadłości, ze względu na nierzetelnie prowadzoną księgowość, starta ta została wykryta z dużym opóźnieniem co uniemożliwiło szybkie podjęcie działań naprawczych. Biorąc pod uwagę te wszystkie okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że działalnośćA.miała niewielkie jeśli nie marginalne znaczenie dla kondycji finansowejC.w 2008 – 2009 r., gdyż po tak długim czasie od jej powstania sytuacja na rynku powinna ulec ustabilizowaniu, zaś na upadłośćC.decydujący wpływ miały inne wymienione już czynniki.
W tym miejscu należy podnieść, że Sąd nie znalazł także podstaw do przypisania oskarżonemuS. K. (1)popełnienia zarzucanego mu zart. 23 ust. 1 ustawy o zwalczania nieuczciwej konkurencjiczynu w formie stadialnej usiłowania, gdyż wymagało by to stwierdzenia, że sprawca podjął zachowanie zmierzające bezpośrednio do jego dokonania. To, że takowa „poważna szkoda” nie nastąpiła nie niweluje wszakże możliwości przypisania oskarżonemu czynu zart. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, albowiem jak zostało to zauważone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 kwietnia 2002 roku, V KKN 223/00 – sformułowanie "...jeżeli wyrządza to poważną szkodę przedsiębiorcy" zawarte w końcowej części przepisuart. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 rokuo zwalczaniu nieuczciwej, nie określa tzw. obiektywnego warunku karalności, ale konstytutywny dla bytu czynu zabronionego skutek przestępny. W konsekwencji brak jest podstaw do twierdzenia, że czyn zabroniony określony w art. 23 ust. 1 tej ustawy nie może być popełniony w formie stadialnej usiłowania. Zatem z uwagi na treśćart. 13 § 1 k.k., sprawca, któremu miałaby zostać przypisana odpowiedzialność za usiłowanie popełnienia występku określonego wart. 23 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, powinien bezpośrednio zmierzać do jego dokonania, atrybut bezpośredniości zaś musi być odniesiony do wyrządzenia nie jakiejkolwiek szkody, ale właśnie szkody, którą można uznać za poważną. Z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika natomiast, by ze względu na rozmiar prowadzonej działalnościA.w porównaniu doC., zamiaremS. K. (1)było wyrządzenie byłemu pracodawcy szkody w takiej wysokości, iżby tę szkodę można było uznać za poważną w rozumieniu analizowanego tu przepisu.
Powyższe musiało zatem skutkować uniewinnieniemS. K. (1)od popełnienia czynu z art. 23 ust 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.
Rozważania prawne odnośnie zarzuty zart. 284 par 2 k.k.
Popełnienie czynu zabronionego, zarzucanegoS. K. (1)w pkt 2 aktu oskarżenia, wina oskarżonego, jak i kwalifikacja prawna jego czynu nie budzą najmniejszych wątpliwości. Przestępstwa określonego wart. 284 § 2 k.k.stanowiącego kwalifikowany typ przywłaszczenia dopuszcza się ten, kto przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz ruchomą. Przepis ten chroni własność, posiadanie oraz inneprawa rzeczowei obligacyjne przysługujące danemu podmiotowi do rzeczy ruchomej. Ponadto przepisart. 284 § 2 k.k.chroni szczególny stosunek zaufania, którym został obdarzony sprawca przez właściciela rzeczy. Ochrona tego szczególnego stosunku zaufania oraz naruszenie go przez sprawcę sprzeniewierzenia uzasadnia surowszą odpowiedzialność sprawcy dopuszczającego się tej postaci przywłaszczenia. Przestępstwo określone wart. 284 § 2 k.k.jest przestępstwem indywidualnym, które może popełnić jedynie sprawca mający określone kwalifikacje, a mianowicie osoba, której powierzono cudzą rzecz ruchomą. Zachowanie się sprawcy przestępstwa określonego wart. 284 § 2 k.k.polega na przywłaszczeniu powierzonej rzeczy ruchomej. Przywłaszczenie rozumieć należy jako rozporządzenie jak swoją własnością cudzą rzeczą ruchomą z wykluczeniem osoby uprawnionej. Przywłaszczenie polega więc na rozporządzaniu rzeczą, która już uprzednio znajdowała się w posiadaniu przywłaszczającego. Przywłaszczeniem w rozumieniukodeksu karnegojest bezprawne, z wyłączeniem osoby uprawnionej, rozporządzenie rzeczą ruchomą znajdującą się w posiadaniu sprawcy przez włączenie jej do swego majątku i powiększenie w ten sposób swojego stanu posiadania lub stanu posiadania innej osoby albo wykonywanie w inny sposób w stosunku do rzeczy ruchomej uprawnień właścicielskich, bądź też przeznaczenie jej na cel inny niż przekazanie właścicielowi (por. wyrok SN z 6 stycznia 1978 r., V KR 197/77, OSNPG 1978, nr 6, poz. 64; wyrok SA w Lublinie z 3 grudnia 1998 r., II Aka 176/98, Apelacja L. 1999, nr 2, poz. 11). Do znamion przywłaszczenia określonego wart. 284 k.k.nie należy zabór rzeczy ruchomej, lecz włączenie do majątku sprawcy legalnie posiadanej cudzej rzeczy (por. wyrok SN z 2 września 2004 r., II KK 344/03, LEX nr 137458). Ze względu na fakt władania (posiadania) rzeczą lub prawem majątkowym przez przywłaszczającego przed dokonaniem przywłaszczenia, samo przywłaszczenie musi zostać przez niego w odpowiedni sposób zamanifestowane na zewnątrz. Owo uzewnętrznienie przywłaszczenia przyjmować musi postać zachowania, uniemożliwiającego osobie, której przysługuje odpowiednie prawo do rzeczy, swobodne nią rozporządzanie. Sprawca dla dokonania tego przestępstwa musi podjąć jedną chociażby czynność w stosunku do rzeczy ruchomej lub prawa majątkowego, która wskazuje, iż traktuje on rzecz lub prawo majątkowego tak jakby był właścicielem (por. O. Górniok (w:) System prawa karnego..., s. 411; W. Gutekunst, Zagarnięcie mienia społecznego, Warszawa 1956, s. 94; S. Śliwiński, Prawo karne materialne. Część szczególna, Warszawa 1948, s. 261). Manifestacja zamiaru włączenia przez sprawcę rzeczy do swojego majątku dokonywać się może w różnorodnych formach, na przykład przez bezprawne zużycie lub przetworzenie rzeczy, przekazanie rzeczy znajdującej się w posiadaniu sprawcy innej osobie na własność, sprzedaż rzeczy, darowiznę lub bezprawne zatrzymanie rzeczy w zamiarze dysponowania nią przez sprawcę jak własną, traktowanie rzeczy w inny sposób niż swojej własności, postawienie na rzeczy znaku własności sprawcy itp. Z uwagi na ujęcie przywłaszczenia jako zachowania manifestującego wolę traktowania rzeczy ruchomej znajdującej się w jego posiadaniu tak jak gdyby był jej właścicielem, stanowiące przejaw stosunku sprawcy do rzeczy, rozporządzenie musi mieć bezprawny charakter, tj. charakter pozbawiony uzasadnionej podstawy. Sprawca musi obejmować świadomością desygnaty wszystkie znamiona typu czynu zabronionego przewidzianego wart. 284 § 2 k.k., w tym także fakt, że rzecz została mu powierzona. Świadomość powierzenia sprawcy rzeczy w określonym celu, na przykład do używania, przechowania itp., w tym w szczególności świadomość, że rzecz nie została przekazana sprawcy do swobodnego dysponowania, stanowi element kwalifikujący przywłaszczenie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy nie mogło budzić wątpliwości, iż oskarżony, swym zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego zart. 284 § 2 k.k.Zachowanie oskarżonego godziło w dobra prawne będące przedmiotem ochrony przepisuart. 284 § 2 k.k., a to po pierwsze: prawo własności przysługujące pokrzywdzonemu do własnego mienia, po drugie zaś w szczególny stosunek zaufania, którym został obdarzony oskarżony. W okolicznościach sprawy nie mogło budzić wątpliwości, iż oskarżony spełniał wymagania podmiotowe wyznaczone treściąart. 284 § 2 k.k.., będąc osobą, której powierzono cudze mienie w ramach umowy przechowania rzeczy, która to umowa jest uregulowana wtytule XXVIII Kodeksu cywilnego. Umowa ta charakteryzuje się tym, że przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie (art. 835). Zgodnie zaś zart. 844 § 1 Kodeksu cywilnego, składający może w każdym czasie żądać zwrotu rzeczy oddanej na przechowanie. W związku z powyższym obowiązkiemS. K. (1)po wezwaniu go do zwrotu toreb było ich niezwłoczne wydanie, zaś odmowa uczynienia tego była bezprawna i świadczyła o istnieniu po stronie oskarżonego zamiaru określanego jakoanimus rem sibi habendi. Skoro bowiem przywłaszczeniem w rozumieniukodeksu karnegojest bezprawne, z wyłączeniem osoby uprawnionej, rozporządzenie rzeczą ruchomą znajdującą się w posiadaniu sprawcy przez włączenie jej do swego majątku i powiększenie w ten sposób swojego stanu posiadania lub stanu posiadania innej osoby albo wykonywanie w inny sposób w stosunku do rzeczy ruchomej uprawnień właścicielskich, to było oczywistym, że oskarżony, który wbrew żądaniu właściciela nie zwrócił przechowywanego mienia, postępując z nim, jak z własnym, dopuścił się przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej. Swym zachowaniem oskarżony osiągnął skutek, należący do znamion czynu zabronionego zart. 284 § 2 k.k., albowiem pokrzywdzony– (...) Sp. z o.o., wskutek przestępnego zachowania oskarżonego, utraciła mienie powierzone oskarżonemu. Ponadto biorąc pod uwagę, że z samej istoty umowy przechowania wynika obowiązek zwrotu rzeczy, to brak reakcji oskarżonego na wezwania do zwrotu nie mógł budzić wątpliwości, że oskarżony działał umyślnie i to w zamiarze bezpośrednim.
Sąd zmienił opis czynu w ten sposób, że ustalił, iż oskarżony dopuścił się go w okresie nie wcześniej niż od 1 maja 2003r. do 12 czerwca 2006 r., bowiem to do tego dnia torby znajdowały się w jego posiadaniu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa zart. 284 § 2 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby.
Wymierzając karę Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności łagodzące, jak i obciążające. Przede wszystkim Sąd miał na uwadze okoliczności popełnienia czynu, w szczególności fakt, iż oskarżony nadużył zaufania nie tylko pracodawcy, lecz takżeK. S. (1), jako osoby prywatnej, która była członkiem rodziny jego żony, co świadczy o dużym nasileniu jego złej woli i braku skrupułów, a także wykorzystaniu stosownej okoliczności dla celów zarobkowych w sposób nieetyczny i z niskich pobudek. Te okoliczności uzasadniają wniosek o znaczącym stopniu szkodliwości popełnionego czynu i zawinienia sprawcy.
Z drugiej strony Sąd miała na uwadze, iż oskarżony nie był dotychczas karany, a przypisany mu czyn popełnił ponad 10 lat temu i po tym czasie także nie wchodził w konflikt z prawem, co oznacza, że czyn popełniony przez oskarżonego stanowi incydentalny i odosobniony wypadek w jego życiu. Nadto oskarżony wiedzie ustabilizowane życie osobiste i zawodowe. W tym stanie adekwatne do stopnia winy i szkodliwości czynu jest kara 8 miesięcy pozbawienia wolności, bliska dolnej granicy ustawowego zagrożenia. W ocenie Sądu kara pozbawienia wolności orzeczona w takim wymiarze spełni swe cele, jeśli chodzi o społeczne oddziaływanie, jak również cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec samego sprawcy, w szczególności w zakresie zapobieżenia powrotowi do przestępstwa oraz jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i charakteru przypisanego mu czynu. Nadto, zdaniem Sądu, względy społecznego oddziaływania kary nie stoją na przeszkodzie temu, by warunkowo zawiesić mu wykonanie ww. kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, wobec oskarżonego istnieje pozytywna prognoza, iż będzie on przestrzegał zasad porządku prawnego. OdS. K. (1)zależy, jak wykorzysta on daną mu szansę w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, zaś okres 2 lat próby będzie swoistego rodzaju sprawdzianem jego poczynań w zakresie przestrzegania porządku prawnego. Nadto kara orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie spełniać cele prewencyjne. Oskarżony będzie miał świadomość, iż w przypadku ponownego popełnienia przestępstwa, wymierzona kara może zostać wprowadzona do wykonania, co z całą pewnością odstraszy go od popełnienia w przyszłości ewentualnego przestępstwa podobnego. Celem urealnienia i wzmocnienia dolegliwości wymierzonej kary pozbawienia wolności Sąd na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 40 złotych. Określając liczbę stawek Sąd miał na względzie stopień szkodliwości społecznej czynu i stopień zawinienia oskarżonego oraz jego sytuację materialną. Natomiast ustalając wysokość jednej stawki dziennej Sąd miał na uwadze sytuację majątkową i zarobkową oskarżonego, który wraz z żoną posiada stałe zatrudnienia, uznając, że nie będzie ona stanowić dla niego nadmiernego obciążenia.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.Sąd na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 12.06.2006 r. dzień zatrzymaniaS. K. (1).
O kosztach procesu w części uniewinniającej, tj. co do pkt 1 i 6 wyroku orzeczono w oparciu o przepisart. 630 k.p.k.iart. 632 pkt 2 k.p.k., gdyż w tym zakresie ponosi je Skarb Państwa. W zakresie orzeczenia o skazaniu zawartego w pkt 2 wyroku należało zaś na podstawieart. 627 k.p.k.zasądzić koszty sądowe od oskarżonegoS. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 580 zł zgodnie zart. 3 ust. 2 i art. 2 ust. 2w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.