Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1552/14
Data wyroku: 2015-05-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Stupnicki
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: 286 § 1 kk

Sygn. akt II K 1552/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 maja 2015r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Grzegorz Stupnicki
Protokolant: Joanna Szajkowska
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze – Tomasz Czułowski
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 4 lutego 2015 r., 11 marca 2015 r., 22 kwietnia 2015 r. i 20 maja 2015 r.
s p r a w y :M. C.
synaL.iV.z d.T.
ur. (...)wJ.

oskarżonego o to, że:
nieustalonego dnia pomiędzy 10 maja 2014, a dniem 24 maja 2014 r. wJ., dokonał kradzieży samochodu m-kiO. (...)onr rej. (...)wart. 2000 zł, oraz sfałszowania dokumentu z dnia 17.04.2013 Umowa Kupna Sprzedaży SamochoduO.onr rej. (...)wystawionej naŁ. Z.– sprzedający iM. C.– kupujący, w ten sposób, że uprzednio wytworzył fikcyjny dokument Umowy Kupna Sprzedaży Samochodu, wpisując do niej własne dane jako osoby kupującej samochódO. (...)nr rej. (...), sfałszował podpis sprzedającego, a następnie w dniu 24.05.2014 wJ.przyul. (...), dokonał kradzieży niesprawnego technicznie samochoduO. (...)o wart. 2000 zł, w ten sposób, że po wejściu w posiadanie dokumentu w postaci dowodu rejestracyjnego samochoduO. (...)onr rej. (...), wraz z kluczykiem do pojazdu, po czym posługując się tym dowodem rejestracyjnym i posługując się uprzednio sfałszowaną Umową(...), a tym samym podając się za prawowitego właściciela pojazdu, dokonał jego sprzedaniaFirmie Handlowo Usługowej (...)z/s wJ., czym działał na szkodęA. L.

tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

I
uznaje oskarżonegoM. C.za winnego tego, że w okresie od 12 maja 2014 r. do 24 maja 2014 r. wJ., z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uzyskał od ustalonej osoby, nieustalonego dnia pomiędzy 12 maja 2014 r. a 24 maja 2014 r. kluczyki od samochodu oraz dowód rejestracyjny samochodu markiO. (...)onr rej. (...)o wartości 700 złotych, będącego własnościąA. L., po czym przy użyciu tego kluczyka pokonał zabezpieczenie tego pojazdu tj. otworzył drzwi w celu dokonania jego zaboru, a gdy okazało się, że ów samochód jest niesprawny, podrobił dokument w postaci umowy kupna-sprzedaży datowany rzekomo na dzień 17 kwietnia 2013 r., w którym jako sprzedawca został wpisanyŁ. Z., widniejący jako właściciel w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, podpisując się jego nazwiskiem jako sprzedawca, a następnie posługując się kserokopią tej umowy w dniu 24 maja 2014 r. zbył ów samochódprzedsiębiorstwu (...)za kwotę 700 złotych, wprowadzając pracownika tej firmy w błąd, iż jest właścicielem tego samochodu, doprowadzającP. B.do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 700 złotych, czym działał na szkodęA. L.iP. B., tj. czynu zart. 279 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.iart. 276 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to za podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawieart. 33 § 2 k.k.wymierza mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych każda;

II
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuM. C.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza ustalając na podstawieart. 70 § 1 pkt 1 k.k.okres próby na 5 (pięć) lat;

III
na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddaje oskarżonegoM. C.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

IV
na podstawieart. 44 § 1 k.k.orzeka przepadek dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych Drz(...);

V
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza w całości od oskarżonegoM. C.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 1328,72 zł, w tym na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychwymierza mu 580 zł opłaty.

Sygn. akt II K 1552/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
M. C.mieszka wJ.przyul. (...). Jego kolegą jestP. J.– mieszkający także wJ.przyul. (...). ZnajomymP. J.byłA. L.– mieszkający wJ.przyul. (...).A. L.pracuje poza granicami kraju – w Niemczech zaś do Polski przyjeżdża okazjonalnie. W dniu 25 kwietnia 2014r.Ł. Z.sprzedałA. L.samochód osobowy markiO. (...)onr rej. (...), rok produkcji 1999, za kwotę 500 złotych, chociaż wartość tego pojazdu wynosiła 700 złotych. Samochód ten był niesprawny technicznie i stał zaparkowany na parkingu przy miejscu zamieszkaniaA. L.przyul. (...).A. L.nie przerejestrował tego pojazdu na swoje nazwisko toteż w dowodzie rejestracyjnym jako właściciel widniałŁ. Z..
(dowód:
wyjaśnienia oskarżonegoP. C.k.124-125,154;
zeznania świadkaP. J.k. 79,188-189;
zeznania świadkaA. L.k. 47-50;
zeznania świadkaŁ. Z.k.63-64;
umowa kupna sprzedaży k.65)
W dniu 12 maja 2014r. do mieszkaniaA. L.przybyłP. J.. W tym czasieA. L.pakował się by wyjechać do Niemiec. W czasie gdyA. L.był zajęty pakowaniemP. J.zabrał z regału znajdującego się w jego pokoju dowód rejestracyjny oraz kluczyki od jego samochodu osobowego markiO. (...)onr rej. (...).A. L.nie zauważył tego zaboru.
(dowód:
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. C.k.124-125,154;
częściowo zeznania świadkaP. J.k. 188-189;
zeznania świadkaA. L.k. 49)
Następnie w nieustalonym dniu, ale w okresie od 12 maja 2014 r. do 24 maja 2014 r.P. J.spotkał się zM. C.i przekazał mu zabranyA. L.kluczyk oraz dokument w postaci dowodu rejestracyjnego samochodu markiO. (...)onr rej. (...), należący doA. L., w którym jako właściciel widniałŁ. Z..M. C.postanowił dokonać zaboru tego pojazdu - pozbawiając własnościA. L.. Wpierw przy użyciu kuczka otrzymanego odP. J.otworzył drzwi od pojazdu by go zabrać a gdy okazało się, że samochód jest niesprawny – nie można go uruchomić by odjechać, podrobił dokument w postaci umowy kupna-sprzedaży datowany rzekomo na dzień 17 kwietnia 2013 r., w którym jako sprzedawca został wpisanyŁ. Z., podpisując się jego nazwiskiem jako sprzedawca. Następnie skontaktował się z przedstawicielemprzedsiębiorstwa (...)oferując ów samochód do sprzedaży. Następnie po uzgodnieniu ceny w dniu 24 maja 2014 r. posługując się kserokopią podrobionej przez siebie umowy, a także okazując dowód rejestracyjny samochodu wraz z kluczykami od pojazdu zbył ów samochódprzedsiębiorstwu (...)za kwotę 700 złotych, wprowadzając pracownika tej firmy w błąd, iż jest właścicielem tego samochodu.P. B.zapłaciłM. C.za ten samochód kwotę 700 złotych. Przy tej transakcji obecny byłP. J., który otrzymał od MachałaC.część pieniędzy z ceny uzyskanej przezM. C..
(dowód:
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. C.k.124-125,154;
częściowo zeznania świadkaP. J.k. 188-189;
zeznania świadkaA. L.k. 47-50;
zeznaniaP. B.k. 40-41,164-165;
zeznaniaK. B.k.43-45,165;
zeznaniaM. L.k.4-7;
protokół oględzin z dokumentacją fotograficzną k. 26-33;
umowa kupna – sprzedaży k.37)
M. C.nie był uprzednio karany sądownie za przestępstwa.
(dowód:
dane o karalności oskarżonego k.158)
M. C.w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu składając wniosek o dobrowolne poddanie się karze. Jednocześnie nie wskazał osoby od której uzyskał dowód rejestracyjny oraz kluczyki od samochoduA. L.. Zapewnił przy tym, że jego kolegaP. J.„z tą sprawą nie ma nic wspólnego, to chyba przypadek, że jego nazwisko mogło tu paść”. Na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Opisał, żeA. L.był winny mu pieniądze w kwocie 350 złotych (zaśP. J.w kwocie 50 złotych) i jako rozliczenie długu oddał im samochód tj. dowód rejestracyjny i kluczyki od pojazdu by go sprzedać. Przyznał, że on sam sporządził umowę kupna sprzedaży pojazdu podpisując się nazwiskiemŁ. Z.a następnie posługując się kserokopią tej umowy oraz dowodem rejestracyjnym pojazdu zbył ów samochód jako właściciel „na złom” , za co otrzymał kwotę „900 złotych”. Dodał, że nie oddałA. L.nadwyżki jako powstała między sumą jego długów wobec niego orazP. J.(tj. łącznie 400 złotych), a ceną uzyskaną ze sprzedaży auta.
Sąd zważył co następuje:
Wyjaśnienia oskarżonego złożone zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i na rozprawie w zakresie w jakim przyznawał się do dokonania określonych działań były wiarygodne gdyż korespondowały one z dowodami zarówno z dokumentów jak i zeznań świadków –K.iP. B.. Nadto oskarżony nie miał żadnych powodów by wskazywać na swoje działania, narażające go na odpowiedzialność karną, gdyby nie miały one miejsca w rzeczywistości. Z tych też względów jako wiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego, iż to on podrobił umowę kupna-sprzedaży datowaną rzekomo na dzień 17 kwietnia 2013r., w której jako sprzedawca został wpisanyŁ. Z., podpisując się jego nazwiskiem. Wprawdzie z opinii biegłego z zakresu badania pisma ręcznego wynika, iż podpis ów zakreślił prawdopodobnieP. J., jednakże wobec niekategoryczności tej opinii oraz kategorycznych w tym zakresie wyjaśnień oskarżonego, Sąd nie znalazł podstaw podważania wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, który przyznał, iż to on podrobił ów dokument. Podkreślić bowiem należy, iż fakt podrobienia tego dokumentu był jedyną okolicznością, którą oskarżony przyznawał konsekwentnie w toku całego postępowania karnego – pomimo, że w pozostałym zakresie dążył do ograniczenia swojej odpowiedzialności karnej wskazując nierzeczywiste okoliczności. Drugą okolicznością przyznaną przez oskarżonego – zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i na rozprawie było użycie, przy dokonaniu tego czynu, dowodu rejestracyjnego oraz kluczyka od samochodu – które co ostatecznie przyznał otrzymał odP. J.a także użycie kserokopii podrobionej przez siebie umowy (datowanej rzekomo na dzień 17 kwietnia 2013r.) oraz dowodu rejestracyjnego i kluczyka od samochodu przy sprzedaży tego pojazduprzedsiębiorstwu (...)za kwotę 700 złotych. Oczywistym było przy tym, że oskarżony nie oddałA. L.ani kluczyka od pojazdu ani dokumentu w postaci dowodu rejestracyjnego – który to dokument został przecięty – unieważniony przezP. B.wobec zezłomowania pojazdu. W świetle wiarygodnych zeznań zarównoP. B.jak iK. B.bezsporne było, żeM. C.wprowadził ich w błąd, że jest właścicielem sprzedawanego samochodu a oni, gdyby wiedzieli, że nie jest on jego własnością nie nabyliby tego pojazdu. W świetle tych okoliczności – opartych także na wyjaśnieniach samego oskarżonego bezsporne było, iżM. C.usunął dokument, którym nie miał prawa rozporządzać tj. dowód rejestracyjny samochodu (który wobec złomowania pojazdu został unieważniony poprzez jego przecięcie), podrobił dokument w postaci umowy kupna sprzedaży datowanej rzekomo na dzień 17 kwietnia 2013 r. na której podpisał się nazwiskiemŁ. Z.a także – używając kserokopii tego dokumentu (oraz dowodu rejestracyjnego i kluczyków pojazdu) zbył ów samochódprzedsiębiorstwu (...)za kwotę 700 złotych podając siebie za właściciela.
Wyjaśnienia oskarżonego jakoby zabrał samochódA. L.– za jego zgodą, jako rozliczenie za dług w wysokości 350 złotych były nie tylko sprzeczne z wiarygodnymi zeznaniamiA. L.ale także były nie logiczne a przez to niewiarygodne. Gdyby bowiem w rzeczywistościA. L.miał wolę rozliczenia się zarówno z oskarżonym iP. J.za jakiś niewielki dług (rzędu 400 złotych – jak podałM. C.) mógł bądź zawrzeć z którymkolwiek z nich umowę sprzedaży pojazdu bądź samemu zbyć samochódprzedsiębiorstwu (...)zyskując na tym jeszcze kilkaset złotych. Obie te czynności nie były wszak ani czasochłonne ani kłopotliwe. Skoro takich czynnościA. L.nie podjął to logiczne jest uznanie, iż jego wolą nie było wyzbycie się własności swojego samochodu. Dodać przy tym należy, iż chronologia zdarzeń wskazuje, że oskarżony wraz zP. J.podjęli decyzję, by pozbawićA. L.własności samochodu wykorzystując fakt, iż ów wyjechał poza granice kraju.A. L.wyjechał z Polski w dniu 14 maja 2014r. zaś powrócił do kraju w dniu 28 maja 2014r.P. J.wiedział, żeA. L.wyjeżdża z kraju, gdyż był u niego w domu w czasie gdy od pakował się na wyjazd tj. w dniu 12 maja 2014 r. i w tym dniu wszedł w posiadanie dowodu rejestracyjnego oraz kluczyków od pojazdu – co ostatecznie sam przyznaje. PostawaM. C., który w toku dochodzenia zapewniał, że „P. J.ze sprawą nie ma nic wspólnego” (k. 125 akt sprawy) wskazuje zaś, iż dążył on do ochrony osoby z nim współdziałającej, co oczywiście nie nastąpiłoby, gdyby w rzeczywistościM. C.był przekonany, żeA. L.dał kluczyki i dowód rejestracyjnyP. J.. Podkreślić także należy, iż na rozprawieP. J.niejako zrewanżował się oskarżonemu zapewniając, iż to nie oskarżony lecz on sam zbył ów samochód „na złom” dodając, że oskarżonego przy tej transakcji w ogóle nie było (k.188 akt sprawy). Oczywiste dla Sądu było, iż niewiedzaP. J.co do przebiegu rozprawy a co za tym idzie okoliczności przyznanych przez samego oskarżonego wynikała z faktu, iż jak sam przyznał – od roku jest pozbawiony wolności. Toteż chcąc spowodować uniknięcie odpowiedzialności karnej oskarżonego zaprzeczył nawet okolicznością przyznanym przez samegoM. C.. Jednakże ta widoczna swoista „wzajemna pomoc” oskarżonego iP. J.w wzajemnym uniknięciu odpowiedzialności karnej jednoznacznie wskazywała, iż niewiarygodne były podane przez nich okoliczności jakobyA. L.przekazałP. J.dowód rejestracyjny i kluczyki od samochodu zaś wiarygodne były zeznaniaA. L., iż przedmioty te zabrał bez jego wiedzyP. J.w czasie gdy odwiedził go w jego mieszkaniu. Pokrzywdzony bowiem kategorycznie wskazywał, że jedyną osobą, którą mogła zabrać te przedmioty był jego znajomy z dzieciństwaP. J.a w tym czasie zarówno oskarżony jak iP. J.zaprzeczali tej okoliczności. Oczywiste jest przy tym, iż gdybyA. L.przekazał te przedmiotyP. J.(jako rozliczenie za dług) to zarówno on jaki iM. C.podaliby tą okoliczność już przy pierwszym przesłuchaniu.P. J.zaś pierwotnie zaprzeczył by cokolwiek wiedział o sprawie zaś oskarżony – przyznając się do winy i uzgadniając karę z Prokuratorem – w trybieart. 335 § 1 k.p.k.zaprzeczył byP. J.ze sprawą miał cokolwiek wspólnego – zapewniając, że jego nazwisko pojawiło się w sprawie przypadkiem. Dodając do tego fakt, iż oskarżony wpierw podrobił dokument a następnie posługując się kserokopią tego dokumentu oraz przedmiotami zabranymiA. L.przezP. J.zbył ów samochód kilka dni przed powrotem pokrzywdzonego z zagranicy logiczne jest uznanie, iż jego wyjaśnienia oraz zeznania świadkaP. J.były niewiarygodne w zakresie w jakim były sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonegoA. L.. Dodać należy, iżA. L.nie miał żadnego powodu by zeznawać niezgodnie z prawdą. Sugestia jakoby uczynił to, gdyż obawiał się reakcji swojej matki była nie tylko bezpodstawna ale także nielogiczna. Pokrzywdzony jest bowiem osobą dorosłą pracującą zarobkowo, toteż ma możliwość czynienia ze swoimi rzeczami wszystko czego zechce. Twierdzenia jakoby narażał się na odpowiedzialność karną za składanie fałszywych zeznań i fałszywe oskarżenie by uniknąć niezadowolenia ze strony swojej matki były zatem w ocenie Sądu naiwne. Nadto jak już wyżej wskazano, gdybyA. L.chciał przekazać ów pojazd jako rozliczenie za rzekomy dług sporządziłby odpowiedni dokument – umowę sprzedaży, co niewątpliwie nie nastąpiło. W świetle zeznańA. L.Sąd uznał, żeM. C.– po otrzymaniu odP. J.kluczyka i dowodu rejestracyjnego od pojazdu podjął decyzję by uzyskać korzyść majątkową kosztemA. L.i podjął szereg działań by tą korzyść osiągnąć. Skoro samochód pokrzywdzonego był zamknięty, to logicznym jest uznanie, że wpierw oskarżony – przełamując zabezpieczenie (otwierając drzwi kluczem) chciał ów pojazd zabrać by nie stał przed domem pokrzywdzonego, a gdy to się nie udało (ze względu na fakt, iż pojazd był niesprawny technicznie) podjął działania by ów pojazd sprzedać jako własny.
S.znalazł podstaw do podważania wiarygodności zeznań świadkówM. L.iŁ. Z.bowiem okoliczności przez nich podane były bądź przyznane przez oskarżonego bądź nie miały znaczenia dla dokonania ustaleń faktycznych w sprawie.
Sąd jako własną uznał opinię biegłego z zakresu pisma ręcznego. Zważywszy jednak, iż wnioski opinii nie były kategoryczne nie przyczyniła się ona do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie.
Sąd jako prawdziwe uznał ujawnione na rozprawie dowody z dokumentów ( za wyjątkiem podrobionej umowy /k.37 akt sprawy/) bowiem brak było jakichkolwiek przesłanek które podważałyby ich autentyczność.
OskarżonyM. C.swoim zachowaniem podjętym z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu od 12 maja 2014 r. do 24 maja 2014 r. wJ., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, polegającym tym, że uzyskał od ustalonej osoby, nieustalonego dnia pomiędzy 12 maja 2014 r. a 24 maja 2014 r. kluczyki od samochodu oraz dowód rejestracyjny samochodu markiO. (...)onr rej. (...)o wartości 700 złotych, będącego własnościąA. L., po czym przy użyciu tego kluczyka pokonał zabezpieczenie tego pojazdu tj. otworzył drzwi w celu dokonania jego zaboru, a gdy okazało się, że ów samochód jest niesprawny, podrobił dokument w postaci umowy kupna-sprzedaży datowany rzekomo na dzień 17 kwietnia 2013 r., w którym jako sprzedawca został wpisanyŁ. Z., widniejący jako właściciel w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, podpisując się jego nazwiskiem jako sprzedawca, a następnie posługując się kserokopią tej umowy w dniu 24 maja 2014 r. zbył ów samochódprzedsiębiorstwu (...)za kwotę 700 złotych, wprowadzając pracownika tej firmy w błąd, iż jest właścicielem tego samochodu, doprowadzającP. B.do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 700 złotych, czym działał na szkodęA. L.iP. B.wyczerpał znamiona czynu zart. 279 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.iart. 276 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Oskarżony działał umyślnie, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru jakim było osiągnięcie korzyści majątkowej z zaboru samochoduA. L.– co do którego wszedł w posiadanie kluczyków i dowodu rejestracyjnego zabranych właścicielowi przezP. J.. Tym samym jego zachowanie stanowiło czyn ciągły o jakim stanowiart. 12 k.k.
Oskarżony usuwając przedA. L.dokument w postaci dowodu rejestracyjnego jego pojazdu wyczerpał znamiona czynu zart. 276 k.k.Podrabiając dokument w postaci umowy kupna sprzedaży datowanej rzekomo na dzień 17 kwietnia 2013r. na której podrobił podpis sprzedającegoŁ. Z.oskarżony wyczerpał znamiona czynu zart. 270 § 1 k.k.Oczywiste było przy tym, że dokument ten miał znaczenie prawne. Zważywszy, iż posłużył on oskarżonemu do dokonania przestępstwa oszustwa (i w tym celu został spreparowany) brak było jakichkolwiek przesłanek do uznania, iż zachowanie to stanowiło wypadek mniejszej wagi – o jakim stanowiart. 270 § 2 a k.k.M. C.zbywając ów pojazd jako własny – wykorzystując kserokopię podrobionego przez siebie dokumentu a także przedmioty zabraneA. L.przezP. J.w postaci dokumentu tj. dowodu rejestracyjnego oraz kluczyków od pojazdu wyczerpał znamiona czynu zart. 286 § 1 k.k.Gdyby bowiemP. B.wiedział, że oskarżony, wbrew swoim zapewnieniom, nie jest właścicielem tego pojazdu nie nabyły samochodu a przeto nie dokonałby niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 700 złotych. Tym samym zachowaniem tym oskarżony wyczerpał znamiona czynu zart. 286 § 1 k.k.na szkodę(...). Oskarżony korzystając z klucza od pojazdu samochoduA. L., który został zabrany temu pokrzywdzonemu przezP. J., pokonał zabezpieczenie pojazdu przed zaborem – w celu dokonania jego zaboru (tj. otworzył zamknięte drzwi) a następnie zabrał ów pojazd ostatecznie zbywając go(...). Należy traktować bowiem jako kradzież z włamaniem zachowanie polegające na otwarciu drzwi oryginalnym kluczem wbrew woli osoby uprawnionej do dysponowania pomieszczeniem z zamiarem dokonania w ten sposób kradzieży. W doktrynie od dawna ugruntowany jest pogląd i jednoznacznie przyjmuje się, że "włamanie" oznacza zachowanie polegające na usunięciu przeszkody, stanowiącej zabezpieczenie danego przedmiotu, przy czym wskazuje się, iż nie musi ono polegać na stosowaniu siły fizycznej, oraz eksponuje cel, dla jakiego ustanowiona została przełamana przez zachowanie sprawcy bariera. Istota włamania sprowadza się więc nie tyle do fizycznego uszkodzenia lub zniszczenia przeszkody chroniącej dostępu do rzeczy, lecz polega na zachowaniu, którego podstawową cechą jest nieposzanowanie wyrażonej przez dysponenta rzeczy woli zabezpieczenia jej przed innymi osobami. (Andrzej Zoll (red.), Agnieszka Barczak-Oplustil, Grzegorz Bogdan, Zbigniew Ćwiąkalski, Małgorzata Dąbrowska-Kardas, Piotr Kardas, Jarosław Majewski, Janusz Raglewski, Mateusz Rodzynkiewicz, Maria Szewczyk, Włodzimierz WróbelKodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz doart. 278-363 k.k., wyd. II, Zakamycze - Małgorzata Dąbrowska-Kardas, Piotr Kardas Komentarz doart. 279 Kodeksu karnego, t. 13 – tak wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 1 marca 2013r. w sprawie II AKa 39/13 za LEX nr 1294878. Tym samym w ocenie Sądu oskarżony wyczerpał także znamiona czynu zart. 279 § 1 k.k.
Oskarżony jednym czynem wyczerpał znamiona czterech przepisów ustawy karnej toteż do kwalifikacji prawnej jego czynu koniecznym było zastosowanie przepisuart. 11 § 2 k.k.
Oskarżony jest osobą działającą w normalnej sytuacji motywacyjnej. Tym samym można mu przypisać winę.
Sąd badając stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego miał na uwadze sposób i okoliczności jego działania.
Oskarżony działał z premedytacją i chcąc uzyskać korzyść majątkową podejmował szereg działań, które taką korzyść miały mu zapewnić. Oskarżony wszedł w posiadanie przedmiotów umożlwiających mu zabór i sprzedaż pojazdu (które zostały zabrane przezP. J.A. L.) a następnie przedsięwziął stosowne przygotowania – począwszy od podrobienia dokumentu – umowy kupna sprzedaży datowanej rzekomo na dzień 17 kwietnia 2013r. na której podrobił podpis sprzedającegoŁ. Z.o a następnie zawarł – pod własnym nazwiskiem umowę zbycia pojazdu, którego w rzeczywistości nie był właścicielem. Ta ostatnia okoliczność świadczy o jego znacznej demoralizacji i negatywnych cechach. Popełniając przestępstwo „pod własnym nazwiskiem” oskarżony mógł bowiem liczyć się z tym, że zostanie w przyszłości bez trudu ujęty jako sprawca tego przestępstwa i pomimo tego, lekceważąc porządek prawny, zdecydował się popełnić przypisane mu przestępstwo. Sąd nie przeoczył jednak, iż szkoda wyrządzona tym przestępstwem nie była duża i została naprawiona, gdyż oskarżony zwróciłprzedsiębiorstwu (...)uzyskaną ze sprzedaży kwotę 700 złotych zaśA. L.odzyskał samochód.
Jako szczególną okoliczność łagodzącą Sąd uznał uprzednią niekaralność oskarżonego za przestępstwa. Jako okoliczność łagodzącą Sąd nie poczytał przyznania się oskarżonego (na etapie postępowania przygotowawczego) do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony zmienił bowiem następnie swoje wyjaśnienia starając się w toku procesu nie tylko pomniejszyć w przestępczym procederze swoją rolę ale także rolę jaką w tym czynie miałP. J..
W ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu za przypisany mu czyn kara roku pozbawienia wolności oraz kara 100 stawek dziennych grzywny, jest adekwatna do jego winy i stopnia społecznej szkodliwości tego czynu. Kara ta winna wdrożyć oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego uzmysławiając mu nieopłacalność wchodzenia w konflikt z prawem. Kara ta winna spełnić także swoje cele w zakresie prewencji ogólnej, wskazując, że przestępstwo nie pozostaje bez odpowiedniej odpłaty karnoprawnej. Zważywszy, iż oskarżony prowadzi własną działalność gospodarczą z której uzyskuje dochód w wysokości 2000 złotych miesięcznie Sąd ustalił wysokość jednej stawki dziennej grzywny na 20 złotych każda.
Sąd uznał, że dla osiągnięcia zakładanych celów kary nie jest konieczna izolacja oskarżanego od społeczeństwa. W ocenie Sądu istnieje wobec niego pozytywna prognoza kryminologiczna pozwalająca stosownie doart. 69 § 1 k.k.zawiesić wykonanie wymierzonej mu kary pozbawienia wolności. Ta pozytywna prognoza kryminologiczna pozwala przypuszczać, iż pomimo zawieszenia wykonania wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności będzie on przestrzegał porządku prawnego i nie wejdzie w konflikt z prawem. Dla zweryfikowania przyjętej wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej, w ocenie Sądu konieczny był maksymalny – pięcioletni okres próby toteż taki okres na podstawieart. 70 § 1 pkt 1 k.k.został ustalony. By zapewnić oskarżonemu prawidłowy przebieg okresu próby Sąd oddał go w okresie próby pod dozór kuratora sądowego (art. 73 § 1 k.k.).
Sąd na podstawieart. 44 § 1 k.k.orzekł przepadek dowodu rzeczowego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych Drz(...)bowiem dowód ten – w postaci umowy kupna sprzedaży pochodził bezpośrednio z przestępstwa.
Na podstawieart. 627 k.p.k.Sąd zasądził w całości od oskarżonegoM. C.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 1328,72 zł, w tym na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu 580 zł opłaty. Oskarżony prowadzi bowiem dzielność gospodarczą z której uzyskuje stały dochód w wysokości 2000 złotych miesięcznie, toteż ma możliwości finansowe by ponieść samodzielnie koszty procesu. .