Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 174/14
Data wyroku: 2015-12-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Zabłudowska
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Wolności
Podstawa prawna: art.190§1kk, art.216§1kk

Sygn. akt  X K 174/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 grudnia 2015 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku X Wydział Karny w składzie
Przewodniczący: SSR Dorota Zabłudowska
Protokolant: Mateusz Patelczyk
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Pruszczu Gdańskim Marzeny Pawłowicz-Johnstone
po rozpoznaniu w dniach 3.02.2015 r., 11.06.2015 r., 14.12.2015 r. sprawy:
1)B. W., córki(...)z domuH.,urodzonej (...)wG.,
oskarżonej o to, że :

1
w dniu 30 maja 2013 r. w miejscowościK.kierowała groźby karalne pozbawienia życia wobecN. W. (1), przy czym groźby te wzbudziły u zagrożonej uzasadnioną obawę ich spełnienia,

tj. o czyn zart. 190§1 k.k.

2
w dniu 22 czerwca 2013 r. w miejscowościK.kierowała groźby karalne pozbawienia życia wobecN. W. (1), przy czym groźby te wzbudziły u zagrożonej uzasadnioną obawę ich spełnienia,

tj. o czyn zart. 190§1 k.k.

3
w dniu 11 sierpnia 2013 r. w miejscowościK.kierowała groźby karalne pozbawienia życia wobecN. W. (1), przy czym groźby te wzbudziły u zagrożonej uzasadnioną obawę ich spełnienia,

tj. o czyn zart. 190§1 k.k.

4
w okresie od 30 maja 2013 r. do 22 czerwca 2013 r. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dokonała znieważeniaN. W. (1)poprzez używanie wobec wymienionej słów powszechnie uznawanych za obelżywe,

tj. o czyn zart. 216§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
2)D. D.,córki(...)z domuH.,urodzonej (...)wP.,
oskarżonej o to, że :
w okresie od 30 maja 2013 r. do 11 sierpnia 2013 r. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dokonała znieważeniaN. W. (1)poprzez używanie wobec wymienionej słów powszechnie uznawanych za obelżywe,
tj. o czyn zart. 216§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

I
uznaje oskarżonąB. W.za winną czynów zarzucanych jej w punktach 1-3 dotyczącej jej części aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że w ramach czynu 3 groziła pokrzywdzonej pobiciem i za to na podstawieart. 190§1 k.k.,art. 33§1 i 3 k.k.przy zastosowaniuart. 91§1 k.k.wymierza jej karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 10 (dziesięć) złotych każda,

II
uznaje oskarżonąB. W.za winną czynu zarzucanego jej w punkcie 4 dotyczącej jej części aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że działała w miejscowościK.i za to na podstawieart. 216§2 k.k.,art. 33§1 i 3 k.k.wymierza jej karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda,

III
na podstawieart. 85§1 i 2 k.k.,art. 86 §1 i 2 k.k.,art. 91§2 k.k.łączy orzeczone wobec oskarżonejB. W.kary grzywny wymierzone w punktach I-II wyroku i orzeka w ich miejsce karę łączną 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 10 (dziesięć) złotych każda,

IV
uznaje oskarżonąD. D.za winną zarzucanego jej czynu z tym ustaleniem, że działała w miejscowościK.i za to na podstawieart. 216§2 k.k.,art. 33§1 i 3 k.k.wymierza jej karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda,

V
na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.iart. 627 k.p.k.,art. 633 k.p.k.,art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 r., ze zm.) obciąża oskarżone kosztami postępowania: wydatkami w kwotach po 61,20 zł (sześćdziesiąt jeden 20/100 złotych) oraz opłatami:B. W.w kwocie 150 (stu pięćdziesięciu) złotych,D. D.w kwocie 80 zł (osiemdziesięciu złotych).

X K 174/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
B. W.iD. D.są siostramiA. D.. Przez długi czas zamieszkiwały same z matkąM. D. (1)wK..
W 2013 r.A. D.związał się zN. W. (1)– córką swojego brata ciotecznego.B. W.iD. D.nie akceptowały tego związku, uważając go za kazirodczy.
W dniu 30 maja 2013 r.A. D.iN. W. (1)za zgodąM. D. (1)wprowadzali się do domu rodzinnegoA. D.wK.. Gdy wnosili swoje rzeczy na piętro, w domu przebywałaD. D.. WyzywałaN. W. (1)wulgarnymi słowami, mówiąc, że ma opuścić ich dom. Po jakimś czasie do domu wróciłaB. W.. Wraz zD. D.wyzywałyN. W. (1).B. W.krzyczała doN. W. (1)w wulgarny sposób, że ma opuścić dom, bo w przeciwnym razie ją zabije. PopchnęłaN. W. (1), która wpadła na komodę.A. D.wezwał policję.B. W.powiedziała również, że w nocy ich zabije i że zrzuciN. W. (1)ze schodów, gdyA. D.pójdzie do pracy.
N. W. (1)iA. D.na noc zabarykadowali drzwi do pokoju, gdyż bali się, żeB. W.będzie chciała skrzywdzićN. W. (1).
N. W. (1)obawiała się przebywać sama w domuM. D. (1), gdyżN. W. (2)iD. D.wyzywały ją, gdy nie było w pobliżuA. D..N. W. (1)pracowała w hurtowni. Nawet jeżeli pracowała w nocy,A. D.zabierał ją ze sobą do pracy i tam siedziała cały dzień. Dopiero gdy jej konkubent kończył pracę, przyjeżdżali razem do domu.N. W. (1)bała się sama wchodzić do domu. Gdy wracali razem,N. W. (1)kładła się spać, a potem znów jechała na noc do pracy.A. D.przynosił jej na górę miskę z wodą, żeby mogła się umyć bez schodzenia na dół. Gdy schodziła,B. W.iD. D.ją wyzywały i próbowały uderzyć./dowody: zeznaniaN. W. (1)k. 2-5, 11, 30-31, 175-177;
zeznaniaA. D.k. 7-8, 56, 178-179;
wyjaśnieniaD. D.k. 53, 172-173
wyjaśnieniaB. W.k. 25-26, 173-174/
GdyN. W. (1)wróciła do domu wK.w dniu 21 czerwca 2013 r., znów była awantura i wyzwiska wobec niej ze strony sióstr konkubenta. W dniu 22 czerwca 2013 r. około 13:00N. W. (1)iA. D.wrócili razem do domu.N. W. (1)czekała w samochodzie, bo wiedziała, żeB. W.ma jechać z dzieckiem do babci. PonieważB. W.nie wychodziła,A. D.podjął decyzję, że wchodzą do domu.A. D.wszedł pierwszy,N. W. (1)za nim.B. W.w wulgarny sposób kazała jej opuścić dom i próbowała chwycić ją za włosy.A. D.przytrzymałB. W., która odgrażała się, że pobijeN. W. (1), krzyczała, że ma ona nie wychodzić z pokoju, bo zepchnie ją ze schodów i zabije.N. W. (1)bardzo obawiała się gróźbB. W.i jej agresji.
/dowody: zeznaniaN. W. (1)k. 2-5, 11, 30-31, 175-177;
zeznaniaA. D.k. 7-8, 56, 178-179;
wyjaśnieniaD. D.k. 53, 172-173
wyjaśnieniaB. W.k. 25-26, 173-174/
W dniu 10 sierpnia 2013 r. doszło do awantury międzyB. W.iD. D.orazA. D.iJ. K., ich szwagrem, w trakcie którejA. D.iJ. K.pobili oskarżone. Wyrokiem z dnia 4 września 2015 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku uznałA. D.iJ. K.za winnych tego czynu i odstąpił od wymierzenia im kary.
/dowód: kopia wyroku k. 233/
W dniu 11 sierpnia 2013 r. ranoN. W. (1)iA. D.leżeli w łóżku przy otwartych oknach.B. W.w tym czasie stała przy furtce na posesję. Głośno powiedziała, żebyN. W. (1)nie wychodziła z domu, bo ją pobije. Tego dniaB. W.wyjeżdżała z posesji. Obie zD. D.wybierały się na pogotowie, by zrobić obdukcję po scysji zA. D.iJ. K..D. D.podeszła do niej z dokumentami i powiedziała w wulgarny i obraźliwy sposób, żeN. W. (1)nie będzie tam mieszkać i że ma opuścić ich dom.
/dowody: zeznaniaN. W. (1)k. 2-5, 11, 30-31, 175-177;
zeznaniaA. D.k. 7-8, 56, 178-179;
wyjaśnieniaD. D.k. 53, 172-173
wyjaśnieniaB. W.k. 25-26, 173-174/
B. W.nie przyznała się do zarzucanych jej czynów. Przyznała, iż wyzywałaN. W. (1), jednakże zaprzeczyła, by jej groziła. Zdaniem oskarżonej to pokrzywdzona była winna zaistniałej sytuacji, bo żyła w grzesznym w mniemaniu oskarżonej związku ze swoim wujkiem.
/wyjaśnieniaB. W.k. 25-26, 173-174/
D. D.w postępowaniu przygotowawczym nie przyznała się do zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła, że wyzywałaN. W. (1), jednak nie do niej, tylko do swojego brataA., który żył z nią w kazirodczym związku. ObwiniałaN. W. (1)o wszystkie problemy domowe. Przed SądemD. D.wyjaśniła, że nie do końca przyznaje się do zarzucanego jej czynu. Przyznała, że mogła wyzywaćN. W. (1)i że wyganiała ją z domu.
/wyjaśnieniaD. D.k. 53, 172-173/
Żadna z oskarżonych nie była uprzednio karana.
/dane o karalności k. 29, 55/
Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie w dużej mierze jest bezsporny. Obie oskarżone przyznały, że używały wyzwisk wobecN. W. (1), usprawiedliwiając jednocześnie swoje zachowanie niemoralnym ich zdaniem prowadzeniem sięN. W. (1). Kwestią sporną jest natomiast, czyB. W.groziłaN. W. (1)pozbawieniem życia, do tego zachowania bowiem oskarżona się nie przyznała.
Sąd w pełni dał wiarę zeznaniomN. W. (1). Zeznania te są spójne, konsekwentne, zaś emocje świadka i obawa przed oskarżonymi – autentyczne. Zdaniem Sądu zeznaniaN. W. (1)znajdują w pełni potwierdzenie w zeznaniachA. D., jak również częściowo w wyjaśnieniach samych oskarżonych, które przyznały, że wyganiały ją z domu i wyzywały.N. W. (1)nie miała żadnego powodu, by składać zeznania niekorzystne dla oskarżonych, nie pozostawała z nimi w konflikcie przed wprowadzeniem się doK., a po zamieszkaniu w domuM. D. (1)starała się unikać oskarżonych, zaś na ich zaczepki reagowała ucieczką, a nie agresją.
Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaN. W. (1)również w części, w której podała ona, żeB. W.groziła jej pozbawieniem życia i pobiciem. Nie przekonała Sądu argumentacjaB. W., że z zewnątrz nie można rozpoznać osób przebywających za oknem pomieszczenia zajmowanego przezN. W. (1)iA. D.. Oskarżona wiedziała, że brat z konkubiną przebywają w domu i w swoim pokoju, dlatego też nie musiała ich widzieć, żeby kierować groźby i wyzwiska pod adresemN. W. (1), zwłaszcza że była podenerwowana scysją zA. D.iJ. K., która miała miejsce poprzedniego dnia (wraz z siostrą udawała się do lekarza, by uzyskać obdukcję).
Zdaniem SąduN. W. (1)nie przejawiała skłonności do konfabulacji lub nadmiernego obciążania winą którejkolwiek z oskarżonych. W swoich zeznaniach różnicowała ich zachowania, wskazując, żeB. W.jej groziła i wyzywała ją, zaśD. D.jedynie ją wyzywała.
Sąd uznał również za wiarygodne zeznaniaA. D.. Świadek jest bratem oskarżonych, brak jest podstaw do przypuszczeń, że składałby zeznania je obciążające, o ile nie polegałyby na prawdzie. Zważyć należy, iż w toku całego postępowania świadek konsekwentnie zeznawał, że jedynieN. W. (1)była obiektem wyzwisk i gróźb, podając, że on sam nie był wyzywany przez siostry. Zeznania świadka noszą znamiona spontanicznych i szczerych. ZeznaniaN. W. (1)iA. D.znajdują potwierdzenie również w zeznaniach osoby postronnej –M. Ś. (1), sąsiada, który zeznał, że słyszał wyzwiska kierowane przez oskarżone wobecN. W. (1). Zdaniem Sądu zeznania tego świadka zasługują na wiarę, nie wykazywał on tendencji, by opowiadać się po którejkolwiek ze stron konfliktu.
Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaW. P.– funkcjonariusza Policji, jednakże zeznania te miały drugorzędne znaczenie dla rozstrzygnięcia, gdyż świadek nie pamiętał, czy słyszał groźby, czy też ich nie słyszał, ani kto te ewentualne groźby mógł wypowiadać.
Podobnie bez znaczenia okazały się zeznania sąsiadów stron –M.K.,Ł. S.,K. S.iI. S.. Poza informacjami o konflikcie i awanturach w domuM. D. (1)świadkowie nie posiadali wiedzy przydatnej dla ustalenia stanu faktycznego. W szczególności z twierdzeń świadków, że nie słyszeli wyzwisk i gróźb ze strony oskarżonych w kierunkuN. W. (1)nie można wywodzić wniosku, że zdarzenia takie nie miały miejsca. Groźby i wyzwiska mogły być wypowiadane wewnątrz budynku, poza zasięgiem słyszenia sąsiadów lub pod ich nieobecność w domu. Pamiętać przy tym należy, iż same oskarżone przyznały, iż wyzywały pokrzywdzoną.
M. D. (1),J. K.orazP.iM. D. (2)skorzystali z prawa do odmowy składania zeznań, dlatego też ich zeznania nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych w sprawie.
Sąd uznał za wiarygodne dokumenty urzędowe zgromadzone w sprawie, gdyż zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Mając na uwadze przeprowadzone w sprawie dowody, Sąd przypisał oskarżonym sprawstwo zarzucanych im czynów, z tym zastrzeżeniem, iż uznał, że w dniu 11 sierpnia 2013 r.B. W.groziłaN. W. (1)pobiciem, nie zaś pozbawieniem życia. Zdaniem Sądu, mając na względzie zeznaniaN. W. (1),A. D.,M. Ś. (2), uznać należy, iż we wszystkich wskazanych w akcie oskarżenia datachB. W.groziłaN. W. (1), ponadto obie siostry od dnia wprowadzenia sięN. W. (1)do domu ich matki, czyli 30 maja 2013 r. co najmniej do dnia 11 sierpnia 2013 r. przy każdej okazji obrzucałyN. W. (1)wulgarnymi wyzwiskami, żądając jej wyprowadzki. Zważywszy agresywną postawęB. W., jej groźby w ocenie Sądu mogły i wzbudziły u pokrzywdzonej obawę, że zostaną spełnione.
Zważywszy konsekwencję, z jaką oskarżone atakowały werbalnie pokrzywdzoną, uzasadnione jest przekonanie, iż działały one w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, czego konsekwencją było przyjęcie kwalifikacji zart. 12 k.k.
Zachowaniem swoim oskarżone doprowadziły do swoistego zaszczucia pokrzywdzonej (unikanie pobytów w domu, przesiadywanie mimo zmęczenia i nocnych zmian w miejscu pracy konkubenta z obawy przed spotkaniem z oskarżonymi, mycie się w pokoju). Sąd uznał, iż niezwykle trafna była decyzja Prokuratora, by objąć ściganiem z urzędu czyny zart. 216§1 k.k.Argumentacja obrony, że oskarżone obawiały sięA. D.i dlatego nie mogły zachowywać się niewłaściwie wobec pokrzywdzonej, zdaniem Sądu jest nietrafna. Właśnie dlatego, że oskarżone nie ośmielały się zaatakować brata, swoją złość i frustrację odreagowywały naN. W. (1), która nie potrafiła się obronić i reagowała jedynie unikaniem oskarżonych.
Wymierzając oskarżonym karę Sąd kierował się dyspozycjąart. 53 k.k.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd poczytał oskarżonym ich uprzednią niekaralność.
Jako okoliczność obciążającą Sąd poczytał oskarżonym znaczny stopień społecznej szkodliwości ich czynów wyrażający się w dotkliwych skutkach, jakie ich zachowanie wywołało u pokrzywdzonej. Kierując się źle pojętym poczuciem moralności, ubzdurały sobie, że związek ich brata z daleką kuzynką jest kazirodczy i nie bacząc na wolę swojej matki, która wyraziła zgodę na zamieszkanieN. W. (1)w jej domu, zamieniły w piekło życie niewinnej dziewczyny, obrzucając ją nieuzasadnionymi wyzwiskami, zaśB. W.– również groźbami, którychN. W. (1)mogła realnie się obawiać.
Wymierzając karę oskarżonym, Sąd miał na względzie, iż obie są matkami małych dzieci, dlatego też kara ograniczenia wolności mogłaby być dla nich zbyt dotkliwa, wiązałaby się bowiem z koniecznością pozostawienia dzieci w domu pod opieką innych osób. Przestępstwa oskarżonych zostały popełnione w gronie rodzinnym, w ramach konfliktu na tle moralnym, dlatego też Sąd uznał, iż mimo naganności zachowań oskarżonych wymierzenie im kary pozbawienia wolności, choćby z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, byłoby rozstrzygnięciem zbyt surowym.
Z powyższych względów Sąd wymierzył obu oskarżonym kary grzywny.
Sąd wymierzyłB. W.za czyny zart. 191§1 k.k.grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 10 złotych, zaś za przestępstwo zart. 216§1 k.k.– 80 stawek dziennych po 10 złotych. Wysokość stawki dziennej odzwierciedla niski poziom dochodów oskarżonej. Oskarżona jest osobą młodą, zdolną do pracy, zdaniem Sadu grzywna w powyższych kwotach nie przekracza jej możliwości finansowych.
Z tych samych względów Sąd wymierzyłD. D.za przypisany jej czyn taką samą karę jakB. W.za analogiczny czyn – 80 stawek dziennych grzywny po 10 złotych każda.
Mając na uwadze, iż czyny oskarżonejB. W.zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, skierowane były przeciwko podobnym dobrom prawnym, Sąd wymierzył jej karę łączną 150 stawek dziennych po 10 złotych – z przewagą zasady absorpcji.
Nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonych od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych Sąd obciążył je tymi kosztami i wymierzył im opłaty zgodnie z obowiązującymi przepisami.

SSR Dorota Zabłudowska