Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 59/14
Data wyroku: 2016-01-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Justyna Chachuła, Alicja Gałecka, Jolanta Jaros-Skwarczyńska
Słowa kluczowe: Wypowiedzenie Umowy O Pracę
Podstawa prawna: art 45 k.p. i art.47( 1) k.p.

Sygn.akt IV P 59/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 stycznia 2016 r.
Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim IV Wydział Pracy
w składzie:

Przewodniczący:

SSR Jolanta Jaros-Skwarczyńska

Sędziowie/Ławnicy:

Justyna Chachuła
Alicja Gałecka

Protokolant:

st. sekr. sądowy Zofia Kaczmarek

po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. w Tomaszowie Mazowieckim
na rozprawie
sprawy z powództwaM. C.
przeciwko(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW.
o odszkodowanie w związku z nieuzasadnionym wypowiedzeniem umowy o pracę
1. oddala powództwo ;
2. odstępuje od obciążania powódkiM. C.kosztami procesu na rzecz strony pozwanej .
Sygn. akt IV P 59/14

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 27 marca 2014r., skierowanym przeciwko(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW., powódkaM. C.wnosiła o uznanie za bezskuteczne dokonanego jej w dniu 21.02.2014r. wypowiedzenia umowy o pracę przez pozwanego pracodawcę.
Na uzasadnienie swojego żądania powódka wskazała, iż w pozwanym zakładzie pracy była zatrudniona od 20 marca 1987 roku na różnych stanowiskach, ostatnio na stanowisku kasjer-dysponent, a decyzja zakładu pracy jest bardzo krzywdząca, gdyż jest ona długoletnim pracownikiem, a w pozwanym zakładzie przepracowała łącznie 27 lat. Dodatkowo powódka wskazała również i to, że przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę jest nierzetelna i krzywdząca, ponieważ choroba jest okolicznością niezależną od pracownika.
W odpowiedzi na pozew z dnia 23 kwietnia 2004 roku, pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wnosił o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Na uzasadnienie swojego stanowiska pełnomocnik pozwanego wskazał, iż zgodnie z utrwalonym w sprawach pracowniczych orzecznictwem Sądu Najwyższego za uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę uznać można długotrwałą, usprawiedliwioną nieobecność pracownika w pracy z przyczyn zdrowotnych /vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1997 roku, I PKN 442/97, OSNAPiUS 1998 nr 20 poz. 600; wyrok SN z dnia 03.11.1997r., I PKN 327/97 OSNAPiUS 1998r. nr 16 poz. 476; wyrok SN z dnia 29.09.1998r., I PKN 335/98 , OSNAPiUS 1998r. nr 20 poz.648/.
Zdaniem pełnomocnika pozwanego długotrwałe i powtarzające się nieobecności powódki w pracy, w szczególności z uwagi na charakter pracy powódki jako kasjera - dysponenta, zmuszały pozwanego pracodawcę do zatrudniania pozostałych pracowników w godzinach nadliczbowych, a także skutkowały powstaniem w sekcji kasowej urlopów zaległych. Pracodawca, podejmując decyzję o wypowiedzeniu powódce umowy o pracę, brał pod uwagę jej sytuację, o której powódka pisze w uzasadnieniu pozwu i z tych względów nie rozwiązał z powódką umowy o pracę w latach wcześniejszych, kiedy do powódka także była nieobecna w pracy z powodu choroby: w 2010 roku przez okres 350 dni, a w 2011 roku przez okres 180 dni.
Nadto, pełnomocnik pozwanego wskazał, iż powtarzające się z powodu choroby nieobecności powódki w pracy, dodatkowo również występujące obecnie ograniczenie zdrowotne skutkujące niemożnością pracy na dotychczasowym stanowisku, stanowią istotne naruszenie interesów pracodawcy - ponoszenie znaczących kosztów z tytułu godzin nadliczbowych, powstanie zaległości urlopowych, dezorganizację codziennej pracy Sekcji kasowej, gdzie wymagana jest określona liczba "czynnych okienek kasowych".
W piśmie procesowym z dnia 6 listopada 2014 roku, pełnomocnik powódki zmodyfikował dotychczasowe stanowisko powódki w ten sposób, że wnosił o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódkiM. C.odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę w wysokości 25.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a nadto o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych wskazując, iż rozwiązanie z powódką w stosunku pracy była krzywdzące, nierzetelne oraz nieuzasadnione, a przebywanie przez powódkę na zwolnieniach lekarskich, korzystanie ze świadczeń rehabilitacyjnych są to okoliczności całkowicie niezależne od powódki.
W piśmie procesowym z dnia 23 kwietnia 2015 roku, pełnomocnik powódki wskazał, iż na żądaną kwotę odszkodowania wysokości 25.000,00 zł składa się odszkodowanie w wysokości utraconego wynagrodzenia za pracę za okres 3 miesięcy jak i również odszkodowanie z tytułu pozbawienia powódki prawa do wcześniejszej emerytury, odprawy emerytalnej oraz utraconych korzyści wynikających z prawa ponownego zatrudnienia.
Dodatkowo pełnomocnik powódki wskazał, iż żądane przez powódkę odszkodowanie znajduje uzasadnienie w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 listopada 2007 roku (SK 18/05), w którym stwierdzono, iżart.58 kodeksu pracyw związku zart. 300 kodeksu pracyrozumiany w ten sposób, że wyłącza dochodzenie innych niż określonych wart. 58 kodeksu pracyroszczeń odszkodowawczych, związanych z bezprawnym rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia, jest niezgodny zart. 64 ust.1w związku zart. 2 Konstytucji RP.
W piśmie procesowym z dnia 13 maja 2015 roku, pełnomocnik pozwanego wskazał, iż cytowane orzeczenie Trybunał Konstytucyjnego nie dotyczy dochodzenia odszkodowania na podstawie przepisówkodeksu cywilnegoprzy ewentualnym wadliwym wypowiedzeniu, a powyższe znajduje potwierdzenie w uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2009 roku. , I PZP 2/09, OSNP 2010 nr 1-2 poz. 1, w której Sąd Najwyższy wskazał, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczy wadliwego wypowiedzenia, a zatem na on walor prawny tylko w zakresie oceny roszczeń wynikających zart. 58 kodeksu pracy, a skutki wypowiedzenia, nawet wadliwego, są inne niż wadliwego rozwiązania umowy o pracę w trybie natychmiastowym z winy pracownika ze względu na fakt, iż wypowiedzenie stanowi normalny sposób rozstania się stron umowy o pracę.
Ostatecznie w piśmie procesowym jest z dnia 24 sierpnia 2015 (data wpływu do sądu ) pełnomocnik powódki wskazał kwoty roszczeń uzupełniających:
- odprawy rentowo emerytalnej w kwocie 3762,75 zł;
- utraconych korzyści z tytułu pozbawienia prawa do renty w kwocie 9.973,80 zł wskazując zarazem, iż żądana kwota odszkodowania w wysokości 8.574,39 zł oraz kwota roszczeń uzupełniających w kwocie 13.736,55 zł stanowi łącznie kwotę 22.310,94 złotych, w związku z czym modyfikuje żądanie pozwu, wnosząc o zasądzenie od pozwanego pracodawcy na rzecz powódkiM.C.łącznie kwoty 22.310,94 zł.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PowódkaM. C.była zatrudniona u pozwanego pracodawcy od dnia 23 marca 1987 roku do dnia 31 grudnia 1987 roku na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony, a następnie od dnia 31 grudnia 1987 roku na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku referenta, a ostatnio na stanowisku kasjer - dysponent.
dowód: akta osobowe powódkiM. C.- dział B , karta B/12, B/1 i B/7;
zeznania powódkiM. C.- protokół audio-video z dnia 07.10.2015r. 00:02:53 -00:10:38; k.78-78 verte;
zakres czynności powódkiM. C.- k. 53-54;
W 2010 roku powódkaM. C.przeszła operację serca i z tego względu była nieobecna w pracy przez okres 182 dni, kiedy to przebywała na zwolnieniu lekarskim oraz przez dalszy okres 180 dni, wobec przyznania świadczenia rehabilitacyjnego.
W 2011r. powódka nadal przez okres 180 dni była nieobecna w pracy wobec przyznanego jej świadczenia rehabilitacyjnego.
W 2013r. powódkaM. C.przeszła operację woreczka żółciowego i była nieobecna w pracy przez łączny okres 282 dni /zwolnienie lekarskie i świadczenie rehabilitacyjne/.
W 2014r., przed rozwiązaniem umowy o pracę powódkaM. C.była nieobecna w pracy przez 11 dni, kiedy to korzystała z przyznanego jej świadczenia rehabilitacyjnego.
dowód: zeznania powódkiM. C.- protokół audio-video z dnia 07.10.2015r. 00:02:53 -00:10:38; k.78-78 verte;
zeznania świadkaS. N.– k. 78; świadkaJ. P.– k. 80- 81 verte;
karty zasiłkowe k. 9-11;
akta osobowe powódkiM. C.;
orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS – k. 58 i k. 93;
W 2013r. na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, oprócz powódkiM. C., przebywała również pracownica Sekcji kasowej 1Oddziału (...) S.A.wO.D. R.łącznie przez okres 181 dni. Pozostali pracownicy Sekcji kasowej w 2013r. przebywali na krótkich zwolnieniach lekarskich /17 dni –U. B., 13 dni -J. B., 29 dni -B. W., 5 dni-G.W./.
W przypadku nieobecności powódkiM. C.jak i pozostałych pracowników Sekcji kasowej zachodziła konieczność organizowania zastępstw jak i pracy obecnych pracowników w godzinach nadliczbowych.
W zaświadczeniach lekarskich lekarza medycyny pracy z 22.06.2011r. 25.06. 2012r. i z dnia 10.01.2014r. zostało wpisane „dźwiganie do 5 kg”.
dowód: wykaz nieobecności pracowników Sekcji kasowej- k. 174;
lista wypracowanych godzin nadliczbowych w okresie od 01.01.2013r. do 31.12.2013r.- k.184; zestawienie godzin nadliczbowych w Sekcji Kasjerów w Oddziale 1 wO.w 2013r. – k. 12; zaświadczenia lekarskie – k. 88-90;
Pismem z dnia 03 marca 2014r., pracodawca wypowiedział powódceM. C.umowę o pracę z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę wypowiedzenia, pozwany pracodawca wskazał częste i długotrwałe nieobecności w pracy tj.:
- w 2013 roku 203 dni niezdolności do pracy na podstawie zwolnień lekarskich i 79 dni świadczenia rehabilitacyjnego;
- w 2011 roku 180 dni świadczenia rehabilitacyjnego;
- w 2010 roku 182 dni niezdolności do pracy na podstawie zwolnień lekarskich i 180 dni świadczenia rehabilitacyjnego, które w znacznym stopniu zdezorganizowały pracę w Oddziale, powodując konieczność podejmowania działań zapewniających zastępstwa w bieżącej obsłudze klientów Banku, co skutkowało w szczególności generowaniem godzin nadliczbowych przez pozostałych pracowników, którzy byli zobligowani realizować zadania powódki.
dowód:pismo o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem- k. 3;
akta osobowe powódkiM. C.– dział III;

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo jako niezasadne podlega oddaleniu w całości.
Wypowiedzenie umowy o pracę jest zwykłym sposobem rozwiązania umowy o pracę, co musi być uwzględnione przy ocenie jego zasadności w konkretnym stanie faktycznym.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntował się pogląd, zgodnie którym długotrwałe zaprzestanie świadczenia pracy przez pracownika na skutek okoliczności przez niego niezawinionych, w tym również na skutek choroby może stanowić przyczynę rozwiązania z nim stosunku pracy za wypowiedzeniem. W wyroku z dnia 21 września 2001 roku, I PKN 612/00 Sąd Najwyższy wskazał również, że z punktu widzenia celu stosunku pracy jakim jest świadczenie pracy przez pracownika, nie ma znaczenia to, czy niewypełnianie przez niego podstawowego obowiązku wynikającego ze stosunku pracy jest przez niego niezawinione (np. spowodowane chorobą) i jakie wywołuje skutki zwłaszcza czy dezorganizuje pracę czy też – co jest mało prawdopodobne- przedłużające się nieobecności nie mają wpływu na przebieg pracy i jej efekty. Pracodawca zatrudnia bowiem pracownika po to by świadczył pracę, niewypełnianie przez pracownika tego obowiązku wskutek długotrwałych i powtarzających się przez kilka lat nieobecności stanowi wystarczającą podstawę do oceny, że dokonane w tych warunkach wypowiedzenie umowy o pracę jest zasadne.
W przedmiotowej sprawie bezsporne było, że nieobecności powódkiM. C.pracy były częste i długotrwałe, zaś jej nieobecność w pracy zwłaszcza w 2013 roku łącznie przekroczyła liczbę 282 dni. Również w poprzednich latach powódka była długotrwale nieobecna w pracy, zaś jej nieobecności z tego tytułu wyniosły łącznie w 2011 roku 180 dni , zaś w 2010 roku – 362 dni.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż nieobecności powódki w pracy powodowały istotną dezorganizację pracy w pozwanym banku, konieczność organizowania zastępstw oraz pociągały za sobą dodatkowe wydatki z uwagi na konieczność zapłaty pozostałym pracownikom wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Powyższe wynika wprost z zeznań świadkówS. N.jako dyrektora Banku wO.orazJ. P.– kierownika sekcji kasjerów jak z dokumentów w postaci zestawienia godzin nadliczbowych, odnotowanych w Sekcji Kasjerów.
Powyższe ustalenia sąd dokonał na podstawie w/w zeznań świadków, które to zeznania uznał za wiarygodne, gdyż cechowały się one spójnością i logiką, a nadto znalazły potwierdzenie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym.
PowódkaM. C.reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie przedstawiła wniosków ani środków dowodowych mogących podważyć trafność tych ustaleń.
W świetle tak zgromadzonego materiału dowodowego, za bezpodstawny uznać należy zarzut powódki, że prawdziwą przyczyna wypowiedzenia jej umowy o pracę była redukcja etatów.
W realiach przedmiotowej sprawy, pozwany pracodawca rozwiązał z powódkąM. C.umowę o pracę w trybieart. 30 par.1.pkt 2 k.p., tj. z zachowaniem okresu wypowiedzenia.
Podkreślić należy, iż w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego wypowiedzenie umowy o pracę jest zwykłym sposobem rozwiązania stosunku pracy, a co za tym idzie przyczyny je uzasadniające mają zwykły charakter. Nie jest wymagane udowodnienie zawinionego działania pracownika, a ocena zasadności wypowiedzenia wymaga przy tym uwzględnienia interesów pracodawcy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 03.08.2007r., sygn. akt IPK 79/07).
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie strona pozwana wykazała prawdziwość przyczyn wskazanych w piśmie rozwiązującym z powódką umowy o pracę.
Orzecznictwo Sądu Najwyższego, co do możliwości rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę z powodu jego częstych, długotrwałych i powtarzających się nieobecności, powodujących dezorganizację pracy, jest ugruntowane. (por. wyrok SN z dnia 04.12.1997r., I PKN 422/97).
Faktem jest, że nieobecności powódki w pracy pokrywały się w niektórych okresach z nieobecnościami innych pracowników. Podkreślić jednak należy, że z wyjątkiemD. R., nieobecności pozostałych pracowników z Sekcji Kasowej, miały jedynie charakter przejściowy i krótkotrwały. W celu zagwarantowania prawidłowego wykonywania czynności, pozwany pracodawca przydzielał obowiązki należące do powódki pozostałym pracownikom zatrudnionym na innych stanowiskach pracy, którzy musieli wykonywać należące do powódki obowiązki kosztem swoich obowiązków, wykonywanych niejednokrotnie po godzinach, co prowadziło do konieczności zapłaty przez pozwanego pracodawcę z tego tytułu wynagrodzenia za powstałe godziny nadliczbowe.
Liczba dni nieobecności powódki pracy w pracy w 2013r. jak i w poprzednich latach, co było już wskazywane jest bardzo duża. Racjonalnie zatem brzmią w tym kontekście argumenty przełożonych powódki o wpływie tych nieobecności na organizację pracy oraz konieczność zapłaty dodatkowego wynagrodzenia z tytułu godzin nadliczbowych dla pozostałych pracowników.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając dokonane wypowiedzenie umowy o pracę za zasadne, oddalił z tym zakresie roszczenie powódki o zapłatę odszkodowania.
Odnośnie dalszych roszczeń uzupełniających dochodzonych przez powódkęM. C.w związku z wypowiedzeniem jej umowy o pracę, a obejmujących odszkodowanie w tytułu pozbawienia prawa do wcześniejszej renty w kwocie 9.973,80 zł oraz prawa do uzyskania odprawy rentowo - emerytalnej w kwocie 3762,75 zł Sąd uznał, iż roszczenia te również podlegają oddaleniu.
Zdaniem Sądu, powódkaM. C.reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazała przesłanek dalej idącej odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego.
Po pierwsze niweczy żądania powódki już sam fakt, że wbrew twierdzeniom jej pełnomocnika w sprawie nie mamy do czynienia z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia, do którego odnosi się Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 listopada 2007 r., wydany w sprawie SK 18/05 , w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że : „Art. 58w związku zart. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.), rozumiany w ten sposób, że wyłącza dochodzenie innych, niż określone wart. 58 kodeksu pracy, roszczeń odszkodowawczych, związanych z bezprawnym rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia, jest niezgodny zart. 64 ust. 1w związku zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejoraz nie jest niezgodny zart. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.”
W uzasadnieniu tego orzeczenia czytamy również: „Reasumując, Trybunał stwierdza, że w następstwie normy kolizyjnej wywiedzionej przez Sąd Najwyższy i inne sądy orzekające z przepisówart. 58w związku zart. 300 k.p.może dojść do naruszenia praw majątkowych pracownika (art. 64 ust. 1 Konstytucji) bezprawnie zwolnionego z pracy, w sposób sprzeczny z zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji). Naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej polega na uniemożliwieniu pracownikowi uzyskania pełnego naprawienia szkody wyrządzonej bezprawnym rozwiązaniem stosunku pracy. Należy wziąć przy tym pod uwagę, że pracownik jest stroną słabszą, zasługującą na mocniejszą ochronę; zgodnie zart. 24 Konstytucji, praca znajduje się pod ochroną Rzeczypospolitej Polskiej (zob. wyrok TK z 24 października 2006 r., sygn. SK 41/05, OTK ZU nr 9/(...), poz. 126). Dodatkowo trzeba zauważyć, że wśród pracowników, których dotykają ograniczenia prawa do naprawienia szkody, wynikające z zaskarżonych przepisów, znajdują się także pracownicy podlegający tzw. szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem umowy o pracę, w tym kobiety w okresie ciąży i urlopu macierzyńskiego, objęte także szczególną ochroną konstytucyjną (art.71 ust. 2 Konstytucji). Rozwiązanie to jest niesprawiedliwe zwłaszcza w sytuacji, gdy pracodawca, przy rozwiązaniu stosunku pracy, rażąco naruszył przepisy prawa w taki sposób, że można mu przypisać winę umyślną w postaci zamiaru bezpośredniego (gdy miał pełną tego świadomość) lub zamiaru ewentualnego. Należy przypomnieć, że w sytuacji odwrotnej, gdy pracownik wyrządzi szkodę pracodawcy przez nienależyte wywiązywanie się z obowiązków pracowniczych, przepisy prawa pracy (art.114-121 k.p.) ograniczają jego odpowiedzialność tylko wówczas, gdy wyrządził szkodę nieumyślnie. W razie umyślnego wyrządzenia szkody pracownik jest zobowiązany do jej naprawienia w pełnej wysokości (art. 122 k.p.), tj. zgodnie z przepisamikodeksu cywilnegostosowanymi w związku zart. 300 k.p.Zasada sprawiedliwości społecznej, wyrażona wart. 2 Konstytucji, nie pozwala na to, aby pracodawca był pod tym względem traktowany lepiej, kosztem naruszenia praw pracownika, którego bezprawnie zwolnił z pracy.”

Rozważania Trybunału odnoszą się zatem wprost i bezpośrednio wyłącznie do sytuacji rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika i to o tyle o ile było ono bezprawne oraz zawinione przez pracodawcę, w żadnej zaś mierze nie dotyczą wypowiedzenia umowy

.
Dalej Trybunał wskazuje: „Trybunał Konstytucyjny uznaje jednak, że możliwa jest inna interpretacja zaskarżonych przepisówart. 58w związku zart. 300 k.p., która pozwala wywieść z nich normę kolizyjną zgodną z powołanymi wzorcami konstytucyjnymi. Punktem wyjścia powinno być stwierdzenie, powszechnie przyjmowane w dotychczasowym orzecznictwie sądów i doktrynie prawa, że "odszkodowanie", o którym mowa wart. 58 k.p.,nie jest odszkodowaniem sensu stricto, mającym na celu wyrównanie szkody wyrządzonej pracownikowi przez bezprawne rozwiązanie z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia. Jest ono sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji ("ustawowej kary pieniężnej") wobec pracodawcy za bezprawne działanie, a w pewnych tylko sytuacjach de facto także funkcję odszkodowania lub zadośćuczynienia. Należy więc stwierdzić, że sprawa naprawienia szkody wyrządzonej pracownikowi przez sprzeczne z prawem rozwiązanie z nim umowy o pracę nie została wart. 58 k.p.ani w innych przepisach prawa pracy wyczerpująco uregulowana. W związku z tym, na podstawieart. 300 k.p., należy w tym zakresie stosować odpowiednio właściwe przepisykodeksu cywilnego, w szczególnościart.415 k.c.i n. lubart. 471 k.c.i n. W celu usunięcia stanu niekonstytucyjności nie jest zatem wymagana interwencja ustawodawcy, a jedynie zmiana dotychczasowej linii orzeczniczej.”
Zgodnie z tymi wskazaniami orzecznictwo sądowe sądów powszechnych dopuściło możliwość dochodzenia odszkodowania uzupełniającego ponad odszkodowanie na podstawieart. 56 § 1 kpw zw. zart. 58 kp, ale wyłącznie na zasadach ogólnych odpowiedzialności odszkodowawczej kontraktowej, a zatem po wykazaniu wszystkich przesłanek tej odpowiedzialności po stronie pracodawcy.
Sąd Najwyższy również wypowiadał się w tej kwestii, choćby w wyroku z dnia 1 kwietnia 2011 r. w sprawie II PK 238/10, opubl. Lex 898417 wskazując , iż:
„ 1. Dochodząc odszkodowania w wysokości przewyższającej limit zart. 58 k.p.pracownik musi udowodnić wszystkie przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy, a więc bezprawność, winę, szkodę i związek przyczynowy, w tym w szczególności rozmiar szkody poniesionej w związku z niezgodnym z prawem rozwiązaniem z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia.
2. Pracownik upatrujący szkody w utracie wynagrodzenia, które by uzyskał, pozostając w rozwiązanym stosunku pracy przez okres, za który dochodzi odszkodowania, musi wykazać co najmniej, że w tym czasie mógłby świadczyć taką pracę. Natomiast, jeśli szkoda wynika, według jego twierdzeń, z nieuzyskania innego zatrudnienia po ustaniu stosunku pracy rozwiązanego bezprawnie przez pracodawcę, musi przede wszystkim dowieść, że o uzyskanie takiej pracy czynił starania zakończone niepomyślnie z uwagi na sposób rozwiązania poprzedniej umowy o pracę.”
Dotychczasowe orzecznictwo w żadnej mierze nie rozciąga skutków orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego na stany wykraczające poza ramy rozstrzygania w skardze konstytucyjnej, a mianowicie związane z wypowiedzeniem umowy o pracę. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosi się bowiem tylko do stanów prawnych związanych z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia.
Z powyższych względów oraz podzielając argumentację strony pozwanej, przestawioną w piśmie procesowym z dnia 13.05.2015r./data stempla pocztowego/, Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku, oddalając wniesione powództwo w całości.
Z uwagi na sytuację rodzinną i majątkową powódkiM. C., która ma przyznane do końca lutego prawo do zasiłku dla bezrobotnych oraz mając na uwadze charakter dochodzonych roszczeń, Sąd na podstawieart. 102 k.p.c.odstąpił od obciążania powódki kosztami zastępstwa prawnego na rzecz strony pozwanej.
Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.