Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
III Wydział Cywilny
Sygnatura akt: III C 4/15
Data wyroku: 2015-09-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Grażyna Sienicka

Sygn. akt: III C 4/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 września 2015r.
Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodnicząca:

sędzia Grażyna Sienicka

Protokolantka:

aplikant(...)Mateusz Pinkasiewicz

po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015r. w Szczecinie
sprawy z powództwa Prokuratora RejonowegoS.-N.wS.działającego na rzeczA. M. (1)
przeciwkoJ. S.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanegoJ. S.na rzeczA. M. (1)kwotę 1 000 (tysiąca) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 10 września 2014r. ;

2
nakazuje pobrać od pozwanegoJ. S.na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie kwotę50 (pięćdziesięciu) złotych tytułem opłaty od pozwu, od uiszczenia której powód jest zwolniony.

sędzia Grażyna Sienicka
Sygn. akt III C 4/15

UZASADNIENIE
29 grudnia 2014 roku Prokurator RejonowyS.–N.wS., działający na rzeczA. M. (1), wniósł o zasądzenie odJ. S.na rzeczA. M. (1)kwoty 1 000 złotych wrazz ustawowymi odsetkami od dnia10 września 2014 roku tytułem zadośćuczynienia za doznaną przezA. M. (1)krzywdę i kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu żądania pozwu wskazano, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie wydanym w dniu 3 lipca 2014 rokuw sprawie o sygn. akt VK 502/14J. S.został uznanych za winnego tego, że w dniu 17 października 2013 roku za pomocą środków masowego komunikowania się – portalu(...)znieważyłA. M. (1)słowami powszechnie uznanymi za obelżywe tj. przestępstwa zart. 216 § 2 k.k.Powyższe zachowanie pozwanego naruszyło dobra osobisteA. M. (1)takie jak jego godność osobista, konsekwencją czego było wyrządzenie mu krzywdy w wymiarze niemajątkowym, co w świetle treści przepisuart. 448 k.c.uzasadnia żądanie zadośćuczynienia. Odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia powód domagał się od dnia następnego po upływie terminu płatności zakreślonegow wezwaniu do zapłaty z dnia 27 sierpnia 2014r.
W odpowiedzi na pozewJ. S.wniósł o oddalenie powództwaw całości, podnosząc, że popełniony przez niego czyn zabroniony nie był przemyślany, a przy ocenie stopnia krzywdy, jaką odczułA. M. (1)należy uwzględnić młody wiek pozwanego i jego niewielkie doświadczenie życiowe. Pozwany dobrowolnie usnął znieważający pozwanego wpis, a w toku postępowania karnego żałował popełnionego czynu. Tak więc fakt skazania go i wykonania kary był niewątpliwie źródłem satysfakcji dla pokrzywdzonego.A. M. (1), pomimo tego, że miał możliwość dochodzenia zadośćuczynienia w postepowaniu karnym, nie uczynił tego, co poddaje w wątpliwość, czy odczuwał on krzywdę w stopniu uzasadniającym żądanie pozwu. Pozwany nie posiada żadnych oszczędności, a jego sytuacja majątkowa i zawodowa jest trudna. Nadto pozwany podniósł, że powód nie wykazał zasadności żądania pozwu co do zasady.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
A. M. (1)jest pracownikiem Zarządu Dróg i(...)MiejskiegowS.. Do jego obowiązków należy kontrola biletów w środkach komunikacji miejskiej.
Niesporne.
17 października 2013 rokuJ. S.zamieścił na portalu społecznościowymF., pod zdjęciem pracowników Zarządu Dróg i(...)Miejskiego wS., wpis o następującej treści: „ten pedał w okularkach(2 od prawej) mieszka blok obok mnie, cwel jebany”. Na pytanie innego uczestnika portalu o adres zamieszkania kontrolera podał: „B.34 na pewno, ale mieszkania kurwa 2 albo 4 xd” i dalej „a i jeździ taką srebrną rozpadającą się meganką”.
J. S.zamieścił ten wpis, ponieważ kilka lat temu jego bliski przyjaciel został skontrolowany i wystawiono mu wezwanie do zapłaty z powodu braku biletu.
Dowód: wydruki z portalu społecznościowego k. 25 verte w aktach sprawyV K 502/14,
przesłuchanieJ. S.w charakterze strony k. 41.
7 listopada 2013 roku Zarząd Dróg i(...)Miejskiego wS.skierował do prokuratury RejonowejS.–N.wS.zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez nieznanego sprawcę na portalu społecznościowymF.i wniósł o pociągnięcie tych osób do odpowiedzialności karnej.
W toku postępowania przygotowawczego zdjęcie, pod którymJ. S.zamieścił wpisy, okazano pracownikowi Zarządu Dróg i(...)Miejskiego wS.A. M. (1).
A. M. (1)rozpoznał siebie na zdjęciu. Również wpisy dotyczące tego,w którym miejscu zdjęcia się znajdował oraz te dotyczące adresu zamieszkaniai posiadanego samochodu dotyczyły jego osoby.
A. M. (1)poczuł się znieważony wpisemJ. S.i domagał się skierowania przeciwko niemu aktu oskarżenia.
Dowód: zeznania świadkaR. S.k. 34 – 35,
zeznania świadkaA. H.k. 36,
zeznania świadkaR. K.k. 37,
zeznania złożone przezA. M. (1)w charakterze świadkak. 49 w aktach sprawy V K 502/14.
J. S.przeczytał wgazecie (...)o czynnościach podjętych w sprawie wpisów dotyczących pracowników(...)i usunął wpis. Usuwając wpis nie zamieścił w jego miejsce wpisu zawierającego przeprosiny dlaA. M. (1).
Dowód:  przesłuchanieJ. S.w charakterze strony k. 41.
A. M. (1)poczuł się obrażony użytym przezJ. S.przekleństwem, określającym jego osobę. Ujawnienie adresu zamieszkaniai samochodu, którym się porusza wywołało u niego obawę o żonę i dziecko. Poczuł się zagrożony tym, że jego adres mieszkania został ujawniony. Obawiał się tego,że ktoś może zrobić krzywdę jemu lub jego rodzinie. O negatywnych odczuciach związanych z dokonanym wpisemA. M. (1)rozmawiał z kolegami w pracy. Nie mógł się pogodzić z tym, że jego adres zamieszkania został ujawniony,
O tym, że może pozwaćJ. S.o zadośćuczynienieza doznaną krzywdę dowiedział się od prokuratora.
Dowód: zeznaniaA. M. (1)w charakterze strony k. 39,
zeznania świadkaR. S.k. 34 – 35,
zeznania świadkaA. H.k. 36,
zeznania świadkaR. K.k. 37 -38.
Prokurator Prokuratury Rejonowej Szczecin –N.wS.wniósł do Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie akt oskarżenia przeciwkoJ. S.wraz z wnioskiem o wydanie wyroku bez przeprowadzenia rozprawy.
Wyrokiem z dnia 3 lipca 2014 roku Sąd Rejonowy Szczecin – CentrumwS.w Wydziale V Karnym uznałJ. S.za winnego tego,że w dniu 17 października 2013 roku, za pomocą środków masowego komunikowania się – portalu(...), znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżyweA. M. (1). przestępstwa zart. 216 § 2 k.k.i wymierzył mu karę dwóch miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w miejscu wskazanym przez Sąd w wymiarze po 20 godzin każdego miesiąca.
Powyższy wyrok jest prawomocny.
Dowód: akt oskarżenia przeciwkoJ. S.k. 107 w aktach sprawy V K 502/14,
odpis wyroku wydanego przez tut. Sąd Wydział V Karny w sprawieV K 502/14 k. 6.
Pismem z dnia 19 sierpnia 2014 rokuA. M. (1)zwrócił się do Prokuratora o wytoczenie na jego rzecz powództwa przeciwkoJ. S.o zadośćuczynienie w kwocie 1 000 zł.
Dowód: pismo z dnia 219.08.2014r. k. 7.
Pismem z dnia 27 sierpnia 2014 roku Prokurator wezwałJ. S.do zapłaty na rzeczA. M. (1)kwoty 1 000 złotych tytułem zadośćuczynienia, zgodnie z treścią przepisuart. 448 k.c., w terminie 14 dni od daty doręczenia wezwania.
Powyższe wezwanie do zapłatyJ. S.odebrał w dniu 2 września 2014 roku.
Dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 27.08.2014r. k. 8,
zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania do zapłaty z dnia 27.08.2014r. k. 9,
J. S.odbył nałożoną na niego karę.
Niesporne.
Stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd ustalił w oparciu o dokumenty zaoferowane przez strony oraz zeznania świadkówR. S.,A. H.iR. K.oraz zeznaniaA. M. (2)i pozwanegow charakterze strony. Prawdziwość dokumentów przedłożonych przez strony nie została zakwestionowana, a i Sąd nie powziął zastrzeżeń co do ich wiarygodności, co czyni je przydatnymi do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Złożone przez powoda dokumenty w postaci odpisu wyroku wydanego przez tutejszy Sąd w sprawie V K 502/14 nie dają podstaw do podważenia wiarygodności zeznań przesłuchanych świadków.
Sąd zważył, co następuje.
Powództwo okazało się uzasadnione.
Powód wywodził roszczenie z treści przepisówart. 23 k.c.,24 k.c.i448 k.c.Zgodnie z treścią przepisuart. 23 k.c.dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treścii w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny, o czym stanowi przepisart. 24 § 1 k.c.Stosownie zaś do treści przepisuart. 448 k.c., w razie naruszenia dobra osobistego, sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Przepisart. 445 § 3 stosuje się.
W świetle treści cytowanych przepisówart. 23 k.c.iart. 24 k.c.do powstania roszczenia o zadośćuczynienie pieniężnego z tytułu naruszenia dobra osobistego niezbędne jest ustalenie dobra osobistego podlegającego ochronie, o którym mowa wart. 23 k.c., jego naruszenia i bezprawność działania sprawcy.
Katalog dóbr osobistych określony wart. 23 k.c.ma charakter otwarty,a zakresem stosowaniaart. 23 i 24 k.c.objęte są wszelkie dobra osobiste rozumiane jako pewne wartości niematerialne związane z istnieniem i funkcjonowaniem podmiotów prawa cywilnego, które w życiu społecznym są uznawane za doniosłei zasługujące z tego względu na ochronę.
Prawo do ochrony dóbr osobistych ma swoje źródło wKonstytucji RP, której przepisy można stosować bezpośrednio, jednakże podstawą żądań mogą być ww. przepisyk.c.
W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego pojęcie czci w rozumieniu przepisuart. 23 k.c.obejmuje dwa aspekty: zewnętrzny rozumiany jako dobre imię, dobra opinia, dobra sława oraz wewnętrzny przejawiający się w godności osobistej, wyobrażeniu o własnej wartości. Godność osobista jest sferą osobowości, która konkretyzuje się w poczuciu własnej wartości człowieka i oczekiwaniu szacunkuze strony innych ludzi. Poczucie to, które jest istotnym elementem psychiki człowieka kształtowane jest przez szereg różnych okoliczności zewnętrznych i jest uwarunkowana historycznie i kulturowo. Jego postacie i rozmiar w istotny sposób zależą od cech psychiki człowieka i od całokształtu jego osobowości. Powoduje to zróżnicowanie poczucia własnej wartości człowieka i naruszenia jego godności(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 23 maja 2014 roku, I ACa 1523/13). Wskazywana zatem przezA. M. (1)godność osobista stanowi prawem chronione dobro osobiste.
A. M. (1)upatruje naruszenia godności osobistej w treści wpisu dokonanego przez pozwanego na portalu społecznościowym(...), którymw obelżywy sposób opisał jego wygląd, zachowanie oraz odnosił się do orientacji seksualnej. Prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 3 lipca 2014 roku (sygn. akt V K 502/14) pozwany został skazany za ten czyn.
Zgodnie z treścią przepisuart. 11 k.p.c.ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. W świetle treści tego przepisu sąd orzekającyw sprawie cywilnej związany jest tylko ustaleniami dotyczącymi popełnienia przestępstwa, a więc okolicznościami składającymi się na jego stan faktyczny, czyli osobą sprawcy, przedmiotem przestępstwa, czynem przypisanym oskarżonemu, które znajdują się w sentencji wyroku. Oznacza to, że sąd rozpoznając sprawę cywilną musi przyjąć, że skazany popełnił przestępstwo przypisane mu wyrokiem karnym, a pozwany nie może bronić się zarzutem, że nie popełnił czynu, za który wcześniej został skazany prawomocnym wyrokiem wydanym w postępowaniu karnym, ani też że czynem tym nie wyrządził pokrzywdzonemu krzywdy.
Naruszenie dobra osobistego w postaci godności osobistej było podstawowym zarzutem faktycznym pozwu, jednakże nie można pominąć faktu naruszenia dobra osobistego poszkodowanego w postaci prawa do ochrony danych osobowych, które jest jednym z elementów prawa do ochrony prywatności i znajduje swoje źródłow przepisachart. 47, 49, 50, 51 Konstytucji RP(por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2005r.(...) SA/Wa(...)).
Zgodnie z treścią przepisuart. 1. 1. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.o ochronie danych osobowych(0Dz.U.2014.1182) każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych.
O naruszeniu dobra osobistego decyduje obiektywna ocenia konkretnych okoliczności, nie zaś subiektywne odczucie osoby zainteresowanej. Nie każda bowiem dolegliwość, w postaci doznania przykrości, stanowi o naruszeniu dóbr osobistych, ale tylko taka, która wedle przeciętnych ocen przyjmowanychw społeczeństwie, przekracza próg dozwolonych zachowań i nie jest małej wagi (…). Z założenia tego wynika, że nie może być miarodajny wyłącznie stan uczuć oraz miara indywidualnej wrażliwości powoda, lecz także kontekst społeczny, a zwłaszcza odbiór przypisywanych zachowań danym w środowisku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 28 sierpnia 1998 r., I ACr 341/96, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 28 października 2010 roku, ACa 908/10). Przy ocenie natomiast, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, także takiego jakim jest godność człowieka, również przyjmować należy koncepcję obiektywną naruszenia dobra osobistego, ustaloną w płaszczyźnie konkretnego stanu faktycznego, po przeanalizowaniu, czy dane zachowanie, biorąc pod uwagę przeciętne reakcje ludzkie, mogło obiektywnie stać się podstawą do negatywnych odczuć po stronie pokrzywdzonego. Nie można jednocześnie całkowicie wykluczyć subiektywnego odczucia osoby żądającej ochrony prawnej, zależy to jednak od istoty zdarzenia, na które powołuje się osoba uważająca, że jej dobra osobiste zostały naruszone (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2013 roku, VI ACa 1172/12.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że stwierdzone wyrokiem z dnia 3 lipca 2014 roku zachowanie pozwanego naruszało godność osobistąA. M. (1). Określenie go słowami zacytowanymiw stanie faktycznym, mając na uwadze przeciętne ludzkie reakcje, mogło wywołać negatywne odczucia, uA. M. (1). Słowa te bowiem w społecznym odczuciu mają szczególnie negatywne znaczenie, pejoratywny wydźwięk, szyderczy charakter a skierowanie wobec mężczyzny określenia obraźliwie i fałszywie opisującego jego orientację seksualną ma celu jego poniżenie. Fakt zaś, że przy wykonywaniu czynności służbowych kontroler biletów może spotykać się z negatywnymi ocenami podejmowanych czynności, w tym również i obraźliwymi słowami nie oznacza, że jest pozbawiony ochrony swojego dobrego imienia, albowiem nie bez znaczenia pozostaje wydźwięk zastosowanego przez niezadowolonego człowieka przekazu. Godność bowiem przysługuje każdemu człowiekowi i to zarówno w życiu prywatnym jak i podczas wykonywania czynności służbowych. Wpis dokonany przez pozwanego, zawierał na tyle charakterystyczne okoliczności zdarzenia i cechy fizjonomii kontrolera, że możliwa była jego identyfikacja zarówno przez pracowników Zarządu Dróg i(...)Miejskiego wS.jak i przez znajomych z innego środowiska.
Pozwolił on również na ustalenie w postępowaniu karnym, że pokrzywdzonym przestępstwem jestA. M. (1). Wpis ten był komentowany zarówno wśród znajomych kontrolera jak i jego współpracowników. Fakt, że skierowane przez pozwanego, pod adresemA. M. (1), obelżywe słowa zostały przeczytanei były komentowane przez grupę jego znajomych i współpracowników niewątpliwie mógł się przyczynić do spotęgowania negatywnych odczuć, co skutkowało podjęciem przez niego kroków prawnych, w tym zawiadomieniem Policji.
Wskazać również należy, że czyn pozwanego wyczerpuje znamiona przestępstwa. Tym samym, skoro ustawodawca zdecydował się na penalizację takich zachowań, nie sposób uznać, że zachowanie pozwanego może być ocenione jako małej wagi, wkalkulowane w ryzyko zawodowe, a naruszenie godności osobistej jako znikome i usprawiedliwione młodym wiekiem pozwanego. Zachowanie pozwanego, które zostały zakwalifikowane jako przestępstwo, przekracza próg dopuszczalnych komentarzy pracy kontrolerów biletów i oceniane obiektywnie, przy uwzględnieniu przeciętnej miary wrażliwości jako brak szacunku, mogło wywołaćuA. M. (1)negatywne odczucia psychiczne.
W odniesieniu do wysokości żądanej pozwem kwoty wskazać należy,że przepisart. 448 k.c.w zw. zart. 23 i 24 k.c.pozostawia sądowi orzekającemu swobodę jurysdykcyjną w przedmiocie określania jako odpowiedniej wysokości sumy przyznawanej tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, przy czym wskazuje się na potrzebę wzięcia w tym wypadku pod uwagę rodzaju dobra, które zostało naruszone, a także charakteru, stopnia nasilenia i czasu trwania ujemnych przeżyć spowodowanych naruszeniem. Pozostawiona składowi orzekającemu swobodaw ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pozwala również uwzględnić indywidualne właściwości i subiektywne odczucia osoby pokrzywdzonej w rozpoznawanej sprawie. Dla oceny tej nie jest też bez znaczenia stopień winy osoby naruszającej dobra osobiste, cel który zamierzała osiągnąć, podejmując działanie naruszające te dobrai korzyść majątkową, jaką w związku z tym działaniem uzyskała lub spodziewała się uzyskać. Podstawową bowiem funkcją zadośćuczynienia pieniężnego za naruszenie dóbr osobistych jest funkcja kompensacyjna, a zadośćuczynienie mające wynagrodzić doznaną krzywdę powinno uwzględniać wszystkie jej aspektyw odniesieniu indywidualnie do konkretnego poszkodowanego. Świadczenie to nie może mieć znaczenia tylko symbolicznego, ale nie będąc odszkodowaniem, ma mieć odczuwalną wartość majątkową (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego2015 roku, II CSK 334/14, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2014 roku, I ACa 576/14).
Zachowanie pozwanego, z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, pozwala na uznanie żądanej pozwem kwoty za adekwatną do rodzaju naruszonego dobra osobistego, charakteru, stopnia nasilenia i czasu trwania negatywnych odczuć uA. M. (1), a wręcz za kwotę rozsądnie wyważoną. Wpis naruszył podstawowe dobro prawne jakim jest godność osobista i prawo do prywatności. Jego treść zaś, dostępna dla dużej liczby osób na portalu społecznościom, szczególnie obelżywie odnosiła się do cech fizjonomii poszkodowanego i jego orientacji seksualnej, była komentowana zarówno w środowisku zawodowym jak i prywatnym. Komentowanie tego wpisu przez wiele osób potęgowało negatywne odczuciau poszkodowanego. Kwota zatem jakiej domagał się na cel społeczny Prokurator nie jest wygórowana i z pewnością nie pozostaje w dysproporcji do naruszanego dobra osobistego i wynikłej stąd krzywdy. Fakt zaś, że pozwany nie posiada własnych środków finansowych na dokonanie zapłaty nie zwalnia go z odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistychA. M. (1). W dacie zdarzenia pozwany był osobą pełnoletnią, winien mieć zatem świadomość tego, że obelżywe, niegodnei wulgarne, naruszające przepisy prawa karnego wpisy na portalu społecznościowym, mogły naruszyć dobra osobiste kontrolerów, z czym wiąże się odpowiedzialność cywilną.
Bez znaczenia pozostaje wysokość roszczeń zgłoszonych przez pozostałych kontrolerów, których treść była znana sądowi z urzędu, o czym strony poinformowano, gdyż wymiar żądania jest kwestią indywidualną a także stan faktyczny każdej z tamtych spraw był odmienny aniżeli w sprawie rozpoznawanej aktualnie.
W ocenie sądu oświadczenie pozwanego, że po przeczytaniu w prasie informacji o czynnościach dotyczących wpisów na portalu internetowym usunął wpis, który tam zamieścił, albowiem nie wykazał on czy zachowanie to było przejawem skruchy, czy też próbą zatarcia śladów przestępstwa. Pozwany zeznał, że usuwając wpis nie zamieścił przeprosin, które oferował dopiero w toku kolejnych postępowań.
Czynność ta, o ile nie pozostająca bez znaczenia, ma mniejszą wartość wówczas, gdy oferowana jest przed sądem, aniżeli wtedy, gdy następuje spontanicznie, bez groźby kary czy obawy zasądzenia zadośćuczynienia.
Sąd przeanalizował również, dość intensywnie podkreślaną w toku procesu, teorię o ponadnormatywnym udziale prokuratora w procesie wytaczania powództwa, czy wskazywania sumy zadośćuczynienia i uznał, że zarzuty są pozbawione zarówno podstawy faktycznej, jak i znaczenia dla wyniku sprawy. Pozwany nie wykazał, aby prokurator „namówił” poszkodowanego do złożenia pozwu, zaś prokurator potwierdził, że o takiej możliwości poszkodowanego poinformował.
Bez znaczenia, dla oceny intensywności odczucia pokrzywdzenia po stronieA. M. (1), pozostaje również czas jaki upłynął pomiędzy skazaniem wyrokiem karnym a złożeniem pozwu cywilnego oraz niezłożenie pozwu cywilnegow postępowaniu karnym, albowiem poszkodowany sam decyduje o tym czy i kiedyz powództwem wystąpić, zaś ustawodawca po to zakreślił tak długi okres przedawnienia tego rodzaju żądania oraz dał możliwość wystąpienia z żądaniemw każdym z postępowań aby poszkodowany mógł wystąpić z żądaniem w dogodnym dla siebie czasie.
Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił powództwo w całości .
Roszczenie o odsetki znajduje swoje oparcie w treści art.art. 359 § 1 k.c.orazart. 481 § 1 i 2 k.c.Dłużnik popada w opóźnienie jeśli nie spełnia świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne także wtedy, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia (por. wyrok Sądu Najwyższegoz dnia 22 października 2003 r., sygn. II CK 146/02, Lex nr 82271). W wypadku zadośćuczynienia uprawniony może żądać zasądzenia odsetek w zasadzie od chwili zgłoszenia żądania. Zarówno odszkodowanie, jak i zadośćuczynienie za krzywdę stają się bowiem wymagalne po wezwaniu obowiązanego do spełnienia świadczenia odszkodowawczego -art. 455 § 1 k.c.(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz dnia 17 kwietnia 2014 roku, V ACa 135/14). W rozważanym przypadku pozwany został wezwany do zapłaty zadośćuczynienia pismem z dnia 27 sierpnia 2014 roku. W treści wezwania do zapłaty termin płatności oznaczono na 7 dni od dnia otrzymania wezwania do zapłaty. Pozwany pismo to odebrał w dniu 2 września 2014 roku, a zatem winien dokonać zapłaty do dnia 9 września 2014 roku.
Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie kwotę 50 złotych tytułem opłaty od pozwu, której wnoszący pozew Prokurator Prokuratury Rejonowej Szczecin –N.wS.nie miał obowiązku uiścić, na podstawie przepisuart. 113ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(tekst jednolity z 2014 roku,poz. 1025ze zmianami).
Sędzia Grażyna Sienicka