Sąd Apelacyjny we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 147/15
Data wyroku: 2015-06-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wiesław Pędziwiatr, Piotr Kaczmarek, Robert Wróblewski
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 2 kk

Sygnatura akt II AKa 147/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 czerwca 2015 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Robert Wróblewski
Sędziowie:  SSA Wiesław Pędziwiatr
SSO del. Piotr Kaczmarek (spr.)
Protokolant: Iwona Łaptus
przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Beaty Lorenc-Kociubińskiej
po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2015 r.
sprawyD. K. (1)
oskarżonego za czyn zart. 280 § 2 kk,art. 279 § 1 kkw zw. zart. 12 kk;
D. P. (1)
oskarżonego za czyn zart. 280 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt III K 182/14

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoD. K. (1)w ten sposób, że przyjmuje, że przypisane temu oskarżonemu wpkt I i IIczęści rozstrzygającej zachowania stanowią jeden czyn w rozumieniuart. 12 k.k., nadto przyjmując, że zabór rzeczy z kontenera obejmował: piłę spalinową markiS., agregat prądotwórczy markiH.i pompę spalinową, o łącznej wartości ok. 6 000 zł na szkodę(...) Sp. z o.o., tj. przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 11 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 280 § 2 k.k., przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.iart. 60 § 1 i § 6 pkt 2 k.k., wymierza mu karę 2 (dwóch ) lat pozbawienia wolności, stwierdzając, że utraciło moc orzeczenie o karze łącznej zpkt IIIczęści rozstrzygającej;

II
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoD. P. (1)w ten sposób, że orzeczoną wobec tego oskarżonego wpkt Iczęści rozstrzygającej karę pozbawienia wolności, przy zastosowaniuart. 10 § 3 k.k.iart. 60 § 6 pkt 2 k.k., obniża do 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy;

III
na podstawieart. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności, zalicza okresy rzeczywistego pozbawienia wolności:

a
oskarżonegoD. K. (1)od 23 września 2014 r. do 24 czerwca 2015 r. ;

b
oskarżonegoD. P. (1)od 12 marca 2015 r. do 24 czerwca 2015 r.;

IV
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonychD. K. (1)iD. P. (1)utrzymuje w mocy;

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. C.i adw.A. K.po 738 zł, w tym należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

VI
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaliczając wydatki związane z tym postępowaniem na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE
D. K. (1)został oskarżony o to, że :

I
w dniu 23 września 2014 r. wW.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami nieletnimi grożąc pozbawieniem życia oraz używając przemocy wobecT. B. (1)poprzez popychanie go, przytrzymywanie, nadto posługując się nożem poprzez okazanie go pokrzywdzonemu i przyłożenie doZ.pokrzywdzonego dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowegomarki N.oraz karty SIM o łącznej wartości 100 złotych na szkodęT. B. (1)

tj. o przestępstwo określone wart. 280 § 2 k.k.

II
w tym samym miejscu i czasie jak w pkt I działając wspólnie i porozumieniu z innymi osobami po uprzednim wyłamaniu obudowy szyberdachu dostał się do wnętrza samochodu ciężarowego markiR.onr rej. (...)skąd zabrał w celu przywłaszczeniaradio (...)m-ki P., okulary, kombinerki i klucze o łącznej wartości 1000 zł na szkodęJ. P. (1)

tj. o przestępstwo określone wart. 279 § 1 k.k.

III
w tym samym miejscu i czasie jak w pkt I działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami poprzez wyłamanie zabezpieczenia w postaci kłódki dostał się do wnętrza pomieszczenia kontenera skąd zabrał w celu przywłaszczenia piłę spalinowąmarki S., agregat prądotwórczy markiH., pompę spalinową do wody oraz wiertarkęmarki M.o łącznej wartości 6733,87 zł na szkodęfirmy (...) Sp. z o.o.

tj. o przestępstwo określone wart. 279 § 1 k.k.
D. P. (1)został oskarżony o to, że:

IV
w dniu 23 września 2014 r. wW.woj.(...)wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą dorosłą oraz nieletnim grożąc pozbawieniem życia oraz używając przemocy wobecT. B. (1)poprzez popychanie go, przytrzymywanie, nadto posługując się nożem poprzez okazanie go pokrzywdzonemu i przyłożenie do szyi pokrzywdzonego dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowegomarki N.oraz karty SIM o łącznej wartości 100 złotych na szkodęT. B. (1),

tj. o przestępstwo określone wart. 280 § 2 k.k.
Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 12 marca 2015 roku (sygn. akt III K 182/14)

I
oskarżonychD. K. (1)iD. P. (1)uznał za winnych popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 23 września 2014 r. w woj.(...)działając razem i w porozumieniu w tym z innymi ustalonymi osobami, grożąc pozbawieniem życia oraz używając przemocy wobecT. B. (1)w ten sposób, iżD. K. (1)wepchnął go do pomieszczenia służbowego na terenie placu przyul. (...)wW., gdzie pracował jako ochroniarz, zaśD. P. (1)posługiwał się nożem przez okazanie go pokrzywdzonemu i przykładanie go do jego szyi, a następnie przytrzymując go zabrali w celu przywłaszczenia należący do niego telefon komórkowy markiN.oraz kartę SIM o łącznej wartości 100 zł na szkodę tegożT. B. (1)tj. zbrodni zart. 280 § 2 k.k.i za to wymierzyłD. K. (1)na podstawieart. 280 § 2 k.k.karę3 latpozbawienia wolności orazD. P. (1)na podstawieart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 10 § 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę3 lat i 4 miesięcypozbawienia wolności;

II
oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt II i III części wstępnej wyroku przyjmując, że dopuścił się go razem i w porozumieniu z innymi osobami, w tym nieletnią ustaloną osobą jak i działał czynem o charakterze ciągłym tj. występku zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to wymierzył mu na podstawieart. 279 § 1 k.k.karę1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności,

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzyłD. K. (1)karę łączną3 lat pozbawienia wolności,

IV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobecD. K. (1)kary pozbawienia wolności zaliczył okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 23 września 2014 r. do dnia 12 marca 2015 r.,

V
na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzekł przepadek i zarządził zniszczenie dowodów rzeczowych w postaci noża z czarną rękojeścią i klucza z napisem(...)zarejestrowanych pod poz. 34/14Magazynu (...)tut. Sądu,

VI
zwolniłD. K. (1)iD. P. (1)od uiszczenia kosztów sądowych w tym opłaty, zaś wydatki poniesione w sprawie zaliczył na rachunek Skarbu Państwa,

VII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. C.z Kancelarii Adwokackiej wW.– obrońcy oskarżonegoD. K. (1)oraz na rzecz adw.A. K.z Kancelarii Adwokackiej wW.– obrońcy oskarżonegoD. P. (1)kwoty po 1254,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu.

Apelację od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoD. K. (1)zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść w zakresie pkt. I części rozstrzygającej wyroku (art. 438 pkt 3 k.p.k.), a polegający na bezkrytycznym przyjęciu przez Sąd I instancji ustalenia, iż oskarżonyD. K. (1)obejmował swym zamiarem tj. godził się na użycie noża przez drugiego ze współsprawców, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż oskarżonyD. K. (1)nie obejmował swoją świadomością możliwości użycia jakiegokolwiek narzędzia mogącego zostać uznanym za niebezpieczne, brak było porozumienia pomiędzy nim aD. P. (1)w zakresie użycia noża przy popełnieniu przestępstwa, zaś brak negatywnej reakcji oskarżonego w trakcie zdarzenia po wyciągnięciu noża przezD. P. (1)nie może być podstawą do uznania, iż oskarżony godził się na użycie noża, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego tj.art. 280 § 2 k.k.poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy oskarżonyD. K. (1)swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion czynu zabronionego opisanego wart. 280 § 2 k.k.

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść w zakresie pkt. II części rozstrzygającej wyroku obejmującego czyny opisane w pkt. II i III części wstępnej wyroku (art.438 pkt 3 k.p.k.) polegający na bezzasadnym uznaniu, iż oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z nieustalonymi osobami, które faktycznie popełniły czyny zart. 279 § 1 k.k.podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika aby swoim zamiarem obejmował działania osób trzecich faktycznie dokonujących przestępstw kradzieży z włamaniem,

3
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuD. K. (1)polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary 3 lat pozbawienia wolności za I czyn opisany w części rozstrzygającej wyroku, natomiast za czyny z pkt II i III części wstępnej znajdujące odzwierciedlenie w pkt. II części rozstrzygającej wyroku, (wyrok Sąd I instancji) wymierzył oskarżonemu przyjmując, iż zachowanie oskarżonego należy zakwalifikować jako czyn ciągły karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności wymierzając jednocześnie karę łączną w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, podczas gdy z całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności z uwagi na postawę oskarżonego, który w postępowaniu przygotowawczym ujawnił istotne, nieznane organom ścigania informacje dotyczące okoliczności popełnienia czynu a także wskazał współsprawców, należało uznać, iż oskarżony czynnie współdziałający z organami ścigania zasługuje na wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania przy zastosowaniu dobrodziejstwa zart. 60 § 3 k.k.

Obrońca oskarżonego na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.wniósł o:
zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez:
- zmianę opisu czynu określonego w pkt. I części rozstrzygającej wyroku poprzez wyeliminowanie w zakresie opisu zachowania oskarżonegoD. K. (1)elementu godzenia się na używanie noża przezD. P. (1)i zmianę w tym zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanegoD. K. (1),
- uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów opisanych w pkt. II i III części wstępnej wyroku,
- orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Obrończyni oskarżonegoD. P. (1)zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1
obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie:

-art. 413 § 1 pkt 4 oraz § 2 pkt 1 k.p.k.mającą istotny wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku, poprzez opisanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znamion przestępstwa nie wymienionego w części dyspozytywnej orzeczenia, tj. przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.podczas gdy w części dyspozytywnej orzeczenia zarzucono oskarżonemu popełnienie czynu zart. 280 § 2 k.k.
-art. 7 k.p.k.,art. 92 k.p.k.i410 k.p.k.,424 § 1 pkt. 1 k.p.k.mającą istotny wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku, poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego niezgodnie ze wskazanymi przepisami, w szczególności z naruszeniem przepisów nakazujących dokonywanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem i dogłębną analizą wszelkich zebranych w sprawie dowodów, a ponadto oparcie zaskarżonego orzeczenia jedynie na części zabranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że rola oskarżonegoD. P. (1)w popełnieniu przestępstwa była wiodąca oraz, że to posłużył się on przy popełnieniu czynu karalnego nożem, w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy nie dał podstaw do poczynienia przez Sąd takich ustaleń.
Stawiając powyższe zarzuty obrończyni oskarżonego wniosła o to aby Sąd Odwoławczy, korzystając z uprawnień przewidzianych wart. 437 § 1 i 2 k.p.k.zmienił wyżej wymieniony wyrok w zaskarżonej części poprzez przyjęcie, że czyn oskarżonegoD. P. (1)wyczerpywał znamiona przestępstwa opisanego w przepisieart. 280 § 1 k.k.a co za tym idzie o wydatne złagodzenie wymierzonej kary pozbawienia wolności i rozważenie możliwości warunkowego zawieszenia jej wykonania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje
Wniesione apelacje częściowo zasługiwały na uwzględnienie, skutkując także zmianą zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonych z innych powodów niż podniesione w apelacji.

1
Co do apelacji obrońcy oskarżonegoD. P. (1).

Apelacja ta w zakresie podniesionych zarzutów co do zasady nie zasługiwała na uwzględnienie, doprowadzając jednocześnie do zmiany zaskarżonego orzeczenia na korzyść oskarżonego, z powodów niżej opisanych.
Nie był zasadny zarzut naruszeniaart. 413 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1 kpk, który zdaniem apelującego miał istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegać miał na opisaniu w uzasadnieniu znamion przestępstwa nie objętego częścią dyspozytywną orzeczenia tj. zart. 279 § 1 kk. Tak oceniając ten zarzut Sąd Apelacyjny miał na uwadze co następuje. Okolicznością niekwestionowaną jest to ,iżD. P. (1)aktem oskarżenia z 30 grudnia 2014r. został oskarżony o dokonanie trzech przestępstw, kwalifikowanych odpowiednio zart. 280 § 2 kki279 § 1 kk(k. 283). Sprawę tą zarejestrowano w Sądzie Okręgowym w Świdnicy pod sygn. III K 197/14, po czym postanowieniem tego Sądu z 15.01.2015r. (k. 291) połączono ją ze sprawą oskarżonegoD. K. (1), prowadzoną pod sygn. III K 182/14 i od tego czasu postępowanie sądowe wobec obu oskarżonych prowadzono łącznie aż do ostatniego terminu rozprawy tj. 12.03.2015r., kiedy to na podstawieart. 34 § 3 i 35 §1 kpkwyłączono do odrębnego rozpoznania (pod sygn. III K 33/15 ) sprawę oskarżonegoD. P.w zakresie dwóch zarzutów kwalifikowanych jako przestępstwo zart. 279 § 1 kki przekazano tą sprawę Sądowi Rejonowemu w Wałbrzychu. Oznacza to, że przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku SR w Świdnicy z 12.03.2015r. (k. 401-402) w zakresie dot. oskarżonegoD. P.był wyłącznie zarzut dokonania przestępstwa zart. 280 § 2 kk. Z tej perspektywy podniesiony zarzut naruszeniaart. 413 kpkwydaje się być nieporozumieniem i to z dwóch powodów, po pierwsze treść zaskarżonego wyroku prawidłowo, w tzw. części wstępnej wyroku (pkt IV k. 401v) określa czyn zarzucany temu oskarżonemu, a w chwili wyrokowania objęty postępowaniem,   w zakresie tego zarzutu część rozstrzygająca wyroku zawiera kompletne, spełniające wymogiart. 413 kpk, rozstrzygnięcie zawierające opis faktyczny i prawny przypisanego oskarżanemu czynu oraz rozstrzygnięcie o wymierzonej karze. Apelujący zarzucając naruszenieart. 413 kpkodwołuje się przy tym do treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, podnosząc iż ta treść wskazuje że Sąd meriti rozstrzygał o czynie nie objętym częścią wstępną wyroku. Po drugie , co istotniejsze, analiza treści uzasadnienia pozwala na uprawniony, wręcz oczywisty wniosek że rozważania Sądu meriti w prawnie-relewantnym zakresie (k. 443) dotyczą oskarżonegoD. K. (1)albowiem to właśnie jemu w pkt II-III aktu oskarżenia zarzucono dokonanie przestępstw zart. 279 § 1 kk, po wydaniu postanowienia 12.03.2015r. spośród dwóch oskarżonych był jedynym oskarżonym w przedmiotowym postępowaniu o te czyny, zaś użycie określenia(...)w tym fragmencie uzasadnienia jest wynikiem li tylko oczywistej omyłki pisarskiej (którą Sąd meriti będzie zobligowany usunąć w odpowiednim trybie), której popełnienie było tym „łatwiejsze”, że obaj oskarżeni noszą tożsame imię. Tym samym in concreto Sąd meriti w odniesieniu doD. P. (1)rozstrzygał wyłącznie w zakresie zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 280 § 2 kkbowiem wyłącznie ten czyn w momencie wyrokowania był przedmiotem postępowania w sprawie III K 182/14. Taka ocena zarzutu naruszeniaart. 413 kpkczyni bezprzedmiotowym odnoszenie się do przywoływanych w uzasadnieniu apelacji rozważań na temat współsprawstwa przestępstwa kradzieży z włamaniem, w tym konstrukcji tzw. współsprawstwa sukcesywnego, skoro przedmiotem tego postępowania co doD. P.nie są pierwotnie postawione zarzuty dokonania kradzieży z włamaniem,
Nie dopuścił się naruszeniaart. 7 , art. 92 , art. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 kpkSąd meriti przypisując oskarżonemuD. P.posługiwanie się nożem w czasie dokonywania przestępstwa kwalifikowanego zart. 280 § 2 kk, jak też poprzez ustalenie (na płaszczyźnie okoliczności istotnych dla wymiaru kary) że rola tego oskarżonego w dokonaniu tego przestępstwa była wiodąca. Przed odniesieniem się do argumentów wyrażonych przez apelującego Sąd Apelacyjny wskazuje na potrzebę właściwego zrozumienia znaczenia zasady zart. 7 kpk. Jak wielokrotnie podkreślano w doktrynie i orzecznictwie, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Akcentuje to szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych (por. wyrok SN z 3.09.1998r. sygn. V KKN 104/98 – Prokuratura i Prawo 1999, nr 2, poz. 6; a także wyrok S.A. w Łodzi z 20.03.2002r. sygn. II AKa 49/02 – Prokuratura i Prawo 2004, nr 6, poz. 29). Jak podkreślano w doktrynie, błąd w ustaleniach faktycznych (

    error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. (T. Grzegorczyk – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, Zakamycze 2003,– s. 1133-1134).Wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może ograniczać się wyłącznie do polemiki z ocenami dokonanymi przez Sąd I instancji, bez wskazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Wyraża to wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2005r. sygn. WA – 10/05: „

    Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu a quo wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz musi zmierzać do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego.Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji (…) nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych.Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy mówiąc na forsowaniu własnego poglądu strony na tę kwestię. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów sąd pierwszej instancji” (OSNwSK 2005, z. 1, poz. 949 oraz poz. 947; podobnie T. Grzegorczyk –Kodeks postępowania karnego. Komentarz, , wyd. III, Zakamycze 2003 s. 1134 oraz P. Hoffmański, E. Sadzik, K. Zgryzek –Kodeks postępowania karnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2007, s. 666-667 .Z tej perspektywy, apelujący przypisując Sądowi dowolność w ustaleniu o posługiwaniu się przezD. P.nożem , ogranicza się do wyrażenia oceny, że przeprowadzone dowody nie pozwalają na nie budzące wątpliwości ustalenie ,że to ten oskarżony posługiwał się nożem ,podważając wiarygodność wyjaśnień D.P.poprzez wskazanie ,że wyjaśnienia te są bardzo zmienne i nakierowane na pomniejszenie odpowiedzialności karnej drugiego z oskarżonych, kwestionując także wartość zeznań pokrzywdzonegoT. B..Takie , syntetyczne, przedstawienie przez apelującego odmiennej od Sądu meriti oceny dowodów nie mogło doprowadzić do skutku zamierzonego przez apelującego albowiem nie przedstawił od argumentów uzasadniających postawioną tezę o dowolności (w znaczeniu wyżej określonym ) ocen Sądu meriti w zakresie dowodów i dokonanych na ich podstawie ustaleń faktycznych .Ocenie Sądu meriti nie uszła daleko idąca zmienność wyjaśnień zarówno D.P.jak iD. K.(k.441-442) , którą miał on na uwadze , dając wiarę tym wyjaśnieniom w takim zakresie w jakim korespondowały z trafnie ocenionymi jako wiarygodne zeznaniami pokrzywdzonego (k.440v-441). Jednocześnie podkreślenia wymaga ,że wyjaśnienia D.P., w swej istotnej zmienności akurat w kwestii posługiwania się nożem pozostają (podobnie jak w zakresie samego udziału tego oskarżonego w dokonaniu przestępstwa ) względnie najstabilniejsze , zawierając przypisanie sobie używania noża , w tym sposobu i celu użycia. Zdaniem Sądu Apelacyjnego brak jest przekonujących powodów dla uznania ,że oskarżony ten obciąża siebie popełnionym przez inną osobę zachowaniem i to najbardziej obciążającym z perspektywy odpowiedzialności karnej .Za powód taki nie może być uznana, sugerowana przez apelującego, chęć zmniejszenia odpowiedzialności karnejD. K..Prawdą jest ,żeD. P.w części ze swych wyjaśnień taką postawę reprezentuje, zaprzeczając w ogóle obecnościD. K.w czasie zdarzenia i próbując zracjonalizować obecnościD. K.następnego dnia , kiedy został zatrzymany to jednak nie uzasadnia to wniosku ,że także w czasie składania praktycznie wszystkich wyjaśnień w których opisywał używanie przez siebie noża , chcąc chronićD. K.przyznał się do zachowania (użycia noża) którego miał nie popełnić , zwłaszcza że o takim swoim zachowaniu wyjaśniał także wtedy kiedy wskazywał na udziałD. K..Te wyjaśnienia D.P.znajdują potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonegoT. B.w tej części w której pokrzywdzony , wskazując przyczyny (zamaskowanie) niemożności rozpoznania wizerunków sprawców, wskazał na specyficzne cechy jednego z nich w zakresie komunikowania, pozwalające zidentyfikowaćD. K.(będącego osobą głuchoniemą ), jednocześnie stanowczo wskazując ,że to nie ten , lecz drugi ze sprawców , posługiwał się nożem . Uprawnione było także ustalenie ,że w ramach współsprawstwa oskarżonych (oraz pozostałych współsprawców ) to rola D.P.była dalej idąca w stosunku doD. K., albowiem to D.P.zainicjował zaatakowanieT. B.dla umożliwienia dokonania włamania , on używał noża i kierował wypowiedzi pod adresem pokrzywdzonego aby przełamać wolę oporu , zabierając następnie przedmioty należące do tego pokrzywdzonego .
Wniesienie apelacji co do winy obligowało (art.447 § 1 kpk) do poddania kontroli odwoławczej całości orzeczenia , a więc także orzeczonej kary z perspektywy oceny czy nie jest ona karą rażąco niewspółmiernie surową .Dokonując takiej oceny Sąd Apelacyjny ocenił ,że orzeczona wobec oskarżonegoD. P., nie odpowiada w pełni dyrektywom wymiaru kary ,w szczególności wynikającej zart.54 § 1 kk.Podzielając ocenę Sądu meriti w zakresie stopnia demoralizacji oskarżonego (k.444) to jednak Sąd ten w niewłaściwym stopniu uwzględnił okoliczności związane z wiekiem oskarżonego , stopniem rozwoju jego osobowości , przyczyn , które złożyły się na bezprawne zachowania demonstrowane przez niego .Nie tracąc z pola widzenia charakteru przypisanego czynu , zachowania się oskarżonego przed jego dokonaniem (ucieczka z młodzieżowego ośrodka wychowawczego ) , w czasie postępowania (kolejna ucieczka , podawanie fałszywych danych osobowych) w pierwszej kolejności baczyć należało na to ,że oskarżony jest osobą bardzo młodą , w chwili czynu mającą około 16 lat , a obecnie niespełna 17 , a więc poniżej progu określonego wart.10 § 1 kk, który ustawodawca uznaje za podstawowy z punktu widzenia oceny osiągnięcia przez człowieka takiego stopnia rozwoju osobowości , dojrzałości , która pozwala ponosić przez niego odpowiedzialności karną .In concreto ustalenia co do stopnia rozwoju oskarżonego , jego właściwości i warunków osobistych dały podstawy do jego odpowiedzialności na zasadach przewidzianych wkodeksie karnym(art.10 § 2 kk) w zakresie kwalifikacji zart.280§ 2 kkto jednak jest to odpowiedzialność osoby nie w pełni dojrzałej , o nie ukształtowanej osobowości , czego ustawodawca jest świadom , a czego wyrazem jestart.10 § 3 kklimitujący górną granicę ustawowego zagrożenia karą do 2/3 (a czego konsekwencją jest konieczność innej oceny wysokości kary wymierzonej takiemu oskarżonemu od kary w takim wymiarze orzeczonej w tożsamy sposób ale wobec sprawcy odpowiadającego na zasadzie zart.10 § 1 kk) , oraz samodzielna podstawa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Nabiera to szczególnego znaczenia kiedy uwzględnić okoliczności , które przyczyniły się do takiego stopnia demoralizacji jaki aktualnie prezentuje oskarżony , którego sam jest zresztą świadom , której to świadomości towarzyszy przekonanie o braku szans na zmianę (k.323v) , a którego to nastawienia korekta jest jednym z istotniejszych celów jaki winny być osiągnięte w procesie resocjalizacji oskarżonego ( obligować to będzie organy postępowania wykonawczego do szczególnie starannego wyboru rodzaju zakładu karnego i systemu w którym będzie wykonywana kara ).Analiza m.in. treści opinii psychiatrycznej (k.194 – potwierdzającej ujawnianie się u oskarżonego nasilonych cech nieprawidłowo kształtującej się osobowości o typie dyssocjalnym), wywiadu kuratora pozwala na ustalenie ,że taki przebieg kształtowania się osobowości oskarżonego jest w dużym stopniu wynikiem skrajnej niewydolności procesu wychowania na co składa się wczesna utrata ojca , pobyt w domu dziecka związany z odbywaniem kary przez matkę i jej konkubenta , niewydolność wychowawcza babci jako rodziny zastępczej , długoterminowy pobyt w Wojewódzkim Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych wL..Sumaryczne uwzględnienie powyższych okoliczności doprowadziło Sąd Apelacyjny do przekonania ,że osiągnięcie celów wychowawczych wobec oskarżonego wymaga orzeczenia wobec niego kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania lecz nie w tak wysokim wymiarze jak orzeczona przez Sąd meriti , która, biorąc dodatkowo pod uwagę ,że oskarżony nie odpowiadał do tej pory na zasadach przewidzianych wkodeksie karnym,nabrała cech niepożądanej kary długoterminowej .Dlatego , stosując nadzwyczajne złagodzenie kary na podstawieart.10 § 3 kk, orzeczoną karę obniżono do 2 lat i 4 miesięcy , uznając ,że jest to okres wystarczający do osiągnięcia i utrwalenia pozytywnych zmian w zachowaniu oskarżonego , w szczególności wyrobienia w nim przekonania o możności zmiany swojego dotychczasowego , nagannego , sposobu życia , poprzez np. uzyskanie odpowiedniego wykształcenia , umożliwiającego podjęcie w przyszłości pracy.

2
Co do apelacji obrońcy oskarżonegoD. K. (1).

Apelacja zasługiwała na uwzględnienie w zakresie zarzutu rażącej niewspółmierności kary, nie zasługiwała natomiast na uwzględnienie w zakresie zarzutów błędów w ustaleniach faktycznych (pkt 1,2 apelacji).
Nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych Sąd meriti w zakresie w jakim ustalił on , że oskarżonyD. K. (1)był świadom posłużenia się przezD. P.nożem wobec pokrzywdzonego i takie zachowanie tego współsprawcy obejmował swoim zamiarem. Rację ma apelujący w takim zakresie w jakim wskazuje on na konieczność istnienia porozumienia , chociażby konkludentnego pomiędzy sprawcami przestępstwa kwalifikowanego zart. 280 § 2 kkw zakresie posługiwania się przez jednego ze sprawców jednym z przedmiotów określonych treścią tego przepisu. Innymi słowy , że dla przypisania takiej kwalifikacji prawnej współsprawcy osobiście nie posługującego się takim przedmiotem nie jest wystarczające samo ustalenie od strony przedmiotowej tj. że jeden ze współsprawców takiego przedmiotu używał ale także że pozostali (pozostał) taki sposób działania obejmował swoim zamiarem (akceptował) w ramach wcześniejszego porozumienia lub zaistniałego w czasie dokonywania przestępstwa, po to aby wykluczyć odpowiedzialność za eksces jednego ze współsprawców tj. działanie przekraczające istniejące porozumienie. In concreto brak jest podstaw dowodowych do ustalenia że posłużenie się nożem było wcześniej przez współsprawców uzgodnione, tj. przed podejściem przez nich do pokrzywdzonego i wepchnięcia go następnie do przyczepy kampingowej, rzecz jednak w tym że istnienia takiego zamiaru Sąd meriti nie ustala przyjmując , że posłużenie się (wyjęcie , przyłożenie do szyi pokrzywdzonego i wyartykułowanie groźby użycia – „pójście do wora”) przezD. P.nastąpiło już po tym jakD. K.użył przemocy wobec pokrzywdzonego poprzez wepchnięcie go do przyczepy, a więc w sposób nagły. Mogłoby to sugerować , że takie działanie D.P.miało charakter ekscesu , co obligowało do ustalenia i oceny czyD. K.zaakceptował taki sposób zachowania D.P., w szczególności biorąc pod uwagę specyfikę dot. tego oskarżonego tj. że jest on osobą głuchoniemą, a tym samym z jednej strony nie mógł słyszeć wypowiedzi D.P.względem pokrzywdzonego, z drugiej strony nie mógł zwerbalizować swojego stanowiska co do zachowania D.P., w sposób który mógłby zrozumieć sam pokrzywdzony , kiedy toD. K.z drugim z oskarżonym porozumiewał się wyłącznie za pomocą gestów. Analiza treści zeznań pokrzywdzonego , uwzględniając także te wyjaśnienia (k. 87) w którychD. K., mimo kłopotów komunikacyjnych , potwierdził że widział nóż u D.P., prowadzi do oceny o zasadności ustalenia Sądu meriti istnienia uD. K.świadomości posługiwania się nożem przezD. P.i godzenie się (akceptacja). Wskazać tu należy na wypowiedzi pokrzywdzonego (k. 89, 326) wskazujące że po wepchnięciu go do przyczepy kampingowej oskarżeni weszli do niej zaś po wyjęciu noża przezD. P.i posłużeniu się nim w sposób wyżej opisany przebywali w tej przyczepie siedząc na przeciwko pokrzywdzonego celem przypilnowania go aby nie opuścił przyczepy i nie zawiadomił policji , przy czym D.P.cały czas trzymać miał w widocznym miejscu nóż. W ocenie Sądu Apelacyjnego skoroD. K., widząc uprzednie wyjęcie noża i posłużenie się nim przezD. P., pozostał w przyczepie wspólnie z D.P.pilnując pokrzywdzonego , a widząc także żeD. P.w dalszym ciągu posługuje się nożem poprzez trzymanie go w widocznym miejscu , a następnie uczestniczył w zaborze rzeczy z kontenera (co stało się możliwe po użyciu noża wobec pokrzywdzonegoT. B.i zamknięciu go w przyczepie kampingowej ) to uprawnione było ustalenie , że zachowania te wskazują w sposób niebudzący wątpliwości żeD. K.zaaprobował cały sposób działania D.P., traktując je jak swoje.
Nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych Sąd meriti ustalając , że oskarżonyD. K.działał w porozumieniu z oskarżonymD. P.i innymi osobami w zakresie zachowań realizujących znamiona przestępstwa zart. 279 § 1 kk. Nie tracąc z pola widzenia tego żeD. K.jest głuchoniemy wskazać należy po pierwsze na przywołane przez Sąd meriti zeznaniaT. B.opisującego zachowania sprawców włamania tj. wskazujące na porozumienie pomiędzy osobami które obezwładniły i pilnowały pokrzywdzonego w przyczepie kampingowej a osobami które realizowały przedmiotowe znamiona kradzieży z włamaniem, nadto wyjaśnienia samegoD. K.(k. 85-86, 115-116) w których oskarżony ten wskazał na swój udział w dokonaniu kradzieży z włamaniem, wyjaśnieniaK. M.(k. 112-113) , po części także wyjaśnieniaD. S.(k. 53). Dowody te uzasadniały dokonaną przez Sąd meriti (k. 443) ocenę , ze zachowanieD. K.stanowiło element współdziałania z pozostałymi sprawcami w rozumieniuart. 18 § 1 kk.
Nie uwzględnienie wyżej wymienionych zarzutów obrońcy nie oznacza jednocześnie zaaprobowania, jako prawidłowych, wszystkich ustaleń Sądu meriti. W tym zakresie modyfikacja dokonana przez Sąd Apelacyjny dotyczy 3 kwestii :
- treść zeznańśw. L. G.(k18-19, 168) , pośrednio treść faktury z k.169 nie pozostawia wątpliwości co do tego ,że właścicielem skradzionych w wyniku włamania przedmiotów w postaci piły spalinowej , agregatu prądotwórczego i pompy spalinowej nie byłafirma (...) Sp. z o.o.(następca prawnyfirmy (...)+W.) , która była jedynie użytkownikiem, leczsp. z o.o. (...)z/s wP., tym samym to ten podmiot jest pokrzywdzonym znamiona przestępstwem kradzieży z włamaniem dlatego koniecznym było dokonanie odpowiedniej modyfikacji w opisie przypisanego przestępstwa ,
- nie negując wiarygodności zeznańL. G.w zakresie w jakim stwierdził on brak w kontenerze do którego dokonano włamanie określonych przedmiotów (w/w oraz wiertarkimarki M.) uznać należało, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na niebudzące wątpliwości ustalenie, że ten ostatni przedmiot także został zabrany przez oskarżonych lub współdziałające z nim osoby . Taka ocena wynika z jednej strony z treści wyjaśnień oskarżonych w takim zakresie w którym potwierdzali oni swoje sprawstwo , wyjaśnieńD. S.i K.M., wskazujących iż to oskarżeni mieli zabrać ze sobą wszystkie przedmioty zabrane z kontenera, jak też protokołu przeszukania piwnicy przyul. (...)(k. 65-67), wskazanej przezD. P.jako miejsce ukrycia przedmiotów pochodzący z włamania do kontenera. Treść tego ostatniego nie pozostawia wątpliwości co do tego że w piwnicy tej (zamkniętej) odnaleziono agregat prądotwórczy, pompę spalinową do wody i piłę do betonu, nie było natomiast tam przedmiotowej wiertarki. Uwzględniając krótki czas pomiędzy zdarzeniem a odnalezieniem tych przedmiotów powstaje nie dająca się usunąć wątpliwość co do tego że jeśli sprawcy mieliby zabrać także i tą wiertarkę to co się z nią stało i dlaczego miałaby znaleźć się w innym miejscu (mieć inne przeznaczenie) niż pozostałe przedmioty. Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny wyeliminował z opisu czynu przypisanego zabór przedmiotowej wiertarki,
- wątpliwości budziło zasadność ustalenia przez Sąd meriti że zachowania przypisane oskarżonegoD. K.wpkt I i IIstanowią odrębne czyny czego konsekwencją był przyjęty zbieg realny dwóch przestępstw (kwalifikowanych odpowiednio zart. 280 § 2 kki279 § 1 kk). W ocenie Sądu Apelacyjnego biorąc pod uwagę treść zeznań pokrzywdzonegoT. B., wyjaśnień oskarżonych w zakresie w jakim opisywali oni przebieg zdarzenia ze swoim udziałem, wyjaśnień pozostałych sprawców, ale także protokołów oględzin miejsca (k. 10-12), dokumentacji fotograficznej (k. 206) , zeznań pokrzywdzonegoJ. P.(k. 161-162, 163) prowadzą do wniosku że zachowania oskarżonych (in concretoD. K.) stanowią jeden czyn w rozumieniuart. 12 kktj. nakierowany były one pierwotnie na dokonanie kradzieży z włamaniem do samochodu i kontenera , po ujawnieniu się przeszkody w postaci wyjścia z przyczepy kampingowej pracownika ochrony –T. B.polegało na jej usunięciu poprzez wepchnięcie go do przyczepy i obezwładnienie jego woli poprzez posłużenie się nożem, co umożliwiło następnie dokończenie zaplanowanego włamania oraz zabór przedmiotów na szkodęT. B.. Na taki związek wskazują niedostrzeżone przez Sąd meriti dowody w postaci znalezionych w przyczepie kampingowej przedmiotów pęku kluczy, kombinerek , śrubokręta, należących bez wątpienia doJ. P.– właściciela samochodu markiR. (...)do którego włamano się przed zaatakowaniem pokrzywdzonegoT. B., a których obecność w przyczepie kampingowej wskazuje (potwierdzając wyjaśnienia D.P.), że znalazły się tam za sprawą osoby (osób), które przedmioty te wcześniej zabrały z przedmiotowego samochodu. Nakazywało to zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie że zachowania przypisaneD. K.w pkt I i II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku stanowią jeden czyn, kumulatywnie kwalifikowany zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 12 kkiart. 11 § 2 kk. Skutkowało to w konsekwencji utratą mocy przez orzeczenie o karze łącznej zawarte w pkt III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku.
Niezależnie od dokonanej przez Sąd Apelacyjny, a wyżej omówionej, zmiany za częściowo zasadny uznać należało zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej temu oskarżonemu. Podzielając ustalenia Sądu meriti co do okoliczności obciążających tego oskarżonego , w szczególności uprzedniej karalności i dopuszczenia się przestępstwa w okresie próby związanej z wcześniejszym postępowaniem , przemawiających przeciwko ponownemu zastosowaniu wobec tego oskarżonego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności , Sąd Apelacyjny uznał że orzeczona zaskarżonym wyrokiem kara wobec tego oskarżonego nie realizuje, poprzez swoją rażącą niewspółmierność (surowość), dyrektywy wymiaru kary o którym mowa wart. 54 § 1 kk. Dyrektywa ta, wskazująca na priorytetowy cel wychowawczy jaki ma być osiągnięty wobec sprawcy młodocianego (jakim bez wątpienia jestD. K., mający niespełna 19 lat) , biorąc pod uwagę treść wywiadu kuratora środowiskowego, zeznania świadkaS. C.(k. 398v) uzasadniała ocenę że oskarżony ten mimo ujawnianych elementów demoralizacji nie jest osobą trwałe zdemoralizowaną , jego zachowania są w części konsekwencją niewydolności wychowawczej rodziców i podatności na wpływy środowiska, a tym samym ,że zamierzony przez ustawodawcę cel może być osiągnięty przy wykonywaniu wobec tego oskarżonego niedługo-terminowej kary pozbawienia wolności , przy właściwym doborze rodzaju zakładu karnego i systemu wykonywania kary . Z tych powodów , stosując wobec oskarżonego instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności, na jej poczet zaliczając okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 23.09.2014r. do 24.06.2015r.
O wynagrodzeniu obrońców z urzędu orzeczono uwzględniając wniosek obrońców, ich oświadczenie że wynagrodzenie nie zostało pokryte nawet w części, nadto biorąc pod uwagę zakończenie postępowanie odwoławczego na jednej rozprawie.
Obu oskarżonych na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpkzwolniono od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze , uwzględniając wymierzenie tym oskarżonym kar pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia wykonania kary oraz brak jakiegokolwiek majątku i źródeł dochodu.