Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1019/15
Data wyroku: 2015-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 288 § 1 kk

Sygnatura akt VI Ka 1019/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia29 grudnia 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura
Protokolant Sylwia Sitarz
po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r.
przy udziale Elżbiety Ziębińskiej
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
sprawyŁ. J.ur. (...)wT.,
synaA.iB.
oskarżonego zart. 288§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 15 września 2015 r. sygnatura akt VI K 241/15
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi RejonowemuwT.do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt VI Ka 1019/15

UZASADNIENIE
Ł. J.został oskarżony o to, że w dniu 7.03.2015 r. w miejscowościN.naulicy (...)około godziny 23.35 dokonał zniszczenia mienia w postaci wybicia szyby w drzwiach wejściowych sklepu, powodując straty w wysokości 500 zł na szkodęS. K., tj. o przestępstwo zart. 288 § 1 kk.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach Wydział VI Karny Zamiejscowy wP.z dnia 15.09.2015 r. oskarżony został uniewinniony od zarzutu popełnienia czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 124 § 1 kw polegającego na tym, że w dniu 7.03.2015 r. w miejscowościN.przyul. (...)około godziny 23.35 umyślnie dokonał zniszczenia mienia w postaci wybicia szyby w drzwiach wejściowych do sklepu, powodując straty w wysokości 39 zł na szkodęS. K..
Apelację od tego wyroku wywiódł prokurator, który zaskarżył orzeczenie w całości na niekorzyść oskarżonego zarzucając mu:

1
obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a toart. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 7 kpkiart. 366 § 1 kpkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. w zw. z art. 36 pkt 2 ustawy z dnia 27.09.2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw poprzez uwzględnienie przez sąd jedynie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, jak to wynika z ustaleń sądu oraz niesłuszne, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznani za wiarygodne zeznańK. L. (1)złożonych na rozprawie oraz wyjaśnień oskarżonego złożonych na etapie postępowania przygotowawczego i na rozprawie, co narusza zasadę swobodnej oceny dowodów, podczas gdy prawidłowa ocena tychże zeznań i wyjaśnień, uwzględniająca zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, iż zeznania świadka i wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie uznać należy za niewiarygodne, a także niewyjaśnienie sprzeczności w zeznaniachK. L. (1)złożonych w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie, co w konsekwencji skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi i uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia czynu z art. 124 § 1 kw;

2
obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a toart. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 7 kpk,art. 201 kpkiart. 167 kpkw zw. zart. 366 § 1 kpkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. w zw. z art. 36 pkt 2 ustawy z dnia 27.09.2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw poprzez uwzględnienie przez sąd jedynie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, jak to wynika z ustaleń faktycznych sądu oraz niesłuszne, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego odmówienie przyznania waloru wiarygodności zeznaniomS. K.co do wysokości wyrządzonej czynem szkody, co narusza zasadę swobodnej oceny dowodów, a także niezasięgnięcie z urzędu opinii uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu szacowania ruchomości, podczas gdy opinia wydana do niniejszej sprawy jest niejasna i niepełna – wartość przedmiotowej ruchomości biegły ustalił bowiem na podstawie informacji uzyskanych tylko i wyłącznie z jednego źródła, tj. zZakładu (...)wZ., co nie pozwala na uznanie, iż biegły w sposób rzetelny przeprowadził badania lokalnego rynku ruchomości, co w konsekwencji skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi co do wartości ruchomości, a także błędnym uznaniem, iż czyn oskarżonego wypełniać może znamiona wykroczenia z art. 124 § 1 kw, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznej zmiany kwalifikacji prawnej czynu i uniewinnienia oskarżonego od popełnienia czynu z art. 124 § 1 kw;

3
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a toart. 400 kpk,art. 93 § 1 kpkiart. 100 § 5 kpkpoprzez zaniechanie wydania postanowienia o rozpoznaniu sprawy w trybie postępowania w sprawach o wykroczenia i poinformowania stron o jego treści, co w konsekwencji skutkowało procedowaniem w oparciu o przepisykodeksu postępowania karnegooraz uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia wykroczenia zart. 124 § 1kw, a nie zarzuconego mu przestępstwa zart. 288 § 1 kk;

4
obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a toart. 424 § 1 pkt 1 kpkpolegającą na wskazaniu w części motywacyjnej orzeczenia, iż podstawę ustaleń faktycznych sądu stanowił całokształt zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, w tym zeznania świadkówK. M. (1)iK. L. (1), opinii biegłego z zakresu szacowania ruchomości, jak też faktura VAT, które to dowody przedstawiają sprzeczne wersje zdarzenia, co w istocie skutkowało odmówieniem przyznania waloru wiarygodności tymże dowodom w określonym zakresie i winno skutkować nieuwzględnieniem zeznańK. M. (1)i dowodu z dokumentu w postaci faktury VAT przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, a także zaistnienie sprzeczności pomiędzy częścią motywacyjną a dyspozytywną orzeczenia co do wartości wyrządzonej szkody, która to wada uzasadnienia uniemożliwia prawidłową kontrolę odwoławczą orzeczenia.

W oparciu o podniesione zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Apelacja okazała się zasadna na tyle, iż w wyniku jej wniesienia zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Należało się zgodzić z podniesionym w niej zarzutem, iż ocena przeprowadzonych dowodów, a w szczególności zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego, zaprezentowana przez sąd w pisemnych motywach wyroku, budzi zastrzeżenia z punktu widzenia kryteriów określonych wart. 7 kpk, tj. zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Sąd uznał wyjaśnienie oskarżonego za wiarygodne, podkreślając, iż w toku procesu konsekwentnie i niezmiennie twierdził on, że wybicia szyby dokonał przypadkowo i nieumyślnie. Ocena ta jawi się jako dowolna, gdyż nie została poprzedzona wnikliwą analizą wypowiedzi oskarżonego przez pryzmat zasad doświadczenia życiowego. W postępowaniu przygotowawczym oskarżony wyjaśnił: „Kiedy już wyszliśmy ze sklepu, ja się chciałem wrócić do środka i zapytać co powiedział jeden z nich. Wtedy to moja ręka przeszła mi przez szybę w drzwiach sklepu” (k. 21). Natomiast na rozprawie stwierdził: „Złapałem za drzwi i zjechała mi ręka z klamki i przez przypadek mi ta ręka przeszła przez szybę” (k. 57). Oceniając wiarygodność wyjaśnień oskarżonego sąd nie skonfrontował treści jego wypowiedzi z informacjami wynikającymi z zeznańK. M.oraz protokołu oględzin miejsca zdarzenia.K. M.zeznała tymczasem, że „Szyba była w metalowych ramach. Klamka była poniżej szyby” (k. 58), natomiast z protokołu oględzin wynika, że drzwi były aluminiowe, a część okienna o wymiarach 70 na 85 cm znajdowała się w ich górnej części (k.7-8). W tym stanie rzeczy wyjaśnienia oskarżonego, iż ręka „zjechała” mu z klamki i przez przypadek „przeszła” przez szybę nie brzmią przekonująco. Wzajemne usytuowanie klamki i części okiennej drzwi wyklucza, aby do wybicia szyby doszło w sposób opisany przez oskarżonego.
Sąd ocenił, że wyjaśnienia oskarżonego korelują z zeznaniamiK. L.orazK. M., tworząc z nimi logiczną i spójną całość. Analiza zeznań świadków nie prowadzi do takiego wniosku. W postępowaniu przygotowawczymK. L.zeznała m.in.: „Kiedy to wychodziliśmy,Ł.odwrócił się i uderzył ręką w szybę w drzwiach w/w sklepu w taki sposób, że ta szyba została zbita” (k.17). Wymowa tego stwierdzenia przedstawia się dość jednoznacznie i wskazuje na celowe działanie oskarżonego. Zgoła inną treść, mogącą wskazywać na przypadkowy charakter zniszczenia szyby, miały jej zeznania złożone na rozprawie:" DlategoŁ.się wrócił, próbował otworzyć drzwi i zamiast na klamkę to przez przypadek uderzył w szybę" (k. 58-verte). Podczas pierwszego przesłuchaniaK. L.nie wspomniała, że oskarżony próbował otworzyć drzwi, stwierdziła jedynie, iż po odwróceniu się uderzył ręką w szybę, która została rozbita. Sąd, nie dostrzegając różnic w obu relacjach, nie starał się ich wyjaśnić poprzez zadanie świadkowi stosownych pytań. Znamienne przy tym jest, że w wyjaśnieniach składanych w dochodzeniu oskarżony również nie podnosił, aby usiłował otworzyć drzwi do sklepu. Taka wersja zdarzenia pojawiła się w jego wyjaśnieniach dopiero na etapie postępowania sądowego.
K. M.w dochodzeniu zeznała: "mężczyzna wrócił się do drzwi wejściowych, uderzył bez powodu ręką w szybę, wybijając ją" (k.4-verte). Przesłuchiwana na rozprawie podtrzymała te zeznania, ponownie stwierdzając, że oskarżony "uderzył w szybę ręką" (k. 58). Jej relacje co do przebiegu zdarzenia były zatem niezmienne i konsekwentne, a przy tym zbieżne w swej treści z zeznaniamiK. L.z postępowania przygotowawczego i w sposób zasadniczy podważały linię obrony prezentowaną przez oskarżonego.
Omówione wyżej uchybienia w zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego skutkować musiały uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd okręgowy ograniczył rozpoznanie wniesionego środka odwoławczego w trybieart. 436 kpkdo wskazanych uchybień, gdyż było to wystarczające do wydania orzeczenia. Ponownie rozpoznając sprawę sąd rejonowy przeprowadzi postępowanie dowodowe w pełnym zakresie, a zgromadzony materiał dowodowy podda szczególnie wnikliwej analizie i ocenie uwzględniając kryteria określone wart. 7 kpk. Nie uchyli się też sąd od przeprowadzenia innych dowodów, gdyby taka potrzeba wyłoniła się w toku postępowania. Dokonując ustalenia, czy oskarżony działał umyślnie sąd uwzględni wszystkie okoliczności sprawy, także te dotyczące jego zachowania po wybiciu szyby. Sąd rozważy potrzebę przesłuchania w charakterze świadka funkcjonariusza Policji, który w dniu zdarzenia rozmawiał z oskarżonym i asystował przy badaniu jego stanu trzeźwości (k. 1-verte).
Mając na uwadze przytoczone okoliczności orzeczono jak w wyroku.