Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 703/15
Data wyroku: 2015-09-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tadeusz Jaworski

Sygnatura akt: XVII Ka 703/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 września 2015 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu, w Wydziale XVII Karnym - Odwoławczym
w składzie: Przewodniczący: SSO Justyna Andrzejczak
Sędziowie: SSO Tadeusz Jaworski
SWSO Wojciech Wierzbicki /spr./
Protokolant st. prot. sąd. Agnieszka Popławska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do w Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Karola Talagi
po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015r.
sprawyT. B.,M. W.iK. W.oskarżonych zart. 279 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych oraz co do oskarżonegoM. N.na podstawieart. 435 k.p.k.– z urzędu
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2015 roku w sprawie o sygn. akt III K 130/14

I
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
w odniesieniu do oskarżonegoM. W., przy przyjęciu za podstawę orzekania na podstawieart. 4 § 1 k.k.przepisów obowiązujących do 30.06.2015 r. :

a
wpunkcie Iczęści rozstrzygającej – z ciągu przestępstw zart. 279 § 1 k.k.eliminuje czyn opisany wpunkcie 1. popełniony w nocy z 4 na 5 września 2013 roku, przyjmując, że ciąg przestępstw przypisanych wpunkcie Imiał miejsce pomiędzy 1/2 października 2013 roku a 6/7 listopada 2013 roku, i w związku z tym wymiar kary pozbawienia wolności obniża do 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności a wymiar kary grzywny obniża do 70 (siedemdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) zł,

b
w ramach czynu opisanego w punkcie 1. oskarżonegoM. W.uznaje za winnego tego, że w nocy z 4 na 5 września 2013 roku wS.naos. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zP. B.,T. B.iM. N.dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia cudzego pojazdu mechanicznego – samochodu markiF. (...)nr rej. (...)o wartości 2. 000 zł stanowiącego własnośćK. C.po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia tego pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną, tj. popełnienia przestępstwa zart. 289 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 289 § 2 k.k.iart. 289 § 4 k.k.wymierza oskarżonemu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 20 (dwudziestu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) zł,

c
wpunkcie IIIuchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i grzywny i na podstawieart. 91 § 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobec oskarżonegoM. W.w punkcie II zaskarżonego wyroku oraz w punktach I.1.a) i b) kary pozbawienia wolności i grzywny i wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) zł,

d
w punkcie XIII ustala, iż warunkowe zawieszenie wykonania kary na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 2 k.k.dotyczy kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie I.1.c) niniejszego wyroku,

1
w odniesieniu  do oskarżonegoT. B.:

a
w punkcie XI uznaje oskarżonego za winnego tego, że w nocy z 4 na 5 września 2013 roku wS.naos. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zP. B.,M. W.iM. N.dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia cudzego pojazdu mechanicznego – samochodu markiF. (...)nr rej. (...)o wartości 2. 000 zł stanowiącego własnośćK. C.po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia tego pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną, tj. popełnienia przestępstwa zart. 289 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 289 § 2 k.k.iart. 289 § 4 k.k.wymierza oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) zł,

b
wpunkcie XIIIna podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby,

1
z urzędu – na podstawieart. 435 k.p.k.– w odniesieni u do oskarżonegoM. N.:

a
w punkcie XII uznaje oskarżonego za winnego tego, że w nocy z 4 na 5 września 2013 roku wS.naos. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zP. B.,M. W.iT. B.dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia cudzego pojazdu mechanicznego – samochodu markiF. (...)nr rej. (...)o wartości 2. 000 zł stanowiącego własnośćK. C.po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia tego pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną, tj. popełnienia przestępstwa zart. 289 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 289 § 2 k.k.iart. 289 § 4 k.k.wymierza oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) zł,

b
wpunkcie XIIIna podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 2 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby,

1
w odniesieniu do oskarżonejK. W.przyjmuje za podstawę orzeczenia przepisy obowiązujące od 1.07.2015 r.,

I
w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Agnieszki Chwiałkowskiej kwotę 516, 60 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonejK. W.z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza od oskarżonychM. W.,T. B.iK. W.na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w częściach po 1/3, z wyjątkiem obciążających wyłącznie oskarżonąK. W.kosztów obrońcy z urzędu, od których oskarżoną zwalnia, i wymierza im opłaty:

- oskarżonemuM. W.– 620 zł za obie instancje,
- oskarżonemuT. B.– 220 zł za obie instancje,
- oskarżonejK. W.– 260 zł za drugą instancję.
Wojciech Wierzbicki Justyna Andrzejczak Tadeusz Jaworski
Sygn. akt XVII Ka 703/15

UZASADNIENIE
(w zakresie dotyczącym oskarżonegoT. B.)
Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt III K 130/14 Sąd Rejonowy Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu uznał m.in. oskarżonego –T. B.za winnego tego, że w nocy z 4 na 5 września 2013 r. wS.naos. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zP. B.,M. W.iM. N., dokonał włamania a następnie zaboru w celu przywłaszczenia samochodu markiF. (...).,nr rej. (...)o wartości 2.000 zł na szkodęK. C., tj. popełnienia przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.i za to skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania ww. kary na okres 3 lat próby oraz 20 stawek dziennych grzywny po 20 złotych.
Od powyższego wyroku apelację wniósł m.in. obrońca oskarżonegoT. B., zarzucając: obrazę prawa procesowego –art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej i błędnej oceny dowodów z wyjaśnień oskarżonego złożonych na rozprawie oraz z wyjaśnieńM. W.iP. B., co do tego, żeT. B.przystąpił do porozumienia pozostałych oskarżonych i miał zamiar popełnienia kradzieży z włamaniem samochoduF. (...)., jak równieżart. 424 § 1 k.p.k.poprzez łączne przytoczenie dowodów i brak wskazania dowodów świadczących o przestępczym zamiarzeT. B., a nadto obrazę prawa materialnego –art. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.poprzez przyjęcie, żeT. B.działał wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi oskarżonymi, orazart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 9 § 1 k.k.przez przyjęcie współsprawstwa w tym przestępstwie pomimo działaniaT. B.co najwyżej w zamiarze ewentualnym.
Na tej podstawie autor powyższej apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienieT. B., ewentualnie o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoT. B.okazała się potrzebna.
Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo i wnikliwie przeprowadził postępowanie dowodowe. Uzyskany w ten sposób, nie wymagający dalszego uzupełnienia, materiał dowodowy Sąd rzetelnie, wszechstronnie i obiektywnie rozważył, wyciągając co do zasady trafne, zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, logiczne wnioski. Stan faktyczny sprawy, a w szczególności przebieg wydarzeń z nocy 4/5 września 2013 r., kiedy to doszło do zaboruF. (...). zaparkowanego wS.przyos. (...), pozostawał bezsporny. Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoT. B.kwestionowała natomiast ocenę, iż sprawcy działali w celu przywłaszczenia pojazdu a oskarżony przystąpił do porozumienia pozostałych sprawców ukierunkowanego jakoby na kradzież samochodu, i że równieżT. B.miałby przyświecać zamiar kradzieży (po uprzednim włamaniu) tegoż pojazdu. W konsekwencji autor apelacji kwestionował ocenę prawną, jakoby oskarżonyT. B.wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi sprawcami dokonał kradzieży z włamaniem doF. (...). działając na szkodęK. C.. Wywody apelacji w tym zakresie zasługiwały na uwzględnienie. Natomiast zupełnie nietrafny okazał się wniosek apelacji o uniewinnienie oskarżonegoT. B.. Faktycznie bowiem nie było wątpliwości co do tego, że sprawcy zaboru w nocy z 4 na 5 września 2013 r. działali nie tyle w celu przywłaszczenia samochoduF. (...)., lecz w celu wykorzystania go do powrotu do swych domów po nocnej zabawie. Jedynie zamiarP. B.szedł dalej, co jednak ujawniło się nieco później i w czasie dokonywania zaboru pozostawało poza sferą świadomości pozostałych mężczyzn. To, że sprawcy chcieli dokonać zaboru pojazdu w celu pojechania nim do domów wynikało wprost ze zgodnych między sobą w tej mierze wyjaśnieńM. W.,T. B.iP. B..M. W.wyjaśnił: „wraz zP. B.wpadliśmy na pomysł, że ukradniemy sobieF. (...)koloru czerwonego w czarne motylki, bo wracaliśmy z imprezy i nie mieliśmy czym wracać do domu” (k. 79). Podobnie wyjaśniałP. B.: „M.wpadł na pomysł, żeby zabrać Malucha, bo nie mieliśmy czym wracać” (k. 93). NatomiastT. B.wyjaśniał: „ wówczasW.lubB.powiedzieli, że ukradniemy tego Malucha i pojedziemy nim do domu” (k. 273). A zatem włamując się doF. (...)sprawcy chcieli tylko krótkotrwale użyć ten samochód (jedynie uP. B.ów zamiar uległ przekształceniu, gdyż po użyciu samochodu do powyższego, pierwotnego celu – zachował go, wykorzystując kilkakrotnie w późniejszym czasie już tylko na własną rękę, aż do chwili niezamierzonej utraty pojazdu). Tyle tylko, że wskutek ustalenia, że doszło - po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń pojazdu przed jego użyciem przez osoby nieupoważnione – do zaboru samochoduF. (...). nie w celu przywłaszczenia, lecz w celu krótkotrwałego użycia - wszystkie dalsze wywody apelacji obrońcy oskarżonegoT. B.(podobnie jak i wniosek apelacji o uniewinnienie) straciły na aktualności. WspółudziałT. B.w przestępstwie zart. 289 § 2 k.k.był wręcz „podręcznikowy”. Wszyscy czterej mężczyźni wracali z nocnej zabawy.M. W.zaproponował, że zamiast wracać pieszo – mogą wykorzystać cudzy samochód, który on sobie uprzednio upatrzył. Każdy z mężczyzn, w tym także oskarżonyT. B., wiedział zatem jaki będzie dalszy przebieg wydarzeń. Postawa poszczególnych sprawców świadczyła dobitnie o tym, że taki stan rzeczy akceptują.M. W.wraz zP. B.pokonali zabezpieczenieF. (...). i uruchomili samochód. Jest oczywiste, że działali w tym kierunku ci spośród sprawców, którzy potrafili włamać się do samochodu i uruchomić go. Kiedy jednak to się udało – wszyscy czterej wsiedli do auta i po kolei zostali rozwiezieni do swoich miejsc zamieszkania. W ten sposób również oskarżonyT. B.wziął udział w przestępstwie polegającym na zaborze pojazdu w celu jego krótkotrwałego użycia. W jego obecności koledzy włamywali się do cudzego pojazdu i to również na jego rzecz. On zaś spokojnie czekał, po to by następnie skorzystać z zabranego samochodu i udać się nim do domu. W sposób dorozumiany, jednak oczywisty, wykazał zatem zamiar współsprawstwa w przestępstwie zart. 289 § 2 k.k.Zarówno świadomość oskarżonegoT. B.współuczestniczenia w przestępstwie, jak i umyślność jego działania, nie budziły najmniejszych wątpliwości. Zgodnie zaś z teorią współsprawstwa – oskarżony nie musiał osobiście wykonywać czynności realizujących znamiona strony przedmiotowej czynu. Wystarczy, że obejmował swoim zamiarem wspólną realizację konkretnego czynu zabronionego. A oczekując aż dwaj koledzy otworzą i uruchomią cudzy pojazd i następnie wchodząc do niego oraz jadąc (zgodnie z uprzednio wyrażonym i głośno wyartykułowanym przez współsprawców zamiarem) w rejon swego miejsca zamieszkania wP.–T. B.wykazał, że ów czyn traktował jako własne przedsięwzięcie (na którym w sposób konkretny skorzystał). W myślart. 289 § 2 k.k.podlega karze, kto zabiera w celu krótkotrwałego użycia cudzy pojazd mechaniczny, przy czym sprawca pokonuje zabezpieczenie pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną, pojazd stanowi mienie znacznej wartości albo sprawca następnie porzuca pojazd w stanie uszkodzonym lub w takich okolicznościach, że zachodzi niebezpieczeństwo utraty lub uszkodzenia pojazdu albo jego części lub zawartości. Sprawstwo i wina oskarżonegoT. B.w zakresie przestępstwa zart. 289 § 2 k.k.były zatem oczywiste. Dlatego Sąd Okręgowy w Poznaniu zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oskarżonegoT. B.uznał za winnego tego, że w nocy z 4 na 5 września 2013 r. wS.naos. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zP. B.,M. W.iM. N., dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia cudzego pojazdu mechanicznego - samochodu markiF. (...).,nr rej. (...)o wartości 2.000 zł stanowiącego własnośćK. C., po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia tego pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną, tj. popełnienia przestępstwa zart. 289 § 2 k.k.
Powyższe implikowało konieczność wymierzenia oskarżonemuT. B.nowej kary. Takiej, która byłaby adekwatna do wszystkich okoliczności przypisanego mu czynu, która stanowiłaby sprawiedliwą odpłatę za przestępstwo, która odniesie skutek zapobiegawczy i wychowawczy względem oskarżonego oraz przyniesie pozytywny efekt w sferze społecznego oddziaływania.
Sąd odwoławczy zważył, że spośród czterech sprawców przestępstwa zaboruF. (...). udział oskarżonegoT. B.(jak i skazanegoM. N.) był znacznie mniejszy niż pozostałych. Ani nie był on inicjatorem czynu, ani nie realizował czynności ukierunkowanych na otwarcie i uruchomienie samochodu. Nie brał też udziału w żadnym innym przestępstwie i nie był wcześniej karany. Jednocześnie jednak nie cofnął się przed wspólnym sięgnięciem po cudze mienie, przed dokonaniem czynu, który subiektywnie, dla właściciela, musiał być przykrym doświadczeniem. Wykazał łatwość w zaangażowaniu się w przestępstwo, wskazującą na pewien stopień demoralizacji. Sąd drugiej instancji uznał zatem, że konieczne ale i wystarczające będzie sięgnięcie po karę równą dolnej granicy ustawowego zagrożenia – 6 miesięcy pozbawienia wolności, obostrzoną minimalną grzywną (na podstawieart. 289 § 4 k.k.) 10 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych (przyjmując w tym zakresie ustalenia i oceny przyjęte przez Sąd pierwszej instancji). Uznając, że względem oskarżonegoT. B.można zasadnie wysnuć pozytywną prognozę kryminologiczną – wykonanie kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na minimalny okres 2 lat próby. Co istotne – za podstawę wyroku na zasadzieart. 4 § 1 k.k.Sąd Okręgowy w Poznaniu przyjął ustawę obowiązującą w czasie orzekania w drugiej instancji, tj.Kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r. Ustawa obowiązująca poprzednio nie była bowiem względniejsza dla sprawcy. W szczególności zaś ustawa nowa umożliwiała określenie względem oskarżonegoT. B.krótszego okresu próby.
W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy w Poznaniu utrzymał w mocy (w odniesieniu doT. B.) zaskarżony wyrok.
Zgodnie zart. 636 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1w zw. zart. 10 pkt 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w 1/3 części i wymierzył mu (jedną – gdyż karę złagodzono) opłatę za obie instancje w kwocie 220 złotych.
Wojciech Wierzbicki Justyna Andrzejczak Tadeusz Jaworski