Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 2385/15
Data wyroku: 2015-08-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Izabella Gabriel
Teza: ukaranie

Sygnatura akt VI W 2385/15

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11-08-2015 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
PrzewodniczącySSR Izabella Gabriel
Protokolant:  Katarzyna Łukomska
po rozpoznaniu w dniu 11-08-2015 r.
sprawy przeciwkoM. K.
synowiJ.iT.z domuL.
urodzonemu (...)wT.
obwinionego o to, że
w dniu 16.03.2015r. o godz. 12.00 weW.naul. (...), na wysokości numeru(...), kierując pojazdem(...)m-kiV.onr rej. (...), zaparkował w/w pojazd na jezdni, w sposób utrudniający ruch innym pojazdom
tj. o czyn z art. 97 kw
******************

I
uznaje obwinionegoM. K.za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie zart. 97kw w zw.art. 46 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymi za to na podstawieart. 97kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł.

UZASADNIENIE
W dniu 16 marca 2015r., ok. południa, obwinionyM. K., kierując samochodem(...)m-kiV.onr rej. (...), zaparkował w/w pojazd na prawym pasie jezdniul. (...), na wysokości nr(...), patrząc od strony skrzyżowaniaul. (...)zul. (...)w kierunku centrum. Następnie udał się doBanku (...)mieszczącego się po przeciwnej stronie drogi. Inne pojazdy przemieszczające się w międzyczasie we wskazanym miejscu zmuszone były poruszać się lewym pasem jezdni, omijając pojazd obwinionego.
Funkcjonariusze Policji patrolujący w tym czasie wyznaczony im sektor, ustawili się radiowozem za samochodem obwinionego, widząc jednak, że pojazd ten stoi dłuższą chwilę i nie przemieszcza się, podjęli interwencję. Stwierdzili, że w samochodzie nie ma kierowcy. Po kilku minutach na miejsce przybiegł obwiniony, tłumacząc policjantom, że musiał zostawić pismo w banku, a nie miał gdzie zatrzymać samochodu, co jednak – jak twierdził – nie spowodowało żadnego utrudnienia w ruchu drogowym, zaznaczył przy tym, że nie ma tam znaków zakazu zatrzymywania się i postoju. Policjanci poinformowali obwinionego, że popełnił on wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 46 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymwobec czego zostanie na niego nałożona grzywna w drodze mandatu karnego kredytowanego w wysokości 300 zł i 1 pkt karny. Obwiniony skorzystał z prawa do odmowy przyjęcia mandatu i został w związku z tym pouczony o skierowaniu wniosku o ukaranie do Sądu.
dowód: notatka urzędowa k.5-6; pisemne wyjaśnienia obwinionego k. 9-10, zdjęcia k. 21-23; zeznania świadkaA. B.z dnia11 sierpnia 2015r.; sprzeciw obwinionego k. 33

M. K.ma(...)lat, wykształcenie średnie, jest kawalerem, prowadzi własną działalność gospodarczą –t. d., nie był uprzednio karany sądownie.
dowód: załącznik do notatki k.7
W piśmie skierowanym do Komendanta PolicjiW.–O., stanowiącym pisemne wyjaśnienia obwinionego, wskazał on, że w dniu 16 marca 2015r. ok. godz. 12.15 zatrzymał pojazd(...)m-kiV.naul. (...)i udał się do bankomatu wBanku (...), który mieści się vis a vis, na ok. 3-5 minut. Podał też, że ulica ta ma dwa pasy ruchu w jednym kierunku i nie obowiązuje na niej zakaz postoju, ani zatrzymywania się i postoju. Po wyjściu z banku stwierdził, że za jego samochodem stoi radiowóz policyjny, policjanci powiadomili go, że jego pojazd jest zaparkowany niezgodnie zprawem o ruchu drogowymi powoduje utrudnienie w ruchu. Obwiniony nie zgodził się z tym stwierdzając, że ruch był o tej porze znikomy (co – jak dodał – widać na załączonych zdjęciach), a ponadto na tej ulicy nie obowiązuje zakaz postoju. Przyznał, że policjanci chcieli na niego nałożyć mandat karny w wysokości 300 zł i 1 pkt karny, którego nie przyjął. (k. 9)
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego co do tego, że faktycznie spowodował on postój swojego pojazdu we wskazanym miejscu i czasie, po to by udać się do banku znajdującego się po przeciwnej stronie drogi, jak też co do oznakowania tego miejsca. W tej bowiem części wyjaśnieniaM. K.korespondują z pozostałym materiałem dowodowym w postaci załączonej notatki urzędowej, zeznań świadkaA. B.i wskazanych wyżej zdjęć. W pozostałym zakresie, tj. w części dot. tego czy obwiniony postępując w ten sposób powodował utrudnienia w ruchu i czy inne pojazdy zmuszone były omijać jego samochód Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, gdyż są one sprzeczne z innymi dowodami, głównie w postaci zeznań świadkaA. B.i powołanych wcześniej zdjęć (np. z k. 21 23). W świetle tychże dowodów wyjaśnienia obwinionego, z których wynika, że nie przyznaje się on do winy (co stoi w sprzeczności z w/w dowodami), Sąd uznał za przyjętą linię obrony.
Oceniając pozostałe dowody, tj. w/w zeznania świadkaA. B., jak też dowody z dokumentów w postaci załączonych notatek i powołanej dokumentacji zdjęciowej, Sąd uznał, że są one spójne i wzajemnie się potwierdzają. Dlatego też Sąd dał im wiarę.
Sąd zważył co następuje:
W świetle dokonanych ustaleń faktycznych i przeprowadzonej oceny dowodów Sąd uznał, że wina i sprawstwo obwinionego nie budzą wątpliwości, i że zachowaniem swym zrealizował on wszystkie znamiona zarzucanego mu czynu, stanowiącego wykroczenie przewidzianego w art. 97 k.w.
Niezależnie od tego bowiem, że miejsce postoju samochodu obwinionego nie naruszało wyraźnego zakazu wynikającego z przepisów lub ze znaków drogowych, podkreślić należy, że jezdnia przeznaczona jest przede wszystkim do ruchu pojazdów. Jeśli jednak kierujący musi na niej zatrzymać pojazd, jest obowiązany zrobić to w sposób najmniej uciążliwy dla innych uczestników ruchu. Tymczasem obwiniony zaparkował samochód ciężarowy m-kiV.onr rej. (...)na jezdniul. (...), a więc w miejscu do tego nie przeznaczonym, i to w sytuacji, w której nie sposób obiektywnie uznać, że musiał to zrobić. Postój tego samochodu był bowiem uzasadniony tylko tym, że obwiniony nie znalazł miejsca parkingowego, a musiał - jak twierdził - udać się do banku znajdującego się po przeciwnej stronie drogi. W konsekwencji tego, uwzględniając czas i miejsce zdarzenia (ruchliwa ulica - dwupasmowa jezdnia dla ruchu w obu kierunkach, z wydzielonym torowiskiem także w obu kierunkach) oraz fakt, że samochód obwinionego to duże auto ciężarowe, należało stwierdzić, że postępując w opisany wyżej sposób obwiniony naruszył zasady określone wart. 46 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymi popełnił wykroczenie przewidziane wart. 97kw.
Wymierzając obwinionemu karę Sąd uwzględnił okoliczność łagodzącą w postaci dotychczasowej niekaralnościM. K.. Innych okoliczności łagodzących Sąd nie znalazł, uznając że powoływana przez obwinionego okoliczność dot. tego, że musiał udać się do banku, a nie miał gdzie zaparkować auta nie może rzecz jasna stanowić usprawiedliwienia, zwłaszcza, gdy uwzględni się czas i miejsce zdarzenia oraz rodzaj samochodu obwinionego, o czym była wyżej mowa. Dodatkowo zauważyć należy, że obwiniony jest kierowcą od kilkudziesięciu lat i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, z racji czego można by oczekiwać od niego znajomości i respektowania wszelkich przepisówPrawa o ruchu drogowym.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, jak też dyrektywy wymiaru kary Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, uznając z jednej strony, że w tym konkretnym przypadku taki właśnie rodzaj kary jest najbardziej celowy i to zarówno z uwagi na swój rozmiar, jak też związany z tym stopień dolegliwości, z drugiej zaś bacząc, by dolegliwość ta nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, które ma ona osiągnąć tak w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej.
Działając w oparciu o wskazane przepisy, uwzględniając sytuację rodzinną i majątkowąM. K., jak też fakt, że obwiniona prowadzi własną działalność gospodarczą, Sąd obciążył obwinionego kosztami postępowania i wymierzył mu stosowną opłatę.