Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 1212/14
Data wyroku: 2015-01-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Magdalena Kurczewska – Śmiech, Sławomir Kaczor –
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze

Sygn. akt XI Ka 1212/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 stycznia 2015r.
Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:Przewodniczący: SOKatarzyna Żmigrodzka
Sędziowie: SOSławomir Kaczor – spr.
SOMagdalena Kurczewska – Śmiech
Protokolant: st. prot. Małgorzata Polaczek
przy udziale Prokuratora Małgorzaty Kwaśnickiej
po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015r.
sprawyJ. J.
oskarżonego zart. 234 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim
z dnia 5 września 2014r. sygn. akt II K 52/14
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonegoJ. J.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Radzyniu Podlaskim do ponownego rozpoznania.
XI Ka 1212/14   UZASADNIENIE
J. J.oskarżony został o to, że w dniu 18 czerwca 2009 roku wR., województwa(...), składając pisemne zawiadomienie o przestępstwie do Prokuratury Rejonowej w Radzyniu Podlaskim – organu powołanego do ścigania przestępstw, fałszywie oskarżyłJ. M.o to, że dopuściła się ona występku zart. 217 § 1 k.k., polegającego na popchnięciuF.J.w plecy podczas przerwy w rozprawie odbywającej się przed Sądem RejonowymwR.w dniu 9 kwietnia 2009 roku w sprawie IC 26/09,
to jest o przestępstwo określone wart. 234 k.k.
Wyrokiem z dnia 5 września 2014 roku Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim: 1. uznałJ. J.winnym popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 234 k.k.i za to, na podstawieart. 234 k.k.skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;
2. na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres 2 lat próby;
3. na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wymiarze 60 stawek dziennych, ustalając na podstawieart. 33 § 3 k.k.wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;
4. na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonejJ. F.kwotę 3.500 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;
5. na podstawieart. 50 k.k.orzekł podanie całości wyroku do publicznej wiadomości poprzez jego wywieszenie na tablicy ogłoszeń w budynku Sądu Rejonowego i Prokuratury Rejonowej w Radzyniu Podlaskim, przez okres 30 dni.
6. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem opłaty, zaś od wydatków postępowania w całości zwolnił.
Od wyroku apelację wniósł oskarżony.
Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił:
I. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, a to:
1.art. 4, 7, 92, 366 § 1 i art. 410 k.p.k.poprzez oparcie rozstrzygnięcia na części zgromadzonego materiału dowodowego – wyjaśnieniach i wnioskach jedynie oskarżycielki posiłkowejJ. F.bez prawidłowej oceny tych dowodów w konfrontacji z innymi dowodami i okolicznościami oraz dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego;
2.art. 167 k.p.k.w zw. zart. 170 § 3 k.p.k.poprzez nierozpoznanie i odrzucenie wniosków dowodowych oskarżonegoJ. J.z dnia 2 czerwca 2014 roku, gdy wnioski te mogły mieć istotne i zasadnicze znaczenie dla wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy odnośnie ujawnienia kto i w jaki nieuprawniony sposób, z naruszeniem obowiązującej tajemnicy zawodowej poinformował oskarżycielkę posiłkowąJ. F.o fakcie złożenia przezJ. J.pisemnego zawiadomienia do Prokuratury Rejonowej w Radzyniu Podlaskim w dniu 18 czerwca 2009 roku;
3.art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę rozstrzygnięcia;
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść polegający na uznaniuJ. J.winnego fałszywego oskarżeniaJ. F..
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyrokuw całości i orzeczenie wyroku uniewinniającego oskarżonego, bowiem okoliczność podnoszona w niniejszym procesie była już przedmiotem innego procesu zainicjowanego z powództwa prywatnego przezJ. F., w którym to procesie podnoszoną okoliczność traktowała jako pomówienie i który to proces został umorzony wobec niskiej szkodliwości czynu wyrokiem Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z dnia 29 października 2012 roku (sygn. akt II K 1183/10); w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku oskarżony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego nie może zostać uwzględniony z uwagi na jego ewidentną przedwczesność. Na uwzględnienie zasługuje natomiast alternatywne żądanie zawarte w apelacji.
Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego należy na wstępie podkreślić całkowitą nietrafność obszernej argumentacji zarzucającej procedowanie przez Sąd Rejonowy w przedmiocie, który podlegał już osądowi w prawomocnie zakończonej sprawie II K 1183/10 Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim. Postępowanie jakie toczyło się w wyżej wskazanej sprawie dotyczyło bowiem czynu jakiego dopuścił sięJ. J.w dniu 9 kwietnia 2009r. w budynku tego sądu, zaś skargą wniesioną przez oskarżyciela publicznego w sprawie niniejszej objęty jest odrębny w znaczeniu faktycznym i prawnym czyn oskarżonego polegający na fałszywym – według postawionego zarzutu – oskarżeniuJ. F.o popełnienie przestępstwa zart.217 § 1 k.k., co miało miejsce w dniu 18 czerwca 2009r., w pisemnym zawiadomieniu skierowanym do prokuratury. Wobec powyższego nie może być mowy o zaistnieniu przewidzianej wart.17 § 1 pkt 7 k.p.k.negatywnej przesłanki procesowej w postacirei iudicatetj. powagi rzeczy osądzonej.
Wbrew twierdzeniom skarżącego żadnego znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonego nie ma również prawdziwość pozostałych twierdzeń, dotyczącychJ. F., zawartych w piśmie z 18 czerwca 2009r.
Analogicznie – co do zasady – należy odnieść się do zagadnienia związanego z tym w jaki sposób pokrzywdzona dowiedziała się o wpłynięciu do prokuratury, a następnie do Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim, powyższego pisma, finalnie potraktowanego jako prywatny akt oskarżenia, skoro wobec jego bezskuteczności nie uzyskała statusu osoby oskarżonej. Powyższe stwierdzenie musi jednak zostać uzupełnione uwagą, iż kwestia ta, mogąca zostać wyjaśnioną w pierwszej kolejności poprzez przesłuchanie samej pokrzywdzonej, może mieć znaczenie przy orzekaniu na jej rzecz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Jeżeli bowiem sprawa II K 608/09 zakończyła się na etapie postępowania sądowego, bez jakiegokolwiek udziału w niej pokrzywdzonej, to wnikliwej analizy i weryfikacji wymagać będą twierdzenia zawarte we wniosku o zasądzenie zadośćuczynienia, na jakich oskarżycielka posiłkowa opiera to żądanie (k.149). Rzecz jasna powyższe uwagi będą aktualne wyłącznie w razie uznania oskarżonego za winnego, co w chwili obecnej nie może zostać przesądzone.
W dalszej kolejności podkreślić należy, iż nie ma racji skarżący twierdząc, że oskarżyciel publiczny wnosząc akt oskarżenia w sprawie niniejszej skupił się na kwestii już rozstrzygniętej wyrokiem Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim w sprawie II K 1183/10. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że analogicznego błędu w rozumowaniu dopuścił się sąd I instancji opierając poczynione ustalenia faktyczne, w zakresie przebiegu zdarzenia do jakiego doszło w budynku sądu w dniu 9 kwietnia 2012r., na treści uzasadnienia sporządzonego w wyżej wskazanej sprawie oraz w pisemnych motywach rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie V Ka 55/13 Sądu Okręgowego w Lublinie. Zdaniem Sądu Rejonowego „we wskazanych wyrokach zostało prawomocnie przesądzone, iż do popełnienia czynu w postaci popchnięciaF.J.w dniu 9 kwietnia 2009r. w budynku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim przezJ. M.nie doszło” (str.3 uzasadnienia). Rzecz jednak w tym, że takie stanowisko, uzależniające rozstrzygnięcie sprawy niniejszej od treści ustaleń poczynionych w innym postępowaniu, stanowi wyraz oczywistej obrazyart.8 § 1 k.p.k., zgodnie z treścią któregosąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktycznei prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Określona w cytowanym przepisie zasada samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego, znajdująca ograniczenie w jego § 2, który nie znajduje zastosowania w realiach sprawy niniejszej, nakładała na Sąd Rejonowy obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność przebiegu zdarzenia z dnia 9 kwietnia 2012r. i poczynienia samodzielnych ustaleń faktycznych w tym przedmiocie. Obowiązkowi temu Sąd Rejonowy jednak nie sprostał, sprowadzając postępowanie dowodowe w jego istotnej części do gromadzenia dokumentów, których przydatność w sprawie jest wysoce wątpliwa. Tymczasem uczynienie zadość powyższemu obowiązkowi jest niezbędnym warunkiem, od spełnienia którego uzależnione jest ustalenie, czy pismo oskarżonego zawierało oskarżenie fałszywe w rozumieniuart.234 k.k.Oparcie się zaś przez Sąd Rejonowy wyłącznie na ustaleniach poczynionych w innych postępowaniach i –de facto –uznanie tych ustaleń za wiążące, co znalazło wyraz w sformułowaniu o prawomocnym przesądzeniu w tych procesach przebiegu zdarzenia z dnia 9 kwietnia 2009r. – pozostaje nie tylko w sprzeczności z regulacją powołanego jużart.8 § 1 k.p.k., ale czyniło iluzorycznymi wszelkie gwarancje procesowe oskarżonego, łącznie z zasadą domniemania niewinności i przesądzało o wyniku postępowania już w momencie wpłynięcia aktu oskarżenia.
Ze wskazanych powodów zaskarżony wyrok podlega uchyleniu. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy przeprowadzi postępowanie dowodowe uwzględniając wyżej poczynione uwagi.
Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawieart.437 § 2 k.p.k.orzekł jak w wyroku.

    Katarzyna Żmigrodzka Sławomir Kaczor Magdalena Kurczewska - Śmiech