Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1433/15
Data wyroku: 2015-12-31 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Odpowiedzialność Deliktowa
Podstawa prawna: art. 415 k.c., art. 424 k.c.

sygnatura akt III Ca 1433/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem wstępnym Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi w punkcie pierwszym uznał roszczenieA. K.o odszkodowanie i zadośćuczynienie za usprawiedliwione co do zasady w stosunku do(...) Spółki AkcyjnejV.(...)wW., w punkcie drugim oddalił powództwo w stosunku doMiejskiego Przedsiębiorstwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwŁ.oraz orzekł o kosztach postępowania związanych z powództwemA. K.przeciwkoMiejskiemu Przedsiębiorstwu (...)wŁ.(wyrok k. 235).
Od powyższej opisanego orzeczenia apelację wywiodła strona pozwana– (...) Spółka AkcyjnaV.(...), zaskarżając wyrok w części – w zakresie punktu 1 sentencji wyroku
Zaskarżonemu orzeczeniu apelujący zarzucił naruszenie:

a
naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicieart. 233 k.p.c.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegającą na dowolnym i sprzecznym z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego przyjęciu, że:

- przyczyną wypadku powódki było nieodśnieżenie przez zarządcę drogi przejścia dla pieszych, mimo iż do upadku powódki doszło na skutek poślizgnięcia się na nieoczyszczonej szynie tramwajowej, za której utrzymanie właściciel terenu na podstawieart. 429 K.c.nie ponosi odpowiedzialności;
- bez znaczenia dla ustalenia podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody powódki pozostaje fakt poślizgnięcia się przez powódkę na szynie tramwajowej;
- zeznania świadków, którzy nie znali treści umowy łączącej MiastoŁ.zMiejskim Przedsiębiorstwem (...) spółką z o.o.stanowią dowód na okoliczność podziału obowiązków z zakresu utrzymania infrastruktury tramwajowej;

b
przepisów prawa materialnego, to jest przepisuart. 3531K.c.oraz65 § 2 K.c.w związku z § 1 punkt 1 i 3 oraz § 6 ust. 4 punkt 2 lit. c i d załącznika numer 5 do umowy z dnia 28 lutego 2011 roku poprze zmianę woli stron umowy z dnia 28 lutego 2011 roku wynikającą z uznania, iż:

- MiastoŁ.nie powierzyło infrastruktury torowo – sieciowej w zarząd pozwanemu ad. 2,
- obowiązek zimowego utrzymania torowisk spoczywający naMiejskim Przedsiębiorstwie (...) spółce z o.o.obejmował w dacie wypadku powódki wyłącznie torowiska wydzielone od drogi publicznej;
- strony mogły dokonać zmian w treści umowy w drodze ustnych porozumień, mimo iż na mocy art. 12 punkt 12.2 umowy zmiany lub uzupełnienia umowy, pod rygorem nieważności, wymagały formy pisemnej;

c
przepisów prawa materialnego, to jestart. 429 K.c.poprzez jego niezastosowanie, mimo iż w sprawie MiastoŁ.będące właścicielem torowiska powierzyło realizację zadania z zakresu utrzymania infrastruktury torowo – sieciowej pozwanemu ad. 2;

d
przepisów prawa materialnego, to jestart. 415 K.c.,art. 416 K.c.orazart. 430 K.c.poprzez niewłaściwą wykładnię polegająca na przyjęciu, że pomiędzy zachowaniem ubezpieczającego zarządcy drogi a szkodą powódki zachodzi adekwatny związek przyczynowo – skutkowy, mimo iż bezpośrednią przyczyną upadku powódki były zaniedbania w zakresie zimowego utrzymania torów tramwajowych.

Wobec podniesienia powyższych zarzutów apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez oddalenie powództwa wobec(...) S.A.V.(...)w całości oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego (apelacja k. 249 - 255).
W odpowiedzi na apelację pełnomocnik drugiego pozwanego(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwŁ.wnosił o oddalenie apelacji i zasądzenie od apelującego kosztów postępowania apelacyjnego (odpowiedź na apelację k. 270 - 275).
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja pozwanego(...) Spółki AkcyjnejV.(...)nie okazała się zasadna.
W pierwszej kolejności należy jednak stwierdzić, iż Sąd Okręgowy podziela i co do zasady przyjmuje za własny stan faktyczny ustalony przez Sąd Rejonowy.
Sąd pierwszej instancji skrupulatnie i trafnie dokonał ustalenia stanu faktycznego, a ocena dowodów zaprezentowanych w toku postępowania zasługuje na aprobatę, jako nie przekraczająca zasady swobodnej oceny dowodów. Zgłoszone przez stronę powodową i przeprowadzone dowody nie były zresztą przez pozwanego kwestionowane, a zarzut apelacji, sformułowany jako związany z rzekomym naruszeniem prawa procesowego, dotyczył w istocie nieprawidłowej zdaniem apelującego oceny dokonanej przez Sąd Rejonowy, iż za skutki wypadku polegającego na poślizgnięciu się na niewłaściwie odśnieżonej szynie tramwajowej stanowiącej element torowiska w obrębie przejścia dla pieszych odpowiada apelaujący, a zatem powinien zostać sformułowany jako zarzut prawa materialnego; stanowiąc zresztą powtórzenie dalszych zarzutów apelacyjnych.
Na wstępie dalszych rozważań należy jednak podzielić zapatrywanie apelującego, iż ustalony w sprawie stan faktyczny daje podstawy do przyjęcia poglądu, iżGmina M.Ł.powierzyłaMiejskiemu Przedsiębiorstwu (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąwŁ.utrzymanie i konserwację torowisk, czyniąc ten podmiot zarządcą torowiska. Powyższe zapatrywanie pozostaje jednak bez znaczenia dla odpowiedzialności pozwanego określonej w punkcie 1 zaskarżonego wyroku. Powyższy pogląd mógłby jedynie mieć znaczenie w kontekście ewentualnej odpowiedzialnościin solidumdrugiego z pozwanych, co jednak wobec braku zaskarżenia rozstrzygnięcia oddalającego powództwo wobec tego podmiotu i uprawomocnienia się tego rozstrzygnięcia, nie będzie przedmiotem żadnych rozważań w tej sprawie.
Apelujący zarzucił sądowi pierwszej instancji niewłaściwe rozważenie skutków regulacjiart. 429 K.p.c.dla odpowiedzialności pozwanego, jako ubezpieczycielaGminy M.Ł.. Zarzut ten nie może się jednak ostać. Sąd pierwszej instancji wywiódł zasadę odpowiedzialnegoGminy M.Ł.za zdarzenie z regulacji zawartych wustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Rozważania sądu w tym przedmiocie były prawidłowe, nie były zresztą zwalczane przez apelującego. Odpowiedzialność Gminy w tym zakresie ma charakter ustawowy. W tej sytuacjiart. 429 K.c.nie znajduje zastosowania. W tym zakresie można wskazać na ustaloną linię orzecznictwa sądów, w tym Sądu Najwyższego, którą wyraża choćby orzeczenie z 21 maja 2003 roku, wydane w sprawie o sygnaturze akt IV CKN 178/01, opublikowane w OSNC za 2004 roku, numer 7- 8, pozycja 123. Argumenty stojące za wydaniem tego orzeczenia, sprowadzające się do trafnego spostrzeżenia, że regulacja zawarta wart. 429 K.c.nie ma zastosowania dla odpowiedzialności podmiotów, o których mowa wart. 417 K.c.mają znaczenie zarówno dla odpowiedzialności Skarbu Państwa, jak i jednostek samorządu terytorialnego. Tym samym za chybione należy uznać wywody apelującego, zmierzające do wykazania, że na skutek zawarcia między pozwanymi umowy z dnia 28 lutego 2011 roku odpadła podstawa jego odpowiedzialności za skutki wypadków polegających na przewracaniu się pieszych o nienależycie odśnieżone szyny tramwajowego w miejscach przejść dla pieszych przez jezdnię drogi publicznej. Jak się zdaje, sam pozwany zdawał sobie z tego sprawę, co do zasady dbając o odśnieżenie tych miejsc we własnym zakresie. W tym kontekście niezasadny okazał się także ostatni z zarzutów apelacyjnych, oparty o treśćart. 415, 416 i 430 K.p.c.Jak bowiem wynika z powyższych rozważań, fakt upadku powódki na torach tramwajowych nie może stanowić okoliczności zwalniającej od odpowiedzialności podmiot zobowiązany do utrzymywania porządu i czystości na tym terenie.
Wobec powyższych rozważań, apelacja pozwanego jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawieart. 358 k.p.c.
Wniosek jednego z pozwanych o zasądzenie na jego rzecz od drugiego z pozwanych zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego podlegał oddaleniu, wobec braku jakiejkolwiek normatywnej podstawy do rozstrzygania o kosztach postępowania pomiędzy pozwanymi w tej sprawie. Oba podmioty występowały po tej samej stronie procesu.