Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
XV Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: XV GC 2570/14
Data wyroku: 2015-08-03 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Podstawa prawna: art 659 kc

Sygn. akt XV GC 2570/14

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 19 maja 2014 roku powódka(...) sp. z o.o.z siedzibą wP.wniosła o zasądzenie od pozwanej(...) S.A.z siedzibą wŁ.kwoty 1.781,04 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21 marca 2014 roku do dnia zapłaty i kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 28 maja 2014 roku Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie nakazał, aby pozwana zapłaciła powódce kwotę dochodzoną pozwem wraz z kosztami procesu oraz kosztami zastępstwa procesowego w terminie 14 dni od doręczenia nakazu zapłaty albo w tym terminie wniosła sprzeciw.
Sprzeciwem od nakazu zapłaty pozwana zaskarżyła nakaz w całości i wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 7 stycznia 2014 roku doszło do kolizji drogowej, w której uszkodzony został pojazd markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)stanowiący własnośćD. B.. Sprawca kolizji był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w(...) S.A.z siedzibą wŁ..
(dowód: okoliczność niesporna; oświadczenie o spowodowaniu kolizji – k. 9)
W dniu 15 stycznia 2014 roku przyjęto uszkodzony pojazd do naprawy i dostarczono do serwisu kalkulację naprawy wykonaną przez pozwany zakład ubezpieczeń. W dniu 16 stycznia 2014 roku serwis zgłosił konieczność wykonania dodatkowych oględzin pojazdu i zgłoszono do zatwierdzenia poprawioną kalkulację naprawy wykonaną przez serwis. W dniu 20 stycznia 2014 roku doszło do oględzin przez przedstawiciela zakładu ubezpieczeń i dostarczono do serwisu zatwierdzoną kalkulację naprawy. W dniu 20 stycznia 2014 roku zamówiono części zamienne, które dostarczono w dniu 21 stycznia 2014 roku. W dniu 24 stycznia 2014 roku zakończono naprawę i w tym samym dniu wydano naprawiony pojazd poszkodowanemu.
(dowód: arkusz naprawy pojazdu najemcy – k. 13)
Od dnia 16 stycznia 2014 roku do dnia 24 stycznia 2014 rokuD. B.użytkował pojazd zastępczy markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)wynajęty od(...) sp. z o.o.z siedzibą wP.na podstawieumowy najmu (...) nr (...)z dnia 16 stycznia 2014 roku. Czynsz najmu wyniósł 1.781,04 złotych brutto.
(dowód: umowa najmu(...)k. 9v-11; pełnomocnictwo – k. 13v; cennik(...)k. 14;(...)k. 16; oświadczenie dla ubezpieczyciela – k. 15; oświadczenie dotyczące czynszu i długości najmu – k. 15v)
Na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia 16 stycznia 2014 rokuD. B.przelał na rzecz(...) sp. z o.o.z siedzibą wP.wierzytelność – prawo do zwrotu kosztów z tytułu najmu w(...) Sp. z o.o.z siedzibą wP.pojazdu zastępczego, przysługujące mu w związku z wyżej opisaną szkodą komunikacyjną.
(dowód: umowa cesji wierzytelności – k. 17; pełnomocnictwo – k. 13v; oświadczenie dla ubezpieczyciela – k. 15; oświadczenie dotyczące czynszu i długości najmu – k. 15v)
Poszkodowanemu samochód zastępczy był niezbędny do dojazdu do pracy oraz do załatwiania spraw osobistych. Poszkodowany nie dysponował innym pojazdem oraz nie korzystał z prawa do najmu pojazdu zastępczego z innego tytułu.
(dowód: oświadczenie najemcy – k. 14v)
W dniu 30 stycznia 2014 roku(...) sp. z o.o.wystawiłafakturę VAT nr (...)tytułem wynajmu pojazdu zastępczego markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)w okresie od 16 stycznia 2014 roku do 24 stycznia 2014 roku (8 dni) opiewającą na kwotę 1.781,04 złotych brutto.
(dowód: faktura VAT – k. 16v)
Pismem z dnia 13 lutego 2014 roku(...) sp. z o.o.z siedzibą wP.wezwała(...) S.A.z siedzibą wŁ.do zapłaty kwoty 1.781,04 złotych. Wezwanie do zapłaty zostało doręczone w dniu 18 lutego 2014 roku.
(dowód: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 17v-19)
Decyzją z dnia 10 marca 2014 roku(...) spółka akcyjnaz siedzibą wŁ.odmówiła wypłaty odszkodowania.
(dowód: decyzja z dnia 10 marca 2014 roku – k. 19v)
Technologiczny czas naprawy pojazdu markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...), w celu doprowadzenia go do stanu sprzed szkody z dnia 7 stycznia 2014 roku w realiach niniejszej sprawy nie powinien przekraczać trzech dni roboczych.
Czas faktycznie niezbędny i ekonomicznie uzasadniony do dokonania naprawy wyżej opisanego pojazdu w celu do doprowadzenia go do stanu sprzed szkody z dnia 7 stycznia 2014 roku w realiach niniejszej sprawy nie powinien przekraczać kolejnych 9 dni kalendarzowych.
Uszkodzony pojazd przebywał w serwisie od 15 stycznia 2014 roku do 24 stycznia 2014 roku (9dni), z czego przez wszystkie dni zasadnie.
Stawki rynkowe czynszu najmu pojazdu zastępczego klasy pojazdu markiF. (...)według cen obowiązujących na terenie aglomeracji(...)i okolic w styczniu 2014 roku przy wynajmie 8-dniowym wynosiły:
- w lokalnych firmach: od 90 złotych do 200 złotych netto za dobę (koszt najmu rozliczany bezgotówkowo z polisy OC sprawcy szkody);
- w globalnych firmach: od 156,62 złotych do 182,27 złotych netto za dobę (koszt najmu płatny gotówką).
(dowód: opinia pisemna biegłego sądowegoK. W.– k. 69-87)
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na okolicznościach przyznanych przez drugą stronę (okolicznościach niespornych), dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy oraz opinii biegłego sądowegoK. W..
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Zgodnie z ogólnymi regułami postępowania dowodowego obowiązek przedstawienia dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na stronach, a ciężar udowodnienia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie spoczywa na stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne –art. 6 k.c.w zw. zart.3 k.p.c.w zw. zart. 232 k.p.c.
Zgodnie zart. 361 § 1 k.c.zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
Zgodnie zart. 659 § 1 k.c.przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Z kolei, zgodnie zart. 509 k.c.wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
Zgodnie zart. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.) odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Zatem w sytuacji zaistnienia szkody ubezpieczycie odpowiadający z tytułu ubezpieczenia OC z sprawcę szkody obowiązany jest do jej naprawienia w całości. Ta zasada odnosi się również do kosztów wynajmu pojazdu zastępczego, oczywiście w zakresie, w jakim pozostają one w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę, w tym wypadku z kolizją drogową.
W przedmiotowym procesie pozwana nie kwestionowała okoliczności zdarzenia, a także swojej odpowiedzialności (co do zasady) za wyrządzoną szkodę oraz ważności umów najmu samochodu zastępczego i cesji wierzytelności. Pozwana zgłosiła zarzut nie wykazania zasadności najmu samochodu zastępczego oraz zarzuciła zbyt długi czas naprawy i zbyt wysoką stawkę czynszu najmu.
Odnosząc się do zarzutu pozwanej, iż nie zostało wykazane, że normalnym następstwem działania sprawcy jest prawo najmu pojazdu zastępczego, wskazać należy, iż zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku (sygn. akt III CZP 5/11)odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki za najem pojazdu zastępczego; nie jest ona uzależniona od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej.
W ocenie Sądu szkoda, którą poszkodowany poniósł w wyniku kolizji z dnia 7 stycznia 2014 roku obejmowała również koszty najmu pojazdu zastępczego. Oczywistym jest bowiem, że przez okres, kiedy samochód przebywał w warsztacie naprawczym nie mógł korzystać z własnego samochodu, mógł zatem wynająć samochód zastępczy i ponieść koszty tego wynajmu. Poszkodowany wykorzystywał uszkodzony pojazd do dojazdu do pracy i załatwiania spraw osobistych, nie dysponował innym samochodem, a także nie korzystał z prawa do najmu pojazdu zastępczego z innego tytułu (k. 14v). Pozwana nie zgłosiła wniosków dowodowych mających na celu wykazanie, że poszkodowany mógł wykorzystać inny, posiadany pojazd lub zasada proporcjonalności przemawiała za skorzystaniem z innego środka komunikacji.
Pozwana zakwestionowała także zgłoszone w pozwie roszczenie co do wysokości, w szczególności zakwestionowała długość okresu naprawy uszkodzonego pojazdu oraz będący jego odpowiednikiem czas korzystania przez poszkodowanego z pojazdu zastępczego, a także stawkę czynszu najmu.
Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.w zw. zart. 223 k.p.c.), w konsekwencji, to na pozwanej spoczywał ciężar wykazania podnoszonych przez nią twierdzeń, że uzasadniony czas naprawy uszkodzeń powstałych w pojeździe poszkodowanego był krótszy niż faktyczny czas naprawy tego pojazdu i pojazd nie musiał przez cały ten okres znajdować się w warsztacie naprawczym, a stawka czynszu była wyższa niż stawki rynkowe. Pozwana celem wykazania powyższego zgłosiła wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność ustalenia uzasadnionego i niezbędnego czasu naprawy oraz wysokości stawek czynszu występujących na rynku lokalnym. Jak wynika z pisemnej opinii biegłego sądowegoK. W., czas faktycznie niezbędny i ekonomicznie uzasadniony do dokonania naprawy wyżej opisanego pojazdu w celu doprowadzenia go do stanu sprzed szkody z dnia 7 stycznia 2014 roku w realiach niniejszej sprawy nie powinien przekraczać kolejnych 9 dni kalendarzowych. Uszkodzony pojazd przebywał w serwisie od 15 stycznia 2014 roku do 24 stycznia 2014 roku (9dni), z czego przez wszystkie dni zasadnie. Stawki rynkowe czynszu najmu pojazdu zastępczego klasy pojazdu markiF. (...)według cen obowiązujących na terenie aglomeracji(...)i okolic w styczniu 2014 roku przy wynajmie 8-dniowym wynosiły:
- w lokalnych firmach: od 90 złotych do 200 złotych netto za dobę (koszt najmu rozliczany bezgotówkowo z polisy OC sprawcy szkody);
- w globalnych firmach: od 156,62 złotych do 182,27 złotych netto za dobę (koszt najmu płatny gotówką).
Opinia biegłego jest opinią jasną, logiczną i przekonującą. Żadna ze stron opinii nie kwestionowała, nie wnosiła o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej lub dowodu z opinii innego biegłego.
W konsekwencji należało przyjąć, że cały okres przebywania pojazdu w serwisie, a tym samym cały okres najmu pojazdu zastępczego był uzasadniony. Również przyjęta przez strony umowy najmu stawka czynszu (181 złotych netto) nie przekraczała stawek rynkowych. Jak wskazał bowiem w swojej opinii biegły maksymalna stawka czynszu najmu wynosiła wówczas 200 złotych netto (w firmach lokalnych) lub 182,27 złotych netto (w firmach globalnych). Brak było podstaw do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie uzasadnione było przyjęcie do porównania najniższej stawki, tj. 90 złotych netto (z uwagi na wiek pojazdu i jego przebieg). W pierwszej kolejności należy wskazać, że przyjęta przez strony stawka czynszu najmu tak długo pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą, dopóki nie przekracza stawek występujących na rynku lokalnym. Zgodnie z wnioskiem strony pozwanej biegły ustalił wysokość stawek rynkowych dla pojazdów porównywalnych do samochodu wynajętego. Pozwana nie podnosiła aby pojazd wynajęty był innej klasy niż uszkodzony (okoliczność ta nie wynika również z opinii biegłego). Biegły podkreślił również, że profesjonalne wypożyczalnie nie oferowały pojazdów 14-letnich, a jedynie 2-3 letnie. W konsekwencji trudno zarzucać poszkodowanemu najem pojazdu młodszego niż uszkodzony, skoro na rynku nie było dostępnych pojazdów starszych niż 3-letnie.
Zgodnie zart. 481 § 1 k.c.jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Z kolei zgodnie zart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.) zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Mając na uwadze fakt,że wezwanie z dnia 13 lutego 2014 roku zostało doręczone pozwanej w dniu 18 lutego 2014 roku (k. 19), uzasadnione było żądanie odsetek ustawowych od dnia 21 marca 2014 roku.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych wyżej przepisów, orzeczono jak w punkcie I wyroku.
Rozstrzygając o kosztach procesu Sąd oparł się na dyspozycji przepisuart. 98 k.p.c.w zw. z§ 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i obciążył nimi pozwaną jako stronę przegrywającą proces w całości. Na koszty poniesione przez powódkę składały się: opłata od pozwu (90 złotych), wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej (600 złotych) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 złotych).
W punkcie III wyroku na podstawie art. 84 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zwrócono pozwanej kwotę 16,92 złotych tytułem niewykorzystanej części zaliczki na opinię biegłego.