Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 549/15
Data wyroku: 2015-12-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak, Jerzy Kozaczuk, Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Kradzież Z Włamaniem
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk

Sygn. akt II Ka 549/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak

Sędziowie:

SSO Jerzy Kozaczuk (spr.)
SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

st. sekr. sąd. Agata Polkowska

przy udziale Prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek
po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r.
sprawyD. M. (1)iG. P.
oskarżonych o przestępstwa zart. 286 § 1 kki in.
na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora, obrońców oskarżonych oraz oskarżonegoD. M. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II K 480/14

I
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: wymierzone obu oskarżonym łączne kary pozbawienia wolności łagodzi –D. M. (1)do wysokości 3 (trzy) lat, zaśG. P.do wysokości 3 (trzech) lat i 8 (osiem) miesięcy;

II
w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.M. W. (1)wS.516,60 złotych (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem sprawowanej z urzędu obrony oskarżonegoD. M. (1)w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia obu oskarżonych od opłaty i wydatków postępowania odwoławczego stwierdzając, iż te ostatnie ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II Ka 549/15

UZASADNIENIE
D. M. (1)iG. P.zostali oskarżeni o to, że:

I
w dniu 20 sierpnia 2013 roku w miejscowościC., powiat(...), województwo(...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu, posługując się dokumentem w postacidowodu osobistego seria (...)stwierdzającym tożsamość innej osoby, wprowadzili w błądJ. Z.- pracownikaT. J., w ten sposób, że zawarli umowę wypożyczenia przyczepymarki R.onr rej. (...)bez zamiaru wywiązania się z treści umowy podrabiając na niej podpisR. S. (1), czym doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniemT. J.w wysokości 9 000 zł, tj. o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zb. zart. 270 § kkw zw. zart. 11 § 2 kkprzy czymD. M. (1)czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

II
w bliżej nieustalonym czasie w okresie od dnia 6 marca 2013 roku do dnia 1 maja 2013 roku w miejscowościW.przyulicy (...), w warsztacie samochodowymB. K., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim włamaniu się do samochodu markiH. (...)onr rej. (...)rok produkcji 2011 o bliżej nieustalonej wartości, usiłowali dokonać jego zaboru w celu przywłaszczenia, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na nie uruchomienie pojazdu, czym działali na szkodęB. K.i właściciela samochoduM. W. (2), tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkprzy czymD. M. (1)czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

III
w dniu 27 kwietnia 2013 roku w miejscowościS.przyulicy (...)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim włamaniu się do samochodu markiH. (...)onr rej. (...)rok produkcji 2009, o wartości 45 000 zł, usiłowali dokonać jego zaboru w celu przywłaszczenia, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na nie uruchomienie pojazdu, czym działali na szkodęM. K., tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkprzy czymD. M. (1)czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

IV
w bliżej nieustalonym czasie w okresie od dnia 27 do dnia 28 września 2013 roku w miejscowościS.,ul. (...)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pontonu o wartości 4000 zł na szkodęT. Z., tj. o czyn zart. 278 § 1 kkprzy czymD. M. (1)czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

V
w dniu 20 grudnia 2012 roku w miejscowościW.przyul. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim włamaniu się do samochodu markiH. (...)onr rej. (...)rok produkcji 2009, dokonali jego zaboru w celu przywłaszczenia, powodując straty o wartości 45 000 zł na szkodę(...) Sp. z o. o.z siedzibą wO., tj. o czyn zart. 279 § 1 kkprzy czymD. M. (1)czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

VI
w dniu 23 kwietnia 2013 roku w miejscowościW.przyul. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim włamaniu się do samochodu markiV. (...)onr rej. (...)rok produkcji 1990, dokonali jego zaboru w celu przywłaszczenia, powodując straty o wartości 1 000 zł na szkodęW. C., tj. o czyn zart. 279 § 1 kkprzy czymD. M. (1)czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

VII
w dniu 24 maja 2013 roku w miejscowościO.przyul. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim włamaniu się do samochodu markiH. (...)onr rej. (...)rok produkcji 2007, o wartości 28 500 zł, usiłowali dokonać jego zaboru w celu przywłaszczenia, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na nie uruchomienie pojazdu i spłoszenie przez pokrzywdzonego, czym działali na szkodęK. K., tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkprzy czymD. M. (1)czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

VIII
w nocy z 19 na 20 maja 2013 roku wS.przyul. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego markiT. (...)onr rej. (...)z kluczykami i dokumentami w postaci dowodu rejestracyjnego, pakietu ubezpieczeń, dowodu osobistego i prawa jazdy na dane osoboweR. S. (2), powodując straty o wartości 35 000 zł na szkodęR. S. (2)iA. S., tj. o czyn zart. 278 § 1 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zb. zart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkprzy czymD. M. (1)czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 278 § 1 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zb. zart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

nadtoD. M. (1)o to, że:

IX
w dniu 27 maja 2013 roku wM., powiat(...), na umowie najmu garażu w miejscu przeznaczonym na podpis najemcy podrobił podpisR. S. (1), tj. o czyn zart. 270 § 1 kk

G. P.o to, że:

X
w dniu 13 lutego 2013 roku w miejscowościJ.przyul. (...), powiat(...), województwo(...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, po uprzednim włamaniu się do garażu poprzez wyważanie drzwi, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci wędek marekM.,K.,T.,T.P., kołowrotków, dwóch pokrowcówmarki S.iK., podbieraków, siatek na ryby, kuchenki turystycznej, wózka do wożenia towaru, powodując straty o wartości 10 000 zł na szkodęB. S.oraz silnika zaburtowego markiH.o mocy 5 KM powodując straty o wartości 4 500 zł na szkodęM. P., tj. o czyn zart. 279 § 1 kk

XI
w dniu 17 lutego 2014 roku na trasieM.-W.w radiowozie nie oznakowanym naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza PolicjiT. P.w ten sposób, że w trakcie podróży radiowozem uderzył go głową w głowę podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, tj. o czyn zart. 222 § 1 kk

XII
w dniu 30 stycznia 2014 roku w miejscowościM., powiatM., dokonał naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariuszy publicznych, sierż. szt.D. P.iP. W.w ten sposób, że w trakcie przeprowadzanej interwencji odpychał rękami i szarpał za umundurowanie w/wym. funkcjonariuszy, podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, tj. o czyn zart. 222 § 1 kk

XIII
w okresie od dnia 27 stycznia 2014 roku do dnia 12 lutego 2014 roku wM., powiat(...), woj.(...), uporczywie nękałA. R.w ten sposób, że o różnych porach dnia i nocy dobijał się do drzwi mieszkania, jak również wyczekując pod blokiem i będąc natarczywym zaczepiał pokrzywdzoną poza mieszkaniem zmuszając ją do niechcianej rozmowy, czym wzbudzał u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, tj. o czyn zart. 190a § 1 kk

XIV
w dniu 03 lutego 2014 roku w miejscowościM., pow.(...), woj.(...)wdarł się na zabudowany balkon mieszkania należącego doA. R.i wbrew jej żądaniu nie opuścił tego miejsca, tj. o czyn zart. 193 kk

XV
w dniu 08 lutego 2014 roku w miejscowościM., pow.(...), woj.(...)wdarł się do wnętrza mieszkania należącego doA. R.i wbrew jej żądaniu nie opuścił tego miejsca, tj. o czyn zart. 193 kk

XVI
w dniu 15 lutego 2014 roku około godz. 07:00 w miejscowościM., pow.(...), woj.(...)wdarł się do wnętrza mieszkania należącego doA. R.i wbrew jej żądaniu nie opuścił tego miejsca, tj. o czyn zart. 193 kk

XVII
w dniu 15 lutego 2014 roku około godz. 17:00 w miejscowościM., pow.(...), woj.(...)wdarł się do wnętrza mieszkania należącego doA. R.i wbrew jej żądaniu nie opuścił tego miejsca, tj. o czyn zart. 193 kk

XVIII
w dniu 27 stycznia 2014 roku w miejscowościM., pow.(...), woj.(...)uśmiercił dwa ptaki gatunku kanarek w ten sposób, że wypuścił je przez okno mieszkania, wiedząc, że na zewnątrz panują trudne warunki atmosferyczne w postaci temperatury ujemnej – 12 stopniC., tj. o czyn zart. 35 ust 1 Ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21.08.1997r(Dz. U. 1997, Nr 111, poz. 724)

Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2015r.:

I
oskarżonegoD. M. (1)uznał za winnego dokonania czynu zarzucanego mu wpkt Ia/o wyczerpującego dyspozycjęart. 286 § 1 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoD. M. (1)uznał za winnego popełnienia czynów zpkt II , III , VIIa/o wyczerpujących dyspozycjęart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw zart. 64 § 1 kkoraz czynów zpkt V, VIa/o wyczerpujących dyspozycjęart. 279 § 1 kkw zart. 64 § 1 kki stwierdzając, że oskarżony czynów tych dopuścił się w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób – w warunkach ciągu przestępstw, na podstawieart. 279 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności;

III
oskarżonegoD. M. (1)uznał za winnego dokonania czynu zarzucanego mu wpkt IVa/o wyczerpującego dyspozycjęart. 278 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 278 § 1 kkwymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

IV
oskarżonegoD. M. (1)uznał za winnego dokonania czynu zarzucanego mu wpkt IXa/o wyczerpującego dyspozycjęart. 270 § 1 kki za to na podstawieart. 270 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;

V
oskarżonegoD. M. (1)uniewinnił od dokonania czynu z pkt VIII a/o ;

VI
na podstawieart. 91 § 2 kkorzeczone wobecD. M. (1)jednostkowe kary pozbawiania wolności połączył i jako łączną wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuD. M. (1)okres zatrzymania oraz tymczasowego aresztowania od dnia 17 lutego 2014 r. do dnia 02 kwietnia 2015 r.;

VIII
oskarżonegoG. P.uznał za winnego dokonania czynu zarzucanego mu wpkt Ia/o wyczerpującego dyspozycjęart. 286 § 1 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;

IX
oskarżonegoG. P.uznał za winnego popełnienia czynów zpkt II , III , VIIa/o wyczerpujących dyspozycjęart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkoraz czynów zpkt V, VI i Xa/o wyczerpujących dyspozycjęart. 279 § 1 kki stwierdzając, że oskarżony czynów tych dopuścił się w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób – w warunkach ciągu przestępstw, na podstawieart. 279 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności;

X
oskarżonegoG. P.uznał za winnego dokonania czynu zarzucanego mu wpkt IVa/o wyczerpującego dyspozycjęart. 278 § 1 kki za to na podstawieart. 278 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;

XI
oskarżonegoG. P.uznał za winnego dokonania czynu zarzucanego mu wpkt VIIIa/o z tym, że ustalił, iż wartość szkody wynosiła 43. 900 zł, który to czyn wyczerpał dyspozycjęart. 278 § 1 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zb. zart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kki to na podstawieart. 278 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

XII
oskarżonegoG. P.uznał za winnego dokonania czynów zpkt XI i XIIa/o wyczerpujących dyspozycjęart. 222 § 1 kki stwierdzając, że oskarżony czynów tych dopuścił się w krótkim odstępie czasu, w podobny sposób – w warunkach ciągu przestępstw, na podstawieart. 222 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

XIII
oskarżonegoG. P.uznał za winnego dokonania czynu zarzucanego mu wpkt XIIIa/o wyczerpującego dyspozycjęart. 190a § 1 kki za to na podstawieart. 190 a § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

XIV
oskarżonegoG. P.uznał za winnego dokonania czynów z pkt od XIV do XVII a/o wyczerpujących dyspozycjęart. 193 kki stwierdzając, że oskarżony czynów tych dopuścił się w krótkim odstępie czasu, w podobny sposób – w warunkach ciągu przestępstw, na podstawieart. 193kkw zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

XV
oskarżonegoG. P.uznał za winnego dokonania czynu zarzucanego mu wpkt XVIIIa/o wyczerpującego dyspozycjęart. 35 ust 1 Ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997r.(Dz.U z 1997r, nr 111, poz. 724) i za to na podstawieart. 35 ust 1 Ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997r.wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;

XVI
na podstawieart. 91 § 2 kkorzeczone wobecG. P.jednostkowe kary pozbawiania wolności połączył i jako łączną wymierzył mu karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

XVII
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuG. P.okres zatrzymania oraz tymczasowego aresztowania od dnia 17 lutego 2014 r. do dnia 02 kwietnia 2015 r.;

XVIII
na podstawieart. 46 § 1 kkza czyn zpkt VIa/o zasądził solidarnie od oskarżonychD. M. (1)iG. P.na rzecz pokrzywdzonegoW. C.kwotę 1000 tytułem naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości;

XIX
na podstawieart. 46 § 1 kkza czyn zpkt VIIIa/o zasądził od oskarżonegoG. P.solidarnie na rzecz pokrzywdzonychR. S. (2)iA. S.kwotę 43. 900 zł tytułem naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości;

XX
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.M. W. (1)wS.kwotę 826,56 zł tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu sprawowaną przez tego adwokata wobec oskarżonegoD. M. (1);

XXI
zwolnił oskarżonych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, wydatki związane z ich udziałem w sprawie przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od tego wyroku wnieśli obrońcy obu oskarżonych, prokurator oraz oskarżonyM..
Obrońca oskarżonegoG. P.wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 7 kpkorazart. 5 § 2 kpkpolegającą na dowolnej wykraczającej poza ramy swobodnej oceny dowodów analizie materiału dowodowego, a w szczególności nie przyznanie się do części zarzutów oskarżonegoG. P., jego wyjaśnieniom danie wiary zeznaniomA. R., funkcjonariuszom policji i drugiemu współoskarżonemuD. M. (1)– w tym zwłaszcza z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonegoG. P.od czynów z pkt I, II, V, X, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI, XVII, XVIII aktu oskarżenia, za pozostałe czyny wymierzenie kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 5 lat, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej w/w oskarżonego i przekazanie sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Prokurator zaskarżył wyrok w odniesieniu do oskarżonegoM.i tylko w części dot. uniewinnienia tego oskarżonego od popełnienia czynu opisanego w punkcie VIII aktu oskarżenia. Wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na bezzasadnym przyjęciu, iż oskarżonyD. M. (1)nie popełnił zarzucanego mu w pkt VIII aktu oskarżenia czynu wspólnie i w porozumieniu z inna osobą w sytuacji, gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi jednoznacznie do konstatacji, iż takiego czynu dopuścił się.
Podnosząc ten zarzut prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części w zakresie jego rozstrzygnięcia z pkt V oraz XIX i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach.
Obrońca oskarżonegoS. M.i sam oskarżonyM.zaskarżyli wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze. Obrońca wyrokowi zarzuciła:

-

obrazę przepisów postępowania tj.art. 7, 410 kpkpolegającą na dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonegoD. M. (1), świadkaU. N.orazT. P.w odniesieniu do motywów działania oskarżonegoD. M. (1)w zakresie zarzucanych mu czynów i roli przy ich popełnianiu, co mogło mieć istotne znaczenie w zakresie ustaleń mających wpływ na wymiar kary, a w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń w tym zakresie,

rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych oraz kary łącznej, a więc całokształtu orzeczenia o karze, w sytuacji gdy całokształt okoliczności sprawy, stopień zawinienia, społeczna szkodliwość jego czynów, motywy działania sprawcy, jego właściwości osobiste, postawa w trakcie postępowania karnego oraz wzgląd na prewencje indywidualną i generalną wymaga wymierzenia oskarżonemu łagodniejszych kar jednostkowych oraz odpowiednio kary łącznej,

Podnosząc te zarzuty obrońca wniosła o zmianę wyroku przez znaczne złagodzenie kar jednostkowych, jak i odpowiednio złagodzenie kary łącznej.
OskarżonyM.wyrokowi zarzucił rażącą surowość wymierzonej kary pozbawienia wolności, nie precyzując bliżej na czym ma ewentualnie polegać. Wniósł o wymierzenie mu kary 2 lat pozbawienia wolności.
Na rozprawie apelacyjnej prokurator poparł swoją apelację, wnosząc jednocześnie o nieuwzględnienie apelacji obrońców obu oskarżonych oraz osobistej oskarżonegoM.. Obrońca oskarżonegoM.i sam oskarżony poparli apelacje i wnioski w nich zawarte, wnosząc o nieuwzględnienie apelacji prokuratora. Oskarżycielka posiłkowa przyłączyła się do apelacji prokuratora wnosząc o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonegoP.. OskarżonyP.i jego obrońca nie stawili się, będąc o terminie rozprawy zawiadomieni prawidłowo, przy czym oskarżony pomimo pouczenia nie złożył wniosku o doprowadzenie.

Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje.
Z uwagi na to, że wnioski o uzasadnienie złożyło jedynie część uczestników postępowania, i to nie do całości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego, a oskarżonyG. P.pomimo skutecznego wezwania do usunięcia braków formalnych poprzez wskazanie zakresu uzasadnienia, nie uczynił tego w ustawowym terminie, sąd odniesie się w niniejszym uzasadnieniu jedynie do zarzutu prokuratora dotyczącego uniewinnienia oskarżonegoM.od popełnienia czynu VIII z aktu oskarżenia oraz wymiaru kary dla oskarżonegoP.– wniosek oskarżycielki posiłkowej. W pierwszej kolejności sąd odniesie się do rozstrzygnięcia o winie.
Apelacja prokuratora zarzucające sądowimeritibłąd w ustaleniach faktycznych jak również wniosek w niej zawarty o uchylenie wyroku w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonegoM.od popełnienia czynu z punku VIII a.o. i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania, jako niezasadne na uwzględnienie nie zasługują. Stwierdzić, bowiem należy, iż sąd I instancji w tej części trafnie ustalił w sprawie stan faktyczny oraz dokonał jego prawidłowej oceny pod względem prawnym. Również dokonana przez sąd rejonowy ocena dowodów nie zawiera błędów zarówno logicznych jak i prawnych.
Przypomnieć w tym miejscu wypada, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego,„Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.m.in. wtedy, gdy:
1/ jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy;
2/ stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego;
3/ jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.”(por. OSN KW 1991, z. 7-9, poz. 41).
Zdaniem Sądu Okręgowego w Siedlcach dokonana przez sądmeritiocena dowodów w odniesieniu do oskarżonegoM.w tej części została przeprowadzona zgodnie z cyt. orzeczeniem Sądu Najwyższego tak, że w pełni korzysta z ochronyart. 7 k.p.k.. Sąd rejonowy szczegółowo bowiem wykazał, czym kierował się dokonując takiej, a nie innej oceny dowodów oraz co zdecydowało, iż jedne dowody obdarzył wiarygodnością, a innym tego waloru odmówił. Apelacja w tej części stanowi w zasadzie polemikę z oceną dowodów dokonaną przez sąd I instancji. Stwierdzić należy, iż argumenty sądu rejonowego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, są bardziej przekonywujące od tych podniesionych w apelacji.
Odnosząc sięmeritido apelacji prokuratora, należy podnieść, iż w ocenie Sądu Okręgowego w Siedlcach zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, odpowiada zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Fakt ten nie pozwala zatem przyjąć, iż w niniejszej sprawie sąd przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a tym samym, dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, mogącego mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia.
Zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania odzwierciedleniem, którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok SN z dnia 5 września 1974 r., II KR 114/74 OSNKW 1975, nr 2, poz. 28).
Dokonując oceny dowodów w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Siedlcach sprostał wymogom płynącym ze wskazanego wyżej orzeczenia Sądu Najwyższego, dlatego rozumowanie sądu I instancji spotkało się z całkowitą aprobatą ze strony sądu odwoławczego i co za tym idzie, w odniesieniu do oskarżonegoM.nie wymaga jakiejkolwiek korekty. Sąd rejonowy wnikliwie rozpatrzył wszystkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał brak winy tego oskarżonego. Nie ma również wątpliwości co do tego, że postępowanie w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało starannie, a ocena materiału dowodowego dokonana przez sąd I instancji nie wykazuje błędów natury logicznej, i jak już wspomniano wyżej nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej przepisemart. 7 kpk. Na stwierdzenie powyższych okoliczności pozwala uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku sąd I instancji szczegółowo wskazał bowiem dowody, które obdarzył przymiotem wiarygodności oraz wyjaśnił, z jakich powodów dał im wiarę. Szczegółowo wskazał także dowody, którym waloru wiarygodności odmówił i precyzyjnie oraz przekonywująco wyjaśnił, z jakich przyczyn na wiarę nie zasługują. Ustalenia poczynione w tym zakresie przez Sąd Rejonowy w Siedlcach są zatem prawidłowe i w ocenie Sądu Okręgowego w Siedlcach nie noszą cech błędu.
Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w przedmiocie błędu w ustaleniach faktycznych wskazując, że zarzut ten czyni zasadnym nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego, lecz wykazanie, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego (por. wyrok SN z dnia 22 stycznia 1975r., I KR 197/74, OSNKW 1975/5/58).
Sąd Okręgowy podzielając w/w pogląd Sądu Najwyższego stwierdził, iż skarżący w treści swojej apelacji, nie wskazuje jakich konkretnie błędów dopuścił się sąd I instancji oceniając zgromadzony materiał dowodowy, lecz ograniczają się jedynie do przedstawienia swojej wersji przedmiotowego zdarzenia.
W tym miejscu, ażeby nie powtarzać wszystkich argumentów przytaczanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, sąd odwoławczy uznał za stosowne ograniczyć się tylko do wskazania najistotniejszych okoliczności, które przemawiają za uznaniem za prawidłowe ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy w Siedlcach.
Zdaniem sądu odwoławczego zasadnie sąd rejonowy przyjął, że wiarygodne są w niniejszej sprawie wyjaśnienia oskarżonegoM., którzy konsekwentnie przez cały czas postępowania, przedstawiał jedną wersję co do przebiegu zdarzenia opisanego w punkcie VIII a.o.. Zdaniem Sądu Okręgowego w Siedlcach, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, twierdzenia skarżącego w odniesieniu do oskarżonegoM.stanowią jedynie nieuzasadnioną polemikę z ustaleniami sądu I instancji w tej części. Dokonując szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego sąd odwoławczy podzielił pogląd sądu rejonowego, iż ujawnione dowody sprawiają, że okoliczności popełnienia przestępstwa z punktu VIII a.o. przezD. M. (1)budzą wątpliwości i nie wskazują na winę oskarżonego.
Nie ulega wątpliwości, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w odniesieniu do zarzutu VIII z a.o. był stosunkowo ubogi. Opierał się głównie na wyjaśnieniach oskarżonych. Zeznania pokrzywdzonych praktycznie nic do sprawy nie wniosły. Potwierdzały natomiast, co istotne, iż samochód nie był zamknięty a w środku znajdowały się jego oryginalne dokumenty. Pozostałe dowody mają już charakter pośredni odnoszą się bowiem do zachowania oskarżonych, które miało miejsce po dokonanej kradzieży.
Jeżeli chodzi o samą ocenę dowodów, to przypomnieć wypada, iż oskarżonyM.konsekwentnie podczas całego postępowania potwierdzał swój udział w zdarzeniu, zaprzeczając jednocześnie żeby miał świadomość, iż uczestniczy w kradzieży. Podnieść wypada, iż oskarżonyM.nie negował swojego udziału w innych przestępstwach. Sam przecież dobrowolnie przyznał się do udziału w kradzieżach z włamaniami, co do których oprócz jego wyjaśnień nie było innych dowodów. W takiej sytuacji zastanawiać musi ta konsekwentna podstawa tego oskarżonego, który przez cały czas zaprzecza udziałowi w kradzieży na szkodęR.iA. S.. Zauważyć w tym miejscu należy, iż czyn ten został zakwalifikowany co do zasady zart. 278§1kk, tak więc nawet przy stosunkowo dużej wartości samochodu jego ewentualne popełnienie nie miałoby znacznego wpływu na wymiar kary łącznej. Jak wynika z ustaleń sądu rejonowego, których nie kwestionuje oskarżyciel publiczny, rola oskarżonegoM.sprowadzała się co do zasady do otwierania samochodów i przeprowadzania ich w inne miejsce. W przypadku tego czynu, nie zachodziła potrzeba forsowania przeszkód, bowiem co oczywiste samochód był przecież otwarty. Nie było więc potrzeby korzystania z pomocyM.przy jego ewentualnej kradzieży. Poza tym oskarżonyP.dysponował dokumentami samochodu. Nie ulega wątpliwości, iż oskarżonyM.był sprawcą innych kradzieży samochodów do popełnienia, których sam się przecież przyznał. Jednakże tylko z tego powodu, nie można wyciągać wniosku jak chce tego prokurator, że ta okoliczność przesadza o jego ewentualnej winie co do tego czynu. Również fakt, iż oskarżonyM.wynajął garaż na przechowywanie skradzionegoS.samochodu, nie podważa wiarygodności wyjaśnień tego oskarżonego. Wynajęcie samochodu miało przecież miejsce dopiero po kradzieży samochodu. Przyjmując nawet, iż w momencie wynajmu oskarżonyM.miał już świadomość skąd pochodzi samochód, to ocena tej części zachowania oskarżonego mogłaby być dokonywana ewentualnie na gruncie inny przepisów.
Należało więc w pełnić podzielić argumentację sądu rejonowego, że przy ocenie zachowania oskarżonegoM.odnośnie popełnienia czynu zpunktu VIIIa.o., winna mieć zastosowanie dyrektywa interpretacyjna określona wart. 5§2 kpk.
Na marginesie zauważyć trzeba, iż apelacja prokuratora w odniesieniu do czynu VIII została wywiedziona w sposób wyjątkowo oszczędny. Sprowadza się do kilku ogólnych stwierdzeń. Nie odnosi się praktycznie do zebranego w sprawie materiału dowodowego jak również do argumentacji sądu I instancji zawartej w uzasadnieniu wyroku dotyczącej oceny dowodów w tej części. Jedyny argument merytoryczny, to odwołanie się i to w sposób ogólny do „działania oskarżonego po popełnieniu czynu VIII aktu oskarżenia w postaci wynajęcia garażu”.
Jakim wymogom winien odpowiadać środek odwoławczy wniesiony przez prokuratora szczegółowo określają art.art. 427§2 i 433§1 kpk. Skoro więc oskarżyciel nie wskazał w apelacji naruszenia przez sąd rejonowy innych przepisów, które w konsekwencji mogłyby pozwalać na ewentualne zakwalifikowanie działania oskarżonegoM.z innego przepisukodeksu karnego, Sąd Okręgowy w Siedlcach nie miał obowiązku odnoszenia się do tych kwestii.
Podsumowując należy stwierdzić, iż sąd I instancji szczegółowo wykazał, czym kierował się obdarzając wiarygodnością wyjaśnienia tego oskarżonego w tej części. To rozumowanie sądumeritinie zawiera żadnych luk czy też wewnętrznych sprzeczności tak, że w pełni korzysta z ochronyart. 7 k.p.k.. Apelacje, co już sygnalizowano stanowią nieuprawnioną polemikę z oceną sądu rejonowego. Jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy„Odmienna ocena dowodów korzystna dla oskarżonego jest naturalnie prawem obrońcy. Nie wynika z niej jednak samo przez się, by ocena dokonana w sprawie przez sądy orzekające charakteryzowała się dowolnością”.(por. Lex 55214). Wprawdzie judykat ten odnosi się do innej strony postępowania, ale reguła interpretacyjna w nim zawarta może być wykorzystana również w sprawie niniejszej.
Kierując się powyższymi przesłankami sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do przyjęcia, że podczas rozpoznawania sprawy niniejszej sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych w odniesieniu do zarzutu VIII a.o., a tym samym do uwzględnienia apelacji prokuratora.
Wymierzona oskarżonemuG. P.kara łączna została uznana przez sąd odwoławczy jako rażąco surowa. Nie była bowiem adekwatna do stopni zawinienia, rozmiaru wyrządzonych szkód, nie uwzględniała jego sytuacji rodzinnej i materialnej. Przypomnieć wypada, iż oskarżycielka posiłkowa nie zaskarżyła wyroku sądu I instancji. Nie ma więc możliwości do odniesienia się do jej ewentualnych zarzutów, zaś oskarżonyP.ani jego obrońca z wnioskami o uzasadnienie nie wystąpili.
Nie ulega wątpliwości, iż sąd przypisał oskarżonemu dopuszczenie się popełnienia aż 18 przestępstw. Jednakże nie były to czyny, które cechowały się szczególnie wysokim stopniem społecznej szkodliwości. Żadnego z tych przestępstw oskarżony nie dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa w rozumieniuart. 64§1 kk, tak jak odpowiadający w tej sprawie drugi z oskarżonych. Jeżeli chodzi o szeroko rozumiane przestępstwa przeciwko mieniu, to wprawdzie ogólny rozmiar wyrządzonych szkód jest duży, to jednak poszczególne czyny jednostkowe różniły się zdecydowanie wysokością powstałych szkód. Część z czynów popełniona została w formie usiłowania. Jeżeli chodzi o czyny popełnione na szkodę funkcjonariuszy publicznych, to należy przede wszystkim zwrócić uwagę na fakt, iż naruszenie nietykalności cielesnej miało wyjątkowo łagodny przebieg. Nie ulega żadnej wątpliwości, iż oskarżycielka posiłkowa jest szczególnie zainteresowana wymiarem kary dla tego oskarżonego. Należy zwrócić jednak uwagę, iż poza niewątpliwie uciążliwym dla pokrzywdzonej zachowaniem oskarżonegoP.jego działania nie miały szczególnie drastycznego zachowania. Oskarżony jest byłym partnerem oskarżycielki. Ze związku posiadają wspólne dziecko. Na mieszkanie w którym aktualnie mieszka pokrzywdzona też wyłożył stosowne środki. Oskarżony w swoim mniemaniu realizował przysługujące mu prawa, co powinno być uznane za usprawiedliwienie, jednakże nie zwalniające go z odpowiedzialności karnej, ale mające wpływ na wymiar kary. Kierując się tymi przesłankami sąd okręgowy uznał, za zasadne zmniejszenie oskarżonemuP.kary łącznej pozbawienia wolności do 3 lat i 8 miesięcy.
Obecnie wymierzona kara uwzględnia wszelkie aspekty odnoszące się do wymiary kary łącznej tak, że powinna spełnić również wymogi zarówno prewencji ogólnej jak i indywidualnej.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepisart.624§1 k.p.k..
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł jak w wyroku.