Sąd Okręgowy w Szczecinie
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Gz 100/15
Data wyroku: 2015-06-16 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Agnieszka Woźniak, Anna Budzyńska, Patrycja Baranowska
Słowa kluczowe: Koszty Procesu
Podstawa prawna: art. 113 ust 1 ustawy o kosztach, art. 108 ^1^ kpc

Sygn. aktVIII Gz 100/15

POSTANOWIENIE
Dnia 16 czerwca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Szczecinie, Wydział VIII Gospodarczy,
w składzie:
Przewodniczący: SSO Agnieszka Woźniak (spr.)
Sędziowie: SO Anna Budzyńska
SO Patrycja Baranowska
po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 roku w Szczecinie,
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...)S.i Spółka spółki jawnej wL.
przeciwkoP. P.
o zapłatę
na skutek zażalenia pozwanejP. P.
na postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie
z dnia 26 stycznia 2015 roku, sygn. akt X GC 973/14
postanawia:

oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2015 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt X GC 973/14, Sąd Rejonowy Szczecin –Centrum w Szczecinie nakazał pobrać od pozwanejP. P.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie kwotę 46,80 zł (czterdzieści sześć złotych osiemdziesiąt groszy) wypłaconą tymczasowo z sum budżetowych Sądu, tytułem kosztów podróży świadka z miejsca zamieszkania wL.do siedziby sądu i z powrotem.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 11 grudnia 2014 roku Sąd Rejonowy Szczecin–Centrum w Szczecinie wydał wyrok w całości uwzględniający roszczenie powoda. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014 roku referendarz sądowy przy Sądzie Rejonowym Szczecin –P.i Zachód przyznał świadkowiD. P.zwrot kosztów podróży w wysokości 46,80 zł w związku z dojazdem do Sądu na rozprawę w dniu 11 grudnia 2014 roku. Wskazana kwota została wypłacona świadkowi tymczasowo z sum budżetowych właściwego Sądu.
Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd Rejonowy wskazał przepisyart. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. z 2005 r., nr 163, poz. 1398 ze zm.) orazart. 1081K.p.c.Zgodnie z treścią pierwszego z powołanych przepisów kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Natomiast w myślart. 1081K.p.c.jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku uiszczenia poniesienia kosztów sądowych lub orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wydaje na posiedzeniu niejawnym sąd, przed którym sprawa toczyła się w pierwszej instancji.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez pozwanąP. P.zażaleniem z dnia 24 lutego 2015 roku. Skarżąca wskazała, że zaskarża przedmiotowe postanowienie, kwestionując w całości prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Przepisart. 85 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychstanowi, że świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży, kosztów noclegu i utraconych zarobków lub dochodów, związanych ze stawiennictwem w sądzie.
Zgodnie z treścią art. 92 wyżej wskazanej ustawy zwrot wydatków, utraconego zarobku lub dochodu, wynagrodzenia i kosztów podróży przyznaje się na wniosek świadka, biegłego lub tłumacza złożony na piśmie lub ustnie do protokołu rozprawy. Wniosek o przyznanie należności, o jakich mowa w ust. 1, składa się niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu trzech dni po wykonaniu czynności, a jeżeli czynności były podejmowane na rozprawie - najpóźniej w ciągu trzech dni po rozprawie. Osoby, które nie zgłosiły żądania w tym terminie tracę prawo do przyznania im tych należności.
W przedmiotowej sprawie zostały dochowane wszelkie warunki konieczne dla przyznania świadkowi zwrotu kosztów podróży. Świadek złożył wniosek o zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do siedziby sądu dnia 11 grudnia 2015 roku, a zatem tego samego dnia, w którym zakończyła się czynność z udziałem świadka. Wskazać należy jednocześnie, że wyliczenie kosztów podróży dokonane przez referendarza sądowego jest w pełni prawidłowe.
Sąd Okręgowy uznaje za trafne rozstrzygnięcie  Sądu I instancji wskazane w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2015 roku, jak również podziela argumentację przytoczoną przez Sąd w uzasadnieniu. Przede wszystkim Sąd Rejonowy prawidłowo wskazał podstawy prawne rozstrzygnięcia oraz dokonał ich subsumpcji zgodnie z dyrektywami wykładni prawa.
Zgodnie z dyspozycją art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Zastosowanie znajduje tu zatem wyrażona wart. 98 § 1 K.p.c.ogólna zasada, zgodnie z którą koszty procesu obciążają stronę przegrywającą. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 roku wydanego w sprawie o sygnaturze akt X GC 973/14 Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie zasądził od pozwanej na rzecz powódki całą kwotę dochodzoną pozwem. Oznacza to, że skarżąca, będąca w przedmiotowej sprawie stroną pozwaną, przegrała proces. Zasadne było zatem obciążenie skarżącej nie tylko kosztami poniesionymi bezpośrednio przez jej przeciwników procesowych, lecz także innymi kosztami wygenerowanymi w związku z prowadzeniem procesu, którego – co do zasady – można było uniknąć.
Sąd I instancji prawidłowo zastosowałart. 1081K.p.c.W przedmiotowej sprawie Sąd nie miał bowiem możliwości orzeczenia o zwrocie kosztów podróży świadka w toku postępowania, gdyż postępowanie zakończyło się w tym samym dniu, w którym świadek uczynił zadość obowiązkowi uczestnictwa na rozprawie oraz w którym złożył odpowiedni wniosek o zwrot kosztów. Odroczenie wydania wyroku oraz orzeczenia o kosztach procesu ze względu na złożony przez świadka wiosek o zwrot kosztów podróży stałoby w oczywistej sprzeczności z zasadą szybkości postępowania.
Nie ulega wątpliwości, że – zgodnie zart. 1081K.p.c.– Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie był sądem właściwym do wydania na posiedzeniu niejawnym postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów podróży świadka, gdyż to właśnie przed tym sądem sprawa (z którą związane było wydanie zaskarżonego postanowienia) toczyła się w pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższe należało, na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.orzec jak w sentencji.