Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 49/15
Data wyroku: 2015-04-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Ossak, Jacek Myśliwiec, Janusz Chmiel

Sygn. akt V .2 Ka 49/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  9 kwietnia 2015  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach

     V  Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec
Sędziowie:SSO Janusz Chmiel
SSO Anita Ossak (spr.)
Protokolant: Justyna Napiórkowska
w obecności Jacka Sławika Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r.
sprawy:

A. B./B./

s.P.iB.

ur. (...)wS.

oskarżonego o przestępstwo zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk

na skutek apelacji, wniesionej przez Prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju
z dnia 27 listopada 2014r. sygn. akt II K 321/14
I.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że :
-w punkcie 2 ustala wysokość kosztów obrony z urzędu na kwotę 1596zł
( jeden tysiąc pięćset dziewięćdziesiąt sześć złotych ) plus 23% podatku Vat w kwocie 367,08zł ( trzysta sześćdziesiąt siedem złotych osiem groszy ) , łącznie kwotę 1963,08zł ( jeden tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt trzy złote osiem groszy),
- w punkcie 3 zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za I instancję w kwocie 80zł (osiemdziesiąt złotych) oraz ustala wysokość wydatków na kwotę 2053,08zł ( dwa tysiące pięćdziesiąt trzy złote osiem groszy);
II w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy ;
III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataD. J.kwotę
420 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych
(dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
IV.odstępuje od obciążania oskarżonego kosztami za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt V. 2 Ka 49/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2014r sygn. akt II K 321/14 Sąd Rejonowy w Jastrzębiu Zdroju uznał oskarżonegoA. B.za winnego tego, że w okresie od 31 grudnia 2012r. do 16 lutego 2013r. wJ., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, pomógł zbyć rzecz uzyskaną za pomocą czynu zabronionego , i tak :
-w dniu 31 grudnia 2012r. wJ.przyAl. (...)w lombardzieT.sprzedał biżuterię w postaci złotego łańcuszka z przywieszką o wartości 140zł,
-w dniu 14 lutego 2013r. wJ.przyAl. (...)w lombardzieT.sprzedał biżuterię w postaci złotego łańcuszka, złotej bransoletki oraz dwóch złotych przywieszek o wartości łącznej 420zł,
-w dniu 16 lutego 2013r. wJ.przyAl. (...)w lombardzieT.sprzedał biżuterię w postaci dwóch złotych łańcuszków oraz jednej złotej przywieszki o wartości 140zł ,
tj. występku zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 291 §1 kkw zw. zart. 58 § 3 kkwymierzył mu karę grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10zł.
Na podstawieart. 29 ust. 1 Ustawy Prawo o AdwokaturzeSąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.D. J.kwotę 1344zł plus 23% Vat tytułem obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Na podstawieart. 624 §1 kpkiart. 17 ust. 1 Ustawy o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania w całości, obciążając nimi Skarb Państwa.
Od wyroku tego apelację wywiódł prokurator, w której zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na niesłusznym uznaniu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie dostarczył podstaw do przyjęcia, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu kradzieży , co skutkowało przypisaniem mu przez Sąd I instancji jedynie paserstwa skradzionej biżuterii, podczas gdy prawidłowa analiza zeznań świadków , w tym zwłaszczaM. B. (1),M. B. (2),M. M. (1),A. W.iJ. D., poparta dokumentami w postaci podpisanych przez oskarżonego umów pożyczki i zastawu, prowadzić powinna do wniosku, że oskarżonyA. B.dopuścił się zarzuconego mu przestępstwa zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk,
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść , a polegający na niesłusznym przyjęciu, że w stosunku do oskarżonegoA. B.zachodzą przesłanki opisane wart. 624 § 1 kpk, uzasadniające całkowite zwolnienie go od ponoszenia kosztów postępowania i obciążenie nimi Skarbu Państwa, podczas gdy nie przemawiają za tym ani jego sytuacja rodzinna i majątkowa, ani też względy słuszności, ponieważ oskarżonyA. B.jest przebywającym na wolności bezdzietnym kawalerem, zarabiającym miesięcznie 1680zł brutto, uznanym w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji za winnego popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja prokuratora tylko w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach zasługiwała na uwzględnienie, co spowodowało, że sąd odwoławczy zmienił punkt 2 i 3 zaskarżonego wyroku.
Natomiast nie ma racji skarżący twierdząc, że sąd orzekający dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, na podstawie których przypisał winę oskarżonemu w zakresie popełnienia przez niego występku zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, iż Sąd I instancji miał w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w sprawie, dokonał ich rzetelnej i wnikliwej oceny, a wysnute wnioski są logicznie, prawidłowe i zbieżne ze wskazaniami doświadczenia życiowego.
Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący i dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, gromadząc kompletny materiał dowodowy, dający podstawę do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Tak zgromadzony materiał dowodowy został następnie poddany rzetelnej i co wymaga podkreślenia, kompleksowej analizie. Oceny wartości poszczególnych dowodów dokonano pod względem ich wewnętrznej spójności, wzajemnych relacji, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, bez wykroczenia poza ramy przysługującej sądowi swobodnej oceny dowodów.
Do takiej konkluzji, jak wyżej podkreślono, prowadzi analiza pisemnych motywów skarżonego orzeczenia, w których Sąd zaprezentował tok swojego rozumowania oraz wskazał, którym dowodom, w jakim zakresie i dlaczego dał wiarę, a którym i na jakiej podstawie waloru tego odmówił. Zaprezentowanemu tokowi rozumowania oraz wyprowadzonym wnioskom nie sposób zarzucić niespójności, sprzeczności, czy też braku logiki i braku uwzględnienia wskazań doświadczenia życiowego.
Podniesiony zatem w apelacji prokuratora zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegający na niewłaściwej ocenie dowodów w postaci zeznań świadkówM. B. (1),M. B. (2),M. M. (1),A. W.iJ. D.nie mógł być uznany za skuteczny.
Sąd Rejonowy dysponując bowiem kompletnie zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym, dokonał na jego podstawie trafnych ustaleń faktycznych, które odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń i pozwalają na przypisanie oskarżonemu winy zart. 291 § 1 k.k.a nie zart. 278 § 1 k.k.
Argumentacja zawarta w uzasadnieniu apelacji sprowadza się w istocie do polemiki z ustaleniami Sądu, bez przekonującego wskazania, jakich błędów w zakresie logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i wskazań doświadczenia życiowego, miałby dopuścić się Sąd I instancji. Pomija także apelujący te dowody, które miał na uwadze Sąd I instancji i które stały się podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych.
Na aprobatę zasługuje ocena wyjaśnień oskarżonego, której dokonał Sąd Rejonowy uznając, że w zasadniczej części wyjaśnienia te zasługują na wiarygodność, gdyż były logiczne, konsekwentne i spójne, w odróżnieniu do zeznań świadkówM.iM. B. (2). Miał także na uwadze sąd zeznania świadkówM. M. (1)iA. W., ale słusznie ocenił ich wartość dowodową jako niewielką, gdyż nie byli oni bezpośrednimi świadkami wydarzeń a informacje jakie posiadali pochodziły jedynie z relacji pokrzywdzonej iM. B. (2).
Trafnie zatem, po kompleksowej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał sąd, że w sprawie brak było jednoznacznych dowodów, które w sposób nie budzący wątpliwości wskazywałyby, że oskarżony dopuścił się przestępstwa kradzieży objętej zarzutem biżuterii. Jakkolwiek z dowodów ujawnionych w sprawie wynika, iż oskarżony miał sposobność dokonania owej kradzieży, to jednak brak było bezpośrednich dowodów potwierdzających takie jego zachowanie. Słusznie natomiast ustalił i przyjął sąd, że przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na przypisanie oskarżonemu winy w zakresie popełnienia występku zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.Argumentacja Sądu Rejonowego w tym zakresie, zawarta w uzasadnieniu jest szczegółowa i przekonująca, zatem powielanie jej przez Sad Okręgowy jest w tym miejscu bezprzedmiotowe.
Natomiast rację ma skarżący zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu, zawierającemu rozstrzygnięcie o kosztach sądowych błąd w ustaleniach faktycznych, które doprowadziły sąd orzekający do zwolnienia oskarżonego od ich poniesienia. Jak słusznie zauważył apelujący oskarżony jest bezdzietnym kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu i zarabia 1680 zl brutto ( obecnie 1730 zł., jak podał na rozprawie odwoławczej ). Powyższe okoliczności nie powinny prowadzić – jak to uczynił sąd – do zwolnienia go od kosztów sądowych, gdyż oskarżony jest zdolny do ich uiszczenia, choćby w ratach. Dlatego też Sąd Okręgowy, podzielając zarzuty prokuratora w powyższym zakresie zmienił zaskarżony wyrok także w punkcie 2 i prawidłowo ustalił wysokość kosztów obrony z urzędu na łączną kwotę brutto 1963,08 zł, wliczając w tę kwotę ilość odbytych terminów rozpraw przed sądem I instancji oraz za postępowanie odwoławcze w wyniku którego uchylono pierwszy wyrok. Natomiast w punkcie 3 obciążono oskarżonego opłatą za I instancję w wysokości 80 zł, wynikającą z wymierzonej kary grzywny oraz zasądzono od niego wydatki w łącznej wysokości 2053,08 zł, na które złożyły się koszty obrony z urzędu oraz karty i karnej i ryczałtu od doręczeń.
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok, jako słuszny utrzymany został w mocy.