Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 91/15
Data wyroku: 2015-03-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Roger Michalczyk, Małgorzata Lessnau-Sieradzka, Włodzimierz Hilla-sprawozdawca
Słowa kluczowe: Przywłaszczenie
Podstawa prawna: art. 437§1 k.p.k.

Sygn. aktIV Ka 91/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Roger Michalczyk
Sędziowie SO Małgorzata Lessnau-Sieradzka
SO Włodzimierz Hilla - sprawozdawca
Protokolant st. sekr. sądowy Justyna Bobak
przy udziale Andrzeja Chmieleckiego - Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy
po rozpoznaniu dnia 11 marca 2015 r.
sprawyK. Ż.c.J.iK.ur. (...)wB.
oskarżonej o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt IX K 47/14
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; wymierza oskarżonej 220,00 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem opłaty za II instancję i obciąża ją wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.
IV Ka 91/15

UZASADNIENIE

K. Ż.
pozostawała pod zarzutem popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że 27 stycznia 2011 r. wB.na parkingu przyul. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7 tys. złM. D., właściciela samochodu osobowego markiB. (...)onr. rej. (...), który zakupił go 3 stycznia 2011 r. odS. J., poprzez wprowadzenie go w błąd co do faktu posiadania własności tego samochodu, uzyskanej na podstawie umowy kupna-sprzedaży z 15 sierpnia 2009 r. oraz w nieustalonym miejscu i czasie dokonała podrobienia podpisów swego mężaG. Ż.na umowach kupna-sprzedaży samochodu osobowego markiB. (...)onr. rej. (...)z 15 sierpnia 2009 r. zawartej pomiędzyS. J.aG. Ż.i z 10 lutego 2011 r. zawartej pomiędzyG. Ż.aK. S., a następnie posłużyła się tak sfałszowanymi umowami w trakcie jej przesłuchania w charakterze świadka 27 stycznia 2011 r. w Komisariacie Policji wF.i 22 lipca (2011 r.) w Komisariacie PolicjiB.-Ś., tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem z 29 października 2014 r. (sygn. akt IX K 47/14) uznał oskarżoną za winną tego, że 15 lutego 2011 r. przywłaszczyła pojazd markiB. (...)onr. rej. (...)o wartości 7 tys. zł należący doM. D.w ten sposób, że za pośrednictwem swej matki sprzedała ww. pojazd bez wiedzy i zgody właściciela, przy czym posłużyła się wówczas uprzednio przez siebie podrobionymi dokumentami w postaci trzech umów sprzedaży pojazdu markiB. (...)onr. rej. (...), tj. umowy sprzedaży z 9 lutego 2009 r., podrabiając podpisN. M., umowy sprzedaży z 15 sierpnia 2009 r. podrabiając podpisG. Ż.oraz z 10 lutego 2011 r. podrabiając podpisG. Ż., tj. przestępstwa zart. 284 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono oskarżonej na dwuletni okres próby.
Niniejszy wyrok zawiera nadto rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych w sprawie.
Powyższy wyrok został zaskarżony w trybie apelacji, w całości, przez

      obrońcę oskarżonej
, z wnioskiem o zmianę orzeczenia poprzez przyjęcie, że oskarżona w bliżej nieustalonym miejscu i czasie do 15 lutego 2011 r. podrobiła umowy sprzedaży rzeczonego samochodu – z 9 lutego 2009 r. w zakresie naniesienia podpisu sprzedającejN. M., z 15 sierpnia 2009 r. i z 10 lutego 2011 r. poprzez nasienie podpisu swego mężaG. Ż., wyczerpując swym zachowaniem znamiona czynu zabronionego zart. 270 § 1 k.k.oraz umorzenie postępowania w trybie przepisuart. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.

Sąd Okręgowy zważył co następuje
         :
Powyższą apelację należało uznać za oczywiście bezzasadną, w rozumieniu treści przepisuart. 457 § 2 k.p.k., wobec czego zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy.
W ocenie sądu odwoławczego sąd pierwszej instancji w sposób w pełni należyty, kompletny i wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe, wprowadzając przeprowadzone dowody do podstawy wyrokowania, po czym poczynił jak najbardziejtrafne ustalenia faktyczneskutkujące uznaniem sprawstwa oskarżonej w zakresie zarzucanego jej czynu, po przeprowadzeniu kompleksowej, wnikliwej i gruntownej analizy i oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Sąd ów swym kompletnym, logicznym i w pełni przekonującym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czyniącym zadość wszelkim koniecznym ustawowym wymogom, wskazał, na jakich dowodach oparł dokonane ustalenia i z jakich powodów nie uznał dowodów przeciwnych, w tym w szczególności wyjaśnień oskarżonej, jak też zeznań jej męża – G.Ż.. Z treści uzasadnienia zatem w sposób jednoznaczny, jasny i zrozumiały wynikałodlaczego zapadł taki właśnie wyrok. Przedstawiona ocena dowodów w żaden sposób nie wykraczała poza granice ich swobodnej oceny, uwzględniając wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, jak najbardziej uprawnienie korzystając z ochrony przewidzianej właśnie treściąart. 7 k.p.k.

Argumentację tę Sąd Okręgowy w pełni aprobuje, przywołuje ją jako własną i nie dostrzega konieczności ponownego szczegółowego jej przytaczania
         .
Czyniąc jednak zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania odwoławczego treścią przepisów art. art.: 433§ 2 i 457 § 3 k.p.k., należy stwierdzić co następuje:
Na wstępie wszelkich dalszych, szczegółowych rozważań czynionych przez organad quem, nie będzie od rzeczy skonstatować, że w każdym wypadku w ocenie zebranego w określonej sprawie materiału dowodowego, pełną aktualność zachowuje ta reguła oceny dowodów, wedle której podstawę czynionych ustaleń faktycznych w określonej sprawie zawsze winny stanowić wszystkie dowody zgromadzone i przeprowadzone na rozprawie (art. 410 k.p.k.), w szczególności zaś naturalnie te, które mają określone, istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia. Przy czym dowody, zwłaszcza w realiach i okolicznościach niniejszej sprawy, winny być postrzegane i oceniane w ichcałokształcie i we wzajemnym względem siebie powiązaniu, kiedy to nabierają zgoła odmiennej wymowy, znaczenia i wartości dowodowej, aniżeli wówczas, gdy chcieć je postrzegać w sposób jednostkowy,wybiórczy, w oderwaniu od wspomnianych wzajemnych relacji między nimi, jak próbuje to wielokrotnie czynić autor rzeczonej apelacji.
Wymowie i wartości dowodowej dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji ich ocenie i wyprowadzonym na ich podstawie wnioskom, zaprezentowanym w uzasadnieniu wyroku, przeciwstawiono w gruncie rzeczy tylko i wyłączniegołosłowną, subiektywną, wybiórcząi nacechowanądowolnościąoptykę oceny zebranych w sprawie dowodów, w szczególności, gdy idzie o zapewnienia oskarżonej i jej męża, że przebieg wydarzeń był taki, jak przedstawiają właśnie oni w swych, jakżeniekonsekwentnych, niespójnychinielogicznych, a w konsekwencji w zupełnieniewiarygodnych,nie wytrzymujących krytyki oświadczeniach procesowych, Te, już na pierwszy rzut oka, pozostawały wostrej kolizjinie tylko z treścią wszelkich tych dalszych dowodów, które sąd orzekający w pełni uprawnienie uczynił podstawą wyrokowania, lecz także z elementarnymi wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania i wnioskowania (art. 7 k.p.k.).
Sąd orzekający przeanalizował i oceniłwszystkie dowody, jakie zostały przeprowadzone w sprawie, w pełni prawidłowo ustalając stan faktyczny (art. 2 § 2 k.p.k.), natomiast fakt, że strony skarżącej nie satysfakcjonuje rezultat tego procesu ocennego i decyzyjnego, bynajmniej sam przez sięnie uprawniajeszcze do sięgania do tego rodzaju, rażącej dowolnością argumentacji, jaką zwarto w apelacji. Sąd orzekający władny jest dokonywać ustalenia faktyczne właśnie w granicachswobodnej ocenydowodów i wiąże się z tym między innymi jego dyskrecjonalne uprawnienie do uznania części dowodów za rzeczowe, przydatne dla czynionych ustaleń, a w konsekwencji za wiarygodne i miarodajne, a tym samym do odmówienia tych przymiotów innym dowodom, a więc także tym, do których tutaj odwołuje się obrona, naturalnie przy pełnym zachowaniu (jak miało to miejsce w przypadku zaskarżonego wyroku) wzmiankowanych reguł i zasad oceny dowodów.
Zatem, jeżeli tylko ustalony w taki oto sposób stan faktyczny jawi się jakologiczne następstwodokonanej analizy i oceny dowodów, a nadto znajduje on swe niezbędne oparcie i uzasadnienie w świetle wskazań wiedzy i zasad doświadczenia życiowego, tonie możnaskutecznie wywodzić w sposób jak czyni to obrona w tejże apelacji tylko dlatego, że „potrafi” sobie wyobrazić i zbudować, wedle wielce dowolnych reguł i wyobrażeń, odmienny bieg zdarzeń.
Lektura uzasadnienia niniejszego środka odwoławczego wskazuje, że jej autor wsparcia dla zaprezentowanej przez siebie argumentacji poszukuje bodaj tylko i wyłącznie w zbudowanym, pierwej przez oskarżoną, a następnie w powielonym przez obronę, przeczeniu dowodom obciążającym i budowanejwłasnej, dowolnej, subiektywnej, hipotetycznej(rzekomo uzasadnienie alternatywnej) wersji przebiegu wydarzeń oraz okoliczności relewantnych dla przedmiotowego postępowania.
Tymczasem, nie wiedzieć z jakiego to powodu, wyjaśnieniom oskarżonej czy też zeznaniom jej męża, należałoby – wedle obrony - w zestawieniu z całą resztą materiału dowodowego, przydać walor wiarygodności, w sytuacji kiedy wymienieni na przestrzeni całego postępowania byli takskrajnie niekonsekwentnii zrobili bodaj wszystko, aby uniemożliwić dojście do prawdy materialnej i należytego ustalenia okoliczności istotnych dla przedmiotu procesu,dostosowującprzy tym swą postawę procesową do zmieniającej się w toku postępowania sytuacji procesowej i treści przeprowadzanych, obciążających, podważających ich wiarygodność dowodów. Oskarżonej oczywista służyło w tej mierze pełne prawo, w zakresie, w jakim przewiduje to regulacja zawarta w treści przepisuart. 74 § 1 k.p.k., jednakże nie oznacza to, iżby taka postawa procesowa, zwłaszcza w świetle wszelkich dowodów obciążających, mogła pozostawać poza oceną Sądu i zasadnie korzystać z ochrony przewidzianej wart. 7 k.p.k.Tym bardziej, że tego rodzaju zarzutównie da siępostawić zwłaszcza treści zeznań pokrzywdzonego -S. J., zachowującego w swych depozycjach znaczącąkonsekwencjęistanowczość, jak i niewątpliwąlogikę, która w sposób przekonujący wyjaśnia sposób jego rozumowania i postępowania w zakresie kluczowych dla sprawy okoliczności.
Równocześnie zaś, obrona w sposóbzupełnie niezrozumiały, a w konsekwencji całkowicienieprzekonujący, już to ignorowała wymowę i znaczenieniekwestionowanychprzecież faktów związanych z wykazaniem oskarżonej (mimo jej postawy w tej mierze na przestrzeni całego postępowania), że przejawiła tak daleko posuniętą premedytację i poczyniła tak wiele zabiegów, polegających w szczególności na opisanympodrobieniuowych umów (i następnymposłużeniu sięnimi), by zafałszować rzeczywisty stan rzeczy co do własności owego pojazdu w poszczególnych okresach, już to tak dalece bagatelizując znaczenie tychże okoliczności, by w taki oto sposób postulować ocenę zarówno stopnia społecznej szkodliwości takowych zachowań, jak i stopnia jej zawinienia (domagając się umorzenia postępowania w trybie przepisuart. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.)!
Naturalnie,nie oznaczato z kolei, że wymieniona działając w taki sposób, w istocie nie mogła motywować się – co tak uwypukla apelujący - swą trudną sytuacją życiową i materialną, związaną z faktem pozbawienia wolności jej męża. Jednakowoż, taki sposób rozumowania obrony - w ocenie sądu odwoławczego - z powodzeniem pozwalał organom orzekającym argumentować również i w taki oto sposób, że to właśnie owa sytuacja życiowa oskarżonej skłoniła ją do sfałszowania owych dokumentów celemprzywłaszczeniaowego pojazdu.
Natomiast, już tylko w sferze nieuprawnionych domniemań musi pozostać kwestia, czy i na ile właśnie uprzednie – równie podkreślane w apelacji - tak dobre i bliskie (”kolokwialne”) relacje oskarżonej i jej męża z pokrzywdzonym ośmieliły ją do podjęcia (przy określonym udziale jej męża) przypisanych jej działań.
Ta ostatnia okoliczność bynajmniejnie musi dziwićw stopniu, który miałby podważać wiarygodnośćS. J., że ten przez tak relatywnie długi czas godził się na utrzymywanie takiego stanu rzeczy w odniesieniu do owego pojazdu, a mianowicie użytkowania go przezG. Ż.i oskarżoną, w zamian za określone, świadczone względem tego pierwszego pewnych służebności. Zwłaszcza, jeśli zważyć na stan jego zdrowia i okresowe ograniczenia, także w zakresie możności samodzielnego kierowania samochodem.
Sposobu rozumowania i argumentowania autora apelacji bynajmniej„nie musi”wspierać, również podkreślana przezeń, utrata wartości pojazdu w owym czasie, nie tylko właśnie z uwagi na ów „kolokwialny” stan stosunków między wymienionymi, lecz także ze względu na charakter i zakres aktywności gospodarczejS. J., obracającego w tym okresie wieloma samochodami, niechybnie pozwalającej mu na uzyskiwanie dochodów na poziomie, który nie powodował doznania przezeń jakiegośznaczącego uszczupleniaw tym względzie z powodu użytkowaniaB.przezG. Ż.. Niczego istotnego w tej mierze nie musi więc zmieniać też fakt handlowania przez wymienionychkolejnymi autamii ewentualnego rozliczania się za nie, naturalnie, jak zwykle, w sposób dalece niesformalizowany.
Oczywista, ów „niesformalizowany” charakter wszelkich owych transakcji nie ułatwiał zadania w toku postępowania, jednakowoż sam przez się równieżnie musiałprzecież przemawiać za („oczywistą”, wedle obrony) wiarygodnością twierdzeń oskarżonej i jej męża, przede wszystkim co do okoliczności fundamentalnej w sprawie, a mianowicie – dokonania zakupu tegoż pojazdu odS. J.przezG. Ż..Równie dobrzebowiem, ze wszystkich przywoływanych powodów, pozwalało to na przydanie waloru wiarygodności wersji zdarzeń prezentowanej przezS. J..
Ten ostatni w sposób wystarczająco klarowny, a przy tym logiczny i przekonującywyjaśnił powody, dla których podjął działania zmierzające do sprzedaży owego pojazdu, właśnie wówczas, gdy dowiedział się o próbach jego sprzedaży przez oskarżoną przez internet. Tym samym, nadzwyczajniesłabobrzmi kierowany pod jego adresem „zarzut”, że o podjętych przez siebie decyzjach i dalszych działaniach nie powiadomił oskarżonej. W tym stanie rzeczy bowiem jawią się one jako tyleż zrozumiałe, co logiczne i przekonujące.
W tych okolicznościach, nie wydają się właściwym polem do dociekań także podejmowane przez obronę próby porównania dat poszczególnych decyzji i działań przedsiębranych przez pokrzywdzonego i przez oskarżoną w odniesieniu do rzeczonego pojazdu. Te, same przez się,nie są w staniew jakikolwiek sposób dowodzić wiarygodności którejkolwiek ze „stron”, podobnie jak czas i okoliczności, w jakichM. D.iM. P.udali się po odbiór zakupionego przez tego pierwszego auta.
Wydaje się więc, że z powodzeniem jedynie konsekwencji i daleko posuniętejdeterminacjioskarżonej, w jakiej trwała ona wówczas i zamierzała zrealizować zamiar sprzedaży auta, należałoby przypisać fakt zawiadomienia przez nią Policji, gdy została powiadomiona, przez niezorientowanego przecież w materii pracownika parkingu, że dwóch nieznanych jej mężczyzn przybyło po samochód, zwłaszcza, że nie miała wówczas jakiejkolwiek wiedzy o decyzjach i działaniach podjętych w tej mierze przezS. J.(ten jej o nich nie poinformował).
Tożsameuwagi odnośnie dokonanej przez sąd orzekający oceny zeznań pokrzywdzonego, acz także zeznańM. D., można odnieść do okoliczności sprzedaży pojazdu temu ostatniemu, który – wedle ich deklaracji – pojazd ów znał, miał z nim kontakt wcześniej i widywał go, także wówczas, gdy doS. J.przyjeżdżał nim G.Ż..
Zatem o ile podnoszony przez obronę brak bliższych dociekań sądu odnośnie źródła pochodzenia pieniędzy przeznaczonych przezM. D.specjalnie nie dziwi, o tyle – w ustalonych okolicznościach – tak skrajnieniekonsekwentnezeznania G.Ż.co do pochodzenia pieniędzy, którymi on miał sfinansować zakup samochodu - wedle wspomnianych uprzednio reguł i zasad oceny dowodów – mają zgoła inną wartość dowodową i tym bardziejdeprecjonujątreść jego zeznań, a przy tym, w konsekwencji także jego matki -K. S., nader przecież zainteresowanej potwierdzeniem okoliczności zadeklarowanych przez syna i synową, choćby z uwagi na jej, równie wielce podejrzane, zachowania w zakresie „nabycia” auta od syna i następnej „sprzedaży” pojazduC. J.. G.Ż.nie potrafił przy tym w jakikolwiek logiczny sposób uzasadnić takich swych zeznań w tejże materii.
Wreszcie, w tym stanie rzeczy, nie mógł skutecznie przekonywać również i ten, bodaj„sztandarowy”argument obrony, który wiązał się z tak eksponowanym faktem dysponowania przez oskarżoną w inkryminowanym czasie, czy to kartą pojazdu, czy też (rzekomo) dwoma kompletami kluczyków. Te przedmioty miałyby – wedle obrony – dowodzić faktu nabycia pojazdu odS. J.przezG. Ż., stanowiąc atrybuty właściwe każdemu właścicielowi, a przekazywane mu z chwilą nabycia pojazdu.
Równocześnie jednak apelujący zupełnie nie poradził sobie z treścią zeznań pokrzywdzonego także w tej mierze, a zwłaszcza z odparciem podnoszonych przezeń okoliczności, a mianowicie, że (przecież) to on dysponował niezmiennie zarównooryginalną umowąnabycia pojazdu zawartą zN. M., jak też drugim,oryginalnym kluczykiemdo pojazdu. Nie ma więc innego,racjonalnegoilogicznie brzmiącegowyjaśnienia, aniżeli przyjęte przez sąda quo, dla faktu dysponowania nimi właśnie przez pokrzywdzonego. Zwłaszcza w sytuacji, gdy oskarżona wraz z mężem – wedle ich deklaracji – niezmiennie nosili się, czy to z wolą przerejestrowania samochodu na siebie, czy też z jego ewentualną dalszą odsprzedażą, gdzie w tych okolicznościach, rzeczona umowa, przy braku umowy zS. J., byłaby absolutnieniezbędnaw Wydziale Komunikacji i – nawiasem mówiąc – przez ten cały czasnigdy nie zwracali siędo pokrzywdzonego o przekazanie im tego dokumentu. Nadto, o ile ewentualnego nabywcę można byłoby próbować informować, że z jakiegoś powodu drugi kluczyk został utracony (czy też przekonywać, jak w tym wypadkuC. J., że drugi klucz jest także tym właściwym, oryginalnym), to nie jest do innego, logicznego wytłumaczenia fakt, że towłaśnie pokrzywdzonyw dalszym ciągu dysponował (poza wspomnianą umową) owym drugim oryginalnym kluczykiem, który - wraz z umową sprzedaży - przekazał nabywcy, w więcM. D.! Niechybnie więc celnie i zasadnie Sąd Rejonowy argumentował, że– logicznie rozumując -niepodobna jest przyjąć, że pokrzywdzony z chwilą sprzedaży pojazdu G.Ż.zakładał, że w taki oto sposób w przyszłości zdyskontuje tę okoliczność. Równocześnie zaś, niewątpliwie nie przez przypadek, czy przeoczenie pozostawał on aktualnie w posiadaniu tego klucza, skoro oskarżona z mężemkonsekwentnie utrzymywali, że obydwa kluczyki mieli otrzymać od pokrzywdzonego „jako oryginalne” i pozostawali do tej pory (przez kilkanaście miesięcy!) w przekonaniu co do oryginalności obydwóch egzemplarzy (?!).
Przy czym, dla wsparcia takiego oto sposobu rozumowania, jaki sąd odwoławczy przyjął w ślad za argumentacją sądu pierwszej instancji, nie będzie od rzeczy odnotować i to, żeC. J.bynajmniej nie został przekonany zapewnieniami oskarżonej co do autentyczności owego „drugiego” kluczyka, dostrzegając pomiędzy kluczamiwyraźną różnicę! Ten zeznał bowiem w szczególności, że„ten kluczyk był zupełnie inny i nie miał prawa pasować do tego samochodu”!– (k. 253v), a co także zadaje kłam deklaracjom wymienionej co do jej „przekonania” o autentyczności owego, „drugiego” kluczyka, a mającego – wedle niej - zaświadczać o przekazaniu go przez pokrzywdzonego wraz z rzekomo zakupionym autem, a w konsekwencji o prawie własności doń.
Jeśli wszystkie owe przywołane okoliczności wyżej oraz podążającą za nimi argumentację, wraz z tą, jaką zaprezentowano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zestawić z owymi, niepodlegającymi kwestionowaniu ustaleniami co dopodrobieniaprzez oskarżoną wszystkich wymienionych trzech wzmiankowanych „umów” dot. tegoż pojazdu, jak też z treścią takgołosłownych, instrumentalnych, niekonsekwentnychiniespójnych, zarówno wewnętrznie, jaki względem siebie, oświadczeń procesowychK.iG. Ż., torozumując i wnioskując rzeczowo, logiczniei kierując sięelementarnymi wskazaniami doświadczenia życiowego, ze wszystkich tych powodów zaskarżony wyrok należało uznać za ze wszech miar słuszny, a apelację za oczywiście bezzasadną.
W tym stanie rzeczy zaś, wszelkie ewentualne dalsze rozważania dotyczące suponowanej przez obronę znikomości społecznej szkodliwości niniejszego czynu oraz zawinienia jego sprawcy, z powodzeniem można pozostawićbez dalej sięgającego komentarza.
Sąd odwoławczy nie dostrzegł przy tym żadnych uchybień, które winny by podlegać uwzględnieniu z urzędu.
O kosztach sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym orzeczono po myśliart. 636 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k., a takżeart. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednol. Dz.U. Nr 49/83, poz. 223 ze zm.), uznając, że brak jest dostatecznych przesłanek, przewidzianych ustawą, do zwolnienia oskarżonej od ponoszenia owych kosztów.