Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 533/15
Data wyroku: 2015-11-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak, Jerzy Kozaczuk, Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu

Sygn. akt II Ka 533/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 listopada 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak (spr.)

Sędziowie:

SSO Jerzy Kozaczuk
SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

stażysta Renata Olędzka

przy udziale Prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek
po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r.
sprawyA. M.iA. P. (1)
oskarżonych o przestępstwo zart. 280 §1 kki in.
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonychA. M.iA. P. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 15 czerwca 2015 r. sygn. akt II K 593/14
wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten tylko sposób, że podwyższa orzeczoną na rzecz obrońcy oskarżonegoA. P. (1)kwotę wynagrodzenia za obronę z urzędu , wykonywaną przed Sądem I instancji do kwoty 2066,40 zł ( w tym 386,40 podatku vat); w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.J. P.wM.oraz na rzecz Kancelarii Radcy PrawnegoA. B.wS.po 516,60 zł (w tym 96,60 podatku vat) z tytułu wykonywania obrony z urzędu oskarżonychA. M.iA. P. (1)w postępowaniu odwoławczym; zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa.
Sygn. akt II Ka 533/15

UZASADNIENIE
A. M.,A. S.iA. P. (1)zostali oskarżeni o to, że w dniu 29 kwietnia 2011 r. wS., powiat(...), woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z ustalonymi osobami nieletnimi, po uprzednim użyciu wobecP. R.przemocy polegającej na kopnięciu pokrzywdzonego nogą w brzuch, co spowodowało jego upa­dek na ziemię a następnie kopaniu nogami i uderzaniu rękoma po całym ciele w tym w okolice głowy i twarzy, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci między innymi zasinienia pod lewym okiem z podbiegnięciem krwawym, otarcia naskórka twarzy i licznych zadrapań zwłaszcza po stronie lewej, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowegomarki S.z kartą SIM o wartości 50 zł., karty miejskiej o wartości 78 zł. i klucza do furtki, czym spowo­dowali straty o łącznej wartości 128 zł., na szkodęP. R.,

tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.
przy czymA. P. (1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestęp­stwo podobne,

tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt II K 593/14, Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim:
I.w ramach zarzucanego oskarżonym, aktem oskarżenia czynu:
1/A. M.,A. S.orazA. P. (1)uznał za winnych tego, że w dniu 29 kwietnia 2011 roku wS., pow.(...), woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z innymi ustalonymi osobami nieletnimi, wzięli udział w pobiciuP. R.w ten sposób, że po uprzednim kopnięciu go w brzuch w wyniku czego pokrzywdzony upadł, uderzali go rękoma po całym ciele i kopali go, w tym w twarzoczaszkę, w wy­niku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci: stłuczenia twarzoczaszki w okolicy czoła nad prawym łukiem brwiowym z uszkodzeniem (rozcięciem) i otar­ciem naskórka, w okolicy dolnej części oczodołu lewego i lewego łuku jarzmowego z wylewem krwawym i uszkodzeniami naskórka (zadrapaniami), w okolicy nosa po stro­nie lewej z uszkodzeniem naskórka (otarciem), w okolicy ust (obu warg) z uszko­dzeniem ciągłości wargi górnej (po stronie prawej), czym narazili pokrzywdzonego co najmniej na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 k.k., przy czymA. P. (1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczo­nej za umyślne przestępstwo podobne, tj. dokonania czynu wyczerpującego dyspo­zycjęart. 158 § 1 k.k.w przypadku oskarżonychA. M.iA. S.oraz dokonania czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w przypadku oskarżonegoA. P. (1)i za ten czyn:
- na podstawieart. 158 § 1 k.k.skazał oskarżonegoA. M.na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby wynoszący 3 lata, na podstawieart. 71 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 3 k.k.orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych w kwocie po 20 zł każda z nich,
- na podstawieart. 158 § 1 k.k.skazał oskarżonegoA. S.na karę 8 mie­sięcy pozbawienia wolności, na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.orazart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby wynoszący 3 lata, na podstawieart. 71 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 3 k.k.orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych w kwocie po 20 zł każda z nich, na podstawieart. 73 § 2 k.k.w okresie próby oddał oskarżonego pod dozór kuratora;
- na podstawieart. 158 § 1 k.k.skazał oskarżonegoA. P. (1)na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,
2/ustalając, że:A. M.,A. S.iA. P. (1)w dniu 29 kwietnia 2011 roku wS., pow.(...), woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z innymi ustalonymi osobami nieletnimi, dokonali kradzieży telefonu komórkowegomarki S.z kartą SIM o wartości 50 zł., karty miejskiej o wartości 78 zł. i klucza do furtki, powodując straty o łącznej wartości 128 zł na szkodęP. R., czym wyczerpali dyspozycjęart. 119 § 1k.w. – na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.w zw. zart. 45 § 1k.w. umorzył postępowanie wobec wyżej wymienionych oskarżonych w zakresie tego wykroczenia z uwagi na przedawnienie orzekania;
II. na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonym:A. M.iA. S.na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania w dniach od 29 kwietnia 2011 roku do 01 maja 2011 roku, przyjmując, że jeden dzień rzeczywi­stego pozbawienia wolności jest równy dwóm dziennym stawkom grzywny, zaś oskarżonemuA. P. (1)zaliczył na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania w dniach od 10 maja 2011 roku do 11 maja 2011 roku, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równy jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;
III.zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. P.– Kancelaria Adwokacka wM.i adw.D. J.– Kancelaria Adwokacka wM.kwoty po 1136,52 zł na rzecz każdego z nich, w tym po 212,52 zł VAT - tytułem kosztów nieopłaconej obrony sprawowanej z urzę­du;
IV. zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:R. S.kwotę 150 zł, a odA. M.kwotę 250 zł tytułem zwrotu części wydatków ponie­sionych w sprawie, a w pozostałej części i od opłaty zwolnił oskarżonych, resztę wydatków przejmując na rachunek Skarbu Państwa, zaś oskarżonegoA. P. (1)zwolnił w całości od kosztów postępowania.
Apelacje od przedstawionego wyżej wyroku wywiedli obrońcy oskarżonychA. M.iA. P. (1).
ObrońcaA. M.zaskarżył zaprezentowany wyżej wyrok w czę­ści dotyczącej skazania tego oskarżonego za czyn wyczerpujący dyspozycjęart. 158 § 1 k.k.- tj. punkt I. podpunkt 1. wyroku, zarzucając mu obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie obrazę:
-art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k., których naruszenie polegało na jedno­stronnej i niekorzystnej dla oskarżonego ocenie materiału dowodowego, przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej wbrew regułom prawidłowego rozumowania,
a w konsekwencji:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że oskarżonyA. M.dopuścił się dokonania zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosków odmiennych.
W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy przez uniewinnienie oskarżonegoA. M.od popełnienia zarzucanego mu czynu.
ObrońcaA. P. (1)zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w całości, zarzucając mu:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który miał wpływ na jego treść, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż oskarżonyA. P. (1)29 kwietnia 2011 r. wS., pow.(...), woj.(...)działając wspól­nie i w porozumieniu z innymi osobami, użył przemocy fizycznej polegającej na kopnięciu pokrzywdzonego nogą w brzuch, a następnie kopaniu nogami i uderzaniu rękoma po całym ciele pokrzywdzonego w tym w okolice głowy, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci na czas powyżej dni 7, tj. popełnił czyn zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., podczas gdy oskarżony czynu tego nie popełnił,
- obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,
- obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 626 § 1 i 2 k.p.k.w zw. z§ 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podnosząc, że w razie uchylenia orzeczenia przez Sąd II instancji i przekazania sprawy do ponow­nego rozpoznania adwokatowi należą się minimalne stawki wynagrodzenia za każdą instancję z osobna i tym samym niewydanie w orzeczeniu kończącym postępowanie rozstrzygnięcia o wypłaceniu należności za wszystkie obrony z urzędu, tj. łącznej kwoty 2066,40 zł (w tym VAT).
W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie zaś o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a nadto na podstawieart. 626 § 3 k.p.k.wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu sprawowanej obrony z urzędu w łącznej kwocie 2066,40 zł w tym VAT.
W toku rozprawy odwoławczej obrońca oskarżonegoA. P. (1)poparł swoją apelację i wniosek w niej zawarty oraz wniósł o zasądzenie kosztów obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym oświadczając, że nie zostały uiszczone w całości ani w części. Obrońca oskarżonegoA. M.poparł swoją apelację i wniosek w niej zawarty oraz wniósł o zasądzenie kosz­tów obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym oświadczając, że nie zostały uiszczone w całości ani w części. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie obu apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. OskarżonyA. P. (1)przyłączył się do apelacji swojego obrońcy i wniósł o uniewinnienie go od przypisanego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcyA. P. (1)okazała się zasadną jedynie o tyle, o ile doprowadziła do zmiany rozstrzygnięcia w przedmiocie wynagrodzenia za obronę z urzędu tego oskarżonego wykonywaną przed Sądem I instancji. Na po­dzie­lenie nie zasługiwały natomiast racje podniesione w środku odwoławczym wywie­dzionym przez obrońcęA. M.. Zważywszy, że z wnioskiem o sporzą­dzenie uzasadnienia wystąpił jedynie przedstawiciel procesowyA. P. (1), ograniczając zarazem jego zakres do tej części wyroku Sądu Okręgowego, którą rozstrzygnięto o utrzymaniu w mocy wyroku Sądu Rejonowego, Sąd II instancji dokonał zawężenia swych rozważań do powodów, które doprowadziły do zajęcia rzeczonego stanowiska.
Przede wszystkim nie ma racji skarżący, jeżeli kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę materiału dowodowego przez podważenie wartościowania relacji po­krzyw­dzonegoP. R.. Przystępując do rozważań w przedmiotowej materii podkreślić należy, że akcentowana przez apelującego problematyka wpływu spożycia alkoholu przez tegoż na prawidłowość postrzegania, zapamię­tywania i od­twa­rzania przezeń zdarzeń może być badana jedynie przez pryzmat starannej analizy pozyska­nych tą drogą informacji i zestawienia ich z innymi dowodami (
    por.wyrok Sądu Ape­la­cyj­nego w Warszawie z 8 maja 2015 r., II AKa 104/15, LEX nr 1747369, wyrok Sądu Najwyższego z 5 marca 2004 r., V KK 314/03, LEX nr 162600). Stano­wisko takiej treści nie oznacza jednakże, iż samo stwierdzenie, że deskrypcje proce­sowe po­krzyw­dzonego są w większym lub mniejszym stopniu wewnętrznie sprzecz­ne oraz sprzecz­ne z wyjaśnieniami oskarżonych, wystarczy aby je na tej podstawie
    en blocodrzucić jako niewiarygodne, bo przecież owe sprzecz­ności niekoniecznie muszą mieć związek z próbą świadomego zafałszowania rzeczy­wistości, lecz równie dobrze mogą być spowodowane innymi okolicz­nościami, w tym wynikać mogą z nie­do­stat­ków ludzkiej pamięci. Nie rzecz zatem w tym, że określone sprzeczności w ogóle się pojawiły w relacjach pokrzywdzonego i oskarżonych; istotne jest jedynie to, czy i w jakim stopniu dowody te odzwierciedlają rzeczywisty stan rzeczy (
    podobnie:wyrok Sądu Apelacyj­nego w Krakowie z 24 października 2012 r., II AKa 173/12, LEX nr 1236876). Wbrew wywodom obrońcy, zeznaniaP. R.wolne są od sprzecz­ności takiej wagi, która nakazywałaby ich dyskredytację.
Inaczej niż chce tego apelujący, relacje pokrzywdzonego w zakresie wyglądu mężczyzny, który zaatakował go jako pierwszy są stosun­kowo konse­kwentne i jako takie nie świadczą o ślepym dążeniu do obciążeniaA. P. (1). Po­krzyw­dzony już od początkowego etapu postępowania przygo­to­waw­czego podawał bowiem, że w czasie zajścia wymieniony był ubrany w ogrodniczki koloru niebie­skiego i koszulkę z krótkim rękawem (m.in. k. 22v, 33, 84, 87, 321). W związku z tym nie można sugerować, tak jak uczyniono w uzasadnieniu środka odwoławczego (k. 948), że informacje takiej treści pojawiły się dopiero na etapie postę­powania jurys­dykcyjnego. Wbrew zapatrywaniom skarżącego, zeznańP. R.w przed­mioto­wym zakresie nie sposób stanowczo zakwestionować także przez powołanie się na treść relacjiP. G.. Faktem jest, że tenże podał, iż osoba, która jako pierwsza zaatakowała nieznanego mu mężczyznę była ubrana w niebieskie jeansy i czarną kurtkę. Sprecyzował jednakże zarazem, że wspomniane spodnie były brudne, zaś rękawy kurtki były „trochę podwinięte” i dzięki temu zaobserwował jakiś tatuaż na jego ręku (k. 174, 334, 546v, 884v). Informacje takiej treści korespondują w pewnym zakresie z podaniem przez pokrzywdzonego, że ogrodniczki napastnika były koloru niebieskiego (k. 33) i były ubrudzone czymś białym (k. 321, 786). Wska­zanie przezP. G.na podwinięte rękawy kurtki tłumaczy natomiast pojawienie się w deskrypcjach pokrzywdzonego koszulki z krótkim ręka­wem. Pamię­tać przy tym trzeba, że osoby relacjonujące poszczególne zdarzenia, w różnym stopniu mogą być w nie emocjo­nalnie zaangażowane, obserwują je z różnej perspektywy, co może powodować u każdej z nich częściowo odmienną rejestrację w pamięci komu­nikatów o nim (

    videwyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z 6 sierpnia 2013 r., IX Ka 714/13, LEX nr 1717741). Nieszcze­rości informacji przekazanych przez pokrzyw­dzonego nie sposób upatrywać także w treści złożonych przezeń oświadczeń dotyczą­cych tatuażu zaobser­wowanego na ręku pierwszego z atakujących. Faktem jest, żeP. R.podawał, iż widział tatuaż obrazujący pajęczynę w okolicach nad­garstka, na wewnętrznej stronie ręki napastnika (k. 23, 33), zaś w toku rozprawy głównej okazało się, że takowy znajduje się w okolicach łokciaA. P. (1)(k. 785). Rozbieżność pomiędzy informacjami przekaza­nymi przez pokrzywdzonego, a wskazaną okolicznością, sta­nowi w ocenie Sądu Okrę­go­wego, jedynie naturalną konsekwencję dynamicznego charak­teru zajścia z dnia 29 kwiet­nia 2011 r. Pamięć ludzka ma charakter genera­tywny, a nie jest wierną kopią rzeczy­wistości, co sprawia, że jest ona podatna na znie­kształcenia (

    videwyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 13 grudnia 2007 r., II AKa 164/07, LEX nr 567374), zwłaszcza w warunkach niesprzyjających poczynieniu dokładnych spostrzeżeń. Apelu­jący myli się także o tyle, o ile zakłada, że dowodem wyłączającym możliwość uzna­nia sprawstwaA. P. (1)są zeznaniaP. R.dotyczące wzrostu mężczyzny, który miał go kopnąć w brzuch. Podkreślić trzeba, że w toku pierwszego przesłuchania na etapie postępowania przygo­towawczego pokrzywdzony podał, iż tenże mężczyzna był wyższy od niego i miał ok. 175 cm wzrostu (k. 22v, 575, 787). Informacji tej nie sposób odrywać od późniejszego stwierdzenia przez pokrzywdzonego, że napastnik był wysoki (k. 33, 575, 787v). W takim kontekście okoliczność, iż z protokołu przesłu­chaniaA. P. (1)wynika, że ma on 170 cm (k. 134) nie nabiera szczególnego znaczenia. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, iż pokrzywdzony oceniał wzrost napastników z pozycji leżącej.
Zamykając rozważania w materii wartościowania zeznańP. R.stwier­dzić trzeba, że trudno uznać, iż pokrzywdzony bezpodstawnie obciążałA. P. (1). Wbrew stanowisku obrońcy,

    de factonie miał po temu interesu. Zważyć w tym miejscu trzeba, że wersja zaprezentowana przez wymienionego oskar­żonego, a sprowadzającą się do wskazania na mającą motywować zeznania pokrzyw­dzonego chęć zemsty za oplucie jego osoby (

    wyjaśnieniaA. P. (1)k. 136, 330v) nie znalazła potwierdzenia nawet w relacjach wskazanego przez niego świadka (

    zeznaniaU. R.- k. 197, 380- 380v, 548v). Skoro obrażenia stwierdzone u pokrzywdzonego miałyby zostać spowodowane bez udziałuA. P. (1), toP. R.nie wskazywałby na niego, jako na jednego ze sprawców. Z treści jego zeznań bezspornie wynika, że zależałoby mu na pociągnię­ciu do odpowiedzialności rzeczywistych napastników, a nie przy­padko­wej- i wedle twierdzeń samegoA. P. (1)(k. 136, 330v, 784v) znanej mu jedynie z widzenia osoby, która z po­wsta­niem wspomnianych urazów nie miała nic wspólnego. Jest to dodatkowy argument przemawiający za stwierdzeniem prawidłowości doko­nanej przez Sąd I in­stan­cji oceny zeznań pokrzywdzonego.
W świetle powyższego, Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się, by ocena materiału dowodowego, poczyniona przez Sąd Rejonowy, nosiła cechy dowolności. Nie zmienia tego konstatacja obrońcy o konsekwencji wyjaśnień wszystkich oskarżonych nieprzyznających się do winy. Zestawienie środków dowodo­wych zgromadzonych w sprawie z treścią pierwszoinstancyjnych ustaleń faktycznych nie pozwoliło na podzielenie ogólnikowo sformułowanego zarzutu błędu w ustale­niach faktycznych. W przekonaniu Sądu II instancji, Sąd I instancji rekonstruując zaistniały stan rzeczy nie pominął istotnych w sprawie okoliczności wynikających z właściwie ocenionych dowodów, ani też nie ustalił faktów, które wcale z danego dowodu nie wynikają lub wynikają, lecz zostały przeinaczone (por.D. S. Świecki,Postępowanie odwoławcze w sprawach karnych. Komentarz. Orzecznictwo, Warszawa 2013, s. 175). W związku z tym za chybione uznać należało również gołosłowne wskazanie na obrazę zasadyin dubio pro reo,statuowanej przepisemart. 5 § 2 k.p.k.
W tym stanie rzeczy apelacja obrońcy w części kwestionującej winęA. P. (1)jest bezzasadna. Nietrafność zarzutów postawionych w tej materii przesądziła również o niemożności uwzględnienia któregokolwiek ze sformułowanych w tymże zakresie wniosków.
WymierzającA. P. (1)karę 10 miesięcy pozbawie­nia wolności ,Sąd Rejonowy w spo­sób prawidłowy zważył tak stopień społecznej szko­dli­wości przypisanego mu czynu, jak i okolicznościstricteosobiste sprawcy (k. 934). Orzeczona kara odpowiada więc dyrektywomart. 53 § 1 i 2 k.k.i nie nosi żadnych cech niewspółmierności. Spełnia wszystkie swe funkcje, tak w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. W stosunku doA. P. (1)szczególnego znaczenia nabiera pierwsza z wymienionych funkcji kary, albowiem ten, jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, był już wielokrotnie karany, zaś przypisanego mu czynu dopuścił się w niedługim czasie po opuszczeniu zakładu karnego. Okoliczności te prze­czą możliwości sformułowania względem niego pozytywnej prognozy krymino­logicznej.
Z tych wszystkich względów i przy braku przesłanek zart. 439 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku.
Na podstawieart. 223ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych(tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 507 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Radcy PrawnegoA. B.wS.516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) z tytułu wykonywania obrony z urzędu oskarżonegoA. P. (1)w postępowaniu odwoławczym (§ 12a ust. 2 pkt 4w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionegoz urzędu- tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.).
Z uwagi na przebywanie przezA. P. (1)w Zakładzie Karnym Sąd Okręgowy, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k., zwolnił go od kosztów sądo­wych za II instancję stwierdzając, że wydatki postępowania odwoławczego takżew czę­ści dotyczącej jego osoby ponosi Skarb Państwa.