Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 181/15
Data wyroku: 2016-02-01 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów, Przestępstwo z użyciem niebezpiecznego narzędzia, Przestępstwo przeciwko wolności, Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 280 § 2 k.k., art. 159 k.k., art. 158 § 1 k.k., art. 190 § 1 k.k., art. 7 k.p.k.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Poznaniuwyrokiem z dnia 17 sierpnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt XVI K 130/14 uznał:
I.oskarżonegoS. M. (1)za winnego tego, że:
1.w dniu 22 listopada 2013 roku w miejscowościC., działając w warunkachart. 64§2 k.k., będąc uprzednio skazanym w warunkachart. 64§1 k.k.po odbyciu kary co najmniej 1 roku pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub w części ostatniej kary popełnił ponownie umyślne przestępstwo rozboju  i przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu będąc skazanym wyrokami III K 13/07 wyrok łączny Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 10 maja 2007 roku łączący wyroki IV K 164/03, III K 90/02, IV K 112/02 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu III K 626/09 z dnia 28 października 2009 roku oraz działając wspólnie i w porozumieniu zŁ. C.,P. Z.,M. B.,E. Ś.,M. G. (1), posługując się nożem  i innym niebezpiecznym przedmiotem w postaci kija i metalowej rurki, jednocześnie działając w sposób bezpośrednio zagrażający życiu, używając przemocy polegającej na biciu przy pomocy wskazanych przedmiotów, jak i kopiąc oraz bijąc pięściami po całym ciele, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 7.300 euro na szkodęD. N., dokonując jednocześnie pobiciaD. N.iT. R. (1), w którym narażano w/w pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego wart. 157§1 k.k.w przypadkuT. R. (1)a zart. 156§1 k.k.w przypadkuD. N., z użyciem wskazanych przedmiotów, przy czymT. R. (1)doznał obrażeń stawu kolanowego, które naruszyło czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż 7 dni w rozumieniu przepisuart. 157§2 k.k.a z koleiD. N.doznał złamania jednego żebra, sińców oraz otarć naskórka, które naruszyło czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż 7 dni w rozumieniuart. 157§2 k.k.,tj. popełnienia przestępstwa zart. 280§2 k.k.iart. 159 k.k., iart. 157§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 64§2 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 280§2 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.iart. 64§2 k.k.wymierzył mu karę 6 lat pozbawienia wolności;
2.w bliżej nieokreślonym czasie w 2013 roku wK., działając w warunkachart. 64§2 k.k., będąc uprzednio skazanym w warunkachart. 64§1 k.k.po odbyciu kary co najmniej 1 roku pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub w części ostatniej kary popełnił ponownie umyślne przestępstwo przeciwko życiu  i zdrowiu, będąc skazanym wyrokami III K 13/07 wyrok łączny Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 10 maja 2007 roku łączący wyroki IV K 164/03, III K 90/02, IV K 112/02 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu III K 626/09 z dnia 28 października 2009 roku oraz działając wspólnie i w porozumieniu zM. B.dokonał pobiciaR. T.w ten sposób, że bili pokrzywdzonego pięściami po całym ciele oraz uderzyli go przedmiotem przypominającym broń w głowę, przy czym narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157§1 k.k.a w wyniku zdarzeniaR. T.doznał obrażeń ciała w postaci sińców, obrzęku tkanek miękkich okolic twarzy oraz rany tłuczonej okolicy twarzy, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż siedem dni w rozumieniuart. 157§2 k.k.,tj. popełnienia przestępstwa zart. 158§1 k.k.iart. 157§2 k.k.w zw. zart. 64§2 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 158§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.w zw. zart. 64§2 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;
3.w dniu 20 lutego 2014 roku wŚ., działając w warunkachart. 64§1 k.k.po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne w ciągu 5 lat po odbyciu kary popełnił umyślne przestępstwo podobne, będąc skazanym wyrokami III K 13/07 wyrok łączny Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 10 maja 2007 roku łączący wyroki IV K 164/03, III K 90/02, IV K 112/02 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu III K 626/09 z dnia 28 października 2009 roku groziłD. W.uszkodzeniem ciała lub pozbawieniem życia, wzbudzając u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona,tj. popełnienia przestępstwa zart. 190§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.orazw dniu 20 lutego 2014 roku wŚ., działając w warunkachart. 64§1 k.k.po odbyciu kary co najmniej  6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne w ciągu 5 lat po odbyciu kary popełnił umyślne przestępstwo podobne, będąc skazanym wyrokami III K 13/07 wyrok łączny Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 10 maja 2007 roku łączący wyroki IV K 164/03, III K 90/02, IV K 112/02 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu III K 626/09 z dnia 28 października 2009 roku groziłP. D.uszkodzeniem ciała lub pozbawieniem życia, wzbudzając w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona, tj. popełnienia przestępstwa zart. 190§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i przy przyjęciu, iż czyny te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw za ciąg ten na podstawieart. 190§1 k.k.w zw. zart. 91§1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności
oraz na podstawieart. 85 k.k.iart. 86§1 k.k.połączył orzeczone wobec oskarżonegoM.kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na poczet tej kary na podstawieart. 63§1 k.k.okres tymczasowego aresztowania od dnia 18 kwietnia 2014 r. godz. 9.00 do dnia 20 marca 2015 r. i od dnia 18 lipca 2015 r.;
II.oskarżonegoM. G. (1)za winnego tego, żew dniu 22 listopada 2013 roku w miejscowościC., działając wspólnie i w porozumieniu zŁ. C.,P. Z.,S. M. (1),M. B.,E. Ś., posługując się nożem i innym niebezpiecznym przedmiotem w postaci kija  i metalowej rurki, jednocześnie działając w sposób bezpośrednio zagrażający życiu, używając przemocy polegającej na biciu przy pomocy wskazanych przedmiotów, jak  i kopiąc  oraz bijąc pięściami po całym ciele, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 7.300 euro na szkodęD. N., dokonując jednocześnie pobiciaD. N.iT. R. (1), w którym narażano w/w pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego wart. 157§1 k.k.w przypadkuT. R. (1)a zart. 156§1 k.k.w przypadkuD. N., z użyciem wskazanych przedmiotów, przy czymT. R. (1)doznał obrażeń stawu kolanowego, które naruszyło czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż 7 dni w rozumieniu przepisuart. 157§2 k.k.a z koleiD. N.doznał złamania jednego żebra, sińców oraz otarć naskórka, które naruszyło czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż 7 dni w rozumieniuart. 157§2 k.k., tj. popełnienia przestępstwa zart. 280§2 k.k.iart. 159 k.k., iart. 157§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 280§2 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet na podstawieart.  63§1 k.k.okres tymczasowego aresztowania od dnia 9 kwietnia 2014 r. godz. 06.05;
III.oskarżonegoM. B.za winnego tego, że:
1.w dniu 22 listopada 2013 roku w miejscowościC., działając w warunkachart. 64§2 k.k., będąc uprzednio skazanym w warunkachart. 64§1 k.k.po odbyciu kary co najmniej 1 roku pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub w części ostatniej kary popełnił ponownie umyślne przestępstwo rozboju  i przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu będąc skazanym wyrokami Sądu Rejonowego w Krośnie Odrzańskim, tj. wyrokiem łącznym II K 424/06 z dnia  28 marca 2007 roku łączącym wyroki II K 285/01, II K 554/01, II K 287/99 oraz działając wspólnie i w porozumieniu zŁ. C.,P. Z.,S. M. (1),E. Ś.,M. G. (1), posługując się nożem  i innym niebezpiecznym przedmiotem w postaci kija i metalowej rurki, jednocześnie działając w sposób bezpośrednio zagrażający życiu, używając przemocy polegającej na biciu przy pomocy wskazanych przedmiotów, jak i kopiąc oraz bijąc pięściami po całym ciele, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 7.300 euro na szkodęD. N., dokonując jednocześnie pobiciaD. N.iT. R. (1), w którym narażono w/w pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego wart. 157§1 k.k.w przypadkuT. R. (1)a zart. 156§1 k.k.w przypadkuD. N., z użyciem wskazanych przedmiotów, przy czymT. R. (1)doznał obrażeń stawu kolanowego, które naruszyło czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż 7 dni w rozumieniu przepisuart. 157§2 k.k.a z koleiD. N.doznał złamania jednego żebra, sińców oraz otarć naskórka, które naruszyło czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż 7 dni w rozumieniuart. 157§2 k.k.,tj. popełnienia przestępstwa zart. 280§2 k.k.iart. 159 k.k., iart. 157§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 64§2 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 280§2 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.iart. 64§2 k.k.wymierzył mu karę 6 lat pozbawienia wolności;
2.w bliżej nieokreślonym czasie w 2013 roku wK., działając w warunkachart. 64§2 k.k., będąc uprzednio skazanym w warunkachart. 64§1 k.k.po odbyciu kary co najmniej 1 roku pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub w części ostatniej kary popełnił ponownie umyślne przestępstwo przeciwko życiu  i zdrowiu, będąc skazanym wyrokami Sądu Rejonowego w Krośnie Odrzańskim,  tj. wyrokiem łącznym II K 424/06 z dnia 28 marca 2007 roku łączącym wyroki  II K 285/01, II K 554/01, II K 287/99 oraz działając wspólnie i w porozumieniu zS. M. (1)dokonał pobiciaR. T.w ten sposób, że bili pokrzywdzonego pięściami po całym ciele oraz uderzyli go przedmiotem przypominającym broń w głowę, przy czym narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157§1 k.k.a w wyniku zdarzeniaR. T.doznał obrażeń ciała w postaci sińców, obrzęku tkanek miękkich okolic twarzy oraz rany tłuczonej okolicy twarzy, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż siedem dni w rozumieniuart. 157§2 k.k.,tj. popełnienia przestępstwa zart. 158§1 k.k.iart. 157§2 k.k.w zw. zart. 64§2 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 158§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.w zw. zart. 64§2 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności
oraz na podstawieart. 85 k.k.iart. 86§1 k.k.połączył orzeczone wobec oskarżonegoB.kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 7 lat pozbawienia wolności, zaliczając na poczet tej kary na podstawieart. 63§1 k.k.okres tymczasowego aresztowania od dnia 9 kwietnia 2014 r. godz. 06.05;
IV.oskarżonegoE. Ś.za winnego tego, żew dniu 22 listopada 2013 roku w miejscowościC., działając wspólnie i w porozumieniu zŁ. C.,P. Z.,S. M. (1),M. B.,M. G. (1), posługując się nożem i innym niebezpiecznym przedmiotem w postaci kija  i metalowej rurki, jednocześnie działając w sposób bezpośrednio zagrażający życiu, używając przemocy polegającej na biciu przy pomocy wskazanych przedmiotów, jak  i kopiąc oraz bijąc pięściami po całym ciele, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 7.300 euro na szkodęD. N., dokonując jednocześnie pobiciaD. N.iT. R. (1), w którym narażono w/w pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego wart. 157§1 k.k.w przypadkuT. R. (1)a zart. 156§1 k.k.w przypadkuD. N., z użyciem wskazanych przedmiotów, przy czymT. R. (1)doznał obrażeń stawu kolanowego, które naruszyło czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż 7 dni w rozumieniu przepisuart. 157§2 k.k.a z koleiD. N.doznał złamania jednego żebra, sińców oraz otarć naskórka, które naruszyło czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż 7 dni w rozumieniuart. 157§2 k.k.,tj. popełnienia przestępstwa zart. 280§2 k.k.iart. 159 k.k., iart. 157§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 280§2 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet na podstawieart. 63§1 k.k.okres tymczasowego aresztowania od dnia 15 kwietnia 2014 r. godz. 14.35
a nadto na podstawieart. 46§1 k.k.zobowiązał w/w oskarżonych do solidarnego naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczD. N.kwoty 7.300 euro oraz orzekł o kosztach procesu.
Wyrok ten w części skazującej w/ w  oskarżonych zaskarżyli ich obrońcy.
Obrońca oskarżonegoS. M. (1)zaskarżył ten wyrok w całościdotyczącej skazania oskarżonego, zarzucając mu w apelacji:
1.mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia rażącą obrazę przepisów postępowania:art. 5 par. 1 i 2 k.p.k.orazart. 7 k.p.k.wyrażającą się w naruszeniu zasady domniemania niewinności oraz reguły swobodnej oceny dowodów przez sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy  i doświadczenia życiowego ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, które to naruszenia doprowadziły do chybionego wniosku, że materiał ten pozwala na przyjęcie, że oskarżonyS. M. (1)dopuścił się czynów opisanych z pkt II, III, IV i V aktu oskarżenia;
2.mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia rażącą obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 7 k.p.k., polegającą na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, że oskarżonyS. M. (1)groziłP. D.iD. W.uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia, przy czym groźba ta wzbudziła u pokrzywdzonych uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, podczas gdy prawidłowa ocena wypowiedzi oskarżonego dokonana przy uwzględnieniu jej swobody, zasad prawidłowego rozumowania  i doświadczenia życiowego powinna prowadzić do wniosku, że była to wypowiedź w stanie wzburzenia uzasadnionego okolicznościami, jakich dopuszcza się przeciętny człowiek wielokrotnie w sytuacji stresującej i nie wzbudziła ona u pokrzywdzonych realnej obawy jej spełnienia;
3.mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, skutkujące przyjęciem, że oskarżony popełnił zarzucane mu w pkt II, III, IV i V aktu oskarżenia przestępstwa, podczas gdy zebrany materiał dowodowy i prawidłowo ustalony stan faktyczny na taki wniosek nie pozwalają, a w szczególności:
a)całkowicie dowolne i w konsekwencji błędne ustalenia dotyczące osobistego udziału osk.S. M. (1)w rozboju na osobachD. N.iT. R. (1)w sytuacji, gdy materiał dowodowy w sprawie pozwala jedynie na przyjęcie, że w zdarzeniu tym używany był tylko telefon o numerze należącym do oskarżonegoM.,
b) błędne ustalenia co do udziałuosk. S. M.w rozboju dokonanym w m.C.w oparciu o analizę treści komunikatów sporządzonych w ramach akcji(...), pomimo że z analizy tej wniosek taki absolutnie nie wypływa, natomiast przekonanie Sądu orzekającego oparte na „wysłuchaniu” krótkich wypowiedzi oskarżonychB.iM.na rozprawie również nie może być podstawą tych ustaleń,
c)błędne ustalenia co do przebiegu zdarzenia wK., a zwłaszcza aktywnego w nim udziałuosk. S. M.i pobicia przez niego pokrzywdzonegoR. T.w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonych dowodów można co najwyżej przyjąć (a co najmniej nie można tego wykluczyć), że oskarżony usiłował zapobiec lub odeprzeć atakR. T.zabierając mu broń, uniemożliwiając tym samym jej użycie,
d)błędne ustalenia oparte na nieprzekonywujących, niespójnych  i niekonsekwentnych zeznaniach świadkówP. D.iD. W., na podstawie których Sąd Okręgowy uznał, iż słowa wypowiedziane wsklepie (...)przez oskarżonegoS. M. (1)stanowiły groźbę wzbudzającą uzasadnioną obawę, że będzie spełniona;
4.rażącą surową karę orzeczoną w wymiarze 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczD. N.solidarnie kwoty 7.300 euro
i w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzutów stawianych mu w pkt II, III, IV i V aktu oskarżenia, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o obniżenie kar jednostkowych i kary łącznej przez zastosowanie w znacznie większym zakresie zasady absorpcji.
Obrońca oskarżonegoM. G. (1)zaskarżył ten wyrok w całościdotyczącej skazania tego oskarżonego, zarzucając mu w apelacji:
1.błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, wynikające ze sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż:
a)oskarżonyM. G. (1)miał świadomość, iż transakcja umówiona przez oskarżonegoŚ.z pokrzywdzonymN.miała z założenia charakter fikcyjny, a celem tego było dokonanie przestępstwa rozboju na pokrzywdzonymN.,
b)oskarżonyM. G. (1), uczestnicząc w zdarzeniu z dnia 22 listopada 2013 r. swoim zamiarem obejmował dokonanie przestępstwa rozboju, a w szczególności miał wiedzę i świadomość o zamiarze użycia przez sprawców rozboju niebezpiecznych narzędzi, w tym noża i pałek,
c)oskarżonyM. G. (1), prowadząc rozmowy telefoniczne ze sprawcami rozboju, ustalał z nimi świadomie sposób działania o charakterze przestępczym,
d)oskarżony zabrał z miejsca zdarzenia z dnia 22 listopada 2013 r. pieniądze odebrane przez sprawców pokrzywdzonemuN.;
2.obrazę przepisów postępowania, mającej wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:
a)art. 5§2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie wskazanych w opinii biegłego z zakresu fonoskopii, nieusuwalnych wątpliwości co do uczestnictwa poszczególnych osób  (w tym oskarżonegoG.) w konkretnych rozmowach telefonicznych na niekorzyść oskarżonego – w oparciu jedynie o subiektywne przekonanie Sądu, które nie zostało poparte żadnym dowodem,
b)art. 7 k.p.k., polegającej na dokonaniu dowolnej oceny zeznań świadkówD. N.iT. R. (1), w toku której Sąd pominął te fragmenty zeznań świadków, z których wynikał brak wiedzy oskarżonegoG.co do fikcyjnego charakteru transakcji z udziałem pokrzywdzonegoN.i w konsekwencji brak po stronie oskarżonego zamiaru uczestnictwa w przestępstwie
i w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie, z ostrożności procesowej, poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu poprzez zakwalifikowanie go zart. 280§1 k.k.a nie zart. 280§2 k.k.iart. 159 k.k., iart. 157§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.
Obrońca oskarżonegoM. B.zaskarżył ten wyrok w całościdotyczącej skazania tego oskarżonego, zarzucając mu w apelacji:
1.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie:
a)art. 366§1 k.p.k.w zw. zart. 2§1 pkt 2 k.p.k.poprzez:
- niewyjaśnienie jakimi przesłankami kierował się Sąd I instancji, uznając oskarżonegoB.za winnego sprawstwa w zakresie czynu zart. 280§2 k.k.w sytuacji, gdy żaden uczestnik postępowania, tj. oskarżeni, pokrzywdzeni czy świadkowie nie stwierdzają, aby osobą uczestniczącą w rozboju naD. N.był oskarżonyB.,
- niewyjaśnienie, jak to możliwe, że Sąd uznaje, iż osobą rozmawiającą przez(...), mający stanowić własnośćS. M. (1), w okresie poprzedzającym czyn zarzucany oskarżonym zart. 280§2 k.k.byłM. B., gdyż zdaniem Sądu „na słuch” głos zarejestrowany podczas kontroli operacyjnej był tożsamy z głosemM. B.usłyszanym na rozprawie, gdyż jest głosem bardzo charakterystycznym,
- a jednocześnie pominięcie, iż podczas zdarzenia na miejscu wC.sprawcy mieli krzyczeć doD. N., a zatem ten z pewnością rozpoznałby wśród sprawców głosM. B., tym bardziej, że go znał, a zatem nie powinno to nastręczać w/ w  żadnych problemów,
- niewyjaśnienie, jak to możliwym, że osoby mające dokonać rozboju i rozmawiające rzekomo o nim z(...)nie przeprowadziły żadnej rozmowy z miejscowościC., gdzie miało dojść do napadu, a to wobec braku  logowań  tego numeru w tej właśnie miejscowości, co wskazuje, że trudno przyjąć, iż w ogóle były obecne wC.,
- niewyjaśnienie, skoro w opisie stanu faktycznego w uzasadnieniu wyroku Sąd podaje, że na miejscu zdarzenia byli i uczestniczyli w napadzieM. G. (1)orazE. Ś., to jak Sąd wytłumaczy, że rzekomo o godz. 17.16 i 17.19 znów osoba typowana jakoM. B.miała dzwonić do w/ w  dwójki oskarżonych  i poinformować ich, że są „po robocie” w sytuacji, gdy oskarżeni ci mieli uczestniczyć w napadzie i skoro osoba uznana jakoM. B.też tam miała być, to po co miała ona informować oskarżonychG.iŚ.o czymś, co tym oskarżonym było wiadome, skoro mieli brać w samym napadzie udział?,
- niewyjaśnienie, jaki „zadawniony konflikt” istniał pomiędzy oskarżonymB.aR. T.i czy ów konflikt miał w ogóle cokolwiek wspólnego z konfliktem pomiędzyR. T.aJ. F. (1)i przede wszystkim dlaczego oskarżonyB.miał bićR. T., skoro konfliktT.–F.nie dotyczył jego osoby, a co więcej,J. F. (2)był osobą również skonfliktowaną zM. B.,
- niewyjaśnienie, jak to możliwe, że tak poważne czynności sprawcze w postaci bicia i kopania po całym ciele, w tym również po twarzy, także przedmiotem przypominającym broń, miały spowodować według relacjiR. T.oraz jego żonyA. T.jedynie sińce oraz obrzęk tkanek miękkich, co spowodować miało naruszenie czynności narządów ciała na okres jedynie do 7 dni;
b)art. 410 k.p.k.w zw. zart. 424 k.p.k.poprzez pominięcie części materiału dowodowego mającego istotne znaczenie dla sprawy, a ujawnionego w toku postępowania, a zwłaszcza tego, iż:
- opinia biegłejM.z zakresu fonoskopii, która jako dowód w sprawie została sporządzona do analizy głosów oskarżonychG.iŚ., została uznana przez Sąd, wobec braku jej kategoryczności, jako dowód „pomocniczy”, który powinien być uwzględniony w połączeniu z pełną analizą pozostałych dowodów, natomiast sprawstwo oskarżonegoB.uznane zostało w zakresieart. 280§2 k.k.bez opinii  fonoskopijnej , a zatem bez dowodu pomocniczego, jak również bez innych dowodów w sprawie, w połączeniu z którymi dawałaby podstawę do wydania wyroku skazującego,
- po zdarzeniuD. N.zwrócił się o pomoc w odzyskaniu pieniędzy właśnie doM. B., co więcej po czasie oskarżył go, żeM. B.nie miał możliwości mu pomóc a jedynie próbował wyłudzić od niego pieniądze, co jednoznacznie pokazuje, że gdybyM. B.był wśród napastników i krzyczał doD. N.swoim „charakterystycznym” głosem, to z pewnościąD. N.by go rozpoznał, a już na pewno, co wydaje się być ponad  wszelką wątpliwość, logicznie nie zgłosiłby się do niego następnego dnia, abyM. B.próbował odzyskać jego utracone pieniądze,
- świadekT. R. (1)również stwierdza w swoich zeznaniach, że napastnicy w kominiarkach zwracali się do niego a zatem, gdyby wśród napastników był oskarżonyM. B.o „charakterystycznym” głosie, to również nie miałby problemów z zapamiętaniem tego faktu i przytoczeniem tego w swoich zeznaniach;
c)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 424 k.p.k.poprzez rażąco dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie za winnym popełnienia przestępstwa rozbojuM. B.wobec braku dowodów sprawstwa w tej materii a jednocześnie uniewinnienie oskarżonegoC.i to mimo wskazania tegoż oskarżonego przez pomawiającegoD. N., co w konsekwencji doprowadziło do nietypowej sytuacji, iż Sąd ocenia wiarygodne zeznaniaD. N.w zakresie „uszkodzenia” ciała, mimo braku jakichkolwiek dokumentów medycznych czy innych dowodów w sprawie w tym względzie, a ocenia niewiarygodne jego zeznania w zakresie jego naocznych spostrzeżeń co do uczestnictwa osób trzecich w napadzie na jego osobę;
d)art. 167 k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z informacji w(...)wŚ.czy w dniu 22 listopada 2013 roku w godzinach wieczornych doszło do hospitalizacji ambulatoryjnej i wykonania badań USGD. N.a w konsekwencji czy doszło do obrażeń ciała wskazanych w opisie czynu określonego jako rozbój z użyciem niebezpiecznego narzędzia, a to w celu stwierdzenia wiarygodności twierdzeńD. N.co do faktu dokonania rozboju  i ujemnych jego następstw;
2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku  a sprowadzający się do mylnego uznania, iż:
- oskarżonyM. B.uczestniczył w rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia na osobieD. N.wobec braku jakichkolwiek dowodów na jego sprawstwo i winę w tej materii,
- oskarżonyM. B.uczestniczył w pobiciuR. T.wobec istnienia niedających się rozstrzygnąć wątpliwości  co do jego sprawstwa i winy w tej materii
i w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoB.od stawianych zarzutów, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Poznaniu.
Obrońca oskarżonegoE. Ś.zaskarżyła ten wyrok w całościdotyczącej skazania tego oskarżonego, zarzucając mu w apelacji:
1.obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonegoE. Ś., pomimo tego, że są one spójne, logiczne i znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie;
2.obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez uznanie, że treść rozmów telefonicznych zgromadzonych w ramach rozpracowania operacyjnego o kryptonimie(...)oraz sporządzonej na potrzeby postępowania opinii fonoskopijnej wskazują, że telefonem o nr(...)posługiwał sięE. Ś.oraz że oskarżony działał w porozumieniu z pozostałymi sprawcami rozboju, gdy tymczasem treść opinii nie stwierdza w sposób kategoryczny, że osobą wypowiadającą się na nagraniach z rozpracowywania operacyjnego jestE. Ś.i mówi jedynie, że istnieje taka możliwość, że tą osobą jest oskarżony, a na miejscu zdarzenia znajdowała się jeszcze jedna, niezidentyfikowana osoba, która mogła prowadzić poddanie analizie rozmowy,
które to naruszenia doprowadziły do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na treść orzeczenia i polegającego na przyjęciu, żeE. Ś.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi oskarżonymi dopuścił się czynu zart. 280§2 k.k.iart. 159 k.k., iart. 157§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k., gdy tymczasem prawidłowo oceniony materiał dowodowy wskazuje, żeE. Ś.nie dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa;
3.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuwzględnieniu prawidłowo ustalonego faktu, że podczas ataku napastników na pokrzywdzonychE. Ś.uciekał i niewyciągnięciu z tej okoliczności wniosku, żeE. Ś.nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa i zjawił się na miejscu zdarzenia jedynie w celu zawarcia transakcji sprzedaży papierosów, a zachowanie napastników bardzo go zaskoczyło  i skłoniło do ucieczki
i w oparciu o te zarzuty wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianego zarzutu, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje obrońców okazały się w zakresie postawionych zarzutów zasadne bądź celowe, bowiem wszystkie doprowadziły do uchylenia (jak i zmiany) zaskarżonego wyroku na korzyść każdego z oskarżonych.
Przed przystąpieniem do omówienia poszczególnych rozstrzygnięć dotyczących przestępstw przypisanych oskarżonym i wywiedzionych zarzutów apelacyjnych wskazać należy, iż skarżący co do zasady stawiają zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych o charakterze dowolności, które to błędy miały doprowadzić do zupełnie dowolnych ustaleń na temat nie tylko winy, ale i sprawstwa oskarżonychS. M. (1),M. G. (1),M. B.iE. Ś.w popełnieniu przestępstwa na szkodęD. N.iT. R. (1), jak również miały doprowadzić do dowolnych ustaleń w zakresie winy oskarżonychM.iB.w popełnieniu przestępstwa na szkodęR. T.oraz w zakresie winy oskarżonegoM.w popełnieniu przestępstw na szkodęD. W.iP. D..
Nadmienić jednak należy, iż zarzut błędu “dowolności” jest tylko wtedy słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, przy czym dla swej skuteczności wymaga on od apelującego wykazania, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego a nie tylko ograniczenia się do własnej oceny tego materiału (por. wyrok SN z 20.02.1975 r., II K 355/74, OSNPG 1975, nr 9, poz. 84; wyrok SN z 22.01.1975 r., I Kr 197/74, OSNKW 1975, nr 5, poz. 58). Natomiast wyciągnięcie takiej należytej oceny powinno nastąpić wyłącznie na podstawie wszechstronnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sposób zgodny ze wszelkimi regułami procesowymi w toku rozprawy.
I. Zarzuty apelacyjne dotyczące przypisania oskarżonymS. M. (2)kiemu ,M. G. (1),M. B.iE. Ś.przestępstwa rozboju i pobicia na szkodęD. N.iT. R. (1).
W przypadku zdarzenia związanego z rozbojem na osobie pokrzywdzonegoD. N.(i niejako przy okazji związanego z pobiciemT. R. (1)) co do samego jego przebiegu Sąd I instancji w istocie dysponował jedynie zeznaniami obu pokrzywdzonych, tj.D. N.(k. 158-160, 600-602, 1020-1021, 1025-1026, 1976-1978, 2539-2544) iT. R. (1)(k. 155-157, 597-599, 1018-1019, 1027-1028, 2544-2547) i po części wyjaśnieniami oskarżonychE. Ś.(k. 1914-1916, 2413, 2834-2835) iM. G. (1)(k. 2412) a co do udziału w tym zdarzeniu ustalonych sprawców, tj.E. Ś.,M. G. (1)orazS. M. (1)iM. B.dysponował materiałami uzyskanymi w ramach kontroli operacyjnej rozmów telefonicznych prowadzonych z numeru(...), użytkowanego przezS. M. (1), która to kontrola objęła również oskarżonychM. B.,M. G. (1)iE. Ś., którzy, w ocenie organów śledczych, mieli się posługiwać odpowiednio numerami(...). Na powyższe wskazują wprost zarządzenia i postanowienia dotyczące zarówno prowadzenia kontroli operacyjnej w sprawie pod kryptonimem(...)oraz wyrażające zgodę na wykorzystanie w postępowaniu karnym materiałów zgromadzonych w trakcie w/w kontroli operacyjnej w stosunku do tych oskarżonych w zakresie przestępstw zart. 280 k.k., poczynając od dnia 22.11.2013 r. (k. 607-612). Materiały te (odtajnione) w postaci podsłuchanych rozmów natomiast znajdują się na płycie DVD na k. 201, których treści wiernie przytoczono w komunikatach na k. 170-194. Wierność tych treści znajduje oparcie w protokole oględzin tych zapisów z podsłuchów (k. 1793-1795) oraz została skontrolowana przez Sąd I instancji na rozprawie w toku odsłuchania tych rozmów (k. 2707-2709). Zresztą autentyczności tych rozmów nie negują oskarżeni w toku odtwarzania treści tych komunikatów, jak i apelujący.
W świetle powyższego, jak również w związku z zachowaniem przez organy ścigania, jak i przez właściwy Sąd Okręgowy wymogów formalnych związanych z prowadzeniem tej kontroli operacyjnej, jak i uzyskaniem zgody na wykorzystanie zebranych w toku tej kontroli materiałów jako dowody w sprawie w stosunku do wskazanych oskarżonych, nie ulega wątpliwości, iż materiały te mogą zostać w pełni wykorzystane w niniejszym postępowaniu jako dowód w świetle przepisówart. 19 ust. 15 c i dw zw. zart. 19 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji(Dz.U.2015.355 j.t. ze zm.). Na legalność tych podsłuchów, jak i możliwość wykorzystania tych materiałów jako dowodów w niniejszej sprawie celnie też zwrócił uwagę Sąd I instancji, wyjaśniając formalne warunki, jakie muszą zostać spełnione, by ten materiał mógł być wprowadzony do procesu karnego jako materiał dowodowy (str. 33-34 uzasadnienia).
Natomiast dopiero łączna analiza tych materiałów dowodowych w postaci treści ujawnionych rozmów i wskazanych osobowych źródeł dowodowych pozwala (bądź nie pozwala) na dokonanie jednoznacznych ustaleń co do przebiegu omawianego tu zdarzenia, jak i zawinionego w nim udziału poszczególnych oskarżonych.
Oceniając jednak zasadność postawionych zarzutów apelacyjnych pod adresem omawianego tu rozstrzygnięcia Sądu I instancji, niezbędne jest prześledzenie poprawności rozumowania Sądu I instancji w zakresie oceny tych dowodów.
Sąd I instancji w treści zaskarżonego wyroku odnośnie tego rozboju ustalił, iżS. M. (1),M. B.,E. Ś.iM. G. (1), działając wspólnie i w porozumieniu, mieli zamiar dokonać kradzieży (zaboru w celu przywłaszczenia) pieniędzy na szkodęD. N.i w tym też celu, posługując się nożem, kijem i metalową rurką oraz używając przemocy polegającej na biciu tymi przedmiotami oraz kopiąc i bijąc pięściami po całym ciele dokonali zaboru tych pieniędzy. Z wyroku tego wynika także, iż wszyscy ci oskarżeni, stosując tę przemoc jednocześnie dopuścili się pobiciaD. N.iT. R. (1), przy czym tym pobiciem narażaliT. R. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego wart. 157§1 k.k.aD. N.narażali na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego wart. 156§1 k.k.Wreszcie z wyroku tego wynika, iż w wyniku tego pobiciaT. R. (1)doznał obrażeń stawu kolanowego, które naruszyło czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż 7 dni w rozumieniuart. 157§2 k.k.a z koleiD. N.doznał złamania jednego żebra, sińców oraz otarć naskórka, które naruszyło czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż 7 dni w rozumieniuart. 157§2 k.k.
Sam opis czynu, przypisanego oskarżonym, indywidualizuje więc zamiar każdego z oskarżonych dokonania kradzieży, jak również ich zamiar dokonania tego wskutek użytej przemocy w postaci bicia tymi przedmiotami, jak również bicia pięściami i kopaniaD. N.a jednocześnie zamiar dokonania pobicia równieżT. R. (1), ale już bez wskazania w jaki sposób. Poza tym z opisu tego nie wynika, który z oskarżonych miałby posługiwać się jakim przedmiotem.
Abstrahując od samej wadliwości tego opisu, nie mówiąc już o przyjętej kwalifikacji prawnej tego przestępstwa, o czym będzie mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia, podnieść należy, iż opis ten, wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie znajduje pełnego oparcia w zebranych w toku rozprawy dowodach. Nadto opis ten nie jest w pełni zgodny z ustaleniami Sądu I instancji zaprezentowanymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 3-4 uzasadnienia). Z treści tego uzasadnienia wynika bowiem, iż Sąd Okręgowy ustalił, że nieznany sprawca w kominiarce jeszcze przed dokonaniem napadu naD. N.i w sposób niewidoczny dla niego, w miejscu oddalonym i niewidocznym od miejsca, w którym pozostawałD. N., przyłożył nóż do gardła, aleT. R. (1), by w ten sposób tylko wymusić na nim podwiezienie jego samochodem napastników do miejsca, w którym pozostałD. N.. Zaś samo „pobicie”T. R. (1)miało wyglądać tylko w taki sposób, że po przyjeździe z napastnikami na miejsce, gdzie miał zostać dokonany rozbój na osobieD. N.,T. R. (1)wysiadał z samochodu i wówczas któryś ze sprawców potrąciłR.. Wtedy też wskutek tego potrąceniaT. R. (1)doznał urazu kolana. Co do samego rozboju na osobieD. N.z ustaleń tych wynika, iż z chwilą pojawienia się napastnikówE. Ś., który oczekiwał wraz zD. N.na przyjazdT. R. (1)iM. G. (1), uciekł z miejsca zdarzenia, zaś za nim pobiegł jeden z zamaskowanych napastników. Sąd I instancji ustalił także, że jeden lub dwóch napastników złapało i trzymałoT. R. (1), zaś reszta zamaskowanych mężczyzn podbiegła doD. N., przewrócili go na ziemię i zaczęli bić go pięściami i kopać, jeden z nich miał metalową rurkę, inny kij owinięty taśmą i biliN.tymi przedmiotami po całym ciele  a bijąc, krzyczeli do niego „gdzie masz pieniądze”, „dawaj pieniądze”. Jednocześnie Sąd I instancji ustalił, iż z boku stałM. G. (1), który nie biłN., ale też krzyczał, by ten dawał pieniądze. W trakcie tego bicia jeden z mężczyzn obszukałD. N.i wyciągnął z jego kieszeni zwinięte gumką 7300 euro i podałM. G. (1), po czym napastnicy się rozbiegli.
Z powyższych ustaleń należy więc wyciągnąć zupełnie odrębne wnioski, niż to wynika z treści zaskarżonego wyroku. Wynika z nich bowiem jednoznacznie, iż nóż w ogóle nie został użyty w trakcie rozboju na osobieD. N., gdyż tym nożem posłużył się nieustalony osobnik wyłącznie wobecT. R. (1). Poza tym nie da się ustalić czy ten sam osobnik z nożem brał czynny udział w stosowaniu przemocy wobecD. N.czy też pobiegł za uciekającymE. Ś..
Również te ustalenia nie dają podstaw do przyjęcia, iżT. R. (1)w trakcie tego zdarzenia został pobity przez sprawców w rozumieniuart. 158§1 k.k.Pobicie bowiem, to takie zdarzenie, w którym co najmniej dwie osoby atakujące w taki sposób stosują przemoc fizyczną wobec co najmniej jednej osoby, wskutek której stosowania osoba, która została napadnięta jest narażona na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156§1 k.k.lub wart. 157§1 k.k.Tymczasem już z tych ustaleń wynika, iż ani w trakcie jazdy samochodem, ani w trakcie stosowania przemocy wobecD. N.żadne osoby nie dokonały czynnej napaści naT. R. (1)w sposób wyżej wskazany. Z ustaleń tych wynika wprawdzie, żeT. R. (1)został potrącony przez jednego z napastników, ale tego potrącenia nie można uznać za czynny atak co najmniej dwóch osób na osobęT. R. (1). Poza tym Sąd I instancji ani jednym słowem nie wyjaśnił nawet, czy to potrącenie było świadome czy też przypadkowe w trakcie wysiadania napastników z samochodu i biegnięcia doD. N.bądź za uciekającymE. Ś.. Skoro zaś to wówczas w wyniku tego potrąceniaT. R. (1)miał doznać urazu kolana, to brak jest podstaw do stwierdzenia, iż ten uraz powstał w wyniku czynnej napaści co najmniej dwóch napastników. Skoro zaś nie jest możliwe twierdzenie, iż napastnicy zachowywali się względemT. R. (1)w sposób, jaki wynika ze znamion przestępstwa pobicia, to brak jest podstaw do wyciągania wniosków niekorzystnych dla oskarżonych z samego doznania przez pokrzywdzonego urazu kolana, iż uraz ten świadczy o tym, że dopuścili się oni pobiciaT. R. (1), którym to pobiciem narażali go na wystąpienie co najmniej skutku określonego wart. 157§1 k.k.Sąd I instancji na te okoliczności nie zwrócił również w ogóle uwagi w trakcie uzasadniania strony podmiotowej działania oskarżonych i przyjętej do tego działania kwalifikacji prawnej czynu (str. 38-42 uzasadnienia). Skoro zaś nawet nie można ustalić, który indywidualnie sprawca spowodował umyślnie czy nieumyślnie wskazane wyżej obrażenie kolanaT. R. (1), to brak jest również podstaw, by któremukolwiek oskarżonemu przypisać w tym zakresie popełnienie wobec tego pokrzywdzonego czynu zart. 157§2 k.k.Nie jest bowiem możliwe przypisanie któremukolwiek oskarżonemu, iż, nawet gdy fizycznie nie potrąciłT. R. (1), iż chciał bądź godził się na wystąpienie tego skutku.
Sąd Apelacyjny więc już w tym miejscu sygnalizuje nieprawidłowość ustaleń Sądu I instancji w zakresie możliwości przypisania któremukolwiek z oskarżonych udziału w pobiciuT. R. (1), jak i w spowodowaniu u niego naruszenia czynności narządu ciała trwającego nie dłużej niż 7 dni.
Sąd Apelacyjny zwraca również uwagę na oczywistą dowolność oceny zeznań pokrzywdzonychD. N.iT. R. (1)odnośnie samego przebiegu rozboju, która to ocena, spowodowała wydanie niekorzystnego rozstrzygnięcia w stosunku do ustalonych sprawców tego zdarzenia.
Wracając choćby do okoliczności doznania przezT. R. (1)obrażeń ciała w postaci urazu kolana, Sąd I instancji nie dał wiary twierdzeniom pokrzywdzonego złożonym podczas drugiego przesłuchania, kiedy stwierdził, że po wyjściu z samochodu krzywo stanął, coś mu przeskoczyło w kolanie i nie mógł się ruszać. Pokrzywdzony też wyraźnie wówczas stwierdził, że jego nikt nie trzymał  (k. 598).
Podczas pierwotnych zeznań pokrzywdzony zeznał natomiast, że przebiegając koło niego jedna z tych osób potrąciła go i spadł ze znajdującego się tam nasypu i w wyniku upadku ze skarpy coś przeskoczyło mu w kolanie i był unieruchomiony. Ponadto pokrzywdzony również i tym razem wyraźnie zeznał, że on nie był przez kogokolwiek bity (k. 156).
Pokrzywdzony natomiast podczas przesłuchania na rozprawie wprawdzie podtrzymał oba w/w zeznania, ale wyraźnie też zaznaczył, iż w toku drugiego przesłuchania pamiętał lepiej szczegóły, bo zdążył je sobie przypomnieć (k. 2545), co znów koresponduje z jego drugimi zeznaniami, kiedy także wyraźnie nadmienił, że z biegiem czasu niektóre szczegóły zdarzenia mu się przypomniały. Jednocześnie w toku rozprawy pokrzywdzonyR.przyznał, że gdy wysiadał przy takiej dużej dziurze, o której zeznawał, że to nasyp, to został tam odepchnięty i wówczas tak spadł. Nie ulega więc wątpliwości, iżT. R. (1)faktycznie podczas wysiadania z samochodu został potrącony przez któregoś z napastników, jednakże też to z tych konsekwentnych zeznań wynika, iż pokrzywdzony nie był w ogóle przytrzymywany przez inne osoby, jak również nie był przez nikogo bity, zaś nóż został wobec niego użyty wcześniej, podczas jazdy samochodem z napastnikami i tylko w tym celu, by podwiózł tych napastników na późniejsze miejsce rozboju.
W związku z powyższym brak jest podstaw do dania wiary zeznaniomD. N., z których wynika, że doT. R. (1)podbiegły jedna bądź dwie osoby i trzymały go. To bowiem pokrzywdzonyT. R. (1)przecież był najbardziej zorientowany w tym, co dzieje się z jego osobą, doskonale wiedział,  czy był przez kogokolwiek przetrzymywany i co działo się w jego bezpośrednim otoczeniu. Zauważyć przy tym należy, iżD. N.podczas swoich pierwotnych zeznań powiedział jedynie, iż kątem oka zobaczył jedynie, że doT.też podbiegły dwie osoby oraz w tym zeznaniach podał także, żeT.też był pobity, kulał na jedną nogę (k. 159). Z powyższego zeznania nie wynika jednak fakt, iżT. R. (1)był przetrzymywany przez te dwie osoby, jak również nie wynika fakt, iżD. N.widział, jak te osoby przytrzymują jego kolegę, nie mówiąc już o tym, że go biły. Świadek podczas drugiego przesłuchania zeznał tylko tyle, iż dwie bądź jedna osoba trzymałyT. R. (2)(k. 601), nie wspominając już jednak o tym, żeR.również pobito. Tak samo świadek zeznał w toku rozprawy (k. 2539). Nie można przy tym zapominać, iż pokrzywdzonyN.w czasie tego zdarzenia był atakowany przez kilka osób żądających pieniędzy, w związku z czym jego uwaga bez wątpienia była zwrócona na tych napastników a nie na stojącego w pewnym oddaleniuT. R. (1).
Z powyższych więc zeznań Sąd Okręgowy wyciągnął dowolny a tym samym błędny wniosek, iż nie jest tak, jak to widzi Sąd I instancji, iż w tym zakresie zeznania obu pokrzywdzonych ze sobą korespondują a tym samym nie jest uprawniony wniosek, iż ci sami sprawcy, co zaatakowaliD. N., również zastosowali wobecT. R. (1)przemoc fizyczną, tj. pobili go w taki sposób, że doprowadzili do kontuzji jego kolana. Taki wniosek, jak wyżej wskazano, zupełnie nie wynika z przekonujących a tym samym wiarygodnych zeznańT. R. (1), w związku z czym tych ustaleń Sądu I instancji nie sposób w instancji odwoławczej zaaprobować.
Sąd I instancji znów, dokonując ustaleń dotyczących zachowania się sprawców względemD. N., zupełnie pominął zeznania tego pokrzywdzonego, mimo że co do przebiegu zajścia dał im pełną wiarę (str. 23-24 uzasadnienia).
Sąd I instancji w toku oceny tych zeznań stwierdził, że wynika z nich, iż „dwóch napastników podczas bicia używało: jeden pałki owiniętej taśmą, a drugi metalowej rurki” (str. 24 uzasadnienia). Jednakże Sąd Okręgowy nawet nie stara się dokładnie wniknąć w te fragmenty zeznańD. N., z których te jakże istotne okoliczności wynikają. Tymczasem w toku pierwotnego przesłuchaniaD. N.pokrzywdzony zeznał, iż jak te zamaskowane osoby podbiegły do niego, to dostał kopa w klatkę piersiową, po którym to kopnięciu upadł. Nie potrafił powiedzieć, ile razy został uderzony, dodając, że napastnicy mieli w rękach pałki,  ale takie samoróbki (k. 159). Już z tych nieprecyzyjnych zeznań nie wynika, by pokrzywdzony był uderzany tymi pałkami a wynika z nich jedynie ogólnie, że pokrzywdzonemu zadano bliżej nieokreśloną liczbę ciosów, w tym raz otrzymał kopnięcie nogą oraz że sprawcy posiadali w rękach jakieś bliżej nieokreślone pałki. Podczas drugiego przesłuchania, kiedy to pokrzywdzonyN.miał przypomnieć sobie więcej szczegółów pokrzywdzony ten zeznał, że do niego doszło dwóch zamaskowanych osobników razem zG.. Jedna z zamaskowanych osób miała w ręce metalową rurkę a druga jakiś drewniany kij z zawiniętą rękojeścią, zaśG.nie miał nic. Jak podeszli do niego, to rzucili go na ziemię a jak leżał, to ci zamaskowani bili go, tj. na pewno go kopali i bili pięściami (k. 601).
Również więc i z tych zeznań w ogóle nie wynika, by sprawcy uderzali go trzymanymi w rękach przedmiotami a jedynie, że go bili pięściami i kopali, jak leżał.
Co istotne, pokrzywdzonyN.w trakcie konfrontacji zŁ. C.zeznał, iż w czasie tego zdarzenia w ogóle nie był uderzany w okolice głowy  (k. 1977). W toku rozprawy zaśD. N.nie tylko, że potwierdził powyższe zeznania, to zeznał, że napastnicy go kopnęli, przewrócili na ziemię, obezwładnili  i zabrali mu z kieszeni portfel i pieniądze. Pokrzywdzony przy tym potwierdził, że napastnicy mieli pałki, ale pałką żadnych ciosów nie otrzymał a tylko pałkami mu grożono, dodając też, że nie wie nawet, że któryś ze sprawców miał posiadać nóż  (k. 2539, 2542).
Skoro więc Sąd I instancji dał tym zeznaniom wiarę, to sprzecznie z własną oceną tych zeznań przyjął nie tylko, że sprawcy w czasie napadu na tego pokrzywdzonego posługiwali się nożem, o czym już zresztą wyżej wspomniano, ale i żeD. N.był bity przy pomocy wskazanych przedmiotów, tj. kila i metalowej rurki i do tego jeszcze po całym ciele. Z tych więc już powodów tych ustaleń Sądu I instancji nie da się zaakceptować w świetle zasad określonych wart. 7 k.p.k.Również na takie niekorzystne dla oskarżonych ustalenia nie wskazują jednoznacznie zeznaniaT. R. (1). Sąd I instancji zresztą również nie starał się ocenić tych fragmentów zeznańT. R. (1), które wskazują na powyższe okoliczności dotyczące użycia przemocy wobecD. N., zwracając jedynie uwagę na fakt, iż „napastnicy mieli pałki i rurki metalowe a gdy biliD. N.wyraźnie domagali się wydania pieniędzy” (str. 25 uzasadnienia).
Sąd I instancji więc, oceniając w taki sposób te zeznania i uznając, iż są one zbieżne z zeznaniamiD. N.nie powinien przyjąć w zaskarżonym wyroku,  iż napastnicy poza kopaniem i biciem pięściami w tułówD. N.również uderzali go tym kijem i rurką po całym ciele, w tym także w okolicę głowy.
Zauważyć należy, iż podczas pierwotnego przesłuchaniaT. R. (1)zeznał,  iż jak sprawcy dobiegli doD. N., to widział, jak te osoby biłyD., tj. kopały go a jedna z nich uderzała go pałką oraz krzyczeli, by dawał kasę, przy czym to wszystko trwało z minutę (k. 156).
Podczas drugiego przesłuchaniaT. R. (1)w tym przedmiocie zeznał, iż jak napastnicy dobiegli doD. N., toD.został rzucony na ziemię, kopano go i bito rękoma i dostał też rurką (k. 598).
W toku rozprawy zaśT. R. (1)jedynie potwierdził swoje dotychczasowe zeznania, twierdząc, że podczas składania drugich lepiej pamiętał przebieg zdarzenia, przyznając jednak, że nie widział, by kolega został uderzony w głowę (k. 2544-2545). Należy więc zauważyć, iż z jednej strony ten świadek w swoich relacjach nie jest konsekwentny, gdyż raz twierdzi, że kolega został uderzony pałką, drugim razem, że rurką, w toku rozprawy na ten temat już wyraźnie się nie wypowiada, zaprzeczając jednocześnie, by widział jakieś uderzenie w głowę kolegi.
Zeznania te więc w tych szczegółach są wewnętrznie sprzeczne a poza tym zupełnie nie korespondują, poza brakiem uderzenia w głowę, z zeznaniamiD. N., który w sposób jednoznaczny podał, że tymi przedmiotami nie był w ogóle uderzony a jedynie w trakcie zdarzenia napastnicy trzymali je w rękach,  gdy, bijąc go pięściami i kopiąc, żądali wydania pieniędzy.
W związku z powyższym tym zeznaniomT. R. (1)co do uderzenia pałką  lub (i) rurką nie można dać wiary a tym samym nie można na ich podstawie budować w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, jakie znalazły odbicie w treści zaskarżonego wyroku.
Wreszcie poważne zastrzeżenia budzą zeznaniaD. N.dotyczące obrażeń przez niego odniesionych w trakcie zdarzenia a tym samym  i poczynione na ich podstawie ustalenia Sądu I instancji. Abstrahując bowiem od treści opinii biegłych z dziedziny medycyny sądowej, wskazać należy, iżT. R. (1)podczas pierwszego i drugiego przesłuchania w ogóle nie wskazał, czy kolega doznał jakiś obrażeń ciała. Dopiero na rozprawie ten pokrzywdzony zeznał,  że „po zdarzeniu kolegę bardzo bolała klatka piersiowa, nie mógł oddychać, prawdopodobnie miał pęknięte żebro”, zaś „obrażenia miał na klatce piersiowej”. Świadek dodał też, iż kolega wówczas twierdził, że nic mu nie będzie, zaś już później, gdy miał z nim kontakt, to mówił, że był na pogotowiu (k. 2545).
D. N.podczas pierwotnych zeznań podał, że w wyniku tego zdarzenia miał pęknięto żebro, otarcia i siniaki oraz że korzystał z pomocy lekarskiej – pogotowia wŚ.tej samej nocy (k. 159).
Podczas drugiego przesłuchania pokrzywdzonyN.zapewniał, że próbował uzyskać dokumentację medyczną z pomocy lekarskiej, jakiej udzielono mu po zdarzeniu, ale powiedziano mu na pogotowiu wŚ., że jest to niemożliwe, nie podając przyczyny (k. 602).
Oceniając to drugie zeznanie stwierdzić należy, iż zeznania te brzmią niewiarygodnie, bowiem doświadczenie życiowe uczy, iż pacjent zawsze ma prawo uzyskać dokumentację lekarską dotyczącą jego leczenia w jakiejkolwiek placówce medycznej  a tym bardziej przecież w placówce publicznej. Powyższe doświadczenie zaś pozostaje w zgodzie z przepisamirozdziału 7(art. 23 i nast.)ustawy z dnia  6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta(Dz.U.2012.159 j.t.). Niewiarygodność tych zeznań została pogłębiona w toku rozprawy, kiedy toD. N.znów zapewniał, że miał pęknięte żebro i według niego to pęknięcie powstało w wyniku kopnięcia oraz zapewniał, że był na pogotowiu wŚ.naul. (...)i to tam miał wykonane badanie USG, które wykazało, że ma pęknięte żebro (k. 2543-2544). Tymczasem znów doświadczenie życiowe uczy, iż USG nie służy do badania urazów kręgosłupa (kości) a tylko zdjęcie RTG,  co znajduje zresztą odbicie w zasadach wiedzy a dokładniej mówiąc w opinii biegłego z dziedziny medycyny sądowejJ. O.(k. 4099).
Sąd I instancji jednak nie zareagował na te niedorzeczności wynikające z zeznańD. N.i nie spróbował nawet zasięgnąć stosownej informacji w podmiocie leczniczym, do którego miał się udać po zdarzeniu pokrzywdzony. Tymczasem w toku postępowania apelacyjnego ustalono, iżD. N.nie miał udzielonej pomocy medycznej w szpitalu wŚ.przyul. (...)(do którego przynależy oddział ratunkowy) w dniach 22-23 listopada 2013 r.  (k. 4046 i 4093), co tylko potwierdza niewiarygodność wskazanych wyżej zeznań pokrzywdzonego. Skoro zaś takiej pomocy lekarskiej nie udzielono pokrzywdzonemu  i nie zdiagnozowano u niego stosownym badaniem obrażeń ciała, to poza widocznymi otarciami czy sińcami okolic klatki piersiowej, o których to śladach zeznałT. R. (1), nie jest możliwe, kierując się treścią przepisuart. 5§2 k.p.k., przyjęcie, iż w wyniku zdarzeniaD. N.doznał obrażenia ciała w postaci złamania jednego żebra, jak to błędnie uczynił Sąd I instancji.
Wreszcie oceny wymagają ustalenia Sądu I instancji poczynione na wymienionym wyżej materiale dowodowym, uzyskanym z przeprowadzonej kontroli operacyjnej numerów telefonów. Jednak przed tą oceną należy wskazać na pewne niekwestionowane przez strony fakty, prawidłowo ustalone przez Sąd I instancji  a dotyczące kolejności określonych zdarzeń.
Z tych ustaleń wynika więc, co następuje:
Do miejscowościC.oddzielnie swoim samochodem markiV. (...)przyjechałT. R. (1), zatrzymując się w zatoczce autobusowej, w której przed nim wcześniej zatrzymali się samochodem markiR. (...)kierujący tym pojazdemM. G. (1)(ps. (...)) i siedzący obok niegoE. Ś.. W to miejsce następnie trzecim samochodem, markiV. (...), przyjechałD. N.. Następnie zaś te trzy samochody w kolejności:R. (...),V. (...)pojechały jeden za drugim w kierunkuŚ.a po chwili skręciły w prawo koło kościoła w ciemną dróżkę i zatrzymały się koło pałacyku. W tym czasie zaś już w miejscu, gdzie podjechały te trzy auta, stał samochód markiV. (...)koloru ciemnego, w którym za kierownicą siedział nieustalony mężczyzna.
Poza tymi niekwestionowanymi ustaleniami z ustaleń Sądu I instancji dodatkowo wynika, iż zanim doszło do zdarzenia, a konkretnie mówiąc do odjechania z tego miejsca przezT. R. (1)swoim samochodemV. (...)wraz zM. G. (1)w celu rzekomego nabycia papierosów, to na miejscu „D. N.,E. Ś.iM. G. (1)długo ze sobą rozmawiali, zarównoM. G. (1), jak iE. Ś.rozmawiali z kimś przez telefon”, po czymM. G. (1)iD. N.rozmawiali o pieniądzach i szczegółach dokonania transakcji, przy czym w trakcie rozmów prowadzonych przez tych dwóch ostatnichM. G. (1)do kogoś wydzwaniał i rozmawiał przez telefon, jak również podchodził do siedzącego wV. (...)nieustalonego mężczyzny i z nim rozmawiał. Z ustaleń tych wynika również, iż na polecenieM. G. (1)do tego Passata wsiadł równieżD. N., którego ten nieustalony mężczyzna pytał o pieniądze a potem ten mężczyzna również do kogoś wydzwaniał i o czymś z kimś rozmawiał. Wreszcie poddenerwowany tą sytuacjąD. N.zwrócił się doM. G. (1), żeby pojechał razem zT. R. (1)jego samochodem po papierosy i wtedy dobiją targu. Z ustaleń tych wynika również, iżM. G. (1)wsiadł do samochoduT. R. (1)i razem ruszyli, zaś w tym czasie odjechał też z tamtego miejsca swoim samochodem nieustalony mężczyzna (str. 2-3 uzasadnienia).
Nie ulega wątpliwości, iż ustalenia te prawie w całości znajdują odbicie w spójnych w tym zakresie zeznaniachD. N.iT. R. (1)a po części i w wyjaśnieniachM. G. (1), który przyznał w/w liczbę samochodów  i osób, jak również przyznał, że sam rozmawiał przez telefon, który dała mu ta nieustalona osoba z Passata (k. 2412). Okoliczności te zostały także przyznane przez oskarżonegoE. Ś., za wyjątkiem wydzwaniania przez niego na miejscu zdarzenia do tych chłopaków, którzy napadli naN.(k. 2834-2835, 1916, 2413).
Sąd I instancji, oceniając zeznania obu wskazanych pokrzywdzonych, wskazał ogólnie, iż z zeznańT. R. (1)wynika m.in., iż „rozmowy telefoniczne toczyli takM. G. (1), jak iE. Ś.”, zanimT. R. (1)zM. G.udał się po papierosy (str. 25 uzasadnienia). Ta okoliczność zaś ma istotne znaczenie w przypadku ustalenia przez Sąd I instancji, iż nie tylkoM. G. (1), ale iE. Ś.rozmawiali przez telefony z późniejszymi sprawcami rozboju, co ma wskazywać na tych oskarżonych, jako rozmówców posługujących się numerami telefonów, będących na „legalnym” podsłuchu a co za tym idzie i jako współsprawców tego przestępnego zdarzenia. Sąd I instancji bowiem po analizie treści zarejestrowanych rozmów oraz opinii biegłej z dziedziny fonoskopii nie ma wątpliwości, iż „obaj prowadzili rozmowy telefoniczne – co zauważył pokrzywdzonyR.”. Nadto z zachowania się obu oskarżonych Sąd ten wyciąga wniosek, iż „zauważalne było – jak to opisali pokrzywdzeni – że obaj «nie wiedzieli co robić» - a tak naprawdę to czekali właśnie na instrukcje co robić i ustalenie to jest konsekwencją analizy faktu prowadzenia rozmów” (str. 35-36 uzasadnienia).
Zgadzając się z tym wywodem odnośnie osobyM. G. (1), o czym będzie jeszcze mowa, zauważyć należy, iż w stosunku już do osobyE. Ś.rozumowanie to jest zupełnie dowolne.
Aby wykazać wskazaną dowolność oceny zeznań pokrzywdzonych w tym zakresie należy prześledzić poszczególne ich zeznania.
D. N.podczas pierwszego przesłuchania w ogóle nie zeznał na temat jakiegokolwiek dzwonienia do osób trzecich na miejscu zdarzenia wC.(k. 159-160). Z drugiego przesłuchania wynika, iż po dojeździe na miejsce i wyjściu przez niego,M. G. (1)iE. Ś.z samochodów, toM. G. (1)prowadził z nim i tym nieustalonym mężczyzną rozmowy, jak również toG.i ten nieustalony mężczyzna z Passata rozmawiali z kimś przez telefony i to oni tak się zachowywali, jakby nie wiedzieli co robić. Natomiast z zeznań tych wynika, iżE. Ś.przez cały czas stał kołoR. (...). Pokrzywdzony jedynie dodał, że po odjeździeT. R. (1)iM. G. (1)zapytał sięE. Ś., czy to nie „wyjebka”  a on temu zaprzeczył (k. 601). Wreszcie na rozprawie pokrzywdzony potwierdził te zeznania (k. 2539-2540), dodając m.in., iż na miejscuG.„sprawiał wrażenie jakby nie wiedział o co chodzi, ciągle gdzieś dzwonił”, kazali mu wsiąść do tego Passata  a później ze „Ś.znowu gdzieś dzwonili” i wtedy zaproponował, by wzięliV. (...)pojechali po te papierosy (k. 2542). Dopiero więc te zeznania złożone ponad rok czasu od zdarzenia wskazują na to, iż oskarżonyE. Ś.gdzieś dzwonił. Problem jednak w tym, iż świadek nie potrafił przytoczyć innych szczegółów z uwagi na upływ czasu, więc z zeznań tych nie można jednoznacznie wywieść, czy rzeczywiścieE.świątek gdzieś dzwonił i angażował się w rozmowy. Poza tym do tych zeznań należy podchodzić ze znaczną ostrożnością, gdyż w tych złożonych w śledztwie świadek wyraźnie zeznał, iżE. Ś.przez cały czas stał koło samochodu, którym przyjechał i się nie odzywał i że te rozmowy przeprowadzał z nim, z nieustalonym mężczyzną i rozmawiał przez telefonM. G. (1). Mając zaś na uwadze fakt, iż żadne inne źródło dowodowe nie potwierdza, by w tym czasieE. Ś.gdziekolwiek wydzwaniał, to tym zeznaniomD. N.złożonym na rozprawie odnośnie prowadzenia telefonicznej rozmowy przezE. Ś.nie można dać wiary.
T. R. (1), podobnie jakD. N., w pierwszych zeznaniach nie zeznał w ogóle na temat ewentualnego telefonicznego kontaktowania się na miejscu zdarzenia przezE. Ś.(k. 156). W toku drugiego przesłuchaniaT. R. (1)wprawdzie stwierdził, że po zajechaniu na miejsceD. N.wysiadł z samochodu, rozmawiał zE.iG., słyszał, że targują się o pieniądze, ale jednocześnie dodał, iż treści rozmów dokładnie nie słyszał, zaś nerwowo zachowywał sięG.i to on wydzwaniał przez telefon, zaśE. Ś.cały czas stał koło meganki (k. 598). Na rozprawieT. R. (1)potwierdził te zeznania, wskazując na nerwowe zachowanie sięM. G. (1)i na częste wydzwanianie przez niego do kogoś a jednocześnie wyraźnie zaprzeczył, by widział, by podczas zdarzeniaE. Ś.rozmawiał przez telefon i nie wie, czy on przez telefon rozmawiał (k. 2544, 2546 i 2547).
Skoro zaśT. R. (1)nie wiedział czy w trakcie zdarzeniaE. Ś.z kimś rozmawiał przez telefon ani nie widział, by prowadził taką rozmowę, to trudno zrozumieć dlaczego Sąd I instancji przyjął, iżT. R. (1)zauważył, że pozaM. G. (1)takżeE. Ś.prowadził na miejscu zdarzenia rozmowy telefoniczne.
Powyższe wykazuje, iż wymienione przez Sąd I instancji osobowe źródła dowodowe w postaci zeznań świadków, jak również i wyjaśnienia oskarżonych nie wskazują na okoliczność, byE. Ś.w trakcie zdarzenia z kimkolwiek rozmawiał przez telefon.
Kontynuując wątek dotyczący ustaleń Sądu I instancji odnośnie rozmów prowadzonych w trakcie zdarzenia przez oskarżonegoE. Ś.zważyć należy następujące okoliczności przy ocenie wypowiedzi osób podsłuchiwanych a dokładniej mówiąc osoby, wskazanej przez Sąd I instancji jakoE. Ś..
W ocenie Sądu I instancji oskarżonyE. Ś.był użytkownikiem telefonu z kartą SIM z numerem(...)(str. 4-6 uzasadnienia). Jednocześnie Sąd ten w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku przytacza rozmowy prowadzone w czasie inkryminowanego zdarzenia wC., których treść znajduje odzwierciedlenie w odtworzonych na rozprawie zarejestrowanych na płycie DVD rozmowach (k. 201), jak i w pisemnym przekładzie tych rozmów (k. 166-194). M.in. użytkownik numeru(...)o godzinie 16:25:46 mówił do rozmówcy posługującego się numerem(...)(należącym do oskarżonegoS. M. (1)), iż na miejsce, w którym się znajdował, podjechały „

    trzy auta”, że „

    na trzy samochody przyjechali”. Również ten rozmówca mówi, iż „

    oni na trzy samochody przyjechali” w rozmowie z użytkownikiem numeru(...)w następnej rozmowie, tj. o godz. 16:32:48. Sąd I instancji, mimo przytoczenia tych rozmów, nie zwrócił uwagi na wskazany wyżej kontekst sytuacyjny. W świetle bowiem prawdziwych ustaleń Sądu Okręgowego odnośnie pojawienia się poszczególnych osób i ilości samochodów, jakimi podjechali na miejsce zdarzenia wC., powyższych słów nie mógł wypowiedziećE. Ś., gdyż to nie on widział, jak podjeżdżają trzy samochody, ale obserwacji takiej mógł dokonać nieustalony mężczyzna siedzący wV. (...), do którego przecież podjechały trzy samochody, tj.R. (...)zM. G. (1)iE. Ś.,V. (...)zT. R. (1)iV. (...)zD. N.. Również istotne wątpliwości co do identyfikacji przez Sąd I instancjiE. Ś.jako użytkownika wskazanego numeru telefonicznego wynikają z treści rozmowy z godziny 16:34:16. Skoro bowiem rozmówca z numeru(...)mówi do rozmówcy z numeru(...), cyt.: „

    niech do ciebie wsiądzieG.i jeden z nich z pieniędzmi i we trzech będziecie jechali”, to oczywistym jest, iżG.(M. G. (1)) nie mógł wsiąść do samochoduE. Ś., gdyż toE. Ś.przyjechał zM. G. (1)samochodem, którym kierował ten ostatni. Ten kontekst wypowiedzi wskazuje więc, iż w tej rozmowie chodziło o to, byM. G. (1)wsiadł doV. (...)kierowanego przez nieustalonego mężczyznę a więc z tej rozmowy również wynika, że ten mężczyzna był użytkownikiem numeru(...). Skoro zaś z obu przytoczonych rozmów nie da się wyciągnąć logicznego wniosku, iż toE. Ś.był użytkownikiem wskazanego numeru i z tego numeru rozmawiał, to w świetle wskazanej wyżej oceny zeznańD. N.iT. R. (1)ustalenia Sądu I instancji odnośnie osoby użytkującej ten numer telefonu jawią się jako dowolne. W związku z tym wiarygodnie brzmią zapewnienia oskarżonegoE. Ś.złożone podczas odtwarzania zapisów tych rozmów na rozprawie w dniu 27.01.2015 r., z których wynika, iż to nie on brał udział w tych rozmowach oraz wyjaśnienia oskarżonegoM. G. (1)złożone także podczas odtwarzania tych rozmów, z których wynika, iż tym rozmówcą z numeru(...)był ten mężczyzna zV. (...).M. G. (1)przy tym odniósł się do rozmowy z godziny 16:40:02, przyznając, że najpierw z numeru(...)rozmowę prowadził mężczyzna zV. (...), zaś potem po przekazaniu mu tego telefonu on kontynuował tę rozmowę. Nie ulega więc wątpliwości, iż tej ostatniej rozmowy również nie mógł prowadzićE. Ś., gdyż, jak wyżej wskazano, toM. G. (1)był kierowcąR. (...), więcE. Ś.nie mógł mówić do rozmówcy, że „

    on nie chce wsiąść teraz do mnie”.
Wbrew ocenie Sądu I instancji również na osobęE. Ś., jako użytkownika numeru(...), nie wskazuje opinia biegłej z dziedziny fonoskopiiA. M.. Biegła bowiem wyraźnie stwierdziła, że cechy porównawcze próbek mowy i głosuE. Ś.wykazują wykluczające rozbieżności z cechami mowy  i głosu dowodowych mówców oznaczonych symbolami(...),(...),(...)oraz jednocześnie porównawcze próbki mowy i głosuE. Ś.wykazują występowanie różnic i tylko nieznaczne podobieństwo do próbek dowodowych wypowiedzi mężczyzny, oznaczonych symbolem(...)a tylko i wyłącznie jeden z parametrów jest na tyle zbieżny, że nie da się całkowicie zdyskwalifikowaćE. Ś.jako ewentualnego mówcy(...)(k. 3202-3222). Ta niekategoryczna opinia w zakresie identyfikacji rozmówcy nie pozwala więc na wyciągnięcie daleko idących wniosków, jak czyni to Sąd I instancji, skoro, jak wyżej zaznaczono, brak jest podstaw zarówno w zeznaniach świadków, jak i treści zarejestrowanych rozmów, by przyjąć, iż rozmówcą z numeru(...)byłE. Ś.. Poza tym opinia ta wskazuje jedynie na nikłe prawdopodobieństwo, iż osobą rozmawiającą z tego numeru byłE. Ś., więc opinia ta nie jest w stanie zanegować wiarygodności w tym zakresie wyjaśnień oskarżonegoE. Ś..
Inaczej należy podejść do oceny Sądu I instancji w zakresie identyfikacji oskarżonegoM. G. (1), jako prowadzącego rozmowy z telefonu na miejscu zdarzenia. Nie dość bowiem, że na te rozmowy jednoznacznie wskazują zeznaniaD. N.iT. R. (1), to nadto w treści tych zarejestrowanych rozmów wielokrotnie jest mowa o(...), czyli będącym na miejscu zdarzenia oskarżonymG.a także ten oskarżony rozpoznał siebie, jako rozmówcę z numeru telefonu, jakim posługiwał się mężczyzna zV. (...), o czym już wyżej wspomniano oraz rozpoznał siebie, jako rozmówcę z jego własnego telefonu o numerze(...)o godzinie 17:19:09. Słusznie więc w przypadku tego oskarżonego Sąd I instancji odwołuje się do ustaleń biegłej z dziedziny fonoskopii, gdyż, w związku z tym przyznaniem przez oskarżonegoM. G. (1)swojego głosu, wskazana wyżej opinia w stosunku do tego oskarżonego nabrała kategorycznego charakteru co do identyfikacji rozmówcy oznaczonego symbolem(...)(str. 36 uzasadnienia). Również treść tych rozmów nie nasuwa wątpliwości, iżM. G. (1)był zorientowany w zamiarach swoich i współsprawców, bowiem wynika z nich, iż ich celem było dokonanie zaboru pieniędzy, jakie przy sobie posiadałD. N.. Ten zamiarM. G. (1)wynika również z zeznań pokrzywdzonych, bowiemM. G. (1)dobiegł z zamaskowanymi sprawcami doD. N.i widząc przecież, jak oni się zachowują, również żądał od pokrzywdzonego wydania pieniędzy. W tym zakresie więc nie może być mowy o dowolności ustaleń Sądu I instancji, jak próbuje to polemicznie wykazać apelujący obrońca tego oskarżonego. Bez znaczenia więc jest tu podnoszony przez apelującego fakt, iż oskarżony ten nie był zamaskowany. Nie każdy przecież sprawca rozboju ukrywa swoją tożsamość.
Jednocześnie zauważyć należy na nieprecyzyjność ustaleń Sądu I instancji w zakresie rozmów prowadzonych z numeru(...)z użytkownikami numerów(...)i(...)o godz. 17:16 i 17:19 (str. 6 uzasadnienia). Nie jest bowiem tak, że do obu tych użytkowników rozmówca z tego pierwszego numeru powiedział, „

    że już po robocie i że nazajutrz się spotkają”. Jak wynika bowiem z treści tych rozmów użytkownik nr(...)tylko w rozmowie o godz. 17:16:45 informował rozmówcę z numeru(...), że są po robocie i że następnego dnia się spotkają. W świetle tego, co wyżej powiedziano, użytkownikiem tego ostatniego numeru nie mógł byćE. Ś.a tylko nieustalony mężczyzna zV. (...), który przed samą kradzieżą pieniędzy odjechał z miejsca zdarzenia. W tej sytuacji treść tej rozmowy nie może budzić zdziwienia, skoro ten nieustalony mężczyzna mógł już przebiegu zdarzenia nie widzieć. Natomiast w przypadku rozmowy z godziny 17:19:09M. G. (1)nie jest informowany, że już są po „robocie” a jedynie w rozmowie tej rozmówca z numeru(...)umawia się zM. G. (1)na spotkanie w dniu następnym. Treść tej rozmowy nie może więc budzić żadnego zdziwienia odnośnie ewentualnego sprawstwaM. G. (1).
Wreszcie nie ulega wątpliwości, iż telefon o numerze(...)należał do oskarżonegoS. M. (1). Tej okoliczności oskarżony nie zaprzeczał  a poza tym jego pewna identyfikacji wynika z szeregu rozmów prowadzonych z tego numeru, w których rozmówca wprost podaje swoje personalia. Te okoliczności zostały przez Sąd I instancji prawidłowo dostrzeżone i ocenione (str. 12 uzasadnienia). W związku z tym Sąd I instancji zasadnie ustalił, iż na miejscu zdarzenia przebywał ten oskarżony. Nie dość bowiem, iż z tego telefonu były prowadzone rozmowy poprzedzające samo zdarzenie, jak i bezpośrednio po nim, to z treści tych rozmów wyraźnie także wynika, iż(...), czyliS. M. (1), miał brać udział w kradzieży pieniędzy, jak również na miejscu zdarzenia (miejsce do którego podjechałT. R. (1)zM. G. (1)) znajdował się samochód markiV. (...)koloru białego na(...)numerach rejestracyjnych a takim samochodem posługiwał się właśnieS. M. (1), co znów wynika z zeznańJ. F. (2), co słusznie nie uszło uwadze Sądowi I instancji (str. 12-13 uzasadnienia).
Powyższe poszlaki nie budzą więc wątpliwości co do identyfikacjiS. M. (1)jako jednego z uczestników zajścia w stosunku doD. N.. Na poprawność tych ustaleń wskazuje zresztą przywołana wyżej opinia biegłej z dziedziny fonoskopii, z której wynika, iż z numeru(...)poza mężczyzną o symbolu(...)rozmawiał również mężczyzna o symbolu(...). Mając zaś na uwadze fakt, iż do tego mężczyzny nie zwracano się po imieniu(...), jak w przypadku rozmówcy o symbolu(...), zaś z tego numeru rozmówca o symbolu(...)twierdził, że(...)będzie brał udział w zaborze pieniędzy, to z tego rozumowania wysuwa się logiczny wniosek, iż tym rozmówcą o symbolu(...)był nie kto inny, jakS. M. (1), mimo iż oskarżony ten odmówił udziału w badaniu jego głosu w ramach opinii fonoskopijnej. Bez wątpienia więc w tym przedmiocie zarzuty apelacyjne obrońcy oskarżonego odnośnie błędnych ustaleń uznać należy za typowo polemiczne. Zresztą apelujący ten nawet nie stara się dostrzec logiczności powyższego rozumowania, koncentrując się jedynie na niemożności, z uwagi na brak opinii fonoskopijnej, identyfikacji głosu oskarżonego, jako rozmówcy z nrtel. (...). Mimo jednak niezasadności tych zarzutów apelacja ta okazała się celowa, gdyż niezbędne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do tego oskarżonego za przypisany mu rozbój z przyczyn, podawanych w tej części niniejszego uzasadnienia.
Natomiast zupełnie inaczej należy podejść do ustaleń Sądu I instancji odnośnie osoby oskarżonegoM. B., zidentyfikowanego jak drugi rozmówca z numeru(...)a to dlatego, że ocena Sądu I instancji w tym zakresie wymyka się kontroli instancyjnej. Z w/w opinii biegłejA. M.wynika, iż z tego numeru telefonu poza osobnikiem o symbolu(...)rozmawiał również osobnik o symbolu(...), do którego rozmówcy zwracali się po imieniuM.. Poza tym imieniem rozmówcy nie budzi jeszcze wątpliwości fakt, iżM. B.jest kolegąS. M. (1). Jednak w toku tych rozmów, poza imieniem, nie pada dodatkowo nazwisko oskarżonegoB.ani jego pseudonim(...). Na podstawie tych danych nie da się więc z całą pewnością przyjąć, iż ten(...)to nie kto inny, niżM. B.. Samo bowiem użycie tego imienia, jak i znajomośćB.zM.nie oznacza jeszcze, że opróczS. M. (1)rozmówcą z tego numeru byłM. B.. Sąd I instancji bowiem nie wykluczył, iżS. M. (1)miał jeszcze innych znajomych, kolegów o imieniuM.. Z uwagi na brak możliwości przeprowadzenia opinii fonoskopijnej dotyczącej identyfikacji głosuM. B.Sąd I instancji swoje ustalenia dotyczące udziału w powyższych rozmowach telefonicznychM. B.podparł własnymi przekonaniami, jakie powziął po wysłuchaniu tych rozmów oraz po wypowiedziach oskarżonegoB.w toku rozprawy. Sąd I instancji uznał bowiem, że „odsłuchał nagrania rozmów na rozprawie i w toku kilkunastu rozpraw miał możliwość wysłuchania różnorakich wypowiedzi oskarżonych (wyjaśnienia, ustosunkowanie się do dowodów, składane wnioski) i nie ma żadnych wątpliwości, że na nagraniach rozmów wskazanych powyżej w stanie faktycznym a przypisanych jako wypowiedziS. M. (1)iM. B.słychać właśnie odpowiednio głosyS. M. (1)iM. B.. Oskarżeni, a zwłaszcza oskarżonyB., mają tak charakterystyczne głosy, że nie sposób ich pomylić” (str. 35 uzasadnienia). Sąd I instancji jednak nie wyjaśnił na czym polega ten „charakterystyczny” głos oskarżonegoM. B.. Sąd I instancji również podczas odtwarzania zarejestrowanych rozmów telefonicznych nie zawarł w protokole rozprawy jakichkolwiek własnych spostrzeżeń odnośnie rzekomego głosu oskarżonegoB.słyszanego podczas konkretnych rozmów oraz głosu tego oskarżonego słyszanego podczas rozprawy w trakcie różnych jego wypowiedzi. Sąd odwoławczy więc nie ma żadnej możliwości weryfikacji tych ustaleń Sądu I instancji a tym samym nie może dokonać poprawności tego ustalenia odnośnie identyfikacji głosuM. B.. Dodatkowo zauważyć należy, iż przesłuchany w toku rozprawy funkcjonariusz PolicjiM. C. (1), który prowadził odsłuchy tych rozmów, w rozmowach poznawał oskarżonegoB., przedstawiającego się jako(...), zwracając uwagę na to, że on ma „bardzo charakterystyczny głos”  (k. 2537-2539), ale również w toku tego przesłuchania nie starano się nawet dociec na czym polega ta charakterystyczność głosu, która dla świadka nie budziła żadnych wątpliwości, iż tym rozmówcą był nie kto inny, jak tylkoM. B..
Powyższe więc dowodzi dowolności ustaleń Sądu I instancji odnośnie udziału w rozmowach telefonicznych z dnia zdarzenia oskarżonegoE. Ś.bądź nieprecyzyjności tych ustaleń w stosunku do osoby oskarżonegoM. B.. Zauważyć natomiast należy, iż „podsłuchiwane” numery telefonów  (kart SIM) należały do różnych operatorów telefonii komórkowych, co oznacza,  iż numery te logowały się w trakcie tych rozmów do różnych stacji(...), rozmieszczonych w różnych miejscach. Powyższe nie oznacza więc, iż np. brak logowania się w czasie zdarzenia numeru(...)do stacji(...)w miejscowościC.przekreśla możliwość użytkowania w tym czasie tego numeru właśnie wC., tym bardziej, że za słusznością powyższego przemawia analiza połączeń  i fizycznych lokalizacji abonentów sporządzona przez biegłego z dziedziny informatykiJ. B.(k. 1600-1606). Z analizy tej bowiem jasno wynika, iż maszty(...), do których w czasie zdarzenia logowały się wszystkie podsłuchiwane numery swoim zasięgiem obejmowały miejscowośćC..
Powyższe więc dowodzi zasadności postawionego w apelacji obrońcy oskarżonegoE. Ś.zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie użytkownika telefonu o nr(...). Skoro zaś w tym zakresie Sąd I instancji dopuścił się dowolnego ustalenia, to również nie można wykluczyć racji skarżącej obrońcy oskarżonego, iż Sąd I instancji wyciągnął błędne wnioski odnośnie przyczyn zachowania sięE. Ś.po zauważeniu, iż na miejsce zdarzenia samochodemT. R. (1)przyjechali zamaskowani napastnicy. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż oskarżonyE. Ś.był na miejscu popełnienia przestępstwa, osobiście znałM. G. (1), z którym na to miejsce przyjechał i który czynnie uczestniczył w wydarzeniach związanych z zaborem pieniędzyD. N.. Z uwagi więc na konieczność uchylenia w całości zaskarżonego wyroku odnośnie skazania wszystkich oskarżonych za przypisane im przestępstwo popełnione na szkodęD. N.iT. R. (1)również niezbędne okazało się uchylenie tego wyroku odnośnie oskarżonegoE. Ś.w uwzględnieniu zresztą zarzutów postawionych w apelacji jego obrońcy. Nie jest bowiem możliwe zaakceptowanie zaskarżonego wyroku odnośnie skazaniaE. Ś.z uwagi właśnie na dowolność wskazanych wyżej ustaleń odnośnie samego zachowania się tego oskarżonego na miejscu zdarzenia a jednocześnie przedwczesne jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w stosunku do tego oskarżonego. Sąd I instancji bowiem, mając na uwadze dowolność wskazanych ustaleń, będzie zobligowany jeszcze raz ocenić zachowanie sięE. Ś.na miejscu zdarzenia, pamiętając przy tym, iż oskarżony ten, wedle jego wyjaśnień, miał zamiar uczestniczyć w nielegalnej transakcji sprzedaży papierosów. Rzeczą Sądu I instancji będzie więc ponowne ocenienie tych wyjaśnień oraz pozostałych dowodów i wyciągnięcie z nich, zgodnie z zasadamiart. 7 k.p.k., poprawnych wniosków w zakresie odpowiedzialności karnej oskarżonegoE. Ś.bądź braku tej odpowiedzialności.
Zasadna okazała się również w zakresie powyższego przestępstwa apelacja obrońcy oskarżonegoM. B.. Wyżej bowiem wykazano niemożności zaakceptowania, przynajmniej na obecnym etapie postępowania, przez Sąd odwoławczy ustaleń odnośnie użytkowania przez tego oskarżonego w dniu i miejscu zdarzenia telefonu o nr(...). Wprawdzie nic nie stoi na przeszkodzie w świetle zasad dowodzenia, by również Sąd I instancji na podstawie własnych spostrzeżeń wynikających z bezpośredniej styczności na rozprawie z dowodami dokonał ustaleń odnośnie np. wizerunku danej osoby czy słyszalnego na dowodowych nagraniach głosu tej osoby, skoro dokonanie takich ustaleń innymi metodami nie jest możliwe, jednakże w tym zakresie te ustalenia muszą być jednoznaczne a jednocześnie tak wyjaśnione, by mogły poddawać się kontroli instancyjnej. Skoro zaś Sąd I instancji nie wskazał na żadne cechy, świadczące o „charakterystyczności” głosuM. B., to Sąd odwoławczy nie jest w stanie ustosunkować się do zarzutów apelacyjnych dotyczących tych ustaleń. Sąd I instancji natomiast w ogóle nie starał się wyjaśnić dlaczego pokrzywdzeni, zwłaszczaD. N.nie rozpoznali wśród napastnikówM. B.po jego „charakterystycznym” głosie, mimo że w świetle ustaleń tego Sądu sprawcy mieli krzyczeć doD. N., by wydał im pieniądze, zaś po zdarzeniu pokrzywdzonyN.miał styczność zM. B.w związku z próbą odzyskania skradzionych pieniędzy.
Również wyżej wykazano niemożność zaakceptowania ustaleń Sądu I instancji odnośnie przebiegu samego zdarzenia w stosunku do pokrzywdzonegoD. N.. Rację ma bowiem skarżący, iżD. N.w swoich zeznaniach odnośnie skorzystania z pomocy lekarskiej po zdarzeniu nie mówił prawdy, co stawia pod znakiem zapytania fakt odniesienia przez niego obrażeń w trakcie zdarzenia. Ponadto wyżej wykazano dowolność ustaleń Sądu I instancji odnośnie przebiegu zdarzenia odnośnieD. N.iT. R. (1), co stawia pod znakiem zapytania ustalenia te odnośnie posługiwania się przez zamaskowanych sprawców w stosunku doD. N.podczas żądania wydania pieniędzy nożem  i innymi niebezpiecznymi przedmiotami w rozumieniuart. 280§2 k.k.Przedmioty te jak pałka i rurka nie zostały zabezpieczone i nie ma możliwości poznania ich właściwości. Notabene, podczas oceny strony przedmiotowej i podmiotowej przypisanego oskarżonym rozboju Sąd I instancji nie przyjmuje, iż ten kołek i rurka są niebezpiecznymi przedmiotami a jedynie stwierdza, argumentując przyjęcie kwalifikowanego rozboju zart. 280§2 k.k., iż sprawcy działali „w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu” oraz posługiwali się nożem a tym działaniem w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu było „np. bicieD. N.kijem i metalową rurką” (str. 38-39 uzasadnienia). Tymczasem wyżej wykazano, iż takie ustalenia w świetle zeznańD. N.iT. R. (1)są wątpliwe. Mając zaś na uwadze fakt, iż sprawcy w stosunku doD. N.nie zachowywali się w taki sposób i nie odniósł on obrażeń ciała, o których wspomniał w swoich zeznaniach, to nawet nie można wykluczyć, iż sprawcy swoim działaniem nie narażali pokrzywdzonego nawet na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania obrażeń, o których mowa wart. 157§1 k.k.(por. opinię biegłego z dziedziny medycyny sądowejJ. O.z k. 4098v-4099).
W związku z powyższym może mieć rację obrońca oskarżonegoM. G. (1), wskazując w apelacji na możliwość zakwalifikowania działania sprawców w stosunku doD. N.jedynie zart. 280§1 k.k.Zauważyć przy tym należy, iż Sąd I instancji przyjął taki opis przestępstwa rozboju, z którego wynika, iż to wskutek pobiciaD. N.iT. R. (1)doszło u obu pokrzywdzonych do obrażeń określonych wart. 157§2 k.k.Tymczasem przepisart. 158 k.k.nie przewiduje takiej formy przestępstwa pobicia, którego następstwem jest spowodowanie naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni (skutek zart. 157§2 k.k.) bądź powyżej 7 dni (skutek zart. 157§1 k.k.), tak jak jest to w przypadku następstwa pobicia w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu człowieka (jak wart. 158§2 k.k.) lub śmierci człowieka (jak wart. 158§3 k.k.). To zaś oznacza, iż w przypadku doznania przez pobitego skutku w postaci obrażeń określonych wart. 157§1 lub 2 k.k.niezbędne jest ustalenie, iż to konkretny sprawca pobicia swoim indywidualnym i zawinionym działaniem spowodował takie skutki, by móc temu sprawcy przypisać winę w popełnieniu takiego czynu.
Sąd I instancji nawet nie podjął próby wykazania powyższego, co również w tym zakresie czyni to rozstrzygnięcie niesprawiedliwym.
Na marginesie zaś wspomnieć wypada, iż Sąd I instancji zupełnie niezrozumiale w stosunku do działania każdego z oskarżonych przyjął również kwalifikację prawną zart. 159 k.k., skoro przestępstwo to może być przypisane jedynie temu sprawcy bójki lub pobicia, który w czasie takiego zdarzenia używa broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu.
Wreszcie wskazać należy również na jedną niewyjaśnioną przez Sąd i instancji okoliczność. Mianowicie z zeznańD. N.złożonych w śledztwie wynika, iż podczas zdarzenia posiadał przy sobie pieniądze w ilości 7.300 euro. Tymczasem na rozprawie zeznał, że miał przy sobie około 35.000 złotych. Ta sprzeczność w zeznaniach z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonych jest o tyle istotna, iż ma wpływ, w przypadku uznania ich winy, na wysokość środka karnego orzekanego na podstawieart. 46§1 k.k.a to z uwagi na zmienny kurs euro.
Powyższe błędy w ustaleniach faktycznych czy braki w tych ustaleniach, uzupełniane na etapie postępowania apelacyjnego, miały bez wątpienia istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku odnośnie skazania oskarżonychS. M. (1),M. G. (1),M. B.iE. Ś.za przestępstwo rozboju i pobicia na szkodęD. N.iT. R. (1)(dotyczy części skazującej wyroku w punktach 2, 7, 8, 9, 13, 14, 18 oraz w punkcie 22 odnośnie kosztów procesu zasądzonych od oskarżonychG.,B.iŚ.) i w tym zakresie, w uwzględnieniu zarzutów apelacyjnych dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 438 pkt 3 k.p.k.w zw. zart. 437 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Mając na uwadze liczbę wskazanych uchybień praktycznie w tym zakresie niezbędne będzie powtórzenie postępowania dowodowego. Poza przesłuchaniem oskarżonych, co oczywiste, niezbędne będzie ponowne przesłuchanie pokrzywdzonychD. N.iT. R. (1)oraz odtworzenie na rozprawie dowodowych zapisów rozmów telefonicznych. Sąd I instancji powinien podczas przesłuchania pokrzywdzonych zwrócić uwagę na występujące w ich zeznaniach sprzeczności, powinien starać się wyjaśnić sprzeczności pomiędzy zeznaniamiD. N.a informacją uzyskaną ze szpitala wŚ.na temat braku udzielenia mu po zdarzeniu pomocy lekarskiej, by móc ocenić wiarygodność pokrzywdzonych odnoście poszczególnych relacji a tym samym dokonać prawdziwych ustaleń faktycznych.
Sąd I instancji powinien również dążyć do wyjaśnienia możliwości zidentyfikowania rozmówcy korzystającego w czasie zdarzenia wC.z telefonu należącego doS. M. (1). W tym celu, przy biernej postawieM. B., pomocne mogą być zeznaniaM. C. (2), który w swoich zeznaniach odwoływał się do „bardzo charakterystycznego” głosuM. B.. Świadek ten w swoich zeznaniach odwołał się do słyszanych przez niego rozmów, w których rozmówca przedstawiał się jako(...). Rzeczą Sądu I instancji poprzez te zeznania powinno być dotarcie do tych rozmów, ale pod warunkiem, iż rozmowy te mogą zostać wykorzystane w niniejszym postępowaniu w charakterze dowodu. Wówczas, o ile na ich podstawie identyfikacja osoby będzie możliwa, można przecież przeprowadzić stosowne badania porównawcze przez biegłego z dziedziny fonoskopii. Jednak w przypadku niemożności przeprowadzenia takiego dowodu niezbędne będzie rozważenie zastosowania przepisuart. 5§2 k.p.k.
Również może okazać się niezbędne zastosowanie tego przepisu w stosunku do oskarżonegoE. Ś., jeżeli Sąd I instancji na podstawie oceny jego wyjaśnień, pozostałych dowodów i całokształtu wynikających z nich okoliczności, na co wyżej zwrócono uwagę, nie będzie mógł ustalić jednoznacznie sprawstwa i winy w popełnieniu przez niego zarzucanego mu czynu zabronionego o znamionach przestępstwa zaproponowanych aktem oskarżenia bądź innego, o ile będzie to możliwe bez wychodzenia poza granice aktu oskarżenia.
Również Sąd I instancji, poza działaniem na szkodęD. N., rozważy możliwość przyjęcia działania oskarżonych jako przestępstwa w ramach granic aktu oskarżenia na szkodęT. R. (1). Wyżej wskazano bowiem na istotne wątpliwości związane z przypisaniem któremukolwiek z oskarżonych dokonania pobiciaT. R. (1)czy spowodowania u niego obrażeń ciała.
II. Zarzuty apelacyjne dotyczące przypisania oskarżonymS. M. (1)iM. B.przestępstwa pobicia na szkodęR. T..
Zarzuty dotyczące tego rozstrzygnięcia zawarte w apelacjach obrońców oskarżonychS. M. (1)iM. B.okazały się nieuzasadnione.
Podnieść należy, że w tym zakresie Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe i poczynione na tych dowodach (łącznie z opinią biegłego z dziedziny medycyny sądowej przeprowadzoną uzupełniająco przed Sądem odwoławczym) ustalenia faktyczne pozwoliły na wydanie jednoznacznego rozstrzygnięcia odnośnie odpowiedzialności karnej za pobicieR. T.obu oskarżonych.
Zauważyć należy, iż samo zdarzenie, jak i udział w nim m.in. oskarżonychS. M. (1)iM. B.nie może budzić żadnych wątpliwości. Samo pobicieR. T.przez tych sprawców nie zostało zgłoszone organom ścigania przez pokrzywdzonego, ale wyszło na jaw w trakcie przesłuchania w innej sprawieJ. F. (2). Świadek ten wskazał na osoby sprawców pobicia, tj.S. M. (1)iM. B., wskazując także na osoby(...)i(...), na sposób zachowania sięM. B.iS. M. (1)podczas tego zdarzenia względemR. T., w tym na zadawanie mu przez sprawców uderzeń rękoma i nogami, po których to uderzeniach pokrzywdzony miał obrażenia na twarzy, jak również trzymał się za bok. Ponadto świadek wskazał, że w trakcie tego zdarzeniaS. M. (1)posiadał w rękach „broń”, zaś całą tą szarpaninę rozpocząłM. B., uderzając w twarzR. T.(k. 17, 38, 2831-2833). Z zeznań tych też wynika,  iż pobicie to wynikło z faktu, iżT.nie potrafił udokumentowaćM., iż w przeszłościF.zeznawał fałszywie na jego niekorzyść.
Słusznie Sąd I instancji zeznaniom tym dał w pełni wiarę, gdyż znajdują one odbicie w zeznaniachR. T.(k. 2416-2418) i jego żonyA. T.(k. 119-121, 2419).R. T.przyznał, że biły go trzy osoby a przyjechało ich 6-7. Wskazał przy tym na w/w oskarżonych jako jednych ze sprawców pobicia a nadto na obecnych w miejscu pobicia także m.in.J. F. (2), dodając, że kiedyśF.jako świadek obciążył go i dlatego siedział, zaś po tym pobiciu był później u niego i go przepraszał za to pobicie. Pokrzywdzony potwierdził też, że na miejscu miała być też rozmowa na temat tego pomówienia ze stronyF.. Pokrzywdzony potwierdził, że był pobity rękoma, zaś w trakcie tego pobiciaM.uderzył go w głowę przedmiotem przypominającym broń – pistolet. Pokrzywdzony przyznał też, że po tym pobiciu twarz miał siną.
Wreszcie w podobny sposób zeznałaA. T., wskazując na te same osoby, jak i taki sam przebieg tego zdarzenia oraz na podobne obrażenia na twarzy męża.
Sąd I instancji prawidłowo ocenił zeznania tych świadków (str. 28-31 uzasadnienia)  i w tym zakresie brak jest jakichkolwiek podstaw, by negować zasadność tej oceny. Zeznania te są bowiem spójne, nie zawierając co do przebiegu zdarzenia jakichś szczególnych sprzeczności. Co istotne, nie można zarzucić pokrzywdzonemu i jego żonie celowego działania mającego na względzie niezgodne z prawdą obciążenie oskarżonychB.iM., bowiem pokrzywdzony nawet nie miał zamiaru zgłaszać tego zdarzenia na Policji.
Skoro więc z zeznań tych wynika jednoznacznie takie działanie oskarżonych, to zupełnie za polemiczne i bez znaczenia na ocenę tych dowodów uznać należy wywody apelującego obrońcy oskarżonegoM.odnośnie różnic w zeznaniach dotyczących łącznej liczby napastników, samej genezy tego zdarzenia czy okoliczności, w jakichS. M. (1)wszedł w posiadanie tego pistoletu. Bez znaczenia jest przy tym próba wykazania, iż zeznania świadkaF.są „koniunkturalne”, skoro przecież znajdują potwierdzenie w relacjach małżonkówT.. Bez znaczenia jest również fakt, czyS. M. (1)wyrwał ten przedmiot w trakcie zdarzenia pokrzywdzonemu czy go przyniósł ze sobą. To bowiem oskarżeni z innymi osobami wtargnęli na posesję pokrzywdzonego i to oni go zaatakowali, bijąc przede wszystkim pięściami po głowie. Skoro zaś to oskarżeni chcieli dokonać takiego pobiciaR. T., to również posłużenie się przezS. M. (1)przedmiotem przypominającym swoim wyglądem pistolet poprzez uderzenie nim w głowę pokrzywdzonego wpisuje się w ten ogólny zamiar sprawców uczynienia krzywdyR. T.poprzez zadawanie mu ciosów pięściami po całym ciele, w tym głównie w głowę, gdzie wystąpiły lekkie obrażenia, zauważalne dla osób postronnych w postaci sińców czy rozcięcia skóry.
Również apelujący obrońca oskarżonegoM. B.nie był w stanie skutecznie podważyć tych ustaleń Sądu I instancji poczynionych na podstawie przytoczonych dowodów. Co do samego przebiegu zajścia bez znaczenia jest bowiem wyjaśnianie, jaki to zadawniony konflikt był pomiędzy pokrzywdzonym aM. B., skoro Sąd I instancji wyraźnie ustalił, że pobicie to miało związek nie z jakimś zadawnionym konfliktem między obu mężczyznami a sytuacją dotyczącą wcześniejszego pomawianiaR. T.przez świadkaF.. Przy czym w rzeczywistości te okoliczności bądź jakiekolwiek zadawnione konflikty w żaden sposób nie usprawiedliwiały najścia w miejscu zamieszkania pokrzywdzonego przez sprawców, w tym przezM. B., i dokonania jego pobicia. Za zupełnie zaś pokrętne uznać należy dywagacje skarżącego, iż oskarżonyB.nie miał powodów biciaR. T., skoro konflikt dotyczyłR. T.iJ. F. (2). Tym zarzutem apelujący w rzeczywistości sam odpowiada sobie dlaczego oskarżony brał udział w pobiciuR. T.. Skoro bowiem Sąd I instancji nie znajduje żadnych powodów usprawiedliwiających działanie oskarżonegoB.względemR. T., to oczywisty jest, iż działanie to w przypadku tego oskarżonego było bez powodu, czyli motywem działania oskarżonego była chęć wyrządzenia krzywdy fizycznej, co wynika z istoty samego przestępstwa pobicia. Bez znaczenia przy tym na ocenę zeznań tych świadków są próby wykazania przez skarżącego motywacji pomówieniaM. B.ze stronyJ. F. (2). Zauważyć bowiem należy, iż tym konkretnym pobiciemJ. F. (2)nie został pokrzywdzony, natomiast zeznania jego znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach pokrzywdzonego i jego żony, którzy w ogóle nie mieli zamiaru pomawiać sprawców pobicia, więc tym bardziej zeznaniom tym należy dać wiarę.
Wreszcie nie ulega wątpliwości, co wynika z zasad doświadczenia życiowego, iż samo zadawanie ciosów (pięściami, nogami, jakimś bliżej nieokreślonym przedmiotem) w różne części ciała człowieka nie musi jeszcze spowodować jakichś szczególnych obrażeń tych części ciała. Przecież zależne jest to od siły, kąta i miejsca zadawania uderzeń, rodzaju użytego narzędzia, jak i odporności samego pokrzywdzonego na zadawane uderzenia. Natomiast nie ulega wątpliwości, iż samo zadawanie ciosów w twarz pokrzywdzonego, tj. część ciała szczególnie wrażliwą, naraża na bezpośrednie spowodowanie u pokrzywdzonego skutków określonych wart. 157§1 k.k., co wynika z opinii biegłegoJ. O.(k. 4099). Opinia ta jest oczywista, gdyż zadawanie ciosów w część twarzową głowy bez wątpienia naraża człowieka na takie obrażenia, jak choćby wymienione przez biegłego złamanie korony zęba czy złamanie kości twarzoczaszki. Nie ulega więc wątpliwości, iż zarzuty apelacji mają charakter typowo polemiczny z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi w tej sprawie przez Sąd I instancji i nie zasługują w tym zakresie na uwzględnienie.
Dodatkowo natomiast należy nadmienić w świetle wskazanej opinii, iż nie jest możliwe ustalenie w jakim mechanizmie powstały zauważalne na twarzy pokrzywdzonego obrażenia, tj. czy od uderzenia pięścią, czy od bliżej niezidentyfikowanego przedmiotu przypominającego wyglądem pistolet.
Jak już bowiem wskazano to wyżej przy omówieniu przypisanego oskarżonym przestępstwa rozboju w kumulatywnej kwalifikacji z przestępstwem pobicia, w przypadku powstania w trakcie pobicia obrażeń określonych wart. 157§1 lub 2 k.k., w celu przypisania określonemu sprawcy spowodowania tych skutków niezbędne jest indywidualne ustalenie, który ze sprawców skutki te spowodował, działając w zamiarze ich spowodowania.
Z powyższych więc względów Sąd odwoławczy, kierując się treściąart. 440 k.p.k.na korzyść obu oskarżonych, na podstawie tego przepisu  orazart. 438 pkt 3 k.p.k.w zw. zart. 437 k.p.k.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wyeliminował z opisu tego czynu przypisanego obu oskarżonym te elementy, które miały świadczyć o tym, że w wyniku tego czynu pokrzywdzony doznał obrażeń określonych wart. 157§2 k.k., czego konsekwencją było również wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej tego czynu przepisówart. 157§2 k.k.iart. 11§2 k.k., zaś z podstawy wymierzonych za ten czyn kar przepisuart. 11§3 k.k.Poza tym Sąd I instancji zgodnie z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku uściślił opis tego przestępstwa poprzez wskazanie miesiąca lata 2013 r. jako czasu popełnienia tego przestępstwa oraz poprzez wskazanie, iż toS. M. (1)podczas pobiciaR. T.uderzył go w głowę przedmiotem przypominającym wyglądem pistolet.
Natomiast nie budzą zastrzeżeń pozostałe ustalenia dotyczącego tego przestępstwa zawarte w treści zaskarżonego wyroku, jak i wymiar kar orzeczonych za to przestępstwo obu oskarżonym. Obaj oskarżeni bowiem wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dokonali napaści naR. T., polegającej na zadawaniu mu ciosów pięściami oraz przedmiotem przypominającym pistolet po całym ciele, głównie w głowę (tym przedmiotem tylko raz w głowę), narażając w ten sposób pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157§1 k.k.Oskarżeni chcieli właśnie w taki sposób zachować się względem pokrzywdzonego i swoim zamiarem w pełni te skutki obejmowali, co świadczy o słuszności przyjęcia do tego działania wobec obu oskarżonych umyślności w zamiarze bezpośrednim i przyjęcia do tego działania kwalifikacji prawnej przestępstwa zart. 158§1 k.k.Ponadto Sąd I instancji wykazał, iż każdy z tych oskarżonych, z uwagi na dotychczasową karalność za przestępstwa podobne, w tym w warunkach zart. 64§1 k.k.i odbyte za te przestępstwa kary (patrz: wyroki i dane o odbyciu kar przezS. M. (1)– k. 656-663, 701-709, 714, 851-864, 928-931, 915-919 oraz przezM. B.– k. 722-733, 715-720), jak również ponowne dopuszczenie się przestępstwa umyślnego przeciwko życiu i zdrowiu, działał w warunkach recydywy określonej wart. 64§2 k.k.
W związku z powyższym żadnych zastrzeżeń nie budzą też kary wymierzone każdemu z tych oskarżonych, które uwzględniają zarówno sam przebieg przestępstwa, praktycznie brak usprawiedliwienia dla takiego działania  i dotychczasową wielokrotną karalność każdego z tych oskarżonych, w tym ich działanie w warunkachart. 64§2 k.k.W tych okolicznościach więc nie może być mowy o złagodzeniu tych kar wobec któregoś z oskarżonych i tym samym kary te  (po 2 lata pozbawienia wolności) uznać należy za w pełni sprawiedliwie.
III. Zarzuty apelacyjne dotyczące przypisania oskarżonemuS. M. (1)ciągu przestępstw zart. 190§1 k.k.
W zakresie kierowania słownych gróźb uszkodzenia ciała ze stronyS. M. (1)w stosunku doP. D.iD. W.w dniu 20.02.2014 r. wŚ.. wsklepie (...)zgodnie zeznali oboje pokrzywdzeni.
P. D.zeznała, iż po zatrzymaniu w sklepie obu podejrzewanych sprawców kradzieży alkoholu odM.usłyszała groźbę, że jak go nie puści, to za chwilę może mieć drugiego guza, ponadto wyzywał ją wulgarnymi słowami, wymachiwał rękoma i mówił, że „zaraz dostanie w ryj” a nadto w stosunku do jej kolegi mówił wraz z drugim zatrzymanym, że „mu wpierdolą”. Pokrzywdzona zeznała przy tym, że autentycznie wystraszyła się, że oskarżony ją pobije, tym bardziej, że zaczął do niej podchodzić i wymachiwał rękami (k. 2421-2422).
D. W.zeznał, że zatrzymani zachowywali się arogancko i agresywnie, przyznając, iż oskarżonyM.groziłP., że będzie miała drugiego guza oraz groził jej, jak i jemu, że im nogi połamie. Świadek świeżo po zdarzeniu przyznał, że sprawcy mówili to podniesionym głosem i byli mocno zdenerwowani, więc on, jak  iP.zaczęli się obawiać, że spełnią te groźby, tym bardziej, że oni dwaj wyglądali bardzo groźnie (k. 765-766, 813-814). Wreszcie pokrzywdzony potwierdził te zeznania na rozprawie, przyznając, że wówczas czuł się takim zachowaniem oskarżonego zagrożony (k. 2422-2423).
Sąd I instancji zasadnie zeznaniom tych świadków dał wiarę, gdyż są one zgodne w treści zarówno co do wypowiadanych gróźb uszkodzenia ciała ze stronyS. M. (1), jak i realnej obawy odczuwanej przez każdego z pokrzywdzonych, iż groźby te zostaną spełnione (str. 31-32 uzasadnienia).
Apelujący, stawiając zarzut błędnej oceny zeznań tych świadków, jedynie polemicznie próbuje wykazać, że zeznania te są nieprzekonywujące, niespójne  i niekonsekwentne. Sąd I instancji nie musiał badać, czy oskarżonyM.był sprawcą kradzieży alkoholu, gdyż o ten czyn toczyło się odrębne postępowanie. Natomiast Sąd I instancji skupił się na zachowaniu oskarżonego względem obojga pokrzywdzonych po jego zatrzymaniu w sklepie w związku z podejrzeniem dokonania przez niego tej kradzieży. I w żaden sposób zatrzymanie to nie usprawiedliwiało takiego wulgarnego i agresywnego zachowania się względem interweniujących pracowników sklepu. Oskarżony wiedział bowiem, iż została wezwana Policja a tym samym miał w obecności policjantów wyjaśnić swoje postępowanie na terenie sklepu. Bez wątpienia więc w świetle zatrzymania oskarżonego przezP. D.w żaden sposób nie można było potraktować wypowiedzi oskarżonego o nabiciu jej guza jako złośliwej anegdoty, gdyż temu zachowaniu się oskarżonego towarzyszyły wulgaryzmy, agresja oraz dodatkowe groźby połamania nóg czy też pobicia (uszkodzenia ciała). Poza tym oskarżony, grożąc tak, wymachiwał rękoma, zbliżał się do pokrzywdzonych, sugerując tym, iż zaraz zrobi im krzywdę. Takie więc zachowanie oskarżonego jednoznacznie świadczyło o tym, iż jego wypowiedzi nie były żartami a tylko miały na celu realne wzbudzenie u każdego z pokrzywdzonych, iż wypowiadane groźby zostaną spełnione. W świetle takiego zachowania oskarżonego nie może więc dziwić, iżP. D.w swoich zeznaniach była emocjonalnie negatywnie nastawiona do oskarżonego, co przecież nie oznacza, iż zeznawała nieprawdę. Również w zeznaniachD. W.nie można się dopatrywać niespójności i niekonsekwencji, bowiem świadek w toku rozprawy wyraźnie zeznał, że w czasie zdarzenia realnie obawiał się spełnienia gróźb ze strony oskarżonego. Poza tymP. D.słyszała tę groźbę o nabiciu guza, czemu Sąd I instancji dał wiarę. Pojawiająca się więc w tym zakresie nieścisłość w zeznaniu świadkaW.nie może więc mieć wpływu na ustalenia Sądu Okręgowego.
Wreszcie, o czym wyżej wspomniano, oboje pokrzywdzeni wprost wskazali na okoliczności, które świadczyły o tym, iż groźby wypowiedziane względem nich przez oskarżonegoS. M. (1)wzbudziły w każdym z nich uzasadnione przekonanie, że zostaną spełnione. I takie ustalenia znajdują również prawidłowe odbicie w treści opisów czynów przypisanych oskarżonemuM.zaskarżonym wyrokiem. Sąd odwoławczy natomiast ocenia przecież zaskarżone rozstrzygnięcie, w związku z czym odwoływanie się przez apelującego do treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym Sąd I instancji, uzasadniając przyjętą kwalifikację prawną tego przestępstwa, pominął sformułowanie o „uzasadnionej” obawie, nie może świadczyć o zasadności postawionego zarzutu błędnych ustaleń odnośnie wyczerpania przez oskarżonego wszystkich znamion przypisanych mu przestępstw zart. 190§1 k.k.
Sąd odwoławczy nie znajduje więc żadnych podstaw do uwzględnienia postawionych temu rozstrzygnięciu zarzutów. Jedynie zauważyć należy, iż z ustaleń Sądu I instancji wynika, iż oskarżonyM.groził obojgu pokrzywdzonym uszkodzeniem ciała, natomiast nie może być tu mowy jeszcze o groźbach pozbawienia życia. W związku z tym, kierując się z urzędu treściąart. 440 k.p.k.i działając na podstawieart. 438 pkt 3 k.p.k.w zw. zart. 437 k.p.k., Sąd odwoławczy zmienił na korzyść oskarżonego zaskarżony wyrok, eliminując z opisów tych czynów ustalenia dotyczące wypowiedzenia tej ostatniej groźby.
Nie budzi zastrzeżeń Sądu I instancji przyjęcie przez Sąd I instancji winy oskarżonego w popełnieniu tych dwóch przestępstw zart. 190§1 k.k.w ramach ciągu przestępstw określonego wart. 91§1 k.k.Nie budzi też zastrzeżeń przyjęcie działania oskarżonegoM.w warunkachart. 64§1 k.k., co znajduje uzasadnienie w danych o karalności i dotychczasowym wykonaniu orzeczonych kar, o czym wyżej wspomniano w punkcie II i na co również trafnie wskazuje Sąd I instancji.
Wreszcie nie budzi żadnych zastrzeżeń wymiar orzeczonej kary za ten ciąg. Sąd I instancji słusznie bowiem ze strony oskarżonego nie dopatrzył się żadnych okoliczności łagodzących, mając zaś na uwadze same okoliczności obu czynów, działanie w stosunku do dwojga pokrzywdzonych, bez poczucia krzywdy im wyrządzonej i do tego, mimo wielokrotnej uprzedniej karalności oraz w warunkach recydywy określonej wart. 64§1 k.k., oskarżony ten w pełni zasługuje na wymierzenie mu za ten ciąg kary 1 roku pozbawienia wolności.
Sąd odwoławczy był jednocześnie zobligowany do wymierzenia oskarżonemuS. M. (1)nowej kary łącznej na podstawieart. 91§2 k.k., która powinna być orzeczona w wymiarze od 2 do 3 lat pozbawienia wolności  (na podstawieart. 86§1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r.). Bez wątpienia więc, mając na uwadze przytoczone wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar jednostkowych, zupełnie różny sposób działania oskarżonego przy popełnieniu obu przypisanych mu przestępstw, jak również różne okoliczności ich popełnienia  i znaczny przedział czasowy dzielący oba czyny, Sąd Apelacyjny uznał, że w pełni sprawiedliwą w świetle zasad określonych wart. 53 k.k.karą będzie kara łączna 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Podkreślić należy, iż w stosunku do oskarżonychM.iB.Sąd I instancji, zgodnie zart. 4§1 k.k., stosował korzystniejszy dla nich stan prawny, obowiązujący do dnia 30 czerwca 2015 r. Ta korzystność wynikała z faktu, iż po zmianiekodeksu karnegoz dniem 1 lipca 2015 r. ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.396) uległy obostrzeniu zasady, mające miejsce przy orzekaniu kary łącznej, jak również nie jest możliwe orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym jeden rok z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Sąd odwoławczy tę ostatnią możliwość rozważał w przypadku kary wymierzonej oskarżonemuM. B.w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności. Jednakże w stosunku do osoby tego oskarżonego nie sposób doszukać się pozytywnej prognozy kryminologicznej. Oskarżony ten był bowiem już wielokrotnie karany (k. 4008-4011), odpowiada w warunkach recydywy określonej wart. 64§2 k.k.a poza tym w jego przypadku nie zachodzi żaden wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, który, z uwagi na odpowiedzialność zart. 64§2 k.k., pozwalałby na orzeczenie tej kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (art. 69§2 k.k.).
Konsekwencją powyższych rozstrzygnięć, w tym uchylenia zaskarżonego wyroku odnośnie skazania oskarżonychM.iB.za rozbój na osobieD. N., było uchylenie orzeczeń o karach łącznych wymierzonych tym oskarżonym w punktach 5 i 11 oraz zaliczenie na poczet orzeczonej kary łącznej wobec oskarżonegoM.i na poczet jednostkowej kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoB.okresów stosowanych wobec nich w niniejszej sprawie tymczasowych aresztowań.
Konsekwencją zaś uchylenia dotychczasowych kar łącznych będzie konieczność orzeczenia przez Sąd Okręgowy podczas ponownego rozpoznania sprawy nowych kar łącznych w stosunku do oskarżonychM.iB.w sytuacji skazania każdego z nich za zarzucone im przestępstwo na szkodęD. N.i ewentualnieT. R. (1).
Sąd odwoławczy natomiast nie znajdując już innych podstaw do zmiany  lub uchylenia zaskarżonego wyroku, w tym podstaw branych pod uwagę z urzędu, na podstawieart. 437§1 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.
Z uwagi na występowanie przed Sądem Apelacyjnym obrońcy oskarżonegoM.działającego z urzędu i złożenie przez niego wniosku o przyznanie na jego rzecz kosztów nieopłaconej w żadnej części kosztów obrony oraz mając na uwadze fakt udziału tego obrońcy w rozprawie odwoławczej w dwóch terminach, o kosztach tych orzeczono na podstawieart. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst jednolity z 2009 r. Dz. U. Nr 146, poz. 1188 z późn. zm.) w zw. z §2 ust. 3, §14 ust. 2 pkt 5, §16 i §19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie… (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 461).
Z przyczyn podanych przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie sytuacji rodzinnej i majątkowej oskarżonegoM.,  jak również z powodu braku stałych dochodów ze strony oskarżonegoB.i jego sytuacji rodzinnej i majątkowej, Sąd odwoławczy na podstawieart. 624§1 k.p.k.orazart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity z 1983 r., Dz.U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zwolnił obu oskarżonych od obowiązku uiszczenia kosztów sadowych za postępowanie odwoławcze oraz od opłat za obie instancje.
Marek Kordowiecki   Jarema Sawiński  Grzegorz Nowak