Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 186/15
Data wyroku: 2015-03-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Winkler – Galicka, Sławomir Jęksa

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 marca 2015r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Małgorzata Winkler – Galicka
SS0 Ewa Taberska ( spr.)
SSO Sławomir Jęksa
Protokolant apl. adw.L. A.
przy udziale Prokuratora Prokuratury Wojskowej del. do Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015r.
sprawyP. P. (1)
oskarżonego zart. 278 § 1 kkiart. 244 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w ŚrodzieW... – VII Zamiejscowy Wydział Karny z/s weW.
z dnia 17 grudnia 2014r. sygn. akt VII K 768/13

1
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że :

- na podstawieart. 69 § 1 k.k.w zw. zart. 70§pkt. 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary łącznej 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres lat 4 (czterech) tytułem próby,
- na podstawieart. 72 § 2 k.k.zobowiązuje oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzeczS. D.kwoty 1500 (tysiąc pięćset złotych) w terminie 3 (trzech) miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku.

2
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

3
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 500 złotych

S. M.W. E.T.

UZASADNIENIE
P. P. (1)został oskarżony o to, że:

I
W dniu 30 października 201r. w miejscowościB., powiatu(...), województwa(...), na terenie parkingu przy budynku kościoła, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)o wartości 1500 złotych na szkodęS. D., tj. o czyn zart. 278 § 1 kk

II
W dniu 30 października 201r. w miejscowościB., powiatu(...), województwa(...)kierował samochodem osobowym markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)pomimo orzeczonego przez Sad Rejonowy we Wrześni prawomocnego wyroku sygnatura akt II K 161/10 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 24 miesięcy, tj. od 19 lutego 2010r. do 19 lutego 2012r., tj. o czyn zart. 244 kk

Sąd Rejonowy w ŚrodzieW.. – VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą weW., sygn. akt VII K 768/13:

1
Uznał oskarżonegoP. P. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wpunkcie I, stanowiącego przestępstwo zart. 278 § 1 kki za to na podstawieart. 278 § 1 kkwymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 kkw zw. zart. 33 § 1 i 3 kkwymierzył mu karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych , ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych

2
Uznał oskarżonegoP. P. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wpunkcie II, stanowiącego przestępstwo zart. 244 kki za to na podstawieart. 244 kkwymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności

3
Na podstawieart. 85 kkw zw. zart. 86 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę łączną 1 roki i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz obciążył oskarżonego kosztami procesu.

Apelację od tego wyroku złożyła obrońca oskarżonego i zarzuciła:
1. obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 kpkiart. 4 kpkpoprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i uwzględnienie jedynie dowodów na niekorzyść oskarżonego, tj. poprzez:
- uznanie wyjaśnień oskarżonego za częściowo niewiarygodne w sytuacji gdy oskarżony konsekwentnie w toku postępowania podtrzymywał swoją wersję wydarzeń, którą potwierdził świadekK., nadto gdy prawidłowa ocena pozostałego materiału dowodowego wskazuje jednoznacznie na szereg istotnych rozbieżności, które uniemożliwiają uznanie wersji przeciwnej do prezentowanej przez oskarżonego za wiarygodną, nadto w sytuacji gdy wersja przeciwna do wersji prezentowanej przez oskarżonego jest nieprawdopodobna
- uznanie zeznań świadkaK.za częściowo niewiarygodne z tej przyczyny, że stoją one w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, a także wskazując, że nie były one spójne i konsekwentne oraz nie zostały potwierdzone dokumentami, w sytuacji gdy zachowanie świadka (treść jego zeznań) oceniona zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości co do jego wiarygodności
- uznanie zeznań świadkaG. S.iL. M.za wiarygodne w sytuacji, gdy zeznania te różnią się między sobą, a nadto gdy prezentowana przez w/w świadków wersja zdarzenia jest nieprawdopodobna
- uznanie zeznań świadkówL. D.,A. A.iJ. S.za wiarygodne w sytuacji, gdy ich zeznania nie są ze sobą spójne, a także różnią się od wyjaśnień oskarżonego, z którego inicjatywy poruszono w niniejszym postępowaniu temat wizyty u oskarżonego następnego dnia po zdarzeniu
2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku , który miał wpływ na treść orzeczenia polegający na przyjęciu, że:
- oskarżonyP.przyjechał do miejscowościB.z nieustalonymi osobami i wsiadł do otwartego pojazdu markiM.onr rej. (...)uruchamiając go
- oskarżony zabrał w/w samochód w zamian za długiP. T.
- oskarżony odjechał w/w samochodem
- następnego dnia po zdarzeniu oskarżony w rozmowie zL. D.,A. A.iJ. S.przyznał się do zabrania pojazdu i odmówił jego wydania
Podnosząc powyższe zarzutu obrońca wniosła o:
- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego
- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu apelacji obrońca podniosła także z ostrożności zarzut rażącej niewspółmierności kary i wniosła o rozważenie warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej mu kary łącznej pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy zasługuje na uwzględnienie jedynie w zakresie podnoszonego w uzasadnieniu zarzutu rażącej niewspółmierności kary.
Przed przystąpieniem do analizy zarzutów apelacji należy zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy znajduje odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogomart. 424 § 1 i 2 k.p.k., co w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.
Sąd Okręgowy chciałby również podkreślić, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, tak co do samego przebiegu zdarzenia, jak i rozstrzygając kwestie sprawstwa i winy oskarżonego. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z należytą starannością i poszanowaniem proceduralnych zasad obowiązujących w polskim procesie karnym. Ocena materiału dowodowego zaprezentowana przez Sąd Rejonowy co do zarzucanego oskarżonemu czynu została dokonana z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisachart. 5 § 2 k.p.k.i7 k.p.k.Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną, która w szczególności nie narusza granic swobodnej oceny dowodów i jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził też błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta wart. 410 k.p.k., prawidłowo i w pełni oparty na właściwie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania.
Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w apelacji obrońcy oskarżonego nie ma żadnych podstaw ani do skutecznego kwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zebranego materiału dowodowego, ani też poczynionych na podstawie tego materiału ustaleń faktycznych w sprawie. W szczególności Sąd Odwoławczy nie podziela stanowiska obrońcy oskarżonego, iż w materiale dowodowym istnieje szereg istotnych rozbieżności, które uniemożliwiają uznanie wersji przeciwnej do prezentowanej przez oskarżonego za wiarygodną.
I tak przede wszystkim rację ma Sąd Rejonowy, że wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniomK. K. (3)przeczą zeznania świadkówG. S.iL. M., którzy wystarczająco spójnie opisywali przebieg zaboru pojazdu, a postępowanie dowodowe nie wykazało, by świadkowie ci mieli jakiekolwiek, najmniejsze nawet powody, dla których mieliby fałszywie pomawiać właśnie oskarżonego o kradzież samochodu należącego doS. D.– szwagraA. A..
Takiego logicznego powodu nie wskazał sam oskarżony, a w apelacji obrońca czyni nieudolne pozbawione logiki, jak również przede wszystkim wsparcia dowodowego próby przedstawienia przebiegu wydarzeń, w których toG. S.na skutek swojej nieuwagi traci pojazd, a następnie w porozumieniu zP. T., który w tym celu odmawia zeznań, wskazuje naP. P. (1)jako na sprawcę kradzieży.
Także dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zeznań świadkaK. K. (3)nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Mimo iż świadek ten potwierdza wersję wydarzeń prezentowaną przez oskarżonego, to wersja ta nie została poparta żadnymi dokumentami mogącymi potwierdzić, że oskarżony istotnie w okresie wskazanym w akcie oskarżenia przebywał gdzie indziej niż w miejscowościB.dokonując zaboru samochoduS. D..
K. K. (3)w swoich zeznaniach było niekonsekwentny, a ponadto, mimo iż wyrażał pierwotnie sam wolę udokumentowania swoich twierdzeń, to nie przedstawił Sądowi Rejonowemu żadnych wiarygodnych dokumentów, które uwiarygodniły by fakt zatrudnienia i datę powrotu oskarżonego do miejsca zamieszkania.
Nie sposób także, zdaniem Sądu Okręgowego uznać, że doszło do dowolnej oceny przez Sąd Rejonowy zeznańL. D.,A. A.iJ. S.. Świadkowie ci opisali wizytę u oskarżonego w domu, a samej wizyty tych osób oskarżony nie neguje. Wszyscy ci świadkowie potwierdzili, że oskarżony przyznał, że zabrał samochód i jednocześnie wyjaśnił dlaczego tak uczynił.
Zatem fakt, który podnosi obrońca, czy i dlaczego oskarżony chciał jeszcze pokazywać tym osobom zabudowania, nie ma istotnego znaczenia w tej sprawie. Zdaniem Sądu Okręgowego natomiast niewykluczonym i wielce prawdopodobnym jest, że oskarżony chciał pokazać im gdzie stoi zabrane przez niego auto, by mogli przekazać przesłanie o możliwości jego odzyskaniaP. T..
W tym miejscu Sąd Okręgowy chciałby zaznaczyć, iż przyjęta przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawna czynu oskarżonego zart. 278 § 1 kk, niezależnie od jego motywacji wskazywanej przezG. S., jest w pełni poprawna. Oskarżony bowiem przejął władztwo na tą rzeczą już w dniu zdarzenia i postąpił ostatecznie z zabranym autem jak właściciel, mimo iż wiedział czyją własnością jest zabrany przez niegoM.. Do chwili obecnej oskarżony nie naprawił szkody, w żaden sposób nie skontaktował się z właścicielem auta, czym w pełni wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 278 § 1 kk..
W kontekście wyczerpania znamion przestępstwa zart. 278 § 1 kk, sprawstwo i wina oskarżonego odnośnie zarzucanego mu czynu zart. 244 kktakże nie budzą żadnych wątpliwości.
Nie budzi także wątpliwości Sądu Okręgowego rodzaj i wysokość kar jednostkowych oraz kary grzywny za przestępstwo zart. 278 § 1 kk, wymierzonych oskarżonemu za poszczególne przypisane przestępstwa jak i wysokość kary łącznej i Sąd Okręgowy podziela w pełni argumentację Sądu Rejonowego w tym zakresie.
Podzielić natomiast należy zarzut podniesiony w apelacji dotyczący wymiaru rażąco surowej kary, a polegający na braku warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej oskarżonemu kary łącznej.
Odnosząc się zatem do treści tej części apelacji, Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, iż w stosunku do oskarżonego nie zachodzi możliwość warunkowego zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności.
Podnieść należy ponadto, że argumentacja Sądu Rejonowego co do braku możliwości zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa zart. 69 kk– zawarta na str. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jest wręcz szczątkowa i nie poddaje się ocenie Sądu Okręgowego.
Oskarżony był w przeszłości karany, lecz nie za przestępstwa przeciwko mieniu. Wartość zabranego pojazdu będącego przedmiotem przestępstwa w niniejszej sprawie jest niewielka, ponadto oskarżony pracuje i łoży na utrzymanie dziecka.
Sam fakt skazania oskarżonego także za przestępstwo zart. 244nie determinuje jeszcze konieczności wymiaru kary bezwzględnej pozbawienia wolności, mimo iż informacja z Krajowego Rejestru Karnego o oskarżonym ujawnia także jego karalność zart. 244 kkw roku 2006r, zart. 178 a § 1w roku 2010 i zart. 178 a § 4 kkw roku 2011.
Mając na uwadze powyższe wskazać należy na takie okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, które zdaniem Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie dają podstawy do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności. Zgodnie z treściąart. 69 § 1 k.k.wiodącą przesłanką decydującą o tym czy kara pozbawienia wolności ma być orzeczona w postaci bezwzględnej, czy też z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jest ocena, w jakiej postaci kara ta osiągnie cele wobec sprawcy przestępstwa, a więc rozstrzygnięcie to musi znajdować uzasadnienie w pozytywnej lub negatywnej prognozie kryminologicznej.
Aby możliwe było warunkowe zawieszenie wykonania kary Sąd musi nabrać przekonania, że sprawca nie powróci do przestępstwa i wykonanie wymierzonej kary nie będzie konieczne dla wdrożenia go do przestrzeganego porządku prawnego.
Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że oskarżonemu można zaufać, iż w przyszłości ponownie nie popełni przestępstwa. Ustalając okres próby Sąd Okręgowy kierował się przede wszystkim stopniem pewności prognozy kryminologicznej. Im pewniejsza dobra prognoza tym okres próby może być krótszy. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy uznał, że prawidłowym będzie okres 4 lat próby, który jest okresem odpowiednim dla zrewidowania pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec oskarżonego, biorąc zwłaszcza pod uwagę zobowiązanie oskarżonego do naprawienia szkody w kwocie 1500 złotych i to w terminie 3 miesięcy od daty uprawomocnia się wyroku.
W przekonaniu Sądu Odwoławczego, tak ukształtowany wymiar kary i środków karnych w stopniu dostatecznym unaoczni oskarżonemu obowiązek respektowania ustalonych norm prawnych, a także ugruntuje przekonanie o nieopłacalności popełniania przestępstw.
W pozostałym zakresie, nie znajdując podstaw do dalszej ingerencji w zaskarżone orzeczenie, Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji.
Na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.orazart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223, ze zmianami) Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 złotych i wymierzył mu opłatę za II instancję w kwocie 500,00 złotych.
S. M.W. E.T.