Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 780/15
Data wyroku: 2015-10-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Matusik, Sebastian Mazurkiewicz, Ludmiła Tułaczko
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 780/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 października 2015 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Sebastian Mazurkiewicz
Sędziowie:  SO Ludmiła Tułaczko (spr.)
SR del. Mariusz Matusik
Protokolant  p.o. protokolant sądowy Anna Rusak
przy udziale prokuratora Gabriela Żuławskiego
po rozpoznaniu dnia 15 października 2015 r. wW.
sprawyJ. J. (1)s.B.iH.ur. (...)wŁ.
oskarżonego o przestępstwo zart. 177 § 1 kkw zw. zart. 178 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku
z dnia 23 lutego 2015 r. sygn. akt II K 93/13
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonegoJ. J. (1)przekazuje Sądowi Rejonowemu w Otwocku do ponownego rozpoznania; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.I. N.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżycielowi posiłkowemuW. R.w postępowaniu odwoławczym.
SSO Sebastian Mazurkiewicz SSO Ludmiła Tułaczko SSR del. Mariusz Matusik
Sygn. akt VI Ka 780/15

UZASADNIENIE
J. J. (2)oskarżony o to, że:
w dniu 9 stycznia 2013 roku wO., województwa(...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, określone wart. 3 ust. 1, art. 25 ust .l, art. 44 ust. 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowym, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiO. (...)numer rejestracyjny (...)jadąculicą (...)i wykonując manewr skrętu w lewo wulicę (...), potrącił kierującego roweremW. R., który jechałulicą (...)w kierunkuulicy (...), w następstwie czegoW. R.doznał obrażeń ciała w postaci złamania kłykcia przyśrodkowego kości piszczelowej prawej oraz stłuczenia podudzia lewego z otarciami naskórka, skutkującymi rozstrojem zdrowia i naruszeniem czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu w rozumieniuart. 157 § 1 k.k., a następnie po zdarzeniu oddalił się z miejsca wypadku nie udzielając pomocy poszkodowanemu i utrudniając ustalenie przebiegu wypadku,
tj. o czyn zart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.
Po rozpoznaniu sprawy o sygn. II K 93/13 Sąd Rejonowy w Otwocku wyrokiem z dnia 23 lutego 2015 r. orzekł:

I
w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu, uznał oskarżonegoJ. J. (1)za winnego tego, że w dniu 9 stycznia 2013 roku wO., województwa(...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, określone wart. 3 ust. 1, art. 25 ust.l, art. 44 ust. 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowym, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiO. (...)numer rejestracyjny (...)jadąculicą (...)i wykonując manewr skrętu w lewo wulicę (...), potrącił kierującego roweremW. R., który jechałulicą (...)w kierunkuulicy (...), w następstwie czegoW. R.doznał obrażeń ciała w postaci złamania kłykcia przyśrodkowego kości piszczelowej prawej oraz stłuczenia podudzia lewego z otarciami naskórka, skutkującymi rozstrojem zdrowia i naruszeniem czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu w rozumieniuart. 157 § 1 k.k., co stanowi czyn zart. 177 §1 k.k.i za ten czyn skazał oskarżonego i wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemuJ. J. (1)na okres próby 3 (trzech) lat;

III
na podstawie art.art. 71 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemuJ. J. (1)karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając na podstawieart. 33 § 3 k.k.wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

IV
na podstawieart. 46 §1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoJ. J. (1)na rzecz pokrzywdzonegoW. R.tytułem zadośćuczynienia kwotę 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;

V
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuJ. J. (1)na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci zatrzymania w dniach od 9 do 10 stycznia 2013 roku, przyjmując, iż stanowi ono dwa dni pozbawienia wolności i odpowiada czterem stawkom dziennym grzywny;

VI
zasądził od oskarżonegoJ. J. (1)na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 320 (trzystu dwudziestu) złotych oraz obciążył pozostałymi kosztami procesu.

Apelację od powyższego wyroku wniosła pełnomocnik oskarżyciela posiłkowegoW. R., która zaskarżyła wyrok w całości na niekorzyść oskarżonegoJ. J. (1). Wyrokowi temu zarzuciła na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.k.obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

1
obrazę prawa materialnego, a mianowicieart. 178 § 1 k.k.przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, a zamiast tego wadliwe zastosowanieart. 177 § 1 k.k., w sytuacji gdy prawidłowo Sąd I instancji ustalił w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadkaS.C., iż oskarżony po potrąceniuW. R.oddalił się z miejsca wypadku a pomimo tego Sąd I instancji wskazał jakoby oskarżony swoim zachowaniem nie wypełnił znamion czynu zabronionego opisanego wart. 178 k.k.;

2
błąd w ustaleniach faktycznych jakoby kwota 5000 zł tytułem zadośćuczynienia była kwotą adekwatną do rozmiaru krzywdy doznanej przezW. R., który w chwili obecnej nie usunął skutków wypadku, w maju ma mieć przeprowadzaną kolejną operację;

3
naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia a mianowicieart. 4, 410 i art. 424 § 2 k.p.k.poprzez minimalizowanie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego oraz sformułowanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w tym w szczególności w odniesieniu do zasądzenia na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty 5000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną oraz sprzecznie z dyrektywami określonymi wart. 424 § 2 k.p.k.;

4
rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu kary nadmiernie łagodnej.

W konkluzji wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynu z aktu oskarżenia i zasądzenie na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty 10.000 zł ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co, następuje:
Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegoW. R.jest zasadna. Należało uwzględnić zawarty w niej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zbiegnięcia z miejsca wypadku, czyli istotnej okoliczności zaostrzającej wymiar kary, o jakiej mowa wart. 178 § 1 k.k.Skarżący nie podważał ustaleń sądu I instancji dotyczących przebiegu wypadku, do którego doszło w dniu 9 stycznia 2013r o godzinie 12.20 wO.. Nie ulega wątpliwości, że na skutek nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa przez oskarżonegoJ. J. (1), określonych wart. 3 ust. 1, art. 25 ust. 1 i art. 44 ust. 1 i 2 Ustawy prawo o ruchu drogowymdoszło do potrąceniaW. R., co skutkowało powstaniem obrażeń zart. 157 § 1 k.k.Jak ustalił sąd I instancji, oskarżony po potrąceniu pokrzywdzonego odjechał z miejsca zdarzenia. Jednak tego samego dnia o godzinie 14. 10 dobrowolnie stawił się w Komisariacie Policji wO.przyznając się do spowodowania wypadku. W ocenie sądu I instancji takie zachowanie wskazuje, że oskarżony nie działał w zamiarze uniknięcia odpowiedzialności karnej w rozumieniuart. 178 §1 k.k.Sąd I instancji ustalił, że oskarżony wprawdzie odjechał z miejsca zdarzenia, jednak zgłaszając się w ciągu dwóch godzin do KPP wO.nie wyczerpał swoim zachowaniem okoliczności opisanych wart. 178 § 1 k.k.gdyż zamiarem oskarżonego nie było ukrycie się lub utrudnienie postępowania karnego. Tymczasem, taki pogląd w świetle materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie, nosi cechy dowolności i wykracza poza swobodną ocenę dowodów, o jakiej mowa wart. 7 k.p.k.Słusznie stwierdza w apelacji pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, że o kwalifikacji zart. 178 § 1 k.k.decyduje zachowanie oskarżonego w momencie wypadku. Na ten moment trzeba więc ustalić dlaczego oskarżonyJ. J. (1)po potrąceniuW. R.nie zatrzymał się a nawet jak zeznałS. C.dodał gazu i odjechał z miejsca zdarzenia. Zasadnie pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zarzuca w apelacji, że decydujące o tym czy sprawca zbiegł z miejsca wypadku jest ustalenie, że oddalając się z miejsca zdarzenia uczynił to w zamiarze uniknięcia odpowiedzialności, w szczególności w celu uniemożliwienia identyfikacji roli jaką w nim odegrał oraz stanu w jakim się znajdował w chwili wypadku. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach powoływał się na szok, jaki miał przeżyć w związku z potrąceniem pokrzywdzonego. Inny wniosek wynika jednak z oświadczenia, które oskarżony złożył w Komisariacie Policji wO./k- 12/.J. J. (1)napisał, że przestraszył się konsekwencji wypadku i odjechał w stronęW.. Chciał uciec. Był bardzo zdenerwowany, starał się uspokoić. Jednak doszedł do przekonania, że zrobił źle, wrócił i zgłosił się do Komisariatu Policji. Z zeznań świadkaS. C.wynika, że po potrąceniu pokrzywdzonego kierowcaO.dodał gazu i odjechał pozostawiając rannego pokrzywdzonego bez pomocy. Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że oskarżony nie mógł nie zauważyć potrącenia pieszego. Zbiegnięcie z miejsca wypadku jest czynnością świadomą, o czym może także świadczyć dodanie gazu przez kierowcę zamiast zatrzymania pojazdu. Należy zwrócić uwagę na fakt, że żaden ze świadków obecnych na miejscu zdarzenia nie zapamiętał numeru rejestracyjnego samochodu, który potrąciłW. R.. Gdyby oskarżony nie zgłosił się do Komisariatu Policji wynik dochodzenia nie byłby pewny i mogłoby się ono zakończyć umorzeniem postępowania z powodu nieustalenia sprawcy. Ponadto obowiązek zatrzymania się sprawcy wypadku i zakaz opuszczania miejsca wypadku związany jest także z obowiązkiem kierowcy wezwania pomocy dla rannych. Odjeżdżając z miejsca zdarzenia oskarżony nie upewnił się czy pokrzywdzonemu potrzebna jest pomoc lekarska. Karetkępogotowia i (...)wezwał przecież świadekS. C.. Niniejszą sprawa wymaga więc ponownego rozpoznania. Konieczne jest ustalenie przyczyn odjazdu oskarżonego z miejsca zdarzenia, skoro na pewno nie odjechał po to aby wezwać pomoc dla rannegoW. R.. Powyższe ustalenia pozwolą na zastosowania prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu a przez to wymierzenie kary sprawiedliwej i dostosowanej do zawinienia, przy czym na korzyść oskarżonego przemawia to, że dobrowolnie zgłosił się do Komisariatu Policji wO.uznając swoją winę za spowodowanie wypadku drogowego. Następnie odwiedzał pokrzywdzonego w szpitalu i dowiadywał się o stan jego zdrowia. W tym celu należy przesłuchać oskarżonego i ujawnić k- 12 akt sprawy. Skarżący zarzuca ponadto zasądzenie zbyt małej kwoty tytułem zadośćuczynienia dla pokrzywdzonegoW. R.powołując się na konieczność przeprowadzenia dodatkowej operacji, którą pokrzywdzony miał przejść w 2015r. Twierdził, że zasądzając kwotę 5.000 zł sąd I instancji nie uwzględnił cierpienia fizycznego pokrzywdzonego w pełnym wymiarze, także w związku z drugim zabiegiem oraz nie przyznał mu odszkodowania za zniszczony rower. W toku postępowania ponownego oskarżyciel posiłkowy powinien przedstawić pełną dokumentację lekarską, w tym także z leczenia z 2015r. Dopiero na podstawie pełnego materiału źródłowego będzie można ocenić czy zasądzona kwota czyni zadość cierpieniom moralnym pokrzywdzonego w związku z obrażeniami jakich doznał w wyniku potrącenia przez samochód. W toku postępowania ponownego należy także przesłuchać pokrzywdzonegoW. R., w tym także na okoliczność wartości roweru. Należy sprawdzić czy odszkodowanie wypłacone pokrzywdzonemu przez ubezpieczyciela z tytułu szkody komunikacyjnej objęło wartość uszkodzonego roweru.
Mając powyższe na uwadze sąd oddawczy orzekł jak w wyroku.
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Sebastian Mazurkiewicz SSR / del/ Mariusz Matusik ,