Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Cz 118/15
Data wyroku: 2015-04-27 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Janusz Kasnowski, Aurelia Pietrzak, Wojciech Borodziuk
Słowa kluczowe: Koszty Procesu
Podstawa prawna: art. 203 § 1 k.p.c.

Sygn. akt II Cz 118/15

POSTANOWIENIE
Dnia 27 kwietnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący: SSO Janusz Kasnowski
Sędziowie: SO Wojciech Borodziuk
SO Aurelia Pietrzak (spr.)
po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 roku w Bydgoszczy
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaA. H.
przeciwko(...) Bank S.A.z siedzibą weW.
o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego
na skutek zażalenia powódki na punkt 2 (drugi) postanowienia Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 12 listopada 2014 roku, sygn. akt I C 173/13
postanawia:

oddalić zażalenie.
II Cz 118/15

UZASADNIENIE
PowódkaA. H.wniosła powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego stanowiącego bankowy tytuł egzekucyjny wystawiony przez(...) Bank S.A.wW.dnia 28 stycznia 2012 r., nr(...), który został zapatrzony w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt I Co 687/12.
Po zapoznaniu się z odpowiedzią na pozew, na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r., powódka cofnęła pozew.
Postanowieniem z dnia 12 listopada 2014 r. Sąd Rejonowy w Inowrocławiu umorzył postępowanie oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2.400 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Rejonowy wskazał, iż powódka skutecznie cofnęła pozew i zrzekła się dochodzonego roszczenia, zaś pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Powołując się na treśćart. 203 §§ 1 i 2 k.p.c.Sąd uznał żądanie pozwanego i zasądził w punkcie 2 postanowienia od powódki za rzecz pozwanego kwotę 2.400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składały się koszty wynagrodzenia pełnomocnika w osobie radcy prawnego.
Zażalenie na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 postanowienia złożyła powódka, domagając się, by Sąd nie obciążył jej kosztami procesu. W uzasadnieniu wskazała, że powództwo cofnęła, ponieważ w okresie zawierania umowy wraz z mężem mieli problemy finansowe oraz rodzinne. W związku z czym wnosząc pozew, nie pamiętała, że zawierała umowę z pozwanym, na podstawie której został wystawiony bankowy tytuł egzekucyjny. Wiedzę tę uzyskała dopiero po zapoznaniu się z odpowiedzią na pozew. Powódka powołała się także na swoją złą sytuację finansową wynikającą z zawierania licznych zobowiązań kredytowych, które po rozwodzie musi spłacać samodzielnie, gdyż były mąż nie pracuje i nie dokonuje spłat. Nie łoży on także na utrzymanie ich dwójki dzieci. Podała, że wynagrodzenie otrzymuje w wysokości 4800 zł (brutto), koszty utrzymania mieszkania wynoszą 1060 zł, zaś spłata kredytów 1300 zł.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.
Zasadą jest (art. 203 § 2 k.p.c.), że w wypadku cofnięcia pozwu obowiązek zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, na jego żądanie, obciąża powoda bez względu na przyczynę cofnięcia. Jednakże dopuszczalne jest odstępstwo od tej zasady w sytuacji, gdy powód wykaże, że wystąpienie z powództwem było niezbędne dla celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, z uwzględnieniem okoliczności istniejących w dacie wytoczenia powództwa.
Strona powodowa cofając pozew rezygnuje w ten sposób z dalszego popierania żądań, co należy interpretować jako przegranie procesu. Stroną wygrywającą spór jest w takim przypadku strona pozwana, która ma prawo żądać poniesionych przez nią kosztów wywołanych wniesieniem pozwu przez osobę, która następnie dobrowolnie zrezygnowała z dalszego popierania swoich roszczeń.
Powódka złożyła pozew o pozbawienie wykonalności bankowego tytułu egzekucyjnego podnosząc, że nigdy nie zawierała umowy z pozwanym, a także nie była poręczycielem z tytułu tej umowy. Wskazała również, że najprawdopodobniej powyższą umowę zawarł jej mąż. Po zapoznaniu się z odpowiedzią na pozew, cofnęła powództwo przyznając, że podpisała powyższą umowę i nie budzi ona jej wątpliwości. Jednak z uwagi na kłopoty rodzinne zapomniała, iż ją zawierała.
Z powyższego wynika wprost, że powódka w chwili złożenia pozwu nie dołożyła należytej staranności poprzez brak ustalenia czy zawarła umowę z pozwanym. Dopiero w wyniku działań powoda poprzez dołączenie kopii umowy.
W ocenie Sądu Okręgowego, takie działanie powódki nie może być podstawą do odstąpienia przez Sąd od ogólnej zasady obciążenia kosztami procesu strony przegrywającej.
Odstępstwo od tej ogólnej zasady jest wyrażone wart. 102 k.p.c., zgodnie z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Do kręgu okoliczności uzasadniających zastosowanieart. 102 k.p.c.należy zaliczyć zarówno fakty związane, jak również niezwiązane z przebiegiem procesu. Do pierwszych zaliczane są między innymi: podstawa oddalenia żądania, przedawnienie, zgodność zamiarów stron w sprawach dotyczących stosunku prawnego, który może być ukształtowany tylko wyrokiem, szczególna zawiłość lub precedensowy charakter sprawy albo subiektywne przekonanie powoda co do zasadności zgłoszonego roszczenia - trudne do zweryfikowania a limine, a ponadto sposób prowadzenia procesu przez stronę przegrywającą. Zalicza się do nich także niewspółmierność wysokości kosztów pomocy prawnej poniesionych przez stronę wygrywającą proces do stopnia zawiłości sprawy i nakładu pracy pełnomocnika. Drugą grupę okoliczności wyznacza sytuacja majątkowa i życiowa strony (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2012 r. II CZ 95/12).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż nie zostały spełnione wymienione powyżej przesłanki zart. 102 k.p.c., a zatem nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu. Nie wystąpiły w tej sprawie ani szczególne okoliczności, ani sytuacja majątkowa powódki nie jest zła.
Odnośnie zarzutu podniesionego przez skarżącą w zakresie wysokości wynagrodzenia radcy prawnego – pełnomocnika strony pozwanej, wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił kwotę wynagrodzenia w wymyśl§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu– t.j. Dz. U. 2013 r., poz. 490), które stanowi minimalne wygrodzenie radcy prawnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.oddalił zażalenie jako niezasadne.