Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 394/15
Data wyroku: 2015-08-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437§ 1 kpk w zw. z art. 109 kpw

Sygnatura akt II Ka 394/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 sierpnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSO Teresa Zawiślak
Protokolant st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak
po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r.
sprawyI. Ł.
obwinionej o wykroczenie z art. 92 a kw
z powodu, apelacji wniesionej przez obwinioną
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 23 kwietnia 2015r., sygn. akt VII W 77/15
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionejI. Ł.na rzecz Skarbu Państwa 90,00 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt II Ka 394/15

UZASADNIENIE
I. Ł.została obwiniona o to, że w dniu 23 października 2014 r.o godz. 12:30 w m.S.kierując pojazdem m-kiS. (...)o nr rej.(...)przekroczyła dozwoloną prędkość jazdy w obszarze zabudowanym o 48 km/h,

tj. o wykroczenie z art. 92a k.w.
Wyrokiem zaocznym z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII W 77/15, Sąd Rejonowy w Siedlcach:

I
obwinionąI. Ł.uznał za winną dokonania zarzucanego jej czynu wyczerpującego dyspozycję art. 92a k.w. i za czyn ten na podstawie art. 92a k.w. wymierzył jej karę grzywny w wysokości 400 złotych;

II
zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty kwotę 40 złotych oraz 100 złotych tytułem pozostałych kosztów postępowania.

Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiódł obrońca obwinionejI. Ł., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1
mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj.art. 71 § 4 k.p.w.poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i nieodroczenie rozprawy, pomimo zaistnienia takowej konieczności, a to z uwagi na niezbędny udział obwinionej na rozprawie celem złożenia wyjaśnień i zaoferowania wniosków dowodowych w sprawie, w następstwie czego zaskarżony wyrok został wydanyz naruszeniem uprawnienia obwinionej do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz złożenia wyjaśnień przed Sądem,

2
mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj.art. 2§ 2 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.w zw. zart. 39 § 1 k.p.w.poprzez oparcie ustaleń na niepełnym materiale dowodowym, a który to materiał nie zawierał jakiej­kolwiek dokumentacji dotyczącej temperatury występującej w trakcie zdarzenia,a także wilgotności powietrza, a które to czynniki posiadają istotny wpływna prawidłowość pomiaru, zaś dodatkowo Sąd nie uzyskał zeznań świadków w tym przedmiocie, przez co poczynione ustalenia dotyczące prędkości, którą poruszała się obwiniona nie posiadają charakteru pewnych i wzbudzają poważne wątpliwości co do ich zgodności z prawdą materialną.

W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o uchy­lenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Na rozprawę odwoławczą, pomimo prawidłowego zawiadomienia o jej ter­minie, nie stawili się ani obwinionaI. Ł., ani jej obrońca.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i jako taka na uwzględnienie nie zasługuje.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że Sąd I instancji procedującw niniejszej sprawie nie uchybił unormowaniuart. 71 § 4 k.p.w., zaś przeciwna argumentacja apelującego w istocie opiera się na wykładniper non est. Celem zapewnienia klarownego toku dalszych wywodów, zaakcentować w tym miejscu trzeba, iż zgodnie ze wskazaną regulacją, przeprowadzenie rozprawy zaocznie jest możliwe w razie nieusprawiedliwionej nieobecności obwinionego, któremu doręczono wezwanie na rozprawę, nawet, gdy nie był on przesłuchany w toku czynności wyjaśniających, chyba, że sąd uzna udział obwinionego za konieczny i rozprawę odroczy, po ewentualnym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w szcze­gólności po przesłuchaniu świadków, którzy stawili się na rozprawę. Już z powyż­szego wynika, że powodem, dla którego sąd wzywa obwinionego na rozprawę jest zwykle fakt, że przedstawiony z wnioskiem o ukaranie materiał dowodowy budzi pewne wątpliwości, w których wyjaśnieniu może pomóc obwiniony (videA. Skowron,Komentarz do art. 71 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, LEX/el. 2010, teza 6.). Skoro wątpliwości takowych Sąd Rejonowy nie powziął, to nie sposób argumentować, że mógłby je powziąć w rezultacie przesłuchania obwinionej, albo­wiem tą drogą doszłoby do wyłączenia praktycznego zastosowaniaart. 71 § 4 k.p.w.W każdej sprawie możliwą byłaby bowiem argumentacja wskazująca na hipo­tetyczne skutki przyszłych, ewentualnych, wyjaśnień obwinionego i zawsze możliwych wniosków dowodowych. Wobec obowiązywania zaprezentowanego wyżej unor­mowaniaart. 71 § 4 k.p.w.nie sposób argumentować, że skorzystanie z możliwościz niego płynących było równoznaczne z naruszeniem przysługującego obwinionej prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz złożenia wyjaśnień przed sądem. Zapatrywanie przeciwstawne przeczy zasadzie nie­sprzeczności systemu prawnego i, jak zaznaczano już wyżej, jest równoznaczne z wykładniąper non est.
Wbrew zapatrywaniom skarżącego, za koniecznością przyjęcia, iż Sąd Rejo­nowy winien powziąć wspomniane wyżej wątpliwości nie przemawia okoliczność,że materiał dowodowy nie wskazuje w jakich warunkach pogodowych, w tymw zakresie temperatury i wilgotności powietrza, został wykonany pomiar prędkości. Apelujący, poza sformułowaniem ogólnej sugestii w tym zakresie, nie upraw­dopodobnił, że w momencie pomiaru mogły występować zjawiska będące w stanie zakłócić prawidłowe funkcjonowanie urządzenia kontrol­nego. W niniejszej sprawie takowe warunki pogodowe niewątpliwie nie wystąpiły, albowiem żadna z przesłu­chanych w sprawie osób na takie okoliczności nie powołała się. Brak jest zatem podstaw, by kwestionować prawidłowość dokonania pomiaru z uwagi na warunki atmosferyczne. Zaznaczyć zarazem trzeba, że świadkowieŁ. D.(k. 4v, 21v) iD. Ł.(k. 6v, 21v), jako policjanci Wydziału Ruchu Drogowego niewątpliwie zdawali sobie sprawę z tego, jakie są czynniki niekorzystnie wpływające na pracę radaru. Należy więc wykluczyć sytuację, że zdecydowaliby się na dokonanie pomiaru w warunkach mogących zakłócić pracę używanego urządzenia. Końcowo podkreślić warto, iż istotne znaczenie dla oceny miarodajności pomiaru urządzeniemI.- 1, w tym ewentualnego wpływu czynników zewnętrznych na wyniki pomiaru, ma wielkość ujawnionego przekroczenia prędkości przezI. Ł.. Nie chodziło tutaj o przekroczenie dozwolonej prędkości jazdy o kilka kilometrów, leczo prze­kro­czenie rzędu 48 km/h. Niewątpliwie policjant z Wydziału Ruchu Drogowego byłby w stanie dostrzec, że wynik pomiaru jest nieadekwatny do faktycznej prędkości z jaką mogłaby się poruszać obwiniona. Byłby on w stanie przy znacznej różnicy prędkości rzeczywistej i prędkości zmierzonej dostrzec nieprawi­dłowość wykonanego pomiaru.
W tym stanie rzeczy zastrzeżenia obrońcy, dotyczące nieprze­prowadzenia przez Sąd Rejonowy dowodów mających na celu wyjaśnienie warunków atmosferycznych panujących w miejscu i czasie pomiaru, a więc zarzut obrazyart. 2 § 2 k.p.k.w zw.zart. 8 k.p.w.w zw. zart. 39 § 1 k.p.w., zostały ocenione jako oczywiście chybione.
Z tych wszystkich przyczyn apelacja obrońcy jest bezzasadna. Nietrafność postawionych w niej zarzutów przesądziła o niemożności uwzględnienia sformułowanego przez skarżącego wniosku.
WymierzającI. Ł.karę, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy zważył tak stopień społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu, jak i okolicznościstricteosobiste obwinionej. Orzeczona kara grzywny odpowiada dyrektywomart. 33k.w. i nie nosi żadnych cech niewspółmierności. Spełni wszystkie swe funkcje w zakresie prewencji tak szczególnej, jak i generalnej. Kwestia prawidłowości wymiaru kary nie wymaga dalszej argumentacji, a to z tego powodu, że w apelacji nie postawiono zarzutu opartego naart. 438 pkt 4 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.
Z tych wszystkich przyczyn i przy braku przesłanek zart. 104 § 1 k.p.w.Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.Sąd Okręgowy zasądził od obwinionejI. Ł.na rzecz Skarbu Państwa 90 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Na wskazaną sumę złożyło się:
- 40 zł tytułem opłaty (art. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych- tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), i
- 50 zł tytułem wydatków (§ 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia10 paź­dziernika 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia- Dz. U. z 2001 r., Nr 118, poz. 1269).