Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 551/15
Data wyroku: 2015-12-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Postępowanie W Sprawach O Wykroczenia
Podstawa prawna: art. 86§1 kw

Sygn. akt VI Ka 551/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 grudnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Tekieli
P rotokolant  Konrad Woźniak
po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 roku
sprawyK. P. (1)ur. (...)wZ.
s.Z.,M.z domuS.
obwinionego z art. 86 § 1 kw
z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 10 września 2015 roku  sygn. akt II W 783/15
uchyla zaskarżony wyrok wobec obwinionegoK. P. (1)i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt VI Ka 551/15

UZASADNIENIE
K. P. (1)obwiniony został o to że:
w dniu 13 czerwca 2013 roku ok. godz. 18:30 wJ.woj.(...)naulicy (...)prowadził na drodze publicznej pojazd markiF. (...)onr rej. (...)i nie zachował należytej ostrożności oraz bezpiecznej odległości od jadącego lewym pasem jezdni pojazdu markiV. (...)onr rej. (...)na skutek czego przejechał na lewy pas jezdni i zahaczył o jadący po tym pasie jezdni pojazd markiV. (...)onr rej. (...)czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym;
tj . o wykroczenie z art. 86 § 1  k.w .
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 10 września 2015 r. w sprawie II W 783/15:
I.uznał obwinionegoK. P. (1)za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. wymierzył mu kare grzywny w wysokości 400 złotych;
II.na podstawieart. 118 § 1 k.p.o.w. w zw. z§ 1 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniazasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz na podstawieart. 3 ust.1w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r.0 0płatach w sprawach karnych wymierzyl mu opłatę w wysokości 40 zł.
Apelację od powyższego wyroku złożył obwinionyK. P. (1). Z treści apelacji wynika że zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez przyjecie sprawstwa i winy odnośnie przypisanego mu czynu, podczas gdy wykroczenia tego on nie popełnił. Obwiniony nie negował zaistnienia zdarzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy twierdził jednak że nie została ona należycie wyjaśniona. Zarzucił m.in. że Sąd I instancji oparł się jedynie na zeznaniach pokrzywdzonegoD. H. (1)i zeznaniach świadkaM. G. (1)nie badając czy znali się oni przed złożeniem zeznań przez tego ostatniego i twierdząc ze „zataili” oni nazwisko kobiety która jest ich wspólną znajomą. Z treści apelacji wynika, że skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy  zważył co  następuje:
Apelacja nie była pozbawiona racji co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
W niniejszej sprawie dotyczącej kolizji drogowej nie dopuszczono dowodu z opinii  biegłego z zakresu ruchu drogowego, a wydając wyrok Sąd I instancji wyrok oparł się w zasadzie na osobowych źródłach dowodowych. Znajdujące się na miejscu zdarzenia osoby prezentowały dwie różne wersje zdarzenia: pokrzywdzonyD. H. (1)i świadekM. G. (1)wskazywali na sprawstwo obwinionego odnośnie zaistniałej kolizji zaś obwinionyK. P. (1)i świadekU. P. (1)zaprzeczali aby obwiniony spowodował kolizję. Jednym z argumentów Sądu I instancji za odrzuceniem wiarygodności zeznańU. P. (1)i wyjaśnieńK. P. (1)był fakt, iż świadek jest znajomą obwinionego, razem z nim jechała samochodem. Skarżący sugeruje jednakże, żeM. G. (1)– który o poszukiwaniu świadków zdarzenia miał dowiedzieć się na portalu internetowym – mógł również znać wcześniej pokrzywdzonego skoro mają wspólną „koleżankę” o której mówił świadek ( k. 15 ). Okoliczności tej nie badał Sąd I instancji co budzi wątpliwości, zważywszy na szczupłość materiału dowodowego i oparciu się przy wydaniu wyroku skazującego w zasadzie jedynie na zeznaniach dwóch wyżej wymienionych świadków. Wątpliwości Sądu Okręgowego budzi jeszcze jedna okoliczność. Z pierwszych zeznań pokrzywdzonegoD. H.jednoznacznie wynika, że do zdarzenia doszło na łuku drogi w lewo ( k.13 odwrót ), co potwierdza zresztą policyjny szkic ( k.12 ). TymczasemD. H.na rozprawie przedłożył szkic z którego wynika że miało ono miejsce na łuku drogi w prawo ( k. 48, k.50 ) , mimo że wcześniej podtrzymał pierwsze zeznania złożone na policji. Sprzeczności tej nie sposób ocenić bez dodatkowego przesłuchania pokrzywdzonego przed Sądem.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok wobec obwinionegoK. P. (1)i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji przesłucha obwinionegoK. P.odbierając od niego uprzednio szczegółowo dane osobowe a także przesłucha świadkówD. H.,M. G.iU. P.ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności o których mowa powyżej. Następnie Sąd ten rozstrzygnie czy niezbędne będzie przesłuchanie w sprawie jeszcze innych świadków. Sąd Okręgowy nie dostrzega bezwzględnej konieczności dopuszczenia w niniejszej sprawie dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, o czym jednak rozstrzygnie ostatecznie Sąd Rejonowy. Wszystkie przeprowadzone dowody Sąd I instancji prawidłowo oceni i wyda wyrok który prawidłowo uzasadni.