Sąd Okręgowy w Warszawie
V Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ca 1872/14
Data wyroku: 2015-03-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Sidor-Leszczyńska, Anna Strączyńska, Adrianna Szewczyk-Kubat
Słowa kluczowe: Lokal Socjalny
Podstawa prawna: art. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, art. 14 ustawy o ochronie praw lokatorów

Sygn. aktV Ca 1872/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny-Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

SSO Anna Strączyńska

Sędziowie:

SO Adrianna Szewczyk-Kubat (spr.)
SR del. Agnieszka Sidor - Leszczyńska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Małgorzata Andrychowicz

po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2015 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwam.W.
przeciwkoM. B. (1),W. B.,K. B. (1),M. B. (2)iK. B. (2)
o eksmisję
na skutek apelacji pozwanychM. B. (1),K. B. (1),M. B. (2)iK. B. (2)
od wyroku Sądu Rejonowego(...)wW.

z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt I C 2412/13
1. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 2 w ten sposób, iż ustala, że pozwanymM. B. (1),W. B.,K. B. (1),M. B. (2)iK. B. (2)przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego i w związku z powyższym wstrzymuje wykonanie eksmisji do czasu przedłożenia pozwanym przezm.W.oferty umowy najmu lokalu socjalnego;
2. nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego(...)wW.odm.W.kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem nieuiszczonej opłaty od apelacji.
Sygn. akt V Ca 1872/14

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 26 sierpnia 2013 r.m.W.wniosło o nakazanie pozwanymM. B. (1),W. B.,K. B. (1),M. B. (2)orazK. B. (2), aby opróżnili i wydalilokal mieszkalny nr (...)położony przyul. (...)wW.wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami prawa ich reprezentującymi oraz zasądzenie od pozwanych kosztów postępowania według norm przepisanych. Powód wskazał, że pozwani nie mają tytułu prawnego do lokalu, albowiem najemcą wskazanego lokalu byłJ. D.na podstawie aneksu z dnia 15 lutego 2011 r. do umowy najmu z dnia 14 listopada 1966 r. Umowa ta jednakże pismem z dnia 24 października 2011 r. została mu wypowiedziana na podstawieart. 11 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegow (dalej zwana "u.o.p.l."), w związku z podnajęciem wskazanego lokalu pozwanym.
M. B. (1)orazW. B.występujący również w imieniu małoletnich dzieciK. B. (1),M. B. (2)orazK. B. (2)wnieśli o oddalenie powództwa, a w przypadku jego uwzględnienia o przyznanie lokalu socjalnego. Poinformowali o uzyskaniu odmownej decyzji odnośnie umieszczenia ich na liście osób zakwalifikowanych do najmu lokalu socjalnego. Przyznali, żem.W.jest właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)położonego przyul. (...)wW.. Nadto wskazali, że umowę najmu tego lokalu zawarli zFundacją (...).
Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2014 roku Sąd Rejonowy(...)wW.nakazałM. B. (1),W. B.,K. B. (1),M. B. (2),K. B. (2)opuszczenie i opróżnienielokalu mieszkalnego nr (...)położonego wW.przy ul.(...)oraz  orzekł, iż pozwanym nie przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego. N ie obciążył pozwanych  kosztami procesu.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny i przeprowadził rozważania prawne:
M.W.jest właścicielemlokalu nr (...)położonego przyul. (...)wW.. W dniu 14 listopada 1966 r.m.W.orazH. D.zawarli umowę najmu przedmiotowego lokalu.
W dniu 5 lipca 2010 r.Fundacja (...)reprezentowana przezE. T.zawarła zM. B. (1),W. B.,K. B. (1)orazM. B. (2)umowę użyczenialokalu nr (...)położonego przyul. (...)wW.. Zgodnie z tą umową Fundacja oddała wskazany lokal w używanie wymienionym osobom, te natomiast zobowiązały się do regulowania opłat czynszowych w wymiarze 350 zł za każdy miesiąc bez mediów na rachunek Fundacji, która z kolei ww. opłatę zobowiązała się przekazywać na rzecz właściciela nieruchomości bez jakichkolwiek potrąceń i opłat dodatkowych.
W dniu 14 lipca 2010 r. administrator budynku stwierdził, iżlokal nr (...)przyul. (...)wW.użytkowany jest przezM. B. (1),W. B.,K. B. (1)orazM. B. (3).
Pismem z dnia 15 lipca 2010 r.m.W.wezwałoM. B. (1)do złożenia oświadczenia o ilości osób zamieszkujących wraz z nią wlokalu nr (...)położonym przyul. (...)wW., do uiszczenia opłat za miesiąc lipiec 2010 r. oraz do opuszczenia tego lokalu w terminie do 30 lipca 2010 r.
W dniu 19 lipca 2010 r.J. D.upoważniłE. T.do reprezentowania go we wszelkich sprawach życia codziennego, w tym do opieki nad jego osobą imieszkaniem nr (...)położonym przyul. (...)wW., zawierania wszelkich niezbędnych umów i dokonywania zmian umów związanych z tym lokalem.
W pismach z dnia 28 lipca 2010 r. wystosowanych zarówno do Fundacji, jak iJ. D.m..W.wskazało, że wprowadzanie przezFundację (...)osób trzecich dolokalu nr (...)położonego przyul. (...)wW.było bezprawne wobec treściart. 688 /2/k.c.
Aneksem z dnia 15 lutego 2011 r. do umowy najmu zawartej w dniu 14 listopada 1966 r. sporządzonym międzym.W., aJ. D.reprezentowanym przezE. T.w miejsce dotychczasowego najemcylokalu nr (...)położonego przyul. (...)wW.H. D.wpisano jej synaJ. D..
Pismem z dnia 28 marca 2011 r.m.W.poinformowałoM. B. (1)orazW. B.o niewyrażeniu zgody na umieszczenie ich na liście osób zakwalifikowanych do najmu lokalu socjalnego, wskazując jako powód zajmowanielokalu mieszkalnego nr (...)przyul. (...)wW.bez zgody właściciela.
Pismem z dnia 22 czerwca 2011 r.m.W.wezwałoJ. D.do zaprzestania podnajmowania spornego lokalu w terminie 30 dni pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu.
W piśmie z dnia 26 lipca 2011 r.J. D.zaprzeczył, aby podnajmowałlokal nr (...)położony przyul. (...)wW.. Nadto wskazał, iż osoby, które pod jego chwilową nieobecność przebywają w przedmiotowym lokalu, opiekują się nim, utrzymując w czystości i bieżącym porządku. Oświadczył również, że nie uzyskuje żadnych przysporzeń z powyższego tytułu, zaś osoba pilnująca mieszkanie uiszcza na konto Fundacji tylko kwotę 350 zł.J. D.wskazał także, że po powrocie z leczenia dalej będzie osobiście zajmował lokal.
Pismem z dnia 24 października 2011 r.m.W.wypowiedziałoJ. D.na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie praw lokatorów umowę najmulokalu nr (...)położonego przyul. (...)wW.ze skutkiem prawnym na dzień 31 grudnia 2011 r.
Pismami z dnia 23 maja 2013 r.m.W.wezwałoM. B. (1)orazW. B.do dobrowolnego opróżnienialokalu nr (...)położonego przyul. (...)wW.do dnia 7 czerwca 2013 r., a na wypadek niewykonania tego wezwania zagroziło skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego. Wskazane pisma zostały doręczoneM. B. (1)bezpośrednio, aW. B.w trybieart. 138 § 1 k.p.c.
Sąd Rejonowy ustalił także, że na datę orzekaniaM. B. (1)miała 38 lat. W sierpniu 2013 r. podjęła pracę jako sprzątaczka, wcześniej była bezrobotna. Pracując na pół etatu uzyskuje średnie miesięczne wynagrodzenie w wysokości 698,08 zł netto.
W. B.ma 41 lat. Cierpi na żylaki jelit. Jest stolarzem. Pracuje od września 2013 r., wcześniej również był bezrobotny. Jego miesięczne wynagrodzenie wynosi 1.600 zł brutto.
M. B. (1)orazW. B.mają troje dzieci:K.,M.iK..K. B. (1)ma 16 lat. Uczęszcza do pierwszej klasy liceum ogólnokształcącego. Przeszła dwie operacje kolana, czeka na kolejną.M. B. (2)ma 4 lata,K. B. (2)- 3. Obaj uczęszczają do przedszkola. Korzystają z pomocy laryngologa.
MatkaW. B.mieszka w domu, w którym zameldowanych jest jeszcze siedemnaście osób.M. B. (1)ma siostrę dysponującą mieszkaniem własnościowym o powierzchni 56 m2, w którym mieszka wraz z byłym mężem. SiostraM. B. (1)pomaga w utrzymaniuK. B. (1).
Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów, zeznań pozwanych oraz twierdzeń, które był między stronami bezsporne.
W pierwszej kolejności Sąd Rejonowy zważył, iż zgłoszone w niniejszej sprawie roszczenie właściciela lokalu w zakresie żądania eksmisji oparte zostało na treściart. 222 § 1 k.c.
Zdaniem Sądu Rejonowego powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości, gdyż bezspornym było, iż powód był właścicielem przedmiotowego lokalu, a pozwani zajmowali należący do powodalokal nr (...)przyul. (...)wW.bez tytułu prawnego. Nie posiadali oni bowiem skutecznego względem właściciela tytułu prawnego do władania spornym lokalem, nigdy nie byli najemcami przedmiotowego lokalu.
W ocenie Sądu Rejonowego nie było możliwe przyjęcie, pomijając nawet fakt badania skuteczności wypowiedzeniaJ. D.umowy najmu, że pozwani skutecznie wywodzili tytuł prawny do zajmowania przedmiotowego lokalu z faktu zawarcia z umowy użyczenia lokalu z dnia 5 lipca 2010 r. zFundacją (...). Niewątpliwie ww. Fundacja w dniu zawarcia wskazanej umowy nie była uprawniona do działania w imieniu najemcylokalu nr (...)J. D.. Przyjmując nawet, iżJ. D.kierując do powoda pismo z dnia 26 lipca 2013 r., potwierdził fakt zawarcia tejże umowy użyczenia lokalu w jego imieniu (zgodnie z dyspozycjąart. 103 k.c.), to zdaniem Sądu Rejonowego nie sposób było przyjąć jej skuteczność względem powoda wobec treściart. 688 /2/k.c., w myśl którego bez zgody wynajmującego najemca nie może oddać lokalu lub jego części do bezpłatnego używania ani go podnająć, gdyżJ. D.takiej zgody nie uzyskał.
Sąd Rejonowy rozważył także, iż w przedmiotowej sprawie powód nie dopuścił się nadużycia prawa podmiotowego w rozumieniuart. 5 k.c.Nie zachodziły bowiem żadne na tyle wyjątkowe i szczególne uwarunkowania, które czyniłyby eksmisję pozwanych z przedmiotowego lokalu sprzeczną z zasadami współżycia społecznego i mogły uzasadniać naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony własności. Podkreślił nadto należało, iż zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą niedopuszczalne jest co do zasady unicestwienie roszczenia windykacyjnego właściciela za pomocą środka obronnego w postaciart. 5 k.c.
Uzasadniając rozstrzygnięcie w przedmiocie braku uprawnienia pozwanych do otrzymania lokalu socjalnego na wstępie Sąd Rejonowy zważył, iż w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu mieszkalnego przez osobę, która samowolnie go zajmuje, sąd nie orzeka co do lokalu socjalnego. Na gruncie zaś ustawy o ochronie praw lokatorów obowiązek sądu orzeczenia o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego dotyczy tylko lokatorów w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Z ochrony przewidzianej w art. 14 ustawy nie korzystają zaś osoby, które nigdy nie dysponowały tytułem prawnym do zajmowanego lokalu, w tym osoby, które objęły go samowolnie.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, Sąd Rejonowy zważył, iż pozwani nigdy nie dysponowali skutecznym względem właściciela tytułem prawnym do władania spornym lokalem. Zdaniem Sądu Rejonowego nie można również było ich uznać za lokatorów w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, co skutkowałoby obowiązkiem po stronie sądu rozważenia kwestii uprawnień do otrzymania lokalu socjalnego. Zgodnie bowiem z dyspozycją wymienionego przepisu, lokatorem jest najemca lokalu lub osoba używająca lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności. W niniejszej zaś sprawie bezspornym było, iż pozwani nie byli najemcami, nie legitymowali się również prawem wynikającym ze skutecznie względem wynajmującego zawartej umowy o podnajem, czy też bezpłatne używanie. Powyższe rozważania doprowadziły Sąd Rejonowy do wniosku o braku uprawnienia pozwanych do otrzymania lokalu socjalnego.
W przedmiocie kosztów procesu Sąd Rejonowy orzekł mając na uwadze dyspozycjęart. 102 k.p.c.z uwagi na wysokość dochodów rodziny, wiek jej członków, nadto dolegliwości związane z koniecznością opuszczenia dotychczas zajmowanego lokalu.
Apelację od powyższego wyroku wniosła pozwanaM. B. (1), działając w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletnichK.,M.iK. B. (2), wnosząc o zmianę wyroku w zakresie pkt 2 poprzez orzeczenie prawa do lokalu socjalnego dlaM. B. (1),W. B.,K. B. (1),M. B. (2)orazK. B. (2)i wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez Gminę oferty zawarcia najmu lokalu socjalnego.
Zaskarżonemu orzeczeniu pozwana zarzuciła:
1. obrazę prawa materialnego poprzez naruszenieart. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego, w ten sposób, że Sąd Rejonowy nie uwzględnił tytułu prawnego, którym dysponowali pozwani,
2. obrazę prawa materialnego poprzez naruszenieart. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego, w ten sposób, że Sąd Rejonowy orzekł w punkcie 2 przedmiotowego wyroku, iż pozwani małoletni oraz wspólnie zamieszkujący z nimi opiekunowie nie posiadają prawo do lokalu socjalnego,
3. obrazę prawa procesowego poprzez naruszenieart. 233 k.p.c.
Powód nie zajął stanowiska wobec apelacji pozwanej.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelację pozwanych w świetle zarzutów w niej podniesionych uznać trzeba było za zasadną.
W pierwszej kolejności wskazać należało, iż zasadniczo ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy są prawidłowe, jednak wnioski jakie wyciągnięto w oparciu o ustalone okoliczności sprawy nie w pełni mogły zostać zaakceptowane w ramach merytorycznej oceny stanu sprawy.
Sąd Okręgowy podzielił rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w zakresie nakazania pozwanym opróżnienia i opuszczenialokalu mieszkalnego nr (...)znajdującego się przyul. (...)wW., bowiem po skutecznym wypowiedzeniu przez powoda umowy najmu lokaluJ. D., także pozwanym nie przysługiwał tytuł prawny do zajmowania przedmiotowego lokalu.
Jednakże zdaniem Sądu Okręgowego nie było zasadne stanowisko Sądu Rejonowego, iż pozwani nie dysponowali skutecznym względem właściciela tytułem prawnym do władania zajmowanym lokalem i w tym zakresie Sąd I instancji naruszyłart. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego.
Oczywistym jest, że swojego tytułu nie mogli czerpać z umowy użyczenia lokalu z dnia 5 lipca 2010 roku zawartej zFundacją (...), albowiem w momencie zawierania umowyE. T.działając w imieniu Fundacji nie była należycie umocowana do zawarcia jej w imieniu najemcy lokalu -J. D.. Niemniej jednak uznać należało w świetle okoliczności sprawy, iż de facto do zawarcia umowy użyczenia lokalu przyul. (...)wW.pomiędzyJ. D.aM.iW. B.doszło. Jak bowiem wynikało z pisma najemcy z dnia 26 lipca 2011 r. wiedział on o przebywaniu pozwanych w lokalu, nie sprzeciwiał się, by rodzinaB.zamieszkała i zajmowała się mieszkaniem, nie otrzymywał od pozwanych z tego tytułu żadnych pieniędzy, a pozwani faktycznie tam zamieszkiwali. Tym samym umowa użyczenia została w sposób konkludentny zawarta między najemcą, a więc osobą uprawnioną przez właściciela do posiadania lokalu i pozwanymi. Powyższy wniosek potwierdzała także podstawa wypowiedzenia przez powoda umowy najmu lokaluJ. D.wskazana w piśmie z dnia 24 października 2011r. Bowiem powód wypowiedziałJ. D.umowę najmu lokalu na podstawieart. 11 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego, a więc z uwagi na podnajem lub użyczenie bez zgody wynajmującego lokalu osobom trzecim.
W tym miejscu należało też zważyć, że umowa użyczenia w myśl regulacjikodeksu cywilnegojest umową o korzystanie z rzeczy cudzej. Ustawa nie uzależnia możliwości oddania rzeczy do używania na podstawie umowy użyczenia od legitymowania się tytułem własności. Użyczającemu wystarczy taki tytuł do rzeczy, aby móc ją oddać biorącemu w użyczenie. Podobnie przyjąć należy, że od tej okoliczności nie można uzależniać domagania się zwrotu rzeczy. Użyczający musi jedynie rozporządzać rzeczą w takim zakresie, aby móc oddać przedmiot biorącemu w użyczenie. Funkcja, jaką użyczenie z założenia ustawodawcy realizuje, sprawia, iż w odniesieniu do przedmiotu użyczenia ustawa nie zawiera w zasadzie żadnych ograniczeń. Przedmiotem użyczenia może być zatem również nieruchomość, bez względu na to, czyją jest własnością. Jedynym kryterium, jakie determinuje możliwość oddania rzeczy w używanie, jest możliwość korzystania z niej przez biorącego. Darmowy charakter umowy użyczenia powoduje podwyższenie wymagań, od których ustawa uzależnia dojście umowy do skutku. Ustawa nadaje umowie charakter realny, ponieważ do jej zawarcia konieczne jest, oprócz oświadczeń woli, także wydanie rzeczy biorącemu. Tak długo, jak długo przedmiot umowy nie zostanie wydany, umowa omawianego typu nie powstaje. Zawarcie umowy użyczenia nie jest także uzależnione od zachowania formy szczególnej, bez względu na przedmiot użyczenia. Umowa ta może być zawarta także w sposób dorozumiany.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zważyć należało, iż słusznie dostrzegł Sąd Rejonowy, że umowa użyczenia lokalu pomiędzy pozwanymi aJ. D.została zawarta bez zgody, o której mowyart. 688 /2/k.c.Niemniej jednak brak jest w przepisach kodeku cywilnego regulujących instytucję umowy użyczenia nomy prawej, która wprowadzałaby rygor nieważności czy też bezskuteczności dla takiej umowy w przypadku braku zgody wynajmującego-właściciela. Dlatego też Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, iż umowa oddania w bezpłatne używanie zawarta bez zgody wynajmującego (w niniejszej sprawiem.W.) nie była nieważna ani bezskuteczna, czego nie dostrzegł Sąd Rejonowy.
Konsekwencje braku zgody wynajmującego na oddanie lokalu do bezpłatnego użytkowania w odniesieniu do najemcy lokalu mieszkalnego określone zostały w art. 11 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianieKodeksu cywilnego, który to przepis pozwala na wypowiedzenie przez właściciela lokalu umowy najmu, jeśli najemca wynajął, podjął lub oddał do bezpłatnego używania lokal bez wymaganej zgodny właściciela. Z taką też sytuacją Sąd miał do czynienia w niniejszej sprawie.J. D.bowiem na podstawie ww. przepisu ustawy wypowiedziana została skutecznie przez powoda umowa najmulokalu mieszkalnego nr (...)przyul. (...)wW.. Skoro zaś najemca nie dysponował już lokalem mieszkalnym w taki sposób, który pozwalałby mu na oddanie lokalu do użyczenia, to uznać należało, że z tym momentem wygasł także tytuł prawny pozwanych do zajmowania lokalu.
Z uwagi na powyższe rozważania Sąd Okręgowy przyjął, że pozwani byli lokatorami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianiekodeksu cywilnego.
W związku z tym, stosownie do przepisów art. 14 ust. 1 powołanej ustawy, w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd miał obowiązek orzec o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczył.
Sąd zaś badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, orzeka biorąc pod uwagą dotychczasowy sposób korzystania przez eksmitowanych z lokalu oraz ich szczególną sytuacją materialną i rodzinną. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 4 pkt 2 w/w ustawy - Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisówustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm.) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą, chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany.
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd Okręgowy uznał, iż pozwanym przysługuje prawo do lokalu socjalnego. Rodzina znajduje się bowiem w trudnej sytuacji majątkowej, jej dochody są bardzo niskie. Nie posiadają oni innego lokalu, w którym mogliby zamieszkać. W rodzinie jest troje małoletnich dzieci, co obliguje Sąd do przyznania prawa do lokalu socjalnego. Nadto zarówno ojciecW. B.jaki i małoletnie dzieci maja problemy zdrowotne.
O wstrzymaniu opuszczenia i opróżnienia przez pozwanych lokalu n 64 przyul. (...)wW.do czasu złożenia przezm.W.oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 14 ust. 6 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianiekodeksu cywilnego.
W ocenie Sadu Okręgowego na uwzględnienie nie zasługiwał natomiast podniesiony przez pozwaną zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy regulacjiart. 233k.p.c. Pozwana nie wskazała w ogóle, na czym naruszenie miałoby polegać. Tymczasem zarzut naruszeniaart. 233 k.p.c.nie może sprowadzać się wyłącznie do przedstawienia przez apelującego stanu faktycznego przyjętego na podstawie własnej oceny dowodów. Osoba skarżąca musi wykazać, posługując się argumentami wyłącznie jurydycznymi, że sąd naruszył ustanowione wart. 233 k.p.c.zasady oceny wiarygodności i mocy dowodowej dowodów, tj. przekroczył granice swobody wyznaczone logiką, doświadczeniem życiowym, zasadami nauki bądź nie dokonał wszechstronnego rozważenia sprawy pomijając część materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (tak też postanowienia SN z dnia 10 stycznia 2002r. II CKN 572/99 i z dnia 14 stycznia 2000 r. I CKN 1169/99, wyrok SN z dnia 9 grudnia 2009r. IV CSK 290/09, wyrok SA we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2013r. I ACa 698/13, wyrok SA w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013r. I ACa 1075/12, wyroki SA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013r. I ACa 1342/12 i z dnia 28 maja 2013r. VI ACa 1466/12).
Sąd Okręgowy orzekł o przyznaniu pozwanemuW. B.prawa do lokalu socjalnego na podstawie regulacjiart. 378 § 2 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe, na podstawieart.386 § 1 k.p.c.Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok, o kosztach postępowania orzekając w oparciu oart. 391 par. 1 k.p.c.,art. 108 par. 1 k.p.c.iart. 98 k.p.c.w zw. zart. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(t.j. Dz.U. z 2014r. nr 1025).