Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 104/15
Data wyroku: 2015-03-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Kawula

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: SSO Dariusz Kawula
Protokolant: st. prot. sąd. Karolina Tomiak
po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r.
sprawyH. S.obwinionego o wykroczenie zart. 96 § 3k.w. w zw. zart. 78 ust.4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu
z dnia 26 listopada 2014 roku, sygn. akt. VI W 1190/14
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę obwinionegoH. S.przekazuje Sądowi Rejonowemu Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu do ponownego rozpoznania.
Dariusz Kawula

UZASADNIENIE
Wyrokiem zaocznym z dnia 26 listopada 2014r., w sprawie VI W 1190/14, Sąd Rejonowy Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniuuznał obwinionegoH. S.za winnegotego, że w dniu 20 maja 2014 r. wbrew obowiązkowi, nie udzielił Straży Miejskiej wP.informacji, kto w dniu 17 lutego 2014r. o godz. 22.23 kierował pojazdem onr rej. (...), którym popełniono wykroczenie drogowe, tj. wykroczenia z art. 96 § 3 k.w. i za to wymierzono obwinionemu karę 300 zł grzywny. Jednocześnie rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania obciążając nimi w całości ( w kwocie 100 zł) obwinionego i wymierzając nadtoH. S.opłatę za I instancje w kwocie 30 zł (k-24).
Przedmiotowy wyrok zaskarżyłapelacją obrońca obwinionego, kwestionując go w całości (k-34-38), i zarzucając mu:
- obrazę przepisów prawa materialnego – art. 96 § 3 k.w. w zw. zart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez uznanie, że obwiniony jest właścicielem pojazdu onr rej. (...)i na tej podstawie wymaganie od obwinionego udzielenia informacji komu powierzono pojazd do kierowania lub używania, podczas gdy obwiniony nigdy nie był i nie jest właścicielem w/w pojazdu, a nadto z uwagi na to, że właścicielem jest osoba prawna – nie został wyznaczony przez podmiot reprezentujący właściciela do udzielenia takiej informacji w myślart. 78 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym,
- obrazę przepisów prawa materialnego – art. 96 § 3 k.w. w zw. zart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez uznanie, że obwiniony umyślnie nie udzielił informacji identyfikujących osobę kierującą pojazdem w dniu zarejestrowania zdarzenia, podczas gdy z materiału dowodowego w sprawie wynika, iż w/w pojazd został użyty wbrew woli i wiedzy obwinionego, przez nieznaną osobę czemu obwiniony nie mógł zapobiec,
- błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie obwinionego za właściciela pojazdu onr rej. (...)a następnie stwierdzenie, że miał on obowiązek i możliwość ustalenia kto używał pojazdu w dniu zdarzenia, podczas gdy nie tylko nie jest on osoba wskazana wart. 78 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ale nadto wiedzy takiej nie posiadał i nie mógł dokonać ustaleń w zakresie kierowanych wobec niego oczekiwań.
Podnosząc powyższe obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie obwinionego od stawianego jemu zarzutu i zasądzenie na rzecz obwinionego zwrotu kosztów obrony z wyboru.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego okazała się oczywiście celowa, podniesione zarzuty generalnie słuszne i w efekcie jej uwzględnienie skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy sądowi rejonowemu celem jej ponownego rozpoznania.
Na wstępie należy zauważyć, iż na obecnym etapie postępowania a to z uwagi na istotne braki dowodowe nie sposób podjąć prawidłowego i słusznego merytorycznie rozstrzygnięcia w sprawie.
Pierwszym podstawowym brakiem postępowania w sprawie jest brak dowodu pośrednio jedynie przez skarżącego powoływanego – dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie czynności z udziałem obwinionego w dniu 20 maja 2014r., jej przebiegu i wyników, których ocena może dopiero prowadzić do wniosku o tym czy popełnił on czy też nie popełnił zarzucane jemu wykroczenie (brak protokołu przesłuchaniaH. S.na okoliczność powierzenia pojazdu do kierowania czy używania czy pisemnych wyjaśnień w/w w zakresie takiego żądania oskarżyciela publicznego). Dopiero analiza treści takiego dokumentu – jeśli w ogóle istnieje – może umożliwić ocenę zachowania obwinionego w trakcie wykonywania czynności z jego udziałem.
Równie istotnym brakiem jest zaniechanie dokonania jakichkolwiek ustaleń wskazujących na właściciela pojazdu, czy jego posiadacza - prowadzących do osoby obwinionego jako zobowiązanego na podstawieart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym.
Obrazu zaniechań i braku jakichkolwiek pozytywnych ustaleń w postępowaniu dopełnia fakt, że przesłuchany w charakterze podejrzanego wskazał na fakt przebywania w szpitalu od 17 lutego 2014r. rano do dnia 19 lutego 2014r. w szpitalu, nadto do sprzeciwu od wyroku nakazowego z dnia 1 września 2014r. dołączył potwierdzające ten fakt dokumenty i wskazywał, że na czas pobytu w szpitalu pozostawił samochód na parkingu służbowym, nie dysponował też wówczas dowodem rejestracyjnym i kluczykami, pomimo to nie dokonano żadnych w tym zakresie ustaleń a braki te sąd orzekający wypełnił własnym wyłącznie subiektywnym poglądem na możliwości poczynienia przez obwinionego stosownych ustaleń przyjmując za pewne (bez jakiegokolwiek oparcia w znanych mu dowodach), że był do ich dokonania w ogóle zobowiązanym, ignorując tym samym w całości treśćart. 78 ust. 5 prawa o ruchu drogowym.
Akta sprawy do chwili wszczęcia postępowania liczące 8 kart ustaleń takich nie zawierają. Wprost zaś z k- 1 stanowiącej raport 5520/2014-02-17/459 zdaje się wynikać, że sprawcą wykroczenia tam uwidocznionego a polegającego na przekroczeniu dozwolonej prędkości jestH. S.– choć nie sposób nawet domyślać się w jaki sposób oskarżycie publiczny – Straż Miejska wP.- powyższe ustalił. Żadnych też nowych dowodów nie przeprowadził sąd rejonowy pochopnie decydując o możliwości wydania wyroku zaocznego w sprawie. Załączone do apelacji w częściowo nieczytelnej kserokopii dokumenty rejestracyjne samochodu uwidocznionego na zdjęciu w raporcie k-1, potwierdzają, że nie obwiniony był jego właścicielem, o innej formie władania tym przedmiotem i sposobie wykonywania władztwa przez obwinionego brak w aktach postępowania jakiejkolwiek choćby wzmianki (poza twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu apelacji).
Mając na uwadze powyższe braki postępowania i widząc potrzebę ich uzupełnienia przed wydaniem merytorycznego orzeczenia w sprawie, orzeczono o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu.
Dariusz Kawula