Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 452/15
Data wyroku: 2015-09-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Kurczewska – Śmiech, Katarzyna Żmigrodzka, Elżbieta Kowalska
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze

Sygn. aktXI Ka 452/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 września 2015r.
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Katarzyna Żmigrodzka
Sędziowie SO Elżbieta Kowalska
SO Magdalena Kurczewska – Śmiech (spr.)
p. o. Protokolanta Wojciech Czajkowski
przy udziale Prokuratora Doroty Kalinowskiej - Kłos
po rozpoznaniu dnia 8 września 2015r.
sprawyA. S.urodzonego (...)wO.s.S.
iJ.z d.S.
oskarżonego o czyn zart. 244 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim
z dnia 10 lutego 2015r. sygn. aktII K 1240/14
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę orzeczonej kary grzywny przyjmujeart. 244 k.k.w zw. zart. 37a k.k.;
II. w pozostałej części utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
III. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wchodzącymi w ich skład wydatkami obciąża Skarb Państwa.
XI Ka 452/15

UZASADNIENIE
A. S.został oskarżony o to, że w dniu 17 października 2014 roku wK., województwa(...)kierował rowerem nie stosując się do prawomocnego zakazu prowadzenia rowerów orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim w sprawie sygn. akt II K 1425/13
tj. o czyn zart. 244 k.k.
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim oskarżonegoA. S.uznał za winnego tego, że w dniu 17 października 2014 roku wK., województwa(...)kierował rowerem nie stosując się do zakazu prowadzenia rowerów orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z dnia 8 stycznia 2014 roku w sprawie sygn. akt II K 1425/13 obowiązującego od dnia 28 lutego 2014 roku do dnia 28 lutego 2015 roku, to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 244 k.k.i za to na podstawieart. 244 k.k.przy zastosowaniuart. 58 § 3 k.k.skazał go na karę grzywny w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych ustalając na podstawieart. 33 § 3 k.k.wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w całości i określił, że wydatki postępowania ponosi Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony. We wniesionym środku odwoławczym domagał się „umorzenia w/w sprawy” poprzez uznanie, iż nie było żadnego wykroczenia drogowego z uwagi na upływ rocznego terminu zakazu prowadzenia rowerów, ewentualnie zmniejszenia kary grzywny.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd I instancji zgromadził kompletny, wyczerpujący materiał dowodowy, który w całości poddał wnikliwej analizie a następnie trafnej ocenie, uwzględniającej wymogiart. 7 k.p.k.W uzasadnieniu wyroku, odpowiadającym wymogomart. 424 § 1 k.p.k., Sąd orzekający wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione a jakie nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Argumentacja zawarta w tymże uzasadnieniu wyroku jako szczegółowa, logiczna a przez to przekonująca zasługuje na aprobatę, nie zachodzi zatem konieczność ponownego jej przytaczania.
Na wstępie należy wskazać, że fakt kierowania w dniu 17 października 2014 r. przezA. S.rowerem nie jest w sprawie kwestionowany i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości.
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy przypisał oskarżonemu popełnienie czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 244 k.k.
Odnosząc się do istoty apelacji, kwestionującej przypisanie oskarżonemu czynu zart. 244 k.k., stwierdzić należy, iż nie mogła ona zyskać aprobaty Sądu odwoławczego.
Twierdzenie oskarżonego jakoby nie miał świadomości, że w dacie czynu obowiązywał jeszcze orzeczony zakaz jest oczywiście nieuprawnione. Przede wszystkim wskazać należy, iż w kwestii świadomości, czy jej braku po stronie oskarżonego, odnośnie obowiązywania wcześniej orzeczonego wyrokiem Sądu zakazu prowadzenia rowerów, Sąd I instancji ustosunkował się w uzasadnieniu wskazując na wyjaśnienia samego oskarżonego, który był świadom skazania za czyn z art. 87 § 1a k.w., z którym to faktem wiązało się obligatoryjne orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Nie wdając się w dywagacje na temat nieznajomości prawa i wynikających stąd konsekwencji, Sąd Okręgowy stwierdza, że w dniu 8 stycznia 2014 r. oskarżony był obecny na ogłoszeniu wyroku, który wbrew jego twierdzeniom nie był wyrokiem zaocznym, i którym został skazany za czyn z art. 87 § 1a k.w., a i orzeczono względem niego zakaz prowadzenia rowerów na okres roku (k. 26 akt sprawy II K 1425/13). W związku z tym skazaniem należy przyjąć, iż oskarżony musiał poznać zasady wykonywania środka karnego.
Mając to na uwadze wniosek o premedytacji przestępczego zachowania oskarżonego jest oczywiście zasadny.
Należy w tym miejscu wskazać, iż na złożony przezA. S.wniosek wyrok w sprawie II K 1425/13 został oskarżonemu doręczony na wskazany przez niego adres w trybie tzw. doręczenia zastępczego (k. 31 akt II K 1425/13).
Niczego w tej kwestii zmienić nie mogą twierdzenia skarżącego, jakoby data początkowa obowiązywania przedmiotowego środka karnego została ustalona w rozmowie z prokuratorem w kwestii dobrowolnego poddania się odpowiedzialności karnej w sprawie sygn.akt II K 1425/13. Tego rodzaju argumentacja stoi w opozycji do uregulowań wiążących się z terminami obowiązywania tego rodzaju środka karnego oraz przepisów dotyczących zakresu uzgodnień w kwestii, o której mowa wart. 335 k.p.k.
W tymże stanie rzeczy za niewiarygodne należy uznać twierdzenia oskarżonego dotyczące braku wiedzy odnośnie obowiązywania omawianego środka karnego. Oskarżony miał świadomość obowiązywania względem niego zakazu prowadzenia pojazdów i pomimo tego zakazu zdecydował się kierować rowerem. Takie zachowanie cechuje premedytacja działania, a więc przestępczy zamiar bezpośredni (sprawca chce i popełnia czyn karalny). Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy daje podstawy do stwierdzenia od kiedy wykonywany był środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów orzeczony wyrokiem w sprawie sygn. II K 1425/13 (opis czynu przypisanego jest w tym zakresie czytelny), i że w dniu zdarzenia będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie takowy zakaz obowiązywałA. S.. W konsekwencji nie ma wątpliwości, że oskarżony kierując rowerem złamał, orzeczony przez Sąd zakaz prowadzenia pojazdów tego rodzaju.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy uznał za bezpodstawne zarzuty apelacji w omawianej kwestii.
Niezasadny jest również alternatywny zarzut rażącej surowości kary.
Przy określaniu dolegliwości wynikającej ze skazania Sąd I instancji uwzględnił całokształt okoliczności wynikający zart. 53 § 1 i 2 k.k.Okoliczności dotyczące wymiaru kary podniesione przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku, w tym stopień winy i szkodliwości społecznej czynu, zostały poprawnie wyważone. Należy pamiętać, że rozstrzygnięcie o wymierzeniu oskarżonemu kary grzywny zostało wydane przy istniejącej możliwości rezygnacji z kary pozbawienia wolności (jest ona jedyną karą grożącą wedleart. 244 k.k.za popełnienie tego czynu zabronionego) na rzecz kar łagodniejszego rodzaju. Dlatego też dalsza ingerencja w rozstrzygnięcie o karze byłaby nienależytym premiowaniem sprawcy tego rodzaju przestępstwa i wyrazem nadmiernej pobłażliwości ze strony Sądu. Wniosek oskarżonego zawarty w apelacji o dalsze łagodzenie kary orzeczonej w niniejszej sprawie jest więc nieuzasadniony.
W związku zaś z tym, iż z dniem 1 lipca 2015 r. doszło do utraty mocy obowiązującej przepisuart. 58 § 3 k.k., który stanowił podstawę prawną orzeczenia względem oskarżonego kary grzywny, podstawa prawna rozstrzygnięcia o karze wymagała zmiany w postępowaniu odwoławczym.
Orzekając wobec oskarżonego za przypisany mu występek karę grzywny Sąd Rejonowy skorzystał z uregulowania, o którym mowa wart. 58 § 3 k.k., które w dacie orzekania przez Sąd Rejonowy jeszcze obowiązywało, i w oparciu o które możliwa była modyfikacja zakresu odpowiedzialności karnej sprawcy. Skoro jednak w dacie orzekania przez Sąd odwoławczy wskazana regulacja dotycząca zmiany rodzaju kary na łagodniejszy już nie obowiązuje, a w jej miejsce wstąpił przepisart. 37a k.k., to za podstawę prawną orzeczonej grzywny należało przyjąć przepisart. 244 k.k.w zw. zart. 37a k.k.
Mając na uwadze zaprezentowaną motywację, nie dostrzegając uchybień z art.art. 439 i 440 k.p.k., które należałoby uwzględnić z urzędu, Sąd odwoławczy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jak w wyroku.
Z uwagi na sytuację materialną oskarżonego zasadnym było na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnienie go od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a wchodzącymi w ich skład wydatkami obciążenie Skarbu Państwa.
Elżbieta Kowalska Katarzyna Żmigrodzka Magdalena Kurczewska-Śmiech