Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 1380/14
Data wyroku: 2015-03-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Katarzyna Żmigrodzka
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze

Sygn. akt XI Ka 1380/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 marca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym-Odwoławczym
w składzie:Przewodniczący: SSOSławomir Kaczor– spr.
Sędziowie: SOElżbieta Daniluk
SOKatarzyna Żmigrodzka
Protokolant:sekr. sąd. Daniel Dobosz
przy udziale prokuratora Ewy Stelmach
po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2015r.
sprawyP. Ż.
oskarżonego zart. 228 § 4 kki inn.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie
z dnia 30 października 2014r. sygn. akt II K 103/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 1300 (tysiąc trzysta) zł opłaty oraz 20 (dwadzieścia) zł tytułem zwrotu wydatków.

XI Ka 1380/14 U Z A S A D N I E N I E
P. Ż.został oskarżony o to, że w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2009 roku, w datach bliżej nieustalonych, wC., działając ze góry powziętym zamiarem,w krótkich odstępach czasu, w związku z pełnieniem funkcji publicznej jako KierownikD.Egzekucji Administracyjnej Urzędu Skarbowego wC., zażądał od podległego mu poborcy skarbowegoA. L.korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 1500 złotych, a także przyjął od niego dwukrotnie korzyść majątkową w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 1350 złotych,
to jest o przestępstwo zart. 228 § 4 k.k.iart. 228 § 1 k.k., w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw.zart. 12 k.k.
Sąd Rejonowy w Chełmie wyrokiem z dnia 30 października 2014 roku uznał oskarżonego za winnego tego, że w okresie od dnia 1 lipca 2009 roku do dnia 30 września 2009 roku, w datach bliżej nieustalonych, wC.działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, w związku z pełnieniem funkcji publicznej jako KierownikD.Egzekucji Administracyjnej Urzędu Skarbowego wC., przed dniem 22 lipca 2009 roku żądał od podległego mu poborcy skarbowegoA. L.korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 1.500 złotych, w zamian za skierowanie do przeprowadzenia czynności egzekucyjnych z pominięciem właściwości miejscowej, oraz dwukrotnie po dniu 21 sierpnia 2009 roku przyjął od niego korzyść majątkową w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 1.350 złotych, tj. dokonania czynu zart. 228 § 4 k.k.w zb. zart. 228 § 1 k.k., w zw. zart. 11 § 2 k.k., w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 228§ 4 k.k., w zw. zart. 228 § 3 k.k., z zw. zart. 11 § 3 k.k.iart. 33 § 2 k.k.wymierzył mu karę roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w ilości 100 stawek dziennych przyjmując wartość stawki na kwotę 50 złotych; na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres trzech lat; na podstawieart. 45 § 1 i 6 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej w kwocie 1350 złotych; zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.300 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 1.500 złotych tytułem zwrotu części poniesionych wydatków, w pozostałej części wydatki przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżając rozstrzygnięcie w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jego treść orzeczenia, tj.:
I.art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 k.p.k., poprzez oparcie ustaleń faktycznych – w decydujących dla odpowiedzialności karnej oskarżonego kwestiach – jedynie na fragmentach materiału dowodowego bez przeprowadzenia wnikliwej i wszechstronnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, a nadto wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, co sprowadza się zwłaszcza do:
a) bezkrytycznego, dowolnego i bezpodstawnego obdarzenia walorem wiarygodności zeznań świadkaA. L., pomimo:
- konsekwentnego nieprzyznawania się do winy oskarżonegoP. Ż.i wiarygodnych wyjaśnień złożonych przez niego oraz innych dowodów m. in. zeznań świadkaM. O.iA. K. (1)oraz dokumentów w postaci informacji z Urzędu Skarbowego wC., które to dowody czynią niewiarygodnymi zeznaniaA. L., co do obecności oskarżonego przy poborze gotówki w dniu 22 lipca 2009 roku oraz nieobecności oskarżonego przy sporządzeniu protokołu stanu majątkuspółki (...)w dniu 7 lipca 2009 roku,
- toczącego się postępowania karnego przeciwkoA. L.związanego z ujawnieniem nieprawidłowości w pracy przez jego przełożonegoP. Ż.,
- okoliczności związanych ze złożeniem zawiadomienia o przestępstwie, w dniu, w którym(...)przeprowadziło pierwsze czynności w postępowaniu dotyczącym nieprawidłowości w pracyA. L.,
- treść samego zawiadomienia o przestępstwie, w którym w sposób oczywistyA. L.próbował zdyskredytowaćP. Ż., przedstawiając szereg zarzutów przeciwko niemu, z których po gruntownym przeprowadzeniu postępowania przez organy przygotowawcze żaden nie znalazł potwierdzenia, po za jednym dotyczącym niniejszego postępowania, który to zarzut znajduje potwierdzenie jedynie w zeznaniachA. L.,
- brak potwierdzenia zeznań świadka w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, zaznaczając przy tym, że inni świadkowie m. in.T. R.,K. G.iP. C., zeznają jedynie, żeA. L.mówił im o tym, żeP. Ż.żądał części prowizji, żaden ze świadków nie ma wiedzy na ten temat z innego źródła niż bezpośrednio odA. L.;
b) arbitralnego i niejako automatycznego przyjęcia, iż wyjaśnienia oskarżonegoP. Ż.nie zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności w całości, pomimo, że wyjaśnienia te są logiczne i winny być ocenione jako prawdziwe zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, biorąc pod uwagę w szczególności to, że:
- przez szereg latP. Ż.pracował w sposób nienaganny, a korzyść majątkowa, którą rzekomo przyjął w wysokości 1350 złotych jest absurdalnie niska w stosunku do jego zarobków,a także nieadekwatna do ryzyka, które oskarżony żądając podziału prowizji by podejmował,
- wyjaśnienia oskarżonego znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych świadków, m. in.:
a)M. O., który stwierdza, iż „były sytuacje, że pobrania dokonywał sam poborca” oraz „jestem pewien, że były sytuacje, że panL.przynajmniej raz był w spółce sam”,
b)J. W., która potwierdza, że sama podjęła decyzję o skierowaniu do pobrania gotówki w dniu 18 sierpnia 2009 rokuA. L.,
c)A. K. (2), która wskazuje, iż były jedynie pojedyncze sytuacje, gdy ktoś w dniu wolnym pojawił się w pracy, nic nie wie na ten temat, byP. Ż.pomimo dnia wolnego był w pracy;
oraz w dokumentach w postaci:
a) informacji z Urzędu Skarbowego z dnia 30 stycznia 2013 roku, z którego wynika, że w dniu 7 lipca 2009 roku oskarżony udał się dospółki (...), uczestniczył on zatem wbrew twierdzeniomA. L.w sporządzeniu protokołu o stanie majątku spółki,
b) informacji z Urzędu Skarbowego, zgodnie z którą w dniu 22 lipca 2009 roku oskarżony nie logował się w systemie informatycznym, nie dokonywał modyfikacji danych i nie korzystał ze skrzynki mailowej, nie był więc w tym dniu w pracy,
co miało wpływ na treść wyroku, gdyż doprowadziło do bezpodstawnego i mylnego przyjęcia, że oskarżony skierowałA. L.do przeprowadzenia czynności egzekucyjnych przeciwkospółce (...)żądając w zamian korzyści majątkowej;
II.art. 5 § 2 k.p.k., poprzez jego niezastosowanie i uznanie za udowodnione, że oskarżony uczestniczył w pierwszym poborze gotówki współce (...)w dniu 22 lipca 2009 roku, pomimo, że Sąd powinien co najmniej powziąć wątpliwości odnośnie twierdzeńA. L.i zgodnie z naczelną zasadą postępowania in dubio pro reo wątpliwości te rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego, co w rezultacie skutkowało naruszeniem zasady obiektywizmu i domniemania niewinności przez przyjęcie z góry, niejako automatycznego i arbitralnego założenia, że oskarżony swym działaniem wyczerpał znamiona zarzucanych mu przestępstw.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie zaś przedstawiona w niej argumentacja pozwala na ocenę tego środka odwoławczego jako oczywiście bezzasadnego.
Jeżeli więc skarżący zarzuca oparcie poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych na części (fragmentach) materiału dowodowego, to stwierdzić należy, iż leżało to w zakresie uprawnień Sądu Rejonowego. W sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawiera dowody sprzeczne i wykluczające się (do takich w sprawie niniejszej należą chociażby wyjaśnienia oskarżonego i zeznaniaA. L.) nie jest bowiem możliwe przyjęcie za podstawę ustaleń wszystkich tych dowodów. Rzecz natomiast w tym by oparcie ustaleń na części materiału dowodowego poprzedzone było analizą wszystkich ujawnionych okoliczności sprawy. Ponieważ zaś Sąd Rejonowy obowiązkowi temu – co do zasady – sprostał, gdyż poza zakresem jego oceny nie pozostał żaden z istotnych dowodów, a nadto nie oparł się na dowodach nieujawnionych, zarzut obrazyart.410 k.p.k.nie może zostać uznany za trafny.
Analiza wywodów zawartych w apelacji prowadzi do wniosku, iż to skarżący, zarzucając obrazęart.4 i 410 k.p.k., zdaje się nie zauważać dowodów w swej wymowie oczywistych i jednoznacznie niekorzystnych dla oskarżonego, których wiarygodności nie próbuje nawet podważać.
Oczywiście nietrafne jest więc stanowisko jakoby zeznaniaA. L.nie znajdowały potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś zeznania świadkówT. R.iP. C.sprowadzały się jedynie do twierdzeń, iż wyżej wymieniony informował świadków o zażądaniu przez oskarżonego części prowizji.
Co się więc tyczy zeznańT. R.to z pewnością nie jest najistotniejszą ta ich część, na którą powołuje się autor apelacji. Kluczowe znaczenie należy bowiem przyznać tym twierdzeniom wymienionego świadka, zgodnie z którymi oskarżony polecił mu natychmiastowe przygotowanie dlaA. L.tytułów wykonawczych koniecznych do poboru pieniędzy współce (...), zaś na uwagę, iż w pracy obecny jestZ. S., w rejonie którego znajdowała się siedziba dłużnika, usłyszał od oskarżonego by „za bardzo nie interesował się tym tematem”. Zeznania te stoją więc w oczywistej sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego jakoby przyczyną oddelegowaniaA. L.poza przydzielony mu rejon była informacja uzyskana odT. R.o nieobecnościZ. S.. Powyższe okolicznościw połączeniu z równie stanowczymi zeznaniami świadka, o otrzymaniu poleceniu takiego przygotowania służby dlaA. L.aby ukryć to przed innymi poborcami oraz o osobistym nadzorowaniu przez oskarżonego skierowania do archiwizacji dokumentów z przeprowadzonej już egzekucji, nadają zeznaniomT. R.niezwykle istotne znaczenie w sprawie (212-213)
Jeżeli zaśT. R.zlecone mu czynności wykonywał na osobiste polecenie oskarżonego, to okoliczność ta w pełni koreluje z zeznaniamiA. L., według których oskarżony w dniu 22 lipca 2009r. był w miejscu pracy.
Ponieważ skarżący kwestionuje także wizytę oskarżonego współce (...)w wyżej wskazanej dacie, powołując się na zeznaniaM. O., zasadnym jest przywołanie w tym miejscu zeznań świadkaA. B.tj. ówczesnego naczelnika Urzędu Skarbowego wC., zgodnie z którymi oskarżony poinformował ją że był współce (...)podczas pierwszego pobrania gotówki (k.737).
Wobec powyższego skazane na niepowodzenie są próby podważenia ustaleń sądu Rejonowego dotyczących przebiegu wydarzeń w dniu 22 lipca 2009r., a tym samym wykazania również nieprawdziwości zeznańA. L., wyłącznie w oparciu o fakt nie logowania się przez oskarżonego w tym dniu w systemie informatycznym Urzędu Skarbowego wC.. Do wniosków przeciwnych w żadnej mierze nie prowadzi także ocena eksponowanych w apelacji zeznań świadkaA. K. (2), która nie zaprzeczyła temu by oskarżony w tej dacie przebywał w siedzibie zakładu pracy stwierdzając tylko, że nie pamięta szczegółów związanych z takimi sytuacjami (k.977v).
Analiza treści zeznań świadkaP. C., które zdaniem skarżącego sprowadzają się wyłącznie do zrelacjonowania informacji udzielonej mu przezA. L., prowadzi do – analogicznego jak w przypadku zeznańT. R.– wniosku o oczywistej nietrafności tego stanowiska.P. C.zeznał bowiem także, iż powyższą wiadomość uzyskał na długo przed tym jak zlecona przez oskarżonego kontrola wykryła nieprawidłowości w pracyA. L.(k.915). Okoliczność ta przeczy natomiast tezie zaprezentowanej w apelacji, zgodniez którą motywem zachowaniaA. L.była chęć zdyskredytowania oskarżonegoz powodu wyników tejże kontroli.
Ze wskazanych powodów za oczywiście nietrafne musi zostać uznane założenie, na którym w istocie opiera się argumentacja zaprezentowana w apelacji, jakoby zaskarżony wyrok oparty był na zeznaniach jednego świadka nie znajdujących nadto oparcia w pozostałych dowodach. Znaczna część tych pozostałych dowodów, których prawdziwości – co już podkreślono – skarżący nie próbuje nawet kwestionować, lecz ogranicza się do eksponowania ich fragmentów nie posiadających istotnego znaczenia, pozostaje bowiem w całkowitej zgodności z zeznaniamiA. L..
Bezskuteczna okazała się próba zdyskredytowania wiarygodnościA. L.poprzez wykazywanie nieprawdziwości jego zeznań dotyczących obecności oskarżonego przy sporządzaniu protokołu stanu majątkuspółki (...)w dniu 7 lipca 2009r. Niezależnie od tego, że okoliczność ta nie ma większego znaczenia w sprawie rzecz bowiem w tym, żeA. L.nigdy tej obecności nie zanegował stwierdzając w trybie przypuszczającym, iż podczas sporządzania takiego protokołu „mógł być sam” (k.941v).
Nie ma również racji skarżący wywodząc, iż za nieprawdziwością zeznańA. L.przemawia treść zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa , zawierająca cały szereg zarzutów pod adresem oskarżonego, z których żaden nie znalazł potwierdzenia, wyłączając zarzut jakiego dotyczy sprawa niniejsza. Analiza treści pierwszych zeznańA. L.prowadzi bowiem do wniosku, iż po pierwsze trudno w przedmiotowym zawiadomieniu dopatrzyć się „całego szeregu zarzutów”, po wtóre zaś wymieniony – poza kategorycznymi twierdzeniami dotyczącymi zażądania przez oskarżonego części prowizji – wyrażał jedynie przypuszczenia co do nieprawidłowości jakie mogły nastąpić w innych opisywanych wypadkach.
Jeżeli wszystkie poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne znajdują oparciew prawidłowo ocenionych dowodach, zaś wyniki tej oceny ta nie pozwalają na konstruowanie ustaleń alternatywnych i dla oskarżonego korzystnych nie może być mowy o jakichkolwiek wątpliwościach w rozumieniuart.5 § 2 k.p.k.oraz o obrazie przez Sąd Rejonowy tego artykułu.
Ponieważ wniesiona apelacja kwestionuje winę z uwagi na regulacjęart.447 § 1 k.p.k.zwrócona jest przeciwko całości wyroku w tym również przeciwko rozstrzygnięciu o karze. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola instancyjna nie pozwala jednak na uznanie by wymierzone oskarżonemu kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz grzywna były dolegliwościami rażąco i niewspółmiernie surowymi.
Z tych względów, a nadto z uwagi na niestwierdzenie nieprawidłowości podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawieart.437 § 1 k.p.k.orzekł jak w wyroku.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze nastąpiło na podstawieart.636 § 1 k.p.k.

    Elżbieta Daniluk Sławomir Kaczor Katarzyna Żmigrodzka