Sąd Okręgowy w Szczecinie
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 1287/14
Data wyroku: 2015-04-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Julia Ratajska, Karina Marczak, Sławomir Krajewski

Sygn. akt II Ca 1287/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 kwietnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Karina Marczak

Sędziowie:

SO Sławomir Krajewski (spr.)
SR del. Julia Ratajska

Protokolant:

sekr. sądowy Ziemowit Augustyniak

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 roku wS.
sprawy z powództwaGminy M.S.
przeciwkoL. F.
o opróżnienie i wydanie lokalu mieszkalnego
na skutek apelacji wniesionej przez pozwaną od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 28 stycznia 2014 roku, sygn. akt I C 172/13

1
oddala apelację;

2
zasądza od pozwanejL. F.na rzecz powódkiGminy M.S.kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt II Ca 1287/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem, zaocznym wobec pozwanejP. D. (1), sygn. akt I C 172/13, Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie nakazał pozwanymP. D. (1),L. F.,D. M.,N. M.,R. M., aby opróżnili z rzeczy i wydali powódceGminie M.S.lokal mieszkalny położony wS.przyul. (...)(I); ustalił, że pozwanymP. D. (1),L. F.,D. M.,N. M.iR. M.nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego (II); zasądził od pozwanychP. D. (1),L. F.,D. M.solidarnie na rzecz powódki kwotę 320 zł tytułem kosztów procesu (III); oddalił wniosek powódki o zasądzenie na jej rzecz od pozwanychN. M.,R. M.kosztów procesu (IV) oraz nadał wyrokowi co do pkt. I, w zakresie w jakim dotyczy pozwanejP. D. (1), rygor natychmiastowej wykonalności (V.).
Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na ustalonym w sposób następujący stanie faktycznym:
Powódka jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego wS.przyul. (...).
PowódkęGminę M.S.oraz pozwanąL. F.łączyła umowa najmu lokalu mieszkalnego położonego wS.przyul. (...). Z powodu zaległości w opłatach, pismem z dnia 11 czerwca 2010 roku wezwano pozwanąL. F.do zapłaty zaległości w kwocie 1165,57 zł, z jednoczesnym wyznaczeniem jednomiesięcznego terminu zapłaty z zagrożeniem wypowiedzenia umowy najmu. Pomimo wezwania, zadłużenie nie zostało uregulowane. W związku z tym, umowa najmu lokalu mieszkalnego została wypowiedzialna pismem z dnia 27 września 2010 roku.
PozwanaL. F.nie przebywała w spornym lokalu przez około dwa lata, kiedy to pracowała w Niemczech.
PozwanaD. M.wprowadziła się do spornego lokalu razem ze swoimi dziećmi, tj. małoletnimiN. M.iR. M., około marca 2011 roku. Nastąpiło to za zgodąL. F.w zamian za opiekę nadP. D. (1)i w zamian za częściowe pokrywanie opłat czynszowych za sporne mieszkanie.
PozwanaD. M.zarabia około 1200 zł netto miesięcznie i otrzymuje alimenty na dzieci w łącznej wysokości 630 zł. miesięcznie.
PozwanaL. F.opuściła zakład karny w roku 2009. Sporne mieszkanie było zadłużone. W związku z tym, w roku 2010 wyjechała za granicę do pracy. Tam ma również siostrę. W czasie, gdy pracowała za granicą sporadycznie przebywała w spornym mieszkaniu. PozwanaL. F.zarabia między 600 a 1000 euro miesięcznie.
PozwanaP. D. (2),urodzona (...), postanowieniem z dnia 14 stycznia 2004 roku została umieszczona w rodzinie zastępczej, tj. uH.iZ. M., do ukończenia 18 roku życia. W chwili obecnej pozwana mieszka w spornym lokalu od 2011 roku. Wprowadziła się do spornego lokalu, po tym, jak uzyskała pełnoletniość. PozwanaP. D. (2)nie pracuje i jest na zasiłku pielęgnacyjnym.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo za uzasadnione w całości.
Sąd wskazał, że dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci załączonych do pozwu dokumentów oraz przesłuchania pozwanychD. M.iL. F..
Z treści materiału dowodowego, a zwłaszcza zeznań pozwanych wynika, że w spornym mieszkaniu przebywająD. M.,N. M.,R. M.,L. F.,P. D. (1). Przesłuchani pozwani nie wskazywali, aby mieszkały jeszcze jakieś inne osoby.
Jako podstawę prawną żądania Sąd Rejonowy wskazałart. 222 kc.Zauważył, że pozwani nie mieli żadnego tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Jedyna najemczyni, tj.L. F.utraciła prawo do zajmowania lokalu, z uwagi na to, że umowa wobec niej została skutecznie wypowiedziana.
Sąd zważył, żeGmina M.S.była uprawniona do wypowiedzenia stosunku najmu zL. F.. Konsekwencją tego był pozew eksmisyjny. Tym samym, pozwanaL. F.nie ma żadnego tytułu do zajmowanego lokalu.
Również pozostałym pozwanym nie przysługuje żaden tytuł prawny do zajmowania lokalu. Wynika to stąd, że pozostali pozwani zamieszkali w spornym lokalu już po tym, jak wygasł stosunek najmu z jedynym najemcą. Z zeznań pozwanych wynika, żeD. M.zamieszkała razem ze swoimi dziećmi - małoletnimi pozwanymi około marca 2011 roku.
Z koleiP. D. (1)zamieszkała w spornym lokalu po tym, jak uzyskała pełnoletniość, czyli w 2011 roku. Konsekwencją tego jest, że nie znajdują do tych pozwanych zastosowania przepisyustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.). Nie można było zatem przyznać im lokalu socjalnego.
W ocenie Sądu Rejonowego również pozwanejL. F.nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego. Nie zachodzą wobec niej przesłanki obligatoryjnego przyznania lokalu socjalnego. Poza tym, pozwana ma 45 lat i pracuje zarabiając między 600 a 1000 euro miesięcznie. W tej sytuacji należało uznać, że nie zachodzą przesłanki dla ustalenia, że pozwanej przysługuje prawo do lokalu socjalnego czy to z urzędu, czy też w sytuacji fakultatywnej. Z ww. przyczyn Sąd ustalił, że wskazanej osobie nie przysługuje takie uprawnienie.
W ocenie Sądu pierwszej instancji pozwanymD. M.orazL. F.nie przysługiwałoby uprawnienie do lokalu socjalnego również ze względu naart. 5 kc.Zauważono, że z treściust. 4 art. 14ww. ustawy wynika określone prawo podmiotowe, które sprowadza się do ewentualnego roszczenia o ustalenie prawa do lokalu socjalnego. W ocenie Sądu Rejonowego skorzystanie z tego prawa przez wymienione pozwane byłoby sprzeczne ze społecznym przeznaczeniem tego prawa oraz z zasadami współżycia społecznego. Na powódce ciąży z mocy ustawy obowiązek tworzenia warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej. Gmina na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach, dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji. Powyższe zadania gmina jest obowiązana wykonywać z wykorzystaniem mieszkaniowego zasobu gminy lub w inny sposób. Faktem powszechnie znanym jest to, że obecnie występuje bardzo duża dysproporcja pomiędzy ilością lokali pozostających w zasobie mieszkaniowymGminy M.S., a liczbą osób oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego spełniających ustalone uchwałą Rady MiastaS.kryteria przyznania im lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy, a także osób którym z mocy orzeczenia sądowego przysługuje prawo do lokalu socjalnego. Dysproporcja ta objawia się wydłużającą się kolejką osób oczekujących na skierowanie ich do zawarcia umowy najmu, wieloletnim opóźnieniem w realizacji wyroków orzekających obowiązek opróżnienia i wydania lokalu z jednoczesnym ustaleniem prawa do lokalu socjalnego z uwagi na brak lokali socjalnych do zaoferowania. W istniejącej sytuacji powódka musi kłaść nacisk na racjonalne gospodarowanie posiadanym zasobem mieszkaniowym, aby w maksymalnym możliwym stopniu realizować potrzeby swoich mieszkańców. Poza tym podkreślono, że uprawnienie do lokalu socjalnego ma przysługiwać osobom rzeczywiście potrzebującym, a zwłaszcza oczekującym na taki lokal. Jak się natomiast okazało pozwanaL. F., na co wskazują zeznaniaD. M., wprowadziła się do spornego lokalu razem ze swoimi dziećmi za zgodąL. F.m.in. w zamian za częściowe pokrywanie opłat czynszowych za sporne mieszkanie. Doszło zatem między tymi osobami do zawarcia umowy i to odpłatnej. Takie działania są nieprawidłowe. Powódka lokal udostępniałaL. F.i jej dzieciom i to na mocy umowy z dnia 2 lipca 1996 roku. NatomiastL. F.bez zgody powódki udostępniła odpłatnie ten lokal również innym osobom. Co więcej,L. F.sama wyjeżdżała za granicę do pracy pozostawiając to mieszkanie na długi czas w dyspozycjiD. M.. Obie pozwane zachowały się nieuczciwie.L. F.niejako czerpała korzyści z lokalu, który nie stanowo przecież jej własności. Z koleiD. M.w ten sposób - niejako poza kolejką - postanowiła wejść w posiadanie lokalu komunalnego. Takie postępowanie powoduje, że osoby, które oczekują na lokal komunalny i mają pierwszeństwo przedD. M., mogą czuć się oszukani, gdyż nie otrzymali mieszkania, choć postępowali zgodnie z przepisami prawa.
Dalej Sąd zważył, że stroną wygrywającą postępowanie jest powódka. Stosownie zatem do zasad przewidzianych wart. 98 kpc. pełnoletni pozwani powinni ponieść koszty procesu. Na koszty te w niniejszej sprawie składały się: opłata sądowa uiszczona w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 120 zł. określone zgodnie z treściąRozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.). Mając na uwadzeart. 102 kpc. Sąd Rejonowy oddalił wniosek o przyznanie kosztów procesu od małoletnich pozwanych. Sąd z urzędu nadał wyrokowi, zakresie w jakim dotyczyP. D. (1)rygor natychmiastowej wykonalności, co wynika zart. 333 § 1 pkt. 3 kpc.
Apelację od powyższego wyroku wywiodła pozwanaL. F.i zaskarżając wyrok w części, tj. co do pkt I, II i III, wniosła o jego zmianę w ten sposób, iż żądanie pozwu zostanie oddalone w całości wobecL. F., ewentualnie, iż orzeczone zostanie, żeL. F.przysługuje prawo do lokalu socjalnego, a nadto, iż oddalone żądanie zasądzenia kosztów postępowania na rzecz powódki odL. F.. Jako żądanie ewentualne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w objętej apelacją części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przed Sądem pierwszej instancji, a ponadto zwolnienie pozwanejL. F.z kosztów sądowych w całości, zasądzenie od powódki, a na rzecz pozwanejL. F., kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wedle norm przepisanych. Wreszcie w przypadku nieuwzględnienia apelacji skarżąca wniosła o odstąpienie od obciążania jej kosztami postępowania.
Skarżąca wniosła także o przeprowadzenie postępowania dowodowego z zeznań pozwanejL. F.oraz z zeznańH. M.oraz z dwóch potwierdzeń zameldowania na pobyt czasowy na okoliczność braku podstaw do orzeczenia o nakazaniu opróżnienia z rzeczy i wydaniu powódce lokalu przyul. (...)wS.wobec pozwanejL. F.; faktu, iż wobec pozwanejL. F.winno być orzeczone prawo do lokalu socjalnego; okoliczności przebywania dzieci pozwanejL. F.w rodzinie zastępczej, stałego zameldowania dzieciL. F.w lokalu przyul. (...); faktu sposobu korzystania z lokalu przyul. (...)wS.przez pozwanąL. F.i jej dzieci
Skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji dowolne, a przez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania cywilnego, co doprowadziło do ich nieprawidłowego zastosowania (względnie niezastosowania) i w konsekwencji do wydania orzeczenia niezgodnego z prawem, uznającego zasadność roszczenia powódki, a także naruszenie:
•art. 227 kpc,art. 231 kpcorazart. 233 § 1 kpc. wyrażające się w tym, że nie uwzględniono całości materiału dowodowego i nastąpiła dowolność w ocenie dowodów; Sąd w sposób wadliwy odmówił wiary niektórym dowodom w sprawie, bądź też wyciągnął błędne wnioski z zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji ustalił nieprawdziwy stan faktyczny poprzez:
a) pominięcie faktu niepełnosprawności umysłowejP. D. (1)(córki pozwanejL. F.), która wymaga opieki i która od 2012 roku zamieszkuje w lokalu przyul. (...);
b) pominięcie faktu, iż prawo do lokalu przyul. (...)wS.mają także dzieci pozwanej, tj.A. F.,D. D.iP. D. (2)oraz że dwoje z nich (A.iD.) są niepełnoletni;
c) wyprowadzenie błędnych wniosków z faktu, iż pozwana jedynie od czasu do czasu jeździ do pracy do Niemiec, błędne określenie, iż pozwana sporadycznie przebywała w spornym lokalu oraz pominięcie faktu, iż pozwana nigdy nie zrezygnowała z prawa do mieszkania i przebywania w lokalu przyul. (...);
d) pominięcie okoliczności spłacenia zadłużenia przez pozwaną; bieżącego regulowania opłat za lokal; spokojnego korzystania z lokalu; dobrego stanu technicznego lokalu, czyli przesłanek co najmniej uzasadniających przyznanie prawa do lokalu socjalnego w świetleart. 14 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorówmieszkaniowym zasobie gminy i z mianieKodeksu Cywilnego.
•art. 14 ust. 1.ust. 3.ust. 4 pkt 2 i art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorówmieszkaniowym zasobie gminy i z mianieKodeksu Cywilnego(Dz. U. z 2014r. poz. 150) w zw. zart. 5 kcpoprzez uznanie, iż nie zachodzą przesłanki do orzeczenia o prawie do lokalu socjalnego dla pozwanejL. F., co wynikało głównie z ustalenia w sposób dowolny stanu faktycznego w sprawie.
Skarżąca wskazała, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśniał takich okoliczności jak: trudna sytuacja materialna i rodzinna pozwanejL. F., niepełnosprawnośćP. D. (1)przyczyny wyjazdów do Niemiec pozwanej i okoliczności z tym związane.
Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasadzenie na swoją rzecz od skarżącej pozwanej zwrotu kosztów postępowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się bezzasadna i jako taka podlegała oddaleniu.
W okolicznościach sprawy zachodzą podstawy do uznania, że pozwanaL. F., wskutek wypowiedzenia jej przez powódkę umowy najmu spornego lokalu, zobowiązana jest, na podstawieart. 675 § 1 kc, wydać ten lokal powódce. Jednocześnie w drodze takiego wypowiedzenia pozwana utraciła skuteczne wobec powódki, jako właściciela lokalu, uprawnienie do władania nim, co czyni powództwo zasadnym także w świetle powołanej przez Sąd pierwszej instancji normy prawnej zawartej wart. 222 § 1 kc.
Sąd Okręgowy w zakresie oceny skuteczności wypowiedzenia umowy najmu uzupełnił postępowanie dowodowe, poprzez przeprowadzenie dowodu ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu w postaci wezwania do zapłaty z dnia 11 czerwca 2010 roku, wraz z dowodem jego wysłania pozwanej na adres spornego lokalu.
Przy uwzględnieniu treści tego dokumentu nie można mieć wątpliwości co do zachowania procedury wypowiedzenia umowy najmu, przewidzianej w art. 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianieKodeksu cywilnego. Nie sprzeciwia się temu okoliczność, że przesyłka ta, podobnie jak zawierająca wypowiedzenie umowy najmu, została zwrócona, jako niepodjęta w terminie, w tym w świetle zeznań pozwanej, że czasowo przebywała na terenie Niemiec. Zgodnie bowiem z art. 6g tej ustawy w okresie trwania najmu strony umowy są obowiązane informować się nawzajem na piśmie o każdej zmianie adresu swojego zamieszkania lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku korespondencję wysłaną na ostatni adres listem poleconym, za potwierdzeniem odbioru i nieodebraną, uważa się za doręczoną. Pozwana nie wykazała, że poinformowała wynajmującego o zmianie swego adresu, a nawet na okoliczność taką się nie powoływała.
W toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji oraz w apelacji skarżąca nie kwestionowała istnienia przesłanek do wypowiedzenia jej umowy najmu w ww. trybie, to jest wobec zalegania z zapłatą czynszu i innych opłat obciążających najemcę za trzy pełne okresy płatności. Podnosiła jedynie, że zadłużenie to zostało spłacone w 2010 roku i obecnie nie zalega z opłatami za lokal, a jednocześnie nie wskazywała i nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, że owa spłata nastąpiła w terminie zakreślonym jej w piśmie z dnia 11 czerwca 2010 roku i w chwili wypowiedzenia umowy najmu (pismem z dnia 27 września 2010 roku), podając ogólnikowo, że nastąpiło to w 2010 roku. Skarżąca określała zresztą okoliczność tej spłaty, zasadniczo jako przesłankę przyznania jej prawa do lokalu socjalnego w świetleart. 14 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorówmieszkaniowym zasobie gminy i z mianieKodeksu Cywilnego.
Przechodząc do rozważań w tej ostatniej kwestii na wstępie odnotować należy, że prawomocnym wyrokiem, wydanym w niniejszej sprawie pod sygnaturą akt II C 409/14, Sąd Rejonowy Szczecin Centrum wS.utrzymał w mocy wyrok zaoczny z dnia 28 stycznia 2014 roku, w stosunku do pozwanejP. D. (1)oraz dodatkowo nakazał pozwanejP. D. (2)opróżnienie i wydanie powódceGminie M.S.lokalu mieszkalnego położonego wS.przyul. (...), orzekając jednocześnie, że pozwanej nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego.
Orzeczenie Sądu Rejonowego co braku uprawnienia pozwanej do otrzymania lokalu socjalnego jest prawidłowe.
Zgodnie zart. 14 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegosąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec: 1) kobiety w ciąży, 2) małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisówustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, ze zm.) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą, 3) obłożnie chorych, 4) emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, 5) osoby posiadającej status bezrobotnego, 6) osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały - chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany.
Pozwana powoływała się na sprawowanie przez siebie opieki nad posiadającą status osoby niepełnosprawnej córkąP. D. (1).
Po pierwsze w stosunku do tej ostatniej, jak to już wskazano powyżej, zapadło prawomocne orzeczenie o braku posiadania przez nią uprawnienia do lokalu socjalnego.
Po drugie niezależnie od tej okoliczności, nawet gdyby uznać pozwanąL. F.za osobę sprawującą opiekę nad niepełnosprawną córką i wspólnie z nią zamieszkałą, czemu w świetle unormowaniaart. 365 § 1 kpc, nie sprzeciwia się okoliczność wydania powyższego wyroku, to pozwana ta posiada realną i obiektywną możliwość zamieszkania w innym lokalu, co wyklucza obligatoryjne przyznanie jej uprawnienia do lokalu socjalnego.
W zakresie takiej możliwości zamieszkania w innym lokalu Sąd Okręgowy wskazuje, że skarżąca w piśmie z dnia 21 maja 2014 roku podała, żeP. D. (1)mieszka z nią w Niemczech, gdzie przyznane zostało jej przez lokalny samorząd mieszkanie, które najmuje.Ta ostatnia okoliczność została potwierdzona zeznaniami świadkaH. M., która dodatkowo podała, że pozwana ma siostrę wH., u której czasami mieszka. Okoliczność posiadania prawa do lokalu w NiemczechL. F.potwierdziła w ramach swych zeznań jako świadek na rozprawie w dniu 4 marca 2015 roku, w sprawie II C 409/14. Mając na uwadze powyższe i kierując się zasadami doświadczenia życiowego, które nakazują przyjęcie, że osoba, która od dłuższego czasu znajduje zatrudnienie za granicą, uzyskała tam prawo do lokalu i może liczyć na pomoc, także w zakresie mieszkania, zamieszkałej tam bliskiej rodziny, znajduje się w na tyle dobrej sytuacji materialnej i życiowej, że jest w stanie sobie i osobom, na którymi sprawuje opiekę, zapewnić utrzymanie i lokum, stwierdzić trzeba, że pozwanaL. F.iP. D. (1)mają możliwość zamieszkania w innym niż przedmiotowy lokal. Znamiennym jest, że pozwana, której odmówiono w niniejszej sprawie udzielenia dobrodziejstwa zwolnienia od kosztów sądowych, nie wywiodła zażalenia od postanowienia Sądu pierwszej instancji w tym przedmiocie.
Wreszcie przyznania pozwanej uprawnienia do lokalu socjalnego nie uzasadnia wzgląd na dotychczasowy sposób korzystania przez nią z lokalu oraz jej sytuację materialna i rodzinna, to jest okoliczności, o jakich mowa wart. 14 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów(…). Po pierwsze ów sposób korzystania z lokalu, gdzie pozwana bez zgody i wiedzy wynajmującego udostępniała go innym osobom, nie może zasługiwać na pełną aprobatę. Po wtóre, jak to wskazano powyżej obecna sytuacja życiowa pozwanej nie może być kwalifikowana jako szczególnie trudna. W tej sytuacji sama tylko okoliczność braku obecnie zalegania z opłatami za lokal nie jest wystarczająca do przyznania uprawnienia do lokalu socjalnego.
W świetle tych wszystkich okoliczności Sąd Okręgowy za zbędne uznał uzupełnianie postępowania dowodowego w zakresie postulowanym w apelacji, gdyż wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie uprawnienia pozwanejL. F.do lokalu socjalnego, zostały już dostatecznie wyjaśnione, w tym w świetle oświadczeń i zeznań samej pozwanej.
Reasumując, na podstawieart. 385 kpc, orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
Orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego zapadło na podstawieart. 108 § 1 kpciart. 98 § 1 i 3 kpc, w zw. zart. 99 kpc, przy uwzględnieniu konieczności uznania pozwanej za przegrywającą to postępowanie w całości i wysokości jego kosztów poniesionych przez powódkę, w postaci wynagrodzenia jej pełnomocnika procesowego.
Jednocześnie w sprawie brak było podstaw do odstąpienia od obciążania pozwanej kosztami przedmiotowego postępowania, na podstawieart.102 kpc. W szczególności jej sytuacja życiowa nie może być uznana za szczególnie trudną, co już wywiedziono powyżej. W sprawie nie występują także inne nadzwyczajne okoliczności mogące uzasadniać takie rozstrzygnięcie.