Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 673/15
Data wyroku: 2015-09-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Mika, Marcin Schoenborn, Marcin Mierz
Słowa kluczowe: Zatarcie Skazania
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk, art. 636 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 673/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia15 września 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Piotr Mika
Sędziowie SSO Marcin Mierz
SSO Marcin Schoenborn (spr.)
Protokolant Agata Lipke
przy udzialeJ. S.
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r.
sprawyL. L.ur. (...)wP.,
synaB.iA.
oskarżonego zart. 178a§4 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygnatura akt IX K 1387/14
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 636 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w pkt 1 w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu eliminuje ustalenie wskazujące na jego wcześniejsze prawomocne skazanie za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości przez Sąd Rejonowy w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IX K 1633/12 i kwalifikując ten czyn zart. 178a § 1 kkna mocyart. 178a § 1 kkwymierza oskarżonemu karę samoistnej grzywny w ilości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 (trzydzieści) złotych ;

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych oraz wymierza mu opłatę za obie instancje w kwocie 300 (trzysta) złotych.

Sygn. akt VI Ka 673/15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt IX K 1387/14 uznał oskarżonegoL. L.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 178a § 4 kkpolegającego na tym, że dnia 24 sierpnia 2014 r. wB.naul. (...)będąc w stanie nietrzeźwości 0,57 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował samochodemO.nr rej. (...)w ruchu lądowym, będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości przez Sąd Rejonowy w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IX K 1633/12 i za to na mocyart. 178a § 1 kkwymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 1). Ponadto orzekł wobec oskarżonego na mocyart. 42 § 2 kkzakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju na okres 2 lat (pkt 2), na poczet którego w oparciu oart. 63 § 2 kkzaliczył mu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 24 sierpnia 2014 r. (pkt 3). W końcu na mocyart. 627 kpkiart. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące wydatki w kwocie 70 złotych i opłatę w kwocie 120 złotych (pkt 4).
Apelację od tego wyroku złożył obrońca. Zaskarżył orzeczenie w całości na korzyść oskarżonego zarzucając mu w ogólności:

4
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść polegający generalnie na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony był świadom znajdowania się w stanie nietrzeźwości w czasie kierowania pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym,

5
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:

a
art. 2 § 2 kpk,art. 4 kpkorazart. 7 kpkpoprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, niezachowanie obiektywizmu oraz naruszenie obowiązku dążenia do ustalenia prawdy materialnej,

b
art. 167 kpkw zw. zart. 214 § 1 – 9 kpkpoprzez zaniechanie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego na okoliczność właściwości i warunków osobistych oskarżonego oraz jego dotychczasowego sposobu życia,

c
art. 424 § 1 -2 kpkpoprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia wyroku,

d
art. 5 § 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości co do braku adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy ilością spożytego przez niego alkoholu, a jego późniejszym nadmiernym stężeniem w organizmie,

6
obrazę prawa materialnego, a toart. 178a § 4 kpkw zw. zart. 107 § 4a kkprzy uwzględnieniuart. 4 § 1 kkpoprzez nieuwzględnienie zatarcia skazania oskarżonego na samoistną karę grzywny w sprawie IX K 1633/12,

a z ostrożności procesowej

7
obrazę prawa materialnego, tj.art. 28 § 1 kklubart. 30 kk,art. 42 § 2 kkw zw. zart. 43 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kk,art. 53 § 1 i 2 kk,art. 58 § 1 kk,art. 69 § 1, 2 i 4 kk,art. 71-73 kkoraz rażącą surowość wymierzonej oskarżonemu kary i środka karnego, a także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść wyrażający się w istocie nie zastosowaniem wobec oskarżonego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary.

Z powołaniem się zaś na te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, względnie zakwalifikowanie przypisanego mu czynu zart. 178a § 1 kk, a w konsekwencji wymierzenie za to kary wolnościowej oraz złagodzonego do roku zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, ewentualnie warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej kary pozbawienia wolności połączone z nałożeniem obowiązków w okresie próby. Alternatywnie obrońca domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku, albo w całości, albo w zakresie rozstrzygnięcia o karze i środku karnym oraz przekazania sprawy w odpowiednim zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W toku rozprawy apelacyjnej Prokurator wniósł natomiast jedynie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonemu zart. 178a § 1 kk.
Sąd Okręgowy w Gliwicach zważył, co następuje.
Apelacja obrońcy była częściowo zasadną.
Nieodpartym było jednak wrażenie, iż tylko dlatego, że oskarżonemu przez Sąd I instancji wymierzoną została kara bezwzględnego pozbawienia wolności, skarżący nie tylko kwestionował skazanieL. L.za występek kwalifikowany konkretnie zart. 178a § 4 kk, a to w związku z ustaleniem, że był on uprzednio skazany za przestępstwo zart. 178a § 1 kk, ale w ogóle kontestował ustalenie, żeL. L.był świadom znajdowania się w stanie nietrzeźwości w krytycznym czasie i miejscu, a więc gdy kierował pojazdem mechanicznym w dniu 23 sierpnia 2008 r. wB.ul. (...)po godz. 11:00. W tym celu obrońca sformułował szereg zarzutów, które w ocenie Sądu odwoławczego nie mogły okazać się skutecznymi.
Wbrew wywodom apelującego, już tylko wyjaśnienia, które w sprawie złożył oskarżony, najzupełniej rzeczowe i jasne, adekwatne również względem stawianego mu zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 178a § 4 kk, wystarczająco pewnie dowodziły tego, iż co najmniej przewidywał, że po spożyciu piwa ok. godz. 11:00, niedługi czas później, kiedy zdecydował się kierować pojazdem mechanicznym, będzie jeszcze znajdował się w stanie nietrzeźwości, a mimo to godził się, by tak postąpić. W przeciwnym wypadku nie przyznałby się do winy, a już na pewno nie ograniczałby się do tych wypowiedzi, które udzielił. Twierdziłby natomiast, że nie spodziewał się, iż w jego organizmie będzie jeszcze występował alkohol, zapewne wskazując też powody takiego, a nie innego swego uważania. Niczego takiego nie podnosił. Natomiast godził się ponieść karę, oczekiwał jedynie łagodnego potraktowania.
Dopiero obrońca w apelacji zaczął snuć teorie mające podważać oparte również na wyjaśnieniach oskarżonego ustalenia Sądu Rejonowego, przez co starał się dowieść, że wypowiedziL. L.za jednoznaczne uchodzić nie mogły, a uświadamianie sobie przez niego, iż znajduje się w stanie nietrzeźwościtempore criminisnie mogło być traktowane jako coś oczywistego i nie wymagającego pogłębionego postępowania dowodowego, czy choćby wnikliwszych i wszechstronniejszych rozważań.
Rozumowanie apelującego oparte było jednak na wybiórczo potraktowanych okolicznościach niniejszej sprawy. Skupił się skarżący na wypowiedziach oskarżonego, którym Sąd Rejonowy rzeczywiście w całości dał wiarę, w tym tej ich części, w której wskazywał on rodzaj, ilość i czas spożytego alkoholu. Skoro twierdził, że ok. godz. 11:00 na czczo wypił półlitrowe piwo(...), to zdaniem obrońcy krótki czas przed godz. 11:45, kiedy po raz pierwszy wykonane zostało jego badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, a wtedy rzeczywiście dopiero, nie zaś bezpośrednio po spożyciu alkoholu, miał zdecydować się na kierowanie pojazdem mechanicznym na odcinku 300 metrów, co zostało mu przerwane przez Policję już po ok. 100 metrach, nie mógł przecież choćby przewidywać, że będzie znajdował się jeszcze w stanie nietrzeźwości. Nie zauważył jednak obrońca, że oskarżony przyznał się również do spożywania piwa w noc poprzedzającą jego zatrzymanie do kontroli drogowej. W godz. 22:00-0:00 miał wedle złożonych wyjaśnień wypić trzy piwa puszkowe(...)lub(...). Co jednak było najistotniejsze, a kompletnie zostało zbagatelizowane przez obrońcę, niekwestionowane, a przez to bezsporne, wyniki badań stanu trzeźwości oskarżonego wskazywały, że na przestrzeni niemal 45 minut, dokładnie od godz. 11:45 do godz. 12:20, stężenie alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu utrzymywało się przez cały ten czas na zbliżonym poziomie i to przeszło dwukrotnie przekraczającym granicę pomiędzy stanem po spożyciu alkoholu, a stanem nietrzeźwości, nie ujawniając nawet wyraźnej tendencji spadkowej. Uzyskane zostały bowiem następujące wartości alkoholu w wydychanym powietrzu, ewentualnie odpowiadające jego zawartości we krwi: o godz. 11:45 – 0,57 mg/l, o godz. 12:01 – 0,54 mg/l, o godz. 12:20 – 1,09 promila, o godz. 12:22 – 1,14 mg/l. Uwzględniając wskazania doświadczenia życiowego oraz wiedzy ogólnej nie może zaś budzić najmniejszych wątpliwości, że oznaczają one, iż w czasie kierowania pojazdem mechanicznym oskarżony nie mógł znajdować się jeszcze w istocie w deklarowanej przez siebie, właśnie ze względu na podawane czas, ilość oraz rodzaj spożytego alkoholu, co najmniej zaawansowanej fazie jego eliminacji z organizmu. A to w okolicznościach niniejszej sprawy wystarczało, by stwierdzić, że oskarżony musiał orientować się w swej niedyspozycji do kierowania pojazdami wynikającej ze spożytego wcześniej alkoholu. Przeszło dwukrotne przekroczenie progu nietrzeźwości oraz utrzymywanie się tego stanu jednak przez dość długi czas jest nad wyraz czytelną i jednoznaczną informacją, która nie może pozostawiać co do tego jakiejkolwiek wątpliwości.
W tym stanie rzeczy nie mogło więc dziwić, że oskarżony nie wypierał się, że był świadom znajdowania się w stanie nietrzeźwości w krytycznym czasie i miejscu, do czego w istocie się przecież przyznał. Niekoniecznie zaś rzeczywiście adekwatne do owego przyznania się deklaracje składane przez oskarżonego co do czasu, rodzaju i ilości spożytego alkoholu wskazywać mogły natomiast jedynie tyle, iż nie musiał być on do końca szczery w przedstawieniu tych okoliczności. W żadnym razie do odmiennych wniosków w tym zakresie nie mogły z kolei prowadzić wywody apelującego,
Nie było bowiem w sprawie rozstrzyganym, czy oskarżony uświadamiał sobie, jakie będzie stężenie alkoholu w jego organizmie po ok. 45 minutach od spożycia półlitrowego piwa(...), ale to czy kierował pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości świadom znajdowania się w stanie nietrzeźwości. Jak wyżej wskazano, wyjaśnienia oskarżonego, konkretnie przyznanie się do winy, w zestawieniu z wynikami badań wydychanego przez niego powietrza wystarczająco pewnie tego dowodziły i to bez potrzeby przeprowadzania jakichkolwiek specjalistycznych analiz.
Utrzymujące się wysokie stężenie alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu dowodziło zatem, iż niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy, musiał on sobie zdawać z niego sprawę. Stąd też już tylko z tego powodu nieistotnym było ustalenie, czy jakikolwiek wpływ na czas potrzebny do wydalenia z organizmu oskarżonego alkoholu miało przebyte przez niego w kwietniu 2012 r. ostre zapalenie trzustki. Musiał on bowiem orientować się w swej niedyspozycji tak dobitnie odzwierciedlonej w wynikach badań, gdy jednocześnie wiadomo w świetle wskazań wiedzy ogólnej, że organizm ludzki sam alkoholu nie produkuje. Jest on przecież jedynie wchłaniany do krwioobiegu, po czym z niego eliminowany. Na marginesie jednak warto zauważyć, też odwołując się do wiedzy ogólnej, iż za eliminację alkoholu z organizmu człowieka odpowiada przede wszystkim wątroba, a w niewielkim stopniu układ oddechowy, nigdy zaś trzustka.
Zatem wbrew stanowisku apelującego sąd merytoryczny oceniając kompletnie zgromadzony cały materiał dowodowy z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prawidłowo na jego podstawie ustalił, że oskarżony nie tylko obiektywnie, ale również świadomie kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym znajdując się w stanie znacznej nietrzeźwości, a wyrażającym się konkretnie stężeniem alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu na poziomie 0,57 mg/l. W żadnym razie nie było to wynikiem rozstrzygnięcia na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości, gdyż o takowych w odniesieniu do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia z przyczyn wyżej wskazanych w ogóle mowy być nie mogło. Poza tym zaprezentowanemu rozumowaniu Sąd Rejonowy dał również wystarczająco czytelny wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
Siłą rzeczy nie mogło być więc mowy o pozostawaniu oskarżonego w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego (art. 28 § 1 kk). Był przecież świadom znajdowania się w stanie nietrzeźwości.
Nie mogło być też w sprawie jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że oskarżony był świadom tego, iż zachowaniem bezprawnym jest kierowanie pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości. Nigdy niczego przeciwnego nie twierdził. Powszechnie zaś wiadomo, iż nie wolno tak postępować, gdyż jest to zabronione. Alternatywne powoływanie się w tych okolicznościach przez obrońcę na nieświadomość bezprawności tego rodzaju zachowania dowodzić zatem musi niezrozumienia przez niego instytucji uregulowanej wart. 30 kk.
Rację miał natomiast obrońca w tym, że uprzednie jedyne skazanie oskarżonego, konkretnie za czyn zart. 178 § 1 kk, zatarło się i to nawet przed wydaniem zaskarżonego wyroku, nawet jeśli na zgoła odmienne ustalenie wskazywały nie tylko dane o karalności, którymi dysponował Sąd Rejonowy (k. 30), ale również te zaktualizowane na potrzeby postępowania odwoławczego (k. 59). Nie wskazywały one jednak, co przecież nie może obciążając Sądumeriti, że w związku z prawomocnym od dnia 30 marca 2013 r. skazaniemL. L.przez Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie IX K 1633/12 za przestępstwo zart. 178a § 1 kkna karę samoistnej grzywny oraz roczny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju, któremu towarzyszyło zaliczenie na jego poczet okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 13 października 2012 r. (k. 14), uiszczona została przez w/w grzywna już w dniu 14 maja 2015 r., co wynikało z informacji organu wykonującego orzeczenie (k. 60), jak też nie mogło budzić najmniejszych wątpliwości wykonanie z dniem 13 października 2013 r. wspomnianego środka karnego, co znalazło też potwierdzenie w dokumencie okazanym przez obrońcę na rozprawie apelacyjnej, nie wyłączając również faktu, że w dacie przedmiotowego zdarzenia zostało przecież odebrane oskarżonemu prawo jazdy, następnie formalnie zatrzymane postanowieniem Prokuratora (k. 11). Tymczasem już w dacie rozprawy głównej, tj. 15 kwietnia 2015 r., od niemal miesiąca, bo od dnia 21 marca 2015 r. obowiązywały zmienione ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 396) przepisy o zatarciu skazania. Wedle jednego z nich, tj.art. 107 § 4a kk, w razie skazania na grzywnę zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. Oczywiście dalej też obowiązywała zasada wyrażona wart. 107 § 6 kk, że jeżeli orzeczono środek karny zatarcie skazania nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania. Na dzień 15 kwietnia 2015 r. upłynął zaś już niewątpliwie rok od wykonania grzywny wymierzonej oskarżonemu w sprawie IX K 1633/12, jak też był wówczas wykonany orzeczony jednocześnie środek karny. Już więc tylko stosując nowe przepisy o zatarciu skazania po myśli reguły intertemporalnej zart. 4 § 1 kk, poprzednio obowiązujący stan prawny, wedle którego do zatarcia skazania z urzędu wymagany był okres 5 lat (por.art. 107 § 4w brzmieniu obowiązującym do 20 marca 2015 r.), nie mógł w żadnym razie w okolicznościach niniejszej sprawy uchodzić za względniejszy, w dniu 21 marca 2015 r. nastąpiło zatarcie skazaniaL. L.w sprawie IX K 1633/12. Znalazło to również potwierdzenie w art. 21 powołanej ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. stanowiącym przepis przejściowy względem znowelizowanych uregulowań dotyczących zatarcia skazania obowiązujących od 21 marca 2015 r., nawet jeśli przywołane szczegółowe uregulowanie intertemporalne weszło formalnie w życie dopiero 1 lipca 2015 r. (por. art. 29 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.). Zgodnie z nim do skazań prawomocnymi wyrokami wydanymi przed dniem 21 marca 2015 r., w przedmiocie zatarcia skazania stosuje się przepisyKodeksu karnegow brzmieniu znowelizowanym, chyba że okres zatarcia skazania upłynął wcześniej. Jeżeli jednak według przepisówKodeksu karnegoo zatarciu skazania obowiązujących od 21 marca 2015 r. okres wymagany do zatarcia skazania upłynąłby przed tą datą, zatarcie skazania następuje właśnie z tą datą. Z treściart. 106 kkwynika zaś w sposób jednoznaczny, że z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe, a wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych.
Jakkolwiek więc z przyczyn od Sądu Rejonowego niezależnych, wynikających z wadliwych danych, którymi dysponował Krajowy Rejestr Karny, błędnym jednak okazało się ustalenie, żeL. L.na dzień 15 kwietnia 2015 r. winien być uważany za uprzednio skazanego za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości przez Sąd Rejonowy w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IX K 1633/12. Konsekwencją tego uchybienia mającego swoje odzwierciedlenie w opisie czynu przypisanego oskarżonemu było też nieprawidłowe jego zakwalifikowanie zart. 178a § 4 kk. Fakt zatarcia z mocy prawa wcześniejszego prawomocnego skazania za przestępstwo określone wart. 178a § 1 kkzaistniały w dacie wyrokowania co do popełnienia czynu określonego wart. 178a § 1 kk, uniemożliwia bowiem przyjęcie odpowiedzialności sprawcy na podstawie unormowaniaart. 178a § 4 kktakże wtedy, gdy do popełnienia tego czynu doszło przed upływem okresu niezbędnego do zatarcia wcześniejszego skazania (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2012 r., I KZP 22/11, OSNKW 2012/1/ 6; postanowienie SN z 21 sierpnia 2012 r., IV KK 59/12, LEX nr 1261016).
Celem zaś naprawienia tego rodzaju dostrzeżonych mankamentów zaskarżonego wyroku, niewątpliwie mających wpływ na jego treść, konieczną okazała się zmiana tego orzeczenia sprowadzająca się w pierwszej kolejności do wyeliminowania z opisu czynu przypisanego oskarżonemu błędnego ustalenia, co z kolei skutkować musiało jego zakwalifikowaniem jako występku zart. 178a § 1 kk. Następstwem tego musiało być również skorygowanie podstawy prawnej wymiaru kary, nie mógł być nią już bowiem przepisart. 178a § 4 kk.
Wskazanie zaś prawidłowo za podstawę wymiaru karyart. 178a § 1 kknie mogło pozostać bez wpływu na pozostałe elementy rozstrzygnięcia o karze.
Nie sposób bowiem w zmienionym stanie faktycznym, wedle którego oskarżony uchodzić winien za osobę dotychczas niekaraną, za adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, nieprzekraczające przy tym stopnia jego winy oraz potrzebne ze względu na cele, jakie kara ma osiągnąć tak wobec sprawcy, jak i społeczeństwa, nawet przy nagminności tego rodzaju zachowań, jak to przypisaneL. L., uznać wymierzenie mu kary 5 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności.
Stosując zgodnie z regułą intertemporalną zart. 4 § 1 kkjako ewidentnie względniejszy dla oskarżonego stan prawny dotyczący odpowiedzialności sprawców czynów zart. 178a § 1 kkobowiązujący przed jego wyraźnym zaostrzeniem dokonanym z dniem 18 maja 2015 r., a to w zakresie okresu, na jaki orzekany jest obligatoryjnie środek karny zakazu prowadzenia pojazdów (od 3 do 15 lat) oraz wprowadzenia obligatoryjnego orzekania świadczenia pieniężnego w kwocie co najmniej 5.000 złotych, oczywistym jest, że przypisane mu ostatecznie przestępstwo zagrożone było karą grzywny, karą ograniczenia wolności oraz karą pozbawienia wolności do lat 3, gdy tymczasem występek stypizowany wart. 178a § 4 kkco do zasady był zagrożony jedynie karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, której warunkowe zawieszenie było możliwe tylko w szczególnie uzasadnionym wypadku (art. 69 § 4 kk), a orzeczenie kary łagodniejszego rodzaju było wyjątkiem od reguły uregulowanym wart. 58 § 3 kk.
Przy tak różnym ustawowym zagrożeniu karą, w ocenie Sądu odwoławczego dotychczas niekarany oskarżony, nawet jeśli w dość znacznym stanie nietrzeźwości, nie mniej niewątpliwie jeszcze nie takim, które winno uchodzić za przysłowiowy stan upojenia alkoholem, kierował pojazdem mechanicznym po drodze publicznej, nie zasługiwał na tak surowe potraktowanie, jak to wynikające z rozstrzygnięcia o karze w zaskarżonym wyroku, jeśli uwzględni się również, że zamierzał przejechać ok. 300 metrów, z tego przejechał ok. 100 metrów.
Wystarczającym będzie zaś wymierzenie mu samoistnej kary grzywny w dość pokaźnym rozmiarze względem uzyskiwanego przez niego dochodu. Stąd ilość stawek dziennych ustalona została na poziomie 100, a wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych, niewątpliwie uwzględniającej możliwości płatnicze oskarżonego, nie obciążonego rodziną, a posiadającego wyuczony fach mechanika pojazdów samochodowych i w nim zatrudnionego z miesięcznym dochodem na poziomie 1.500 złotych (k. 32, 47). Już taka kara będzie również dość czytelnym sygnałem determinacji w zwalczaniu jakichkolwiek wypadków kierowania pojazdami mechanicznymi w stanie nietrzeźwości. Uderzając też solidnie po kieszeni oskarżonego uzmysłowi mu nieopłacalność tego rodzaju zachowań i konieczność wystrzegania się ich w przyszłości. Jednocześnie nie pozbawi go źródła utrzymania pozwalając mu także przez pracę utrwalać pożądaną społecznie postawę. Tym samym bezprzedmiotowymi okazały się wszelkie zarzuty i wywody apelującego, za pośrednictwem których zmierzał on do zakwestionowania orzeczenia o wymierzonej oskarżonemu bezwzględnej karze pozbawienia wolności za przypisane przestępstwo zart. 178a § 4 kk, w tym zarzut obrazyart. 167 kpkw zw. zart. 214 § 1 – 9 kpkwyrażający się zaniechaniem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego.
W żadnym natomiast razie przesadzoną reakcją na czyn oskarżonego, nawet gdy popełnionym został w istotnie korzystniejszych dla niego warunkach od tych ustalonych przez Sąd Rejonowy, nie było wymierzenie mu obligatoryjnego zakazu prowadzenia pojazdów na okres 2 lat obejmującego wszelkie pojazdy mechaniczne. Za przypisany mu czyn groził mu przecież taki zakaz od roku do lat 10. Orzeczony został zaś w zgodzie z prawem materialnym, tj.art. 42 § 2 kkw zw. zart. 43 § 3 kkw jego brzmieniu obowiązującym do 17 maja 2015 r., w rozmiarze bliskim ustawowemu minimum i to w sytuacji, gdy naruszenie nakazu trzeźwości w ruchu lądowym, już tylko determinowane stwierdzonym poziomem stanu nietrzeźwości przekraczającym przeszło dwukrotnie granicę pomiędzy wykroczeniem zart. 87 § 1kw zagrożonym zakazem prowadzenia pojazdów nawet do 3 lat, a występkiem, było znaczące. Orzeczenie środka karnego zart. 42 § 2 kkw niższym wymiarze nie miałoby usprawiedliwienia w okolicznościach sprawy. Ma on przecież na celu zapobieżenie zagrożeniom bezpieczeństwa w komunikacji, które wywołują nietrzeźwi kierujący pojazdami. Musi być zatem na tyle dotkliwe, by osoby nieprzestrzegające nakazu płynącego zart. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym(tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) eliminować skutecznie z grona osób uprawnionych do kierowania pojazdami i to na czas, który będzie dla nich, jak i wszystkich tych dopiero gotowych iść w ich ślady, czytelnym sygnałem braku pobłażania dla tego typu i podobnym im zachowań. Ich nagminność nie pozwala zaś w żadnym razie przy wymiarze środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów kierować się przede wszystkim celem indywidualnoprewencyjnym, czego zdaje się, że oczekiwał skarżący. Nie mniej i tak dopiero dwuletni zakaz będzie realną dolegliwością dla oskarżonego stanowiącą kolejny argument obok kary grzywny pozwalający mu na trwałe zrewidować swe dotychczasowe naganne postępowanie. Roczny taki zakaz nie byłby zaś po temu wystarczający, stanowiłby natomiast tylko kolejny przykład pobłażliwego potraktowania nietrzeźwego kierującego. Już przecież tylko z wyjaśnień oskarżonego wypływało czytelnie, iż w codziennym życiu nie kierował się on tak naprawdę dotychczas dewizą, wedle której „piłeś, nie jedź”.
Nie znajdując więc innych uchybień, niż to, które mimo wszystko doprowadziło do wskazanej dość istotnej korekty zaskarżonego wyroku, w szczególności tych podlegających uwzględnieniu niezależnie od kierunku i granic zaskarżenia orzeczenia i ich wpływu na jego treść, Sąd odwoławczy w pozostałej części utrzymał go w mocy.
Nieuwzględnienie zaś apelacji wywiedzionej na korzyść oskarżonego w zakresie postulowanej nią zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieL. L.od popełnienia zarzucanego mu czynu, zgodnie zart. 636 § 1 kpkskutkować musiało również obciążeniem go kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, tj. wydatkami, na które złożył się jedynie ryczałt za doręczenie pism w kwocie 20 złotych oraz opłatą za obie instancje w wysokości należnej od wymierzonej mu ostatecznie kary grzywny.