Sąd Rejonowy w Przysusze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 336/14
Data wyroku: 2015-05-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Nina Kober
Słowa kluczowe: Przestępstwo
Podstawa prawna: art. 158 § 1 kk
Teza: przestępstwo z art. 158 § 1 kk jako przestępstwo zbiorowe

Sygn. akt II K 336/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 maja 2015 r.
Sąd Rejonowy w Przysusze II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Nina Kober
Protokolant Wiesława Pająk
Prokurator: Jarosław Zajkowski
po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 roku, 29 maja 2015 roku
sprawy
1.N. J.synaK.iA.z d.K.,ur. (...)wO.
2.B. J. (1)synaZ.iB.z d.M.,ur. (...)wO.
oskarżonych o to, że:
w dniu 25 sierpnia 2014 r. w msc.K.gm.O.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuH. T.iB. J. (2)w ten sposób, że najpierw kopali nogami po cieleH. T., a następnie bili pięściami po twarzyP. W., powodując u niego obrażenia ciała w postaci rany tłuczonej potylicy po stronie lewej, siniaka czoła po stronie lewej, siniaka pod okiem lewym, ból za małżowiną uszną lewą, krwiaka i bolesność żuchwy po stronie lewej, które spowodowały naruszenia czynności narządów jego ciała na okres nieprzekraczający 7 dni, czym narazili ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia
tj. o przestępstwo zart. 158§1 kk
I.uznajeN. J.iB. J. (2)za winnych tego, że w dniu 25 sierpnia 2014 r. w msc.K.gm.O.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym mężczyzną, wzięli udział w pobiciuP. W.w ten sposób, że bili go pięściami po twarzy, powodując u niego obrażenia ciała w postaci rany tłuczonej potylicy po stronie lewej, siniaka czoła po stronie lewej, siniaka pod okiem lewym, ból za małżowiną uszną lewą, krwiaka i bolesność żuchwy po stronie lewej, które spowodowały naruszenia czynności narządów jego ciała na okres nieprzekraczający 7 dni, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub skutku zart. 156§1 kklub 157§1 kki za to na podstawieart. 158§1 kkwymierza każdemu z nich karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,
II.na podstawieart. 69§1 i 2 kkiart. 70§2 kkwykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na 3 (trzy) lata próby,
III.na podstawieart. 73§2 kkoddaje oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora,
IV.na podstawieart. 71§1 kkw zw. zart. 33§1 i 3 kkorzeka wobec oskarżonych karę po 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny po 10 zł (dziesięć złotych) każda,
V.na podstawieart. 627 kpkzasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 310 zł (trzysta dziesięć złotych) tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę po 260 zł (dwieście sześćdziesiąt złotych) tytułem opłaty.
Sygn. akt II K 336/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Wieczorem, około północy 24 sierpnia 2014 r.H. T.,M. P.iP. W.znajdowali pod sklepem w msc.K.. Sklep był już zamknięty, mężczyźni jednak z braku lepszego miejsca postanowili tam spożyć przyniesiony z domu alkohol w postaci piwa. Po pewnym czasieH. T.zadzwonił doB. J. (2)i zapytał czy ten nie podjechałby porozmawiać, był bowiem z nim skonfliktowany. KiedyB. J. (2)dowiedział się, że dzwoni do niegoH. T., powiedział, że nie chce z nim rozmawiać i rozmowa na tym się skończyła. Po chwili doH. T.zadzwoniłŁ. B., który zapytał, co chce on odJ., pytał także, gdzie jest.H. T.powiedział, że znajduje się na przystanku wL., na coŁ. B.powiedział, że zaraz będą i wyjaśnią sprawę. Po upływie około 20 min.M. P.odszedł, żeby się wysikać,P. W.został pod sklepem, aH. T.wyszedł przed sklep. Mężczyzna zobaczył wtedy, że w stronę sklepu nadjeżdża samochód m-kiO. (...)koloru srebrnego z wyłączonymi światłami i domyślił się, że może nim jechaćT. S.razem z kolegami. Gdy samochód podjechał,H. T.krzyknął doP. W., aby uciekał i sam także zaczął uciekać. W tym czasieN. J.iB. J. (2)oraz jeszcze jeden mężczyzna podbiegli doP. W., który nie zdążył uciec, zaczęli go bić pięściami po głowie.P. W.stał pod płotem, nie mógł uciekać, schował głowę i krzyczał. W pewnym momencie napastnicy wsiedli do samochodu i odjechali. Na skutek pobiciaP. W.doznał rany tłuczonej potylicy po stronie lewej, siniaka czoła po stronie lewej, siniaka pod okiem lewym, bólu za małżowina uszną lewą, krwiaka i bolesności żuchwy po stronie lewej. Po zajściu wyszedł on przed sklep, gdzie dołączyli do niego koledzy (cz. zeznaniaH. T.k. 118-120, cz. zeznaniaP. W.k. 120-121, cz. zeznaniaM. P.k. 123-124, opinia k. 16).
B. J. (2)ma 20 lat, jest zdrowym, bezdzietnym kawalerem. Ma wykształcenie średnie, jest bez zawodu, nie ma majątku, pozostaje na utrzymaniu rodziców, nie był karany (dane k. 74, 92, dane o karalności k. 66-66a).
N. J.ma 20 lat, jest zdrowym, bezdzietnym kawalerem. Ma wykształcenie podstawowe, jest bez zawodu, nie ma majątku, pozostaje na utrzymaniu rodziców, nie był karany (dane k. 73, 91, dane o karalności k. 67).
Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności w oparciu o cz. zeznaniaH. T.k. 118-120, cz. zeznaniaP. W.k. 120-121, cz. zeznaniaM. P.k. 123-124, opinię k. 16, dane k. 73, 74, 91, 92, dane o karalności k. 66-66a, 67.
B. J. (2)nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień (wyjaśnienia k. 117).
N. J.nie przyznał się do zarzuconego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień (wyjaśnienia k. 117-118).
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Sad nie dał wiary oskarżonym, którzy zaprzeczyli, by dopuścili się zarzucanego im czynu, uznając, iż ich twierdzenie stanowi realizację, przysługującego im prawa do obrony, ponieważ ich wyjaśnienia sprzeczne są z materiałem dowodowym, któremu Sąd dał wiarę.
Z tego samego powodu Sad co do zasady nie dał wiary świadkom, będącym uczestnikami imprezy uB. J. (2). Osoby te twierdziły, że oskarżeni nie opuszczali domu, jak też nie robili tego inni uczestnicy spotkania.
Ł. B.zeznał, że oskarżeni nie wychodzili z imprezy, nie pamięta on żadnego telefonu doB. J. (2), jak też on sam do nikogo nie dzwonił. Podał także, że żaden z kolegów nie posiada ani nie użytkuje samochoduO. (...). Zeznał, że znałT., kolegował się z nim, potem jednak koleżeństwo się skończyło.
TakżeP. K.zeznał, że znałH. T., utracił jednak z nim kontakt. Podał, że od kolegi wyszedł o 1.00 w nocy, w tym czasieJ.wychodził dołożyć do pieca, obydwaj oskarżeni wychodzili do łazienki, a w pewnej chwili wyszedłT. S., który wrócił po kilku minutach z wódką. Świadek zeznał, żeT. S.miałO. (...), w dniu zdarzenia przyjechał jednakO. (...)swoich rodziców.P. K.zeznał, że widział, że ktoś dzwonił doJ.. Był to ktoś na literę t,T.czy tata, w każdym razie „B.mówił, żeby była cisza”. Świadek nie słyszał treści rozmowy, ponieważ wyszedł do łazienki, stwierdził także, że nie wie nic na ten temat, aby ktoś z imprezy dzwonił doH. T..
Kolejnym świadkiem, który zeznał, że znałH. T., ale nie utrzymywał z nim kontaktów byłaD. J.. Przed Sadem podała, że nie pamięta, jakim samochodem przyjechałT. S.ani czy do oskarżonych w czasie imprezy dzwoniłH. T..D. J.stwierdziła, że oskarżeni nigdzie nie wychodzili, aB. J. (2)nie zostawiłby domu z obcymi osobami. Tak samo zeznałR. K., który podał, że nikt nie opuszczał imprezy i nigdzie nie jechał, nie słyszał on także, by do oskarżonego dzwoniłH. T..
T. S.zeznał, że na imprezę przyjechał samochodemO. (...), należącym do rodziców. Świadek podał, że znaH. T.iP. W., bo są dosyć głośni, aH.„ma nie po kolei w głowie” tj. pije alkohol i nie wiadomo, gdzie przebywa całe dnia i noce. Zeznał, że ponoćH. T.dzwonił doB. J. (2), ale on tego nie słyszał, bo był na stacji wD.. Zaprzeczył, by gdziekolwiek później jeździł, jak też, by jeździli gdzieś oskarżeni.T. S.podał, że około 1.00 zadzwoniła do niego matka, która powiedziała mu, że dzwonił do niejH. T., który powiedział, że on i kolega zostali pobici, a samochód rodziców jest rozbity. Świadek zeznał, że po tym telefonie wrócił do domu.
TakżeD. P.,K. K. (2)iS. G.zaprzeczyli, by oskarżeni opuszczali dom, w którym toczyła się zabawa.
Sąd nie dał wiary tym świadkom w zakresie, w którym twierdzili, że oskarżeni nie opuszczali imprezy i nie mogli pobić pokrzywdzonych. Podkreślić trzeba, że wszystkie te osoby znają się mniej lub bardziej i są ze sobą zaprzyjaźnione (chociażby na tyle, by stać się uczestnikiem imprezy). Równocześnie świadkowie ci znaliH. T.iP. W., choć tego ostatniego nie wszyscy. Gros przesłuchiwanych było w dość bliskich relacjach zH. T., w chwili zdarzenia nie utrzymywali jednak z nim kontaktu, wskazywali, że „koleżeństwo się skończyło” lub wprost mówili, tak jakT. S., żeH. T.„ma nie po kolei w głowie”. W takiej sytuacji, kładąc na szali oskarżonych i osoby pokrzywdzonych oczywistym jest, że świadkowie opowiedzą się za tymi osobami, z którymi wiążą ich bliższe stosunki, zwłaszcza, że właśnie w dniu zdarzenia byli oni gośćmiB. J. (2). Podkreślić trzeba, że w czasie spotkania spożywany był alkohol, który niewątpliwie wpływa na obniżenie możliwości spostrzegania. Zauważyć należy, że zeznania świadków są między sobą sprzeczne. Otóż wszyscy byli przekonani, iż oskarżeni nigdzie nie wychodzili, równocześnie jednak świadkowie, a konkretnie ich część, twierdzili, iż przyjęcia nie opuszczał takżeT. S., który sam zeznał, że był po alkohol na stacji wD., nie pamiętali także (ich część), że doB. J. (2)dzwoniłH. T., co z pewnością miało miejsce. Wynika to nie tylko z zeznań pokrzywdzonych, ale także zeznań chociażbyP. K., który wyraźnie podał, że w pewnym momencieB.kazał wszystkim być cicho, bo ktoś dzwoni. Świadek zeznał, że był to ktoś na literę t i nie pamięta czy był toT.czy tata, część świadków wskazała jednak, że był toH. T.. Wszystko to, w ocenie Sadu świadczy o tym, iż twierdzeń uczestników zabawy odnośnie tego, że oskarżeni cały czas byli w domu nie można traktować jako pewnych. Skoro bowiem wszyscy mieli być razem, a część osób zaprzecza istnieniu okoliczności, które rzeczywiście miały miejsce, to znaczy to, że także twierdzenia odnośnie oskarżonych nie mogą być traktowane w sposób kategoryczny. Dodać należy, że część świadków, jakŁ. B.czyT. S., chociaż nie są oskarżonymi w sprawie, była przedmiotem zainteresowania organów postępowania przygotowawczego, a pokrzywdzeni wskazywali na ich udział w zajściu chociażby przez samą obecność czy podwiezienie sprawców.
Mając to wszystko na względzie Sąd nie dał wiary w/w świadkom, zwłaszcza, że ich zeznania były sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, któremu Sąd wiarę. Nie ulega wątpliwości, żeP. W.doznał szeregu obrażeń, które opisane zostały przez lekarzaT. Z.. W jego ocenie mogły one powstać w miejscu, czasie i okolicznościach podanych przez pokrzywdzonego. Ponieważ dokument ten sporządzony został przez osobę fachową i obcą, Sad dał wiarę oględzinom, zwłaszcza, że nie były one kwestionowane przez żadną ze stron. Oczywistym jest, że skoro były obrażenia, to musiało mieć miejsce zdarzenie, które byłoby ich przyczyną.P. W.od początku twierdził, że został pobity koło sklepu w msc.K.. Zgodni w tym zakresie byli takżeH. T.iM. P.. Wszyscy trzej mężczyźni zeznali, że poszli pod sklep pić piwo. W tym czasieH. T.zadzwonił doB. J. (2), zaś po pewnym czasie pod sklepem pojawił się srebrnyO. (...)na zgaszonych światłach. Relacja świadków dalej także pokrywa się ze sobą. Twierdzą oni, że z samochodu wybiegli mężczyźni, którzy dokonali pobiciaP. W.. Początkowo wprawdzieH. T.twierdził, że on także został pobity, a dopiero potem uciekł, o świadczących o tym odgłosach zeznawali pozostali dwaj świadkowie, częściowo robili to oni zresztą opierając się na relacjiH. T., fakt pobicia(...)przezB. J. (2)iN. J.relacjonowali jednak wszyscy trzej świadkowie od samego początku do końca. Zapytany o zmianę w zeznaniachH. T.podał, że zdążył uciec, więc nie został pobity, a początkowa relacja wynikała z chęci zemsty. Choć oczywiście nagannym jest składanie zeznań w zależności od nastawienia do sprawcy, to jednak wskazana zmiana, zdaniem Sądu, nie dyskwalifikuje zeznańH. T.jako całości, od początku bowiem podawał, że pobity został jego kolega. Na marginesie także należy zauważyć, że świadkowie spod sklepu wskazali samochód, którym mieli przyjechać sprawcy. Trudno uznać, że wcześniej wiedzieli, że akurat u jednego z oskarżonych będzie impreza i będzie na niejT. S., który to przyjechał do kolegiO. (...)swoich rodziców. Dodać należy, żeP. W.wskazał tylko dwóch z trzech sprawców, wyraźnie mówiąc, iż ponieważ zasłaniał twarz, nie widział trzeciego z mężczyzn. To wszystko w ocenie Sadu świadczy o tym, iż świadkowie, będący pod sklepem są wiarygodni w zakresie osób, które wskazali jako sprawców, a tym samym oskarżeni popełnili przypisany im czyn. Jak wynika z zeznań pokrzywdzonych na miejscu było więcej osób, ponieważ jednak tylkoB. J. (2)iN. J.zostali rozpoznani, tylko oni znajdowali się na ławie oskarżonych.
Sad poczynił także ustalenia w oparciu o dowody nieosobowe, ponieważ nie były one przedmiotem sporu.
Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że oskarżeni pobiliP. W.w sposób narażający go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia.  Ich wina w zakresie przypisanego im przestępstwa została w ocenie Sądu ustalona ponad wszelką wątpliwość.
Oskarżeni w chwili popełnienia zarzuconego im czynu byli zdolni do ponoszenia odpowiedzialności karnej ze względu na wiek oraz posiadali pełną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nie działali w warunkach, wyłączających winę, bądź odpowiedzialność karną. Okoliczności te wskazują, że chcieli zrealizować uświadamiany bezprawny cel w postaci pobicia pokrzywdzonego. Ustalenie to przesądza o towarzyszącej im w trakcie popełniania czynu, winie umyślnej w postaci zamiaru bezpośredniego (art. 9§1 kk).
Poprzez uderzanie pięścią pokrzywdzonego oskarżeni stworzyli nad nim ewidentną przewagę zarówno liczebną jak i fizyczną.P. W.nie miał gdzie uciec, zasłonił więc jedynie twarz rękoma. Sposób, w jaki zadawali pokrzywdzonemu ciosy, ich umiejscowienie wskazują, że oskarżeni mieli świadomość, że narażali pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia. Z tego względu prawidłowość przyjętej w akcie oskarżenia kwalifikacji prawnej zachowania oskarżonych nie budzi wątpliwości Sądu.
Na marginesie wypada wspomnieć, że przez udział w pobiciu w rozumieniuart. 158§1 kkprzyjmuje się czynną napaść przynajmniej dwóch osób na inną osobę. Przy czym do przypisania tego przestępstwa nie jest konieczne, aby sprawca uderzył czy kopnął pokrzywdzonego lub w jakikolwiek inny sposób naruszył jego nietykalność cielesną. Wystarczy, by swoim zachowaniem, np. stworzeniem warunków ułatwiających działania bezpośrednich sprawców, postawą, a nawet samą obecnością wśród osób czynnie występujących przeciwko pokrzywdzonemu - przy braku jednoznacznie wyrażonego nieakceptowania takiego zachowania - zwiększał zagrożenie u pokrzywdzonego i przyczyniał się do wzrostu dysproporcji siły pomiędzy sprawcami pobicia i pokrzywdzonym (tak min. SN sygn. II KK 377/03, LEX nr 137739). Odpowiedzialność za udział w bójce lub pobiciu ma charakter wspólnej odpowiedzialności osób biorących udział w takim zdarzeniu za jego skutki.
Przestępstwo zart. 158§1 kkjest zagrożone karą pozbawienia wolności do 3 lat.
Wymierzając oskarżonym karę Sąd kierował się wskazaniamiart. 53 kk.
Okolicznościami obciążającymi oskarżonych były: sposób działania, charakter czynu, popełnionego w miejscu publicznym.
Sąd uznał, że zasadne jest wymierzenie każdemu z oskarżonych kary w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczenie takiej kary uzasadniały w ocenie Sądu w/w okoliczności, a także pozytywne warunki i właściwości oskarżonych, przemawiające za uznaniem omawianego występku w ich życiu za zdarzenie incydentalne.
Powyższe przesłanki zadecydowały również o tym, że Sąd na podstawieart. 69§1 i 2 kkw zw. zart. 70§2 kk(art. 70§1 pkt 1 kk) zastosował wobec każdego z oskarżonych środek probacyjny w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary na okres próby 3 lat, zwłaszcza, że orzekł równocześnie dozór kuratora względem oskarżonych. Zdaniem Sądu warunkowe zawieszenie wykonania kary będzie wystarczające w zaistniałej sytuacji dla osiągnięcia wobec oskarżonych celów kary i zapobiegnie ich powrotowi do przestępstwa. Aby oskarżeni odczuli jednak realnie dolegliwość za naruszenie przepisu prawa karnego Sąd na podstawieart. 71§1 kkwymierzył im karę grzywny w wysokości po 80 stawek dziennych po 10 zł.
Z uwagi na kierunek wyroku Sąd na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 310 zł: tytułem opłaty 260 zł, a także tytułem poniesionych wydatków kwotę po 50 zł.