Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 842/15
Data wyroku: 2015-10-06 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art. 13, 14  i 17 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i inne k.c. /Dz. U. 2014 poz. 150/

Sygn. akt III Ca 842/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 19 marca 2015 r. w sprawie z powództwaR. S.przeciwkoE. K.iGminie M.Ł.– Administracji Zasobów KomunalnychŁ.wŁ.o rozwiązanie umowy najmu oraz nakazanie opróżnienia lokalu Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi:
1. rozwiązał umowę najmulokalu mieszkalnego nr (...)położonego przyulicy (...)wŁ.zawartą międzyE. K.iGminą M.Ł.– Administracją Zasobów Komunalnych wŁ.;
2. nakazałE. K.opróżnienielokalu mieszkalnego numer (...)położonego wŁ.przyP.47 wŁ.z powodu wykraczania przez nią w sposób rażący przeciwko porządkowi domowemu, które to zachowanie czyni uciążliwym korzystanie z innego lokalu w budynku;
3. orzekł, iżE. K.przysługuje uprawnienie do otrzymania jednego lokalu socjalnego;
4. nakazał wstrzymanie eksmisjiE. K.z lokalu wymienionego w punkcie 1 do czasu złożenia jej przezGminę M.Ł.oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego;
oraz orzekł o kosztach postępowania.
Od powyższego orzeczenia apelację wniosła pozwana GminaŁ.- Administracja Zasobów KomunalnychŁ.wŁ., skarżąc je w zakresie punktu 3 i 4. Rozstrzygnięciu pozwana zarzuciła naruszenie:
-art. 233 § 1 k.p.c.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie w konsekwencji, że zebrany materiał stanowi podstawę i jest wystarczający do orzeczenia o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego;
-art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegopoprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyznanie pozwanej uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego z uwagi na fakt, że pozwana posiada orzeczenie o ustalonym stopniu niepełnosprawności, jest zarejestrowana jako bezrobotna i korzysta z pomocy społecznej;
-art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów(…) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyznanie pozwanej uprawnienia do lokalu socjalnego;
-art. 5 k.c.poprzez niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że pozwanemu przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego.
W oparciu o powyższe, skarżąca wniosła o zmianę w zaskarżonej części wyroku i orzeczenie, że pozwanejE. K.nie przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna i skutkuje zmianą zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie uprawnienia pozwanejE. K.do lokalu socjalnego.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne. Powyższej oceny nie zmienia podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowyart. 233 § 1 k.p.c., bowiem skarżąca nie wskazuje w ogóle, jakich dowodów sąd nie ocenił lub ocenił wadliwie, jakie fakty pominął i jaki wpływ pominięcie faktów czy dowodów miało na treść orzeczenia.
Zgodzić się natomiast należy z podniesionymi w apelacji zarzutami naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisówustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz.U. z 2014 r. poz. 150, dalej ustawa).
Sąd Rejonowy orzekając o uprawnieniu pozwanejE. K.do otrzymania lokalu socjalnego zastosował art. 14 ust. 4 ww. ustawy, mając na względzie, że pozwana posiada orzeczenie o ustalonym stopniu niepełnosprawności, jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna oraz korzysta z pomocy społecznej.
Jednakże, w ustalonym przez Sąd Rejonowy stanie faktycznym, zastosowanie winien znaleźć art. 17, ust. 1 ww. ustawy.
Stosownie do przywołanej regulacji, przepisów art. 14 i 16 ustawy nie stosuje się, gdy powodem opróżnienia lokalu jest stosowanie przemocy w rodzinie lub wykraczanie w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, albo niewłaściwe zachowanie czyniące uciążliwym korzystanie z innych lokali w budynku albo gdy zajęcie lokalu nastąpiło bez tytułu prawnego.
Rzeczony przepis wyłącza zatem możliwość przyznania uprawnienia do lokalu socjalnego oraz ochronę wskazaną w art. 16 osobom, w stosunku do których orzeczono eksmisję z ww. powodów. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawia decyzji w tym zakresie uznaniu Sądu.
Bez wątpienia, w sprawie niniejszej, powodem eksmisji pozwanejE. K.było wykraczanie przez nią w sposób rażący przeciwko porządkowi domowemu, które to zachowanie czyniło uciążliwym korzystanie z innego lokalu w budynku (przyczyna wskazana w punkcie 2 wyroku).
Stąd też na mocy art. 17, ust. 1 ustawy, pozwanejE. K.nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.zmienił zaskarżone orzeczenie wpunkcie 3 i 4, w ten sposób, że wpunkcie 3ustalił, że pozwanejE. K.nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego oraz uchylił punkt 4 tegoż wyroku.
Wobec faktu, że w postępowaniu apelacyjnym pozwanaE. K.korzystała z pomocy pełnomocnika ustanowionego z urzędu, o kosztach przedmiotowej pomocy Sąd Okręgowy orzekł w punkcie 2. wyroku na podstawie art. 223ust. 1 ustawy z dnia z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 507). Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika pozwanej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym ustalono w oparciu o § 2 ust. 3, § 15 w zw. z § 9 pkt 1 w zw. z§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. z 2013 r. poz. 490), przy uwzględnieniu kwoty podatku VAT ustalonej z wykorzystaniem stawki podatku VAT w wysokości 23 %.