Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 790/15
Data wyroku: 2016-02-01 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: SSR Monika Laskowska
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: art 278 § 1 kk

Sygn. akt II K 790/15

UZASADNIENIE
Sąd w oparciu o zgromadzony w sprawie i ujawniony w toku przewodu sądowego materiał dowodowy ustalił następujący stan faktyczny:
J. G.zajmuje się prowadzeniem baru wpensjonacie (...)wG.. W związku z zamieszczonym w prasie ogłoszeniem o poszukiwaniu osoby z doświadczeniem w prowadzeniu gastronomii, doJ. G.zgłosił sięB. K.. Pracował następnie przez kilka dni, wzbudził zaufanie i pokrzywdzonemu wydawało się, że zależy mu na tej pracy. W dniu 11.06.2015 r. w godzinach wieczornych,J. G.pozostawił na ladzie w barze pieniądze w kwocie 5.500 zł. Pieniądze znajdowały się w etui od kalkulatora. Były niewidoczne dla klientów. Oprócz pokrzywdzonego za barem przebywał równieżB. K.. Gdy następnieJ. G.szedł w kierunku recepcji zauważył, jak oskarżony otwiera etui i wyciąga z nich pieniądze. Na pytanie co robi –B. K.odwrócił się i wyszedł z baru. Z etui zabrał całą kwotę 5.500 zł. Następnie przesłał doJ. G.sms-y z których wynikało, że pieniądze tylko pożyczył i że je odda.
Dowód: protokół zatrzymania osoby k. 11, protokół przeszukania mieszkania k. 13-15, protokół przeszukania osoby k. 16-17, wyjaśnienia oskarżonego k. 27-30, zeznania świadkaJ. G.k. 1-3
OskarżonyB. K.jest bezdzietnym kawalerem, posiada wykształcenie podstawowe, z zawodu jest kucharzem. Nie pracuje. W przeszłości był karany za przestępstwo przeciwko mieniu.
Dowód: dane o karalności k. 45-46, 47-52
OskarżonyB. K.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił złożenia wyjaśnień w sprawie.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 29

Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu analiza zgromadzonego w sprawie i ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że oskarżonyB. K.dopuścił się popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia.
Dokonując ustaleń faktycznych Sąd opierał się przede wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonegoJ. G., wyjaśnieniach oskarżonego oraz dowodach dokumentarnych, w tym w postaci protokołów zatrzymania osoby i przeszukania.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do wyjaśnień oskarżonego Sąd uznał je za wiarygodne albowiemB. K.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a zatem przyznał, iż okoliczności opisane w ogłoszonym mu postanowienia o przedstawieniu zarzutu faktycznie miały miejsce.
Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznaniaJ. G., który szczegółowo opisał kiedy i w jaki sposób doszło do kradzieży pieniędzy oraz żeB. K.kontaktował się z nim deklarując zwrot rzekomej pożyczki.J. G.jednocześnie kategorycznie zaprzeczył aby pożyczył oskarżonemu jakiekolwiek pieniądze.
Przy dokonywaniu ustaleń faktycznych Sąd brał pod uwagę dowody w postaci dokumentów, tj. protokołów zatrzymania osoby, protokołów przeszukania osoby oraz miejsca, jak również w postaci danych o karalności oskarżonego. Zostały one sporządzone przez uprawnione do tego osoby, ich treść nie budzi wątpliwości Sądu, nie była również kwestionowana przez żadną ze stron.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zebrany w toku postępowania materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne przypisanie oskarżonemuB. K.popełnienia zarzucanego mu czynu.
Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości możliwość przypisania oskarżonemu winy. Oskarżony jako osoba dorosła i w pełni poczytalna z pewnością zdawał sobie sprawę z charakteru popełnionego przez siebie czynu i miał możliwość pokierowania swoim postępowaniem. Ponadto biorąc pod uwagę powszechny charakter przestępstwa kradzieży oraz wcześniejszą karalnośćB. K.za czyn podobny, oskarżony bez wątpienia zdawał sobie sprawę, iż zachowanie, którego się dopuścił, ma charakter przestępstwa. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że oskarżony działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, chcąc dokonać zaboru cudzego mienia w celu przywłaszczenia.
Sąd przychylił się do wskazanej przez Prokuratora kwalifikacji prawnej czynu objętego aktem oskarżenia. Czyn ten należy zakwalifikować jako występek kradzieży zart. 278 § 1 kk, nie ulega bowiem wątpliwości, iż oskarżony zabrał w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą.
Uznając oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu Sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu kara w takiej wysokości jest odpowiednia i stosownie do treściart. 53 § 1 kkjej rozmiar nie przekracza stopnia winy oskarżonego oraz uwzględnia stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, jak również pozwoli na osiągnięcie celów zapobiegawczych i wychowawczych wobec oskarżonego oraz potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Jako okoliczność wpływającą na zaostrzenie wymiaru kary Sąd uwzględnił znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, co przejawia się w rodzaju i charakterze naruszonego przestępstwem dobra, jakim jest jedno z podstawowych dóbr chronionych prawem w postaci mienia innej osoby. Oskarżony dopuścił się kradzieży pieniędzy w sposób zuchwały, niejako „na oczach” pokrzywdzonego, przekonując go następnie, że jedynie pożyczył tę kwotę i bezskutecznie zapewniając że ją zwróci, czego ostatecznie nie uczynił. Jako okoliczność obciążającą należało również uznać sposób życia oskarżonego przed popełnieniem zarzucanego mu przestępstwa.B. K.jest bowiem osobą karaną za przestępstwa przeciwko mieniu. Jako okoliczność łagodzącą należy wskazać przyznanie się.
Przy uwzględnieniu powyższych okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Przestępstwo zart. 278 § 1 kkjest zagrożone karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. W tej sytuacji wysokość wymierzonej kary, która nawet pomimo okoliczności obciążających jest zbliżona do minimalnego wymiaru ustawowego zagrożenia, nie może być uznana za wygórowaną i rażąco niewspółmierną do charakteru popełnionego przez oskarżonego czynu i stopnia jego winy.
B. K.zarzucanego mu czynu dopuścił się w dniu 11.06.2015 r., a więc przez zmianą przepisów która miała miejsce w dniu 01.07.2015 r. W przedmiotowej sprawie znajdował zatem zastosowanieart. 4 § 1 kkzgodnie z którym jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Tak było w tym przypadku.B. K.był już uprzednio karany, a zatem ustawa obowiązująca uprzednio była dla niego względniejsza. Przepisart. 69 § 1 kkaktualnie obowiązujący wyklucza bowiem warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa był skazany na karę pozbawienia wolności.
W związku z tym Sąd analizował przesłanki określone wart. 69 § 1 i 2 kkustawy obowiązującej na dzień popełnienia przestępstwa, tj. 11.06.2015 r. Sąd doszedł do wniosku, iż dotychczasowy tryb życia i warunki osobiste oskarżonego, a w szczególności jego uprzednia wielokrotna karalność, nie pozwalają na zastosowanie wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Orzeczona wcześniej wobec oskarżonego kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania nie spełniła stojących przed nią celów, skoro zarządzono następnie jej wykonanie, a oskarżony powrócił do przestępstwa. W konsekwencji należy przyjąć, że prognoza kryminologiczna względem oskarżonego jest negatywna. W tej sytuacji nie ma podstaw do orzekania zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, albowiem kara taka nie spełni swoich celów i nie zapobiegnie powrotowi oskarżonego do przestępstwa.
Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem, poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoJ. G.kwoty 5.500 zł.
Sąd zasądził również od oskarżonego koszty sądowe uznając, żeB. K.jest osobą młoda, zdrową i w pełni zdolną do pracy, ma zatem realną możliwość ich uiszczenia.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)

(...)