Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 5940/14
Data wyroku: 2015-03-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 96 par 3 kw
Teza: obwinionego uznano za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu

Sygn. akt V W 5940/14

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 marca 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodnicząca SSR Klaudia Miłek
Protokolant: Beata Lechowicz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy, przeciwkoJ. L.s.W.iH.z domuS.,ur. (...)wW.
obwinionego o to że:
w dniu 16 września 2014r. tj. 7 dni od daty otrzymania ostatniego pisma wysłanego na adres zameldowania, będąc właścicielem samochodu markiV.onr rej. (...), wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 18 marca 2014r. ok. godz. 22.50,
tj. za wykroczenie z art. 96 § 3 K.W. w zw. z 1rt. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.97Prawo o ruchu drogowymDz. U. nr 108 poz. 908 z późn. Zm.
Orzeka

1
ObwinionegoJ. L.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym , że przyjmuje , iż czyn zarzucany obwinionemu miał miejsce w dniu 10.09.2014 roku i za to na podstawie art. 96 par 3 kw. wymierza karę grzywny w wysokości 100 ( sto) złotych.

2
Zasądza od obwinionego 30 ( trzydzieści) złotych tytułem opłaty , obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 100 ( sto) złotych.

Sygn. akt V W 5940/14

UZASADNIENIE
J. L.został obwiniony o to, że w dniu 16 września 2014 r., tj. 7 dni od daty otrzymania ostatniego pisma wysłanego na adres zameldowania, będąc właścicielem samochodu markiV.onr rej. (...), wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 18 marca 2014 r. ok. godz. 22.50, tj. za wykroczenie zart. 96 § 3KW w zw. zart. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym(Dz.U. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.).
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 18 marca 2014 r. ok. godz. 22.50 strażnik miejski przyul. (...)/K.wW.wykroczenie drogowe polegające na postoju pojazdu markiV.onr rej. (...)na chodniku bez pozostawienia wymaganego przepisami 1,5 m przejścia dla pieszych.
Strażnik Miejski ujawniający wykroczenie pozostawił za wycieraczką szyby pojazdu markiV.o nr re.(...)wezwania do zgłoszenia się w Siedzibie Straży Miejskiej przyul. (...).
W piśmie datowanym na dzień 17 sierpnia 2014 r. Straż Miejska Referat Oskarżycieli Publicznych(...)(...)wezwała właściciela pojazdu markiV.onr rej. (...)J. L.do osobistego stawienia się z dokumentem tożsamości i prawem jazdy w celu złożenia wyjaśnień, a jeżeli pojazd został powierzony, do podania danych osobowych kierowcy, który pojazd użytkował we wskazanym dniu i przesłania ich w terminie 7 dni. Powyższe pismo wysłane na adres:ul. (...),(...)-(...) W., odebrał w dniu [x] września 2014 r.J. L..
Pomimo obowiązku w terminie 7 dni od otrzymania powyższego, tj. od dnia [x] września 2014 roku,J. L.na żądanie Straży Miejskiej nie wskazał osoby, której powierzył do kierowania lub używania w dniu 18 marca 2014 r. ok. godz. 22.50 pojazd markiV.o nr(...), którego była właścicielem.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wezwania /k. 3, 5/, notatek urzędowych, /k. 1,7/, dokumentacji fotograficznej /k. 2/ oraz zwrotnych potwierdzeń odbioru /k. 4,6/.

Sąd zważył, co następuje:
Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, Sąd uznał iż potwierdziły one ponad wszelką wątpliwość sprawstwo i winęJ. L.w odniesieniu do przypisanego mu czynu. Ustalony przez Sąd stan faktyczny nie budzi wątpliwości.
Sąd ustalając stan faktyczny, oparł się również na materialne w postaci: wezwania /k. 3, 5/, notatek urzędowych, /k. 1,7/, dokumentacji fotograficznej /k. 2/ oraz zwrotnych potwierdzeń odbioru /k. 4,6/, które zostały uznane na rozprawie za ujawnione. W ocenie Sądu, powyższe dokumenty ze względu na swój charakter i rzeczowy walor nie budziły wątpliwości co do ich wiarygodności oraz faktu, na którego okoliczność zostały sporządzone oraz ze względu na okoliczności, które same stwierdzały. Żadna ze stron nie kwestionowała przy tym ich zgodności ze stanem faktycznym, zaś Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby ich wiarygodność. W związku z powyższym uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych.
Zgodnie zart. 96 § 3kw, karze grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wykroczenie określone wart. 96 § 3kw ma na celu m.in. ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Przepis ten odnosi się wprost do obowiązku wynikającego zart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.
W niniejszej sprawie do obwinionego skierowane zostało pismo, w którym został on pouczony o treściart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymoraz wezwany do osobistego stawiennictwa w Straży Miejskiej Referacie Oskarżycieli Publicznych(...)Terenowym, ewentualnie do pisemnego wskazania danych osobowych kierowcy, który pojazd użytkował w dniu 18 marca 2014 r. ok. godz. 22.50 i przesłania ich w terminie 7 dni.
W doktrynie wskazuje się, że sytuacja w której osoba osobiście zobowiązana odebrała kierowane do niej pismo uprawnionego organu i nie udzieliła na nie właściwej odpowiedzi lub w ogóle jej zaniechała, popełniła wykroczenie stypizowane w art. 96 § 3 kw. (W. Jankowski [w:] Grzegorczyk T. (red.), Jankowski W., Zbrojewska M., Kodeks wykroczeń. Komentarz, WoltersKluwer 2013). Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby obwiniona złożyła pisemną odpowiedź na w/w wezwanie bądź też stawiła się osobiście we wskazanym miejscu w wyznaczonym terminie wskazując osobę, która w czasie zdarzenia dysponowała jej pojazdem.
Zgodnie zart. 1 § 2kw, nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Zgodnie zaś zart. 6 § 1kw, wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi. W przedmiotowej sprawie na obwinionym, jak właścicielu pojazdu, ciążył obowiązek uregulowany wart. 96 § 3kw iart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymtakiego postępowania, by jako właściciel pojazdu, mógł zgodnie z ustawą zrealizować obowiązek udzielenia informacji organowi, tego jednak nie dokonał.
W przypadku braku możliwości zapamiętania danych dotyczących osób korzystających z należącego do niego samochodu, mógł on np. prowadzić stosowną ewidencję lub powierzyć prowadzenie oznaczonej osobie, tak aby zgodnie z ustawą efektywnie wywiązać się z obowiązku wobec organu, w sytuacji zwrócenia się o takie dane przez organ zgodnie z art. 96 § 3 kw. Właściciel pojazdu, który podaje że nie może lub nie jest w stanie pamiętać kto prowadził pojazd, a jednocześnie nie zabezpiecza sobie danych na temat tego, komu powierzył pojazd, tym samym biorąc pod uwagę istnienie ustawowego obowiązku określonego w art. 96 § 3 kw, przewiduje możliwość popełnienia tego wykroczenia, godzi się na to.
Zgodnie ze znowelizowanym w 2010 r.art. 17 § 3 kpwiart. 129 ustawy Prawo o ruchu drogowym, straże miejskie posiadają uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach dotyczącychart. 96 § 3kw. Mogą one zatem żądać od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w określonym czasie. Stanowisko to jest zgodne również z orzecznictwem Sądu Najwyższego. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt V KK 378/13, wskazano iż(...)gminnej (miejskiej) przysługują uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenie z art. 96 § 3 KW, popełnione od dnia 31 grudnia 2010 r., jeśli w zakresie swojego działania, w tym w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły to wykroczenie i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie za owo wykroczenie.” Podobny pogląd Sąd Najwyższy wyjawił również w Uchwale 7 sędziów – zasada prawna z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt I KZP 16/14. Sąd w niniejszej sprawie podziela ten pogląd.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpując znamiona wykroczenia zart. 96 § 3kw. w zw. zart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Sąd uznał, iż obwinionyJ. L.w dniu [x], tj. w terminie 7 dni od daty otrzymania ostatniego pisma wysłanego na adres zameldowania, będąc właścicielem samochodu markiV.onr rej. (...), wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 18 marca 2014 r. ok. godz. 22.50.
Dokonując wymiaru kary, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze. Wykroczenie wskazane w art. 96 § 3 kw, zagrożone jest karą grzywny. Sąd ocenił, że orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 100 zł jest adekwatna do przeciętnego stopnia społecznej szkodliwości czynu obwinionego. Poprzez orzeczenie względem obwinionego kary grzywny, w ocenie Sądu realizowane zostaną cele prewencji indywidualnej, która ma za zadanie przede wszystkim przeciwdziałanie tego typu zachowaniom w przyszłości, jak i prewencji generalnej, której zadaniem jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa i utrwalanie prawidłowych postaw wobec prawa.
Orzeczenie o zryczałtowanych wydatkach postępowania oraz o opłacie wydano na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaiart. 119 kpww zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionego 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty oraz obciążył go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 100 (sto) złotych.
Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji.