Sąd Rejonowy w Oleśnicy
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 173/14
Data wyroku: 2015-05-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Lewandowski

Sygnatura akt II K 173/14
Ds 2375/13 Prok. Rej. wO.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 maja 2015r
Sąd Rejonowy w Oleśnicy II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:SSR Andrzej Lewandowski
Protokolant: Piotr Pitra
Przy udziale Prokuratora: ---
po rozpoznaniu w dniach 06 października 2014 r., 03 listopada 2014r i 08 grudnia 2014r. 23 marca 2015r, 27 kwietnia 2015r i 25 maja 2015r
wO.na rozprawie
sprawy
A. P.
synaB.iH.z domuZ.
urodzonego (...)weW.
PESEL: (...)

oskarżonego o to, że

w dniu 4 kwietnia 2013 roku wS.przyulicy (...)działając wspólnie i w porozumieniu zŁ. R. (1)dokonał kradzieży z włamaniem do mieszkania w ten sposób, że po uprzednim podważeniu drzwi balkonowych prowadzących do mieszkania położonego na parterze budynku wielorodzinnego wszedł do jego wnętrza skąd zabrał w celu przywłaszczenia aparat fotograficznyP.S.markiC.typ(...), telewizor(...)42 marki LG, telewizor(...)32marki S.oraz bransoletęfirmy (...)z trzema oryginalnymi zawieszkami czym spowodował straty w łącznej wysokości 3,898 zł na szkodęM. D., przy czym czynu tego dopuścił się działając w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Oławie, II Wydział Karny, z dnia 17 lipca 2006 roku, sygn. akt II K 145/06 za czyny zart. 279 § 1 k.k.i inne na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 23 stycznia 2006 roku do 21 lipca 2006 roku, 13 czerwca 2007 roku do 6 lipca 2007 roku i w okresie od 24 maja 2009 roku do 6 maja 2010 roku,
tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
******************

I
uznaje oskarżonegoA. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.wymierza mu karę1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcypozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania w dniu24 kwietnia 2013 r.,przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. M.kwotę(...),75 (tysiąc sto czterdzieści trzy 75/100) złotychtytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu;

IV
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

II K 173/14

UZASADNIENIE
W dniu 4 kwietnia 2013r. pokrzywdzonaM. D.w godzinach rannych wyszła ze swojego mieszkania przyul. (...)wS.. Mieszkania to znajduje się na parterze budynku wielorodzinnego. Wychodząc, pokrzywdzona zamknęła okna i drzwi wejściowe.
(dowód: zeznania świadkaM. D.– k. 196- 9)
Tego samego dnia oskarżonyA. P.bez wiedzy swojej bratowejI. H., u której wówczas mieszkał, zabrał kluczyki do jej samochodu markis. (...)i wspólnie ze znajomymŁ. R. (1)pojechali doS..R.powiedział oskarżonemu, że jadą do jego babci, od której musi coś odebrać. W drodze doS.Ł. R. (1)wskazał, jednak że jadą na włamanie i umówili się, że w przypadku ich ujęciaR.weźmie wszystko na siebie, boA. P.przebywał na warunkowym przedterminowym zwolnieniu. Kiedy dojechali doS.,Ł. R. (1)kazał oskarżonemu podjechać na osiedle, które znajdowało się przy wyjeździe doO..Ł. R. (1)wysiadł z samochodu i zabrał ze sobą mały, metalowy łom.A. P.pozostał w samochodzie.
(dowód: wyjaśnieniaŁ. R. (1)– k. 96 z akta sprawy II K 1178/13, 300;
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. P.k. 31, 199,
zeznania świadkaI. H.– k. 199, 80)
Ł. R. (1)wdrapał się na balkon mieszkaniaM. D.i łomem starał się podważyć drzwi balkonowe. W czasie tej operacji pękła jednak szyba w tych drzwiach.R.wszedł do mieszkania i przeszukał szuflady oraz szafki. Znalazł w nich aparat fotograficznymarki C.modelP. (...)i srebrną bransoletęmarki P., które zabrał ze sobą. Na balkon wyniósł dwa telewizory(...), jedenfirmy (...)o rozmiarze 42 cali i drugimarki S.o rozmiarze 32 cali. Łączna wartość zabranych rzeczy wynosiła 3989 zł. Mniejszy z telewizorów owinął ręcznikiem i zaniósł do samochodu. Następnie wspólnie z oskarżonymP.poszli po drugi telewizor.R.wszedł na balkon i podał telewizorP.. Obaj podnieśli telewizor i wzdłuż bloku szli z nim w stronę samochodu.
(dowód: wyjaśnieniaŁ. R. (1)– k. 96 z akta sprawy II K 1178/13, 300;
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. P.k. 31, 199,
protokół oględzin – k. 11 -13 w aktach II K 1178/13,
protokół zatrzymania rzeczy – k. 25 w aktach II K 1178/13,
zeznania świadkaW. M.– k. 195,
zeznania świadkaU. J.– k. 197,
zeznania świadkaF. P.– k. 198, 31)
Kiedy szli z telewizorem, zostali zauważeni przez pracowników Spółdzielni Mieszkaniowej wS.W. M.iF. P.. Razem z nimi szła w ich kierunkuU. J., która zorientowała się już, że doszło do włamania i dzwoniła na Policję.R.iP.zatrzymali się przy śmietniku, gdzie postawili telewizor. Na widok zbliżających się osóbA. P.uciekł do samochodu.U. J.zaczepiłaŁ. R. (1), pytając go o telewizor. Odpowiedział, że telewizor jest kolegi, do którego właśnie teraz dzwoni. Po chwili jednak zaczął się oddalać w stronę samochodu.W. M.iF. P.pobiegli za nim.R.wsiadł do samochodu iA. P.odjechał z piskiem opon w stronęK..
(dowód: wyjaśnieniaŁ. R. (1)– k. 96 z akta sprawy II K 1178/13, 300;
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. P.k. 31, 199,
zeznania świadkaW. M.– k. 195,
zeznania świadkaU. J.– k. 197,
zeznania świadkaF. P.– k. 198, 31)
OskarżonyA. P.jest kawalerem, ma jedno dziecko, przed osadzeniem utrzymywał się z prac dorywczych w budownictwie. Oskarżony by wielokrotnie karany sądownie. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 6 maja 2009r. w sprawie o sygn. akt XII K 207/0-9 został skazany za przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na kare 3 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Oławie z dnia 17 lipca 2006r. w sprawie II K 145/06 został skazany za czyny zart. 279§1 k.k.w zw. zart. 64§2 k.k.w zw. zart. 91§1 k.k.na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 24 maja 2009r. do 6 maja 2010r. Wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 7 stycznia 2002r. w sprawie III K 197/01 został skazany za czyny zart. 280§2 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i zart. 279§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, która odbył w okresie od 27 maja do 18 lipca 2002r. i od 18 lipca 2003r. do 8 lipca 2005r. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 4 kwietnia 2008r. w sprawie II K 1249/07 został skazany za czyny zart. 279§1 k.k.w zw. zart. 64§2 k.k.w zw. zart. 91§1 k.k.na karę 3 lat pozbawienia wolności, która odbył w okresie od 6 maja 2010r. do 7 maja 2012r. Postanowieniem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 7 maja 2012r. oskarżony został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbycia reszty kar.
(dowód: notatka urzędowa – k. 48,
zapytanie o karalność – k. 49,
wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 6 maja 2009r. k. 50,
wyrok Sądu Rejonowego w Oławie z dnia 17 lipca 2006r. – k. 51-58,
wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 7 stycznia 2002r. – k. 59-65,
wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 4 kwietnia 2008r. k. 108-111)
Oskarżony w czasie popełnienia przestępstwa nie miał zniesionej ani w stopniu znacznym ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowana swoim postępowaniem.
(dowód opinia sądowo-psychiatryczna – k. 160-162)
Oskarżony przed Sądem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. W swoich wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym, a podtrzymanych przed Sądem podał, że na początki kwietnia znajomy namówił go na wyjazd doS.. Pod nieobecność bratowej, u której oskarżony mieszkał, zabrał kluczyki do jej samochodu, aby pojechać nim doS.. Wyjaśnił, iż początkowo znajomy powiedział mu, że jadą do jego babci, być coś od niej odebrać. Dostał od tego znajomego 100 zł na paliwo. WS.wjechali na osiedle, gdzie zatrzymał się na parkingu. Znajomy kazał mu poczekać, a sam poszedł kierunku bloków. Po około 30 minutach przyszedł z zawiniętym w ręcznik telewizorem(...). Oskarżony poszedł z nim po drugi, większy telewizor. Telewizor ten stał pod blokiem, skąd obaj go zabrali. Zaczepiło ich dwóch mężczyzn, którzy zaczęli wypytywać o telewizor.A. P.wskazał, że on szybciej podjął decyzję o ucieczce. Wsiadł do samochodu, a po chwili wskoczył do niego ów znajomy, który kazał mu szybko odjeżdżać w obawie przed tymi mężczyznami. W samochodzie był telewizor i aparat cyfrowy. Oskarżony miał wówczas pytać, o co chodzi. Dowiedział się wtedy, żeŁ. R. (2)pokłócił się z babką i zabrał swoje rzeczy, których nie chciała mu oddać. Oskarżony wyjaśnił, że wówczas domyślił się, że prawdopodobnie był uczestnikiem kradzieży. Dodał, że jego udział polegał na tym, że zawiózł znajomego doS.. Nie wiedząc, co planuje, a następnie pomógł mu już po tym, jak ukradł te telewizory.
Przed Sądem uzupełnił swoje wyjaśnienia wskazując, że znajomy ma na imięŁ., ale nie pamięta jego nazwiska. Dodał jeszcze, że wskazał tego znajomego Policji. Ponownie wyjaśnił, że nie wiedział, po co jadą. Według oskarżonegoR.nie zabierał niczego z samochodu. Stwierdził wprost, że nie brał łomu. Po odczytaniu wyjaśnieńŁ. R. (2)A. P.stwierdził, że jest to kłamstwo.
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonegoA. P.w części, w których wskazuje, że nie wiedział o celu wyjazdu doS.nie polegają na prawdzie. Przeczą im bowiem pozostałe zebrane w sprawie dowody, których oceny dokonano przy uwzględnieniu zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Szczególnie istotne z punktu widzenia oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoA. P.były wyjaśnienia świadkaŁ. R. (1). Wobec braku możliwości bezpośredniego przesłuchania świadka Sąd poprzestać musiał na odczytaniu jego wyjaśnień złożonych w toku postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanego. Z oczywistych zatem względów należało podejść do tego dowodu z dużą ostrożnością i uwagą. Analiza wyjaśnieńŁ. R. (2)z pozostałymi zebranymi w sprawie dowodami oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego prowadzi jednak do wniosku, że zasługują one na wiarę.Ł. R. (1)wskazał, że wychodząc z samochodu zabrał ze sobą łom, którym następnie podważał drzwi balkonowe.A. P.zaprzeczył, aby widział taki łom zabierany przezR., czemu trudno jednak dać wiarę zważywszy na to, że łom został znaleziony pod balkonem mieszkania pokrzywdzonej a nadto nie jest przedmiotem tak małym, aby można było go nie dostrzec w rękachŁ. R. (1). WyjaśnieniaŁ. R. (1)znajdują również potwierdzenie w zeznaniach świadkówW. M.,F. P.iU. J., którzy wskazywali na wynoszenie telewizora przez balkon przez dwóch mężczyzn. Należy podkreślić, iż taką wersję wydarzeń przedstawiał właśnieŁ. R. (1), natomiastA. P.wyjaśniał, że gdy podszedł, to telewizor stał już pod balkonem. Ponadto wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoP.przeczą zawarte w nich niejasności i sprzeczności. Oskarżony wyjaśnił bowiem, że gdy jacyś mężczyźni zbliżali się do nich i wypytywali o telewizor, on podjął szybciej decyzje o ucieczce. Skoro, jak wyjaśnił, nie wiedział, że bierze udział w kradzieży, to trudno w racjonalny sposób wytłumaczyć powody takiego zachowania oskarżonego. Z wyjaśnieńA. P.nie wynika, aby w tamtym momencie miał powody do ucieczki, wszak miał być przekonany, że wynoszą jakieś rzeczy, któreR.odbiera od swojej babki. Trudno także w racjonalny sposób wyjaśnić przyczyny, dla których oskarżony zabrał samochód swojej bratowej bez jej wiedzy. Jeśli istotnie miał to być wyjazd do babki znajomego, to trudno wskazać, dlaczego nie poprosił jej o złyczenie samochodu, tym bardziej, że miała to być przysługa odpłatna. SamaI. H.w swoich zeznaniach wskazała przy tym wprost, że oskarżony poinformował ją, iż użył jej samochodu do dokonania włamania.
W świetle wskazanych wyżej okoliczności i przy uwzględnieniu wielokrotnej uprzedniej karalności oskarżonegoA. P.Sąd uznał, że mając na uwadze zasady logiki i doświadczenia życiowego trudno dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoA. P., w których podawał, że nie wiedział, iż bierze udział w dokonaniu kradzieży z włamaniem.
W ocenie Sądu na wiarę zasługują zeznania świadkówW. M.,F. P.,U. J.iM. D.. Ich relacje są spójne, wzajemnie się uzupełniają, tworząc pewną logiczna całość. Żaden z tych świadków nie znał wcześniej żadnego z oskarżonych i opisywali jedynie okoliczności, które sami widzieli. Ich zeznania korelują ponadto z wyjaśnieniamiŁ. R. (1), który sam został skazany za dokonanie kradzieży z włamaniem. Sąd nie znalazł żadnego racjonalnego powodu, dla którego wskazani świadkowie mieliby zeznawać nieprawdziwie.
W ocenie Sądu wątpliwości, co do ich prawdziwości budzą składane przed Sądem zeznania świadkaI. H.. Wskazała w nich bowiem, odmiennie od jej zeznań złożonych w toku dochodzenia, że oskarżonyA. P.przyszedł do jej mieszkania razem ze znajomym i telefonicznie wyraziła zgodę na użyczenie im samochodu. Znajomy oskarżonego miał powiedzieć, że ma chorą ciocię i do niej jedzie. Zapytana o sprzeczność w jej zeznaniach, nie potrafiła jej racjonalnie wyjaśnić. Należy wskazać, iż w trakcie dochodzenia zeznała zgodnie z wyjaśnieniamiA. P.iŁ. R. (1), że samochód został zabrany be z jej wiedzy.
Sąd miał bezpośredni kontakt z osobowymi źródłami dowodowymi i mógł nabrać osobistego przekonania, co do wiarygodności prezentowanych relacji i ugruntować w ten sposób własne przekonania odnośnie wartości poszczególnych dowodów. W ocenie Sądu istotnym czynnikiem przy oparciu rozstrzygnięcia na odmówieniu wiary tej czy innej grupie dowodów są spostrzeżenia i wrażenia odniesione w trakcie bezpośredniego przesłuchania (wyrok SN z dnia 20 marca 2007r. III KK 322/06, LEX nr 249195).
Przy tak ustalonym stanie faktycznym, w ocenie Sądu, sprawstwo i wina oskarżonegoA. P.nie budzi wątpliwości.
Sąd uznał, że czyn którego dopuścił się oskarżonyA. P.,J. W.w dniu 4 kwietnia 2013r. wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego wart. 279§1 k.k.Oskarżony wspólnie i w porozumieniu zŁ. R. (1)dokonali włamania do mieszkaniaM. D., skąd zabrali dwa telewizory, aparat cyfrowy i bransoletkę.Ł. R. (2)podważając drzwi balkonowej, uszkodził w nich szybę i w ten sposób pokonał zewnętrzną przeszkodę, zabezpieczającą mieszkanie przed dostępem osób nieuprawnionych. Tym samym zrealizowany został niejako pierwszy etap przestępstwa kradzieży z włamaniem określonego wart. 279 § 1 k.k.a mianowicie włamanie. Następnie z wnętrza mieszkania zabrał znajdujące się tam urządzenia i bransoletką i wyniósł je na balkon, skąd razem z oskarżonymA. P.zabrali je do samochodu, którym przyjechali. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż oskarżenia działali wspólnie o w porozumieniu, a więc nie jest istotne, który z nich jakie czynności sprawcze wykonywał. Z zachowania oskarżonych po wyniesieniu rzeczy z mieszkania przezŁ. R. (1)wynika bowiem jednoznacznie, iżA. P.akceptował jego działanie a poprzez przyjęcie, przyniesionych przez niego rzeczy realizowali kolejny etap przestępstwa zart. 279§1 k.k.a mianowicie zabór rzeczy. Dla kwalifikacji prawnej zachowania oskarżonych nie jest istotne jakie znamiona przestępstwa każdy z nich realizował. Wspólnie bowiem zmierzali oni do realizacji znamion przestępstwa kradzieży z włamaniem. Jak ustalił Sąd całe zachowanie było objęte od samego początku porozumieniem obu oskarżonych, którzy podzielili się rolami.
Dla oddania pełnej zawarci kryminalne czynu oskarżonego konieczne było ujęcie w jego kwalifikacji prawnej przepisuart. 64§2k.k., charakteryzującego popełnienia przestępstwa w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa tzw. multirecydywy. Zgodnie z powołanym przepisemart. 64§2 k.k.zaostrzeniu kary w nim opisanemu podlega sprawca uprzednio skazany w warunkach określonych w§ 1, który odbył łącznie co najmniej rok kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub części ostatniej kary popełnia ponownie umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwo zgwałcenia, rozboju, kradzieży z włamaniem lub inne przestępstwo przeciwko mieniu popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia. Warunkiem koniecznym dla zaistnienia okoliczności wskazanych wart. 64§1 k.k.jest uprzednie skazanie sprawcy w warunkach tzw. recydywy podstawowej zart. 64§1 k.k.Zachodzi ono w sytuacji, w której sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany. Jak wynika z treści wyroku Sądu Rejonowego w Oławie z dnia 17 lipca 2006r. w sprawie o sygn. akt II K 145/06,A. P.został skazany za przestępstwo zart. 279§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k., czyli popełnione w warunkach recydywy podstawowej, na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Karę tą oskarżony odbywał w okresie od 23 stycznia 2006r. do 21 lipca 2006r. i od 13 czerwca 2007r. do 6 lipca 2007r. oraz od 24 maja 2009r. do 6 maja 2010r. a zatem łącznie odbył ponad 1 rok kary pozbawienia wolności i w ciągu niespełna trzech lat od jej odbycia dokonał ponownie przestępstwa kradzieży z włamaniem.
Przy wymierzaniu kary Sądu uznał, że jedynie kara bezwzględna pozbawienia wolności będzie realizować dyrektywy określone wart. 53 kk. Przemawiają za tym zarówno zasady wymiaru kary w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej. Swoim dotychczasowym zachowaniem oskarżony w jaskrawy sposób udowodnił, że wymierzanie kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, czy też kar z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie przynosi żadnego skutku. Sposób działania oskarżonego i popełnienie tak wielu przestępstw, nie przemawiają również w ocenie Sądu za wymierzeniem oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Z uwagi na popełnienia przez skazanego przestępstwa w warunkach określonych wart. 64§2 k.k.Sąd był zobligowany do wymierzenie kary powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, która w przypadku przestępstwa zart. 279§1 k.k.wynosi 1 rok pozbawienia wolności. Przeciwko wymierzeniu takiej kary stoi zwłaszcza wcześniejsza wielokrotna karalność i wymierzanie za popełnione przestępstwa kar, które jak się okazało nie zapewniły realizację celów kary i nie zapobiegły powrotowi przez oskarżonego do przestępstwa. Przed dokonywaniem kolejnych przestępstw nie powstrzymały oskarżonego nawet kary bezwzględne pozbawienia wolności, z których ostatnią odbył w łącznym wymiarze 3 lat. Z całą mocą należy podkreślić, że w niespełna rok po opuszczeniu zakładu karnegoA. P.dokonał kolejnego przestępstwa. Oskarżony mimo wcześniejszego wielokrotnego karania w żaden sposób nie zmienił swojego zachowania i nadal z dużą łatwością przychodzi mu popełnianie kolejnych przestępstw. Oskarżony nie potrafi funkcjonować w społeczeństwie w sposób zgodny z prawem. Nie podejmuje żadnych starań w celu podjęcia pracy i najłatwiejszym sposobem na zdobycia środków utrzymania jest dokonywanie kolejnych przestępstw. Popełnianie przestępstw stało się dla oskarżonego jedynym źródłem utrzymania. Świadczy to o zupełnej demoralizacji oskarżonego, który nie potrafi żyć w zgodzie z obowiązującymi normami społecznymi i prawnymi. Utwierdza to Sąd w przekonaniu, że jedynie izolacja może stanowić środek chroniący społeczeństwo przed kolejnym przestępstwami oskarżonego.
Mając to na uwadze Sąd uznał, iż wymierzona kara stanowić będzie właściwą dolegliwość dla oskarżonego, odpowiadającą stopniowi jego winy. Przy uwzględnieniu okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu, uprzedniej wielokrotnej karalności oraz sposobu jego działania wymierzona kara łączna z całą pewnością nie nosi cech kary niewspółmiernie surowej i dolegliwej.
Stosownie do dyspozycjiart. 63§1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemu okres jego zatrzymania na poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności przy zastosowaniu wskazanego w tym przepisie równoważnika.
Na podstawie§19 i §20w zw. z§14 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduSąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatK. M.kwotę 1143,75 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu. Stosownie do treści § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia należności obrońców obejmują podatek od towarów i usług w wysokości 23%. Na wskazaną kwotę składały się koszty obrony w postępowaniu przed Sądem. Kwota kosztów obrony przed Sądem jest wynikiem odbycia się rozprawy na kilku terminach, a wynagrodzenie adwokata za każdy z tych terminów stanowi 20% należności za obronę w postępowaniu sądowym.
Stosownie do treściart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983, Nr 49 poz. 233 z późn. zm.) Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania oraz od opłaty, mając na względzie obecną sytuację materialną i osobistą oskarżonego.