Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 362/15
Data wyroku: 2015-08-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Bezpieczeństwu I Porządkowi W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 96§1 w zw. z art. 96§3 w zw. z art. 9§2 kw

Sygn. akt VI Ka 362/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 sierpnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :
Przewodniczący – Sędzia  SO Tomasz Skowron
Protokolant  Konrad Woźniak
po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2015 roku
sprawyJ. B.ur. (...)wJ.
s.A.,K.z domuŻ.
obwinionego z art. 96 § 3 kw i art. 65 § 2 kw
z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II W 500/15

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec obwinionegoJ. B.w ten sposób, że za podstawę wymiaru kary przyjmuje art. 96 § 1 kw w zw. z art. 96 § 3 kw w zw. z art. 9 § 2 kw,

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w kwocie 50 zł za postępowanie odwoławcze oraz wymierza opłatę w kwocie 35 zł.

Sygn. akt VI Ka 362/15

UZASADNIENIE
J. B.obwiniony został o to, że:

1
w okresie od dnia 29.05.2014r do 18.02.2015r. w Straży Miejskiej wJ.-ul. (...)będąc właścicielem pojazduF.onumerze rejestracyjnym (...)nie wskazał na żądanie uprawnionego organu tj. Straży Miejskiej, komu powierzył w/w pojazd w dniu 22.05.2014r o godz. 12:07 naul. (...)wJ.

tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 kw;

2
w okresie od dnia 28.11.2014r do 18.02.2015r nie udzielił informacji co do własnego miejsca pracy

tj. o wykroczenie z art. 65 § 2 kw;
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 12 maja 2015r. w sprawie IIW 500/15:

I
uznał obwinionegoJ. B.za winnego tego, że w okresie od 29 maja 2014 r. do 18 lutego 2015 r. wJ.będąc właścicielem pojazdu markiF.onr rej. (...)nie wskazał na żądanie uprawnionego organu, tj. Straży Miejskiej wJ., komu powierzył do kierowania ww. pojazd w dniu 22 maja 2014 r. oraz tego, że w okresie od 28 listopada 2014 r. do 18 lutego 2015 r. wJ.wbrew obowiązkowi nie udzielił Straży Miejskiej wJ.wiadomości co do miejsca swojego zatrudnienia, tj. wykroczeń z art. 96 § 3 k.w. i 65 § 2 k.w., i za to na podstawie art. 96 § 1 w zw. § 3 k.w. i art. 65 § 1 w zw. z § 2 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych,

II
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.o.w. zwolnił obwinionegoJ. B.od zapłaty kosztów postępowania i obciążył nimi Skarb Państwa i nie obciążył go opłatą sadową.

Z wyrokiem tym nie zgodził się obwiniony. W osobiście sporządzonej apelacji nie sprecyzował on zarzutów stawianych zaskarżonemu orzeczeniu. Z jej treści wynika jednak, że kwestionuje on ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku. Przede wszystkim argumentując, że z uwagi na używanie samochodu do celów służbowych nie jest w stanie wskazać ( po upływie pewnego czasu ) kto kierował należącym do niego samochodem. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obwinionegoJ. B.nie zasługuje na uwzględnienie, choć argumentacja przedstawiona w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie odnosi się do istoty postawionegoJ. B.zarzutu.J. B.postawiono bowiem zarzut popełnienia dwóch wykroczeń polegających na nie udzieleniu Straży Miejskiej wJ.informacji komu powierzył pojazd w dniu 22 maja 2014r. ( art. 96§3 k.w. ) oraz nie udzieleniu informacji co do miejsca pracy ( art. 65§2 k.w. ). Oba zatem mają charakter ściśle formalny i polegają na nie udzieleniu uprawnionemu podmiotowi stosownych informacji. Bez znaczenia jest zatem kwestia ( szeroko akcentowana w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ) czy obwiniony mógł pamiętać, czy też nie komu powierzył należący do niego pojazd w dniu 22 maja 2014r., kiedy to zarejestrowano wykroczenie polegające na przekroczeniu dozwolonej szybkości. Istotą zarzucanych obwinionemu wykroczeń jest to, że zupełnie zignorował kierowane do niego przez Straż Miejską wJ.pisma, które zostały mu prawidłowo doręczone w dniach 29 maja 2014r. i 1 grudnia 2014r. ( zwrotne potwierdzenia odbioru k. 8-9 ). W tej sytuacji nie mogą być przekonywujące argumenty wskazane przez obwinionego w apelacji, a odnoszące się do powodów nie podania żądanych informacji – używanie auta do celów służbowych.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że sąd I instancji nie dopuścił się w niniejszej sprawie błędnych ustaleń faktycznych, które mogłyby w konsekwencji doprowadzić do uniewinnieniaJ. B.od popełnienia zarzucanych mu czynów.
Wymierzona obwinionemu kara – 350zł. grzywny nie jest karą rażąco, niewspółmiernie surową, a tylko w takim przypadku mogłoby dojść do zmiany wyroku w tym zakresie. Sąd I instancji wymierzył bowiem karę oscylującą w dolnych granicach ustawowego zagrożenia i nic nie wskazuje aby sytuacja materialna obwinionego nie pozwalała mu wywiązać się z nałożonego obowiązku natury ekonomicznej.
Zaskarżone orzeczenie podlegało zmianie jedynie w zakresie wskazanej podstawy wymiaru kary. Zgodnie z treścią art. 9§2 k.w. jeżeli orzeka się jednocześnie o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę. Nie ma potrzeby zatem w takim wypadku powoływać wszystkich przepisów stanowiących podstawę skazania. W sytuacji zaś jak w niniejszej sprawie gdy obydwa przypisane obwinionemu wykroczenia przewidują podobne zagrożenia wystarczającym jest wskazanie jednego z nich i przywołanie przepisu art. 9§2 k.w.
W pozostałej części zaskarżony wyrok jako słuszny podlegał utrzymaniu w mocy.
Nie znalazł sąd odwoławczy podstaw do zwolnienia obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Dlatego też mając na względzie przepisyart. 636§1 k.p.k.w z wz. Zart. 119 k.p.s.w. kosztami tymi obciążyłJ. B..