Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 618/15
Data wyroku: 2015-09-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Gawron-Sambura
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 51 § 1 kw

Sygnatura akt VI Ka 618/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia11 września 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Agata Gawron-Sambura
Protokolant Marzena Mocek
przy udziale przedstawiciela Straży Miejskiej wZ.T. N.
po rozpoznaniu w dniu 11 września 2015 r.
sprawyW. L.ur. (...)wZ.,
synaS.iB.
obwinionego z art. 51§1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 27 kwietnia 2015 r. sygnatura akt II W 750/14
na mocyart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwiart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 618/15

UZASADNIENIE
Od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 27 kwietnia 2015r., sygn. akt II W 750/14 apelację na niekorzyść obwinionegoW. L.wywiódł oskarżyciel publiczny, który zaskarżając wyrok w całości na jego niekorzyść orzeczeniu temu zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, poprzez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowody pozwala na przyjęcie, że obwiniony nie dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia, w sytuacji gdy dostępne dowody potwierdzają, że muzyka grana w lokalu obwinionego była na tyle głośna, że zakłócała ona ciszę osobom postronnym;
- naruszenie przepisów prawa procesowego, a zwłaszczaart. 7 k.p.k., prowadzące do poczynienia ustaleń faktycznych, które in concreto stanowią efekt nie swobodnej, lecz dowolnej oceny dowodów.
Wskazując na powyższe apelujący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się niezasadna.
Dokonana przez Sąd Rejonowy w Zabrzu analiza materiału dowodowego jest prawidłowa i w pełni odpowiada dyrektywom określonym wart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. Za takie też należy uznać wyprowadzone z niej wnioski, w tym ustalenia odnośnie stanu faktycznego sprawy, a także dokonaną ocenę prawną. Sąd w sposób logiczny uzasadnił, dlaczego uwzględnił jedne dowody, a innym zaś nie dał wiary i na których oparł się dokonując w sprawie ustaleń. Przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. i przekonująco uzasadnione. Poza sferą rozważań Sądu Rejonowego nie pozostały jednocześnie żadne dowody ani też okoliczności istotne z punktu widzenia ostatecznego rozstrzygnięcia (art. 34 k.p.s.w.), w tym odnoszące się do możliwości zakwalifikowania zachowania obwinionego na podstawieart. 51 § 3kw.
Wypływającym z powyższego, zaprezentowanym przez Sąd pierwszej instancji ocenom i poglądom, skarżący przeciwstawia w apelacji własne opinie, przy czym wywody te stanowią wyłącznie przyjętą polemikę z ustaleniami dokonanymi przez sąd meriti i nie zasługują na uwzględnienie.
Ustalając stan faktyczny Sąd I instancji prawidłowo oparł się przy tym na zeznaniachS. W.orazM. Ś.- funkcjonariuszy Straży Miejskiej przeprowadzających krytycznego dnia interwencję w lokalu prowadzonym przezW. L., jak i zgromadzonych w sprawie dowodach z dokumentów, w szczególności w postaci pisma(...). Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zebranych dowodów nie nasuwa w ocenie Sądu Odwoławczego żadnych zastrzeżeń.
W analizowanej sprawie nie budziły wątpliwości dobiegające ze wskazanego baru odgłosy muzyki, kontrowersją objęte było jedynie to, czy jej natężenie zakłócało spokój w znaczeniu normatywnym.
W znaczeniu prawnym przyjętym przez ustawodawcę w przepisie art. 51 § 1 kw wybryk, to zachowanie się jakiego wśród konkretnych okoliczności czasu, miejsca i otoczenia, ze względu na przyjęte zwyczajowo normy ludzkiego współżycia nie należało się spodziewać, które zatem wywołuje powszechne negatywne oceny społeczne i uczucia odrazy, gniewu, oburzenia. Wybryk charakteryzuje więc ostra sprzeczność z powszechnie akceptowanymi normami zachowania się. A contrario nie może być uznany za "wybryk" czyn, który nie tylko, iż nie koliduje w rażący sposób z obowiązującymi w określonym kontekście sytuacyjnym normami zachowania się, ale wręcz wzbudza - w odbiorze powszechnym - oceny akceptacji, choćby milczącej zgody, aprobaty, podziwu lub uznania.
Tymczasem w całym zachowaniuW. L., polegającym na zorganizowaniu w dniu 6 lipca 2014r. tanecznej imprezy, podczas której występował na żywo zaproszony przez niego zespół muzyczny, korzystający z własnego sprzętu nagłośniającego, nie pojawiły się jakiekolwiek elementy pozwalające na nazwanie jego czynu wybrykiem w sensie prawnym. Jak trafnie zaakcentował sąd meriti, zebrane w sprawie dowody okazały się niedostateczne do uznania, że poziom głośności wydobywającej się z tego lokalu muzyki był na tyle natężony, aby można było uznać w sposób wolny od pomyłki, iż hałas związany z jej wybrzmiewaniem mógł obiektywnie komukolwiek zakłócać spokój.
Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego Sąd rejonowy uzasadnił w sposób przekonujący, dlaczego zeznania świadkaE. K.wskazującej na zakłócanie jej spokoju przez obwinionego nie wystarczą do uznania jego sprawstwa.
Odosobnione w tym względzie zeznaniaE. K., jakkolwiek stanowcze i konsekwentne, były bowiem zdecydowanie niewystarczające do dokonania odmiennych ustaleń, bo jak słusznie zaznaczył sąd meriti osobiste zainteresowanie tego świadka w pozbyciu się uciążliwego sąsiedztwa czyni ten konkretny dowód mocno nieobiektywnym, pomimo że w żadnej mierze nie sposób zarzucić zeznającej mówienie nieprawdy. Niemniej jednak same subiektywne odczucia świadkaE. K., która wskazywała dodatkowo na inne okoliczności powodujące, że muzyka emitowana z lokalu prowadzonego przez obwinionego była przez nią odbierana jako nazbyt głośna, nie wystarczyły do uznania sprawstwa obwinionego. Podkreślenia bowiem wymaga, iż jedynieE. K.zdecydowała się zawiadomić tego dnia Straż Miejską o podejrzeniu popełnienia przez obwinionego wykroczenia. W rezultacie jest ona jedyną osobą, której obwiniony, poprzez udostępnienie lokalu celem odtwarzania muzyki, zakłócił w lipcu 2014 r. spokój, choć w pobliżu baru, jaki prowadził obwiniony znajdowało się wiele zabudowań. Jednocześnie w realiach sprawy nie sposób nie uwzględnić faktu, iż do zdarzenia doszło w okresie letnich ferii, kiedy co do zasady społeczeństwo się bawi i jednocześnie w ten sposób w oderwaniu od codziennych obowiązków odpoczywa, zaś muzyka rozbrzmiewała o godz. 17.25, zatem na długo przed rozpoczęciem ciszy nocnej, a nadto że odbyło się to w ramach cyklicznie organizowanych spotkań tanecznych. Oceniając zachowanie obwinionego w ujęciu przesłanek ustawowych wykroczenia stypizowanego w art. 51 kw nie sposób pominąć również i tego, iż nie każda emisja hałasu przekraczająca dopuszczalne normy ( w sprawie niniejszej taka sytuacja nie miała miejsca) podpada pod ten przepis, jeżeli działaniu sprawcy nie można przypisać umyślności, tak jak w omawianym przypadku. Rozbrzmiewanie muzyki w lokuV.nie powinno być dla nikogo żadnym zaskoczeniem, skoro nieprzerwanie od roku 2001 odbywają się w tym miejscu potańcówki, które cieszą się dużym zainteresowaniem lokalnej społeczności, zaś urządzający je właściciel lokalu posiadał wszelkie niezbędne pozwolenia i koncesje na prowadzenie tego rodzaju działalności. Poza tym zwyczaj organizowania dość głośnych zabaw w okresie wakacji letnich jest dość powszechny, dotyczy to zwłaszcza ścisłego centrum miasta, do którego niewątpliwie należy takżeul. (...)wZ., gdzie z reguły koncentruje się życie towarzyskie całej aglomeracji. Potrzeba zabawy i słuchania muzyki w okresie letnich wakacji przez osoby odwiedzające ten lokal znajdowała więc nie tylko ogólne zainteresowanie wśród lokalnej społeczności, ale była przez nią powszechnie akceptowana.
Przypisanie obwinionemu w tej sytuacji zakłócenia spokoju byłoby więc całkowicie nieprawidłowe wobec braku jednoznacznie obciążających go dowodów pozwalających ocenić muzykę emitowaną z prowadzonego przez niego lokalu za obiektywnie naruszającą spokój innych osób. Dlatego podkreślić raz jeszcze należy, że wyrok uniewinniający nie zapadł dlatego, że Sąd I instancji dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego, ale dlatego że materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie ustaleń faktycznych tego rodzaju, że obwiniony wywołał hałasy - poprzez akceptowanie emitowania głośnej muzyki zakłócającej spokój.
Jak słusznie zauważył sąd meriti w realiach niniejszej sprawy brak było również podstaw do pociągnięcia obwinionego do odpowiedzialności na podstawie art. 51§ 3 kw. Trafności poglądu prawnego wyrażonego w tej materii przez sąd orzekający nie sposób skutecznie podważyć w taki sposób jak uczynił to skarżący w środku odwoławczym, stąd kontrola odwoławcza, w pełni identyfikując się z tym stanowiskiem, ponownie odsyła skarżącego do lektury pisemnych motywów wyroku, w których w sposób przekonujący sąd meriti ustosunkował się do omawianego zagadnienia.
Wobec powyższych okoliczności, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok na podstawieart. 109 § 2 k.p.w.w zw. zart. 437 § 1 k.p.k.utrzymał w mocy, czego konsekwencja było orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego.