Sąd Okręgowy w Łodzi
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII Pz 3/15
Data wyroku: 2015-02-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Sędziowie
Słowa kluczowe: Wykładnia Orzeczeń
Podstawa prawna: art. 352 kpc

Sygn. akt VII Pz 3/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 roku Sąd Rejonowy w Pabianicach IV Wydział Pracy oddalił wniosekK. S.o dokonanie wykładni orzeczenia tegoż Sądu w sprawie sygn. akt IV P 116/91.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wniosekK. S.o dokonanie wykładni orzeczenia w sprawie akt IV P 116/91 poprzez „stwierdzenie przez sąd czy rozwiązanie umowy o pracę w toku niezakończonego postępowania rewizyjnego przed Sądem II Instancji traktowane jest przez sąd jako legalne, ewentualnie nielegalne” nie może zostać merytorycznie rozpoznany. Jak wynika bowiem z informacji Archiwum Zakładowego przy Sądzie Rejonowym w Pabianicach akta sprawy IV P.116/91 uległy likwidacji, ponieważ upłynął czas ich przechowywania oznaczony na 10 lat. Brak akt uniemożliwiał zaś ich analizę i dokonanie wykładni, dlatego też wniosek o wykładnię orzeczenia podlegał odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósłK. S., wnosząc uchylenie postanowienia z dnia 26 listopada 2014 r.
W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, że wywody zawarte w zaskarżonym postanowieniu są fałszywe gdyż akta związane z przedmiotową sprawą znajdują się w Sądzie Okręgowym w Łodzi w związku z wydaniem przez ten Sąd wyroku w dniu 15 października 2010 r. w sprawie II C 293/10. Ponadto, w ocenie skarżącego Sąd Rejonowy notorycznie ignoruje przedstawiane przez niego dowody. Takim zaś jest orzeczenie Sądu Rejonowego w Pabianicach z dnia 10 maja 2002 roku w sprawie IV P 99/02, w którym według skarżącego bezspornie ustalono, że jego pracodawca dopuścił się czynu deliktowego bowiem rozwiązał umowę o pracę na podstawie nieprawomocnego wyroku Sądu I Instancji i w toku niezakończonego postępowania rewizyjnego przed Sądem II Instancji. W tym stanie rzeczy wniosek o wykładnię przedmiotowego orzeczenia jest w pełni uzasadniony.

Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie przepisuart. 352 k.p.c.sąd, który wydał orzeczenie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.
Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia (postanowienie SN z dnia 8 maja 2013 r. I UZ 6/11 LEX nr 1380865). Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może jednak sprowadzać się do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie, nie może też prowadzić do nowego rozstrzygnięcia, ani też do uzupełnienia poprzedniego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 12 września 2012 r. I UK 2/12 LEX nr 1226679).
W niniejszym przypadku, z uwagi likwidację akt sprawy IV P 116/91 po upływie 10 letniego okresu ich przechowywania jakakolwiek weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy co do konieczności dokonania wykładni wskazanego orzeczenia nie jest możliwa.
Nieuprawnionymi są też twierdzenia zażalenia, iż akta przedmiotowej sprawy znajdują się w Sądzie Okręgowym w Łodzi w związku z wydaniem przez ten Sąd w dniu 15 października 2010 r. wyroku w sprawie II C 293/10. Podkreślić należy, iż na tę okoliczność brak jest jakichkolwiek dowodów. Z informacji Archiwum Zakładowego przy Sądzie Rejonowym w Pabianicach wynika natomiast wprost, iż akta sprawy IV P 116/91 uległy likwidacji. Twierdzenia więc, iż akta te zostały załączone do akt innej sprawy nie znajdują żadnego logicznego uzasadnienia.
Zaznaczyć również należy, iż nie jest dopuszczalnym – co sugeruje skarżący- dociekanie treści rozstrzygnięcia w sprawie IV P 116/91 w oparciu o treść wyroku czy uzasadnienia w innej sprawie - IV P 99/02. Sformułowania w nich zawarte, choćby odwoływały się do rozstrzygnięcia w sprawie IV P 116/91, nie oddają bowiem bezpośrednio jego treści. Ponadto z cytowanegoart. 352 k.p.c.wynika wprost, iż dokonanie wykładni konkretnego orzeczenia przez sąd, który je wydał możliwe jest tylko i wyłącznie w oparciu o jego treść a nie jego brzmienie cytowane w innych orzeczeniach.
Wniesione zażalenie nie mogło więc przynieść spodziewanego przez skarżącego skutku instancyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy, na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Przewodniczący: Sędziowie:
Z/ Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć wnioskodawcy.