Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
VIII Wydział Cywliny
Sygnatura akt: VIII C 966/15
Data wyroku: 2015-09-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartek Męcina

Sygnatura akt VIII C 966/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 września 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi- Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilnyw składzie:
Przewodniczący  S.S.R. Bartek Męcina
Protokolant   sekr. sąd. Ewa Ławniczak
po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaKancelarii (...) Spółki AkcyjnejwK.
przeciwkoR. A.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanejR. A.na rzecz powodaKancelarii (...) Spółki AkcyjnejwK.kwotę 1.334,40 zł (tysiąc trzysta trzydzieści cztery złote i czterdzieści groszy) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 lutego 2014 roku do dnia zapłaty,

2
nie obciąża pozwanej kosztami procesu.

Sygn. akt VIII C 966/15

UZASADNIENIE
W dniu 7 października 2014 roku powódKancelaria (...) S.A.wK., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wytoczył przeciwko pozwanejR. A.w elektronicznym postępowaniu upominawczym powództwo o zapłatę kwoty 1.334,40 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 lutego 2014 roku do dnia zapłaty oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powód podniósł, że w dniu 29 lipca 2014 r. zawarł z(...) spółka z o.o.umowę cesji wierzytelności przysługującej wobec pozwanej. Z kolei pozwana zawarła z pierwotnym wierzycielem w dniu 3 grudnia 2013 r. umowę pożyczki kwoty 1.040 zł. Pożyczka powinna być zwrócona do 1 lutego 2014 r. Całkowity koszt pożyczki wynosi 1.334,40 zł.(pozew k. 3-4)
Postanowieniem z dnia 15 października 2014 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi z uwagi na brak podstaw do wydania nakazu zapłaty.( postanowienie k. 4 v.)
W dniu 12 grudnia 2014 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi wydał nakaz zapłaty, w którym nakazał pozwanej, aby zapłaciła na rzecz powoda kwotę 1.334,40 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 2 lutego 2014 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 187,50 zł. tytułem zwrotu kosztów procesu.(nakaz zapłaty k. 30)
Od powyższego orzeczenia pozwana złożyła sprzeciw, którym zaskarżyła w całości nakaz zapłaty. W uzasadnieniu pozwana wniosła o umorzenie odsetek i rozłożenie należności dochodzonej w pozwie na raty w kwocie po 100 zł. miesięcznie. Pozwana potwierdziła zawarcie umowy pożyczki z pierwotnym wierzycielem na kwotę 1.040 zł. oraz uznała roszczenie powoda za uzasadnione. RenetaA.wskazała na swoją trudną sytuację materialną wynikającą z samodzielnego utrzymywania 19 letniego syna oraz spłacania rat na rzecz 3 wierzycieli w łącznej kwocie 1.100 zł. miesięcznie.(sprzeciw k. 44- 46)
W piśmie z dnia 12 marca 2015 r. pełnomocnik powoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto powód nie wyraził zgodę na ograniczenie roszczenia w zakresie odsetek ustawowych oraz rozłożenie należności na raty.(pismo pełn. powoda k. 54)
Na terminie rozprawy w dniu 3 września 2015 roku pełnomocnik powoda nie stawił się. Natomiast pozwana zajęła dotychczasowe stanowisko, nie kwestionując wysokość dochodzonego roszczenia. Poparła wniosek o rozłożenie należności na raty po 100 zł. miesięcznie, umorzenie odsetek od należności głównej oraz nieobciążanie jej kosztami procesu.(protokół rozprawy k. 60)
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 3 grudnia 2013 r.R. A.zawarła z(...) spółka z o.o.wW.umowę pożyczki, na mocy której, pierwotny wierzyciel udzielił pozwanej pożyczki w kwocie 1.040 zł.(umowa ramowa pożyczki k. 20- 22, potwierdzenie przelewu k. 25)
W dniu 29 lipca 2014 r. powód zawarł z(...) spółka z o.o.umowę przelewu wierzytelności obejmującą m. in. wierzytelność przysługującą wobecR. A..(umowa przelewu wierzytelności k. 8- 9, załącznik k. 10- 16)
Pismem z dnia 29 lipca 2014 r. powód zawiadomiłR. A.o powyższej cesji wierzytelności.(zawiadomienie k. 17, kserokopia książki nadawczej k. 18)
W grudniu 2014 r.R. A.otrzymała wynagrodzenie za pracę w kwocie 1.633,76 zł. miesięcznie. W dniu 23 grudnia 2014 r. pozwana dokonała przelewu kwoty 600 zł. z tytułu raty za październik 2014 r., przelewu kwoty 250 zł. na rzecz(...) S.A.oraz przelewu kwoty 250 zł. na rzeczBank (...) S.A.za grudzień 2014 r.(potwierdzenia operacji k. 47- 50)
R. A.prowadzi gospodarstwo domowe razem ze swoją matką, która opłaca wszystkie koszty związane z mieszkaniem, jak czynsz, prąd, wodę oraz dziewiętnastoletnim synem, który pozostaje częściowo na jej utrzymaniu i uczy się w 4 klasie technikum. Pozwana pracuje w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, za co otrzymuje wynagrodzenie w wysokości ok. 1700 zł., które stanowi jej jedyne źródło dochodu. Co miesiąc pozwana spłaca swoje zobowiązania z tytułu zaciągniętych kredytów lub pożyczek, na rzecz(...)Agricole 600 zł miesięcznie, na rzeczF.(...)250 zł, na rzecz(...) S.A.– 250 zł. oraz kwotę 170 zł. z tytułu pożyczek krótkoterminowych.(zeznania pozwanej k. 60 v. w zw. z informacyjnymi wyjaśnieniami z k. 60)
Do dnia wyrokowania pozwana nie uregulowała zadłużenia dochodzonego przedmiotowym powództwem.
( okoliczność bezsporna )
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił jako bezsporny oraz na podstawie dowodów z dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy, które nie budziły wątpliwości, co do prawidłowości i rzetelności ich sporządzenia, nie były także kwestionowane przez żadną ze stron procesu, a także na podstawie zeznań pozwanej.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo jest zasadne w całości.
W przedmiotowej sprawie powód dochodził odR. A.zapłaty kwoty 1.334,40 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 lutego 2014 roku do dnia zapłaty z tytułu zawartej w dniu 3 grudnia 2013 r. umowy pożyczki. Pozwana potwierdziła zawarcie umowy pożyczki z pierwotnym wierzycielem oraz uznała roszczenie powoda za uzasadnione zarówno co do zasady, jak i wysokości. W konsekwencji wysokość dochodzonej kwoty Sąd uznał za bezsporną, jednocześnie przyjmując, że powód przedkładając opisane dokumenty udowodnił zadłużenie pozwanej w wysokości w nich wskazanej.
Natomiast pozwana wniosła o umorzenie odsetek i rozłożenie należności dochodzonej w pozwie na raty w kwocie po 100 zł. miesięcznie, na co powód nie wyraził zgody. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanej o rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty. Zgodnie z przepisemart. 320 k.p.c., w szczególnie uzasadnionych wypadkach Sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie. Przepis ten daje Sądowi możliwość orzekania o sposobie spełnienia świadczenia w sposób bardziej dogodny dla zobowiązanego, aniżeli wynikałoby to z regulacji prawa materialnego. Uprawnienie do rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty przysługuje Sądowi w szczególnie uzasadnionych wypadkach, a więc w sytuacjach, w których ze względu na stan majątkowy, rodzinny czy zdrowotny spełnienie zasądzonego świadczenia byłoby dla pozwanego niemożliwe do wykonania lub w każdym razie bardzo utrudnione i narażałoby go na niepowetowane szkody. Oczywistym jest przy tym, iż rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty może mieć miejsce li tylko wówczas, gdy jego spełnienie w tej formie jest przez pozwanego obiektywnie możliwe. O ile, bowiem rolą omawianego rozwiązania jest wydłużenie terminu zapłaty świadczenia przez dłużnika, a tym samym, uchronienie go od postępowania egzekucyjnego oraz naliczania kolejnych odsetek, o tyle rozwiązanie to nie może naruszać praw wierzyciela i doprowadzać do jego pokrzywdzenia, co niewątpliwie nastąpiłoby, gdyby sytuacja finansowa dłużnika nie dawała realnych szans na terminową spłatę świadczenia w ratach. Taki właśnie przypadek zdaniem Sądu ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy.R. A.prowadzi gospodarstwo domowe razem ze swoją matką oraz dziewiętnastoletnim synem. Pozwana pracuje w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, za co otrzymuje wynagrodzenie w wysokości ok. 1700 zł., które stanowi jej jedyne źródło dochodu. Co miesiąc pozwana spłaca swoje zobowiązania w łącznej kwocie 1.270 zł. miesięcznie. Ponadto pozwana wydaje kwotę 96 zł. na bilet miesięczny komunikacji miejskiej. W świetle przytoczonych okoliczności, w ocenie Sądu brak jest obiektywnych podstaw do przyjęcia, że pozwana uregulowałaby wobec powoda zasądzone przez Sąd świadczenie w przypadku jego rozłożenia na raty.
W niniejszej sprawie strona powodowa miała prawo, oprócz żądania należności głównej, żądać za czas opóźnienia odsetek w umówionej wysokości, jako że zgodnie z treścią przepisuart. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności, przy czym dłużnik jest w opóźnieniu jeżeli nie spełnia świadczenia w określonym terminie. Jeżeli zaś stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe; jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (art. 481 § 2 k.c.). Wobec tego Sąd zasądził należność główną z ustawowymi odsetkami od dnia 2 lutego 2014 r., czyli od następnego dnia po dniu, w którym zgodnie z umową pożyczka powinna zostać zwrócona.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 102 k.p.c., mając na uwadze szczególnie trudną sytuację życiową i majątkowąR. A., która to sytuacja zdaniem Sądu, oceniana przez pryzmat zasad współżycia społecznego, uzasadnia odstępstwo od podstawowych zasad decydujących o rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów procesu.
Zgodnie z treścią wskazanego przepisu, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W ocenie Sądu taki właśnie szczególny wypadek zachodzi w stosunku do pozwanej.
Należy mieć na względzie, żeR. A.prowadzi gospodarstwo domowe razem ze swoją matką, która opłaca wszystkie koszty związane z mieszkaniem, jak czynsz, prąd, wodę oraz dziewiętnastoletnim synem, który pozostaje częściowo na jej utrzymaniu i uczy się w 4 klasie technikum. Pozwana pracuje w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, za co otrzymuje wynagrodzenie w wysokości ok. 1700 zł., które stanowi jej jedyne źródło dochodu. Co miesiąc pozwana spłaca swoje zobowiązania wobec z tytułu zaciągniętych kredytów lub pożyczek, na rzecz(...)Agricole 600 zł miesięcznie, na rzeczF.(...)250 zł, na rzecz(...) S.A.– 250 zł. oraz kwotę 170 zł. z tytułu pożyczki krótkoterminowej. Ponadto pozwana wydaje kwotę 96 zł. na bilet miesięczny komunikacji miejskiej. Według deklaracji pozwanej, zaprzestała wykupywania leków na nadciśnienie i tarczycę z powodu braku pieniędzy. Zatem Sąd uznał, żeR. A.nie posiada wystarczających środków na pokrycie kosztów procesu, które zgodnie z ogólną zasadą odpowiedzialności stron za wynik sprawy winna ponieść, jako przegrywająca proces w całości.
Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, że w niniejszej sprawie zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności, które w szczególności opierają się na sytuacji majątkowej i życiowej pozwanej, co uzasadnia zastosowanie przepisuart. 102 k.p.c.do rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu(por. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I ACa 571/12, LEX nr 1237890).
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.