Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Hajnówce
Sygnatura akt: VII K 57/15
Data wyroku: 2015-05-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Front
Teza: bez tezy

Sygn. akt VII K 57/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 maja 2015 roku
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VII Wydział Karny w Hajnówce
w składzie:
Przewodniczący: SSR Grzegorz Front
Protokolant: Edyta Bartoszewicz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. w Hajnówce
sprawyS. K. (1), synaJ.iW.z domuR.,urodzonego w dniu (...)wB.
oskarżonego o to, że:
w dniu 23 lutego 2015 r. ok. godziny 23.00 wB.przyul. (...)znieważyłK. Ż.w ten sposób, że wyzywał ją słowami wulgarnymi, powszechnie uznanymi za obelżywe,
to jest o czyn zart. 216 § 1 kk

o r z e k a:

I
oskarżonegoS. K. (1)uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu,

II
na podstawieart. 632 pkt. 1 kpkkosztami postępowania obciąża oskarżycielkę prywatnąK. Ż..

Sygn. akt VII K 57/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
K. Ż.jest właścicielką domu położonego wB.przyul. (...). W dniu 23.02.2015 r. zamieszkiwali tam takżeM. Ż.,J. Ż.,S. K. (1)iA. Ż..M. Ż.był byłym mężemK. Ż.zaśJ. Ż.jej teściową.J. Ż.zamieszkiwała tam razem ze swoim konkubentemS. K. (1)oraz córkąA. Ż.. Oprócz wymienionych w domu mieszkał także ojciecK. R.S.– który wspólnie z nią zajmował jeden z pokoi. Miał tam zamieszkiwać z uwagi na bezpieczeństwo córki. Relacje pomiędzyK. Ż.a pozostałymi zamieszkującymi tam osobami były napięte, panował pomiędzy nimi konflikt, którego podłożem było nieudane małżeństwo zM. Ż..K. Ż.domagała się, by rodzina byłego męża wyprowadziła się z jej domu.
W dniu 23.02.2015 r. około godziny 23.00S. K. (1)przyszedł do pokoju zajmowanego przezK. Ż.i jej ojca, gdzie wszczął awanturę, której podłożem było to, że nie napalili oni w piecu, przez co w domu było zimno i nie nagrzała się woda.S. K. (1)był zdenerwowany, używał słów wulgarnych, a doR. S.zwrócił się w sposób obelżywy. Po opuszczeniu ich pokoju w dalszym ciągu używał słów wulgarnych, które jednak miały charakter bezosobowy, w tym sensie, że nie były kierowane pod czyimkolwiek adresem. W tym momencieK. Ż.rozpoczęła za pomocą dyktafonu nagrywanieS. K. (1).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyjaśnień oskarżonego:S. K. (1)(k. 34v), zeznań świadków:S. K. (2)(k. 35v-36),A.L.(k. 36),J. Ż.(k. 36v) iM. Ż.(k. 36v).
K. Ż.w prywatnym akcie oskarżenia postawiłaS. K. (1)zarzut, że w dniu 23.02.2015 r. około godziny 23.00 wB.przyul. (...)znieważył ją w ten sposób, że wyzywał ją słowami wulgarnymi, powszechnie uznanymi za obelżywe, to jest o czyn zart. 216 § 1 kk.
OskarżonyS. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Wyjaśnił, że tego dnia wrócił wraz zJ. Ż.iM. Ż.wieczorem do domu, lecz z uwagi na to, żeR. S.nie rozpalił w piecu, w mieszkaniu było zimno i nie było ciepłej wody. W domu pozostała małoletnia córkaJ. Ż.,A., która nie miała się jak umyć, a następnego dnia rano musiała iść do szkoły. Sytuacja ta zirytowałaS. K. (1), postanowił więc pójść do pokoju zajmowanego przezR. S., by zwrócić mu w tej kwestii uwagę. Przyznał, że ze względu na wzburzenie używał słów wulgarnych, a doR. S.zwrócił się w sposób obelżywy. Po wyjściu w dalszym ciągu używał słów wulgarnych, aczkolwiek zaprzeczył, aby miał nimi zamiar kogokolwiek znieważyć. Zaprzeczył, jakoby tego dnia używał słów wulgarnych pod adresemK. Ż..

Sąd zważył, co następuje:
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził zarzutu prywatnego aktu oskarżenia.
Z zeznań zarównoK. Ż.iR. S.wynikało, żeS. K. (1)po opuszczeniu zajmowanego przez nich pokoju miał używać słów wulgarnych i obelżywych w stosunku do oskarżycielki prywatnej.K. Ż.miała je nagrać za pomocą dyktafonu, jednak nagranie to uległo skasowaniu. Zanim do tego doszło, udała się na Posterunek Policji wB., gdzie odsłuchano je w obecności funkcjonariuszy policjiA.L.iS. K. (2). Zważywszy, że z przyczyn obiektywnych Sąd pozbawiony był bezpośredniego kontaktu z tym dowodem, zeznania tych świadków, którzy z racji pełnionej funkcji niejako z założenia gwarantowali obiektywizm i brak zaangażowania po którejkolwiek ze stron, nabierały szczególnego znaczenia w dojściu do prawdy materialnej.
Przesłuchani funkcjonariusze nie potwierdzili jednak relacji pokrzywdzonej i jej ojca. Owszem przyznali, że na odtworzonym nagraniu było słychać, jakS. K. (1)wypowiada słowa wulgarne, aczkolwiek – zdaniem świadków – nie były one kierowane pod adresemK. Ż.i nie miały na celu jej znieważenia. I tak,A.L.zeznała m. in. „na nagraniu faktycznie było słychać, że panS.używa słów wulgarnych. Nie przypominam sobie jednak, żeby te słowa były kierowane konkretnie pod adresemK. Ż..” Dalej dodała: „Wydaje mi się, że te wulgaryzmy wynikały ze zdenerwowaniaS. K. (1), a nie z chęci znieważeniaK. Ż.. (…) Bardziej przypominało to monolog, a nie bezpośrednie zwracanie się doK. Ż..”S. K. (2)stwierdził natomiast: „w naszej ocenie nie padały żadne słowa, które mogłyby zostać potraktowane jako groźby, padały bezosobowe słowa wulgarne. (…) Z tego, co się dało usłyszeć, wynikało, że raczej ta osoba mówiła sama do siebie. W żadnym słowie na nagraniu nie padło imięK. Ż.. Ja nie wywnioskowałem z tego nagrania, żeby te słowa były kierowane w stronęK. Ż.. (…) W mojej ocenie były to słowa wulgarne, ale bezosobowe.”
Wypowiadaniu przez oskarżonego słów znieważającychK. Ż.zaprzeczyli także świadkowieJ. Ż.iM. Ż.. Z uwagi na bezpośrednie zaangażowanie po stronie oskarżonego, do ich zeznań należało jednak podchodzić z daleko idącą ostrożnością, choć akurat w tym wypadku pokrywały się one z dowodami uznanymi wcześniej za wiarygodne.
Przez znieważanie należy rozumieć wszelkie zachowania sprawcy, które w sposób demonstracyjny wyrażają pogardę dla innej osoby, w szczególności mają poniżyć jego godność osobistą i sprawić, by poczuł się dotknięty lub obrażony. Ocena zachowania sprawcy pod kątem charakteru znieważającego musi jednak opierać się na kryteriach obiektywnych, tj. powinno być powszechnie uznane za obraźliwe i naruszające godność osobistą człowieka w świetle przyjętych norm społeczno-obyczajowych (por. orz. SN z dnia 7.05.2008 r., sygn.III KK 234/07). Od strony podmiotowej przestępstwo zniewagi może być popełnione tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. Sprawca musi zatem chcieć znieważyć pokrzywdzonego, albo przewidując, że jego słowa mogą mieć obraźliwy charakter, na to się godzić. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, że słowa wulgarne, wypowiadane bezosobowo i bez zamiaru dotknięcia kogokolwiek, charakteru znieważającego mieć nie mogą.
Mając na uwadze, że oskarżycielce prywatnej nie udało się wykazać, abyS. K. (1)wypowiadał bezpośrednio pod jej adresem słowa wulgarne i obelżywe, działając z zamiarem jej znieważenia, stwierdzić należało, że w jego zachowaniu brak było znamion czynu zabronionego, o którym mowa wart. 216 § 1 kk. Z tego względu, kierując się wskazaniamiart. 17 § 1 pkt 2 kpkw zw. zart. 414 § 1 zd. 2 kpk, Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 632 pkt 1 kpk, obciążając nimi oskarżycielkę prywatną.