Sąd Okręgowy w Nowym Sączu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 169/15
Data wyroku: 2015-05-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Penar, Bogdan Kijak, Anna Pater
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt II Ka 169/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 maja 2015 r.
Sąd Okręgowy w Nowym Sączu – Wydział II Karny w składzie :
Przewodniczący : SSO Bogdan Kijak
Sędziowie:   SSO Arkadiusz Penar
SSO Anna Pater (spr.)
Protokolant: st.sekr.sądowy Maria Olszowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Leszka Karpa
po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r.
sprawyA. K.
oskarżonego o przestępstwo zart.244 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu
z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt II K 834/14
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną i zasądza do oskarżonegoA. K.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych) tytułem wydatków i 200 zł (dwieście złotych) tytułem opłaty - za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt II Ka 169/15

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 12 maja 2015 r.

A. K.oskarżony był o to, że w dniu 1 sierpnia 2014 r. pomiędzy godzinami 18.00 a 19.00 wK.rejonu(...)kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym markiF. (...)o nr rej. początkowych(...)nie stosując się tym samym do zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat orzeczonego w stosunku do niego wyrokiem Sądu Rejonowego w Zakopanem sygn. akt II K 329/13, tj. o przestępstwo zart. 244 kk.
Wyrokiem z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II K 834/15, Sąd Rejonowy w Nowym Targu uznałA. K.za winnego tego, że w dniu 1 sierpnia 2014 r. w godzinach pomiędzy 18.00 a 19.00 wK.rejonu(...)kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym markiF. (...)o nr rej.(...)nie stosując się tym do orzeczonego wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r. przez Sąd Rejonowy w Zakopanem w sprawie II K 329/13 środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat, tj. uznał za winnego popełnienia występku zart. 244 kki na mocyart. 244 kkprzy zastosowaniuart. 58 § 3 kkwymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 200 stawek ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł. Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 534,96 zł tytułem kosztów sądowych, w tym 280 zł tytułem opłaty.
Powyższy wyrok zaskarżył apelacją obrońca oskarżonego, który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu, że okoliczności ustalone na podstawie zebranego materiału dowodowego, pomimo podniesionych przez obronę wątpliwości co do wiarygodności świadków oskarżenia wskazują, że oskarżonyA. K.popełnił czyn zabroniony zarzucany mu w akcie oskarżenia.
Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu w akcie oskarżenia przestępstwa i o zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem.
W uzasadnieniu apelacji obrońca podniósł, że obiektywizm i wiarygodność świadkówW. H.iM. H.budzi szereg wątpliwości, które zgodnie zart. 5 § 2 kpkpowinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego; zeznaniaA. H.,A. T.iT. T.potwierdziły, że oskarżony nie prowadził w dniu 1 sierpnia 2014 r. samochodu. Sąd pomijając te zeznania dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego. Obrońca wskazał w apelacji na konflikt sąsiedzki pomiędzy rodzinąA. H., której chłopakiem jest i z którą zamieszkuje oskarżony a rodzinąM.iW. H.. Na początku sierpnia 2014 r., a więc w okresie, kiedy miało dojść do popełnienia przestępstwa doszło do eskalacji konfliktu, rodziceM.iW. H.otrzymali od pełnomocnika rodzicówA. H.pismo - wezwanie z dnia 28.07.2014 r. do zaprzestania naruszania służebności. Spór sąsiedzki powinien sugerować sądowi, by zeznania zwaśnionych stron traktować z ogromną dozą ostrożności. Obrońca zwrócił także uwagę na zachowanieW. H., które było nieracjonalne, bowiem zawiadomił on policję dopiero 2.08.2014 r. o godz. 15.05, a dla skuteczności postępowania w sprawie o prowadzenie pod wpływem alkoholu kluczowe jest szybkie zawiadomienie organów policji.W. H.miał możliwość telefonicznego zawiadomienia policji lub udania się do najbliższego czynnego komisariatu policji. Obrońca stwierdził, że strona nie miała możliwości zadania pytańW. H., a jego zeznania zostały odczytane w trybieart. 391 § 1 kpk, dlatego ujawnione przez obrońcę wątpliwości powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego. Nadto obrońca podniósł, że przeciwko oskarżonemu prowadzone było równocześnie postępowanie o kierowanie w dniu 1.08.2014 r. pojazdem po użyciu alkoholu, a wyrokiem z dnia 5.03.2015 r. sąd uniewinniłA. K.powołując się w ustnych motywach na słabość materiału dowodowego, bowiem wniosek o ukaranie został oparty tylko na zeznaniach skonfliktowanych świadków.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja obrońcy oskarżonego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Sąd Rejonowy w poprawny sposób przeprowadził postępowanie zmierzając do wyjaśnienia wszystkich tych okoliczności, które istotne były dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś w pisemnym uzasadnieniu wyroku rzeczowo i obiektywnie ustosunkował się do przeprowadzonych dowodów, dokonał ich poprawnej oceny i poczynił w konsekwencji niewadliwe ustalenia faktyczne. Apelacja zawiera jedynie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, jednakże w istocie sprowadza się do kwestionowania wiarygodności dowodów, które sąd pierwszej instancji uznał za wiarygodne i przyjął za podstawę ustaleń faktycznych. W związku z powyższym stwierdzić należy w pierwszej kolejności, iż argumenty apelacji zmierzające do wykazania, że zeznania świadkówW. H.iM. H.były niewiarygodne okazały się nieprzekonujące i nie podważyły oceny dowodów dokonanej przez Sąd Rejonowy. Wbrew wywodom apelacji, Sąd Rejonowy ocenił wszystkie dowody nie naruszając reguł określonych wart. 7 kpk, wskazał logicznie, dlaczego uznał za wiarygodne zeznania świadkówW. H.iM. H.oraz wyjaśnił przekonująco, dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego oraz zeznaniom świadków zeznających na jego korzyść. Ocena dowodów dokonana przez sąd pierwszej instancji nie narusza zasad prawidłowego rozumowania, zgodna jest z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego pozostając tym samym pod ochronąart. 7 kpk. Kwestionując wiarygodność zeznań świadkówM. H.iW. H.autor apelacji powołał się na dwa podstawowe argumenty, a to konflikt sąsiedzki pomiędzy rodzinąA. H.i rodzinąW.orazM. H., a także spóźnione zawiadomienie o przestępstwie. Żaden z tych argumentów nie okazał się jednak celny i nie podważył skutecznie oceny wiarygodności zeznań świadkówW. H.iM. H.. Okoliczność, iż pomiędzy członkami rodzinyH.istnieje spór sąsiedzki dotyczący wykonywania służebności przejazdu żadną miarą nie może stanowić racjonalnego uzasadnienia dla sugerowanej apelacją wersji, żeA. K.został fałszywie oskarżony o zachowanie sprzeczne z prawem. Trudno założyć racjonalnie, aby spór rodzicówA. H.i rodzicówM.iW. H.skutkował złożeniem nieprawdziwego zawiadomienia o przestępstwie odnośnie osoby, która w spór ten nie jest w jakikolwiek sposób zaangażowana, a jedynie pozostaje w związku zA. H., bowiem w ten sposób zwaśnione strony nie mogłyby osiągnąć dla siebie jakichkolwiek korzyści w sporze gruntowym. Po wtóre, argument o wysłaniu do rodzicówM.iW. H.listu adwokackiego datowanego na dzień 28.07.2014 r. nie daje podstaw do twierdzenia, że skutkiem tego działania pełnomocnika jednej ze stronW. H.postanowił złożyć zeznania dotyczące osoby postronnej, jaką jestA. K.. Należy też zwrócić uwagę, że żaden z dowodów nie daje podstaw do twierdzenia, że rodziceW.iM. H.otrzymali ten list adwokacki przed dniem 1.08.2014 r. (do pisma nie dołączono dowodu jego nadania, a w apelacji stwierdzono „na początku sierpnia 2014 roku, a więc w okresie kiedy miało dojść do popełnienia przestępstwa, doszło do eskalacji konfliktu” – k. 90). Wskazane okoliczności czynią bezzasadną sugestię apelacji, iżW.iM. H.złożyli nieprawdziwe zeznania z uwagi na spór sąsiedzki z rodzicamiA. H.. Także i argument o spóźnionym zawiadomieniu o przestępstwie przezW. H.nie podważa skutecznie oceny wiarygodności jego zeznań. Jakkolwiek bowiem można oczekiwać od modelowego obywatela, iż ujawniając znajdującego się stanie nietrzeźwości kierowcę pojazdu zawiadomi natychmiast organy ścigania, to jednak nie można tracić z pola widzenia ani wyjaśnień w tej kwestiiW. H.(tłumaczył, iż miejscowy posterunek policji nie był już czynny), ani też okoliczności tego czynu, a mianowicie tego, iżA. K.po przeparkowaniu pojazdu udał się do domu swojej dziewczyny, interwencja policji była więc w tym czasie zbędna, a istotne było jedynie zawiadomienie o samym zdarzeniu. Należy podkreślić, że Sąd Rejonowy miał tę okoliczność na uwadze, jednakże trafnie uznał, że nie podważa ona ostatecznie wiarygodności relacjiW. H., tym bardziej, że znalazła ona potwierdzenie w zeznaniach kolejnego świadka,M. H.. Znamienne jest przy tym, żeM. H.nie twierdził, by oskarżony był pod wpływem alkoholu, a jedynie podał to co zaobserwował, czyli fakt kierowania przez oskarżonego pojazdem, a z koleiW. H.składając zawiadomienie także nie twierdził, że oskarżony kierował samochodem wbrew obowiązującemu zakazowi, lecz jedynie tyle, że znajdował się wówczas pod działaniem alkoholu. Dodać należy, że z faktu poprzestania na odczytaniu przez sąd pierwszej instancji zeznań przebywającego za granicąW. H.nie można wyprowadzać twierdzenia, że wątpliwości nie zostały wyjaśnione i powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, bowiem odczytane zeznania stanowią pełnoprawny dowód podlegający takiej samej ocenie jak zeznania osób przesłuchanych bezpośrednio przed sądem. Na marginesie tylko należy zwrócić uwagę, że odczytanie zeznańW. H.w trybieart. 391 § 1 kpkodbyło się za zgodą wszystkich stron postępowania (k. 75). Także i z faktu wydania wyroku uniewinniającego w sprawie o wykroczenieart. 87 § 1kw w sprawie o sygn. II W 1120/14 nie można automatycznie wywodzić, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie były niewiarygodny i winien skutkować uniewinnieniemA. K.o zarzutu popełnienia przestępstwa.
Reasumując, wskazane w apelacji argumenty nie podważyły skutecznie oceny dowodów dokonanej przez sąd pierwszej instancji. Tym samym całkowicie bezzasadny okazał się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. Zarzut zart. 438 pkt 3 kpkmoże być skutecznie podniesiony tylko wówczas, gdy wykazane zostanie, że z poprawnie ocenionych dowodów sąd orzekający wyprowadził błędne wnioski co do faktów. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała, skoro Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne na podstawie tych dowodów, które ocenił jako wiarygodne, a ocena ta nie została przez apelującego skutecznie podważona.
Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Sąd Okręgowy uznał apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną i orzekając na podstawieart. 437 § 1 kpkutrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Wobec nieuwzględnienia apelacji, na zasadzieart. 636 § 1 kpkSąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 220 zł, w tym opłatę w wysokości 200 zł.