Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 777/15
Data wyroku: 2015-09-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Umowa Ubezpieczenia
Podstawa prawna: art. 43 pkt 4 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych

Sygn. akt III Ca 777/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi oddalił powództwoL.S. C.deS.y(...) Spółki Akcyjnejz siedzibą wM.przeciwkoM. K.o zapłatę kwoty 8553,83 złote, a ponadto orzekł o kosztach procesu.
Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 16 listopada 2013 r. pojazd pozwanejM. K.markiN. (...)onumerze rejestracyjnym (...)był zaparkowany obok bloku, wzdłuż ściany z lekkim skosem naul. (...)na wysokościposesji nr (...)przyul. (...). Z tyłu samochodu pozwanej zaparkował samochód markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)koloru czarnego, z przodu pojazdu znajdował się chodnik, który był w remoncie.
Pozwana między godziną 13.46 a godziną 14.33 wŁ.podjęła manewr wyjazdu z miejsca parkingowego samochodem markiN. (...). Z uwagi na to, żeM. K.oceniła sytuację jako ciężką, poprosiła przechodzącego młodego człowieka o pomoc podczas wyjeżdżania z miejsca parkingowego. Pozwana wsiadła do samochodu, a przechodzień gestami kierował pozwaną do wyjazdu. Podczas wykonywania manewru pozwana nie zachowała bezpiecznego odstępu od omijanego pojazdu i doprowadziła do zetknięcia z samochodem markiM. (...)i otarcia jego zderzak. Pozwana w chwili zdarzenia nie poczuła żadnego uderzenia. Pozwana po wyjechaniu z miejsca parkingowego, zatrzymała pojazd, mężczyzna który pomagał pozwanej wyjechać podniósł rękę i powiedział, że wszystko jest „ok”. Pozwana nie zauważyła otarcia pojazdu markiM. (...)odjechała. W dniu 26 listopada 2013 r.Ł. D.złożył ustne zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia. Pozwana 03 grudnia 2013 r. dostała wezwanie na Komendę Miejską Policji wŁ.do Wydziału Wykroczeń i Przestępstw w Ruchu Drogowym. W toku postępowania w sprawie o wykroczenie pozwana dowiedziała się o przedmiotowym zdarzeniu i przyznała się do zarzucanego jej czynu z art. 97 k.w. W dniu 18 grudnia 2013 r. Komenda Miejska Policji wŁ.złożyła wniosek o ukaranie pozwanej.
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi XVII Wydział Karny wyrokiem nakazowym z dnia 09 stycznia 2014 r. w sprawie sygn. akt XVII W 6073/13 uznał pozwanąM. K.winną popełnienia czynu, który wypełnił znamiona przepisu art. 97 k.w. Pozwana nie wniosła sprzeciwu od tego wyroku, wskutek czego wyrok ten uprawomocnił się.
Sprawca wypadku ubezpieczony był w powodowym zakładzie ubezpieczeń z tytułu odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Poszkodowany w wypadku,Ł. D.zgłosił szkodę do powoda, ubezpieczyciel zlikwidował szkodę na łączną kwotę 8.023,74 zł tytułem odszkodowania, która została poszkodowanemu wypłacona.
Pismem datowanym na 09 maja 2014 r., a następnie 18 kwietnia 2014 r. i na 12 czerwca 2014 r. powód wezwał pozwanąM. K.do zapłaty kwoty 8.023,74 zł.
Pozwana nie zapłaciła żądanej kwoty. Pozwana prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężemJ. K.. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.400 zł netto oraz emerytury męża w kwocie 1.600 zł. Pozwana nie ma oszczędności. Pozwana pozostaje pod opieką lekarzy, mąż pozwanej pozostaje pod opieką lekarza kardiologa, proktologa i urologa.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo za bezzasadne. Sąd Rejonowy wskazał, że roszczenie powódki wywodzone jest z przepisuart. 43 pkt 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Stosownie do powołanego przepisu, zakładowi ubezpieczeń przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący zbiegł z miejsca zdarzenia. Sąd Rejonowy szeroko wywiódł, że całokształt zgromadzonego materiału dowodowego nie dał podstaw do ustalenia, że zachowanie pozwanej stanowiło zbiegnięcie z miejsca zdarzenia.
Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wniosła strona powodowa, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:
1. naruszenie przepisów postępowania tj.
-art. 233§1 k.p.c.poprzez brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego, skutkiem czego Sąd I Instancji oparł orzeczenie na ustaleniach niezgodnych ze stanem faktycznym;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
- art. 43 pkt 4 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych(...)i(...), poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że zachowania pozwanej nie można zakwalifikować jako zbiegnięcie z miejsca zdarzenia,
-art. 6 k.c.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że ciężar dowodu w całości winien obciążać powoda.
W oparciu o wskazane zarzuty powódka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości a także zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Na rozprawie apelacyjnej pełnomocnik pozwanej wnosił o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Na wstępie koniecznym jest odniesienie się do sformułowanego przez skarżącą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, gdyż wnioski w tym zakresie z istoty swej determinują rozważania co do pozostałych zarzutów apelacyjnych, bowiem jedynie nieobarczone błędem ustalenia faktyczne, będące wynikiem należycie przeprowadzonego postępowania mogą być podstawą oceny prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia w kontekście twierdzeń o naruszeniu przepisów prawa materialnego.
Stosownie do treściart. 233 § 1 k.p.c., Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Dla skutecznego wywiedzenia zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.niezbędne jest zatem wykazanie, że Sąd I instancji dopuścił się tego rodzaju błędów w rozumowaniu. Apelacja będąca przedmiotem oceny w niniejszej sprawie nie sprostała temu ciężarowi.
Skarżący, stawiając zarzut braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego nie wskazał, które konkretnie dowody miałaby zostać pominięte czy też nienależycie ocenione i na czym dokładnie miałaby polegać ich nienależyta ocena. Uzasadnienie apelacji zawiera bowiem zreferowanie stanowiska Sądu I instancji, a następnie szereg uwag ogólnych na temat materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. Wprawdzie ostatni akapit apelacji wskazuje na to, że pozwana nie powiadomiła Policji o zaistniałym zdarzeniu i nie pozostawiła danych umożliwiających identyfikację, jednak skarżąca całkowicie abstrahuje od tego, że – jak ustalił Sąd I instancji – brak tych czynności wynikał z tego, iż pozwana nie zauważyła, że wyjeżdżając z miejsca parkingowego zarysowała inny samochód. Prawidłowość wskazanego ustalenia Sądu I instancji nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego. Wskazuje na to nie tylko treść zeznań pozwanej, lecz również fotografie obrazujące na bardzo niewielki rozmiar zarysowań (na samochodzie markiN.wręcz trudny do zauważenia – k. 8 – 9 akt XVIII W 6073/13) oraz brak jakiegokolwiek przedstawionego przez powoda dowodu na świadomość pozwanej.
Bezzasadny w stopniu oczywistym jest również zarzut naruszeniaart. 6 k.c.Skoro powódka opiera swoje roszczenie na twierdzeniu, że pozwana zbiegła z miejsca zdarzenia, zgodnie z dyspozycjąart. 6 k.c.powinna ten fakt udowodnić. Takiemu ciężarowi powódka nie sprostała. Nie ulega przy tym wątpliwości, że aby uznać określony fakt za udowodniony nie jest wystarczający – jak chciałaby powódka – brak możliwości jego wykluczenia. Udowodnienie określonego zdarzenia polega bowiem właśnie na przekonaniu Sądu, za pomocą przedstawionych dowodów, że dany fakt z pewnością – a nie jedynie „być może” – miał miejsce.
Podsumowując, zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy, oceniony przez Sąd I instancji zgodnie z dyrektywami płynącymi z treściart. 233 § 1 k.p.c.jest jednoznacznie niekorzystny dla strony powodowej. Ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego nie są obarczone błędem, zaś Sąd Okręgowy w całości podziela je i przyjmuje za własne.
W świetle zebranego materiału dowodowego i poczynionych ustaleń faktycznych nietrafny jest zarzut naruszenia art. 43 pkt 4 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych przez dokonanie jego błędnej wykładni. Sąd Okręgowy w całości podziela wywód Sądu I instancji dotyczący utrwalonej już w orzecznictwie interpretacji pojęcia zbiegnięcia z miejsca zdarzenia. Powielanie w całości rozważań Sądu Rejonowego jest zbędne. Wystarczy zatem wskazać, że Sąd Rejonowy trafnie podkreślił, że decydujące jest ustalenie, iż sprawca oddalając się z miejsca zdarzenia, czynił to z zamiarem uniknięcia odpowiedzialności, w szczególności w celu uniemożliwienia identyfikacji, roli, jaką odegrał w zdarzeniu, oraz stanu, w jakim znajdował się w chwili wypadku (podobnie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2001 roku, IV KKN 175/00). Jak już podniesiono, wyniki postępowania dowodowego nie dają podstaw by przyjąć, że zachowanie pozwanej nakierowane było na uniknięcie odpowiedzialności. W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że nie ma podstaw do zastosowania analizowanego przepisu i z tego względu oddalił powództwo.
Wyrok Sądu Rejonowego odpowiada zatem prawu, zarówno w aspekcie norm procesowych jak i co do zastosowanych norm prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych zarzutów i nie występowania uchybień, które Sąd winien uwzględnić z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację jako bezzasadną.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł zgodnie z wyrażoną wart. 98 §1 i §3 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na zasądzona kwotę złożyło się wyłącznie wynagrodzenie pełnomocnika procesowego pozwanej w postępowaniu odwoławczym, ustalone w oparciu o§13 ust. 1 pkt 1w zw. z §6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.).