Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 824/12
Data wyroku: 2015-11-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Jabłoński
Słowa kluczowe: Wyrok
Podstawa prawna: art. 66 § 1 kk
Teza: postępowanie wobec oskarżonej warunkowo umorzono

Sygn. akt III K 824/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 listopada 2015r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie w III Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący: SSR Maciej Jabłoński
Protokolant: Sonia Moćko
Prokurator: Iwona Banicka
sprawy przeciwko
U. K.
c.J.iA.
ur. (...)wW.
po rozpoznaniu w dn. 19.09.2014 r., 04.02.2015 r., 27.03.2015 r., 02.07.2015 r., 02.09.2015 r., 16.10.2015 r., 23.11.2015 r.
oskarżonej o to, że:
w dokładnie nieustalonym czasie w okresie nie wcześnie niż w(...)i nie później niż do dnia(...)wW.wmieszkaniu nr (...)przyul. (...), znęcała się psychicznie i fizycznie nad swoim małoletnim synemK. K. (1)lat(...)w ten sposób, że bezpodstawnie wszczynała awantury, podczas których wyzywała słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, jak również zadawała uderzenia rękoma po całym ciele,
    tj. o czyn zart. 207 § 1 kk;

ORZEKA:

I
Na podstawieart. 66 § 1 k.k.,67 § 1 k.k., postępowanie karne przeciwkoU. K.warunkowo umarza na okres próby 1 (jednego) roku.

II
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.kw związku zart. 629 k.p.k.zwalnia oskarżoną od opłaty, a koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

III K 824/12

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

U. K.ze związku małżeńskiego (obecnie już rozwiązanego) zA. K.posiada dwóch synówK.iF. K.. W okresie od(...)do(...)w stosunku doK. K. (1), który, podobnie jak jego brat mieszkał z oskarżoną stosowała opresyjne metody wychowawcze.K. K. (1)sprawiał wtedy problemy wychowawcze o średnim nasileniu. Samowolnie oddalał się z zajęć lekcyjnych i dodatkowych, nie dbał o porządek wokół siebie, bywał arogancki, nie wykonywał obowiązków domowych, pogorszyły się jego wyniki w nauce. Oskarżona reagowała na to nadmiernie krzycząc na syna, używając obraźliwych określeń i czasami zadając mu uderzenia ręką. Takie sytuacje powtarzały się ze zmiennym natężeniem co jakiś czas z tym iż każdorazowo podłożem było nie realizowanie przez pokrzywdzonego oczekiwań matki. Stan ten doprowadził pokrzywdzonego do obniżenia nastroju, postaw ucieczkowych oraz do deklarowania myśli samobójczych. Ojciec, który realizował się w kolejnym związku był postrzegany przez pokrzywdzonego jako lepszy rodzic, nie wprowadzający atmosfery napięcia nerwowego. Był przy tym inicjatorem licznych postępowań sądowych wymierzonych w byłą żonę. W tym o eksmisję jej wraz oboma synami. Oboje rodzice uczestniczyli aktywnie w procesie edukacyjnym i wychowawczym wykazując dużą dozę zainteresowania i chęć pomocy pokrzywdzonemu.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: wyjaśnień oskarżonejU. K.(k- 71,179,352-353), zeznań świadków:R. G.(k- 22-23, 235-237),A. K.(k- 2-4,237-239),A. D.(k-271-272),J. C.(k- 272),A. C.(k- 272-273),M. M.(k- 273),T. K.(k- 302),T. P.(k- 302),E. K.(k- 302-303),R.T.(k- 303),K. K. (1)(k- 26-27,317-318),F. K.(k- 29-31) oraz dokumentów zaliczonych do materiału dowodowego według wykazu na k- 373-374.
Sąd częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej. Nie podlegają dyskusji te wątek jej wersji, w których mówi o zadawnionym wieloaspektowym konflikcie z byłym mężem, trudnościach wychowawczych jakie sprawiałK. K. (1)czy własnych działaniach w zakresie wychowowczo-opiekuńczym wobec pokrzywdzonego. Znajdują one bowiem potwierdzenie w zeznaniach świadków, w tym samego pokrzywdzonego, jak i w dokumentach zaliczonych do materiału dowodowego. Z dużym dystansem natomiast Sąd podszedł do tej części wyjaśnień, w których oskarżona odnosi się bezpośrednio do scysji pomiędzy nią, aK. K. (1). Sąd zauważa, że oskarżona pomniejsza ich intensywność i charakter sprzecznie z zeznaniami swoich synów, którzy dość zgodnie na etapie postępowania przygotowawczego relacjonowali częste incydenty, w których nie brakowało ani słownych zniewag ani też fizycznych ataków na pokrzywdzonego.
Co do zeznań synów oskarżonej, to Sąd mając świadomość ich wyjątkowo trudnej sytuacji psychologicznej w obliczu konfliktu rodziców zauważa ewolucję zeznań pokrzywdzonego. W postępowaniu przygotowawczymK. K. (1)przestawił zdecydowanie bardziej drastyczny przebieg zdarzeń niż w toku postępowania sądowego, kiedy to wskazywał na swoje zrozumienie zachowań matki i ich jakąś racjonalność w swoim odczuciu. Sąd doszedł do przekonania, że co do zaistniałych faktów pierwsza relacja, jako zgodna z zeznaniamiF. K.jest bardziej odpowiadająca prawdziwemu stanowi rzeczy, przy czym sama sytuacja konfliktu rodziców i ówczesnego jakby opowiedzenia się świadka po stronie ojca ( lepiej go widział i oceniał przez pryzmat swojej sytuacji) mogła spowodować pewne przejaskrawienia działań oskarżonej w świadomości świadka to znaczy co do ich częstotliwości i intensywności.
Zeznania pozostałych świadków nie budzą wątpliwości, przy czym Sąd zauważa, że nie mieli oni możliwości dokonywania zbyt wielu obserwacji, z tego powodu, że ich kontakt zarówno z oskarżoną jak i pokrzywdzonym był wycinkowy i raczej o charakterze zewnętrznym. Nie uczestniczyli w życiu rodziny w rozumieniu codziennej obecności, stąd ich spostrzeżenia, aczkolwiek cenne, nie stanowią decydującego materiału dowodowego.
Sąd zważył, co następuje:
Opierając się przede wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonego, jak i jego brataF. K.a takżeR. G.iA. K.jako świadków pośrednich Sąd doszedł do przekonania, ze oskarżona wyczerpała znamiona przestępstwa zart. 207 § 1 kk. Nie ulega przy tym dla Sądu wątpliwości, że działała wyłącznie w celu osiągnięcia zakładanych przez siebie celów wychowawczych. Jak wynika z zeznań pokrzywdzonego i jego brata, agresywne i opresyjne zachowania matki miały swoje źródło w niewykonywaniu lub niewłaściwym wykonywaniu obowiązków szkolnych i domowych przez pokrzywdzonego. Koresponduje to z relacjąA. K.co do różnic w podejściu wychowawczym. TakżeR. G.znając sytuację z relacji pokrzywdzonego wskazywała na cel wychowawczy działania oskarżonej. Zdaniem Sądu oskarżona przekroczyła zdecydowanie dopuszczalne granice perswazji wobec dziecka jak i karcenia go słownie, nie mówiąc już o niedopuszczalnym karceniu fizycznym. Oskarżona (sama podkreślała swoją bardzo trudną sytuację psychologiczną wynikającą z obciążeń życiowych, co Sąd rozumie) nie była w stanie miarkować represji wobec syna za niewłaściwą jej zdaniem postawę. Stąd, częstymi awanturami, krzykami, obraźliwymi określeniami i uderzeniami, jakie stosowała osiągnęła końcowy efekt zastraszenia i psychicznego zgnębienia pokrzywdzonego, który nie tylko zaczął reagować obronnie i negatywnie na jej obecność w odróżnieniu do obecności ojca ale zgłaszał obawy, że nie wie co go czeka i za co zostanie ukarany. Oznacza to, że zachowania oskarżonej mające w jej intencji postać środków wychowawczych wyrodziły się w instrument agresji i budowania stałego poczucia zagrożenia pokrzywdzonego. Kolejne awantury i wyzwiska oraz uderzenia utwierdzały ten stan rzeczy i oddaliły się od swojego pierwotnego celu stając się istotnym czynnikiem degradującym psychikę pokrzywdzonego i tak już obciążoną skrajnie niekorzystną sytuacją konfliktu rodziców. Zdaniem Sądu oskarżona musiała mieć tego świadomość. Niezależnie bowiem od tego, że jej trudności z pohamowaniem nerwów i irytacji wywołane sytuacją życiową mogły obniżać krytycyzm co do własnego zachowania, to nie odbierały jej poczytalności a zatem musiała rejestrować to, że wyjątkowo często zetknięcia z pokrzywdzonym przybierają postać awantury o agresywnym przebiegu, gdzie jest on celem jej ataków a nie na odwrót. Skoro nie zmieniła swojego zachowania oznaczało to, że akceptowała ten model wychowawczy, kiedy to kolejne, częste nieprzyjemne dla pokrzywdzonego wydarzenia miały utrzymywać go w posłuszeństwie i dyscyplinie czyli podporządkowywać woli oskarżonej. Odpowiada to pojęciu znęcania się będącego przedmiotem treści przepisuart. 207 § 1 kk.
Sąd uznał jednak, że wydawanie w stosunku do oskarżonej wyroku skazującego nie byłoby celowe. Oskarżona działała kierując się opatrznie pojętym dobrem pokrzywdzonego i choć faktycznie go krzywdziła, zamiast pomagać nie takie były jej intencje, co każe spojrzeć przychylnie na ładunek złej woli jaki wyłania się z jej zachowania, a który nie jest znaczny, mimo poważnych problemów jakich przysporzyła synowi w sferze psychicznej. Także stosunek pokrzywdzonego do niej wyartykułowany w czasie ostatniego przesłuchania przekonuje o częściowym przynajmniej załagodzeniu w jego świadomości skutków działania oskarżonej i bardziej przychylnej postawy w stosunku do niej. Oskarżona nie była karana i nie ma powodów aby wątpić, że nie wejdzie ponownie na drogę z którą przepisykodeksu karnegokolidują. Wszystkie powyższe przesłanki upoważniają do wniosku o dopuszczalności zastosowania warunkowego umorzenia postępowania na najkrótszy możliwy okres próby. Sąd liczy też na wychowawcze działanie samego procesu i swego rodzaju ostrzegawczy wpływ postępowania na kontrolę swojego zachowania przez oskarżoną wobec drugiego z synów, który pozostaje w zasięgu jej codziennej odpowiedzialności i stąd krótki okres próby nie wydaje się zbytnim ryzykiem.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji wyroku.