Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 88/15
Data wyroku: 2015-05-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zdziarska, Marzanna A. Piekarska – Drążek, Dorota Tyrała
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art. 7 kpk, art. 410 kpk, art 5 § 2 kpk

Sygn. akt II AKa 88/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 maja 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska – Drążek
Sędziowie: SA – Anna Zdziarska
SO /del./ – Dorota Tyrała (spr.)
Protokolant: st. sekr. sąd. – Anna Grajber
przy udziale prokuratora Jerzego Mierzewskiego
po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2015 r.
sprawy:J. O.velE. J.
oskarżonego zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt XVIII K 155/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoJ. O.velE. J.w ten sposób, że:

1
uzupełnia podstawę prawną wymiaru orzeczonej kary grzywny oart. 33§1 i 3 k.k.;

2
obniża wymierzone oskarżonemuJ. O.velE. J.kary:

- pozbawienia wolności do lat 3 (trzech)
- grzywny do 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku doJ. O.velE. J.utrzymuje w mocy;

III
na podstawieart. 63§1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonegoJ. O.velE. J.w sprawie od dnia 9 maja 2012 roku do dnia 4 lutego 2015 roku;

IV. zasądza od oskarżonegoJ. O.velE. J.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 600 zł tytułem opłaty.

UZASADNIENIE
J. O.velE. J.został oskarżony o to, że:w okresie od bliżej nieustalonego czasu do dnia 9 maja 2012 roku wW., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wspólnie i w porozumieniu zU.T.E., a także z innymi osobami w tym z nieustalonym mężczyzną posługującym się przezwiskami(...)i(...), dokonał wbrew przepisom ustawy przywozu na teren Polski z Republiki Południowej Afryki zmiasta E.L.znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany o łącznej wadze brutto nie mniejszej niż 4,581 kg (3,087 kg netto) umieszczonej w trzech przesyłkach, tj.
- w przesyłce o numerze(...), zawierającej marihuanę o wadze brutto nie mniejszej niż 1,141 kg ( 1,019 kg netto), nadanej w dniu 2 maja 2012 r. w(...)L.na terenie Republiki Południowej Afryki, odebranej w dniu 9 maja 2012 r. zmieszkania numer (...)przyul. (...)wW.,
- w przesyłce o numerze(...)zawierającej marihuanę o wadze brutto nie mniejszej niż 1,89 kg ( 1,038 kg netto), nadanej w dniu 4 maja 2012 r. w(...)L.na terenie Republiki Południowej Afryki, którą miał odebrać zU.T.E.w dniu 10 maja 2012 r. zmieszkania numer (...)przyul. (...)wW.,
- w przesyłce o numerze(...)zawierającej marihuanę o wadze brutto nie mniejszej niż 1,82 kg ( 1,030 kg netto), nadanej w dniu 9 maja 2012 r. w(...)L.na terenie Republiki Południowej Afryki, zaadresowanej naR. C., której odbiór miał być dokonany zD.przyulicy (...),
tj. o czyn zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.

    Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2013 roku w sprawie sygn. akt XVIII K 155/13w ramach zarzucanego czynu uznał oskarżonegoJ. O.velE. J.za winnego tego, że w okresie od bliżej nieustalonego czasu do dnia 9 maja 2012 roku wW., wspólnie i w porozumieniu zU.T.
E.oraz nieustalonym mężczyzną posługującym się przezwiskami(...)i(...), a także innymi nieustalonymi osobami, dokonał wbrew przepisom ustawy przywozu na teren Rzeczypospolitej Polskiej z Republiki Południowej Afryki zmiasta E.L.znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany o wadze brutto nie mniejszej niż 1,141 kg (1,019 kg netto), umieszczonej w przesyłce o numerze(...), nadanej w dniu 2 maja 2012 r. w(...)L.na terenie Republiki Południowej Afryki, odebranej w dniu 9 maja 2012 r. zmieszkania numer (...)przyul. (...)wW., tj. popełnienia czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za to skazał go, a na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 220 (dwieście dwadzieścia) stawek dziennych grzywny w wysokości po 20 (dwadzieścia) złotych; na podstawieart. 63§1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuJ. O.velE. J.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 9 maja 2012 roku do dnia 16 października 2013 roku; nadto na podstawieart. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł o dowodach rzeczowych ujawnionych w wykazach dowodów rzeczowych nr(...)pod poz. 5, nr(...)pod poz.1, nr(...)pod poz. 1, 3-6, nr(...)pod poz. 1-4, nr(...)pod poz. 1-10 oraz orzekł na podstawieart. 230§2 k.p.k.o zwrocie dowodów rzeczowych ujawnionych w wykazie dowodów rzeczowych nr(...)pod poz. 2-4 i 6-16 oskarżonemuU.T.E., zaś ujawnionych w wykazach dowodów rzeczowych nr(...)pod poz. 2 oraz nr(...)pod poz. 1-2 oskarżonemuJ. O.velE. J.; na podstawieart. 624§1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoJ. O.velE. J., który zaskarżając wyrok na korzyść w części dotyczącej tego oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I
na mocyart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.:

1
obrazęart. 7 k.p.k.poprzez:

a
bezpodstawne odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonegoJ. O.velE. J.będące wynikiem naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów – zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego;

b
przyjęcie, że oskarżonyJ. O.velE. J.kontaktował się z osobami o pseudonimach(...)i(...)przebywającymi na terenie Holandii lub Niemiec, pomimo tego, że z analizy danych znajdujących się na karcie SIM i w telefonie, którym posługiwał się oskarżonyJ. O.velE. J.nie stwierdzono połączeń ani zapisanych numerów telefonów do tych osób;

c
przyjęcie, że oskarżonyJ. O.velE. J.odwiedził oskarżonegoU.T.E.w dniu 9 maja 2012 roku w celi odebrania od niego przesyłki zawierającej marihuanę, podczas gdy cel wizyty był jedynie towarzyski;

2
obrazęart. 5§2 k.p.k.poprzez przyjęcie, że oskarżonyU.T.E.znajdował się w kwietniu – maju 2012 r. w trudnej sytuacji finansowej, pomimo tego, że w dniu 9 maja 2012 roku w mieszkaniu oskarżonego znaleziono 1170 zł i 1300 euro; Sąd powinien dostrzec, że zachodzą nie dające usunąć się wątpliwości i rozstrzygnąć je na korzyść oskarżonego;

II
na podstawieart. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia – poprzez przyjęcie, że oskarżonyJ. O.velE. J.miał świadomość, że do jego kolegiU.T.E.w dniu 2 maja 2012 r. została wysłana przesyłka, w której znajdowała się marihuana i że przesyłkę tęU.T.E.odebrał w dniu 9 maja 2012r.

Podnosząc powyższe zarzuty w konkluzji obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoJ. O.velE. J.od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Warszawie.
Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie sygn. akt II AKa 38/14zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoJ. O.velE. J.w ten sposób, że obniżył kary wymierzone oskarżonemu: pozbawienia wolności do lat 3 (trzech), zaś grzywny do 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych, a na podstawieart. 63§1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 9 maja 2012 roku do dnia 26 lutego 2014 roku; w pozostałej części wyrok w stosunku do oskarżonegoJ. O.velE. J.utrzymał w mocy; zwolnił oskarżonegoJ. O.velE. J.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając przypadającymi z tego tytułu wydatkami Skarb Państwa.
Od wyroku tego została wywiedziona kasacja przez obrońcęJ. O.velE. J..
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 roku w sprawie o sygn. akt II KK 226/14 Sąd Najwyższyuchylił zaskarżony wyrok w odniesieniu doJ. O.velE. J.i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie.
Sąd Apelacyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył co następuje:
Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego w przeważającej części nie są trafne, a tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia sformułowanych wniosków końcowych skargi odwoławczej, tj.: o uniewinnienie oskarżonegoJ. O.velE. J., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Niemniej apelacja okazała się o tyle zasadna, że wywołując postępowanie odwoławcze, a w jego ramach instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, doprowadziła do zmiany wyroku.
I
Już na wstępie stwierdzić należy, że zarzucone przez obrońcę oskarżonego naruszeniaart. 7 k.p.k.mają charakter czysto polemiczny. Z całą stanowczością stwierdzić należy, że przebieg rozprawy przed Sądem Okręgowym oraz treść bardzo obszernego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazują, że Sąd ten prawidłowo nie naruszając zasady obiektywizmu wyrażonej wart. 4 k.p.k., swobodnej oceny dowodów wyrażonej wart. 7 k.p.k.oraz zasady domniemania niewinności zart. 5 k.p.k.ocenił materiał dowodowy przyjmując za podstawę orzeczenia całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej odpowiadających treści zebranych dowodów (art. 410 k.p.k.), a uzasadnienie wyroku sporządził zgodnie z wymogamiart. 424 k.p.k.Tym samym ponieważ kontrola instancyjna polegająca de facto na sprawdzeniu czy Sąd meriti wypełnił powyższe reguły nie wykazała naruszeń wymienionych powyżej norm - nie ma podstaw do zdyskwalifikowania zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1987 r., VI KR 263/87, OSNKW 1988, z.3-4, poz. 28). Równocześnie z uwagi na wyczerpujące omówienie dowodów zgromadzonych w sprawie przez Sąd pierwszej instancji, którą to argumentację Sąd Odwoławczy podziela w pełnym zakresie, ponowne jej przytaczanie jest zbędne.
Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w skardze odwoławczej stwierdzić należy, że podkreślana przez obrońcę okoliczność, że oskarżonyJ. O.velE. J.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu na żadnym etapie postępowania nie ma znaczenia wiodącego. Ocena dowodu z wyjaśnień oskarżonego podlega bowiem takim samym regułom jak ocena innych dowodów – w szczególności należy dokonać analizy treści tych wyjaśnień pod kątem konsekwencji oraz spójności z innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie.
Faktem jest, iż odtworzenia przebiegu inkryminowanego zdarzenia i innych okoliczności z nim związanych Sąd Okręgowy dokonał na podstawie - między innymi - wyjaśnień współoskarżonegoU.T.E.. Oceniając ten dowód Sąd Okręgowy prawidłowo dostrzegł, że wyjaśnieniaU.T.E.w toku postępowania w niniejszej sprawie uległy modyfikacjom, niemniej słusznie uznał, że brak jest podstaw do kwestionowania jego pierwszych wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego i dlatego na nich właśnie oparł poczynione ustalenia w sprawie. Podkreślenia wymaga, że pierwsze trzy relacjeU.T.E.składane bezpośrednio po zatrzymaniu, podczas posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania oraz po kilku miesiącach (vide k. 69-75, 108-110, 644- 646) miały miejsce przed różnymi organami i są nie tylko szczegółowe, ale w również ze sobą zgodne. W sposób pełny oddają okoliczności związane z popełnionym przestępstwem i wskazują powody z jakich wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)wW.znalazł się oskarżonyJ. O.velE. J.. Podane przezU.T.E.okoliczności dostarczenia przesyłki, jej otwarcia w obecności oskarżonegoJ. O.velE. J.oraz sytuacji zaistniałej po wejściu do mieszkania policji – są w tych pierwszych wyjaśnieniach praktycznie niezmienne. Korespondują one przy tym z zeznaniami świadków –D. B. (1), na którego balkon oskarżony zeskoczył (vide k. 17-18 oraz k. 2221-2221v) oraz funkcjonariuszy policji biorących udział w akcji, tj.:G. Z.(vide k.920-921, k. 2225v),W. N.(vide k. 252-253, k. 2221v- 2222v),R. P.(vide k. 916 -917, k. 2222-2222v) orazD. S.(vide k. 918 – 919, k. 2222v- 2223). W świetle tychże dowodów negowanie przez oskarżonegoJ. O.velE. J.faktu, iż nie tylko nie miał kontaktu z przesyłką, ale w ogóle jej nie widział prawidłowo zostało ocenione przez Sąd I instancji jako nie zasługujące na wiarę. Wskazać w tym zakresie należy chociażby na zeznanie świadkaD. B., który stanowczo utrzymywał, że na balkon najpierw spadła paczka zawierająca marihuanę – a dopiero potem zeskoczył oskarżony. W tym stanie rzeczy prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że wyjaśnienia jakie w sprawie złożył oskarżonyJ. O.velE. J.nie są wiarygodne, bowiem są one nie tylko sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, ale także niekonsekwentne. Całkowicie na marginesie zaznaczyć należy, że choć świadekD. E. (1)(L.) nie dysponowała ani wiedzą na temat prowadzonych przez oskarżonegoJ. O.velE. J.interesów, ani też nie była obecna, gdy wychodził z domu w dniu jego zatrzymania, bowiem od rana była w pracy – niemniej inaczej niż sam oskarżony przedstawiała szczegóły jego wyjścia doU.T.E.. Choć wedle zeznańD. E. (1)(L.) oraz także wyjaśnień oskarżonegoJ. O.velE. J.cel tego wyjścia był

    strictetowarzyski, to już szczegóły podawane w obu relacjach są różne. Według relacji tego świadka oskarżony idąc z wizytą do znajomegoU.T.E.. miał zabrać ze sobą przygotowane nigeryjskie jedzenie, a tymczasem wg wyjaśnień samego oskarżonego przed wizytą u w/w robił zakupy żywieniowe w(...)(vide k. 1376, k. 2225v-2226v). Jeśli dodatkowo zważy się na niekonsekwencje oskarżonego w zakresie podawanego przez niego sposobu przekroczenia granicy Polski, a nadto twierdzeń, że w toku postępowania przygotowawczego nikt nie chciał go wysłuchać oraz że był bity przez funkcjonariuszy policji – to w słusznie Sąd I instancji uznał, że wyjaśnień złożonych przez oskarżonego nie można traktować inaczej jak realizacji przyjętej przez niego linii obrony.
Nie jest trafna argumentacja obrońcyJ. O.velE. J.koncentrująca się na próbie podważenia wiarygodnościU.T.E.poprzez negowanie podstaw do uznania przez Sąd I instancji, że jego sytuacja materialna była trudna. Na wstępie tej części rozważań wskazać należy, że ustalenia poczynione przez Sąd I instancji co do motywów działaniaU.T.E.miały w pierwszym rzędzie znaczenie dla ustalenia zakresu odpowiedzialności karnej wyżej wymienionego. Dla oceny odpowiedzialności karnej oskarżonegoJ. O.velE. J.motyw ten ma znaczenie marginalne, bowiem zgodnie z treściąart. 9 k.k.każdy ze sprawców odpowiada w ramach samodzielnego zamiaru.
ObciążającyU.T.E.w sposób szczegółowy opisał swoją ówczesną sytuację materialną i rodzinną. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że zgodnie z ustaleniem Sądu I instancjiU.T.E.miał długi i na ich spłatę zaciągał kredyty i pożyczki. Zarówno z wyjaśnieńU.T.E., jak i zeznań jego żonyD. E. (2)wynika, że oskarżony nie tylko zaciągał kredyty, ale robił to również bez wiedzy żony (vide k. 2199-2200). Powyższą okoliczność potwierdzają ustalenia wywiadu środowiskowego (vide k. 501- 503). Jeśli dodatkowo uwzględni się okoliczność, że oskarżony miał problemy ze stałym zatrudnieniem (o czym świadczy pozostawanie na urlopie bezpłatnym), udzielał stałej pomocy finansowej rodzinie w Nigerii oraz miał plany rozwinięcia działalności polegającej na handlu odzieżą używaną – trudno podzielić pogląd zawarty w apelacji, że rozmowa o problemach finansowych i pożyczce od oskarżonegoJ. O.velE. J.mogła zostać wymyślona jedynie na potrzeby niniejszego postępowania. O sytuacji finansowejU.T.E.świadczą również depozycje współoskarżonej w sprawieR. C., którejU.T.E.skarżył się na swoją trudną sytuację finansową i ta przesyłała mu kwoty po 100-200 złotych (vide k. 310-317). Powyższe obiektywnie ustalone okoliczności świadczą w sposób jednoznaczny, żeU.
T.E.miał długi i z różnych źródeł zdobywał środki na ich pokrycie. Tym samym dla oceny wiarygodnościU. E.i podawanych przez niego motywów udostępnienia adresu dla przesyłki narkotyków nie ma większego znaczenia okoliczność, że wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)wW., w którym zamieszkiwał z rodziną, znaleziono 1.170 złotych i 1.300 euro. Jest bezsporne, że do własności tych środków nie przyznała się żonaU.T.E., niemniej z zeznańD. E. (2)wynika, że nie była ona informowana przez męża nawet o zaciąganych kredytach bankowych. To, że właśnie w głównej mierzeD. E. (2)ponosiła koszty utrzymania rodziny świadczą nie tylko zeznania tego świadka, ale również zapisy ujawnione podczas oględzin komputera świadczące, że dokonywała przelewów na rachunek męża (vide k. 888). Tym samym fakt odnalezienia pieniędzy nie może być rozpatrywany w kategoriach elementu podważającego wiarygodnośćU.T.E.co do jego wskazań o złej kondycji finansowej, czy też istnienia długów, które zobowiązany był spłacać. Powyższa okoliczność świadczy jedynie o tym, że w danym momencie w mieszkaniu znajdowały się określone kwoty pieniędzy – i nawet jeśli przyjmie się, że istotnie kwoty te zgromadziłU.T.E.to zważywszy na stan jego zadłużenia, brak terminowości spłacania zaciągniętych kredytów, a przede wszystkim działania wynikające z całokształtu materiału dowodowego wskazujące, żeU.T.E., po to aby zdobyć pieniądze i poprawić swoją sytuację finansową zwracał się o kolejne pożyczki. Tym samym wiarygodne jest wskazanie, żeU.T.E.zwrócił się o pomoc doJ. O.velE. J.– i pomoc tą uzyskał, bowiem uzyskał od niego kontakt do nieustalonych osób w Holandii, które za udostępnienie adresu miały zapłacić mu pieniądze. Podobnie odnieść należy się do kwestii związanych z wyjazdem w kwietniu 2012 rokuU.T.E.do Wielkiej Brytanii. Wbrew argumentacji obrońcyJ. O.velE. J.– mimo, iż taki wyjazd wiąże się z ponoszeniem określonych wydatków nie oznacza to, że osoba zadłużona nie byłaby w stanie ponieść tego rodzaju kosztów.
Podkreślenia natomiast wymaga, że w toku całego postępowaniaU.T.E.w sposób konsekwentny wskazywał, że udostępnienie adresu dla nieustalonych mężczyzn o pseudonimach(...)i(...)było skutkiem rozmowy z oskarżonymJ.(...)E. O.velE. J.. Konsekwentnie również podawał, że choć początkowo wiedział, że chodzi o udostępnienie adresu dla przesyłki dokumentów – to na podstawie późniejszych rozmów zarówno z oskarżonymJ. O.velE. J., jak i osobami z Holandii miał świadomość, że będą w przesyłce tej narkotyki. Nie wycofał się również ze stwierdzenia, że oskarżonyJ. O.velE. J.po przekazaniu mu kontaktu dzwonił do znajomych w Holandii, którzy przekazali mu okoliczności związane z dostarczaniem narkotyków do Polski (vide k. 108-110). Tym samym chybiony jest zarzut obrońcy, że jeśli nawet przyjąć, iż oskarżonyJ. O.velE. J.udostępnił kontakt do osób z Holandii – to na tym etapie rozmowy dotyczyły wyłącznie przesyłki dokumentów.
I choć przyznać rację należy obrońcy oskarżonego, że z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie wynika, w jaki sposób i kiedyJ. O.velE. J.miał kontaktować się z osobami o pseudonimach(...)i(...), niemniej wbrew twierdzeniom skarżącego obrońcy powyższe kontakty nie musiały znaleźć odzwierciedlenia w analizie połączeń zatrzymanych w sprawie telefonów używanych przez oskarżonegoJ. O.velE. J.– bo wszak w sposób oczywisty mógł kontaktować się z tymi osobami w inny sposób. Podkreślić przy tym należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego obrońcy z ustaleń Sądu Okręgowego wynika, że osoby o pseudonimach(...)i(...)skontaktowały się zU.T.E.- a nie to w jaki sposób i kiedy oskarżonyJ. O.velE. J.przekazał dostawcom kontakt do przesłania narkotyków do Polski.
Tak przechodząc do dostrzeżonej przez Sąd I instancji zmiany wyjaśnieńU.T.E.– stwierdzić należy, że dla oceny tego faktu nie ma większego znaczenia czy stało się to w następstwie spotkania zJ. O.velE. J.w areszcie, czy też spowodowane powyższe zostało innymi okolicznościami. Trafnie obrońca oskarżonego zarzucił, że Sąd nie wskazał, które ze złożonych przezU.T.E.wyjaśnień złożone zostały po tym spotkaniu i nie można z tych przyczyn wykluczyć, że U.T.E.zaczął zmieniać wyjaśnienia zanim doszło do osobistego kontaktu obydwu (wówczas) oskarżonych. Szczegółowa analiza relacjiU.T.E.nie pozwala na ustalenie co było przyczyną zmiany wcześniejszych wyjaśnień. Zwrócić jednak należy uwagę, że w pierwszych wyjaśnieniach z dnia 27.09.2012 roku, w którychU.T.E.zaczął dokonywać modyfikacji co do roliJ. O.velE. J.wskazał, że nie wie czy przyszedł on w związku z nadejściem przesyłki, jednak podczas wizyty pokazywał mu paczkę z narkotykami, niemniej kiedy z własnej inicjatywy zaczął ją otwierać -J. O.velE. J.nie był tym faktem zainteresowany i w tym czasie on sprawdzał coś w internecie (vide k. 710-713). W kolejnych wyjaśnieniachU.T.E.stwierdził już stanowczo, że nie wiedział kto ma przyjść i odebrać paczkę, natomiast ten mężczyzna który został z nim zatrzymany był u niego przypadkowo, okazjonalnie przynosząc mu jedzenie – równocześnie podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia w pozostałym zakresie (vide k. 1372 – 1374). Na rozprawie sądowejU.T.E.co do przebiegu inkryminowanego zdarzenia skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i udzielania odpowiedzi na pytania Sądu i dlatego poczynienie bardziej szczegółowych ustaleń nie było możliwie niż w oparciu o wcześniejsze jego relacje, które po odczytaniu potwierdził (vide k. 2195v -2196v). Analiza powyższych przytoczonych powyżej relacji uprawnia do stwierdzenia, że zmiana w wyjaśnieniachU.T.E.nie jest stanowcza i jednoznaczna, ale ewoluuje od stanu niepewności co do roliJ. O.velE. J.w odebraniu przesyłki, do całkowitego wykluczenia aby miał ją odebrać. Takie właśnie mało stanowcze modyfikacje, bez podania przyczyn z jakich nastąpiły słusznie zostały ocenione przez Sąd I instancji jako nie zasługujące na wiarę. Co istotne: na żadnym etapie postępowania mimo częściowego wycofania się z wyjaśnień obciążających oskarżonegoJ. O.velE. J.- ówczesny współoskarżonyU.T.E.nie wycofał się ani z podawanej wcześniej prośby zgłoszonej doJ. O.velE. J.o pożyczkę, ani też że od oskarżonego właśnie uzyskał kontakt do nieustalonych osób w Holandii. Tym zaś okolicznościom oskarżonyJ. O.velE. J.zaprzeczał w toku całego postępowania. Podkreślić również należy, że całkowicie chybiona jest argumentacja obrońcy oskarżonego, że wyjaśnienia złożone w sprawie przezU.T.E., w których obciążył oskarżonegoJ. O.velE. J.służyły jedynie pomniejszeniu odpowiedzialności tego pierwszego. W tym zakresie dość stwierdzić, że choć apelacja zawiera taką tezę, to nie wykazuje w żaden sposóbU.T.E.miał osiągnąć (czy osiągnął) korzyść procesową. Co istotne: ani z wyjaśnień oskarżonego, ani z relacjiU.T.E., czy wreszcie innych dowodów osobowych nie wynika, by wymienieni byli skonfliktowani, a wręcz przeciwnie: ze wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że przed zatrzymaniem w sprawie niniejszej ich kontakty były więcej niż poprawne. Świadczy o tym nie tylko fakt, ze znali się od wielu lat, ale również i to, że oskarżonyJ. O.velE. J.po przyjeździe do Polski przez stosunkowo długi okres zamieszkiwał razem z rodzinąU.T.E., po wyprowadzce dalej utrzymywali kontakty towarzyskie. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania że istniały jakiekolwiek racjonalne powody do bezpodstawnego pomówienia oskarżonegoJ. O.velE. J.przez swojego bardzo dobrego znajomego. W tym stanie rzeczy kierując się ogólnymi zasadami przy ocenie dowodu z pomówienia stwierdzić należy, że brak jest podstaw do odmówienia wiary wyjaśnieniomU.T.E.. Dowód z pomówienia bowiem może być dowodem winy o ile jest logiczny, stanowczy, konsekwentny, zgodny z logiką wypadków, nie jest wyrazem osobistego zainteresowania pomawiającego, wyrażającym się w przerzucaniu winy na inną osobę czy umniejszaniu swojego stopnia zawinienia – a takie warunki spełniają właśnie relacje złożone w sprawie przezU.T.E..
Reasumując: omawiany zarzut naruszenia normyart. 7 k.p.k.nie może się sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz musi zmierzać do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd rozpoznający w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu I instancji odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się Sąd a quo, a w zasadzie tylko na wyjaśnieniach oskarżonego, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez Sąd błędów w ustaleniach faktycznych. W takich kategoriach należy traktować bardzo obszerne wywody obrońcy
II
Zauważyć również należy, że jeżeli chodzi o przepisart. 5 § 2 k.p.k., to dla oceny, czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są miarodajne wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd meriti rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien powziąć. Powyższe wątpliwości odnoszą się więc m.in. do sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynikają różne wersje, a żadnej z nich nie daje się wyeliminować drogą dostępnej weryfikacji. Nie należą natomiast do nich wątpliwości związane z problemem oceny dowodów, a więc który z wzajemnie sprzecznych dowodów zasługuje na wiarę, a który tego waloru nie ma (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2010 r., II KK 308/10, LEX nr 686681).
Powyższa uwaga wiąże się zatem z wielokrotnie wyrażanym przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy poglądem, iż obrazaart. 5 § 2 k.p.k.jest możliwa wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i - wobec niemożliwości ich usunięcia - rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są od oceny dowodów, w szczególności od uznania za wiarygodne lub odmowy dania wiary zeznaniom świadków lub wyjaśnieniom oskarżonych, to nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów podlegają rozstrzygnięciu jedynie na płaszczyźnie respektowania przez Sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt III K 378/10).
Nie sposób zgodzić się z tezą lansowaną przez skarżącego obrońcę, że ocena zgromadzonych w sprawie dowodów powinna skutkować uniewinnieniem oskarżonego bowiem na przesyłce nie odnaleziono śladów linii papilarnych oskarżonegoJ. O.velE. J.. Powyższa okoliczność nie eliminuje go z kręgu osób które miały kontakt z przesyłką skoro część śladów zabezpieczonych nie nadawało się do identyfikacji (vide k. 465-469, k. 478-482, k. 877-881, k. 910-913 – opinie daktyloskopijne). Podobnie przeprowadzone w sprawie opinie DNA wskazując, że śladowe ilości materiału genetycznego nie pozwalają na identyfikację śladów ( vide k. 665 - 668, 670, 1198 – 1201, 1203-1207). Brak możliwości zidentyfikowania śladów materialnych nie uniemożliwia dokonania ustaleń w zakresie sprawstwa w oparciu o inne, zgromadzone w sprawie dowody.
III
Konkludując: w ocenie Sądu Apelacyjnego rozstrzygnięcie w zakresie podstaw przypisania oskarżonemuJ. O.velE. J.udziału w przestępstwie oraz opis tego czynu i przyjęta kwalifikacja prawna są prawidłowe. Mając przy tym na względzie normy gwarancyjne zart. 434 k.p.k.oraz443 k.p.k.koniecznym było dokonanie zmiany zaskarżonego wyroku w odniesieniu do kary orzeczonej wobecJ. O.velE. J.. Mając zatem na względzie, że orzeczenie zaskarżone zostało wyłącznie na korzyść oskarżonego, ponadto poprzedni wyrok wydany przez Sąd Apelacyjny został uchylony wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2015 roku wyniku rozpoznania kasacji wywiedzionej przez obrońcęJ. O.velE. J.- powyższe normy w pełnej rozciągłości miały zastosowanie w sprawie. W następstwie powyższego wobec przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny w dalszym postępowaniu orzeczenie surowsze niż uchylone nie mogło zostać wydane. Tym samym uznając, że minimalna kara pozbawienia wolności w wymiarze 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz grzywna w wysokości 100 (stawek) dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych jest karą nie tylko realizująca powyższe normy gwarancyjne, ale także karą współmierną do popełnionego czynu i realizującą cele kary określone wart. 53 k.k.
W ocenie Sądu Apelacyjnego natomiast okoliczność, że aktualnie oskarżonyJ. O.velE. J.od dnia 4 lutego 2015 roku przebywa na wolności brak jest podstaw do uznania, by istniały podstawy do zwolnienia go z ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł, jak na wstępie.