Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 187/15
Data wyroku: 2015-05-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krystyna Święcicka, Teresa Zawiślak, Mariola Krajewska-Sińczuk
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437§ 1 i 2 kpk
Teza: banknoty, które oskarżony  przekazał funkcjonariuszom policji w celu nakłonienia ich  do  odstąpienia od przeprowadzania z nim czynności służbowych, związanych z podejrzeniem popełnienia  przez niego przestępstwa z art. 178 a par. 4 kk są niewątpliwie przedmiotami służącymi do popełnienia przestępstwa, bowiem to ich użycie umożliwiło oskarżonemu realizację zamierzonego czynu przestępnego, a zatem podstawą prawną orzeczenia tego  środka karnego jest art. 44 par. 2 kk, a nie art. 44 par.  1 kk.

Sygn. akt II Ka 187/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 maja 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak (spr.)

Sędziowie:

SSO Mariola Krajewska - Sińczuk
SSO Krystyna Święcicka

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

przy udziale Prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek
po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r.
sprawyM. S.
oskarżonego o przestępstwa zart. 229 § 3 kki in.
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt II K 910/14

I
wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:

1
za podstawę orzeczenia przepadku przedmiotów w postaci 5 banknotów o nominale 100 złotych w związku ze skazaniem za czyn zart. 229 § 3 kkprzyjmujeart. 44 § 2 kk,

2
podwyższa wymiar środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do lat 5 (pięć);

II
w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 20 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 187/15

UZASADNIENIE
M. S.oskarżony został o to, że:

I
w dniu 9 lipca 2014 roku w miejscowościG., powiat(...), województwo(...), udzielił korzyści majątkowej funkcjonariuszom PolicjiD. K.iJ. C.w kwocie 500 złotych oraz udzielił im obietnicy dalszej korzyści majątkowej w wysokości 1500 złotych, w celu nakłonienia ich do naruszenia przepisów prawa, w postaci odstąpienia od przeprowadzenia czynności służbowych związanych z podejrzeniem popełnienia przez niego przestępstwa, przy czym wymienieni funkcjonariusze Policji nie przyjęli udzielonej im korzyści majątkowej ani jej obietnicy,

to jest o czyn zart. 229 § 3 kk;

II
w czasie i miejscu jak w punkcie pierwszym, będąc w stanie nietrzeźwościz wynikiem badania 1,40 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował pojazdem mechanicznym w postaci motorowerumarki B.onr rej. (...)po drodze publicznej w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Woliw Warszawie w dniu 10 kwietnia 2014r., sygn. akt V K 63/14 w związku ze skazaniem za przestępstwo,

to jest o czyn zart. 178a § 4 kk.
Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 roku, sygn. akt II K 910/14, Sąd Rejonowyw Mińsku Mazowieckim:

I
oskarżonegoM. S.uznał za winnego zarzucanego mu czynu stanowiącego występek zart. 229 § 3 kki za czyn ten na podstawie tego przepisu skazał go i wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoM. S.uznał za winnego zarzucanego mu czynu stanowiącego występek zart. 178a § 4 kki za czyn ten na podstawie tego przepisu skazał go i wymierzył karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 kkw zw. zart. 86 § 1 kkorzeczone oskarżonemu w punktach I i II wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył mu karę łączną1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 69 § 1, § 2 i § 4 zdanie drugie kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej oskarżonemu łącznej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata;

V
na podstawieart. 71 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego grzywnę w ilości 100 stawek dziennych przyjmując na podstawieart. 33 § 3 kk, iż jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 15 złotych;

VI
na podstawieart. 44 § 1 kkw związku ze skazaniem za czyn zart. 229 § 3 kkorzekł wobec oskarżonego przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednioz przestępstwa w postaci 5 banknotów o nominale 100 złotych przechowywanych w Sądzie Rejonowym w Mińsku Mazowieckim pod numerem księgi depozytów(...);

VII
na podstawieart. 42 § 2 kkw związku ze skazaniem za czyn zart. 178a § 4 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat;

VIII
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach9 lipca 2014 r. oraz 4 września 2014 r., tj. dwa dni – przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;

IX
zwolnił oskarżonego od uiszczenia opłaty i zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu wydatków postępowania kwotę 478,72 złotych.

Apelację od powyższego wyroku wniósł na podstawieart. 425 § 1 i 2 kpkorazart. 444 kpkProkurator Rejonowy w Mińsku Mazowieckim, zaskarżając ten wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego, zarzucając na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpkiart. 438 pkt 1 i 4 kpk:

I
obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 44 § 1 kkpolegającą na jego niesłusznym zastosowaniu jako podstawy wymierzenia oskarżonemu środka karnego w postaci przepadku przedmiotów, które służyły oskarżonemu do popełnienia przestępstwa;

II
niesłuszne zastosowanie wobec oskarżonegoM. S.środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności wynikające z niesłusznego przyjęcia, iż w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek w rozumieniuart. 69 § 4 kk, a nadto okoliczności sprawy świadczące o wysokim stopniu winy oskarżonego i wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynu oraz uprzednia karalność oskarżonego, jak również cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć wobec oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za wymierzeniem oskarżonemuM. S.kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

W następstwie tak sformułowanych zarzutów, oskarżyciel publiczny, na podstawieart. 427 § 1 kpkiart. 437 § 1 kpkwniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, ze podstawą wymierzenia oskarżonemu środka karnego w postaci przepadku przedmiotów, które służyły oskarżonemu do popełnienia przestępstwa jestart. 44 § 2 kkoraz poprzez wyeliminowanie punktu IV wyroku, tj. orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności.
W toku rozprawy odwoławczej prokurator poparł apelację Prokuratora Rejonowegow Mińsku Mazowieckim i wnioski w niej zawarte, a nadto wniósł o podwyższenie wymiaru zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do lat 5.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Środek odwoławczy wniesiony przez oskarżyciela publicznego okazał się o tyle skuteczny, że doprowadził do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie wskazanymw orzeczeniu Sądu Odwoławczego.
Mając na uwadze, że wniesiona apelacja nie kwestionuje ustaleń faktycznych, kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego oraz jego winy, należało uznać za niecelowe odnoszenie się do tych kwestii. Na potrzeby niniejszego uzasadnienia należało poprzestać tylko na stwierdzeniu, że Sąd Okręgowy w Siedlcach w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, w tym zakresie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Sąd Okręgowy nie podzielił zawartejw apelacji prokuratora argumentacji kwestionującej słuszność warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobecM. S.łącznej kary pozbawienia wolności. Nie ma racji skarżący wykazując, że zastosowanie powyższego środka probacyjnego powoduje, że wymierzona oskarżonemu kara jest nieadekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu oraz nie spełnia wymogów prewencji szczególnej i ogólnej. Lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę łączną, której wymiaru oskarżyciel publiczny nie kwestionuje, oraz decydując o warunkowym zawieszeniu jej wykonania, uwzględnił w sposób należyty wszystkie dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 kkoraz przesłanki zart. 69 § 1, 2 i 4 kk.
Biorąc pod uwagę treść zarzutu apelacyjnego oraz jego uzasadnienie, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że społeczne oddziaływanie kary, jej współmierność do stopnia społecznej szkodliwości oraz limitujący wymiar kary stopień winy, to elementy wymiaru kary jako takiej i nie mają one zasadniczego wpływu na instytucję warunkowego zawieszenia jej wykonania (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 16 czerwca 2009 r., II AKa 102/09, LEX nr 513126). Przesłanką decydującą o tym, czy kara ma być orzeczona w postaci bezwzględnej, czy też z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jest ocena, w jakiej postaci kara ta osiągnie cele wobec sprawcy przestępstwa, a więc rozstrzygnięcie to musi znajdować uzasadnienie w pozytywnej lub negatywnej prognozie kryminologicznej (vide:wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 26 marca 2009 r.,II AKa 42/09,LEX nr 504090). W przypadku sprawcy czynu zart. 178a § 4 kkwarunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności dodatkowo uzależnione jest od stwierdzenia szczególnych okoliczności przemawiających za takim rozstrzygnięciem.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy,iż spośród argumentów eksponowanych w środku odwoławczym istotne znaczenie ma kwestionowanie przez oskarżyciela publicznego pozytywnej prognozy kryminologicznej poprzez stwierdzenie, że orzeczona kara pozbawienia wolności nie spełni swych celóww zakresie prewencji indywidualnej i może spowodować, że oskarżony nie będzie przestrzegać porządku prawnego w przyszłości, a także ocena, że w niniejszej sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, o którym mowa wart. 69 § 4 kk.
Brak pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec oskarżonego, oskarżyciel publiczny wywodzi w głównej mierze z uprzedniej karalności oskarżonego. Przedmiotowa okoliczność została jednak właściwie oceniona przez Sąd I instancji. Zauważyć należy, że dotychczasowa karalność sprawcy, także za przestępstwo umyślne, nie stanowi przeszkody dla zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary. W realiach niniejszej sprawy istotnym jest, że oskarżony dotychczas był karany jednokrotnie i to za czyn zart. 178a § 1 kk, co spowodowało, że w niniejszej sprawie został mu zarzucony i przypisany czyn zart. 178aw typie kwalifikowanym. Dlatego można twierdzić, iż popełniony przez oskarżonego czyn, będący przedmiotem niniejszego postępowania, nie jest przejawem przyjętej przez oskarżonego na stałe lekceważącej postawy wobec obowiązującego porządku prawnego.
Trzeba mieć również na uwadze, że każdy czyn i każdy sprawca wymaga indywidualnego potraktowania. Ustawodawca określając zagrożenie za przestępstwozart. 178a § 4 kk(uwzględniające uprzednie skazanie zart. 178a § 1 kk), na poziomie od3 miesięcy do lat 5 i dając możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w wymiarze nie przekraczającym 2 lat, miał na względzie właśnie konieczność indywidualizacji kary i dostosowania jej do realiów sprawy i osoby sprawcy.
Prawidłowo zatem, nie tracąc z pola widzenia uprzedniej karalności oskarżonego, Sąd Rejonowy uznał, że orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania wystarczy dla osiągnięcia wobec niego celów kary. Odmienny pogląd oskarżyciela publicznego, oparty na twierdzeniu, że zastosowane wobec oskarżonegow poprzedniej sprawie środki reakcji karnej nie odniosły zamierzonego rezultatu, nie mógł zostać zaaprobowany.
W przekonaniu Sądu II instancji, prokurator niesłusznie podniósł, również, żew sprawieM. S.nie zaistniał szczególnie uzasadniony wypadekw rozumieniuart. 69 § 4 kk, uzasadniający obdarzenie wymienionego dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia wykonania kary.
Wykładnia przepisuart. 69 § 4 kknie może być dokonywana w oderwaniu od wyrażonej wart. 58 § 1 kkzasady, iż bezwzględna kara pozbawienia wolności musi być traktowana jako ultima ratio, tzn. jako ostateczność, w sytuacji gdy żadne inne środki nie sąw stanie spełnić celów kary. Nie byłoby bowiem racjonalne uznanie, iż mimo prawidłowo wywiedzionej przez Sąd Rejonowy pozytywnej prognozy kryminologicznej, konieczne jest zastosowanie wobec oskarżonego kary izolacyjnej. Zdaniem Sądu II instancji,art. 69 § 4 kknależy odczytywać jako nakaz szczególnie wnikliwej analizy wszystkich okoliczności przemawiających za warunkowym zawieszeniem wykonania kary lub przeciwko niemu, a co za tym idzie konieczność możliwie najbardziej obiektywnej oceny postawy sprawcy i jego właściwości oraz warunków osobistych.
W ocenie Sądu II instancji rozważania prokuratora zawarte w środku odwoławczym mające uzasadnić jego odmienny od Sądu Rejonowego pogląd w zakresie istnienia szczególnie uzasadnionego wypadku, o którym mowa w regulacjiart. 69 § 4 kk, są wybiórczei nie uwzględniają wszystkich okoliczności istniejących w sprawie.
Zdaniem Sądu Okręgowego, okoliczności ustalone w sprawie, dotyczące oskarżonego oraz sytuacji w jakiej zdecydował się on na kierowanie motorowerem w stanie nietrzeźwości, oceniane łącznie, pozwalają przyjąć, że w odniesieniu do tego oskarżonego zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, umożliwiający zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary wobec sprawcy czynu zart. 178a § 4 kk. Do okoliczności tych słusznie Sąd Rejonowy zaliczył obecną pozytywną postawę oskarżonego, ustabilizowany tryb życia oskarżonego, wykonywanie stałej pracy i utrzymywanie córki. Ponadto nie można pominąć okoliczności, że na jazdę w stanie nietrzeźwości oskarżony zdecydował się w trudnej dla niego sytuacji życiowej. Jak wyjaśnił oskarżony, w dniu 7 lipca 2013 roku zmarł jego wujek, którym opiekował się od wielu lat, a musiał on rozwieść nekrologi, ponieważ jego brat, który miał to zrobić nie przyjechał, a pogrzeb był w dniu 9 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy słuszniew tym zakresie nie odmówił wiarygodności oskarżonemu, tym bardziej, że na tę okoliczność powoływał się on już w dniu jego zatrzymania, co potwierdzają zeznania funkcjonariusza policjiJ. C.(k.94v).
Mając powyższe na względzie, zastosowanie przez Sąd Rejonowy środka probacyjnego na podstawieart. 69 § 1, 2 i 4 kk, wbrew twierdzeniom oskarżyciela publicznego, było słuszne, dlatego postulowane przez apelującego uchylenie orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności nie było uzasadnione.
W przekonaniu Sądu odwoławczego, orzeczona wobec oskarżonego kara łączna pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, wzmocniona dodatkowo dolegliwościami wynikającymi z kary grzywny, pozwoli na zasadne oczekiwanie, iż nie powróci on na drogę przestępstwa. Wyznaczony oskarżonemu trzyletni okres próbyz pewnością pozwoli na zweryfikowanie przyjętej pozytywnej prognozy kryminologicznej. Fakt, iż w razie popełnienia przezM. S.kolejnego przestępstwa możliwe będzie zarządzenie wykonania zawieszonej kary, niewątpliwie będzie motywował oskarżonego do przestrzegania prawa, a tym samym przyczyni się do spełnienia wychowawczych celów kary.
Należy natomiast zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy niesłusznie uznając, że dowody rzeczowe w postaci 5 banknotów o nominale 100 złotych, są przedmiotami pochodzącymi bezpośrednio z przestępstwa, błędnie za podstawę prawną orzeczenia ich przepadku przyjął przepisart. 44 § 1 kk.
Wyjaśnić należy, iż przedmiotem pochodzącym bezpośrednio z przestępstwa jest wyłącznie taki przedmiot, którego warunkiem uzyskania jest realizacja znamion określonego przestępstwa. Tak więc to sprawca w sposób przestępny musi wejść w posiadanie rzeczy, która – jeśli nie podlega zwrotowi stosownie doart. 44 § 5 kk– może być uznana za tę określoną w treściart. 44 § 1 kk.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy wskazać zatem należy,iż nie ulega żadnej wątpliwości, że objętych przepadkiem 5 banknotów o nominale 100 zł, oskarżony nie uzyskał za pomocą przestępstwa określonego wart. 229 § 3 kk, będącego przedmiotem tej sprawy, a nawet – co wynika już z samej istoty takiego czynu – nie mógł ich tą drogą uzyskać. Przecież nie żądał on tych pieniędzy, a wręcz przeciwnie, to on wręczył je funkcjonariuszom Policji. Tym samym, orzekanie przepadku zabezpieczonych w sprawie banknotów w oparciu o przepisart. 44 § 1 kk, uznać należy za oczywiście błędne.
Niewątpliwie zaś banknoty, które oskarżony przekazał funkcjonariuszom Policjiw celu nakłonienia ich do odstąpienia od przeprowadzenia z nim czynności służbowych związanych z podejrzeniem popełnienia przez niego przestępstwa, należało uznać za przedmioty służące do popełnienia przestępstwa, bowiem ich użycie umożliwiło oskarżonemu realizację zamierzonego czynu przestępnego. Co do tego typu przedmiotów również w pełni uzasadnione jest orzeczenie ich przepadku, jednakże podstawą prawną orzeczenia tego środka karnego powinien być przepisart. 44 § 2 kk, stanowiący, że Sąd może orzec,a w wypadkach wskazanych w ustawie orzeka, przepadek przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa.
Uwzględniając zatem powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy uznał, iż zaskarżony wyrok wymaga korekty zgodnej z pierwszym zarzutem apelacyjnym skarżącego, tj. poprzez przyjęcie za podstawę przepadku przedmiotów w postaci 5 banknotów o nominale 100 złotych, w związku ze skazaniem za czyn zart. 229 § 3 kk, przepisuart. 44 § 2 kk, zamiast błędnie powołanegoart. 44 § 1 kk.
Na uwzględnienie zasługiwał również wyrażony przez oskarżyciela publicznegow toku rozprawy odwoławczej wniosek o podwyższenie wymiaru orzeczonego wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do lat 5.
W ocenie Sądu Okręgowego szczegółowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy orzekając środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat dopuścił się uchybienia zart. 438 pkt 4 kpk. Sad I instancji orzekając ten środek nie uwzględniłw wystarczającym stopniu wszystkich dyrektyw sądowego wymiaru kary zawartychwkodeksie karnym(art. 53 kkw zw. zart. 56 kk), w wyniku czego przedmiotowy środek karny orzeczony został na okres nieadekwatny do stopnia winy sprawcy oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Należy zauważyć, że problem prowadzenia pojazdów, tak mechanicznych, jak i innych, pod wpływem alkoholu jest obecnie szeroko nagłaśniany przez środki masowego przekazu, które stale informują o tragicznych następstwach tego rodzaju postępowania. Nie powstrzymało to jednak oskarżonego, przed wprawieniem się w stan upojenia i prowadzeniem w tym stanie motoroweru. Nie ulega wątpliwości, że zachowania takie wymagają napiętnowania. Zdaniem Sądu Okręgowego orzeczony przez Sąd Rejonowy względem oskarżonego czas obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów nie jest adekwatny do stopnia naruszenia przez niego obowiązkówi reguł ostrożności. Pamiętać trzeba, że oskarżony kierował pojazd mechaniczny mając 1,40 mg/l, a więc ilość progową zart. 115 § 16 kk- decydującą o stanie nietrzeźwości i zarazemo uznaniu czynu za przestępstwo zart. 178a kk- przekroczył ponad pięciokrotnie. Kierował pojazdem mechanicznym w takim stanie w terenie zabudowanym, około godziny 15, kiedy natężenie ruchu było jeszcze bardzo duże, stwarzał tym samym ogromne zagrożenie dla innych uczestników, które być może tylko dzięki zatrzymaniu go przez Policję ostatecznie nie miało tragicznego finału. Ponadto istotną okolicznością jest fakt, że czyn ten popełnił niespełna 3 miesiące po tym jak skazany został prawomocnym wyrokiem Sądu za czynzart. 178a § 1 kk, mocą którego orzeczono wobec niego m.in. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku. W tych okolicznościach oskarżony nie zasługuje na tak daleko idącą łagodność w zakresie ferowania orzeczenia w przedmiocie zakazu prowadzenia pojazdów, jaka wynika z orzeczenie go w wymiarze 3 lat. W jego sytuacji uzasadniona jest bowiem ocena, że wymaga on dłuższego okresu, w którym będzie trwał jego rozbrat z wykonywaniem czynności kierowcy pojazdów mechanicznych, niezbędnego na refleksję nad dotychczasowym postępowaniem. W ocenie Sądu odwoławczego takim okresem w realiach niniejszej sprawy będzie okres 5 lat. Okres ten we właściwym zakresie uwzględnia nadto społeczną szkodliwość popełnionego czynu, stopień winy oskarżonego oraz względy prewencji ogólnej i szczególnej.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok również w ten sposób, że podwyższył wymiar środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do lat 5, a w pozostałej części – jako prawidłowy i słuszny – zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Z uwagi na fakt, iż w wyniku częściowego uwzględnienia apelacji prokuratora wyrok został zmieniony na niekorzyść oskarżonego, na podstawieart. 635 kpkw zw. zart. 627 kpk, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 20 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze.
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy, na podstawieart. 437 § 1 i 2 kpkw zw.zart. 456 kpk, orzekł jak w części dyspozytywnej swego wyroku.