Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 735/15
Data wyroku: 2015-08-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Ziołecka

WYROK

W I M I E N I U

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 sierpnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym - Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Ziołecka
Protokolant: po. stażystyE. C.
przy udziale -
po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 roku
sprawyM. B.obwinionego z art. 96 § 3 k.w
z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 13 kwietnia 2015 roku, sygnatura akt II W 1754/14

1
zmienia zaskarżony wyrok i uniewinnia obwinionegoM. B.od popełnienia przypisanego mu wykroczenia z art. 96 § 3 k.w.,

2
kosztami procesu za obie instancje obciąża Skarb Państwa.

/-/M. Z.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2015 rokuM. B.został uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 96 § 3 k.w., za co wymierzono mu karę 300 złotych grzywy (k. 32 akt).
Wyrok powyższy w całości i na swoją korzyść zaskarżył obwiniony, który, podkreślając brak materiału dowodowego potwierdzającego zasadność przypisania mu sprawstwa i winy w zarzucanym zakresie, wniósł o uniewinnienie (k. 46-47 akt).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obwinionego w pełni zasługiwał na uwzględnienie.
Na wstępie niniejszych rozważań koniecznym jest wskazanie, że treść przepisu art. 96 § 3 k.w. jest jednoznaczna. Przepis ten penalizuje między innymi odpowiedzialność osoby, która wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzyła pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Brzmienie przypomnianego przepisu prawa nie pozostawia więc wątpliwości co do tego, że uczynienie zadość żądaniu uprawnionego organu wskazania opisanych w przepisie informacjimusi dotyczyć ściśle skonkretyzowanego momentu, to jest odnosić się do konkretnej daty i czasu.
W przedmiotowej sprawieM. B.został uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 96 § 3 k.w., polegającego na tym, że w dniu 18 czerwca 2014 roku nie dopełnił obowiązku wskazania na żądanie uprawnionego organu osoby, która w dniu 8 czerwca 2014 roku o godzinie 9:44 wN.kierowała pojazdem onumerze rejestracyjnym (...).
Uznanie sprawstwa i winyM. B.we wskazanym wyżej zakresie byłoby zatem prawidłowe, ale jedynie w sytuacji, gdyby zgromadzony na tę okoliczność materiał dowodowy rzeczywiście wskazywał na tego rodzaju zachowanie obwinionego. Tymczasem kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia wykazała, że w aktach przedmiotowej sprawy nie został zgromadzony jakikolwiek materiał dowodowy wskazujący na zasadność przedstawionego mu zarzutu.
Sąd II instancji podnosi w tym miejscu, iż wobec braku przyznania się przezM. B.do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, jedynym materiałem dowodowym, który potwierdziłby zasadność wniesionego do sądu rozstrzygającego wniosku o ukaranie byłyby zgromadzone w toku postępowania dokumenty. Tego rodzaju dowodem sprawstwa i winy obwinionego w zakresie wyczerpania dyspozycjiart. 96 § 3k.w. mógłby być zatem znajdujący się na karcie 4 akt dokument w postaci wezwania obwinionego w trybieart. 78 ustęp 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymoraz opatrzony datą 18 czerwca 2014 roku, a autorstwa obwinionego dokument z którego wynika brak uczynienia zadość wezwaniu uprzednio wystosowanemu doM. B.(k. 67 akt).
I jakkolwiek ostatni ze wskazanych wyżej dokumentów rzeczywiście dowodzi, iż obwiniony nie uczynił zadość skierowanemu do niego w dniu 11 czerwca 2014 roku wezwaniu, to niemniej w żaden sposób nie potwierdza on sprawstwa i winy obwinionego w zarzucanym mu zakresie. Sąd Okręgowy zauważa bowiem, zresztą w ślad za samym skarżącym, że skierowane do niego w dniu 11 czerwca 2014 roku wezwanie dotyczyło obowiązku wskazania przez obwinionego, komu w dniu 8 czerwca 2014 roku w miejscuN.powierzył on do kierowania pojazd onumerze rejestracyjnym (...),o godzinie 13:07. Tymczasem z opisu zarzucanego, a następnie przypisanego ostatecznie obwinionemu czynu wynika jednoznacznie, żeM. B.został obwiniony, a następnie uznany za winnego popełnienia wykroczenia polegającego na nie wskazaniu, komu powierzył do kierowania pojazd onumerze rejestracyjnym (...), ale o godzinie 9:44.
Powyższe oznacza, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ogóle nie dotyczy sytuacji wskazanej we wniosku o ukaranie wniesionym do Sądu Rejonowego w dniu 27 listopada 2014 roku, a w konsekwencji nie potwierdza sprawstwa i winy obwinionego w zarzucanym i ostatecznie przypisanym mu zakresie.
W kontekście powyższego jedyną możliwą decyzją Sądu II instancji, musiało być dokonanie korekty zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieM. B.od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 96 § 3 k.w., o czym Sąd Okręgowy orzekł, jak w punkcie 1 swego orzeczenia.
Orzekając natomiast o kosztach, Sąd Okręgowy, na podstawieart. 118 ustęp 2 k.p.s.w., kosztami procesu za obie instancje obciążył Skarb Państwa, o czym orzekł w punkcie 2 wyroku z dnia 10 sierpnia 2015 roku.
/M. Z./