Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 58/11
Data wyroku: 2015-02-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marzenna Ahvazi – Karwowska
Słowa kluczowe: Wyrok

Sygn. akt III K 58/11

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 lutego 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie III Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Marzenna Ahvazi – Karwowska
Protokolant: Katarzyna Szczegot, Patrycja Radzichowska, Paulina Jarczak, Rafał Czyżewski
przy udziale Prokuratorów: Iwony Biernackiej, Arkadiusza Jaraszka i Marcina Kalety

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 10 marca 2014 r., 10 października 2014 r., 7 listopada 2014 r. i 2 lutego 2015 r.
sprawy
1.T. K.,ur. (...)wW., s.K.iB.z d.H.
2.G. K. (1),ur. (...)wW., s.K.iB.z d.H.
oskarżonych o to, że:
w okresie od 22.11.2010 roku do 30.11.2010 roku wW., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu, wBanku (...) S.A.Oddział wW.przyAl. (...)usiłowali doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19998,80 złBank (...) S.A.Oddział wW.przyAl. (...), poprzez wprowadzenie pracowników banku w błąd co do zamiaru wywiązania sięz zaciągniętego zobowiązania – spłaty pożyczki gotówkowej, faktu zatrudnieniaG. K. (1)w firmie K.A.T.K. M. (1)oraz osiąganych przez niego dochodów oraz poprzez przedłożenie, w celu uzyskania dlaT. K.pożyczki gotówkowej w kwocie 19998,80 zł, podrobionego zaświadczenia o zatrudnieniuG. K. (1)w firmie K.A.T.K. M. (1)z siedzibą przyul. (...)wW.oraz zeznania podatkowego PIT – 11 za rok 2009 dotyczącegoG. K. (1)– na których to dokumentach podrobiono podpisK. M. (1), dotyczących istotnych okoliczności dla uzyskania pożyczki gotówkowej w dniu 30.11.2010 roku, przy czym wskazane wyżej dokumentyw postaci zaświadczenia o zatrudnieniuG. K. (1)w firmie K.A.T.K. M. (1)z siedzibą przyul. (...)oraz zeznania podatkowego PIT – 11 za rok 2009 roku dotyczącegoG. K. (1)zostały podrobione przezG. K. (1)i przedłożone w banku wraz z wnioskiem o udzielenie(...), przy czym do nastąpienia skutku nie doszło z uwagi na zatrzymanieG. K. (1)iT. K.przez funkcjonariuszy Policji, przy czym sprawcy działali na szkodęBanku (...) S.A.Oddział wW.przyAl. (...),
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zaart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

o r z e k a

I
oskarżonychT. K.iG. K. (1)w ramach zarzucanego im czynu uznaje za winnych tego, że w okresie od 22.11.2010 roku do 30.11.2010 roku wW., działając wspólnie i w porozumieniu, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłowali doprowadzićBank (...) S.A.Oddział wW.przyAl. (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.998,80 zł w ten sposób, że w ramach ustalonego podziału ról,G. K. (1), działając w celu uzyskania przez siebie z przeznaczeniem dlaT. K.pożyczki, złożył wniosek o udzielenie pożyczki gotówkowej w kwocie 19998,80 zł we wskazanym mu przez(...) Banku (...) S.A.Oddział wW.przyAl. (...), używając przy tym, wskazanych mu przezT. K.formularzy, do którego to wniosku załączył, uprzednio podrobione przez siebie, dokumenty w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie K.A.T.K. M. (1)z siedzibą przyul. (...)wW.oraz formularza PIT – 11 z informacją o dochodach uzyskanych w roku 2009, na których podrobił podpisK. M. (1), a które to dokumenty dotyczyły okoliczności istotnych dla uzyskania wyżej wskazanego wsparcia finansowego, wprowadzając tym samym pracowników wyżej wymienionego banku w błąd co do faktu zatrudnieniaG. K. (1), wysokości uzyskiwanych prze niego dochodów oraz realnych możliwości wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania – spłaty pożyczki gotówkowej, przy czymT. K.iG. K. (1)zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie przez ich przez funkcjonariuszy Policji i występek ten kwalifikuje zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to, na podstawieart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.skazuje ich, a na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza im kary po 1(jednym) roku pozbawienia wolności, obok których, na podstawieart. 33 § 1 – 3 k.k.wymierza im kary po 100 (sto) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

II
naart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.orzeczone wobec oskarżonychT. K.iG. K. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby;

III
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych wobec oskarżonychT. K.iG. K. (1)kar grzywny zalicza okres ich zatrzymania w sprawie w dniu 30.11.2010 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny;

IV
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonegoT. K.kwotę 580 (pięciuset osiemdziesięciu) złotych, tytułem opłaty oraz kwotę 1025,07 zł (jednego tysiąca dwudziestu pięciu złotychi siedmiu groszy), tytułem pozostałych kosztów sądowych;

V
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonegoG. K. (1)kwotę 580 (pięciuset osiemdziesięciu) złotych, tytułem opłaty oraz kwotę 1025,06 zł (jednego tysiąca dwudziestu pięciu złotychi sześciu groszy) tytułem pozostałych kosztów sądowych.

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu ujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W październiku 2010 r.T. K.postanowił zaciągnąć kredyt w banku, w celu spłacenia wierzytelności, z tytułu których jego konta bankowe obciążone były zajęciami komorniczymi. Z uwagi na swoją sytuację finansową, mężczyzna poprosił swojego brataG. K. (1), aby to on podpisał umowę kredytową, a następnie przekazał mu uzyskane w ten sposób pieniądze. W międzyczasie skontaktował się ze swoim znajomymM. N., zajmującym się doradztwem finansowym, prosząc go o ustalenie możliwości zaciągnięcia kredytu w oparciu o wyciągi, przedstawiające obroty na rachunku bankowym.
Po pewnym czasieM. N.poinformowałT. K., że nie ma możliwości zaciągnięcia kredytu w oparciu o obroty na koncie i konieczne jest przedłożenie zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach. Mężczyzna zobowiązał się przy tym, że po kilku dniach nadeśle pocztą elektroniczną dokumenty, jakie należy wypełnić w celu uzyskania pożyczki.
Zgodnie z powyższymi ustaleniami, w listopadzie 2010 r.T. K.otrzymał drogą elektroniczną formularze, niezbędne do złożenia wniosku o pożyczkę wbanku (...) S.A., które następnie przekazał swojemu bratuG. K. (1), aby ten wypełnił je i złożył stosowny wniosek.G. K. (1)wypełnił wniosek o pożyczkę, wnioskując o ustaloną z bratem kwotę 65 000 złotych. Ponadto udał się do swojego znajomegoR. H., z którym wcześniej pracował, w celu uzyskania zaświadczeniao zatrudnieniu i zarobkach.G. K. (1)był bowiem wówczas bezrobotny i pozostawał na utrzymaniu rodziców.R. H.nie zgodził się jednak na wystawienie zaświadczenia i odmówił jego potwierdzenia poprzez podpis i przybicie pieczątki. W związku z powyższymG. K. (1)poprosił bliżej nieustaloną osobę o wypełnienie części rubryk zaświadczenia,a następnie samodzielnie wpisał rodzaj zajmowanego stanowiska, jego kod oraz datę rozpoczęcia pracy, a nadto odcisnął na zaświadczeniu pieczątkę firmy K.A.T.K. M. (1)z/s przyul. (...)wW.i podrobił podpis jej właściciela. Przedmiotową pieczątkę wykorzystał bez zgodyi wiedzyK. M. (1), biorąc ją z ogólnodostępnego pomieszczenia biurowego, znajdującego się w miejscu pracyR. H.. W podobny sposóbG. K. (1)podrobił również formularz(...)o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT – 11 za rok 2009, obrazujący jego rzekome dochody podczas zatrudnienia w K.A.T.K. M. (1)z/s wW., który uprzednio samodzielnie wypełnił.
NastępnieG. K. (1)zeskanował wypełnioną dokumentację bankową i przesłał ją pocztą elektronicznąM. N..W przedmiotowej korespondencji, do kopii wniosku o pożyczkę załączył elektroniczne kopie sfałszowanych uprzednio dokumentów w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach oraz formularz PIT – 11 z informacją o dochodzie uzyskanym w 2009 roku.
W konsekwencji, w dniu 22 listopada 2010 r. na podstawie korespondencji elektronicznej i faksowej, pośrednik zfirmy (...)z/s wW., złożył w(...) Banku (...) S.A.z/s wW.przyAl. (...)wniosek o udzielenieG. K. (1)pożyczki w kwocie 65000 złotych (wypełniony uprzednio przez samego zainteresowanego). Do przedmiotowego wniosku załączone zostały, podrobione uprzednio przezG. K. (1), dokumenty w postaci zaświadczeniao zatrudnieniu i zarobkach oraz formularza PIT – 11. Z przedmiotowego zaświadczenia wynikało, że składający wniosek o pożyczkęG. K. (1), od 15 sierpnia 2009 r. jest zatrudniony w firmie K.A.T.K. M. (1)z/s wW.na stanowisku menagera z wynagrodzeniem w kwocie 6200 złotych miesięcznie na podstawie umowy o pracę, zawartej na czas nieokreślony. Z kolei zgodnie z informacjami, zawartymi w formularzu PIT – 11, mężczyzna miał w roku 2009, w okresie od 15 sierpnia do 31 grudnia, uzyskać dochód w kwocie 43.458,75 złotych.
W związku z powyższym, pracownikbanku (...)dokonała wstępnej weryfikacji wniosku w systemie bankowym. Ponadto, w oparciuo przestawione wyżej nieprawdziwe dane, dokonano weryfikacji zdolności kredytowejG. K. (1)i ustalono limit pożyczki na kwotę 19998,80 złotych. Następnie, poprzez pośrednika, umówiono wnioskującego na 30 listopada 2010 roku w celu podpisania umowy pożyczki.
W dniu 30 listopada 2010 r.G. K. (1)wrazT. K.stawili się w(...) Banku (...) S.A.przyAl. (...)wW., gdzieG. K. (1)przedłożył pracownikowibanku (...)oryginał wniosku o pożyczkę wraz z oryginałami, podrobionych uprzednio, dokumentów w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach oraz formularza PIT – 11 za 2009 rok. Następnie podpisał zBankiem (...) S.A.umowę o pożyczki numer(...)z dnia 30 listopada 2010 r., opiewającą na kwotę 19998,80 złotych. Kwota pożyczki miała być przelana na otworzony w tym celuG. K. (1)rachunek bankowy.
Niemniej do transferu środków pieniężnych nie doszło, albowiem jeszcze przed podpisaniem umowy, pracownicy banku powzięli podejrzenie, iżG. K. (1), składając wniosek o pożyczkę, usiłuje wyłudzić środki pieniężne i w związku z powyższym zawiadomili Policję. Tak też w dniu 30 listopada 2010 r.G. K. (1)iT. K., zaraz po podpisaniu przez pierwszego z nich wyżej wspomnianej umowy pożyczki, zostali zatrzymani przez, obecnych na miejscu zdarzenia, funkcjonariuszy Policji.
W wyniku przeprowadzonego postępowaniaT. K.iG. K. (1)oskarżono o popełnienie w okresie od 22 listopada 2010 r. do 30 listopada 2010 r. wspólnie i w porozumieniu, czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowych wyjaśnień oskarżonychG. K. (1)(k. 403, 235 – 236, 93 – 94, 60 – 62)iT. K.(k. 236 – 238, 86 – 88, 48 – 48v), zeznań świadków:B. K. (1)(k. 334 – 33, 12 – 12v),K. M. (1)(k. 401 – 403)iR. H.(k. 462 – 463),
a także dokumentów w postaci:
- protokołów zatrzymania (k. 2, 3);
- protokołów przeszukania osoby (k. 5 – 7, 8 – 10);
- protokołów zatrzymania rzeczy (k. 14 – 16);
- dokumentacji bankowej (k. 17 - koperta);
- protokołów oględzin rzeczy (k. 40 – 40v, 42 – 42v);
- opinii sądowo – psychiatrycznej (k. 111 – 112);
- protokołu przeszukania (k. 149 – 150);
- informacji(...)(k. 252 – 253);
- informacji Urzędu SkarbowegoW.W.(k. 378 – 379);
- opinii biegłego z zakresu analizy identyfikacyjnej dokumentów (k. 431 – 452);
- informacji ZUS (k. 459),
które to dokumenty wobec braku przeciwdowodów, Sąd ocenił jako odpowiadające prawdzie.
Sąd zważył, co następuje.
OskarżonyG. K. (1)w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i dwukrotnie przesłuchiwany złożył wyjaśnienia, w których klarowanie i szczegółowo opisał okoliczności,w jakich doszło do podpisania umowy o pożyczkę z dnia 30 listopada 2010 r., omawiając przy tym wszystkie działania, podjęte w celu uzyskania pożyczkiwbanku (...) S.A.Co istotne, oskarżony klarownie omówił również okoliczności związane ze sfałszowaniem, załączonych do wniosku, dokumentów w postaci zaświadczenia i zatrudnieniu i zarobkach oraz formularza PIT – 11, dotyczącego jego rzekomych zarobków w 2009 roku, jednoznacznie potwierdzając, że przedmiotowe dokumenty podrobił osobiście poprzez przystawienie na nich pieczęci firmy K.A.T.K. M. (1)z/swW.oraz podrabiając podpisK. M. (1). Oskarżony wyraził również chęć dobrowolnego poddania się karze.
Przed Sądem oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Nie potwierdził również wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym stwierdzając, że wyjaśniał tak, aby jak najszybciej zakończyć przesłuchanie. Nie był jednak w stanie stwierdzić, czy sam wymyślił przedstawioną wówczas relację. Odnośnie wyjaśnień złożonych w prokuraturze, oskarżony odmówił komentarza w kwestii powodów złożenia relacji, którą określił jako nieprawdziwą. Odpowiadając na pytania obrońcy, oskarżony utrzymywał również, iż podczas przesłuchania był pod wpływem narkotyków i funkcjonariusze o tym wiedzieli. Wskazał nadto, iż jakoby sugerowano mu, aby szybko odpowiadał na pytania i podpisywał wszystkie dokumenty, bo inaczej sprawa będzie się trwała latami.
Sąd w całości obdarzył wiarą wyjaśnienia oskarżonego, złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Oskarżony wyjaśniał bowiem spójniei logicznie, szczegółowo i w pełni klarownie podając wszelkie istotne okoliczności sprawy. Sąd nie dopatrzył się po stronie oskarżonego żadnych racjonalnych powodów do bezpodstawnego obciążania się odpowiedzialnością. Podkreślić przy tym wypada, że stanowisko wyrażone w przesłuchaniu prowadzonym przez funkcjonariuszy Policji, oskarżonyG. K. (1)w pełni podtrzymał w trakcie przesłuchania przez Prokuratora, które odbyło się następnego dnia. Zauważyć również wypada, iż pierwsze dwie relacje oskarżonego znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy.
Sąd zasadniczo za niewiarygodne uznał wyjaśnienia oskarżonego złożone przed Sądem, uznając je za przyjętą linię obrony, ukierunkowaną na chęć uniknięcia odpowiedzialności karnej. Oskarżony nie potrafił bowiem logicznie wytłumaczyć zmiany swojego stanowiska procesowego. Zważyć wypada, iż po odczytaniu mu pierwszych wyjaśnień, oskarżony początkowo zaprzeczył, jakoby w ogóle je składał. Dopiero po okazaniu protokołu twierdził, że złożył je w celu jak najszybszego zakończenia czynności. Co do wyjaśnień składanych w Prokuraturze oskarżony stwierdził, iż nie poda przyczyny złożenia takiej, a nie innej relacji. Wreszcie odpowiadając na pytania obrońcy, oskarżony twierdził, iż podczas składania wyjaśnień był pod w pływem narkotyków, o czym wiedzieli funkcjonariusze, i był podatny na sugestie. Okoliczność ta nie ma jednak żadnego potwierdzenia w pozostałych dowodach zebranych w sprawie. Co więcej, w pełni zborna i klarowna treść obszernych wyjaśnień oskarżonego wskazuje, że oskarżony wyjaśniał w pełni świadomie i nie był wówczas odurzony. W świetle zasad logiki i wskazań doświadczenia życiowego nieprawdopodobnym jest bowiem, aby osoba odurzona narkotykami w stopniu widocznym dla osób trzecich, była w stanie złożyć szczegółową,a zarazem w pełni spójną i logiczną relację tak, jak uczynił to w sprawie niniejszejG. K. (1), który dokładnie omówił wszystkie elementy swojego przestępczego działania, które skądinąd miało stosunkowo złożony charakter. Obszerność i charakter zawartej w protokole relacji jednoznacznie wskazuje, iż nieprawdą jest, że oskarżonemu kazano szybko odpowiadać na pytania. Oskarżony bardzo szeroko omówił bowiem okoliczności sprawy, w tym bardzo szczegółowo nakreślił przyczyny, stojące za decyzją o wzięciu pożyczki. Kształt zapisanej relacji przemawia za stwierdzeniem, żeG. K. (1)wyjaśniał w formie wolnej wypowiedzi, a nie poprzez odpowiedzi na pytania. Jego relacja stanowi bowiem chronologiczny opis zdarzeń następujących po sobie. Ponadto, wyjaśniając w Sądzie, oskarżony utrzymywał, iż przesłuchiwano go raz, czynność miała trwać „od rana do nocy”, a w przesłuchaniu miało uczestniczyć kilku funkcjonariuszy. Tymczasem, jak wynika z protokołów przesłuchania oskarżonego, był on przesłuchiwany dwa razy – w dniu 30 listopada 2010 r. na Policji (k. 60 – 62) i w dniu 1 grudnia 2010 r. w Prokuraturze (k. 92 – 95). Każdorazowo czynność przesłuchania prowadzona była przez jedną osobę i trwała mniej niż półtorej godziny.
OskarżonyT. K.w postępowaniu przygotowawczym również przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i złożył obszerne wyjaśnienia, w których szczegółowo opisał wszelkie okoliczności, związanez podpisaniem przez jego brataG. K. (1)umowy o pożyczkęz dnia 30 listopada 2010 r. W swoich wyjaśnieniach klarownie omówił wszelkie okoliczności, poprzedzające podpisanie umowy, w tym swoją rolę w całym przedsięwzięciu. Wskazał również cele, na które zamierzał przeznaczyć wziętą przez brata pożyczkę, jak również, dlaczego nie mógł zaciągnąć jej osobiście. Wyjaśniając przez Prokuratorem oskarżony jasno podał, że jego brat nie był zatrudniony w firmie K.A.T.K. M. (1).
Przed Sądem oskarżonyT. K., podobnie jak współoskarżony, zmienił stanowisko procesowe i nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Złożył lakoniczne wyjaśnienia wskazując, że zaciągając pożyczkę, działał z bratem w dobrej wierze oraz że zamierzali spłacać kredyt, który miał być udzielony na podstawie obrotów na koncie. Oskarżony wyjaśnił ponadto, że w chwili zaciągania pożyczki pracował wfirmie (...) Sp. z o.o.i zarabiał dużo powyżej średniej krajowej. Wynagrodzenie wpływało na konto brata i nie było zajęte przez komornika. Z kolei odczytane mu wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego potwierdził jedynie w zakresie okoliczności, że dokumenty potrzebne do złożenia wniosku o kredyt otrzymał od pośrednikaM. N.. W pozostałym zakresie zaprzeczył swoim pierwotnym relacjom wskazując, że odpowiedzi sugerowali mu przesłuchujący, którzy mówili mu, że jak przyzna się do winy, to następnego dnia zostanie wypuszczony. Oskarżony utrzymywał również, że treść protokołu jest niezgodna z faktyczną treścią jego wyjaśnień. Z kolei w odniesieniu do wyjaśnień złożonych w prokuraturze oskarżony utrzymywał, że nie pamięta, czy przesłuchiwał go Prokurator.
Sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonegoT. K.w sposób analogiczny, jak wyjaśnienia oskarżonegoG. K. (1), w całości dając wiarę jedynie relacjom oskarżonego, złożonym na etapie postępowania przygotowawczego. OskarżonyT. K.wyjaśniał bowiem spójnie i logicznie, szczegółowo i w pełni klarownie podając wszelkie istotne okoliczności sprawy. Jego relacja była w pełni koherentna z wyjaśnieniami drugiego oskarżonego. Podkreślić zarazem wypada, że wyjaśnienia obydwu oskarżonych, złożone w postępowaniu przygotowawczym, wzajemnie się uzupełniają i tworzą logiczną całość. Każdy z oskarżonych przedstawił bowiem okoliczności sprawy z perspektywy własnego udziału we wspólnie podejmowanym przedsięwzięciu. Sąd, również w przypadkuT. K., nie dopatrzył się żadnych racjonalnych powodów do bezpodstawnego obciążania się odpowiedzialnością. Zważyć należy, że również ten oskarżony konsekwentnie podtrzymywał swoje stanowisko procesowe podczas obydwu przesłuchań na etapie postępowania przygotowawczego. Co więcej, również w tym przypadku, relacje oskarżonego, złożone w postępowaniu przygotowawczym, znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy.
Wyjaśnienia oskarżonegoT. K.złożone przed Sądem, podobnie jak w przypadku oskarżonegoG. K. (1), należało ocenić jako niewiarygodne i stanowiące linię obrony, ukierunkowaną na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Oskarżony zaprzeczył bowiem swoim wcześniejszym relacjom jedynie w tej części, w której jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości obciążał siebie i brata odpowiedzialnością za popełnienie zarzuconego im czynu. Potwierdził sam fakt ubiegania się wraz z bratemo pożyczkę oraz to, że dokumenty uzyskał od pośrednika. Nie był w stanie podać logicznego wytłumaczenia, dlaczego na etapie postępowania przygotowawczego przedstawił klarowną i spójną relację, koherentną z zeznaniami współoskarżonego i zgodną z pozostałymi dowodami, odmawiając przy tym ustosunkowania się do wcześniejszej relacji w zakresie powodów zaciągania pożyczki wspólnie zG. K. (1), oraz co do swojej sytuacji finansowej w zakresie stanu zadłużenia i zajęć komorniczych na jego kontach (które szczegółowo i spójnie omówił w postępowaniu przygotowawczym). Wyjaśniając na rozprawie oskarżony w sposób jednoznaczny dążył do zdyskredytowania swojej wcześniejszej relacji. Niemniej jednak ograniczało się to jedynie do zdawkowego sugerowania nieprawidłowości w przesłuchaniu, bez podawania konkretnych zarzutów. Oskarżony konsekwentnie odmawiał bowiem odpowiedzi na pytania, mające dookreślić sygnalizowane przezeń nieprawidłowości. Twierdził np., że naruszano jego swobodę i sugerowano odpowiedzi, ale odmówił wskazania na czym owe ograniczenia polegały. Wyjaśniał, iż protokół nie pokrywa się z treścią jego faktycznych wypowiedzi, przy czym odmówił podania, które konkretnie wypowiedzi zafałszowano. Odnosząc się do wyjaśnień składanych w Prokuraturze oskarżony stwierdził zaś, że nie pamięta, czy przesłuchiwał go Prokurator, a po okazaniu protokołu, odmówił ustosunkowania się do tego, dlaczego podpisał znajdujące się w nim wyjaśnienia.
W świetle powyższego Sąd ocenił złożone przed Sądem wyjaśnienia oskarżonegoT. K.w zakresie, w jakim odwoływał on swoje poprzednie wyjaśnienia, odnoszące się do kwestii przyznania się do winyi podania okoliczności popełnionego czynu, jako niewiarygodne i nie nadające się do czynienia ustaleń faktycznych. Swojej spójnej i logicznej relacji z postępowania przygotowawczego przeciwstawił on bowiem mało klarowne twierdzenia, opierające się na niemających umocowania w materiale dowodowym i bliżej niesprecyzowanych zarzutach, dotyczących rzekomych nieprawidłowości w czynności przesłuchania. Co więcej, twierdzenia oskarżonego o tym, jakoby funkcjonariusze Policji przesłuchując go, ograniczali jego swobodę, tudzież osaczali go i sugerowali treść relacji, upadaw świetle faktu, iż oskarżony podtrzymał swoją relację, wyjaśniając następnego dnia w Prokuraturze, gdzie warunki przesłuchania były siłą rzeczy bardziej dogodne. Co więcej, oskarżony dodatkowo uściślił wówczas pewne kwestie.
W dalszej kolejności zauważyć wypada, iż za wiarygodnością, złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, wyjaśnień oskarżonychG. K. (1)iT. K.przemawia wspomniany wyżej fakt, iż relacje te w pełni ze sobą korelują i wzajemnie się uzupełniają, a każda z nich znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy.
Fakt i ogólne okoliczności zawarcia w dniu 30 listopada 2010 r., pomiędzy oskarżonymG. K. (1)aBankiem (...) S.A.,umowy pożyczki nr (...), opiewającej na kwotę 19998,80 zł, potwierdziła w swoich zeznaniach świadekB. K. (1), zatrudniona naówczas w pokrzywdzonym banku i podpisująca rzeczoną umowę w jego imieniu. Przedstawiła ona ponadto przebieg procedury udzielania przedmiotowej pożyczki (podając, że do zawarcia umowy doszło na podstawie wstępnie zweryfikowanego wniosku, złożonego drogą elektroniczną w dniu 22 listopada 2010 r.), jak również wykazała jednoznacznie, że w związku z zatrzymaniem oskarżonych zaraz po podpisaniu umowy,Bank (...) S.A.nie poniósł żadnej szkody.
Sąd dał wiarę spójnym i logicznym zeznaniom świadka. Zważyć należy, że będąc osobą reprezentującą pokrzywdzony bank, świadek posiada stosowną wiedzę i kompetencje do udzielenia informacji, zawartych w swoich relacjach. Podkreślenia wymaga również, iż zeznaniaB. K. (1)pozostają w pełnej korelacji z wyjaśnieniami oskarżonych w zakresie, w jakim wiarygodnie podają oni okoliczności zawarcia umowy z dnia 30 listopada 2010 r. oraz opisują działania, podjęte w celu jej podpisania. Ponadto zeznania świadka znajdują pełne potwierdzenie w zebranej w sprawie dokumentacji bankowej, związanej z umową, zawartą przezG. K.w dniu 30 listopada 2010 r. (vide k. 17 – koperta), w postaci wniosku o udzielenie pożyczki, zaświadczenia o zatrudnieniu z 16 listopada 2010 r., umowy o rachunek oszczędnościowo – rozliczeniowy z 22 listopada 2010 r., formularza PIT – 11 za rok 2009 orazumowy pożyczki nr (...)z 30 listopada 2010 r. wraz z załącznikami. Przedmiotową dokumentację, wobec braku przeciwdowodu, oraz wobec jej zgodności z zeznaniami świadkaB. K.i wyjaśnieniami oskarżonych, Sąd uznał za pełnowartościowy dowód w sprawie.
Istotnym dowodem w sprawie były zeznania świadkaK. M. (1), właściciela firmy K.A.T.K. M. (1)z/s wW., który jednoznacznie wskazał, iż nigdy nie zatrudniałG. K. (1). Podał również, że zna oskarżonego, gdyż współpracował z nim wklubie (...)przyul. (...)wW., gdzieG. K. (1)był kucharzem. Świadek zaprzeczył, aby wystawiać miał oskarżonemu jakiekolwiek zaświadczenie o zatrudnieniu. Po okazaniu mu zaświadczenia z 16 listopada 2010 r., potwierdził, że jest na nim jego pieczątka, ale zaprzeczył, aby widniejący na przedmiotowym zaświadczeniu podpis był jego podpisem, jak również wskazał, że nie wypełniał rubryk w/w dokumentu. Co istotne, świadek wskazał jednoznacznie, iż jego pieczątka znajdowała się w pomieszczeniach klubu przyul. (...)i oskarżony mógł mieć do niej dostęp. Ponadto świadek zeznał, iż zna świadkaR. H., który wklubie (...)był szefem kuchni.
Sąd dał wiarę spójnym i logicznym zeznaniom świadka, który konsekwentnie i w pełni klarownie opisał znane mu okoliczności, związane ze sprawą. Ponadto zeznania świadkaK. M.znajdują potwierdzenie w spójnych i logicznych, a zarazem w pełni wiarygodnych, zeznaniach świadkaR. H., który w zwięzłej relacji potwierdził fakt współpracy zK. M. (1)iG. K. (1)wklubie (...). Wskazał jednocześnie, iż nie pamięta, aby oskarżonyG. K.zwracał się do niego w kwestii pożyczki i potwierdzenia zatrudnienia. Zaprzeczył, jakoby potwierdzać miał telefonicznie fakt zatrudnienia oskarżonego.
Zeznania świadkówK. M. (1)iR. H.stanowią pośrednie potwierdzenie dla wyjaśnieńG. K. (1)w zakresie okoliczności podrobienia przez niego zaświadczenia o zarobkach i formularza PIT – 11.G. K. (1)wyjaśniał bowiem, iż zwracał się doR. H.o wystawienie zaświadczenia o zatrudnieniu wfirmie (...), lecz ten odmówił, przez co musiał sfałszować zaświadczenie osobiście, używając do tego pieczątkiK. M. (1), która leżała w ogólnodostępnym pomieszczeniu. Oskarżony wyjaśniał też, że część rubryk zaświadczenia wypełniła bliżej nieokreślona osoba. Bez znaczenia pozostaje fakt, iż oskarżony błędnie wskazywał adres klubu, w którym pracowali świadkowieM.iH., albowiem z kontekstu relacji jasno wynika, iż opisując powyższe okoliczności,G. K.miał na myśliklub (...)przyul. (...)wW.. Z kolei wobec faktu, iżR. H.odmówił wystawienia zaświadczenia, wiarygodnym jest, iż obecnie, przeszło cztery lata po zdarzeniu, nie pamięta on okoliczności, związanych z prośbą oskarżonego w tym zakresie.
Fakt niezatrudnianiaG. K. (1)w firmie świadkaK. M. (1)dodatkowo potwierdza dokumentacja, nadesłana za pismem Urzędu SkarbowegoW.–W.wW.z dnia 7 października 2014 r. (k. 378), w postaci, poświadczonej za zgodność z oryginałem, kopii formularza PIT – 11 za rok 2009 (k. 379), dotyczącego tego oskarżonego. Z w/w dokumentów jasno wynika, że w 2009 rokuG. K. (1)był zatrudniony jedynie wfirmie (...) Sp. z o.o., a jego dochód wyniósł 5281,60 złotych.
Z kolei z informacji udzielonej w dniu 24 października 2014 r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (k. 459) wynika, żeG. K. (1)nie figuruje w bazach ZUS jako osoba ubezpieczona, tudzież płatnik składek.
W dalszej kolejności zauważyć należy, iż wyjaśnienia oskarżonegoG. K. (1)w zakresie okoliczności sporządzenia dokumentacji, związanej z wnioskiem o pożyczkę, który następnie firma pośrednicząca przesłała drogą elektroniczną do banku, znajdują potwierdzenie w treści opiniinr(...)6/14 z dnia 30 grudnia 2014 r., wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu analizy identyfikacyjnej dokumentów przez biegłegoA. J. (2)(k. 431 – 452), gdzie biegły jasno stwierdził, że zapisy słowne i cyfrowe, stanowiące wypełnienie rubryk zaświadczeniao zatrudnieniu i wysokości dochodów z dnia 16 listopada 2010 r., wystawionego na daneG. K. (1), nie zostały nakreślone przez oskarżonegoG. K., za wyjątkiem słowno cyfrowych zapisów o treści:(...)w rubrykach „zajmowane stanowisko” i „wykonywany zawód”;(...)w rubrykach „kod stanowiska wg ZUS” i „kod zawodu wg ZUS”; oraz „15.08.2009” w rubryce „zaświadcza się, że pracownik jest zatrudniony od dnia, które to zapisy nakreśliłG. K. (1). Ponadto biegły stwierdził, że zapis daty oraz półczytelny podpis o brzmieniu jak(...)w rubryce „data i podpis wnioskodawcy” w/w zaświadczenia, również nakreślił oskarżonyG. K. (1). Wreszcie biegły wykluczył, aby słowno cyfrowe zapisy, stanowiące treść zaświadczenia z dnia 16 listopada 2010 r., zostały nakreślone przez oskarżonegoT. K..
Sąd ocenił opinię biegłego jako jasną, rzetelną, w pełni wyczerpującąi spełniającą wymogi wiedzy, a tym samym stanowiącą pełnowartościowy dowód w sprawie. Biegły w przedmiotowej opinii udzielił bowiem jednoznacznej odpowiedzi na stawiane mu pytania o istotnym znaczeniu dla sprawy, jak również szczegółowo zrelacjonował podjęte czynności badawcze oraz należycie uzasadnił wyciągnięte wnioski. Zarazem bez znaczenia dla przydatności opinii pozostaje fakt, iż biegły nie był w stanie ustalić, czy podpisyK. M. (1)w obrębie pieczęci firmy K.A.T.K. M. (1)z/sW., nakreślone na zaświadczeniu z dnia 16.11.2010 r. i formularzu PIT – 11, dotycząceG. K. (1), zostały sporządzone przez oskarżonego. Okoliczność ta jest bowiem jasna w świetle klarownych wyjaśnieńG. K. (1)w tym zakresie.
Ponadto z dokumentacji procesowej w postaci protokołów oględzin telefonu komórkowego markiN.o nr(...)z dnia30 listopada 2010 r. (k. 40 – 40v) oraz telefonu marki(...)o nr(...)z dnia 30 listopada 2010 r. (k. 42 – 42v) wynika, iż w dniu 26 listopada 2010 r. oskarżonyT. K.wysyłał doG. K. (1)wiadomość w związku z pożyczką, którą zamierzali zaciągnąć. Do sprawy nic nie wniosły dowody w postaci protokołu oględzin telefonumarki S. (...)o nr(...)z dnia 30 listopada 2010 r.(k. 41 – 41v), albowiem nie ujawniono na tym aparacie treści związanych ze sprawą niniejszą.
Fakt i ogólne okoliczności zatrzymania oskarżonychG. K. (1)iT. K.w dniu 30 listopada 2010 r. znajdują dodatkowe potwierdzenie w sporządzonej w tym dniu dokumentacji procesowej w postaci protokołów zatrzymania osoby (k. 2, 3), protokołów przeszukania osoby (k. 5 – 7, 8 – 10), protokołu zatrzymania rzeczy (k. 14 – 16) i protokołu przeszukania (k. 149 – 150).
Przedmiotowa dokumentacja stanowi pełnowartościowy dowódw sprawie, albowiem została sporządzona przez uprawniony do tego organ,w sposób zgodny ze stosownymi przepisami. Nie była również kwestionowana przez strony.
Ponadto z informacji udzielonej w dniu 3 kwietnia 2014 r. przez Krajowy Rejestr Długów (252 – 253) wynika, iż oskarżonyT. K.do dziś dnia jest zadłużony na kwotę 39370,06 złotych na rzecz(...) Sp. z o.o.
Z opinii sądowo–psychiatrycznej z 16 grudnia 2010 r. (k.111 – 112), sporządzonej przez biegłych psychiatrówJ. R.iB. K. (3), jasno wynika, iż poczytalność oskarżonegoG. K. (1), zarówno w czasie zarzucanego mu czynu, jak i w czasie postępowania, nie była w żaden sposób ograniczona i nie budzi wątpliwości.
Sąd ocenił opinię biegłych jako rzetelną, odpowiadającą wymogom wiedzy i w pełni wyczerpującą, stanowiącą pełnowartościowy dowódw sprawie.
Sąd dokonał następującej oceny prawnej czynu oskarżonych.
OskarżonychT. K.iG. K. (1)oskarżonoo to, że w okresie od 22.11.2010 roku do 30.11.2010 roku wW.,w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu, wBanku (...) S.A.Oddział wW.przyAl. (...)usiłowali doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19998,80 złBank (...) S.A.Oddział wW.przyAl. (...), poprzez wprowadzenie pracowników banku w błąd co do zamiaru wywiązania sięz zaciągniętego zobowiązania – spłaty pożyczki gotówkowej, faktu zatrudnieniaG. K. (1)w firmie K.A.T.K. M. (1)oraz osiąganych przez niego dochodów oraz poprzez przedłożenie, w celu uzyskania dlaT. K.pożyczki gotówkowej w kwocie 19998,80 zł, podrobionego zaświadczenia o zatrudnieniuG. K. (1)w firmie K.A.T.K. M. (1)z siedzibą przyul. (...)wW.oraz zeznania podatkowego PIT – 11 za rok 2009 dotyczącegoG. K. (1)– na których to dokumentach podrobiono podpisK. M. (1), dotyczących istotnych okoliczności dla uzyskania pożyczki gotówkowej w dniu 30.11.2010 roku, przy czym wskazane wyżej dokumentyw postaci zaświadczenia o zatrudnieniuG. K. (1)w firmie K.A.T.K. M. (1)z siedzibą przyul. (...)oraz zeznania podatkowego PIT – 11 za rok 2009 roku dotyczącegoG. K. (1)i przedłożonew banku wraz z wnioskiem o udzielenie(...), przy czym do nastąpienia skutku nie doszło z uwagi na zatrzymanieG. K. (1)iT. K.przez funkcjonariuszy Policji, przy czym sprawcy działali na szkodęBanku (...) S.A.Oddział wW.przyAl. (...), tj. o czynzart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zaart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k..
Przestępstwo oszustwa, ujęte wart. 286 § 1 k.k., polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia cudzym lub własnym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania jej błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Dla zaistnienia owego przestępstwa konieczne jest, aby sprawca działał umyślnie i to w zamiarze bezpośrednim, ukierunkowanym na cel osiągnięcia korzyści majątkowej.
Z kolei przestępstwo spenalizowane wart. 297 § 1 k.k.polega między innymi na podjętym, w celu uzyskania dla siebie lub kogoś innego, od banku lub jednostki organizacyjnej, prowadzącej podobną działalność gospodarczą na podstawie ustawy albo od organu lub instytucji dysponujących środkami publicznymi, kredytu bądź pożyczki pieniężnej, działaniu, polegającym na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę albo nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wyżej wsparcia finansowego.
Przepisart. 270 § 1 k.k.penalizuje natomiast zachowanie, polegające na podrobieniu lub przerobieniu dokumentu w celu użycia go za autentyczny, bądź też na użyciu takiego dokumentu jako autentycznego.
Artykuł 13 § 1 k.k.stanowi, że odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego, swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.
Artykuł 12 k.k.stanowi zaś, że dwa lub więcej zachowań, podjętychw krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.
Mając na uwadze powyższe, w świetle ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że wina oskarżonychT. K.iG. K. (1)w zakresie zarzuconego im czynu nie budzi wątpliwości i została udowodniona w całości. Powyższe jasno wynika z szeroko omówionego powyżej materiału dowodowego, a szczególności z wyjaśnień oskarżonych, złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, potwierdzonych zeznaniami świadków:B. K. (1),K. M. (1)i pośrednio świadkaR. H., a nadto dokumentacją bankowąi opinią biegłego. Materiał dowodowy sprawy niniejszej układa się w logiczną całość, co wykazano powyżej.
Stwierdzić zatem należy, iż postawiony oskarżonym zarzut popełnienia wspólnie i w porozumieniu czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw.zart. 12 k.k.jest zasadniczo słuszny.
W świetle okoliczności sprawy niniejszej bezsprzeczne jest bowiem,iż oskarżeniT. K.iG. K. (1), w okresie od 22 listopada 2010 r. do 30 listopada 2010 r., działając wspólnie i w porozumieniu, realizowali jeden przestępczy zamiar, którego istotę stanowiło zaciągnięcie przezG. K. (1)pożyczki gotówkowej w ostatecznie ustalonej kwocie 19998,80 złotych, które to pieniądze miał on następnie przekazaćT. K.. Przy składaniu drogą elektroniczną stosownego wniosku, a następnie przy zawieraniu umowy pożyczki,G. K. (1)miał się posłużyć dokumentami w postaci zaświadczenia o zatrudnieniui formularza PIT – 11, obrazującego dochód za 2009 rok w sytuacji, gdy faktycznie nigdzie nie pracował.
Powziąwszy ów zamiar, oskarżeni dokonali ustalonego podziału ról, w ramach któregoT. K.wskazałG. K. (1)bank, w którym miał on zaciągnąć pożyczkę, a nadto udostępnił mu uzyskane od pośrednika kredytowego dokumenty, któreG. K. (1)miał wypełnićw celu złożenia wniosku o pożyczkę.T. K.miał również ostatecznie miał otrzymać pochodzące z pożyczki pieniądze. Z koleiG. K. (1)miał wypełnić przedstawione mu przez brata dokumenty, a także zorganizować i załączyć dokumenty w postaci koniecznych dla uzyskania pożyczki wbanku (...) S.A.- zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach oraz formularza PIT – 11, obrazującego jego dochody w 2009 roku. OskarżonyG. K. (1)miał też podpisać stosowną umowę z bankiem, a otrzymane pieniądze przekazać bratu. Tak też w ramach ustalonego podziału ról,G. K. (1)podrobił zaświadczenie o zatrudnieniu w firmie K.A.T.K. M. (1)z/s wW.stwierdzające, że pracuje tam jako menager na podstawie umowy o pracę na czas nieokreslony z wynagrodzeniem w kwocie 6200 złotych miesięcznie oraz formularz PIT – 11, z którego wynikało, iż w okresie od 15 sierpnia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. zarobił jakoby kwotę 43458,75 złotych. Przedmiotowe dokumenty oskarżonyG. K. (1)sfałszował poprzez podrobienie na nich podpisu właściciela firmy K.A.T.K. M. (1), którego pieczątkę przystawił na każdy z w/w dokumentów. Tak przygotowane dokumenty, wraz z wypełnionym wnioskiem o pożyczkę, skopiował i drogą elektroniczną wysłał na wskazany mu przez oskarżonegoT. K.adres poczty elektronicznej. Po uzyskaniu przez monitorującego sprawę realizacji wnioskuT. K.informacji o tym, iż umowa ma być podpisana w dniu 30 listopada 2010 r.,G. K. (1)udał się owego dnia wraz z bratem do wskazanego mu przezeń(...) Banku (...) S.A., mieszczącego się przyAl. (...)wW.i podpisał z w/w bankiemumowę pożyczki nr (...),, opiewającą na kwotę 19998,80 złotych. Niemniej oskarżeni nie otrzymali kwoty pożyczki, albowiem, zaraz po podpisaniu umowy, zostali zatrzymani przez funkcjonariuszy Policji, wezwanych w międzyczasie przez pracownikówBanku (...) S.A.wobec ustalenia, iżG. K. (1)próbuje wyłudzić pożyczkę.
W opisany powyżej sposób oskarżeniT. K.iG. K. (1), działając wspólnie i w porozumieniu, usiłowali doprowadzićBank (...) S.A.Oddział przyAl. (...)wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 1998,80 złotych. Doszło do tego w ten sposób, że składając w dniu 22 listopada 2010 r. wniosek, a następnie zawierając w dniu 30 listopada 2010 r. umowęo pożyczkę nr(...),G. K. (1)wprowadził upoważnionego przedstawiciela banku (tj. świadkaB. K. (1)) w błąd, co do faktu swojego zatrudnienia, wysokości osiąganych dochodów i realnych możliwości spłaty przedmiotowej pożyczki. Składając wniosek oraz podpisując umowę, posłużył się on bowiem podrobionymi dokumentami w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu i formularza PIT – 11, z których wynikało, że od 15 sierpnia 2009 r. jest zatrudniony w firmie K.A.T.K. M. (1)z/s wW.na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony z wynagrodzeniem 6200 złotych miesięcznie, zaś jego dochód z tego tytułu w roku 2009 wyniósł łącznie 43.458,75 złotych. W rzeczywistości oskarżonyG. K. (1)był wówczas od dłuższego czasu bezrobotny i pozostawał na utrzymaniu rodziców, a jego rzeczywisty dochód w roku 2009 wyniósł niewiele ponad 5000 złotych.G. K. (1)podpisywałumowę nr (...)w swoim imieniu utrzymując, że bierze pożyczkę dla siebie, podczas gdy pieniądze miał przekazaćT. K., który przejąć miał powinność jej spłaty. W wyniku działań oskarżonych doszło zatem do sytuacji, w której bank podejmował decyzję o udzieleniu pożyczki w określonej wysokości w oparciu o fałszywe dokumenty nie wiedząc, że pożyczkę zaciąga osoba bezrobotna. Przed bankiem zatajono, istotny z punktu widzenia interesów banku, fakt, iżG. K. (1)zamierza oddać pieniądze uzyskane z pożyczkiT. K., który był naówczas zadłużony i ciążyły na nim egzekucje komornicze.
(...) Bank (...) S.A.B. K. (1), podpisując umowęzG. K. (1), działała zatem w będzie co rzeczywistej sytuacji majątkowej osoby, zaciągającej zobowiązanie finansowe. Przedstawiciele banku nie wiedzieli również, kto faktycznie miał spłacać przedmiotowe zobowiązanie. Tak też w przypadku, gdyby bank, na podstawie umowy z dnia 30 listopada 2010 roku, przekazał kwotę 19998,80 złotychG. K. (1)pieniądze, po stronie banku doszłoby w oczywisty sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Przekazanie stosunkowo wysokiej kwoty pieniędzy osobie bez dochodów, która zamierzała przekazać je innej osobie, na której ciążyły inne zobowiązania finansowe, byłoby bowiem dalece sprzeczne z interesem ekonomicznym banku. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, czyT. K.zamierzał pożyczkę spłacać. Był bowiem w trudnej sytuacji finansowej, a w dodatku gdyby z takich czy innych względów nie wywiązywał się z płatności, to umowa opiewała naG. K. (1), który nie osiągał dochodów i był na utrzymaniu rodziców. Egzekucja wierzytelności mogłaby być zatem kierowana tylko przeciwkoG. K. (1), który nie miał żadnych środków finansowych, z których można by ściągnąć należność.
Zważyć zarazem należy, iż obydwaj sprawcy, wykonując opisane wyżej czynności, działali w jasno określonym, wspólnym dla nich celu w postaci zaciągnięcia przezG. K. (1)na swoje dane pożyczki i przekazaniaT. K.uzyskanych w ten sposób pieniędzy w kwocie 19998,80 zł. Każdy z oskarżonych wykonywał poszczególne działania w ramach z góry ustalonego podziału ról, które razem stanowią jedno konkretne zachowanie przestępcze o złożonym charakterze. Nie jest przy tym konieczne, aby każdy z nich swoim zachowaniem wypełnił fizycznie wszystkie znamiona popełnianego przestępstwa. Z istoty współsprawstwa wynika bowiem, że każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość uzgodnionego przestępstwa, a więc także w tej jego części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane zachowaniem innego lub innych współsprawców (vide: postanowienie SN z dnia 1 marca 2005 r., III KK 249/04, OSNKW 2005, nr 7-8, poz. 63).
Sąd doszedł zatem do przekonania, że całokształt okoliczności sprawy pozwala przyjąć, iż w okresie od 22 listopada 2010 r. do 30 listopada 2010 r. oskarżeniT. K.iG. K. (1)działali w zamiarze bezpośrednim popełnienia przestępstwa. Obydwaj oskarżeni mieli bowiem pełną świadomość, że zaplanowany przez nich proceder polega na wprowadzeniu uprawnionych przedstawicieliBanku (...) S.A.w błąd, co do rzeczywistej sytuacji majątkowej, zawierającego umowęG. K. (1), oraz jego rzeczywistych zamiarów względem zaciąganej pożyczki. Jednocześnie zważyć należy, iż jako osoby dorosłe i w pełni poczytalne (co w przypadku oskarżonegoG. K. (1)dodatkowo potwierdza stosowna opinia), oskarżeni mieli pełną świadomość naganności i bezprawności swoich działań. Ponadto mieli oni na celu uzyskanie korzyści majątkowej, co jasno wynika z faktu, iż zamierzali uzyskać określoną kwotę pieniędzy, którąT. K.zamierzał przeznaczyć na swoje własne cele.
Z uwagi na fakt, iż pracownicy banku zorientowali się, iż oskarżeni próbują doprowadzićBank (...) S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i w dniu 30 listopada 2010 r. wezwali do oddziału przyAl. (...)wW.Policję, oskarżeni, chwilę po podpisaniu umowy, zostali zatrzymani, a co za tym, idzie nie doszło do przekazania im kwoty 19998,80 złotych, wynikającej z zawartej przezG. K.umowy pożyczki. Tym samym w wyniku wyprzedzających działań pracowników banku, ostatecznie nie doszło po stronie(...) S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Działania oskarżonych, podjęte w czasie od 22 do 30 listopada 2010 r., zmierzające do oszukania banku, nie przyniosły zatem zamierzonego przez oskarżonych skutku w postaci rozporządzenia pieniędzmi. Tym samym realizacja przestępnego zamiaru oskarżonych zatrzymała się na formie stadialnej usiłowania. Składając wniosek i podpisując stosowną umowę, oskarżeni bezpośrednio dążyli bowiem do spowodowania niekorzystnej dyspozycji po stronie banku, jednakże celu tego nie osiągnęli.
W świetle powyższego stwierdzić należy, iż oskarżeni swoim zachowaniem, podjętym w okresie od 22 do 30 listopada 2010 r., zrealizowali wszystkie znamiona czynu zabronionego, określonego wart. 13 § 1 k.k.w zw.art. 286 § 1 k.k.
Zachowanie oskarżonych realizowało również znamiona czynu zart. 297 § 1 k.k.Obydwaj oskarżeni obejmowali bowiem swoim zamiarem posłużenie się przezG. K. (1), w ramach opisanego wyżej podziału ról, podrobionymi i potwierdzającymi nieprawdę dokumentami w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie K.A.T.K. M. (1)z/s wW.oraz deklaracją PIT – 11 za 2009 rok. Przedmiotowe dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania przezG. K. (1)pożyczki gotówkowej w kwocie 19998,80 złotych, albowiem w oparciu o zawarte w nich dane, bank podejmował decyzję o samym w sobie udzieleniu pożyczki, jak i o jej wysokości. Wskazać wypada, że na istotną rolę przedmiotowych dokumentów w procedurze kredytowej wskazała jasno świadekB. K. (1). W realiach sprawy niniejszej bezsprzecznym jest zaś, że w/w dokumenty przedłożono w banku w celu uzyskania przezG. K. (1)pożyczki gotówkowej. Obydwaj oskarżeni wiedzieli, żeG. K. (1)w chwili sporządzania tych dokumentów był bezrobotny i nigdzie nie pracował. Uwzględniając fakt, iżG. K. (1)osobiście podrobił wspomniane wyżej dokumenty, nakreślając na nich nie swój podpis, zachowanie oskarżonych realizuje również znamiona czynu, określonego wart. 270 § 1 k.k.O ile bowiem czyn zart. 297 § 1 k.k.zawiera w swoich znamionach posłużenie się sfałszowanym dokumentem, o tyle nie obejmuje on zakresem penalizacji zachowania, polegającego na podrobieniu dokumentu w celu użycia za autentyczny, czego w ramach ustalonego podziału ról dopuścił sięG. K. (1), a z czym co najmniej godził sięT. K., który zlecił bratu uzyskanie tychże dokumentów, nie wskazując dokładnie sposobu, w jaki ma to zrobić. Mając zatem świadomość, żeG. K. (1)jest bezrobotny, wiedział, że może on potrzebne dokumenty po prostu spreparować szczególnie, że w sytuacji oskarżonych było to rozwiązanie stosunkowo najprostsze. Tym samym dla pełnego oddania zawartości kryminalnej czynu oskarżonych konieczne było uwzględnienie w jego kwalifikacji prawnej równieżart. 270 § 1 k.k.
Zachowanie oskarżonych, podjęte w okresie od 22 do 30 listopada 2010 r., realizowało zatem znamiona zarówno przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k., jak i przestępstw zart. 297 § 1 k.k.i zart. 270 § 1 k.k.Tym samym w sprawie zastosowanie znajdujeart. 11 § 2 k.k., zgodnie z którym, jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
Ponadto, oskarżeni, realizując przestępczy zamiar w okresie od 22 listopada 2010 r. do 30 listopada 2010 r., w krótkim czasie dopuścili się szeregu zachowań, podjętych w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uzyskania pożyczki w kwocie 19998,80 złotych zBanku (...) S.A., które to zachowania, zgodnie z przytoczonym wcześnieart. 12 k.k., stanowią jeden czyn zabroniony.
W świetle całokształtu powyższych rozważań stwierdzić jednoznacznie wypada, że Prokurator w pełni zasadnie zarzucił oskarżonym popełnienie czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Opis czynu zawarty w akcie oskarżenia wymagał jednak doprecyzowania poprzez klarowne ujęcie znamion wszystkich przestępstw, składających się na czyn zarzucony oskarżonym, oraz poprzez uwzględnienie przyjętego przez nich podziału ról.
Sąd zobowiązany był zatem zmienić opis czynu, uwzględniając wspomniane powyżej okoliczności, a zatem w pkt I wyroku,w ramach zarzucanego czynu, uznał oskarżonychT. K.iG. K. (1)za winnych tego, że w okresie od 22 listopada 2010 roku do 30 listopada 2010 roku wW., działając wspólniei w porozumieniu, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłowali doprowadzićBank (...) S.A.Oddział wW.przyAl. (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.998,80 zł w ten sposób, że w ramach ustalonego podziału ról,G. K. (1), działając w celu uzyskania przez siebie z przeznaczeniem dlaT. K.pożyczki, złożył wniosek o udzielenie pożyczki gotówkowej w kwocie 19998,80 zł we wskazanym mu przez(...) Banku (...) S.A.OddziałwW.przyAl. (...), używając przy tym, wskazanych mu przezT. K.formularzy, do którego to wniosku załączył, uprzednio podrobione przez siebie, dokumenty w postaci zaświadczeniao zatrudnieniu w firmie K.A.T.K. M. (1)z siedzibą przyul. (...)wW.oraz formularza PIT – 11 z informacją o dochodach uzyskanych w roku 2009, na których podrobił podpisK. M. (1),a które to dokumenty dotyczyły okoliczności istotnych dla uzyskania wyżej wskazanego wsparcia finansowego, wprowadzając tym samym pracowników wyżej wymienionego banku w błąd co do faktu zatrudnieniaG. K. (1), wysokości uzyskiwanych prze niego dochodów oraz realnych możliwości wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania – spłaty pożyczki gotówkowej, przy czymT. K.iG. K. (1)zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie przez ich przez funkcjonariuszy Policji, tj. popełnienia występku zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Podkreślić należy, iż zmiana ta nie spowodowała wyjścia poza granice oskarżenia, jako że Sąd operował w ramach jednego zdarzenia historycznego, do jakiego doszło w okresie od 22 listopada 2010 r. do 30 listopada 2010 r.,z udziałem oskarżonychT. K.iG. K. (1).
Sąd, wymierzając oskarżonym kary, miał na względzie cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma odnieść w stosunku do każdego z nich. Zapobiegawczy sens wymierzonej kary ma bowiem na celu odstraszenie sprawcy od ponownego wejścia na drogę przestępstwa, natomiast cel wychowawczy realizuje się poprzez kształtowanie postawy oskarżonego zarówno wobec własnego czynu, jak i przestępstwa w ogóle. Kierując się dyrektywami kary, określonymi wart. 53 § 1 i 2 k.k., Sąd wymierzył oskarżonym kary po 1 roku pozbawienia wolności za czyn z 13§ 1 k.k.w zw.zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k., obok których, na podstawieart. 33 § 2 k.k., wymierzył im kary po 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki na kwotę 20 złotych. Sąd uwzględnił bowiem okoliczność, że oskarżeni popełnili przestępstwo działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tym samym przyjął, że charakter ich czynu wskazuje, iż zasadnym będzie, aby ponieśli oni również finansową odpowiedzialność za swoje przestępcze działanie.
Wymierzając kary za usiłowanie, Sąd miał na względzie dyspozycjęart. 14 § 1 k.k.Mając na uwadze fakt, iż czyn oskarżonych realizował znamiona kilku przestępstw, Sąd przy wymiarze kary zastosował dyspozycjęart. 11 § 3 k.k.i wymierzył karę na podstawie przepisuart. 286 § 1 k.k., który przewidywał karę najsurowszą ze wszystkich zbiegających się przepisów. Przy wymiarzeT. K.iG. K. (1)kar grzywny Sąd uwzględnił treśćart. 33 § 1 k.k., a przy określaniu wysokości jednej stawki, Sąd miał na uwadze dyrektywy, zawarte wart. 33 § 3 k.k., a więc dochody sprawców, ich warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.
W ocenie Sądu wymierzenie oskarżonym na tym etapie bezwzględnych kar pozbawienia wolności byłoby przedwczesne i niecelowe, toteż wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił każdemu z nich na trzyletni okres próby (art. 70 § 1 pkt 1 k.k.), który jest zdaniem Sądu jest wystarczający, a jednocześnie niezbędny, do zweryfikowania postawionej pozytywnej prognozy kryminologicznej co do oskarżonych. Sąd miał na uwadze dyrektywy, wskazane wart. 69 § 1 i 2 k.k.
Na korzyść oskarżonychT. K.iG. K. (1)Sąd poczytał pozytywną treść wywiadów środowiskowych (k. 413 – 416, 409 – 411), z których wynika, że prowadzą oni ustabilizowany tryb życia, oraz fakt, iż nie byli oni dotychczas karani (k. 367, 458).
W ocenie Sądu tak orzeczone kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania oraz wymierzone obok nich kary grzywny, są w pełni adekwatne do stopnia zawinieniaT. K.iG. K. (1)oraz stopnia społecznej szkodliwości ich czynu, który to stopień jest znaczny, przy uwzględnieniu chociażby naruszonych dóbr prawnych w postaci mienia banku (o dość dużej wartości), pewności obrotu gospodarczego i wiarygodności dokumentów, a także okoliczności i charakteru tego naruszenia. Sąd doszedł do przekonania, że taki wymiar kar pozwoli na wypełnienie ich celów w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej oraz kształtowania prawidłowych postaw w społeczeństwie.
W pkt III wyroku Sąd orzekł na podstawieart. 63 § 1 k.k.i zaliczył oskarżonymT. K.iG. K. (1)na poczet kar grzywny okres ich zatrzymania w sprawie w dniu 30 listopada 2010 roku przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym kary grzywny.
W pkt IV i V wyroku, mając na uwadze stan majątkowyi możliwości zarobkowe oskarżonych, Sąd na podstawieartykułu 627 k.p.k.obciążył ich kosztami sądowymi w częściach przypadających na każdego z nich (art. 633 k.p.k.). Sąd uznał bowiem, że jako osoby młode i zdolne do pracy, są oni w stanie przedmiotowe koszty uiścić. I tak, każdego z oskarżonych obciążono opłatą sądową w wysokości 580 zł, zasądzoną na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, a nadto oskarżonegoT. K.obciążono kwotą 1025,07 zł, zaś oskarżonegoG. K. (1)kwotą 1025,06 zł, tytułem pozostałych kosztów sądowych (na które złożyły się między innymi należności kuratora oraz przypadająca na każdego z oskarżonych część pozostałych kosztów, w tym wydatków w postępowania przygotowawczego, należności biegłego i zryczałtowanych kosztów doręczeń pism).