Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
VIII Wydział Karny
Sygnatura akt: VIII K 8/12
Data wyroku: 2015-09-03 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Grzyb-Koniuszaniec

Sygn. akt VIII K 8/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 września 2015r.

Sąd Rejonowy Gdańsk - Południe w Gdańsku w VIII Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Grzyb - Koniuszaniec
Protokolant: Kordian Kurek
przy udziale Prokuratora Prokuratury RejonowejG.–Ś.wG.Krzysztofa Wiśniewskiego
po rozpoznaniu w dniach 2 października 2014r., 24 lutego 2015r., 2 kwietnia 2015r., 15 czerwca 2015r. i 27 sierpnia 2015r. wG.
na rozprawie
sprawy:
M. B. (1)
synaM.iM.z domuD.
urodzonego w dniu (...)wG.
oskarżonego o to, że:

I
W dniu 4 lutego 2009r. wG.dokonał uszkodzenia samochodu markiM. (...)onumerze rej. (...)poprzez uderzenia metalowym prętem w przednie lewe drzwi, przednią lewą szybę oraz kopanie nogą w kolumnę kierowniczą, wskaźniki, wyłączniki, lewą część kokpitu powodując straty o łącznej wartości 4.774,01 złotych na szkodęJ. K.;

tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.

II
W tym samym miejscu i czasie jak w punkcie I groziłJ. K.pozbawieniem życia co w zagrożonym wzbudziło uzasadnioną obawę spełnienia;

tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.

I
przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.w zakresie zarzutów z punktu I i II aktu oskarżenia – oskarżonegoM. B. (1)uznaje za winnego popełnienia zachowań zarzucanych mu w punktach I i II aktu oskarżenia, które kwalifikuje jako jeden czyn zabroniony zart. 288 § 1 k.k.w zb. zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.na mocyart. 288 § 1 k.k.skazuje oskarżonego na karę 1 ( jednego ) roku pozbawienia wolności.

II
przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.na mocyart. 71 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierza oskarżonemuM. B. (1)karę grzywny w wysokości 100( stu ) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 20 ( dwudziestu ) złotych;

III
przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej względem oskarżonegoM. B. (1)w punkcie I wyroku warunkowo zawiesza tytułem próby na okres lat 2 ( dwóch );

IV
przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.na mocyart. 72 § 2 k.k.zobowiązuje oskarżonego do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody poprzez zapłatę na rzecz(...) Spółki z o.o.wS.kwoty 4.774,01 ( czterech tysięcy siedmiuset siedemdziesięciu czterech i 01/100 ) złotych w terminie 1 ( jednego ) roku od uprawomocnienia się orzeczenia;

V
na mocyart. 626 § 1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.obciąża oskarżonego kosztami sądowymi w wysokości 308 ( trzystu ośmiu ) złotych, nadto na podstawieart. 1, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierza oskarżonemu opłatę w wysokości 380 ( trzystu osiemdziesięciu ) złotych.

Sygn. akt VIII K 8/12

UZASADNIENIE
Na podstawie przeprowadzonych i ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 4 lutego 2009 roku około godziny 0.05 przyulicy (...).W.wG.miał miejsce wypadek samochodowy. PojazdM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)kierowany przezJ. K., poruszający się lewym pasem w kierunkuP.zderzył się z jadącym w tym samym kierunku pojazdemM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)kierowanym przezM. B. (1), po czym oba pojazdy uderzyły w stojącą w zatoce autobusowej taksówkę markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)kierowaną przezM. B. (2). W wyniku uderzenia pojazdM. (...)został przesunięty na chodnik, gdzie uderzył w schody. Po uderzeniu w taksówkę pojazdyM. (...)orazM.zatrzymały się w odległości kilkudziesięciu metrów od siebie. W czasie zdarzeniaM. B. (1)miał 0,70 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu,J. K.orazM. B. (2)byli trzeźwi.
(dowód: protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k. 7-9, protokoły użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego k. 4-6, protokół pobrania krwi k. 16, sprawozdanie z badania krwi k. 17, dokumentacja fotograficzna k. 27-54 66-72, 75-81, opinia biegłego k. 88-99, zeznania świadkaA. B.k. 18v-19, 141, 272-274, 323v, 339, 767-769, wyjaśnienia oskarżonegoJ. K.z akt sprawy II K 124/11 k. 320-322, 328, zeznania świadkaJ. K.k. 22v-24, 147, 210-211, 213, 332-338, 451-452,762-767, zeznania świadkaM. B. (2)k. 55v, 112, 225-226, 425-426, 645-648, zeznania świadkaK. C.k. 58v-59, 115, 221-223, 423-424, 648-652, zeznania świadkaH. S.k. 60v, 248-249, 426-427, 774-776, zeznania świadkaZ. H.k. 62v, 117, 223-225, 288-289, 445-451,770-774, dowód rzeczowy – płyta CD z dokumentacją fotograficzną – k. 131a, opinia biegłych k. 133-138, protokół okazania wizerunku k. 143-145, 157-159, Wyrok w sprawie II K 124/11 – k. 330, wyjaśnieniaM. B. (1)z akt sprawy II K 643/11 – k. 332, wyjaśnieniaM. B. (1)k. 171-172, 208, 209, 225, 421-422, 769-770)
Bezpośrednio po zdarzeniu kierujący pojazdemM. (...)–J. K.– wraz ze swoją konkubinąA. B.pozostali na swoich miejscach w pojeździe, sprawdzając czy nie odnieśli obrażeń.M. B. (1)oraz dwaj pasażerowieM.–K. C.orazD. T.wysiedli z pojazdu i udali się w kierunkuM. (...). Oskarżony doznał obrażeń w postaci rozcięcia głowy z prawej strony co powodowało intensywne krwawienie.M. B. (1)zbliżając się do pojazduM. (...)trzymał w ręce aluminiowy pręt długości około 50 centymetrów. Oskarżony zbliżył się do pojazdu z prawej strony i zaczął uderzać prętem w karoserię pojazdu, wykrzykując jednocześnie pod adresemJ. K.groźby dotyczące pozbawiania go życia oraz zwroty powszechnie uznawane za wulgarne i obraźliwe pod adresem pasażerki pojazduA. B.. Kontynuował uderzanie prętem w maskę pojazdu i następnie przeszedł na jego lewą stronę w kierunku miejsca kierowcy, gdzie siedziałJ. K.. Uderzał prętem w przednią lewą szybę pojazdu, a następnie otworzył drzwi i kontynuował uderzenia wewnątrz pojazdu. Następnie zaczął agresywnie kopać wnętrze pojazdu nogą, uderzając takżeJ. K.w twarz, lewy bark i udo. Jeden z pozostałych pasażerówM.usiłował kilkukrotnie odciągnąć oskarżonego od samochodu pokrzywdzonego, co skutkowało chwilowymi przerwami w atakach, jednakżeM. B. (1)po chwili powracał do kopania i niszczenia samochodu. Podczas ataków nie przestawał grozić pozbawieniem życiaJ. K.i wyzywać go. Oskarżony przez cały czas silnie krwawił, pozostawiając plamy krwi kapiącej na karoserii oraz we wnętrzu pojazdu pokrzywdzonego.
Po około trzydziestu minutach od wypadku, około godziny 0.35 na miejsce zdarzenia przyjechała Straż Pożarna. Oskarżony zaprzestał ataków i oddalił się w nieznanym kierunku. Po przyjeździe na miejsce Policji został przez funkcjonariuszy odnaleziony w pobliżu miejsca zdarzenia, następnie udzielono mu pomocy medycznej.
(dowód: dokumentacja fotograficzna k. 27-54 66-72, 75-81, zeznania świadkaA. B.k. 18v-19, 141, 272-274, 323v, 339, 767-769, wyjaśnienia oskarżonegoJ. K.z akt sprawy II K 124/11 k. 320-322, 328, zeznania świadkaJ. K.k. 22v-24, 147, 210-211, 213, 332-338, 451-452,762-767, zeznania świadkaK. C.k. 58v-59, 115, 221-223, 423-424, 648-652, zeznania świadkaZ. H.k. 62v, 117, 223-225, 288-289, 445-451,770-774, dowód rzeczowy – płyta CD z dokumentacją fotograficzną – k. 131a, opinia biegłych k. 133-138, protokół okazania wizerunku k. 143-145, 157-159, wyjaśnieniaM. B. (1)z akt sprawy II K 643/11 – k. 332, wyjaśnieniaM. B. (1)k. 171-172, 208-209, 225, 421-422, 769-770)
Koszty naprawy uszkodzeń dokonanych przezM. B. (1)w pojeździeM. (...)wyniosły 4.774,01 zł. Poniósł je pokrzywdzony, zaś faktura wystawiona została na Spółkę w której udziałowcem jest pokrzywdzony tj.(...) Spółkę z o.o.wS..
(dowód: faktura VAT za naprawę pojazduM. (...)k. 148-155, pismo zfirmy (...)z dnia 09.12.2009 r. k.161,faktura VAT nr (...)k.162-163)
Oskarżony w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do stawianych mu zarzutów. Wyjaśnił, że bezpośrednio po wypadku stał cały czas przy swoim pojeździe, nie zbliżając się do innych samochodów uczestniczących w zdarzeniu. Zaprzeczył też kierowaniu gróźb w stronęJ. K.czy jego konkubiny. Wyjaśnił także, że z uwagi na krwawienie z rany na głowie oddalił się z miejsca zdarzenia w celu spotkania kolegi, który miał go zawieźć do szpitala.
(vide: wyjaśnienia oskarżonego k. 171-172)
W toku postępowania jurysdykcyjnegoM. B. (1)podtrzymywał swoje wcześniejsze wyjaśnienia co do stawianych mu zarzutów, dodając, że w czasie oczekiwania na przyjazd Policji w pobliżu pojazdów znajdowało się ok 5-10 osób postronnych i wskazał, że któraś z tych osób może być odpowiedzialna za uszkodzenieM. (...). Oskarżony podkreślił, że tylko on krwawił po wypadku i to było powodem jego oddalenia się z miejsca zdarzenia w celu szukania pomocy medycznej, gdyż przez dłuższy czas nie zjawiała się karetka.
(vide: wyjaśnienia oskarżonego k. 171-172, 208-209, 225, 421-422, 769-770)
M. B. (1)jest z zawodu elektronikiem, obecnie pracuje jako aparatowy wG. (...), osiągając z tego tytułu dochód w wysokości 3.000 złotych netto. Jest bezdzietnym kawalerem, bez majątku. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo, ma uregulowany stosunek do służby wojskowej. Był uprzednio karany sądownie. Wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 13 lutego 2012 roku w sprawie sygn. akt II K 643/11 został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 100 stawek dziennych grzywny po 30 złotych każda oraz orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych za przestępstwo zart. 178 § 1 k.k.w zw. zart. 177 § 1 k.k.Wykonanie orzeczonej kary zostało warunkowo zawieszone na okres próby wynoszący 3 lata.
( dane z wyjaśnień oskarżonego k. 769, dane o karalności zK.k. 843-944)
Sąd zważył, co następuje:
Opisany w części wstępnej uzasadnienia stan faktyczny nie budził wątpliwości Sądu. Został on ustalony w oparciu o zeznania świadków – przede wszystkimJ. K.orazA. B., dokumentację fotograficzną z miejsca zdarzenia oraz dotyczącą uszkodzeń pojazdu pokrzywdzonego, opinię biegłych z zakresu uszkodzeń pojazdu oraz dokumenty urzędowe i prywatne. Wyjaśnienia oskarżonego jedynie w niewielkim zakresie posłużyły za podstawę poczynionych ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu wskazany powyżej materiał dowodowy nie pozostawiał najmniejszych wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów.
Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania oskarżyciela posiłkowegoJ. K.. Świadek konsekwentnie zeznawał w toku zarówno postępowania przygotowawczego jak i w toku rozprawy głównej, że sprawcą uszkodzeń w pojeździeM. (...)był kierowcaM., który podczas całego zdarzenia wyróżniał się przede wszystkim tym, że mocno krwawił z rany w okolicach głowy.J. K.powtarzając i uzupełniając swoje zeznania za każdym razem przedstawiał spójny i logiczny przebieg zdarzeń, w którym oskarżonyM. B. (1)zaraz po wypadku wyszedł z pojazdu i zachowując się niezwykle agresywnie zaczął atakować pojazd świadka. W czasie ataku powtarzał kierowane do świadka groźby pozbawienia życia, które w obliczu stosowanej równocześnie przemocy i niepohamowanej agresji wzbudziły w świadku uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione.J. K.podkreślał, że z uwagi na silne krwawienie oskarżonego poplamiona została między innymi tapicerka jego samochodu. Te zeznania znalazły odzwierciedlenie w dokumentacji fotograficznej zarówno strony zewnętrznej, jak i wnętrza pojazdu na której widoczne są plamy krwi, również kapiącej w miejscach, w pobliżu których znajdował się oskarżony, tj. siedzenia kierowcy i wewnętrznej strony drzwi kierowcy. Biorąc pod uwagę fakt, żeM. B. (1)był jedyną ranną i krwawiącą osobą na miejscu wypadku (co wynika zarówno z zeznań pozostałych świadków jak i wyjaśnień samego oskarżonego) oczywistym było, że musiał on przebywać w bezpośredniej bliskości pojazduM.przy siedzącym za kierownicą pokrzywdzonym aby wymienione ślady pozostawić.
Podkreślenia wymaga, iż w toku postępowania przygotowawczego przeprowadzono z udziałem świadkaK.czynności okazania wizerunku oraz okazania osoby, podczas którychJ. K.wskazał odpowiednio na wizerunek i osobę oskarżonego jako sprawcę przedmiotowego przestępstwa, którego widział przecież z bliska na miejscu zdarzenia. W trakcie postępowania jurysdykcyjnego świadek także kilkukrotnie wskazałM. B. (1)jako osobę, która atakowała go i pojazd na miejscu zdarzenia.
Podobnie Sąd ocenił zeznania świadkaA. B.. Świadek znajdowała się również we wnętrzu pojazdu w inkryminowanym czasie co pozwoliło jej dokładnie zaobserwować osobę napastnika, który został zidentyfikowany przez nią jako kierowca pojazduM.. Silne krwawienie z rany głowy umożliwiło świadkowi ponad wszelką wątpliwość wskazanie konkretnej osoby odpowiedzialnej za ataki trwające od zatrzymania się pojazdów biorących udział w wypadku aż do przyjazdu na miejsce Straży Pożarnej, czyli w okresie między 0.05 a 0.35 w nocy 4 lutego 2009 roku. Podobnie jak oskarżyciel posiłkowy,A. B.była w stanie rozpoznać oskarżonego podczas czynności okazania wizerunku, a następnie okazania osoby. Zeznania świadka w tym zakresie należało ocenić jako spójne, wiarygodne i konsekwentne, a więc mogące być podstawą do uczynienia wiążących ustaleń faktycznych w sprawie.
W ocenie Sądu zeznania świadkaZ. H.zasługiwały na wiarę jedynie w części. Świadek, wychodząc ze sklepu w pobliżu miejsca, w którym doszło do wypadku obserwował, znajdując się w pewnym oddaleniu od samochodu pokrzywdzonego, przebieg wydarzeń. Relacje tego świadka podawane przez niego w czasie kolejnych przesłuchań różniły się od siebie istotnymi elementami, jednakże w każdej z nich pojawiała się grupa osób, które podbiegają do czarnegoM. (...)i zaczynają go uderzać najpierw metalowym prętem, potem pięściami. W zeznaniach świadka zawsze stałym elementem były także wykrzykiwane pod adresem osób zamkniętych w pojeździe wyzwiska. W odniesieniu do pozostałych szczegółów zdarzenia zeznaniaZ. H.zmieniały się dynamicznie w miarę kolejnych przesłuchań. W zeznaniach z dnia 22 września 2010 roku świadek podał, że znajdował się w odległości około 10 metrów od atakowanego samochodu, natomiast dystans ten miał już wynosić około 50 metrów podczas przesłuchań w dniach 6 lutego 2013 roku oraz 24 lutego 2015 roku. Biorąc pod uwagę, iż zdarzenie miało miejsce około północy okoliczność odległości między świadkiem a sprawcami zdarzenia mogła mieć zasadniczy wpływ na jego zdolność prawidłowego postrzegania szczegółów. Zeznania tego świadka były rozbieżne także w zakresie wskazania ilości osób, które miały wysiąść zM.. Świadek najpierw podał, że były to 2-3 osoby, następnie liczba ta wzrosła podczas przesłuchania z 6 lutego 2013 roku do 3-4 lub nawet 5 osób (k. 449). Stało to w oczywistej sprzeczności ze wszystkimi zeznaniami uzyskanymi od pozostałych świadków, którzy zgodnie twierdzili, że wM.były 3 osoby, zidentyfikowane następnie jakoM. B. (1),D. T.iK. C.. Nie uszedł uwadze Sądu również fakt, żeZ. H.w czasie oczekiwania na przyjazd Policji i karetki pogotowia zajęty był udzielaniem pomocyM. B. (2), który leżał w swoim samochodzie, co świadek zresztą wielokrotnie podkreślał. Ta okoliczność bez wątpienia także miała wpływ na możliwości świadka w zakresie szczegolowej obserwacji przebiegu zdarzenia.
Z uwagi na powyższe Sąd nie dał wiary zeznaniomZ. H., w których twierdził on, że krwawiący kierowcaM.ani razu nie zbliżył się do czarnego terenowegoM., a jedynie siedział na schodach wejściowych do sklepu oczekując na pomoc. Stało to w sprzeczności zarówno z zeznaniamiJ. K.jak iA. B., którzy zeznali, że oskarżony atakował samochód pokrzywdzonego i którzy jako bezpośredni adresaci działania oskarżonego mieli najlepszą możliwość zaobserwowania wizerunku i sylwetki napastnika, stało również w sprzeczności z zeznaniamiK. C., który podał, żeM. B. (1)wprawdzie nie uderzał w samochód, ale znajdował się w jego pobliżu, krzycząc w stronę kierowcyM. (...), a w końcu z wyjaśnieniami samego oskarżonego, który z kolei twierdził, że przez cały czas od wypadku do przybycia Policji i karetki stał przy swoim samochodzie. RelacjaZ. H.nie znajdowała pokrycia także w pozostałym materiale dowodowym, a wręcz znajdowała się w opozycji do dowodów z dokumentacji fotograficznej pokazującej plamy krwi naM.i w jego wnętrzu, które wskazują, że oskarżony musiał przebywać przy samochodzie pokrzywdzonego i stać bezpośrednio nawet w otwartych drzwiach od strony kierowcy.
Reasumując, w ocenie SąduZ. H.nie był świadkiem, na którego zeznaniach można bezkrytycznie polegać, analiza relacji przez niego przedstawionej wskazuje na to, że miał on skłonności do konfabulacji i koloryzowania, a także tendencję do uzupełniania braków wiedzy domysłami i domniemaniami. Jako takie, zeznania tego świadka były podstawą ustaleń faktycznych w zakresie w jakim znalazły one odbicie w pozostałym materiale dowodowym.
Sąd uznał zeznaniaM. B. (2)iH. S.za szczere, wiarygodne i rzetelne, jednakże nie wniosły one znaczącego wkładu w rekonstrukcję przebiegu wydarzenia.M. B. (2)z uwagi na odniesione obrażenia stracił przytomność i mógł zeznawać jedynie na okoliczności, które miały miejsce jeszcze przed zdarzeniami objętymi zarzutem, natomiastH. S.zajęty był udzielaniem pomocy rannemu koledze i nie obserwował całego zajścia, nie był w stanie zatem dostarczyć informacji o jego przebiegu.
W opinii Sądu w przeważającym zakresie na wiarę nie zasługiwały zeznania świadkaK. C.. Świadek ten od początku konsekwentnie zaprzeczał stosowaniu przemocy fizycznej przez któregokolwiek pasażeraM.wobec osób znajdujących się wM. (...), twierdząc, że wraz z oskarżonym podeszli jedynie do tego pojazdu, aby sprawdzić stan jego pasażerów. Świadek nie zaprzeczał natomiast, że znajdowali się bezpośrednio przyM., przyznał także, żeM. B. (1)podczas zdarzenia krzyczał do kierowcy pojazdu, nie grożąc mu jednak, nie uderzając niczym w samochód.K. C.zaprzeczył także używaniu przez oskarżonego jakiegokolwiek pręta. Zeznania te stały w rażącej sprzeczności z materiałem dowodowym w postaci zeznańJ. K.,A. B., a także – w odpowiednim zakresie –Z. H.oraz opinią biegłych z zakresu badania uszkodzeń pojazdu, z której wynikało, że uszkodzenia powłoki lakierniczej przednich lewych drzwiM.powstały w wyniku działania narzędziem o bliżej nieokreślonej, twardej, krawędziastej końcówce roboczej.
Podkreślenia wymagał także fakt, żeK. C.jest kolegą oskarżonego, nadto był także w grupie osób, które podbiegły doM., zatem bez wątpienia należało zakwalifikować go jako osobę skłonną do minimalizowania ujemnych elementów zdarzenia i ukrycia faktu, żeM. B. (1)w istocie zaatakował metalowym prętem samochódJ. K.oraz samego pokrzywdzonego grożąc mu.
Odnośnie zeznań świadkaD. T.– z racji niepamięci świadka, którą uzasadniał znaczną ilością spożytego przez siebie tamtego wieczora alkoholu – nie wniosły one niczego do ustalenia stanu faktycznego sprawy
WyjaśnieniaM. B. (1)złożone zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i podczas rozprawy głównej w ocenie Sądu nie zasługiwały na wiarę, z wyjątkiem części dotyczącej ilości osób przebywających wM.. Całokształt wyjaśnień Sąd potraktował jako przyjętą przez oskarżonego linię obrony, która sprowadzała się do konsekwentnego twierdzenia, że stał on cały czas przy swoim pojeździe, nie zbliżając się do samochoduM. (...). Jako okoliczność dyskwalifikującą prawdziwość podniesionych przez oskarżonego twierdzeń wskazać należy liczne ślady krwi na pojeździe pokrzywdzonego, które mogły pochodzić od jedynej krwawiącej osoby na miejscu zdarzenia –M. B. (1). Były to między innymi liczne ślady krwi kapiącej, a więc ślady które wskazywały na bezpośrednią obecność w tamtym miejscu oskarżonego. Już sam ten fakt wystarczał, aby odmówić wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, a dodatkowo zaprzeczały tym wyjaśnieniom zeznaniaJ. K.orazA. B..
Sąd dał wiarę wszystkim dokumentom urzędowym przywołanym w ustaleniach faktycznych. Zostały one sporządzone przez uprawnione do tego osoby, w zakresie ich kompetencji i w prawem przepisanej formie. Ich autentyczność nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Stanowiły one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności. Sąd nie znalazł żadnych podstaw dla podważenia ich wartości dowodowej.
Sąd uznał za wiarygodne także zgromadzone w sprawie dokumenty prywatne, w szczególności obszerną dokumentację fotograficzną w formie zarówno papierowej jak i elektronicznej oraz faktury VAT za naprawę pojazduM. (...)(k. 148-155) orazfaktury VAT nr (...)(k.162-163) wskazującej jaką część kosztów przypisać należy jedynie działaniu oskarżonego. Podobnie nie budziła wątpliwości Sądu wiarygodność pisma zfirmy (...)z dnia 09.12.2009 r. tyczącego się tej samej kwestii.
Sporządzone w sprawie opinie biegłych, tj. opinia dotycząca analizy wypadku drogowego z dnia 15 maja 2009 r. (k. 88-98) orazopinia nr (...)w zakresie analizy uszkodzeń pojazduM. (...)z dnia 18 września 2009 r. (k. 133-138) były obiektywne oraz rzetelne. Zostały one bowiem sporządzone przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę z racji stosownego wykształcenia i doświadczenia zawodowego. Obie opinie były jasne – żaden ze zwrotów użytych przez biegłych zarówno w zakresie wnioskowania, jak również w części opisowej nie nasuwał zastrzeżeń co do komunikatywności. Opinie były też pełne, gdyż odnosiły się do wszystkich okoliczności relewantnych z punktu widzenia sprawy. Zastosowana metodyka oraz wyciągnięte wnioski były spójne i logiczne. Wspomniane wyżej opinie biegłych oparte zostały na aktualnej wiedzy i prawidłowych spostrzeżeniach. Wnioski opinii zostały należycie umotywowane, a stanowisko biegłych w każdej z nich zawiera zgodną z wiedzą fachową i precyzyjną konkluzję, znajdującą oparcie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Żadna z opinii nie była przez którąkolwiek ze stron kwestionowana.
Sąd oddalił wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego o przesłuchanie w charakterze świadkaB. W.co do której Sąd ustalił, iż była ekspedientką w sklepie nieopodal którego doszło do zdarzenia, albowiem w związku z zamieszkiwaniem świadka poza granicami kraju i jedynie krótkimi nieregularnymi wizytami w kraju – jak ustaliła policja – uznać należało, że dowodu tego w rozsądnym terminie nie da się przeprowadzić, co było istotne ze względu na i tak długi bo ponowny tryb rozpoznawania sprawy. Nadto ewentualna wiedza świadka odnośnie okoliczności zdarzenia była jedynie hipotetyczna i nie potwierdzona żadnym innym materiałem dowodowym.
Wobec ustalonego stanu faktycznego nie budziło wątpliwości, że oskarżonyM. B. (1), swoim zachowaniem, polegającym na tym, że w dniu 4 lutego 2009 roku wG.przyul. (...).W.18 dokonał uszkodzenia samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)poprzez uderzenia metalowym prętem w przednie lewe drzwi i przednią lewą szybę oraz kopanie nogą w kolumnę kierownicy, wskaźniki, wyłączniki i lewą część kokpitu, powodując straty o łącznej wartości 4.774,01 zł oraz na tym, że w tym samym miejscu i czasie groził pozbawieniem życiaJ. K., co wzbudziło w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że groźby zostaną spełnione - wyczerpał ustawowe znamiona zarówno czynu zart. 288 § 1 k.k., jak i czynu stypizowanego wart. 190 § 1 k.k.
Przestępstwa zart. 288 § 1 k.k.dopuszcza się ten kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku.
Wart. 288 k.k.ujęto czyn zabroniony zniszczenia, uszkodzenia lub uczynienia niezdatną do użytku cudzą rzecz oraz zbliżony czyn, dotyczący kabla podmorskiego. Specyfiką tego przestępstwa zasadniczo jest zamach na strukturę fizyczną danej rzeczy. Stąd też trafnie wskazuje się w doktrynie, żeart. 288 § 1 k.k.chroni integralność i nienaruszalność cudzej rzeczy oraz związaną z daną rzeczą zdolność do niezakłóconego użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem. Możliwość niezakłóconego korzystania z rzeczy jest bowiem oczywistym atrybutem prawa własności lub innego prawa rzeczonego czy też prawa obligacyjnego do danej rzeczy [vide:M. K.,P. K.,Przestępstwa przeciwko mieniu,K.1999, s. 226]. W przedmiotowej sprawieM. B. (1), wykorzystując metalowy pręt, uderzał wielokrotnie w karoserię i szybę a następnie kopał w elementy wnętrza pojazdu należącego doJ. K., uszkadzając go. Nie ma znaczenia dla bytu przestępstwa fakt, że pojazdtempore criminisbył już w pewnym stopniu uszkodzony, gdyż działania oskarżonego dotyczyły innej jego części. Wskutek działań oskarżonego pokrzywdzony poniósł wymierne straty materialne, a koszt przywrócenia rzeczy do stanu poprzedniego w tej części wyniósł 4.774,01 złotych.
Z kolei występku stypizowanego wart. 190 § 1 k.k.dopuszcza się ten, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Treścią groźby karalnej jest zapowiedź popełnienia przestępstwa na szkodę zagrożonego lub osoby mu najbliższej. Przepisart. 190 § 1 k.k.nie wyszczególnia katalogu przestępstw, których zapowiedź zalicza do znamion ustawowych odpowiedzialności karnej, a więc chodzi o każde przestępstwo i przestępstwo skarbowe (zarówno umyślne, jak i nieumyślne) określone w systemie polskiego prawa karnego [vide:wyr. SN z 22.7.2010 r., III KK 35/10, OSNwSK 2010, Nr 1, poz. 1472]. Zapowiedź popełnienia przestępstwa może odnosić się zatem do zamachu na jakiekolwiek dobro chronione tymi normami. Ustawa uzależnia byt przestępstwa groźby karalnej o wystąpienia określonego skutku, polegającego na wzbudzeniu u adresata groźby uzasadnionej obawy, że zostanie ona spełniona. Uzasadnione odczucie obawy u pokrzywdzonego powstałe w wyniku groźby oznacza, że traktuje on tę groźbę poważnie i uważa jej spełnienie za realne. Odczucie obawy powstaje zatem w oparciu o subiektywne przekonanie adresata groźby o możliwości jej realizacji. Pokrzywdzony uważa, iż niebezpieczeństwo spełnienia groźby jest realne, i ma podstawy do takiego poglądu. Niebezpieczeństwo realizacji groźby nie musi zatem obiektywnie istnieć. Obiektywna musi być tylko groźba [vide:post. SN z 16.2.2010 r., V KK 351/09, Biul. PK 2010, Nr 3,poz. 36; post. SN z 25.5.2006 r., IV KK 403/05, OSNwSK 2006, Nr 1, poz. 1123; wyr. SN z 9.12.2002 r., IV KKN 508/99,L.]. Bez wątpienia groźby wypowiadane przez oskarżonego pod adresemJ. K.dotyczące pozbawienia go życia można zakwalifikować jako groźby karalne z uwagi na treśćart. 148 k.k.Sytuacja w jakiej znalazł się pokrzywdzony oraz jego konkubina – przebywanie w samochodzie na zewnątrz którego znajdował się agresywny, nietrzeźwy i zalany krwią mężczyzna uzbrojony w metalowy pręt, uderzający silnie w karoserię pojazdu, a następnie próbujący dostać się do jego wnętrza, co skutkowało wymierzeniem uderzeń w stronę pasażerów i dokonaniem poważnych zniszczeń w mieniu, wykrzykujący w ich stronę liczne wyzwiska, wulgaryzmy i groźby pozbawienia życia – uzasadniały z pewnością obawę, że napastnik przystąpi do realizacji treści swoich gróźb. Co warte podkreślenia, dla karalności przestępstwa groźby karalnej nie jest ponadto istotne, czy sprawca miał w rzeczywistości zamiar zrealizowania groźby. W skład znamion przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.nie wchodzi bowiem istnienie zamiaru spełnienia groźby ani nawet nie jest konieczne obiektywne niebezpieczeństwo jej realizacji. Sprawca może nie chcieć spełnienia groźby. Istotne jest jednak, aby zagrożony nie wiedział o tym, a groźba wzbudziła u niego uzasadnioną obawę, iż będzie spełniona [vide:SN z 3.4.2008 r., IV KK 471/07, OSNwSK 2008, Nr 1, poz. 801; wyr. SA w Katowicach z 20.8.2009 r.].
Niewątpliwym było również dla Sądu, iż zachowania oskarżonego opisane powyżej stanowiły jeden czyn zabroniony popełniony w zbiegu kumulatywnym, albowiem stanowiły w istocie czynność sprawczą, która zaistniała jednocześnie w trakcie podjętego ataku. Z tego też względu Sąd zakwalifikował czyn przypisany oskarżonemu zart. 288 § 1 k.k.w zb. zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Czyn oskarżonego uznać należało za zawiniony. Jest on osobą dorosłą, dojrzałą o określonym doświadczeniu życiowym. Bezprawność i karalność przypisanego mu czynu jest powszechnie znana. W toku postępowania nie ujawniły się okoliczności świadczące o wyłączeniu lub ograniczeniu poczytalnościM. B. (1)w zakresie tego czynu. Pozwalało to uczynić mu zarzut, że dopuszczając się tego czynu zachował się niewłaściwie.
Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego Sąd kierował się kwantyfikatorami zawartymi wart. 115 § 2 k.k.i uznał ją za znaczną. Swoim zachowaniemM. B. (1)naruszył dwa rodzaje dóbr prawnie chronionych o dużej doniosłości społecznej. Powszechnie się przyjmuje w doktrynie, że dobrem chronionym przy przestępstwie groźby karalnej jest wolność człowieka w sensie psychicznym, tj. wolność od poczucia obawy i strachu popełnienia przestępstwa na jego szkodę lub na szkodę osoby najbliższej, która to wolność stanowi fundament cywilizowanego społeczeństwa. Przedmiotem ochrony zart. 288 § 1 k.k.jest mienie, które pozostaje nadal dobrem, wartością społeczną wymagającą stosunkowo szerokiej karnoprawnej ochrony. Jest to dobro o randze konstytucyjnej, co wynika to wprost z przepisówKonstytucji RP, takich np. jakart. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 64 ust. 2, czyart. 64 ust. 3. Swoim zachowaniem sprawca wyrządził szkodę w majątku pokrzywdzonego w wysokości 4.774,01 złotych co stanowi obiektywnie niemałą kwotę, nawet w odniesieniu do ogólnej wartości pojazdów tego typu. Na wyższą społeczną szkodliwość czynu wpływał sposób działania sprawcy - nacechowany agresją, związany ze stosowaniem znacznej przemocy fizycznej.
Przed przejściem do szczegółowych rozważań w zakresie rozstrzygnięcia o karze oraz innych konsekwencjach prawnych czynu, odnieść się należy również do zagadnień związanych z tak zwaną konkurencją ustaw. W niniejszej sprawie sprowadzało się to do oceny, czy ustawa obowiązująca w czasie popełnienia przezM. B. (1)przypisanego mu czynu, była dla niego względniejsza od tej, która obowiązywała w czasie orzekania. Zgodnie zUstawą Kodeks karnyobowiązującą w chwili orzekania w sprawie w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015r. zaostrzono wymogi orzekania o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności w zakresie skrócenia kary pozbawienia wolności podlegającej zawieszeniu oraz wprowadzenia wymogu braku skazania oskarżonego na karę pozbawienia wolności w czasie popełnienia przestępstwa. Nadto zgodnie zart. 33 § 1 i 3 k.k.obowiązującym w czasie orzekania, który byłby podstawą do wymierzenia kary grzywny w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary ( nowyart. 71 § 1 k.k.) groziłaby ona oskarżonemu w wymiarze od 10 do 540 stawek dziennych po od 10 do 2.000 złotych każda. Z kolei zgodnie z brzmieniem ustawy obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. grzywna ta groziła oskarżonemu w wysokości do 270 stawek dziennych ( dawnyart. 71 § 1 k.k.– wprowadzał górną granicę ilość stawek dziennych)
Mając natomiast na uwadze zgodne stanowisko doktryny i orzecznictwa, przyjąć należało, iż ocena, która z konkurujących ustaw jest względniejsza dla oskarżonego, zawsze wymaga uwzględnienia okoliczności konkretnej sprawy (vide: uchwała SN z dnia 24 listopada 1999 r., I KZP 38/99, OSNKW 2000, nr 1-2, poz. 5). Aprobując przytoczony pogląd, Sąd orzekający w sprawie dostrzegł, że wskazane powyżej okoliczności niewątpliwie przesądziły o tym, żeustawa kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. była względniejsza dla oskarżonego i tego względu, w przypadku wszystkich orzeczeń ujętych w punktach od pierwszego do piątego uzasadnianego wyroku, zastosowano ją w tym brzmieniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał oskarżonego za winnego zarzucanych mu zachowań, które zakwalifikował jako jeden czyn zagrożony i wymierzył za to oskarżonemu przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.na podstawieart. 288 § 1 k.k.karę jednego roku pozbawienia wolności. Ustalając wymiar kary Sąd kierował się dyrektywami zart. 53 § 1 i § 2 k.k.
Na niekorzyść oskarżonego przemawiał przede wszystkim sposób i okoliczności popełnienia przestępstwa: pod wpływem alkoholu, osaczając pokrzywdzonego w jego pojeździe i działając z wyjątkową agresją, nadto naruszenie przez niego więcej niż jednego rodzajowo dobra prawem chronionego. Dodatkową okolicznością obciążającą było zachowanie się sprawcy w toku postępowania przygotowawczego i przed sądem – nieprzyznanie się do winy i całkowity brak skruchy wobec skutków wywołanych działań.
Na korzyść oskarżonego przemawiał fakt, że działał dodatkowo pod wpływem silnych emocji wywołanych między innymi faktem uczestnictwa w wypadku drogowym i odniesionymi z tego tytułu obrażeniami.
W odniesieniu do przypisanego oskarżonemu czynu wymierzona kara 1 roku pozbawienia wolności była adekwatna do społecznej szkodliwości czynu, nie przekraczała stopnia winy, a także umożliwiała osiągnięcie celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej.
Sąd uznał również, że istnieją przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Zgodnie z treściąart. 58 § 1 k.k.kara ta bez warunkowego zawieszenia wykonania orzekana winna być jedynie wówczas, gdy cele kary zrealizuje jedynie takie rozstrzygnięcie. Oznacza to, że kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia wykonania powinna być orzekana wobec sprawców na tyle zdemoralizowanych, że jakiekolwiek inne oddziaływanie byłoby bezskuteczne. Taka sytuacja względemM. B. (1)nie zachodzi. Dokonując oceny postawy i sytuacji życiowej oskarżonego z uwzględnieniem dyspozycjiart. 69 § 1 i § 2 k.k.Sąd zawiesił wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata. W ocenie Sądu dla osiągnięcia celów kary wystarczające będzie samo zagrożenie zarządzenia jej wykonania, co wdrożyM. B. (1)do należytego przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Wprawdzie oskarżony był osobą karaną w roku 2012 za czyn zart. 178 § 1 k.k.w zw. zart. 177 § 1 k.k.na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania niemniej w ocenie Sądu nie przesądzało to o konieczności zastosowania izolacyjnej sankcji w aktualnej sprawie.
Zawieszając wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd na mocyart. 71 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 20 złotych. Było to uzasadnione biorąc pod uwagę rodzaj naruszonych dóbr prawnych, nadto nieizolacyjny rodzaj sankcji – celem uzmysłowienia oskarżonemu braku opłacalności podejmowania tego rodzaju zachowań w przyszłości.
Nadto w związku z zawieszeniem wykonania kary Sąd na mocyart. 72 § 2 k.k.zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej czynem poprzez zapłatę na rzecz(...) Spółki z o.o.wS.kwoty 4.774,01 złotych, albowiem spółka ta była podmiotem, który formalnie bezpośrednio poniósł koszty naprawy pojazduM. (...)pokrzywdzonego w części szkód wywołanych działaniem oskarżonego. Niewątpliwie miało to w sposób wychowawczy i resocjalizacyjny odziaływać na oskarżonego, umacniając w nim przekonanie o nieopłacalności popełnienia przestępstwa.
Zdaniem Sądu, przy zarobkach oskarżonego na poziomie około 3.000 złotych netto i braku osób, do których utrzymania byłby on zobowiązany, nałożony obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz firmy pokrzywdzonego kwoty 4.774, 01 złotych nie będzie niemożliwy do zrealizowania, a spełni z pewnością wszelkie omówione powyżej funkcje tego środka.
Nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonego od kosztów sądowych, Sąd na podstawie przepisów przywołanych w punkcie V wyroku zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 308 zł tytułem kosztów sądowych i kwotę 380 zł tytułem opłaty.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...);

3
(...).

G., dnia 21 września 2015r.