Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1004/14
Data wyroku: 2016-01-04 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Antonina Surma
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 288§1 k.k.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 stycznia 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu w Wydziale II Karnym,
w składzie :
Przewodniczący :SSR Antonina Surma
Protokolant : Magdalena Górska
po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2016 roku we Wrocławiu
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Śródmieścia
I. Z.
sprawy karnej z oskarżenia publicznego :

J. W.

ur. (...)wG.
synaJ.iS.z domuP.
PESEL (...)
oskarżonego o to, że:
w dniu 20 grudnia 2013 roku weW.w podwórku przyul. (...), poprzez zarysowanie powierzchni lakierniczej nieustalonym narzędziem dokonał uszkodzenia drzwi przednich od strony kierowcy w samochodzie markiF. (...)onr rej (...), w wyniku czego powstała strata w wysokości 600 złotych na szkodęJ. T.oraz drzwi tylnych od strony pasażera w samochodzie markiM.onr rej (...)w wyniku czego powstała strata w wysokości 3.000 złotych na szkodęA. W.
tj. przestępstwo zart. 288 § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonegoJ. W.za winnego zarzuconego jemu czynu, tj. przestępstwa zart. 288 § 1 k.k.i za to, na podstawie tego przepisu, wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 k.k.w zw. zart. 70 § 1 k.k.wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 1 (jednego) roku próby;

III
na podstawieart. 72 § 1 pkt 2 k.k.zobowiązuje oskarżonego do pisemnego przeproszenia pokrzywdzonych w terminie 2 (dwóch) tygodni od uprawomocnienia się wyroku;

IV
na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązuje oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczJ. T.kwoty 600 (sześćset) złotych orazA. W.kwoty 3.000 (trzech tysięcy) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 października 2014 roku do dnia zapłaty;

V
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. Nr 27, poz. 152) zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, w tym od opłaty.

Sygn. akt II K 1004/14

UZASADNIENIE
W toku postępowania w sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

J. W.zamieszkuje przyul. (...)weW.. Okna jego mieszkania wychodzą na podwórko, gdzie parkują samochody.

J. W.jest skonfliktowany z sąsiadami, a parkujące pod jego oknami pojazdy – do końca 2013r. obrzucał resztkami żywności.
(Dowód: zeznania świadkaA. W.– k. 5, 115 – 116, zeznania świadkaP.
S.– k. 52, 128, zeznania świadkaG. E.– k. 140 – 141).
Dnia 19 grudnia 2013r., około godz. 22.00A. W.zaparkował swój czarny samochód markiM.onr rej. (...)w podwórku, u zbieguulic (...).
(Dowód: zeznania świadkaA. W.– k. 5, 116, zeznania świadkaG. E.– k.
140 – 141).
Dnia 20 grudnia 2013r. około godz. 4.00 w podwórku u zbieguulic (...)swój samochód markiF. (...)nr rej. (...)zaparkował teżJ. T.
(Dowód: zeznania świadkaJ. T.– k. 1 – 2, 160).
Dnia 20 grudnia 2013r. około godz. 6.00J. W.wyszedł z domu i na podwórku, rozglądając się po oknach wszedł pomiędzy czarny samochód markiM.onr rej. (...)aF. (...)nr rej. (...)koloru srebrnego. Rozłożył ręce tak, że dotykał obu karoserii naraz. Następnie, zarysował oba pojazdy - drzwi tylne od strony pasażera w samochodzie markiM., czym spowodował szkodę w wysokości 3.000 zł oraz drzwi przednie od strony kierowcy w pojeździeF. (...), czym spowodował szkodę w wysokości 600 zł
(Dowód: zeznania świadkaM. K.– k. 17, 129, protokół okazania – k. 40,
zeznania świadkaA. W.– k. 5, 115 – 116, zeznania świadkaJ.
T.– k. 1 – 2, 160, protokół okazania – k. 40 – 44).
W czasie czynu oskarżony nie miał zniesionej ani w znacznym stopniu ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.
(Dowód: opinia sadowo – psychiatryczna – k. 67 – 69).
OskarżonyJ. W.to siedemdziesięcioletni żonaty mężczyzna, ojciec dorosłych dzieci.
J. W.jest emerytem i otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 1560 zł.
Zgodnie z własnym oświadczeniem oskarżonego, nie był on leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Był leczony neurologicznie z powodu dolegliwości kręgosłupa.
J. W.nie był wcześniej karany.
(Dowód: dane osobopoznawcze – k. 50, KRK – k. 73, wyjaśnienia oskarżonego – k.
113).
W toku postępowania w sprawie oskarżony nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i składał wyjaśnienia.
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie jednoznacznych zeznań świadkaM. K.(k.15, 129), który jednoznacznie opisał zdarzenie, którego był bezpośrednim obserwatorem. W szczególności wskazał, że mężczyzna, którego zobaczył, początkowo rozglądał się po oknach kamienicy, z której wychodził. Następnie, jak zeznał świadek, wszedł pomiędzy dwa samochody:M.iF., których dotykał jednocześnie rozłożonymi na boki rękoma. Świadek wskazał tez, że wówczas usłyszał tępy, metaliczny dźwięk. Następnie, zaś, mężczyzna opuścił podwórko przechodząc w okolicy samochodu świadka, co dałoM. K.jeszcze lepszą możliwość przyjrzenia się tej osobie. Następnie,M. K.wysiadł z samochodu i podszedł do pojazdów, obok których wcześniej przechodził obserwowany mężczyzna z rozłożonymi rękoma. Na jednym z nich –M.- zauważył rysę.
Powyższe zeznania cechuje obiektywizm, gdyż świadek nie znał ani oskarżonego, ani też nie wiedział, że właścicielem jednego z przedmiotowych pojazdów jest znany mu z widzenia z siłowni –A. W.. W toku postępowania,M. K.dwukrotnie - bez wątpliwości rozprawy rozpoznał oskarżonego: tak w czasie rozprawy głównej, jak i na etapie postępowania przygotowawczego (k. 40 – 43). Co więcej, jak wskazał, w chwili zajścia nie było na terenie podwórka żadnych innych osób, a w okolicy było cicho, w szczególności nie było żadnych odgłosów, które mogłyby wpłynąć na jego słyszenie dźwięku, który opisał.
Wiarygodności jego wypowiedzi nie zaprzecza okoliczność, żeM. K.nie widział, że mężczyzna pochyla się do każdego z samochodu (na co wskazywałJ. T.) , gdyż nie obserwował go nieprzerwanie cały czas, a szczególną uwagę zaczął na niego zwracać dopiero gdy zauważył, że mężczyzna od kiedy rozłożył ręce i przeszedł między pojazdami. Wcześniej zaś świadek wskazał, że zapalał w swoim samochodzie papierosa i zamierzał włączyć nawigację .
W toku postępowania wykorzystano również szczere zeznaniaJ. T.(k. 2 – 3, 160), który po nocnym powrocie samochodem do domu, rozpakowywał swoje auto. Jak wskazał, kiedy znajdował się na klatce schodowej, zauważył znajomego mu z widzenia mężczyznę, który początkowo nachylał się do jego samochodu, a następnie do stojącego obok samochodu markiM., należącego do sąsiada mieszkającego pod nr 5. Świadek wskazał, też, że nie zareagował na to, gdyż znał ,mężczyznę z widzenia. Następnie wrócił do domu, a uszkodzenia zobaczył dopiero około 9.00. Jak wskazał, wyglądały na „świeże” i były podobne do tych na samochodzie markiM.. Wskazał też ich wartość.
Podobnie, posłużono się także jednoznacznymi i szczegółowymi relacjami drugiego z pokrzywdzonych –A. W.(k.5, 115 – 117). Świadek opisał okoliczności powzięcia wiadomości o uszkodzeniach. Podkreślił, że przed zaparkowaniem na podwórzu, auto nie miało żadnych rys, co codziennie kontrolował. Świadek wskazał, że rysopis sprawcy podał muM. K., który zauważył tę osobę i pozostawił za wycieraczką swój nr telefonu do kontaktu. Kiedy zaś dowiedział się o osobie sprawcy, skojarzył go zJ. W., który – podczas osobistej z nim rozmowy jego konkubiny - nie zaprzeczył swojemu sprawstwu, a zaczął pytać o świadków zdarzenia.

A. W.opisał też zachowanie oskarżonego względem pojazdów parkowanych pod oknami jego mieszkania, co okazało się spójne z relacjamiG. E.orazP. S.
Świadek podał też wartość poniesionej szkody, którą ustalił w oparciu o wycenę wsalonie (...)i stwierdził, że rysa na jego pojeździe jest podobna do tej na zaparkowanym obok niego pojeździe markiF..
W zakresie rozmowy z oskarżonym po zdarzeniu, zeznania pokrzywdzonegoA. W.okazały się zgodne z wyczerpującymi relacjamiG. E.(k. 140 – 141), która składała też zeznania na okoliczność parkowania przez oskarżonego samochodu wieczorem 19 grudnia 2013r., oraz ogólnosąsiedzkich stosunków oskarżonego.
Świadek nie była jednak bezpośrednim świadkiem zdarzenia i nie miała na ten temat informacji.
W toku rekonstrukcji stanu faktycznego w sprawie, dano też wiarę zeznaniomP. S.(k. 51, 128), który- spójnie zA. W.opisał zachowanie oskarżonego względem parkowanych pod jego oknami samochodów, w szczególności zaś obrzucanie ich z okien jego mieszkania resztkami żywności. O takim stosunku oskarżonego do pojazdów świadek powziął wiadomość z zasłyszanej rozmowy, kiedy toJ. W.powiedział, że obrzuca pomidorami samochody parkujące pod jego oknami. Jak wskazał, sam był ofiarą takiego zachowania oskarżonego, które zakończyło się po zwróceniu uwagi jego żonie.
Także i ten świadek, jednak, nie widział rysowania samochodów, nie miał na ten temat wiadomości, a jego zeznania wykorzystano jedynie dla ustalenia relacji oskarżonego z sąsiadami oraz stosunku do ich mienia.
Sąd nie wykorzystał, natomiast zeznańŁ. L.(k. 129 – 130), męża wnuczki oskarżonego, którzy zamieszkują w jednym lokalu mieszkalnym. Świadek zeznawał na okoliczność relacji sąsiedzkich oskarżonego, które określił jako dobre, co stoi jednak w sprzeczności z uznanymi przez sąd za wiarygodne relacjamiA. W.iP. S., a nadtoG. E..
W toku składanych zeznań świadek stwierdził, że na podwórku przesiaduje młodzież, co, jednak, nie ma znaczenia dla sprawy, gdyżM. K.zeznał, że kiedy obserwował oskarżonego, na podwórku było pusto, co uzasadnione jest wczesnymi godzinami porannymi.Ł. L.wskazał też, że jest mu wiadomo, że żywność wyrzucana jest na samochody z innej klatki, co także pozostaje bez znaczenia dla realiów tej sprawy z uwagi na okoliczność, żeP. S.widział osobiście wyrzucanego pomidora z okiem mieszkania oskarżonego.
Nie wykorzystano, także relacji oskarżonego (k. 49, 113), który nie przyznał się do uszkodzenia żadnego z pojazdów, co sprzeczne jest z uznanymi przez Sąd zeznaniamiM. K.. Odnośnie swojego zachowania względem pojazdów parkowanych pod oknami stwierdził, że parkowanie pojazdów pod oknami przeszkadza wszystkim mieszkańcom, a on jedynie zwracał uwagę obcym osobom, bo wie, że miejscowi muszą znaleźć miejsce do parkowania.
J. W.przyznał przy tym, że dnia 19 grudnia 2013r. w godzinach porannych – jak zwykle – szedł do pracy, przed czym zamieszał wyrzucić śmieci. Opisał też z wielką dokładnością, ze nie było wówczas śniegu, a on sam ubrany był w czapkę i kurtkę. –Jak wskazał, także „musiałem iść prosto obok samochodów bo innej drogi nie ma” . Dokładność jednak, z jaką relacjonował to wydarzenie, wskazuje na brak spontaniczności w jego relacjonowaniu, w związku z czym, nie uznano ich za wiarygodne.
W toku postępowania w sprawie, wykorzystano również protokół okazaniaM. K.osobyJ. W.(k. 40 – 44), który także w toku postępowania przygotowawczego rozpoznał go bez najmniejszej wątpliwości.
Posłużono się również jednoznaczną i fachową opinią sądowo psychiatryczną (k. 67 – 69), w myśl której w czasie zarzucanego mu czynu oskarżony nie miał w stopniu znacznym ograniczonej ani zniesionej zdolności rozpoznania znaczenia czynu czy pokierowania swoim postępowaniem.
Dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie, Sąd wykorzystał również sporządzone w oparciu o obiektywne, nie kwestionowane przez Sad dane o karalności oskarżonego (k. 71) oraz dane osobopoznawcze (k. 50), potwierdzające przedstawione przezJ. W.szczegóły dotyczące jego sytuacji rodzinnej i majątkowej.
W związku z powyższym, Sąd uznał oskarżonegoJ. W.za winnego tego, ze w dniu 20 grudnia 2013 roku weW.w podwórku przyul. (...), poprzez zarysowanie powierzchni lakierniczej nieustalonym narzędziem dokonał uszkodzenia drzwi przednich od strony kierowcy w samochodzie markiF. (...)onr rej (...), w wyniku czego powstała strata w wysokości 600 złotych na szkodęJ. T.oraz drzwi tylnych od strony pasażera w samochodzie markiM.onr rej (...)w wyniku czego powstała strata w wysokości 3.000 złotych na szkodęA. W..
Powyższe wynika z uznanych przez Sąd za wiarygodne zeznańM. K., który – bez wątpliwości tak podczas rozprawy, jak i okazania osoby w postępowaniu przygotowawczym, rozpoznał osobęJ. W.jako osobę, która przechodząc pomiędzy samochodami markiF.iM., dotykała obu pojazdów jednocześnie. Nadto, świadek zeznał też, że dobrze słyszał dźwięk, który towarzyszył przejściu oskarżonego między samochodami. Zdaniem Sądu – zwłaszcza wobec wykrytej przez świadka następnie rysy na samochodzie markiM., iż to właśnie oskarżony, który w ogóle kwestionował przechodzenie z rozpostartymi rękoma przy samochodach, dokonał ich uszkodzenia. Na marginesie jedynie należy wskazać, że fakt, iż rysa zauważona została przezM. K.jedynie naM.wynikała, zdaniem Sądu z jego koloru, który dobrze kontrastował z zarysowaniem, w przeciwieństwie do srebrnegoF..
Na okoliczność szczegółów zniszczeń, zeznawali, natomiast, pokrzywdzeni:A. W.iJ. T..
Nadto, stanowisko świadkaM. K.podbudowane zostało oceną:P. S.,G. E.iA. W., którzy wskazywali na niezadowolenie oskarżonego z faktu parkowania pojazdów pod jego oknami i wskazywali na metody oskarżonego w pokonywaniu tego problemu.
Oskarżonego uznano zatem, za winnego czynu zart. 288 § 1 k.k.
Mając powyższe na względzie, Sąd wymierzył oskarżonemuJ. W., Sąd – mając na względzie dyrektywy wymiaru kary oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą uznał za współmierną do jego winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Na określenie społecznej szkodliwości, bowiem, wpływ mają w szczególności rodzaj i charakter naruszonego dobra, którym w niniejszym przypadku jest mienie, rozmiar – a zatem wysokość - wyrządzonej szkody, postać zamiaru, jak również okoliczności popełnionego czynu. Sąd wziął, zatem pod uwagę, że oskarżony dokonując przypisanego mu przestępstwa działał realizując zamiar wyeliminowania parkujących pojazdów spod swoich okien. Rozważył też wysokość poniesionych przez nich szkód.
Wymierzając przedmiotową sankcję Sąd wziął tez pod uwagę, że oskarżony nie był uprzednio karany sądownie.
Zdaniem Sądu, tak wymierzona kara będzie wystarczająca dla osiągnięcia celów prewencji indywidualnej, przejawiających się w szczególności w tym, by oskarżony nie powrócił do przestępstwa, jak również prewencji ogólnej – mającej wyrazić brak społecznego przyzwolenia dla niszczenia mienia pod wpływem emocji, a w środowisku oskarżonego – poczucie nieuchronności kary.
- Realizacji tych celów ma też służyć nałożony na oskarżonego obowiązek pisemnego przeproszenia oskarżonych w terminie dwóch tygodni od uprawomocnienia wyroku.
Mając, natomiast, na względzie pozytywną prognozę kryminalistyczną, przejawiającą się w szczególności w tym, zeJ. W.nie był wcześniej karany, a w ostatnim czasie stara się przestrzegać nie tylko porządku prawnego, ale tez dobrosąsiedzkich zasad współżycia, wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres 1 roku próby.
W związku zaś z faktem wyrządzenia szkody, Sąd, mając na względzie względy sprawiedliwościowe, zasądził od odkażonego na rzecz pokrzywdzonychJ. T.iA. W.kwoty odpowiednio 600 i 3.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 października 2014 (data przedstawienia zarzutu, a zatem, powzięcia wiadomości o wysokości wyrządzonej szkody) roku do dnia zapłaty.
Mając na względzie skomplikowaną sytuacją majątkową oskarżonego, Sąd zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, w tym, od opłaty.

ZARZĄDZENIE

1
odnotować wyrok w repertoriumKi zakreślić numer porządkowy ;

2
na podstawieart. 100 § 3 k.p.k.doręczyć odpis wyroku stronom :

-

oskarżycielowi posiłkowemu;

3
kalendarz 7 dni .

SSR Antonina Surma