Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VIII Wydział Cywilny
Sygnatura akt: VIII C 239/15
Data wyroku: 2015-07-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Martyniec
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 18 ustawy o ochronie praw lokatorów

Sygn. akt VIII C 239/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia: 8 lipca 2015 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia we Wrocławiu Wydział VIII Cywilny
w składzie:
Przewodniczący:  SSR Anna Martyniec
Protokolant: Paulina Okrutnik
po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2015 r. we Wrocławiu na rozprawie
sprawy z powództwa: GminyW.
przeciwko:Z. J.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanegoZ. J.na rzecz strony powodowej GminyW.kwotę 3.705,07 zł (trzy tysiące siedemset pięć złotych siedem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi:

- od kwoty 3.155,39 zł od dnia 1 czerwca 2014 do dnia zapłaty,
- od kwoty 549,68 zł od dnia 22 września 2014 r. do dnia zapłaty;

II
oddala dalej idące powództwo;

III
zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 654,36 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt VIII C 239/15

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 22 września 2014 r. strona powodowa GminaW.wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanegoZ. J.kwoty 4.872,78 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty 3.816,47 zł od dnia 1 czerwca 2014 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 1.056,31 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Jednocześnie wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu pozwu podała, iż w dniu 1 maja 1995 r. zawarła z pozwanymZ. J.umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego przyul. (...)weW.. Wskazała, iż na podstawie zawartej umowy, pozwany zobowiązany był do uiszczania do dziesiątego dnia każdego miesiąca czynszu najmu oraz innych należności z tytułu korzystania z lokalu, jednakże nie wywiązał się ze zobowiązania. W związku ze zwłoką z zapłatą czynszu i mediów, która przekroczyła trzy pełne okresy płatności, strona powodowa pismem z dnia 19 czerwca 2009 r. wypowiedziała pozwanemu umowę najmu ze skutkiem prawnym na dzień 31 lipca 2009 r. Pomimo wezwania do opuszczenia, opróżnienia i wydania lokalu pozwany nadal zajmuje lokal bez tytułu prawnego, w związku z czym zobowiązany jest do uiszczania co miesiąc odszkodowania w wysokości czynszu jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu oraz równowartości opłat niezależnych od strony powodowej. Wyjaśniła, że na kwotę żądaną pozwem składa się kwota 3.816,47 zł tytułem odszkodowania za okres od 1 sierpnia 2009 r. do dnia 31 maja 2014 r. oraz kwota 1.056,31 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie, liczonych od dnia wymagalności do dnia 31 maja 2014 r.
Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla Wrocławia-Śródmieścia w dniu 2 października 2014 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, od którego pozwany wniósł sprzeciw, zaskarżając nakaz zapłaty w całości.
W sprzeciwie podniósł zarzut przedawnienia, wskazując, iż roszczenie strony powodowej podlega trzyletniemu terminowi przedawnienia. Wskazał również, że GminaW., jako podmiot profesjonalny, nie powinna tak długo zwlekać z dochodzeniem swoich należności. Wyjaśnił, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, gdyż w 2008 r. uległ wypadkowi, a także cierpi na liczne choroby. Podał, że od września 2014 r. regularnie płaci czynsz najmu, we wcześniejszych okresach płacił natomiast, jak miał na to środki.
W odpowiedzi na sprzeciw strona powodowa, sprecyzowała jakie dokładnie należności składają się na dochodzoną kwotę. Wniosła również o nieuwzględnianie podniesionego zarzutu przedawnienia, wskazując, że wszelkie opłaty obciążają GminęW.. Ponadto podała, że roszczenie za trzyletni okres nieprzedawniony, tj. od 1 października 2011 r. do 31 maja 2014 r. wynosi 3.155,39 zł, natomiast odsetki za opóźnienie w zapłacie liczone od dnia wymagalności do dnia 31 maja 2014 r. wynoszą 549,68 zł.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 1 maja 1995 r. strona powodowa GminaW., jako wynajmująca, zawarła z pozwanymZ. J., jako najemcą, umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego weW.przyul. (...), na czas nieokreślony. Na jej podstawie najemca zobowiązany był płacić czynsz z góry, do dziesiątego dnia każdego miesiąca oraz opłaty za media.

Dowód:

- umowa najmu, k. 14-17.
Pismem z dnia 19 czerwca 2009 r. strona powodowa wypowiedziała pozwanemu stosunek najmulokalu mieszkalnego numer (...)położonego przyul. (...)weW., ze skutkiem na dzień 31 lipca 2009 r.

Dowód:

- oświadczenie strony powodowej z dnia 19 czerwca 2009 r., k. 18.
Strona powodowa dokonała naliczeń z tytułu bezumownego korzystania z lokalu w następującej wysokości:
- za okres od października 2011 r. do lutego 2012 r. po 259,94 zł;
- za marzec i kwiecień 2012 r. po 266,34 zł;
- za okres od maja 2012 r. do września 2012 r. po 268,77 zł;
- za okres od października 2012 r. do lutego 2013 r. po 294,69 zł;
- za okres od marca 2013 r. do czerwca 2013 r. po 306,08 zł;
- za okres od lipca 2013 r. do lutego 2014 r. po 307,27 zł;
- za kwiecień i maj 2014 r. po 308,89 zł.
Pozwany dokonał następujących wpłat na rzecz strony powodowej:

-

w dniu 17 listopada 2011 r. wpłacił kwotę 259,93 zł;

w dniu 20 sierpnia 2012 r. wpłacił kwotę 268,77 zł;

w dniu 20 sierpnia 2012 r. wpłacił kwotę 268,77 zł;

w dniu 13 września 2012 r. wpłacił kwotę 268,77 zł;

w dniu 13 września 2012 r. wpłacił kwotę 268,77 zł;

w dniu 19 października 2012 r. wpłacił kwotę 294,68 zł;

w dniu 19 października 2012 r. wpłacił kwotę 268,77 zł;

w dniu 12 listopada 2012 r. wpłacił kwotę 299,69 zł;

w dniu 13 grudnia 2012 r. wpłacił kwotę 294,69 zł;

w dniu 7 stycznia 2013 r. wpłacił kwotę 294,69 zł;

w dniu 5 lutego 2013 r. wpłacił kwotę 294,69 zł;

w dniu 8 lipca 2013 r. wpłacił kwotę 1.224,32 zł;

w dniu 24 lipca 2013 r. wpłacił kwotę 306,08 zł;

w dniu 7 sierpnia 2013 r. wpłacił kwotę 308,46 zł;

w dniu 3 października 2013 r. wpłacił kwotę 307,27 zł;

w dniu 9 grudnia 2013 r. 614,54 zł.

Dowód:

- kartoteka finansowa, k.22-29, 92-93,118-120,
- zawiadomienia o wysokości opłat i rozliczeniu kosztów, k. 94-117.
Pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. strona powodowa wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 54.900,94 zł.

Dowód:

- wezwania do zapłaty, k. 30.

Sąd zważył co następuje
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w zakresie roszczenia, które nie uległo przedawnieniu.
Strona powodowa wnosiła o zasądzenie na jej rzecz odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego przyul. (...)weW.. Pozwany wnosił o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia.
W sprawie bezspornym było, iż pozwanegoZ. J.łączyła ze stroną powodową umowa najmu lokalu mieszkalnego przyul. (...)weW., która następnie została wypowiedziana z uwagi na nieuiszczanie przez pozwanego czynszu. Pozwany nie kwestionował kwoty powstałego zadłużenia. Rozstrzygnięcia wymagała natomiast kwestia, czy pozwany w dalszym ciągu obowiązany jest do uiszczenia na rzecz strony powodowej żądanej pozwem kwoty, z uwagi na podniesiony przez niego zarzut przedawnienia.
Podstawę prawną roszczeń objętych powództwem stanowiart. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianieKodeksu cywilnego(tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 150), według którego, osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie.
Za bezsporne Sąd uznał, że w okresie objętym powództwem pozwany zajmował sporny lokal mieszkalny bez tytułu prawnego. Pozwany nie zaprzeczył bowiem w sposób wyraźny twierdzeniom pozwu w tym zakresie, pomimo procesowego obowiązku ustosunkowania się do nich (art. 210 § 2 k.p.c.), a jedynie podniósł zarzut przedawnienia. O zajmowaniu przez pozwanego lokalu świadczy przy tym fakt, iż mieszka w nim obecnie (tam został mu doręczony pozew, a nie wskazał innego miejsca zamieszkania). Zgodnie zart. 6 k.c., to na pozwanym, a nie na stronie powodowej, spoczywał natomiast ciężar wykazania, że przysługiwał mu tytuł prawny do lokalu bądź, iż spełnił świadczenie objęte powództwem. W tej sytuacji uznać należało, że pozwany był zobowiązany do zapłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu (art. 18 ust. 1u.o.p.l.), którego wysokość powinna odpowiadać wysokości czynszu najmu, jaki strona powodowa mogłaby otrzymać z tytułu najmu lokalu (art. 18 ust. 2zd. pierwsze u.o.p.l.).
Sąd nie miał przy tym wątpliwości, że stanowiąc wart. 18 ust. 1u.o.p.l. o obowiązku uiszczania odszkodowania co miesiąc, ustawodawca wyraźnie przesądził o jego okresowym charakterze (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku dnia 18 maja 2012 r., IV CSK 490/11, oraz w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 marca 2014 r., IV CNP 33/13). Ponieważ - zgodnie zart. 118 k.c.- termin przedawnienia dla roszczeń o świadczenia okresowe wynosi trzy lata, podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia uznać należało za zasługujący na uwzględnienie w stosunku do roszczeń obejmujących okres do września 2011 r., a więc wymagalnych najpóźniej do 10 września 2011 r., gdyż pozew został złożony przez stronę powodową dopiero w dniu 22 września 2014 r.
Biorąc pod uwagę, że świadczeniem okresowym są również odsetki, uznać należy, że przedawnieniu uległy nie tylko należności główne wymienione w pozwie, lecz także odsetki za opóźnienie w zapłacie poszczególnych kwot z tytułu najmu i opłat za media. W wyroku z dnia 9 czerwca 2005 r., III CK 619/04, Sąd Najwyższy wskazał, że odsetki za opóźnienie traktować należy jako świadczenie okresowe w rozumieniuart. 118 k.c., a z upływem trzyletniego terminu przedawnienia, w tym przepisie ustanowionego, przedawniają się wszystkie roszczenia o odsetki za opóźnienie, zarówno wykazujące związek z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak i związku takiego nie wykazujące. Z kolei w wyroku z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt V CK 655/04, Sąd Najwyższy wskazał, że roszczenie o odsetki za opóźnienie przedawnia się najpóźniej z chwilą przedawnienia roszczenia głównego.
Zgłoszenie zarzutu przedawnienia nie było przy tym sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i nie stanowiło nadużycia prawa w rozumieniuart. 5 k.c.Sąd podziela dominujący w orzecznictwie pogląd, że jedynie wyjątkowo można nie uwzględnić upływu terminu przedawnienia roszczenia (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2006 r., IV CK 380/05, Lex nr 179977 oraz uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2003 r., V CK 399/02, Lex nr 175965). Skoro więc strona powodowa zaniechała wcześniejszego złożenia pozwu, a jej zwłoka w tym zakresie nie była w żadnej mierze spowodowana zachowaniem pozwanego, to powinna liczyć się z możliwością skorzystania przez niego z zarzutu przedawnienia.
Powództwo obejmujące dalszy okres (od października 2011 r. do 31 maja 2014 r.) zasługiwało na uwzględnienie w całości.
W powyżej wskazanym okresie do zapłaty pozostały tylko częściowe należności, gdyż pozwany dokonywał nieregularnych wpłat, które pokrywały większość należnego odszkodowania. Dlatego też pozwany zobowiązany jest do zapłaty:
- za listopad 2011 r. kwoty 56,93 zł;
- za grudzień 2011 r. kwoty 141,37 zł;
- za styczeń i luty 2012 r. kwoty po 259,94 zł;
- za marzec 2012 r. kwoty 269,33 zł;
- za kwiecień 2012 r. kwoty 241,12 zł;
- za maj 2012 r. kwoty 23,55 zł;
- za październik 2012 r. kwoty 23,57 zł;
- za wrzesień 2013 r. kwoty 307,27 zł;
- za grudzień 2013 r. kwoty 30,16 zł;
- za styczeń i luty 2014 r. kwoty po 307,27 zł;
- za marzec, kwiecień i maj 2014 r. kwoty po 308,89 zł.
Sąd przyjął za prawidłowe wyliczenia strony powodowej, zasądzając kwotę 3.705,07 zł, w tym 3.155,39 zł należności głównej oraz odsetki ustawowe liczone od dnia wymagalności, tj. od 11 dnia każdego miesiąca do dnia 31 maja 2014 r. w wysokości 549,68 zł.
Sąd miał również na uwadze, że pozwany nie udowodnił, aby zaspokoił w większej wysokości roszczenie strony powodowej niż to wynikało z przedłożonych kartotek finansowych, a zaliczenia uiszczonych przez pozwanego wpłat zostały dokonane przez stronę powodową w sposób zgodny z opisem wpłat.
Orzeczenie w zakresie odsetek od zasądzonych kwot znajduje podstawę wart. 481 k.c., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
Mając na względzie powyższe, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w punkcie I. i II. sentencji wyroku.
Orzeczenie o kosztach zawarte w punkcie III. sentencji wyroku znajduje oparcie wart. 100 zd. 1. k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone.
Strona powodowa żądała zasądzenia od pozwanego kwoty 4.872,78 zł, z czego zasądzona została kwota 3.705,07 zł, stwierdzić zatem należy, iż strona powodowa wygrała sprawę w 76 %.
Niezbędne koszty poniesione przez stronę powodową do celowego dochodzenia swoich praw wyniosły 844 zł i obejmowały opłatę od pozwu w wysokości 244 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 600 zł, pozwany natomiast nie poniósł żadnych kosztów. Po stosunkowym rozliczeniu kosztów stronie powodowej należy się zwrot kwoty 641,44 zł (844 zł × 0,76 = 641,44 zł), dlatego też Sąd zasądził ją od pozwanego na rzecz strony powodowej.