Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Gz 73/15
Data wyroku: 2015-06-30 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Wojciech Wołoszyk
Słowa kluczowe: Uchybienie I Przywrócenie Terminu
Podstawa prawna: art. 504 § 1 kpc,, art. 139 § 1 kpc

Sygn. akt VIII Gz 73/15

POSTANOWIENIE
Dnia 30 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy
w składzie:
Przewodniczący: SSO Wojciech Wołoszyk
po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. w Bydgoszczy
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa:R. C.iA. G.
przeciwko:E. Ż.
o zapłatę
na skutek zażalenia pozwanejE. Ż.
od postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt VIII GNc 6944/14

postanawia: oddalić zażalenie

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy odrzucił sprzeciw pozwanej od nakazu zapłaty z 8 grudnia 2014 r. Sąd Rejonowy wskazał , iż nakaz został doręczony pozwanej w trybie przewidzianym przez wart. 139 § 1 k.p.c.w dniu 5 stycznia 2015 roku wraz z pouczeniem o możliwości, sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia , na adres wskazany przez samą pozwaną we wniesionym sprzeciwie. W dniu 20 stycznia 2015 roku pozwana reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty. Zgodnie zart. 502 § 1 kpcsprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym pozwany może złożyć w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu. Pozwana wniosła sprzeciw po upływie ustawowego 2 - tygodniowego terminu. Nie podważyła przy tym domniemania skutecznego doręczenia nakazu zapłaty. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocyart. 504 § 1 kpcsprzeciw odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła pozwana , zarzucając naruszenieart. 504 § 1 k.p.c.orazart. 502 § 1 i § 2 k.p.c.w zw. zart. 139 § 1 k.p.c.przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że zachodzą przesłanki do odrzucenia zarzutów od nakazu zapłaty z dnia 8 grudnia 2014 r., w sytuacji gdy przesłanki takowe nie zaistniały. Naruszenieart. 502 § 1 i § 2 k.p.c.w zw. zart. 139 § 1 k.p.c.polegało przy tym na błędnym przyjęciu przez Sąd Rejonowy, że nakaz zapłaty został właściwie doręczony pozwanej, w sytuacji, gdy zdarzenie takie nie miało miejsca. Natomiast, naruszenieart. 504 § 1 k.p.c.będące niejako skutkiem naruszeniaart. 502 § 1 i § 2 k.p.c., polegało na błędnym przyjęciu przez Sąd, iż sprzeciw wniesiony został po opływie dwutygodniowego terminu, w sytuacji nakaz zapłaty nie został prawidłowo doręczony Pozwanej. Zachodzą w niniejszej sprawie uzasadnione przesłanki do obalenia domniemania zart. 139 § 1 k.p.c.Jak udało się ustalić w rozmowie telefonicznej z przedstawicielką operatora , iż przesyłka dla pozwanej nie została doręczona na adres jej zamieszkania lecz dnia 16 grudnia 2014 r. zostawiono awizo wZ., pod adresemul. (...). Ponadto, przedstawicielka oddziału(...)(...)poinformowała, że przedmiotowa przesyłka „awizowana” była tylko jednokrotnie. Jak stanowiart. 139 § 1 k.p.c., w przypadku bezskutecznego upływu tego terminu, czynność zawiadomienia należy powtórzyć" a to w przedmiotowej sprawie w ogóle nie miało miejsca. Procedura doręczenia zastępczego zart. 139 § 1 k.p.c.nie została prawidłowo zastosowana, a naruszenie wymogów przewidzianych przez powyższy przepis czyni doręczenie nieskutecznym.
Pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania zażaleniowego w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Powód nie złożył odpowiedzi na zażalenie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zażalenie pozwanej należało uznać za bezzasadne.
Pozwana wniosła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu. Skoro intencją skarżącej było zaskarżenie postanowienia, to obowiązkiem pozwanej było wykazanie, że nie zachodziła podstawa do odrzucenia sprzeciwu od nakazu zapłaty. Natomiast w przedmiotowym przypadku, strona w samym sprzeciwie twierdziła, że wniosła sprzeciw niejako „z ostrożności procesowej” po tym jak uzyskała wiedzę o wydanym przeciwko niej nakazie zapłaty. Jednocześnie pozwana twierdziła, że nakaz nie został jej nigdy doręczony. To twierdzenie pozwanej nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie , iż nakaz został prawidłowo doręczony na adres pozwanej wskazany w sprzeciwie , w trybieart. 139 § 1 kpc- przez podwójne awizo (k. 21 akt), ze skutkiem na dzień 5 stycznia 2015 r., co zresztą prawidłowo wskazał Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Pozwana nie obaliła w żaden sposób domniemania wynikającego zart. 139 § 1 kpc. Nie czyni temu zadość powołanie się na rozmowę telefoniczną z pracownikiem doręczyciela , której adresu nie wskazano nie uprawdopodabniając przy tym faktu przeprowadzenia tejże rozmowy , jak też wydruk wiadomości e-mail , z którego wynika wyłącznie , iż pełnomocnik pozwanej zwrócił się do operatora z prośbą o udzielenie informacji o przesyłce. W tym stanie rzeczy miarodajny jest dowód prawidłowego doręczenia nakazu dla pozwanej , znajdujący się w aktach sprawy.
Termin do wniesienia środka zaskarżenia, jakim jest sprzeciw od nakazu zapłaty liczy się od dnia doręczenia stronie nakazu zapłaty. Zatem od dnia 5 stycznia 2015 r. otwierał się dla pozwanej termin do wniesienia sprzeciwu , o którym mowa wart. 502 § 1 kpc. Pozwana nie wniosła w terminie sprzeciwu od nakazu po skutecznym doręczeniu jej nakazu, tj. do dnia 19 stycznia 2015 r. Tym samym sprzeciw pozwanej jako wniesiony po terminie podlegał odrzuceniu na podstawieart. 504 § 1 kpc, o czym prawidłowo orzekł Sąd Rejonowy.
W tym stanie rzeczy zażalenie pozwanej, jako nieuzasadnione, nie mogło zostać uwzględnione i należało je oddalić na podstawieart. 385 kpcw zw. zart. 397 § 2 kpc.