Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 359/14
Data wyroku: 2015-06-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Radosław Gluza
Słowa kluczowe: Uniewinnienie

Sygn. akt II K 359/14
1 Ds. 660/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 02 czerwca 2015 r.
Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej Wydział II Karny, w składzie:
Przewodniczący: SSR Radosław Gluza
Protokolant:  Karolina Raszowska
przy udziale prokuratora Jacka Grabonia z Prokuratury Rejonowej w Środzie Śląskiej
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 02 grudnia 2014r., 05 stycznia 2015r., 10 marca 2015r., 28 kwietnia 2015r., 21 maja 2015 r., 02 czerwca 2015r. wŚ.
sprawyJ. Z. (1)(Z.)
synaH.iE.zd.D.,
ur. (...)wŻ.
oskarżonego o to, że:
w dniu 17 marca 2014r. około godz. 07.25 w miejscowościK.naulicy (...)przy skrzyżowaniu zulicą (...), naruszając umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym poprzez przekroczenie dozwolonej prędkości o około 18 km/h, spowodował nieumyślnie wypadek drogowy w ten sposób, że kierując samochodem markiO. (...)jadąc od stronyulicy (...)w kierunkuul. (...)potrącił przechodzącą przez jezdnię ze strony lewej na prawą, tj. odulicy (...)w kierunku posesji przyulicy (...),C. M.w wyniku czego piesza doznała obrażeń w postaci: urazu wielomiejscowego ze złamaniem kości krzyżowej po stronie prawej, gałęzi górnej i dolnej kości łonowej prawej, kłykcia bocznego kości piszczelowej prawej, końca bliższego strzałki prawej, rany tłuczonej okolicy ciemieniowej głowy oraz małżowiny usznej prawej, powodując unieruchomienie w opatrunku gipsowym stopowo – udowym prawej kończyny dolnej, tj. naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu,

tj. o przestępstwo zart. 177 § 1 k.k.;

orzeka:

I
na podstawieart. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.uniewinnia oskarżonegoJ. Z. (2)od zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku;

II
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE WYROKU
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Środzie Śląskiej oskarżyłJ. Z. (2)o to, że: w dniu 17 marca 2014r. około godz. 07.25 w miejscowościK.naulicy (...)przy skrzyżowaniu zulicą (...), naruszając umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym poprzez przekroczenie dozwolonej prędkości o około 18 km/h, spowodował nieumyślnie wypadek drogowy w ten sposób, że kierując samochodem markiO. (...)jadąc od stronyulicy (...)w kierunkuul. (...)potrącił przechodzącą przez jezdnię ze strony lewej na prawą, tj. odulicy (...)w kierunku posesji przyulicy (...),C. M.w wyniku czego piesza doznała obrażeń w postaci: urazu wielomiejscowego ze złamaniem kości krzyżowej po stronie prawej, gałęzi górnej i dolnej kości łonowej prawej, kłykcia bocznego kości piszczelowej prawej, końca bliższego strzałki prawej, rany tłuczonej okolicy ciemieniowej głowy oraz małżowiny usznej prawej, powodując unieruchomienie w opatrunku gipsowym stopowo – udowym prawej kończyny dolnej, tj. naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu, tj. o przestępstwo z art.. 177§ 1 k.k.

Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

OskarżonyJ. Z. (2), w godzinach porannych w dniu 17 marca 2014r. wyjechał do pracy swoim samochodem m-kiO. (...)nr rej. (...). Przejeżdżając przezK., oskarżony poruszał sięulicą (...)(droga nr (...)) w kierunku przejazdu kolejowego i wyjazdu z miejscowości.
Dowód:
wyjaśnienia oskarżonegoJ. Z. (1), k. 50, 82v – 83.
GdyJ. Z. (2)zbliżał się do przejścia dla pieszych, znajdującego się za skrzyżowaniemulicy (...)zulicą (...), przed jego samochodem nie jechały żadne auta.J. Z. (2)wyhamował swój pojazd do prędkości około 10 km/h, a następie po przejechaniu przez „pasy”, zaczął przyspieszać.
Dowód:
wyjaśnienia oskarżonegoJ. Z. (1), k. 50, 82v – 83,
częściowo zeznania świadkaJ. K. (1), k. 42, 44, 114v – 115,
częściowo zeznania świadkaJ. K. (2), k. 43, 44, 85v – 86.
W tym czasie, na chodniku po lewej stronie jezdniulicy (...), przed skrzyżowaniem zulicą (...)stała pokrzywdzonaC. M.. Kobieta wracała do domu ze spaceru z psem i zamierzała przejść na drugą stronęulicy (...).
Dowód:
zeznania świadkaC. M., k. 14 – 15, 83v – 84, 206,
częściowo zeznania świadkaJ. K. (1), k. 42, 44, 114v – 115,
częściowo zeznania świadkaJ. K. (2), k. 43, 44, 85v – 86.
C. M.przywitała się ze znajomymiJ. K. (1)iJ. K. (2), którzy minęli ją na chodniku i zaczęła się rozglądać w obu kierunkach. Zauważyła ona nadjeżdżający z jej prawej strony samochódJ. Z. (1), który znajdował się w okolicy przejścia dla pieszych.C. M.uznała, że pojazd ten jest daleko i po tym jak minął ją jadący z drugiego kierunku samochód typu van, weszła ona na jezdnię. Pokrzywdzona przechodziła przez drogę idąc lekkim ukosem w stronę wybrukowanego wjazdu do posesji przyul. (...), prowadziła przed sobą psa. Będąc w okolicy środka jezdniC. M.przystanęła na krótką chwilę, po czym dalej kontynuowała obraną drogę.
Dowód:
zeznania świadkaC. M., k. 14 – 15, 83v – 84, 206,
częściowo zeznania świadkaJ. K. (1), k. 42, 44, 114v – 115,
częściowo zeznania świadkaJ. K. (2), k. 43, 44, 85v – 86.
J. Z. (2)zbliżając się doC. M., zobaczył ją dopiero w momencie gdy znajdowała się ona w okolicy środka jezdni. Wcześniej widok na pokrzywdzoną przesłaniał mu nadjeżdżający z naprzeciwka samochód typu van.
Dowód:
wyjaśnienia oskarżonegoJ. Z. (1), k. 50, 82v – 83,
opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych mgr. inż.W. K., k. 167 – 188, 204v – 206.
Reagując na zagrożenie, oskarżony wcisnął pedał hamulca, co spowodowało zablokowanie kół w jego pojeździe.C. M.nie widząc zbliżającego się auta, w dalszym ciągu kontynuowała obrany wcześniej kierunek.
Dowód:
wyjaśnienia oskarżonegoJ. Z. (1), k. 50, 82v – 83,
zeznania świadkaC. M., k. 14 – 15, 83v – 84, 206.
J. Z. (2)nie zdołał wyhamować i prowadzony przez niego samochód uderzył prawą przednią częścią w prawy bok ciała pokrzywdzonej. W wyniku potrąceniaC. M.przemieściła się na chodnik po prawej stronieulicy (...). Prowadzony przez nią pies nie został uderzony przez samochód oskarżonego.
Dowód:
wyjaśnienia oskarżonegoJ. Z. (1), k. 50, 82v – 83,
zeznania świadkaC. M., k. 14 – 15, 83v – 84, 206,
częściowo zeznania świadkaJ. K. (1), k. 42, 44, 114v – 115,
częściowo zeznania świadkaJ. K. (2), k. 43, 44, 85v – 86.
J. Z. (2)podszedł doC. M.i zabronił się jej ruszać, przykrył ją kocem i wezwał telefoniczniePogotowie (...).
Dowód:
wyjaśnienia oskarżonegoJ. Z. (1), k. 50, 82v – 83,
zeznania świadkaC. M., k. 14 – 15, 83v – 84, 206,
częściowo zeznania świadkaJ. K. (1), k. 42, 44, 114v – 115,
częściowo zeznania świadkaJ. K. (2), k. 43, 44, 85v – 86.
W wyniku zaistniałego wypadkuC. M.doznała obrażeń ciała w postaci: urazu wielomiejscowego ze złamaniem kości krzyżowej po stronie prawej, gałęzi górnej i dolnej kości łonowej prawej, kłykcia bocznego kości piszczelowej prawej, końca bliższego strzałki prawej, rany tłuczonej okolicy ciemieniowej głowy oraz małżowiny usznej prawej. Obrażenia doznane przez pokrzywdzoną skutkowały naruszeniem czynności narządów jej ciała, na okres przekraczający siedem dni.
Dowód:
opisania sądowo – lekarska, k. 35 – 36,
karta informacyjna, k. 18 – 19.
Asfaltowa droga w miejscu zdarzenia jest jednojezdniowa i dwupasmowa o szerokości 6,8 m. Podczas zaistniałego wypadku było jasno, temperatura otoczenia była dodatnia, nie było opadów atmosferycznych, lecz jezdnia była wilgotna.
Dowód:
protokół oględzin miejsca wypadku drogowego wraz ze szkicem, k. 5 – 6, 13.
Do potrąceniaC. M.doszło na prawy pasie ruchuulicy (...), w odległości około 1m od prawej krawędzi jezdni oraz około 5,8m od lewej krawędzi jezdni i na wysokości bliższej krawędzi wjazdu doposesji nr (...), usytuowanego po prawej stronie jezdni.
Dowód:
opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych mgr. inż.W. K., k. 167 – 188, 204v – 206,
protokół oględzin miejsca wypadku drogowego wraz ze szkicem, k. 5 – 6, 13.
W momencie zderzenia pojazd oskarżonego poruszał się z prędkością około 10 – 15 km/h i zatrzymał się około 2 metry za miejscem zderzenia.
Dowód:
wyjaśnienia oskarżonegoJ. Z. (1), k. 50, 82v – 83,
zeznania świadkaC. M., k. 14 – 15, 83v – 84, 206,
opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych mgr. inż.W. K., k. 167 – 188, 204v – 206.
W miejscu wypadku obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. Na odcinkuulicy (...)- odulicy (...)w kierunkuulicy (...), bezpośrednio za skrzyżowaniem zulicą (...), ustawiony jest znak B – 33 – ograniczenie prędkości do 40 km/h. Powyższe ograniczenie odwołuje skrzyżowanieulic (...)z Żeromskiego.
Dowód:
informacja(...)Służby Dróg i Kolei weW.z dnia 25.05.2015r., k. 208.
Samochód m-kiO. (...)nr rej. (...)kierowany przez oskarżonego był sprawny technicznie.
Dowód:
wyjaśnienia oskarżonegoJ. Z. (1), k. 50, 82v – 83,
protokół oględzin pojazdu, k. 7 – 8.
W wyniku potrąceniaC. M.w samochodzie m – kiO. (...)doszło do płytkiego miejscowego wgniecenia poszycia prawej przedniej części pokrywy silnika.
Dowód:
wyjaśnienia oskarżonegoJ. Z. (1), k. 50, 82v – 83,
protokół oględzin pojazdu, k. 7 – 8,
opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych mgr. inż.W. K., k. 167 – 188, 204v – 206.
W czasie wypadku zarównoJ. Z. (2)jak iC. M.byli trzeźwi.
Dowód:
protokoły z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym, k. 3 – 4.
OskarżonyJ. Z. (2)ma 31 lat, jest kawalerem, pracuje jako magazynier wfirmie (...)wP., uzyskując miesięcznie 1700 zł. Nie był karany sądownie za przestępstwa.
Dowód:
wyjaśnienia oskarżonegoJ. Z. (1), k. 50, 82v – 83,
informacja z Krajowego Rejestru Karnego, k. 41,
notatka urzędowa na podstawieart. 213 § 1 k.p.k., k. 57.
OskarżonyJ. Z. (2)w toku całego postępowania nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że zauważyłC. M.dopiero wtedy gdy znajdowała się ona w okolicach osi jezdni, ponieważ wcześniej była przysłonięta przez jadący z naprzeciwka samochód. Dodał, że zaczął od razu hamować, lecz nie udało mu się uniknął wypadku.

Ponadto Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie sąd oparł się na wyjaśnieniach oskarżonegoJ. Z. (1)oraz zeznaniach świadkaC. M., którzy w zbieżny sposób przedstawili okoliczności zaistniałego wypadku. Powyższe dotyczyło przede wszystkim określenia miejsca i sposobu przekraczaniaulicy (...)przez pokrzywdzoną – a w tym wejścia przez nią na jezdnię po minięciu jej przez inne auto, jak też tego, że aż do momentu potrącenia nie zauważyła ona zbliżającego się do niej samochodu oskarżonego. Uznając za wiarygodny opis podany zarówno przez oskarżonego jak i pokrzywdzoną, sąd miał na uwadze to, że ich relacje korespondowały ze sobą w zakresie w jakim odnosili się do poszczególnych okoliczności faktycznych zaistniałego wypadku. Nie miały tu natomiast znaczenia sprzeczności w poglądach wyrażanych przezJ. Z. (2)iC. M., gdyż nie wynikały one z poczynionych obserwacji a wyłącznie ich subiektywnej oceny zaistniałej sytuacji.
Odnosząc się z kolei do zeznań świadkówJ. K. (2)iJ. K. (1), sąd wziął je pod uwagę jedynie w zakresie w jakim pokrywały się one ze zgodnymi relacjami oskarżonego oraz pokrzywdzonej. Zajmując powyższe stanowisko sąd miał na uwadze to, że świadkowi ci podawali w sposób nie korespondujący ze sobą część okoliczności zdarzenia, a dodatkowo odmiennie od wyjaśnieńJ. Z. (1)iC. M.. Dotyczyło to przede wszystkim okoliczności związanej z pojazdem, który pokrzywdzona przepuszczała przed wejściem na jezdnię, czego świadkowie ci w ogóle nie odnotowali.
Ustalając stan faktyczny w sprawie sąd miał wreszcie na uwadze zgromadzone w toku postępowania dowody o charakterze materialnym, wyszczególnione w pierwszej części uzasadnienia.  Szczególnie wartościowy dowód w sprawie stanowiła opinia biegłego z zakresu techniki ruchu i wypadków komunikacyjnych mgr. inż.W. K., która została w całości uwzględniona przez sąd orzekający. Oceniając wskazaną opinię jako pełnowartościowy dowód, sąd miał na uwadze logiczny i wyczerpujący charakter wnioskowania przeprowadzonego przez biegłego.W. K.dokonał wieloaspektowego badania przebiegu zaistniałego zdarzenia, analizując wszelkie możliwe jego warianty, po czym sformułował wnioski, które w sposób szczegółowy uzasadnił.
Jako nieprzydatną w sprawie sąd ocenił natomiast opinię sporządzoną przez biegłegoH. B.. Zajmując powyższe stanowisko sąd miał na uwadze pobieżny charakter wydanej opinii, tj. skupienie się przez biegłego na zbadaniu jednego z aspektów zaistniałego wypadku. BiegłyB.dokonał oceny zachowania oskarżonego wyłącznie poprzez pryzmat ustalonej prędkości jego pojazdu, nie rozpatrując w ogóle kwestii możliwości zauważenia przez niego pokrzywdzonej. Powyższe powodowało, że przedstawiona opinia nie stanowi wartościowej podstawy do dokonania ustaleń faktycznych sprawie. Niezależnie od tego, była ona wadliwa. Powyższe odnieść należy przede wszystkim do dokonanego przez biegłego wyliczenia prędkości pojazdu oskarżonego przed rozpoczęciem hamowania.H. B.jako jeden z wyjściowych parametrów w tym zakresie przyjął maksymalny współczynnik opóźnienia hamowania pojazdu oskarżonego w wysokości 6 m/s2, mimo że nie uzasadniały tego warunki stwierdzone podczas oględzin miejsca zdarzenia przez Policję. Do powyższej kwestii odniósł się wyczerpująco podczas wysłuchania na rozprawie biegłyW. K., zaś sąd w pełni akceptuje przedstawione przez niego stanowisko.
Odnosząc się wreszcie do protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego z dnia 17 marca 2014r, sąd uwzględniając jego zapisy, pominął go w części w jakiej zawiera określenie prędkości dozwolonej w miejscu zdarzenia dla pojazdu oskarżonego. Sąd analizując dokumentację fotograficzną z miejsca zdarzenia, powziął wątpliwość co do dokonanego w tym protokole zapisu, gdzie jako obowiązujące ograniczenie prędkości wpisano 40 km/h. W tym celu została uzyskana informacja od zarządcyulicy (...)wK., z której wynika, że w miejscu wypadku obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. Wynika to z faktu, iż znajdujący się bezpośrednio za skrzyżowaniem zulicą (...)znak(...)– ograniczenie prędkości do 40 km/h, zostaje odwołany przez skrzyżowanieulic (...)z Żeromskiego.
Po dokonaniu analizy materiału dowodowego, sąd uznał, że zachowanie oskarżonegoJ. Z. (1)nie wyczerpuje ustawowych znamion czynu zarzuconego mu aktem oskarżenia, tj. występku zart. 177 § 1 k.k.Zgodnie z powołanym przepisem karze pozbawienia wolności do lat 3, podlega ten, kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone wart. 157 § 1,
Sąd analizując okoliczności niniejszej sprawy, ustalił iż stan zagrożenia i sytuację wypadkową wytworzyła piesza uczestniczka wypadku –C. M., która w trakcie przekroczenia jezdni poza przejściem dla pieszych, nie ustąpiła pierwszeństwa pojazdowi oskarżonego. W tym zakresie sąd miał na uwadze to, że zgodnie z obowiązującymi przepisami pieszy nabywa pierwszeństwo przekraczając jezdnię tylko po wyznaczonym przejściu dla pieszych, a poza nim ma obowiązek ustąpienia pierwszeństwa pojazdowi. Zgodnie bowiem zart. 13 ust. 3 ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowymprzechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych, jest dozwolone tylko pod warunkiem, że nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub utrudnienia ruchu pojazdów; pieszy jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdom i do przeciwległej krawędzi jezdni iść drogą najkrótszą, prostopadle do osi jezdni. Jednocześnie w myślust. 1cyt. przepisu, pieszy przechodząc przez jezdnię jest obowiązany zachować szczególną ostrożność.
Powyższe ustalenie co do niezastosowania się przezC. M.do obowiązujących przepisów, nie wyłączało a priori odpowiedzialności oskarżonego. Jako osoba kierująca samochodem miał on obowiązek podjęcia wszelkich działań zmierzających do uniknięcia potrącenia pieszej. Sąd mając jednakże na uwadze całokształt przeprowadzonych w sprawie dowodów, a przede wszystkich wnioski zawarte w opinii biegłegoW. K., uznał że brak jest przesłanek pozwalających stwierdzić naruszenie przezJ. Z. (2)zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii prędkości z jaką oskarżony kierował samochodem m-kiO. (...), sąd uznał, że nie przekroczyła on granicy 50 km/h, dozwolonych w miejscu zdarzenia. Sąd oparł się w tym zakresie na opinii biegłegoW. K., który dokonał stosownych wyliczeń i je wyczerpująco uzasadnił. Sąd aprobując wnioski wyrażone przez biegłego, uznał za w pełni uzasadnione przyjęcie przez niego do wyliczeń współczynnika opóźnienia hamowania pojazdu oskarżonego w wysokości 5 m/s2. Wielkość wskazanego parametru koresponduje bowiem z ustaleniami poczynionymi przez Policję podczas oględzin miejsc zdarzenia, gdzie nie odnotowano opadów atmosferycznych, zaś opisując stan nawierzchni użyto pojęcia „wilgotna” – czyli pośredniego pomiędzy dwoma skrajnymi możliwościami tj. „suchą”, bądź „mokrą”.
Stwierdzając poruszanie się pojazdu oskarżonego z dopuszczalną prędkością, sąd jednocześnie nie stwierdził aby doszło po jego stronie do uchybień w zakresie zachowania należytej ostrożności podczas prowadzenia pojazdu, a w tym niewłaściwego obserwowania przedpola jazdy. Do ustalenia naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przezJ. Z. (2), nie jest wystarczający sam fakt, że nie zauważył on momentu wejścia na jezdnię pokrzywdzonej, a co za tym idzie, że już w tym momencie nie podjął odpowiedniej reakcji na pojawiające się zagrożenie. Oskarżony był niewątpliwie zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do uniknięcia wypadku lecz dopiero od chwili, gdy tylko mógł jednoznacznie rozpoznać, że pokrzywdzona weszła na jezdnię, lub już się po niej porusza.
Brak możliwości poczynieniaJ. Z. (1)zarzutu w tymże zakresie, wynika z podanej przez niego w sposób wiarygodny okoliczności przesłonięcia pokrzywdzonej przez jadący z naprzeciwka samochód typu van. Sąd dając wiarę oskarżonemu w tymże zakresie miał na uwadze zeznaniaC. M., która przyznała, że przed wkroczeniem na jezdnię przepuściła jadący z jej lewej strony samochód typu pick-up, jak też przechodząc następnie przez jezdnię nie zaobserwowała zbliżającego się do niej samochodu m-kiO. (...). Odnosząc się do tej ostatniej kwestii podanej przez pokrzywdzoną, sąd uznał iż przyczyną z powodu której nie dostrzegła ona zagrożenia, dochodząc do środka jezdni, był właśnie pojazd, który przesłaniał widok na samochód oskarżonego. Dokonując ustaleń w tymże zakresie sąd miał również na uwadze treść opinii wydanej przez biegłegoW. K.. Z analiz przeprowadzonych przez tego biegłego wynika, że możliwa i realna jest taka wersja wypadku, w której powodem spóźnienia reakcji przez oskarżonego było zasłonięcieC. M.przez samochód osobowy jadący z kierunku przeciwnego. W ustalonej sytuacji gdy przed wypadkiem z kierunku przeciwnego jechał samochód osobowy, to pieszaC. M.wkraczająca na jezdnię zza tego pojazdu, mogła być niewidoczna dla oskarżonego przez tak długi czas, że nie miał on możliwości uniknięcia wypadku. Spóźnienie reakcji oskarżonego która wszak nastąpiła, o czym świadczą ślady blokowania kół jego pojazdu, wynikało zdaniem sądu właśnie z przysłonięciaC. M.przez drugi pojazd.
Odnosząc się do dokonanych przez biegłegoW. K.symulacji, oraz przyjętych przez niego parametrów ruchu pieszejC. M., brak było w ocenie sądu podstaw do ich zakwestionowania. W tym zakresie wskazać należy w szczególności, że z obserwacji poczynionych na rozprawie, wynika że pokrzywdzona mimo jej wieku, jest osobą dynamiczną, co powoduje, że niczym nieuzasadniony jest pogląd prokuratora, wyrażającego przekonanie że nie byłaby ona w stanie pokonać jezdni w sposób ustalony przez biegłego.
Mając powyższe na uwadze, w sytuacji nie stwierdzenia aby oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa zart. 177 § 1 k.k., sąd na podstawieart. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k.uniewinnił go od zarzucanego mu czynu.
W pkt II wyroku sąd orzekł o kosztach postępowania i na podstawieart. 632 pkt. 2 k.p.k.obciążył nimi Skarb Państwa
SSR Radosław Gluza