Sąd Rejonowy w Giżycku
V Zamiejscowy Wydział Karny w Węgorzewie
Sygnatura akt: V W 83/15
Data wyroku: 2015-07-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lidia Merska
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Bezpieczeństwu I Porządkowi W Komunikacji
Podstawa prawna: art.86§1 kw
Teza: skazanie za spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym

Sygn. akt V W 83/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 lipca 2015 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie
w składzie:
Przewodniczący SSR Lidia Merska
Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Betlej
w obecności oskarżyciela publicznego sierżantP. K. (1)
po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 roku, na rozprawie
sprawy przeciwkoD. K.
synowiM.iA.z d.S.
ur. (...)wW.
obwinionego o to, że: W dniu 18 kwietnia 2015 roku około godz. 9:00 naul. (...)w m.B., kierując samochodem osobowym markiA.onr rej. (...)nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem i przejeżdżając przez chodnik uderzył w ogrodzenieposesji nr (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

tj. o czyn zart. 86 §1kw w zw. zart. 19 ust. 1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym

1
ObwinionegoD. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 86 §1 kw w zw. z art. 24 §1 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 800,00 (osiemset) złotych.

2
Na podstawie art. 86 §3 kw w zw. z art. 29 §2 kw orzeka wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 (sześć) miesięcy.

3
Na podstawie art. 29§3 kw nakłada na obwinionego obowiązek zwrotu prawa jazdy.

4
Na podstawieart. 118§1 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180,00 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty sądowej i zryczałtowanych kosztów postępowania.

Sygn. akt V W 83/15

UZASADNIENIE
W dniu 18 kwietnia 2015r około godziny 9.00D. K.kierował samochodem osobowym markiA.onr rej. (...)wB.. Przewoził wówczas pasażera –A. H.. Jechali on do miejsca zamieszkaniaD. K.naul. (...). Kiedy kierujący miał wykonać manewr skrętu w lewo, a on sam jechał zbyt szybko, tak że pojazd przodem wjechał na chodnik i uderzył w ogrodzenie posesjiE. K.. W samochodzie pękła opona w prawym przednim kole.D. K.nie wysiadł z samochodu, tylko wycofał i odjechał na teren swojej nieruchomości. Całe to zdarzenie ze swojego ogrodu obserwowałaE. K., która od razu razem z mężem podeszła do płotu ocenić szkodę.C. K.podszedł do nich z pretensjami że chcą go wrobić, używając przy tym słów wulgarnych k. 27.C. K.poszedł do swojego domu, aE. K.rozmawiała później z jego żoną. Tego samego dniaC. K.awanturował się w domu, został zabrany do wytrzeźwia do KPP wW.. W dniu 21.04.2015rE. K.złożyła zawiadomienie na policję o popełnionym wykroczeniu przezC. K..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznań świadków –E. K.k. 26v – 27,A. H.k. 27, materiału poglądowego k. 6 – 8, a także wyjaśnień obwinionego k. 26v.
ObwinionyD. K.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wyjaśniając, że zagadał się, zagapił i dlatego wjechał sąsiadom w płot. Podał, iż naprawił szkodę sąsiadom przekazując 200zł.
Sąd ocenił te wyjaśnienia jako wiarygodne, tylko że nie przedstawiające całego zdarzenia. Z zeznań świadkaE. K.wynika, iż obwiniony jechał samochodem „jak szaleniec”, nie zdążył skręcić w lewo bo jechał za szybko. Obwiniony przewoził pasażera –A. H., który po tym jak kierowca zaparkował samochód na swojej posesji oddalił się z miejsca zdarzenia. Zauważyć należy, iż świadekE. K.zeznała, iż kierowca był pijany. Obwiniony zaprzeczył by spożywał alkohol, a nie zostało przeprowadzone badanie stanu trzeźwości.
Zachowanie obwinionego zaraz po zdarzeniu, kiedy nawet nie przeprosił sąsiadów, nie zrekompensował szkody, jest zdaniem Sądu wyjątkowo naganne. Obwiniony zachował się wyjątkowo nieodpowiedzialnie, kiedy jadąc z nadmierną prędkością nie zdążył skręcić w lewo, tylko pojechał prosto. Niewątpliwie to, że pękła opona w jego samochodzie, spowodowało utratę prędkości, a w konsekwencji zatrzymanie pojazdu. Postawa obwinionego, również na sali rozpraw, pozwala na stwierdzenie, iż jego zdaniem to zdarzenie było zupełnie nieistotne. Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaE. K.odnośnie przebiegu zdarzenia, a także zachowania obwinionego później, kiedy rozmawiali w trójkę. Sąd ocenił jej zeznania jako wiarygodne. Świadek początkowo nie chciała zgłaszać tego zdarzenia na policję, dopiero kiedy obwiniony odmówił pokrycia kosztów naprawy ogrodzenia złożyła zawiadomienie. ŚwiadekA. H.potwierdził tylko, że obwiniony wjechał w płot, prawdopodobnie się zagapił. Obaj wówczas rozmawiali i to była chwila nieuwagi. Świadek tego, co działo się później nie widział.
Reasumując powyższe przepisy stwierdzić należy, że obwiniony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym ponieważ nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem i przejeżdżając chodnik uderzył w ogrodzenie posesjiE. K.. Obwiniony nie chciał dokonać tego czynu, ale jadąc z nadmierną prędkością przewidywał możliwość popełnienia wykroczenia i na to się godził.
Odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia kwalifikowanego zart. 86§1kw ponosi ten, kto nie zachowując należytej ostrożności powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze (Gubiński, Prawo wykroczeń, s. 1376-1385). W niektórych sytuacjach ustawa wymaga jednak od uczestnika ruchu drogowego ostrożności szczególnej, a więc większej niż zwykle wymagana. Taka szczególna ostrożność to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestników ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie (wyrok SN z 29 kwietnia 2003 r., III KK 61/03, niepubl.). Kierowca ma obowiązek nie tylko prowadzić pojazd zgodnie z obowiązującymi nakazami i zakazami, lecz winien on także prowadzić pojazd w sposób rozważny i ostrożny. Oznacza to, że kierujący pojazdem winien zachować bezpieczną szybkość, czyli dostosować ją do konkretnych warunków drogowych, między innymi do natężenia ruchu, warunków atmosferycznych, widoczności, nawierzchni i predyspozycji kierowcy (wyrok SN z 17 czerwca 1983 r., IV 113/83, OSNPG 1984, nr 4, poz. 24). Spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu oznacza takie zakłócenie w ruchu, które może doprowadzić do kolizji na drodze, czyli zagrożenia sytuacyjnego (Radecki (w:) Bojarski, Radecki, s. 507-513). Niebezpieczeństwo musi mieć charakter realny, co oznacza, że istnieje prawdopodobieństwo przerodzenia się aktualnej sytuacji na drodze w sytuację, w której może powstać ujemne następstwo (Buchała, Przestępstwa i wykroczenia, s. 213) - Komentarz doart. 86 kodeksu wykroczeń(Dz.U.07.109.756), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn - Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik,Kodeks wykroczeń. Komentarz, LEX, 2007.
Zaznaczyć należy, iż w wypadku obwinionegoD. K.to zagrożenie nie było jedynie realne, ale doszło do kolizji. Obwiniony zgodnie zart. 19 ustawy Prawo o ruchu drogowymobowiązany był jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. Obwiniony jadąc zbyt szybko, nie wykonał manewru skrętu w lewo tylko pojechał na wprost, na chodnik i uderzył w ogrodzenie.
Wymierzając obwinionemu karę grzywny w kwocie 800,00zł Sąd miał na względzie stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego, uwzględniając jego sytuację materialną i rodzinną.
Obwiniony swoim zachowaniem w dniu 18 kwietnia 2015r udowodnił, iż jest wyjątkowo nieodpowiedzialnym i nierozważnym uczestnikiem ruchu drogowego, stąd zdaniem Sądu należało orzec wobec niego środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy. Ten środek karny uświadomi obwinionemu, że jadąc samochodem ma obowiązek stosować obwiązujące przepisy prawa. Dotkliwość środka karnego nie jest nadmierna i adekwatna do czynu obwinionego.
Wysokość należnych kosztów ustalono na podstawie§1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001r(Dz. U. nr 118 poz. 1269 w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania (…)). Natomiast wysokość opłaty ustalono na podstawieart. 21 pkt 2w zw. zart. 3 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23.06.1973r(Dz.U. nr 49 poz. 223 z 1983r z późn. zm.).