Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 28/15
Data wyroku: 2015-04-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Kozaczuk
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt II Ka 28/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 kwietnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Jerzy Kozaczuk

Protokolant:

st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak

po rozpoznaniu w dniach 24 lutego 2015r. i 10 kwietnia 2015 r.
sprawyM. M.
obwinionego o wykroczenie z art. 86 §1 kw
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 1 grudnia 2014 r. sygn. akt II W 452/14
w zaskarżonej części w odniesieniu doM. M.zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, iż uniewinniaM. M.od popełnienia zarzucanego mu czynu; wydatki postępowania w sprawie dotyczącejM. M.przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt II Ka 28/15

UZASADNIENIE
M. M.został obwiniony o to, że:
w dniu 22 lipca 2013r. o godz. 14.30 wS.na skrzyżowaniuulic (...)spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem m-kiF. (...)onr rej. (...)nie zastosował się do sygnalizacji świetlnej, wjeżdżając na skrzyżowanie na nadawanym czerwonym świetle sygnalizatora dla jego kierunku ruchu, doprowadzając do zderzenia z pojazdem m-kiN. (...)onr rej. (...),
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw,
S. C.został obwiniony o to, że:
w dniu 22 lipca 2013r. o godz. 14.30 wS.na skrzyżowaniuulic (...)spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem m-kiN. (...)onr rej. (...)nie zastosował się do sygnalizacji świetlnej, wjeżdżając na skrzyżowanie na nadawanym czerwonym świetle sygnalizatora dla jego kierunku ruchu, doprowadzając do zderzenia z pojazdem m-kiF. (...)onr rej. (...),
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw.
Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 01 grudnia 2014r.:

I
obwinionegoM. M.iS. C.uznał za winnych dokonania zarzucanych im czynów wyczerpujących dyspozycję art. 86 § 1 kw i za czyny te na podstawie art. 86 § 1 kw wymierzył obwinionym kary grzywny w wysokości po 500 złotych;

II
zasądził od obwinionych na rzecz Skarbu Państwa po 50 złotych tytułem opłaty oraz po 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionegoM. M., który zaskarżył wyrok w całości. Skarżący orzeczeniu zarzucił:

1
naruszenie przepisuart. 7 kpkw zw. zart. 8kpow przez dokonanie oceny dowodów z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a to przyjęcie, że obaj obwinieni wjechali na skrzyżowanie w czasie gdy było zapalone czerwone światło podczas gdy tylko kierującyN. (...)wjechał na skrzyżowanie w czasie gdy na jego sygnalizatorze było zapalone światło czerwone, a wydana w sprawie opinia biegłego nie potwierdziła jednoznacznie, że równieżM. M.wjechał na skrzyżowanie podczas gdy na sygnalizatorze rzekomo zapalone było światło czerwone;

2
błąd w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia mający istotny wpływ na treść wydanego wyroku, tj. przyjęcie przez Sąd, że obwiniony wjechał na skrzyżowanie przy nadawanym czerwonym świetle, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w postepowaniu: opinia biegłego, wyjaśnienia obwinionego, zeznania świadków, nie pozwalają na przyjęcie, iż obwinionyM. M.wjechał na skrzyżowanie w momencie gdy na sygnalizatorze było zapalone światło czerwone, co w połączeniu z faktem, który Sąd I instancji pominął, a to jest brakiem aktualnego badania technicznego przez kierującego pojazdemN. (...)prowadzi do wniosku, iż to właśnie ten kierujący doprowadził do przedmiotowego zdarzenia.

Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku oraz uniewinnienie obwinionegoM. M.od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części określonej punktem I wyroku i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obwinionego jest częściowo zasadna i zasługuje na uwzględnienie w zakresie dotyczącymM. M., co skutkowało zmianą zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie tego obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie czynu.
Na wstępie należy podnieść, iż w ocenie Sądu Okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji rozpoznający sprawę z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiadała zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Fakt ten doprowadził do przyjęcia, iż w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a tym samym, dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, mogącego mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, szczególnie w odniesieniu do osoby obwinionegoM. M..
Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w przedmiocie zarzutu, co do błędu w ustaleniach faktycznych wskazując, że zarzut ten czyni zasadnym „nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego, lecz wykazanie, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego” (wyrok SN z 22.01.1975r., I KR 197/74, OSNKW 5/1975, poz. 58).Ze szczegółowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przedstawionych w uzasadnieniu wyroku motywów, jakimi kierował się Sąd Rejonowy oceniając tenże materiał dowodowy, wynika, iż Sąd Rejonowy w Siedlcach popełnił błąd, jaki zarzuca skarżący w pisemnej apelacji. W ocenie Sądu Okręgowego w Siedlcach, twierdzenia podnoszone przez obrońcę obwinionego w jego apelacji znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, w tym w dowodzie z pisma Prezydenta MiastaS.(k. 164), a przez to nie mogą być oceniane jedynie jako polemika z oceną dowodów poczynioną przez Sąd Rejonowy. W sprawie niniejszej argumenty zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji są mniej przekonywujące od tych zawartych w apelacji.
W związku z tym stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokując w niniejszej sprawie, nie sprostał warunkom dotyczącym wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w tym w szczególności w odniesieniu do obwinionegoM. M., dochodząc w efekcie do wniosku, iż zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przypisanie obu obwinionym popełnienia czynów z art. 86 § 1 kw.
Bezspornym jest w niniejszej sprawie, iż w dniu 22 lipca 2013r. wS.na skrzyżowaniuulic (...)doszło do zderzenia dwóch pojazdów, a mianowicie m-kiF. (...)nr rej. (...)kierowanego przezM. M.z samochodem osobowym m-kiN. (...)nr rej. (...), którym kierowałS. C.. Sąd Rejonowy uznając winę obu obwinionych oparł swoje rozważania na wnioskach opinii biegłych z Komendy Wojewódzkiej Policji wR.z zakresu badań wypadków drogowych (k. 56-62 i k. 65-76). W obu opiniach biegły stwierdził, iż przyczyną przedmiotowego wypadku, a de facto tylko kolizji, upatrywać należy w nieprawidłowym zachowaniu obu kierujących pojazdami, a zachowanie to polegać miało na niezastosowaniu się obu kierowców do sygnałów świetlnych wyświetlanych dla ich kierunków ruchu i wjechanie na skrzyżowanie przy wyświetlanym dla ich kierunków ruchu czerwonym świetle. Zaniechanie jazdy na czerwonym świetle przez którąś ze stron wyeliminowałoby zaistnienie zdarzenia obu tych pojazdów. Poddany analizie zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy budzi jednak poważne wątpliwości co do zasadności tez na których oparł się Sąd Rejonowy. Biegłemu nie udało się bowiem odtworzyć sekwencji świateł na przedmiotowym skrzyżowaniu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w apelacji obrońcy obwinionegoM. M.Sąd Okręgowy zwrócił się do Prezydenta MiastaS.w celu ustalenia kilku istotnych kwestii, co do których przeprowadzona analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego budzi poważne wątpliwości, a których wyjaśnienia Sąd Rejonowy zaniechał. Z pisma z dnia 09 marca 2015r. wynika, iż zmiana świateł dla sygnalizacji świetlnej przedmiotowego skrzyżowania następuje w stałej kolejności. Przedstawione zostały poszczególne cykle sekwencji świateł na tym skrzyżowaniu, jednakże w żadnym punkcie cyklu nie ma takiej sytuacji, że na obu kierunkach jest światło czerwone. W świetle powyższego wysokiego prawdopodobieństwa nabierają wyjaśnieniaM. M.i zeznania świadkaA. K., którzy zgodnie potwierdzili, iż byli pewni, iż wyjeżdżając spod wiaduktu cały czas świeciło się dla ich kierunku ruchu światło zielone. Zarówno obwiniony jaki i towarzyszący mu świadek, wskazywali, iż nawet kilkukrotnie sprawdzali, jakie światło wskazuje sygnalizacja świetlna. Obaj potwierdzili, że nie znają miasta, a wS.przebywali na delegacji, co dodatkowo przemawia za tym, iż czując się niepewnie na terenie obcego im miasta zachowywali szczególną ostrożność.
Nie bez znaczenia jest tu też dowód z zapisu z monitoringu, który to dowód sąd odwoławczy odtworzył. Wynika z niego jednoznacznie, iż bezpośrednio przed zdarzeniem świeciło się światło zielone dla kierujących pojazdamiulicami (...)i trwało przez pewien okres czasu. Dopiero po upływie kilku sekund, od zapalenia się zielonego światła dla tego kierunku ruchu doszło do kolizji. Potwierdza to tezę, że w sprawie na wiarę zasługują w całości wyjaśnienia obwinionegoM.jak i świadkaK., a nie wnioski z opinii. Kierując się więc nowymi dowodami uzyskanymi na rozprawie odwoławczej, Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonał odmiennej oceny dowodów niż to uczynił Sąd I instancji. Sąd odwoławczy odmówił wiarygodności wnioskom opinii biegłego, co do tego, iż obaj uczestnicy postępowania wjechali na czerwonym świetle, obdarzając wiarygodnością zeznania świadkaA. K.i wyjaśnienia obwinionegoM. M., iż na w/w skrzyżowanie wjechali na zielonym świetle, dla ich kierunku ruchu. Reasumując stwierdzić należy, iż w świetle powyższych rozważań winaM. M.budzi poważne wątpliwości, a co za tym idzie przypisanie mu sprawstwa w zakresie czynu z dnia 22 lipca 2013r. nie jest możliwe, co skutkować musi jego uniewinnieniem.
O kosztach sądowych rozstrzygnięcie oparto na podstawieart. 119 kpww zw. zart. 636 § 1 kpk.
Mając powyższe na uwadze, oraz treśćart. 437 § 1 i 2 kpkSąd Okręgowyw Siedlcach orzekł jak w wyroku.