Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
XIV Wydział Karny
Sygnatura akt: XIV K 320/13
Data wyroku: 2015-04-07 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt XIV K 320/13

UZASADNIENIE WYROKU
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 25 kwietnia 2011 r. ok. godz. 23.00 (Poniedziałek Wielkanocny) do mieszkaniaI.iD. J.przyul. (...)na II piętrze wW.przyszła siostraI.-U. J. (1), której towarzyszył konkubent –R. K..U. J. (1)zjawiła się w mieszkaniu brata na życzenie swej matki –Z. A., zaniepokojonej wcześniejszymi telefonamiD. J., która poinformowała ją o tym, że męża nie ma w domu, po czym ponownie zadzwoniła do teściowej powiadamiając ją, żeI.zamknął się w pokoju córki –A. J. (1), gdzie spożywał alkohol i tam zasnął. Z uwagi na powyższeU. J. (1)obawiając się o zdrowie brata, z którym się wcześniej widziała, chciała sprawdzić jak się czuje.U. J. (1)weszła do mieszkaniaI.iD. J.i postanowiła obudzić brata, chcąc razem z nim wyjść z mieszkania. Jej działaniu kategorycznie sprzeciwiała sięD. J.oraz przebywający w mieszkaniu jej syn –A. J. (2).
Obawiając się reakcji agresywnych ze stronyI.i dalszego spożywania przez niego alkoholu, zarównoD.jak iA.prosiliU., by nie budziłaI.i porozmawiała z nim następnego dnia. JednakżeU., ignorując prośby bratowej i bratanka, wtargnęła do pokoju, gdzie spałI.. Doszło międzyU.aA.do szarpaniny, gdy ten próbował ją powstrzymać przed obudzeniem ojca. W tym czasieI. J., słysząc odgłosy awantury, obudził się i powoli zaczął przygotowywać się do wyjścia z siostrą, która pomagała mu się ubierać.
D. J.poinformowałaU. J. (1), iż zawiadomiła policję, jednakże ona dalej konsekwentnie ignorowała jej żądania o opuszczenie mieszkania. W tym czasie lokal opuścił konkubentU.–R. K., który dowiedział się o wezwaniu policji. Sugerował to samo swojej partnerce.U.jednak kategorycznie zadeklarowała, że wyjdzie z mieszkania tylko ze swoim bratemI..
O godz. 23. 10 pod blok mieszkaniaJ.podjechał radiowóz. Funkcjonariusze tj.M. K. (1)iK. C. (1)ubrani w służbowe swetry pełnili wówczas służbę na terenieU.. Po przybyciu pod blok zastaliA. J. (2), któremu się przedstawili i razem z nim udali się do mieszkania, w którym miała miejsce awantura.
Z koleiR. K.czekał pod blokiem naU. J. (1).
W mieszkaniu funkcjonariusze, po odbyciu krótkiej rozmowy ze zgłaszającą awanturęD. J.ustalili, żeU. J. (1), która nie jest zameldowana w tym lokalu, mimo kategorycznych żądań ze strony domowników, nie chce opuścić mieszkania samodzielnie, tylko chce wyjść razem ze swoim bratemI., który jest pijany i powinien zostać w domu.
U. J. (1)nie reagowała pozytywnie na wielokrotne prośby ze strony funkcjonariuszy o opuszczenie mieszkania.I. J.wstawiał się za siostrą, oświadczając, iż ma ona prawo w jego mieszkaniu pozostać, a także wyrażał chęć wyjścia razem z nią.
W związku z ignorowaniem przezU.próśb policjantów,M. K. (1)iK. C. (1)przeszli do stanowczych żądań, na któreU. J. (1)orazI. J.zaczęli reagować nerwowo.I. J.kilkukrotnie powtarzał, że chce, by siostra pozostała z nim razem w domu. Żądał, by to policjanci opuścili jego mieszkanie. Z uwagi na fakt, żeI.znajdował się pod wpływem alkoholu, dyskusja z nim nie przynosiła oczekiwanych przez policjantów efektów, dlatego jeden z policjantów zdecydowanym ruchem usadził go na wersalce, z której to raz po razI. J.gwałtownie usiłował się podnieść. ZachowanieI., przejawiającego coraz to większą niesubordynację, doprowadziło funkcjonariusza do zastosowania wobec niego środków przymusu bezpośredniego, tj. założenia mu z tyłu kajdanek. W tym samym czasie policjantK. C. (1)zdecydował siłą wyprowadzićU. J. (1), którą w tym celu chwycił pod rękę.U., chcąc się uwolnić z uchwytu, zaczęła się szarpać z funkcjonariuszem. Ciągnęła go za służbowy sweter, uszkadzając w nim zamek błyskawiczny i jednocześnie przy użyciu niecenzuralnych słów (,(...)) ubliżała policjantom. Dlatego, z uwagi na stawiany przez nią opór przy próbie wyprowadzenia z mieszkania, założono jej kajdanki.I. J.obserwując powyższe zdarzenie również zaczął znieważać funkcjonariuszy, używając wulgarnych słów.
U. J. (1)zdążyła wykonać trzy połączenia do swojej matki –Z. A., którą poinformowała, że zarówno ona jak i jej brat są bezpodstawnie atakowani przez funkcjonariuszy policji.
Po wyprowadzeniaU. J. (1)z mieszkania, na klatce schodowej osunęła się ona na ziemię. Kiedy policjantK. C. (1)zaczął układać ją w pozycji bocznej ustalonej, z pochyloną do przodu głową i rękami skutymi z tyłu, podbiegł do niegoI. J.i uderzył go w głowę – swoją głową. Napastnika złapał od tyłu drugi z policjantówM. K. (1), który przewrócił go na ziemię, unieruchamiając go w pozycji leżącej. W tym momencieU. J. (1)otworzyła oczy i znów zaczęła ubliżać policjantom używając niecenzuralnych określeń, nie żądała wezwania karetki. Oboje zatrzymani zostali sprowadzeni do radiowozu.
W związku z zatrzymaniemI. J.iU. J. (1)zostali przewiezieni doKPW.U., gdzie zostali przebadani na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Wyniki dwóch badań (wykonanych o godz. 23:58 i 0:02) wskazały uI. J.0,81 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, natomiast uU. J. (1)nie stwierdzono alkoholu w wydychanym powietrzu. Ponownie omdlenieU. J. (1)skutkowało wezwaniem pogotowia ratunkowego, które zabrało zatrzymaną w asyście policji do szpitala przyul. (...), natomiastI. J.został osadzony w Izbie Wytrzeźwień.
W obliczu faktu, że zarównoI. J., jak iU. J. (1)w przeszłości leczyli się w związku z zaburzeniami lękowo-depresyjnymi, oboje zostali poddani badaniom sądowo-psychiatrycznym już na etapie prowadzonego w ich sprawie dochodzenia.I. J.na etapie postępowania sądowego został poddany także uzupełniającym badaniom sądowo-psychiatrycznym.
Opiniujący biegli sądowi nie rozpoznali uU. J. (1)iI. J.choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. W odniesieniu do zarzucanych czynówU. J. (1)rozpoznali natomiast przebyte zaburzenia depresyjno-lekowe, zaś uI. J.rozpoznali zaburzenia depresyjno-lękowe mieszane i zespół zależności alkoholowej. Zdaniem biegłych stan psychiczny obu badanych nie znosił ani nie ograniczał ich zdolności do rozpoznania znaczenia zarzucanych im czynów ani do pokierowania swoim postępowaniem. OdnośnieI. J.biegli zwrócili uwagę, że w czasie popełnienia czynów badany wprawił się w stan nietrzeźwości i według jego oświadczenia zażył również leki uspokajające. Zdaniem biegłych,I. J.wprawił się w stan nietrzeźwości powodujący ograniczenie poczytalności, które na podstawie wiedzy ogólnej i doświadczeń własnych przewidywał lub mógł przewidzieć. Zdaniem biegłych istnieją przesłanki do zastosowaniaart. 31 § 3 k.k.
Zarówno w opinii dot.U. J. (1)jak iI. J., biegli stwierdzili, że ich aktualny stan zdrowia psychicznego pozwala na ich udział w czynnościach procesowych.
Zgodnie z dokumentacją lekarską,U. J. (1), w wyniku przeprowadzonej interwencji doznała obrażeń ciała w postaci: obrzęku tkanek miękkich i zasinień z cechami przemiany barwnikowej na grzbietowych powierzchniach, na granicy obu nadgarstków i dłoni od strony łokciowej, zasinień z cechami przemiany barwnikowej na lewym gruczole piersiowym, prawym i lewym ramieniu oraz lewym udzie, otarć naskórka na lewym przedramieniu i palcu V ręki prawej.
U. J. (1)orazI. J.nie byli dotąd karani sądownie, w miejscu swojego zamieszkania wśród sąsiadów posiadają pozytywne opinie.U. J. (1)nie jest znana miejscowemu dzielnicowemu, natomiast w miejscu zamieszkaniaI. J.jedyną odnotowaną interwencją policji była ta związana z przedmiotowym zdarzeniem.
OskarżonaU. J. (1)obecnie ma 51 lat, z zawodu ekonomista, pedagog. Jest rozwiedziona, ma dwoje dorosłych dzieci. Pracuje w biurze rachunkowym, osiąga dochód miesięczny w wysokości około 3000 zł. Nie karana, leczona w(...)w 2008/2009 roku.
OskarżonyI. J.obecnie ma 48 lat. Jest żonaty, ma dwójkę dorosłych dzieci. Z zawodu technik informatyk, właścicielfirmy (...)-media o profilu informatycznym. Osiąga dochód w wysokości od 1 tys. do 5 tys. złotych w stosunku miesięcznym. Niekarany, leczył się z(...)i(...).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:
częściowo wyjaśnieńU. J. (1)(k. 22, 161-164, 450-453, 610-611), częściowo wyjaśnieńI. J.(k. 27v, 164, 453-455), zeznańK. C. (1)(k. 12, 181-182, 499-500), zeznańM. K. (1)(k. 14, 177-180, 497-499), częściowo zeznańA. J. (2)(k. 93v-94, 204-206, 607-610), częściowo zeznańD. J.(k. 91v-92v, 201-204, 473-475), częściowo zeznańR. K.(k. 206-207, 475-476),  zeznańA. G.(k. 574-575), zeznańW. C.(k. 573), zeznańJ. G.(k. 573-574), zeznańP. G.(k. 574), protokołów zatrzymania osoby, przeszukania osoby, użycia urządzenia do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu (k. 2-9), protokołów oględzin (k. 15-16), wywiadów środowiskowych (k. 135-137, 142-144), wydruku zdarzenia z(...)(k. 168-169), dokumentu prywatnego – wykazu połączeń ( k. 217), dokumentacji medycznej (k. 52-56), dokumentacji lekarskiej (k. 613-618), opinii sądowo-psychiatrycznych (k. 41-47), opinii sądowo-psychiatrycznej uzupełniającej (k. 356-360, 384-385), danych osobopoznawczych (k. 21-21v, 27-27v, 449), kart karnych (k. 34-35, 148-149, 622-623)
OskarżonaU. J. (1)(k. 22) na etapie postępowania przygotowawczego nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Stwierdziła, że została bez powodu zaatakowana przez funkcjonariusza i popchnięta na ścianę w wyniku czego bardzo boleśnie uderzyła głową o ścianę. Podniosła, że nigdy nie używała wulgarnych słów.
Stając przed Sądem również nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. W toku składanych wyjaśnień podkreśliła, że policjanci zachowywali się brutalnie zarówno w stosunku do niej jak i jej brataI.. Według oskarżonej, postępowanie funkcjonariuszy było nieadekwatne do sytuacji. Wskazała, że całe zdarzenie miało dynamiczny przebieg. Przyznała, że chciała zabrać brata z mieszkania mimo wyraźnego sprzeciwu bratowej i bratanka. Wyjaśniła, że nie brała na poważnie ostrzeżeńD. J.o wezwaniu policji do mieszkania, pomimo, że wyraźnie słyszała jak bratowa powiadomiła policjantów o zdarzeniu słowami ,,jacyś obcy ludzie pałętają się po domu i nie chcą wyjść”(k. 450).
Oskarżona podniosła, że jeden z policjantów kazał jej opuścić mieszkanie, ona zaś chciała poczekać na brata, który w tym czasie się ubierał. Wyjaśniła, że jeden z interweniujących funkcjonariuszy zagrodził drogę jej bratu, nie pozwalając mu tym samym opuścić mieszkanie razem z nią, a następnie pchnął go z całej siły na wersalkę. Dalej jak twierdziła, wynikła z tego ,,szarpanina”, ponieważ policjant przytrzymywałI., uniemożliwiając mu podniesienie się i uwolnienie z uścisku, a brat próbował wstać z łóżka.
Następnie, jak wyjaśniła, została wypchnięta przez policjanta do przedpokoju, gdzie uderzyła głową i plecami o ścianę. Wówczas policjant założył jej kajdanki na ręce. Podnosiła, że ,,ani nie uderzyłam policjanta ani nie miałam takiego zamiaru” (k. 451). Tłumaczyła, że jeżeli dotknęła policjanta, to było to w sytuacji, kiedy ten złapał ją pierś, a ona odruchowo odsunęła rękę.
W czasie interwencji trzykrotnie zadzwoniła do matki, mówiąc, że policjanci bezpodstawnie zaatakowali ją i brata. Podniosła, że gdy została wyprowadzona na klatkę, zaczęła krzyczeć pomocy. Oskarżona odnosząc się do swojego omdlenia - nie wiedziała co było jego przyczyną.
Podniosła, że w związku z przebiegiem prowadzonej interwencji miała uzasadnione wątpliwości, czy interwencję prowadzą na pewno policjanci, ponieważ, jak zaznaczyła, nie mieli na sobie munduru służbowego, ani żadnych czapek z napisem policja. Nadto sama interwencja przebiegała brutalnie, co w jej przekonaniu potwierdza wykonana przez nią obdukcja w związku ze stłuczeniem głowy jakiego wówczas doznała.
Zdecydowanie podkreśliła, że nigdy nie zaobserwowała u swojego brata, aby ten, po spożyciu alkoholu, zachowywał się agresywnie. Twierdziła, że po alkoholu ,,zawsze robił się (oskarżony) taki śpiący i filozofujący”(k. 453).
Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. oskarżona uzupełniająco wyjaśniła (k. 610-611), że w pewnym momencie odruchowo przytrzymała policjantowi ręce, gdy ten jak odniosła wrażenie próbował ją uderzyć, a wtedy ten wykręcił jej ręce.Jak podniosła, ,,do tego momentu nie słyszałam, żeby mój brat używał wulgarnych słów w stosunku do policjanta(k. 611).
OskarżonyI. J.podczas dochodzenia nie przyznał się do stawianych mu zarzutów. Stwierdził, że nie pamięta co działo się w nocy w dacie zdarzenia objętego aktem oskarżenia. Podkreślił, że nie wypił dużo, ale brał leki na uspokojenie, gdyż leczy się psychiatrycznie i jeżeli zrobił coś, to chciałby przeprosić (k. 27v).
Stając przed Sądem w dniu 21 lutego 2012 r. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania (k. 164).
Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. (k. 453-455) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów z aktu oskarżenia i złożył wyjaśnienia. Odnosząc się do złożonych przez niego wyjaśnień w toku postępowania przygotowawczego nie podtrzymał ich, utrzymując, że ,,był zastraszony przez swoją psychikę” (k. 454). Podkreślił, że cierpi na nerwicę lękową i treść złożonych przez niego uprzednio wyjaśnień była reakcją organizmu przed zagrożeniem, które go nie dotyczyło.
Oskarżony wyjaśnił na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r., że sytuacja z dnia 25 kwietnia 2011 r. była spowodowana nieporozumieniami występującymi w jego rodzinie. Zaznaczył, że w tamtym czasie, nie było konfliktów na tle spożywanego przez niego alkoholu, ponieważ alkohol pił wtedy razem z żoną. Wyjaśnił jednak, że między nim a małżonką dochodziło do kłótni, dlatego inkryminowanego dnia, chcąc się zrelaksować i zapomnieć o napiętych stosunkach w rodzinie, zamknął się w pokoju córki, zażył środki na uspokojenie, wypił piwo i poszedł spać. Obudziła go potem awantura między synemA.a siostrąU. J. (1).
Wyjaśnił, że jego zachowanie w dniu zdarzenia wynikało z obawy o jego zemdlałą siostrę, wobec której w jego ocenie ,,policjanci udzielając (jej) rzekomej pomocy brutalnie się zachowywali”(k. 453). Wtedy to oskarżony zapragnął zasłonićU.własnym ciałem. Kategorycznie zaprzeczył, by personalnie przeciwko funkcjonariuszom kierował wulgaryzmy. Przyznał, że co prawda używał niecenzuralnych słów, ale jedynie wobec niesprawiedliwości, która go spotkała ze strony policjantów, a nie w stosunku do nich.
Oskarżony odnosząc się do wcześniej złożonych wyjaśnień na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. (k. 164), kiedy to przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, nie podtrzymał ich. Wyjaśnił, że powyższe wyjaśnienia złożył „w impulsie odepchnięcia problemów jak najdalej od siebie”(k. 454).  Oskarżony wyjaśnił, że chciał opuścić mieszkanie wraz z siostrą. Stwierdził, że nie zdawał sobie sprawy, że przybyli do mieszkania mężczyźni w ciemnych ubraniach są policjantami. Stwierdził, że przybyli funkcjonariusze brutalnie się z nim obeszli, pchnęli na łóżko, z którego to wstawał na znak obrony swoich praw we własnym domu, a ostatecznie bezpodstawnie został zakuty w kajdanki. Opisał zachowanie pokrzywdzonych jako wyjątkowo nieprofesjonalne, lekceważące podstawowe prawa obywatelskie. Ponadto oskarżony zaznaczył, że miał wątpliwości co do tego czy interwencję w jego mieszkaniu prowadzą funkcjonariusze policji, ponieważ ubrani byli w ciemne ubrania, a nadto nie wylegitymowali się.
Siostra, jak zaznaczył oskarżony, stawiała bierny opór w stosunku do funkcjonariuszy, nie chcąc ruszyć się z miejsca. Podniesionym głosem mówiła, żeby policjanci zostawili ich w spokoju. Oskarżony zaprzeczył, by ta używała obelżywych słów wobec funkcjonariuszy (k. 454). Kiedy zobaczył, w jaki sposób policjant układał w pozycji ustalonej zemdlałą na klatce schodowejU. J. (1), niezwłocznie ruszył jej z pomocą, pomimo założonych kajdanek. Został jednak zaraz powalony przez policjantów na ziemię.
Sąd zważył:
Wyjaśnienia oskarżonych wespół z pozostałymi ujawnionymi na rozprawie Sąd Rejonowy ocenił w oparciu o regułyart. 7 k.p.k., zgodnie z którymi Sąd ocenia dowody swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, jak i wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego.
W ocenie Sądu, swobodna analiza ustalonego wyżej stanu faktycznego uprawnia w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości do przyjęcia, że oskarżonaU. J. (1), jak również oskarżonyI. J.są sprawcami przypisanych im w sentencji wyroku czynów zart. 226 § 1 k.k.orazart. 222 § 1 k.k.
Bezsporne w niniejszej sprawie było to, że policjanci przybyli do mieszkania na wezwanieD. J.w związku z niemożnością wyproszeniaU. J. (1)z mieszkania, która to upierała się, że opuści lokal wyłącznie z oskarżonymI. J., będącym wówczas pod wpływem alkoholu. Oczywisty dla Sądu był również fakt, że oskarżona nie chciała dostosować się do próśb, a potem żądań policjantów aby sama opuściła mieszkanie, jej stanowisko popierałI. J.. Przebieg interwencji policji był dynamiczny, zdarzenia trwało zaledwie ponad 20 min od momentu przyjazdu policji do przewiezienia oskarżonych doKPW.-U.. Powyższe wynika klarownie z relacji zarówno przesłuchanych oskarżonych, z zeznań funkcjonariuszy policji, wydruku zdarzenia z(...), jak też relacji świadków –D.iA. J. (2), a także częściowo z zeznańR. K.– oczywiście do momentu zanim wyszedł on z mieszkania, dowiedziawszy się, żeD. J.wezwała policję. Potwierdza to również dokument prywatny – wykaz połączeń przedłożonych przez oskarżoną (k. 217).
W przekonaniu Sądu, okoliczności, które natomiast wymagają odrębnego i szczegółowego rozważenia związane są z samym przebiegiem zdarzenia – interwencji funkcjonariuszy policji, w szczególności z zachowaniem oskarżonych wobec policjantówK. C. (1)orazM. K. (1).
Dokonując ustaleń faktycznych na okoliczność zarzucanych oskarżonym czynów, Sąd oparł się przede wszystkim, tj. w zasadniczej mierze, na zeznaniach pokrzywdzonych – czyli funkcjonariuszy policji w osobieK. C. (1)iM. K. (1).
W mniemaniu Sądu, ich relacje w pełni zasługują na uwzględnienie w procesie rekonstrukcji stanu faktycznego, albowiem stanowią spójną, klarowną i logiczną całość umożliwiającą odtworzenie przebiegu wydarzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Wyrażone przez nich twierdzenia wzajemnie się uzupełniają, budując kompletny obraz wydarzeń, a ponadto znajdują odzwierciedlenie w zeznaniachA. J. (2)iD. J.uznane przez Sąd za wiarygodne. Działania funkcjonariuszy stanowiły wyłącznie reakcję na zachowanie oskarżonychI. J.iU. J. (1)w dacie inkryminowanego zdarzenia. Pokrzywdzeni nie zaprzeczali stosowania wobec oskarżonych środków przymusu bezpośredniego, co tym samym potwierdza gwałtowny przebieg interwencji w mieszkaniuJ.. Co prawda nie umyka uwagi Sądu, że funkcjonariusze dość pobieżnie zbadali przyczynę awantury w mieszkaniuJ., przypuszczali bowiem żeU. J. (1)chciała wyciągnąćI. J.na picie alkoholu (co nie odpowiadało rzeczywistości), to jednak powyższa okoliczność nie ma znaczenia dla oceny zasadności przeprowadzonej interwencji. Bez wątpienia bowiem działali oni egzekwując żądanie opuszczenia lokalu przez osobę uprawnioną do domagania się takiego zachowania odU. J. (1).(...)charakter wydarzeń wymusił z kolei na interweniujących funkcjonariuszach konieczność podjęcia niezbędnych działań wobec oskarżonych, w tym również użycia siły proporcjonalnej do stawianego oporu ze strony agresywnych oskarżonych. Tym samym więc nie ma podstaw, by kwestionować prawidłowość, legalność, celowość prowadzonych przez nich działań interwencyjnych, co potwierdził zresztą tut. Sąd rozpatrując zażalenia oskarżonych na zatrzymanie. Przede wszystkim należy podnieść, że zatrzymanie było legalne, ponieważ zostało dokonane przez organ uprawniony, a więc funkcjonariuszy Policji. Zasadność zatrzymania potwierdzało istnienie uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przestępstwa (naruszenia nietykalności funkcjonariusza policji wykonującego czynności służbowe). Prawidłowość zatrzymania potwierdzało zaś udzielenie stosownej pomocy medycznej oskarżonej, poinformowanie o przyczynach zatrzymania i przysługujących prawach oskarżonym i sporządzenie protokołu z zatrzymaniaI. J.iU. J. (1).
Należy w ocenie Sądu Rejonowego z całą stanowczością zaznaczyć, że ze złożonych wkrótce po zdarzeniu zeznańM. K. (1)orazK. C. (1)wynika jednoznacznie, że wielokrotnie prosili oskarżonąU. J. (1)aby opuściła mieszkanie, czemu oskarżona zdecydowanie odmawiała. Kiedy podjęli próbę wyprowadzenia jej siłą (wzięli ją pod rękę) wywiązała się szarpanina z oskarżoną, która wyzywając pokrzywdzonych od(...)zaczęła ciągnąc za sweterK. C. (1)uszkadzając w nim zamek błyskawiczny. W wyniku stawianego oporu zostały wobec oskarżonej zastosowane środki przymusu bezpośredniego, tj. zostały założone kajdanki. Wobec powyższej sytuacji, również oskarżony wykazywał gwałtowne reakcje, używał nadto niecenzuralnych słów wobec policjantów, którzy zmuszeni byli również wobec oskarżonego zastosować chwyty obezwładniające i założyć mu kajdanki. Jak wynika z relacji policjantów oskarżona zemdlała na klatce schodowej, aczkolwiek w opinii pokrzywdzonych było to symulowane omdlenie. PokrzywdzonyM. K. (1)(k. 499) wskazał bowiem, że oskarżona miała miarowy oddech, nie zadławiła się i w przekonaniu funkcjonariuszy udawała omdlenie. Również pokrzywdzonyK. C. (1)(k. 500) w swoich depozycjach podniósł, że istniały uzasadnione przypuszczenia, że oskarżona symulowała omdlenie, ponieważ co chwilę mrużyła oczy. W ocenie świadka oskarżona obserwowała co się dzieje. Pomimo jednak przekonania pokrzywdzonych o symulowanym omdleniu, funkcjonariuszK. C. (1)przystąpił do ułożenia oskarżonej w pozycji bezpiecznej. Wtedy nastąpił atak ze strony oskarżonegoI. J., który podbiegł do policjantaC.i uderzył go z tzw. „główki”. Oskarżony został jednak szybko obezwładniony przez drugiego funkcjonariuszaM. K. (1). Oskarżona natomiast odzyskawszy świadomość znów zaczęła obrażać policjantów przy użyciu wulgarnych określeń. (k. 12 – zeznaniaK. C. (2), k. 14 zeznaniaM. K. (1)).
Powyższe relacje policjantów okazały się spójne z ich depozycjami złożonymi na rozprawie głównej i choć nie pamiętali już dokładnie kolejności występujących po sobie poszczególnych sekwencji zdarzenia to newralgiczne momenty, w których agresywne zachowanie oskarżonych nasiliło się - pokrzywdzeni powtórzyli zgodnie z tym co podali w protokole przesłuchania zaraz po wydarzeniu.M. K. (1)zeznał: „Nie pamiętam początku interwencji. Wiem, że wywiązała się utarczka słowna i panJ.był agresywny wobec nas, pamiętam jeszcze, że uderzył głową w głowę kolegi i został zakuty w kajdanki, zaś pani zaczęła bronić go, porwała sweter kolegi (…) Cały czas państwo byli agresywni wobec nas słownie i fizycznie (…) Nie pamiętam wszystkich szczegółów ale wyzwiska padały zarówno w mieszkaniu i na klatce schodowej” (k. 177, 178 zeznania). Na rozprawie z dnia 16 kwietnia 2014 r.M. K. (1)zaznaczył, że kajdanki z tyłu są zakładane osobie, którą funkcjonariusz uznaje na tyle niebezpieczną, że założenie kajdanek z przodu jest niewystarczające (k. 498). Podał również, że w czasie dokonywanej interwencjiK. C. (1)prosił wielokrotnie oskarżoną o wyjście z pokoju albo z mieszkania w celu odbycia rozmowy na którą ta stanowczo nie wyraziła zgody.
PokrzywdzonyK. C. (1)zeznał z kolei: „ Zaczęło się od jakieś szarpaniny i dlatego zostały założone kajdanki. Nie pamiętam komu jako pierwszemu. Naruszenie nietykalności cielesnej dotyczyło mnie, oskarżona szarpała mnie i poszarpała mi sweter, zaś oskarżony uderzył mnie głową z tzw. „główki” (k. 180). Pokrzywdzony podniósł, że oskarżona nie chciała opuścić mieszkania pomimo wyraźnego żądania ze strony domowników. Zaznaczył, że oskarżona zostałaby wyprowadzona z lokalu nawet wbrew życzeniu oskarżonego, ponieważ wcześniej zaatakowała jego synaA.. Świadek podkreślił w swoich depozycjach, że kajdanki są zakładane z tyłu osobie, która zachowuje się agresywnie i stanowi zagrożenie dla funkcjonariuszy (k. 500).
Dla Sądu materiał dowodowy w postaci zeznań policjantów, złożonych już w toku postępowania przygotowawczego należy obdarzyć walorem wiarygodności. Sąd miał na względzie fakt, że treść tychże zeznań jest bardzo zbliżona. Powyższe jednak, w ocenie Sądu, nie dyskredytuje automatycznie wartości powyższego źródła dowodowego W praktyce sądowej zdarzają się bardzo podobne protokoły przesłuchania świadków w toku postępowania przygotowawczego, którzy w tym samym miejscu i czasie wykonywali te same czynności. Również należy mieć na uwadze, że na tle niniejszej sprawy, funkcjonariusze zostali przesłuchani w bardzo wczesnych godzinach rannych (godz. 4 rano). Zdaniem Sądu Rejonowego, zeznania tychże świadków, pomimo tego, że odznaczają się zbieżnością, zawierając identyczne sformułowania, zwroty i styl wypowiedzi (k. 12, 14) to nie mniej jednak należy ocenić jako w pełni rzetelne i wiarygodne. Funkcjonariusze rzeczowo opisali w nich przebieg zdarzenia, pamiętali jakich zwrotów używali wobec nich oskarżeni i w jaki sposób doszło do naruszenia względem pokrzywdzonych nietykalności. Powyższa okoliczność została zweryfikowana nadto poprzez zeznanie świadkaA. G.(k. 574-575), funkcjonariusza policji sporządzającego protokół z przesłuchania pokrzywdzonychM. K. (1)iK. C. (1). Świadek zeznał, że starał się wpisywać do protokołu dokładnie to co mówiła osoba przesłuchiwana. Potwierdził spójność zeznań pokrzywdzonych po okazaniu w/w protokołów. Podniósł, że funkcjonariusz policji przesłuchiwany wcześniej sporządza notatkę urzędową z reguły razem z drugim funkcjonariuszem. W zasadzie zdarza się, że w trakcie przesłuchania obaj policjanci posiłkują się ww. notatką. Świadek tłumaczył, że mógł po przesłuchaniu jednego policjanta wykorzystać ten protokół podczas przesłuchania drugiego z funkcjonariuszy. Podniósł, że gdyby zeznania drugiego policjanta różniły się od zeznań pierwszego przesłuchiwanego to wszystko zostało by odnotowane w protokole. A tak się nie stało.
Sąd dał wiarę depozycjom świadka w całości, ponieważ uznał je za szczere, logiczne i przekonujące. W ocenie Sądu świadek będący funkcjonariuszem policji nie miał powodu, interesu, aby manipulować w zeznaniach i narażać się przy tym na odpowiedzialność prawną, także dyscyplinarną. Pomimo zbieżności obu protokołów Sąd nie widzi podstaw, by kwestionować zawartą w nich treść. Prawdopodobne jest to, że przy sporządzaniu protokołu mógł posiłkować się wcześniej sporządzonym protokołem z przesłuchania świadka. Jednakże, gdyby treść depozycji pokrzywdzonych była odmienna, to jak świadek słusznie wskazał, znalazłoby to odzwierciedlenie w treści sporządzonego przez niego protokołu.
Odnosząc się do wynikłej na rozprawie niepamięci u pokrzywdzonych co do pewnych szczegółów przebiegu zdarzenia Sąd uznał, że jest to uzasadnione okolicznościami, ponieważ pokrzywdzeni z racji wykonywanej pracy funkcjonariuszy policji wchodzących w skład patrolu interwencyjnego uczestniczą w szeregu sytuacji zbliżonych do zaistniałej w przedmiotowej sprawie. Żaden z pokrzywdzonych nie starał się budować niejako na siłę wersji, która w pełnym zakresie odpowiadałaby temu, co zrelacjonował pierwszy z pokrzywdzonych tylko po to, by wzmocnić dowody obciążające oskarżonych. Świadkowie ograniczyli się do podania tych okoliczności, których byli pewni, rzeczowo opisując dalszy przebieg zdarzenia. Taka postawa dowodzi, iż zeznania te mogą być i są wiarygodnym źródłem dowodowym. Sąd nie znalazł więc żadnych podstaw do podważenia wiarygodności zeznań obu wskazanych pokrzywdzonych.
Zeznania w/w są w ocenie Sądu wzajemnie niesprzeczne, uzupełniające i spójne. Najistotniejsze okoliczności, a więc te dotyczące zachowania oskarżonych i przebiegu interwencji w mieszkaniuJ., opisali logicznie, rzeczowo, relacjonując zaistniałe zdarzenia z własnej perspektywy i zgodnie z obserwowanym przez siebie zarejestrowanym w pamięci stanem rzeczy. Konkluzji powyższej nie przeczy również odbyta przez funkcjonariuszy rozmowa na temat toczącej się sprawy, mająca miejsce w toku postępowania przed Sądem w poprzednim składzie, bowiem poruszane przez policjantów kwestie, choć dotyczyły szczegółów rozprawy, nie zawierały cech uzgodnień treści zeznań, które miały zostać przez jednego z funkcjonariuszy złożone.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadka

A. J. (2)(k.93v-94, 204-206
    ), złożonym w toku postępowania przygotowawczego oraz poprzedniej rozprawy, które uznał za wiarygodne, spójne, niesprzeczne i logiczne. Świadek obecny był w czasie interwencji funkcjonariuszy policji w mieszkaniu. Co prawdaA. J. (2)jest synem oskarżonego oraz bratankiem oskarżonej, to niemniej jednak bliskie pokrewieństwo z ww. nie wpłynęło negatywnie, zdaniem Sądu, na treść zeznań złożonych w tamtym czasie przez świadka. Świadek wskazał, że funkcjonariusze, przyjeżdżając radiowozem pod blok, wyraźnie mu się przedstawili. Świadek opisywał rzeczowo poszczególne zaobserwowane przez siebie sekwencje zdarzeń z udziałem policjantów i oskarżonych, jego relacje nie były nasycone emocjami.A. J. (2)w swoich depozycjach wskazał, że oskarżonaU. J. (1)została wyprowadzona z mieszkania przez policjantów, ponieważ nie chciała go opuścić dobrowolnie. Była jak zaznaczył
    wielokrotnieproszona przez policjanta aby opuściła mieszkanie. Prośby te nie były w żaden sposób agresywne. Były jednak stanowcze. Oskarżona krzyczała, że zastosowany chwyt przez policjanta ją boli, ale została tak złapana, ponieważ zaczęła
    wymachiwaćrękami na policjanta, gdy ją wcześniej próbował wyprowadzić. W przedpokoju zaczęła się mała szarpanina, a potem policjant wyprowadził ją z mieszkania na klatkę. Było dużo
    przekleństw, które padały z ust obojgaoskarżonych (…)”. (k. 205 zeznania). Odnośnie zachowania oskarżonego świadek zeznał, że funkcjonariusz rozmawiał z matką, spytał ją, czy oskarżona mieszka w tym lokalu, a gdy usłyszał, że nie, to wówczas poprosiłU. J. (1)o opuszczenie mieszkania. W tym czasie oskarżony, jak tłumaczył świadek, jeszcze nic nie robił poza komentarzem, że jest to jego mieszkanie i nie życzy sobie interwencji policji, a także, że chce abyU.została w domu. ZanimU. J. (1)została wyprowadzona z mieszkania, policjanci użyli siły wobec oskarżonego. Pierwszy raz miało to miejsce w pokoju, gdzie spał. W momencie gdy była rozmowa o opuszczenie mieszkania to oskarżony wstał i zaczął cos mówić. Został jednak posadzony przez policjanta, który położył mu rękę na ramię i usadził go na kanapie. Powyższa sytuacja powtórzyła się jeszcze raz. Za trzecim razem oskarżony został zakuty w kajdanki ale, jak podał świadek, nie wie dlaczego (w toku postępowania przygotowawczego wskazał, że ,,kiedy
    ojciec był bardziej agresywnyw stosunku do policjantów, zostały mu założone kajdanki” - k. 94). Szarpanina zaczęła się gdy nastąpiło wyprowadzenie(...)J.z mieszkania, a oskarżony próbował jej bronić. W tym momencie, jak wskazał świadek, policjanci zakuli go w kajdanki i położyli na tym samym łóżku. Jak dalej konsekwentnie przedstawił świadek w swoich depozycjach, oskarżony później wstał i wszedł do przedpokoju, gdy oskarżonaU.była już na klatce. Świadek podał również, że ,,była jeszcze taka interwencja w przedpokoju, kiedy oskarżony dyskutował. Potem już była ta sytuacja z omdleniem, gdy wstał i próbował pomóc siostrze ze związanymi rękami rzucił się do przodu”. (k. 205 ).
Świadek odnosząc się do zachowania oskarżonej wskazał w toku postępowania przygotowawczego (k. 94), że gdyU. J. (1)przejawiała dużą agresjęwobec funkcjonariuszy, to wówczas zostały założone jej kajdanki.
Z powyższego wynika więc, że po pierwsze, postępowanie policjantów względem oskarżonych nie było nieadekwatne do ich zachowania, co wyklucza m.in. przyjęcie okoliczności „niewłaściwego zachowania się”, o której mowa wart. 222 § 1 kkorazart. 226 § 2 kk. Wbrew twierdzeniom oskarżonychU. J. (1)iI. J.funkcjonariusze policji w osobachM. K. (1)iK. C. (1)nie zachowywali się w brutalny sposób, byli natomiast stanowczy i natychmiast reagowali na opór stawiany przez oskarżonych, którzy zachowywali się w sposób agresywny. Poza tym, jak również wynika z dalszych zeznań świadka złożonych na rozprawie, w czasie kiedy oskarżona zemdlała, a policjant sprawdzał czy oddycha, świadek nie zauważył, aby policjant miał przewracać oskarżoną jak „worek kartofli” – o czym z kolei mówili oskarżeni orazD. J.. Świadek stwierdził, że jego matka była bardzo zdenerwowana, spanikowana całą sytuacją. (k. 206 zeznania). Po drugie, z depozycji świadka jednoznacznie wynika, że słyszał on wulgarne słowa wypowiadanie przez oskarżonych, a także widział moment jak oskarżona szarpała się z policjantem w przedpokoju. Sąd mając przy tym na uwadze zeznania pokrzywdzonegoK. C. (1)– ustalił, że to był ten moment, kiedy oskarżonaU. J. (1)szarpiąc go za sweter, uszkodziła w nim zamek. Powyższego świadekA. J. (2)najwyraźniej nie zauważył, toteż sam nie wypowiadał się w tej kwestii, podobnie jak nie widział momentu uderzenia przez oskarżonego w głowę policjantaK. C. (1)w momencie gdy pokrzywdzony układał zemdloną oskarżoną w ustalonej pozycji. Widział jedynie, jak oskarżony „ruszył do przodu”. Świadek nie starał się za wszelką cenę obrazować sytuacji na korzyść lub niekorzyść którejkolwiek ze stron, nie ukrywał też, że jego relacje z ojcem nie należą do zażyłych, nie mniej jednak umiał zdystansować się do okoliczności związanych z nn. sprawą i rzeczowo zrelacjonować przedmiotowe zdarzenie z własnej perspektywy.
Nie umknęło uwadze Sądu, że treść zeznań złożonych przez świadkaA. J. (2)na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. (k. 607-610) różniła się nieco od jego wcześniejszych depozycji. Świadek oświadczył, że nie było żadnych wulgarnych słów kierowanych pod adresem funkcjonariuszy ze strony oskarżonych, ponieważ przekleństwa były rzucane bezosobowo. Twierdził on również, że ciotka, jako członek rodziny, zawsze broniła swoich najbliższych. W ocenie świadka możliwe jest, że oskarżona nie do końca zrozumiała zaistniałą sytuację, ale miała ,,na pewno dobre intencje” (k. 609). Stwierdził także, że oskarżona nie jest osoba agresywną, wobec tego nie zachowywała się agresywne wobec policjantów. Co prawda mogła odpychać funkcjonariusza od siebie, usiłując się odsunąć od niego. Depozycje świadka w tym zakresie stały w sprzeczności z zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 93v, 94) kiedy zeznał, że ,,U.byłaagresywna równieżw stosunku do mojej osoby, uderzyła mnie w rękę.U.jest osobą bardzo nerwową, leczyła się w przeszłości, brała leki psychotropowe”. Ponadto stwierdził wtedy, że gdyU. J. (1)przejawiała dużą agresjęwobec funkcjonariuszy, to wówczas zostały założone jej kajdanki.
Odnosząc się do zachowania oskarżonegoI. J.na klatce schodowej, stwierdził, że nie widział by oskarżony zadał jakiekolwiek ciosy. W dalszych zeznaniach świadek zaznaczył stanowczo, że oskarżonyna pewno nie zadał ciosów głową w głowę. Leżał skuty na podłodze. Kiedy ciotka zemdlała ,,tata podniósł się i próbował do niej dotrzeć. Oskarżony zgięty w pół z rękoma skutymi do tyłu, usiłował przejść kilka kroków”, ale w przekonaniu świadka nie był w stanie tego zrobić i zaraz przewrócił się na policjanta (k. 608). Nie umknęła uwadze Sądu odmienna treść zeznań w tym zakresie przez świadka. W poprzednich depozycjach (k. 205) świadek stanowczo twierdził, że oskarżony ze związanymi rękami rzucił się do przodu na funkcjonariusza. Ponadto w toku postępowania przygotowawczego oświadczył, że ,,kiedyojciec był bardziej agresywnyw stosunku do policjantów, zostały mu założone kajdanki” (k. 94).
Oskarżona jak twierdził świadek wyprowadzona z mieszkania szła na własnych nogach, ale próbowałasię zapierać. Oskarżeni jak wskazał, nie wykonywali poleceń funkcjonariuszy.
W dalszych depozycjach stwierdził ,,nie mogę powiedzieć, że ciotka używała słów wulgarnych w stosunku do funkcjonariuszy.Wiem, że słowa padały,ale kto je powiedział nie wiem” (k. 609).
Sąd uznał treść powyższych zeznań częściowo za wiarygodne, w zakresie w jakim świadek wskazał, że oskarżeni nie wykonywali poleceń policjantów, aU. J. (1)odpychała rękę funkcjonariusza. Jednakże świadek, co nie ulega żadnej wątpliwości, pominął lub zmienił w swoich zeznaniach złożonych 16 stycznia 2015 r. te okoliczności, które wpływały znacząco na niekorzyść oskarżonych. Sąd ma na uwadze, że stosunki świadka z ojcem uległy znaczącej poprawie, dlatego w przekonaniu Sądu świadek niejako dążył do wykreowania wersji zbieżnej z zaprezentowaną przez oskarżonych linią obrony, co jawi się wyraźnie jako chęć pomocy oskarżonym i umniejszenia wagi ich bezprawnego zachowania. Nie mniej, nawet złagodzona przez świadka wersja zdarzeń wskazuje jednoznacznie, iżU. J. (1)czynnie sprzeciwiała się żądaniu funkcjonariuszy, odpychając jednego z nich.
Sąd dał również wiarę zeznaniomświadkaD. J.w części (k. 91v-92v, 201-204), w której były zbieżne z relacjamiA. J. (2)(k..93v-94, 204-206), w zakresie, w którym Sąd dał wiarę w całości.
Świadek w swoich depozycjach podniosła, że gdy usłyszała nadjeżdżający radiowóz, poprosiła synaA.o zejście na dół z obawy, żeR. K.– konkubent oskarżonej może odwołać interwencję policji.  Świadek również stwierdziła, że oskarżona mimo próśb policjantów nie chciała opuścić sama mieszkania. Według świadka, policjanci nie wyrażali się w wulgarny sposób, byli jednak stanowczy. Oskarżony wstawił się za siostrą, a wtedy został popchnięty przez policjanta na łóżko, z którego się próbował się podnieść.  Przyznała, że oskarżony odbił się od łóżka, ale nie wie czy było to związane z siłą czy też ze stanem upojenia alkoholowego małżonka. Według świadka doszło doszarpaninymiędzy oskarżonym, a policjantem, został jednak spacyfikowany przez policjanta, który założył mu kajdanki. Świadek przyznała, że wszystko działo się szybko, nie pamiętała czy zareagowała na tą sytuację. Jak dalej wynika z relacjiD. J., oskarżona w momencie kiedy policjant wziął ją za rękę celem wyprowadzenia z mieszkania,wpadła w histerię i zaczęła szarpać sięzpolicjantem, co skutkowało założeniem jej kajdanek(k. 202-203). W ocenie świadka szarpanie oskarżonej polegało na odpychaniu policjanta i wymachiwaniu rękami. Momentem, który mocno zdenerwował, zaniepokoił świadka było omdlenie oskarżonej na klatce schodowej. ŚwiadekD. J.zeznała, że policjant chciał położyć oskarżoną na bok, robił to z dużą siłą, jakby przewracał „worek kartofli”. W ocenie Sądu, nie sposób jednoznacznie interpretować tychże spostrzeżeń jako brutalnego zachowania ze strony policjanta, tym bardziej, że Sąd pytając synaA. J. (2)o sposób zachowania policjanta w tej sytuacji, właśnie pod kątem „worka kartofli”, usłyszał odpowiedź wręcz przeciwną (k. 206). Należy również mieć na uwadze stan emocjonalny świadka, ponieważ jak sama wskazała, bardzo zdenerwowała się tym, że oskarżona „zemdlała”, co również potwierdziłA. J. (2), mówiąc, że matka jego była spanikowana tą sytuacją (k. 206). Po drugie, trzeba mieć na względzie fakt, że policjant musiał działać natychmiast, nie będąc pewnym czy jest omdlenie rzeczywiste, czy symulowane, co potem zaczął podejrzewać, a więc musiał ułożyć oskarżoną w pozycji ustalonej w celu zapewnienia jej bezpieczeństwa, co też nastąpiło. Wreszcie, wziąć też trzeba pod uwagę masę ciała oskarżonej, która wynosiła 75 kg (k. 21 protokół przesłuchania). Mając na uwadze powyższe okoliczności, trudno sobie wyobrazić, aby ułożenie bezwładnie leżącejU. J. (1)na ziemi miało przebiegać w powolny, delikatny sposób. ŚwiadekD. J., podobnie jak jej synA., nie widziała momentu, w którym oskarżony uderzył głową w głowę policjantaK. C. (1), ale stwierdziła, że mąż gwałtownie skierował się stronę policjanta kiedy ten układał oskarżoną w ustalonej pozycji. Następnie świadek zauważyła moment, kiedy drugi z policjantów rzucił oskarżonego na ziemię, krzycząc ,,gleba” i przytrzymując mu głowę, aby nie uderzył nią o podłogę (k. 203). Świadek przyznała, że powyższe trwało kilka sekund. Reasumując więc, żadne ze świadków, tj.D.iA. J. (2)nie widzieli momentu uderzenia przez oskarżonego w głowę policjanta, widzieli, jedynie, żeI. J.rzucił się naK. C.kiedy ten zajmował się oskarżoną, która zemdlała. Jednoczenie świadkowie nie twierdzili, że nie doszło do takowego uderzenia, aczkolwiek przyznali, że reakcja drugiego policjanta (M. K.) była natychmiastowa; oskarżony został powalony przez niego na ziemię. W ocenie Sądu, fakt, że świadkowie nie zarejestrowali samego uderzenia, a widzieli tylko moment kiedy oskarżony rusza na policjanta a potem, że drugi z funkcjonariuszy gwałtownie obezwładnia oskarżonego - nie dyskredytuje stanowczych w tym aspekcie twierdzeń pokrzywdzonych, że faktycznie do uderzenia doszło. Pamiętać trzeba, że sytuacja ta rozegrała się w ciągu kliku sekund, dramatyzmu też dodawało nagłe omdlenie oskarżonej, przez co świadkowieD.iA. J. (2)zwyczajnie mogli nie zauważyć tej chwili, w której oskarżony uderzyłK. C. (1)z tzw. „główki”.
Nadto świadek zeznała, że oskarżona po tym jak się ocknęła krzyczała ,,ratunku, biją”. Jeden z policjantów złapał ją, by nie spadła ze schodów, ponieważ oskarżona chciała zejść na siedząco, osuwając się po stopniach.
Nie można jednak nie dostrzec, że świadek na rozprawie w dniu 7 marca 2014 r. częściowo odmiennie zeznawała (k. 473-475). Wówczas to stwierdziła, że ,,teraz tak naprawdę pamięta całą sytuacje z dnia zdarzenia”. Świadek okroiła przebieg zdarzenia o najistotniejsze dla sprawy kryminogenne zachowania oskarżonych wobec policjantów, które to zachowania zostały precyzyjnie opisane przez pokrzywdzonych. Ostrożnie też podeszła do kwestii naruszenia nietykalności oświadczając, że ,,ani mąż ani oskarżona nie naruszyli nietykalności cielesnej funkcjonariusza”. Zachowanie oskarżonej miało polegać w jej ocenie jedynie na usiłowaniu uwolnienia ręki z uchwytu policjanta. W jej przekonaniu awanturowanie się oskarżonej miało oznaczać stanowczą odmowę opuszczenia mieszkania. Nie było sytuacji jak dalej zaznaczyła, by oskarżona miała krzyczeć na kogoś. Histeria oskarżonej polegała jedynie na wymachiwaniu rękami wokół głowy, by uniknąć złapania przez policjanta. Powyższe depozycje tłumaczy okoliczność jak przyznała samaD. J., że relacje z oskarżonym, będącym jej mężem uległy poprawie (I. J.nie pije teraz alkoholu), dlatego w ocenie Sądu Rejonowego świadek wybrała bezpieczną wersję opisując przedmiotowe zdarzenie. Pominęła szczegóły, które wpływały na niekorzyść oskarżonych. Nie mniej jednak, nakreślone przez świadka zachowania oskarżonych znajdywało potwierdzenie w relacjach pokrzywdzonych.
Wynika z nich jasno, że oskarżeni stawiali opór wobec interweniujących policjantów i właśnie takie zachowanie spowodowało zastosowanie środków przymusu bezpośredniego w postaci użycia kajdanek. Zaprezentowane przed Sądem zeznania świadkaD. J.były doprecyzowane jeśli chodzi o postępowanie policjantów wobec oskarżonych. Świadek potwierdziła wyjaśnienia oskarżonych, że zachowanie było dalece nieadekwatne do sytuacji jaka miała miejsce. Brutalność działania funkcjonariuszy miał wzmacniać fakt, że została odepchnięta przez policjanta na ścianę kiedy próbowała mu uniemożliwić wyprowadzenie oskarżonego z mieszkania. W ocenie Sądu zaskakujące jest, że świadek po raz pierwszy o tym zeznała dopiero teraz, bowiem zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i podczas wcześniejszych depozycji przed Sądem świadek w ogóle o tym nie mówiła. Tym samym w ocenie Sądu świadek podając wersję zbieżną z relacjami oskarżonych, starała się podważyć wartość dowodową swych wcześniejszych depozycji składanych na etapie postępowania przygotowawczego jak i przed Sądem i tym samym również zaprzeczyć zeznaniom pokrzywdzonym funkcjonariuszy policji.
Nie można przy tym tracić z pola widzenia faktu, że być może dla świadkaD. J.poziom natężenia użytego przez funkcjonariuszy środków przymusu był zbyt wysoki, nieadekwatny do sytuacji. Niewątpliwie, dlaD. J.obserwacja interwencji tego rodzaju miała charakter wyjątkowy, a zatem, przyglądanie się bliskiej osobie jakim był mąż, w opisanych wyżej okolicznościach, wiązało się z silną reakcją emocjonalną, w której świadek w ocenie Sądu, wyolbrzymiała pewne elementy zdarzenia. Nie mniej jednak dążenie do wykreowania wersji zbieżnej z zaprezentowaną przez oskarżonych, jawi się wyraźnie jako chęć dopomożenia oskarżonym, umniejszenia wagi ich kryminogennego zachowania, przy jednoczesnym naświetleniu nagannego postępowania policjantów. Depozycje świadka złożone 7 marca 2014 r. wraz z wyjaśnieniami oskarżonych miały na celu zdyskredytowanie pokrzywdzonych :K. C. (1)iM. K. (1)w oczach Sądu, by w ten sposób osłabić prezentowaną przez nich wersje zdarzenia. Stworzyli zatem fikcje, w której funkcjonariusze działali na granicy prawa i spowodowali, że oskarżeni niesłusznie odpowiadają za czyny, których nie popełnili.
R. K.(K. 206-207, 475-476), jak zeznał, czekał pod blokiem naU. J. (2), kiedy w mieszkaniu trwała interwencja. Widział moment, jak policjanci wyprowadzili oskarżoną. Widok ten był dla niego szokujący, bardzo przykry dla świadka. Zachowanie policjantów ocenił jako brutalne, kiedy zobaczył zasinione ręce u oskarżonej. W ocenie Sądu, relacja ta nacechowana jest silnymi emocjami i subiektywnym nastawieniem do sprawy. Nie sposób podzielić tej konstatacji z uwagi na opis zachowania policjantów w mieszkaniu, o czym zeznawaliD. J.iA. J. (2)(k. 91v-92v, 201-204, k.93v-94, 204-206), którym Sąd dał wiarę w całości. Zeznania świadka miały znaczenie posiłkowe przy ustaleniu przebiegu zdarzeń w mieszkaniu – przed przyjazdem Policji. Wyjście świadka z mieszkania potwierdza także okoliczność, iż w tym zakresie wobec niego i jego partnerki były kierowane stanowcze prośby opuszczenia lokalu, której tylko on uczynił zadość.
W. C.(k. 573)sąsiad oskarżonego, zeznał, że inkryminowanego dnia słyszał krzyki. Przez uchylone drzwi mieszkania widział skutą kobietę, którą policjant ciągnął po schodach. Wcześniej jak dalej tłumaczył, słyszał jakieś odgłosy z góry, które przypominały kłótnię. W ocenie świadka interwencja policji była przesadna.
W ocenie Sądu zeznania powyższego świadka przy rekonstrukcji rozpatrywanych zdarzeń miały znaczenie posiłkowe.W. C.był naocznym świadkiem, ale jedynie części zdarzenia po zakończeniu jego fazy, która spowodowała zastosowanie przez funkcjonariuszy środków przymusu bezpośredniego wobec oskarżonej. Jednakże jego zeznania miały walor dowodowy w zakresie w jakim potwierdził on hałasy z mieszkania oskarżonego oraz okoliczność, że oskarżona miała kajdanki na rękach. Natomiast ocena świadka odnosząca się do oceny zachowania policji jako ,,przesadnego” (policjant ciągnął oskarżoną po schodach) nie znajduje odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym, któremu Sąd dał wiarę. Przede wszystkim świadek nie znając wszystkich okoliczności sprawy nie może wysuwać tak daleko idących wniosków odnośnie interwencji policji. Działanie funkcjonariusza stanowiło bowiem wyłącznie uzasadnioną reakcję na zachowanie oskarżonej, która stawiała opór.
J. G.(k. 573-574)zeznała, że razem z mężem w godzinach wieczornych byli świadkami zdarzenia na klatce schodowej, kiedy miała miejsce interwencja policji. Słyszała wtedy głośniejsze rozmowy na klatce schodowej. Oświadczyła nadto, że widziałaI. J.wychodzącego z bloku w towarzystwie drugiego mężczyzny ,,w opozycji wymuszonej, z odwiedzonymi rękami do tyłu w pozycji pochylonej”.
P. G.(k. 574)zeznał, że inkryminowanego dnia zauważył dwie osoby wyprowadzające dwie inne skute osoby w pozycji pochylonej z rękami odgiętymi do tyłu. Uznał, że jest to interwencja policji. Zaznaczył, że osoby wyprowadzone były ,,mocno rozeźlone” zaistniałą sytuacją i próbowały się szarpać na tyle, na ile pozwalało im odchylenie rąk do góry.
Sąd dał wiarę zeznaniomJ.iP. G., które uznał za spójne, logiczne. Byli oni naocznymi świadkami części zdarzenia, które miało miejsce na klatce schodowej. Ich zeznania miały walor dowodowy zarówno w zakresie, w jakim potwierdzały okoliczność, że funkcjonariusze wyprowadzali zdenerwowanych oskarżonych ze skutymi rękami, jak i stawianiu oporu przezI. J.iU. J. (1), którzy próbowali się szarpać.
Pozostali przesłuchani w sprawie świadkowie:J. J. (4)(k. 575),M. J.(k. 575) nie wnieśli nowych, istotnych dla ustaleń w sprawie informacji, albowiem żadne z ww. nie było świadkiem interwencji policji w mieszkaniu przyul. (...)wW.ani na klatce schodowej. Swoją wiedzą na temat zachowania oskarżonych i policjantów czerpali z relacji sąsiada spod numeru 4, którego błędnie identyfikowali jakoZ.(J. J.), podczas, gdy pod tym numerem zamieszkiwałW. C., który został przesłuchany w toku postępowania. Ponadto nie umknęło uwagi Sądu, że ich wypowiedzi były mocno nacechowane emocjonalnie, pomimo tego, że wiedzę o całym zdarzeniu z 25 kwietnia 2011 r. znali jedynie z relacji sąsiada. Dlatego też ich zeznania nie stanowiły podstawy do czynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.
J. J. (4)(k. 575)znał przebieg zdarzenia z relacji swojego sąsiada, w ocenie którego doszło do nadużycia uprawnień przez funkcjonariuszy policji. Świadek nie wiedział jednak na czym owe nadużycie miało polegać. Zaznaczył, że oskarżony należy do bezkonfliktowych sąsiadów.
M. J.(k. 575) znała przebieg zdarzenia z relacji swojego sąsiada PanaZ.. Dowiedziała się od niego, że oskarżona była wleczona po klatce schodowej przez policjantów.
W ocenie Sądu powyższe depozycje świadków nie wnoszą niczego nowego do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Żaden ze świadków nie widział przebiegu interwencji policji, tylko znał ją z relacji sąsiada.
Na walor wiarygodności w całej rozciągłości zasługują sporządzone na potrzeby niniejszego postępowania takie dokumenty jak opinia sądowo – psychiatryczna (k. 44-47) oraz uzupełniające opinie sądowo – psychiatryczne (sporządzone zgodnie z zaleceniem Sądu Okręgowego) dotyczące oskarżonego (k. 356-360, 384-385).
W opinii (k. 46-47) biegli nie rozpoznali uI. J.choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Rozpoznali natomiast zaburzenia depresyjno-lękowe mieszane i zespół uzależnienia od alkoholu.
Zdaniem biegłych ten stan psychicznytempore criminisnie znosił ani nie ograniczał zdolnościI. J.do rozpoznania znaczenia swojego czynu ani do pokierowania swoim postępowaniem. Biegli również stwierdzili, że badanytempore criminiswprawił się w stan nietrzeźwości zażywając jednocześnie (jak podaje) niewielką dawkę leku uspokajającego. Powyższa opinia w uznaniu Sądu okazała się niewystarczająca, bowiem wydanie prawidłowego orzeczenia w sprawie wymagało dopuszczenia dowodu uzupełniającego z opinii biegłych psychiatrów w celu dokonania ustaleń co do stanu świadomości oskarżonego w związku ze spożyciem przez niego alkoholu po uprzednim zażyciu środków farmakologicznych.
W opinii uzupełniającej biegli uznali, żeI. J.wprawił się w stan nietrzeźwości powodujący ograniczenie poczytalności na skutek: spadku sprawności intelektualnej, błędów w logicznym rozumowaniu, wadliwym wyciąganiu wniosków, opóźnienia czasu reakcji, wyraźniej drażliwości, tendencji do zachowań agresywnych. Przyjęcie alprazolamu jednocześnie z zażyciem alkoholu mogło dać efekt sumujący, czyli nasilić działanie alkoholu i pogłębić stan nietrzeźwości badanego. Jednakże biegli uznali, że pomimo tego zachowanieI. J.w czasie zdarzenia świadczy o tym, że w dużej mierze zdawał on sobie sprawę z przebiegu wypadków, nawiązywał dość zborny kontakt z otoczeniem. Dlatego z uwagi na powyższe biegli uznali, że stan nietrzeźwości, w który się wprowadził badany nie powodował wyłączenia a jedynie ograniczenie poczytalności,które na podstawie wiedzy ogólnej i doświadczeń własnych przewidywał lub mógł przewidzieć.
W opinii biegłych nie ma przesłanek do zastosowaniaart. 31 § 1 i § 2 k.k.ale znajduje zastosowanie przepisart. 31 § 3 k.k.
Na walor wiarygodności zasługuje również opinia sądowo-psychiatryczna (k. 41-43) dotycząca oskarżonejU. J. (1). Wynika z niej jednoznacznie, że nie rozpoznano u niej choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Stwierdzono za to przebyte zaburzenia depresyjno-lękowe. Biegli uznali jednak, że ten stan psychiczny badanej nie znosił ani nie ograniczał jej zdolności do rozpoznania znaczenia zarzucanych jej czynów ani do pokierowania swoim postępowaniem.
Opinie sądowo-psychiatryczne dotyczące oskarżonych spełniły wymogi ekspertyzy biegłych, o których mowa wart. 200 § 2 k.p.k., były pełne, logiczne, jasne i bezsprzeczne.
W ocenie Sądu powyższe dowody zostały sporządzone w sposób rzetelny, szczegółowy i zgodny z przewidzianymi w tym zakresie przepisami prawa. Wykorzystując swoją wiedzę biegli odpowiedzieli na wszystkie stawiane im pytania, wyjaśniając przy tym dostatecznie wszelkie wątpliwości. Jeśli chodzi o biegłych lekarzy psychiatrów to oparli oni swoje wnioski nie tylko na ocenie zachowania oskarżonych podczas badań, ale w celu wydania opinii o kompleksowej treści sięgnęli również do dokumentacji medycznej oskarżonych. W konsekwencji sporządzone przez nich opinie, jak również postawione w nich wnioski cechowały się profesjonalizmem. Ponadto żaden z uczestników postępowania nie kwestionował ich wiarygodności i dlatego Sąd Rejonowy nie znalazł podstaw, aby odmówić im wiary.
Sąd nie znalazł również podstaw by zakwestionować dokumentację lekarską (k. 613-618) przedłożoną przez oskarżoną, w której toU. J. (1)w wyniku przeprowadzonej interwencji doznała obrażeń ciała w postaci: obrzęku tkanek miękkich i zasinień z cechami przemiany barwnikowej na grzbietowych powierzchniach, na granicy obu nadgarstków i dłoni od strony łokciowej, zasinień z cechami przemiany barwnikowej na lewym gruczole piersiowym, prawym i lewym ramieniu oraz lewym udzie, otarć naskórka na lewym przedramieniu i palcu V ręki prawej. Oskarżona skarżyła się również na bóle głowy, stawów łokciowych i ramiennych. Przedstawione powyżej obrażenia ciała potwierdzają użycie środków przymusu bezpośredniego przez interweniujących funkcjonariuszy policji, czemu zresztą sami pokrzywdzeni nie zaprzeczali. W ocenie Sądu Rejonowego doznane urazy świadczą o gwałtowności przeprowadzanej interwencji w mieszkaniuJ., które były spowodowane stawianym oporem ze strony oskarżonej. Ponadto należy mieć na uwadze, że ciężko jednoznacznie ustalić, czy powyższe obrażenia były tylko skutkiem szarpaniny z policjantami czy też również efektem dwukrotnego omdlenia oskarżonej (na klatce schodowej i na komisariacie policji). Zważywszy bowiem na dynamiczny rozwój zdarzeń w inkryminowanym dniu, stawiany opórU. J. (1), jej masę ciała (75 kg – k. 21) jak również miejsce omdlenia (twarda posadzka) nie można tego wykluczyć.
Pozostałe dowody ujawnione w trybieart. 393 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 394 § 2 k.p.k.w postaci: protokołów (k. 2-9),protokołu oględzin (k. 15-16), kart karnych (k. 34-35, 148-149, 622-623), dokumentacji medycznej (k. 52-56), wywiadów środowiskowych (k. 135-137,142-144), wydruku zdarzenia z(...)(k. 168-169), dokumentu prywatnego - wykazu połączeń (k. 217), są w pełni wiarygodne.
Jako, że dowody powyższe nie były kwestionowane przez żadnego z uczestników zdarzenia, to na obecnym etapie postępowania stanowią w zasadzie dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Dodatkowo w pełni korelują z zeznaniami świadków oraz po części z wyjaśnieniami oskarżonego, a jako że żaden z uczestników postępowania nie zgłaszał zastrzeżeń, co do prawdziwości lub rzetelności analizowanych dowodów Sąd uznał, że zasługującą na walor wiarygodności w całej rozciągłości. Protokoły z czynności procesowych, Sąd ocenia jako sporządzone przez uprawnione osoby zgodnie ze wskazaniami procedury. Dokumenty te nie były kwestionowane przez strony. Podobnie należy ocenić zebraną dokumentację medyczną oraz pozaprocesową. Karty karne są natomiast wyznacznikiem uprzedniej postawy oskarżonych wobec norm prawa karnego, natomiast przeprowadzone wywiady środowiskowe odzwierciedlają postawę oskarżonych w środowisku przez nich zamieszkałym.
W świetle omówionego powyższej materiału dowodowego, wyjaśnienia oskarżonych złożone w toku całego postępowania, należy zdaniem Sądu jednoznacznie ocenić jako niewiarygodne w zakresie nieprzyznania się ich do popełnienia zarzucanych im czynów i kreowania obrazu zdarzenia, w którym policjanci przekroczyli swoje uprawnienia poprzez brutalne potraktowanie oskarżonego jak też oskarżonej. W tej części wyjaśniania oskarżonych są dla Sądu mało przekonujące i nie znajdują odzwierciedlenia w ustalonym w oparciu o rzeczowy i obiektywny materiał dowodowy stanie faktycznym. Dlatego wyjaśnienia w powyższym zakresie Sąd poczytuje jako przyjętą przez oskarżonych linię obrony na potrzeby niniejszego postępowania, zmierzającą do umniejszenia stopnia swojej winy i w konsekwencji próby ekskulpowania własnej osoby. Przytaczane przezI. J.orazU. J. (1)okoliczności, które nie zostały potwierdzone przez pokrzywdzonych ani nie znalazły odzwierciedlenia w relacjach bezpośrednich świadków zdarzenia, miały zdaniem Sądu, na celu jedynie odwrócenie uwagi od istotnych argumentów świadczących o zachowaniu oskarżonego i oskarżonej względem interweniujących policjantów, wykonujących swoje obowiązki służbowe. Wyjaśnienia oskarżonych w całokształcie ich oceny, jeśli idzie o kluczowy opis zdarzenia w mieszkaniu, nie są szczere. Sąd doszedł do przekonania, że w obliczu opisanego wyżej materiału dowodowego, w tym pełnych, jasnych, logicznych i niezwykle przekonujących zeznań pokrzywdzonych - wyjaśnienia oskarżonejU. J. (1)oraz oskarżonegoI. J.nie zasługują na obdarzenie przymiotem wiarygodności i nie mogą być podstawą do ustalenia wiarygodnego stanu faktycznego.
Mając na uwadze tak ustalony i oceniony materiał dowodowy Sąd przeszedł do rozważań natury prawnej.
U. J. (1)została oskarżona o to, że:

1
w dniu 25 kwietnia 2011 r. wW.przyul. (...), naruszyła nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji – st. sierż.K. C. (1)podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, tj. o czyn zart. 222 § 1 k.k.;

2
w tym samym miejscu i czasie, co w pkt 1, używając słów powszechnie uznanych za obraźliwe znieważyła funkcjonariusza Policji – st. sierż.K. C. (1)oraz sierż.M. K. (1)podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych,

tj. o czyn zart. 226 § 1 k.k.
I. J., został oskarżony o to, że:

1
w dniu 25 kwietnia 2011 r. wW.przyul. (...), naruszyła nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji – st. sierż.K. C. (1)podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, tj. o czyn zart. 222 § 1 k.k.;

2
w tym samym miejscu i czasie, co w pkt 3, używając słów powszechnie uznanych za obraźliwe znieważyła funkcjonariusza Policji – st. sierż.K. C. (1)oraz sierż.M. K. (1)podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych,

tj. o czyn zart. 226 § 1 k.k.
Ujawniony w sprawie materiał dowodowy, jego analiza i interpretacja wykazały, iż oskarżonaU. J. (1)w dniu 25 kwietnia 2011 r. wW.przyul. (...), naruszyła nietykalność cielesną funkcjonariusza PolicjiK. C. (1)podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, polegających na stosowaniu wobec niej chwytów obezwładniających w ten sposób, że szarpała go za sweter, czym wyczerpała znamiona czynu stypizowanego wart. 222 § 1 k.k., jak również w tym samym miejscu i czasie, używając słów powszechnie uznanych za obraźliwe, znieważyła funkcjonariuszy Policji, tj.K. C. (1)orazM. K. (1)podczas i w związku z pełnieniem przez niech obowiązków służbowych dotyczących zatrzymania osoby, czym wyczerpała znamiona czynu stypizowanego wart. 226 § 1 k.k.
Ustalone przez Sąd w oparciu o zebrany w sprawie i swobodnie oceniony materiał dowodowy okoliczności faktyczne wskazały także, że oskarżonyI. J.w dniu 25 kwietnia 2011 r. wW.przyul. (...), naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza PolicjiK. C. (1)podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, polegających na interwencji wobecU. J. (1)w ten sposób, że uderzył go w głowę, czym wyczerpał znamiona czynu stypizowanego wart. 222 § 1 k.k., jak również w tym samym miejscu i czasie jak powyżej, używając słów powszechnie uznanych za obraźliwe znieważył funkcjonariuszy PolicjiK. C. (1)orazM. K. (1)podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych dotyczących zatrzymania osoby, czym wyczerpał znamiona czynu stypizowanego wart. 226 § 1 k.k.
Jak wynika z powyższego, Sąd w oparciu o zeznania pokrzywdzonegoK. C. (1)oraz treść protokołu oględzin swetra, który pokrzywdzony miał na sobie w dniu interwencji (oględziny przeprowadzono zaraz po zdarzeniu, o godz. 4:45 w dn. 26.4.2011 r.) – doprecyzował, że udowodnione oskarżonej naruszenie nietykalności cielesnej policjantaK. C.polegało na szarpaniu go za sweter. Również w oparciu o zeznania pokrzywdzonegoK. C. (1)jak też spójne w tym zakresie zeznania świadkaM. K. (1), Sąd sprecyzował w sentencji wyroku, że udowodnione oskarżonemuI. J.naruszenie nietykalności cielesnej policjantaK. C.polegało na uderzeniu go w głowę.
Przestępstwa zart. 226 § 1 kkdopuszcza się ten kto znieważa funkcjonariusza publicznego albo osobę do pomocy mu przybrana podczas pełnienia obowiązków służbowych, przy czym do popełnienia czynu może dojść również niepublicznie (zob.stanowisko zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r. w sprawie P 3/06, OTK-A 2006/9/121 oraz w najnowszej uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2012 r., I KZP 8/12, OSNKiW z 2002 r., Nr 7, poz. 71).
Przez zniewagę należy rozumieć takie zachowanie, które według zdeterminowanych kulturowo i powszechnie przyjętych ocen stanowi wyraz pogardy. Zniewagi można dopuścić się słowem, gestem, pismem, rysunkiem. Nie można utożsamiać zniewagi z lekceważeniem. Zniewaga musi być czymś więcej, niż tylko brakiem okazania szacunku lub niewypełnieniem obowiązku wynikającego z reguł dobrego wychowania. O tym, czy dana wypowiedź ma charakter zniewagi, decydują kryteria obiektywne, a nie odczucia znieważającego i znieważonego. Wypowiedzenie w czasie jednego zdarzenia wielu obelg pod adresem jednej osoby stanowi jeden czyn zabroniony i jedno przestępstwo znieważenia. Przestępstwo określone wart. 226 § 1 kkmoże być popełnione tylko umyślnie.
Jak wynika z relacji świadków pokrzywdzonych oraz świadkówD.iA. J. (2), ze strony oskarżonych padały wulgarne słowa. Sami pokrzywdzeni sprecyzowali, że oskarżonaU. J. (1)wyzwała ich od(...), tym ostatnim epitetem posługiwał się również oskarżonyI. J.(k. 12, 14 – zeznania pokrzywdzonych). Nie ulega wątpliwości, że wykrzykującw kierunkupolicjantów wskazane powyżej słowa, oskarżeni znieważyliK. C. (1)iM. K. (1)podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, które Sąd szczegółowo opisał w sentencji wyroku. Zniewaga ta dotknęła osobiście i bezpośrednio dobre imię i cześć funkcjonariuszy, odznaczała się silnym natężeniem złej woli i wyraźnego złego nastawienia w stosunku do policjantów oraz – pośrednio – samej formacji Policji. Oskarżeni popełnili to przestępstwo umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Zniewaga ta nie tylko miała wymiar subiektywny, jeżeli chodzi o nastawienie oskarżonych do przedmiotu czynności wykonawczej, lecz miała również obiektywne, doniosłe społecznie, znaczenie. Treści wypowiadane przez oskarżonych należy odnosić do ich nastawienia względemK. C.orazM. K., lecz nie jedynie jako osób prywatnych, lecz także jako policjantów. W bezstronnym odbiorze, to jest z punktu widzenia obiektywnego obserwatora, wypowiadane przez oskarżonych wulgaryzmy, należy jednoznacznie poczytać za bezwzględnie naganne i zasługujące na potępienie społeczne. Inkryminowane wypowiedzi według zdeterminowanych kulturowo i społecznie aprobowanych ocen, stanowiły, w przekonaniu Sądu, wyraz pogardy dla funkcjonariuszy Policji oraz w sposób bezwzględny ich czci. Nie jest istotne przy tym, czy pokrzywdzeni poczytali zachowanie oskarżonych jako znieważające i czy poczuli się dotknięci wypowiadanymi słowami. W doktrynie zgodnie podkreśla się bowiem, że przestępstwo określone wart. 226 § 1 k.k.jest typem przestępstwa formalnego, a nie skutkowego.
Niebudzące jakichkolwiek wątpliwości jest również to, że policjanci w dniu 25 kwietnia 2011 r. posiadali przymiot funkcjonariusza publicznego. Wynika to z wykładniart. 115 § 13 pkt 7 kk, według którego funkcjonariuszem publicznym jest funkcjonariusz powołany do ochrony bezpieczeństwa publicznego. Zgodnie zart. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policjido podstawowych zadań Policji należą: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra oraz ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania. Pokrzywdzeni funkcjonariusze w chwili wypowiadanych przez oskarżonych wulgaryzmów przeprowadzali w ramach swej służby interwencję.
Oskarżeni znieważyli funkcjonariuszy zarówno podczas tej służby, jak i w związku z nią. Ponadto, zdaniem Sądu oboje oskarżeni wiedzieli, że swoje słowa kierują do policjantów. Świadczy o tym kontekst sytuacyjny, również fakt, żeD. J.jawnie oświadczyła, że wzywa policję, ponadto dzwoniąc do matki w czasie interwencji oskarżona mówiła jej, żepolicjancibiją ją i oskarżonego. Oskarżona doskonale więc wiedziała z kim ma do czynienia, nie sposób przyjąć, że policjanci ani się nie przedstawili, ani nie wyglądali na funkcjonariuszy na służbie. Przeczą temu jaskrawo zeznania samych pokrzywdzonych oraz zeznaniaA. J. (2).
Odpowiedzialności karnej zart. 222 § 1 kkpodlega ten, kto narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Naruszenie nietykalności funkcjonariusza jest przestępstwem umyślnym, przy czym do zastosowania przepisuart. 222 § 1 kkkonieczne jest ustalenie, że sprawca obejmował swoją świadomością i wolą to, iż jego działanie skierowane jest przeciwko funkcjonariuszowi publicznemu i w czasie pełnienia przez niego obowiązków służbowych. Na marginesie warto zaznaczyć, że przedmiotem ochrony omawianego przepisu jest nie tylko nietykalność cielesna funkcjonariusza publicznego, ale również powaga i działalność instytucji którą reprezentuje. Znamię naruszenie nietykalności cielesnej uzewnętrznia się w zachowaniu, które zostało przez ustawodawcę przykładowo określone jako uderzenie człowieka lub w inny sposób naruszenie jego nietykalności cielesnej. Ten zwrot normatywny stanowi więc formułę bardzo pojemną. Mieszczą się w nim bowiem wszelkiego rodzaju czynności oddziałujące na ciało drugiej osoby, które nie są przez nią akceptowane. Przepis wymienia jeden z możliwych sposobów realizacji znamienia czynnościowego w postaci uderzenia człowieka. Zwrot normatywny „w inny sposób narusza (...) nietykalność cielesną”, obejmuje wszelkie możliwe sposoby ingerencji sprawcy w nietykalność cielesną drugiej osoby. W piśmiennictwie przykładowo można wskazać następujące sytuacje: oblanie drugiej osoby płynem, oplucie, spoliczkowanie, potrącenie kogoś ręką lub barkiem, popchnięcie, ciągnięcie za włosy, przytrzymanie, szarpanie, uciskanie, podstawienie nogi, spoliczkowanie, zrzucenie czapki lub okularów, uderzenie rękawiczką, rozbicie na ubraniu jajka, obcięcie włosów, ogolenie, szczypanie, kłucie, poklepywanie, rzucenie w kogoś jakimś przedmiotem, pocałunek drugiej osoby bez jej zgody. Należy też podnieść, że „za naruszenie nietykalności cielesnej może być uznane tylko takie zdarzenie, które nie powoduje żadnych zmian anatomicznych lub fizycznych w organizmie człowieka i nie pozostawia na jego ciele żadnych lub - co najwyżej - nieznaczny lub przemijający ślad w postaci niewielkiego i krótkotrwałego zasinienia” (wyrok SN z 9 września 1969 r., V KRN 106/69, OSNKW 1970, nr 1, poz. 3). W pojęciu naruszenia nietykalności cielesnej mieści się zatem również spowodowanie nawet niewielkich następstw fizycznych u pokrzywdzonego, takich jak np. siniaki, otarcia, zadrapania, mikrourazy itp.
W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że oskarżonaU. J. (1)poprzez szarpanieK. C. (1)za sweter, oraz oskarżonyI. J.– poprzez uderzenie w głowęK. C. (1)– dopuścili się naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznegoK. C. (1)podczas z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych polegających na określonych czynnościach, które Sąd doprecyzował w sentencji wyroku. Oskarżona, jak też oskarżony w pełni świadomie i z zamiarem bezpośrednim godzili w dobra osobiste (cielesność) pokrzywdzonego choć żadne z nichnie stosowało przemocy z dużym jej natężeniem. Niemniej jednak, należy zauważyć, że tego rodzaju postawa i zachowanie oskarżonych w całości wypełnia zdaniem Sądu znamiona czynu zabronionego opisanego powyżej.
Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie w stosunku do oskarżonegoI. J., jak również w stosunku do oskarżonejU. J. (1)zaistniały formalne i materialne przesłanki warunkujące możliwość warunkowego umorzenia postępowania karnego określone w dyspozycjiart. 66 § 1 i 2 kk. Podnieść należy, że warunkowe umorzenie postępowania może nastąpić w stosunku do sprawcy dotychczas nie karanego za przestępstwo umyślne. Oboje oskarżeni nie byli dotychczas karani (videdane o karalnościk. 34-35, 148-149, 622-623).
Zgodnie z§ 2wspomnianegoart. 66 kkwarunkowe umorzenie postępowania może nastąpić w sprawach o przestępstwa zagrożone karą nie przekraczającą 3 lat pozbawienia wolności (z zastrzeżeniem sytuacji przewidzianej w§ 3). W treściart. 222 § 1 kkustawodawca przewidział sankcje karną w postaci kary grzywny kary ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do 3 lat, natomiast wart. 226 § 1 kkprzewidziana została sankcja karną w postaci kary grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Warunkowe umorzenie postępowania karnego możliwe jest też wówczas, gdy wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne. Obydwie te przesłanki muszą być ustalone odrębnie, w sposób niezależny od siebie. „Ustawa wymaga, aby zarówno wina sprawcy nie była znaczna, jak i stopień społecznej szkodliwości oceniany był jako taki, który nie jest znaczny (zob.,K. Buchała, A. Zoll,Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz do kodeksu karnego, s. 482). Zdaniem Sądu wina i społeczna szkodliwość czynów oskarżonejU. J. (1), jak też oskarżonegoI. J.nie były znaczne.
Na nieznaczny stopień karygodności czynów obojga oskarżonych, o którym to stopniu mowa wart.115 § 2 k.k.wpłynęły następujące elementy: niepubliczność działania, niska postać zamiarów, nagłość impulsu zachowania, krótkotrwałość karygodnej akcji, niski stopień narażenia na powstanie szkody oraz błaha motywacja sprawców. Okoliczności tej nie podwyższa fakt pozostawania pod wpływem alkoholu oskarżonegoI. J.. Stopień winy, w przekonaniu Sądu, również nie był znaczny. Oskarżeni nie dali posłuchu normom prawnym, działali w silnych emocjach, z zamiarem bezpośrednim, ale nagłym, w sposób nie do końca(...).
Biorąc pod uwagę uprzednią niekaralność oskarżonych, nieznaczny stopień społecznej szkodliwości ich czynów (popełnione w stanie wzburzenia, silnych emocji, krótkotrwałość przestępnej aktywności, błaha postać zamiaru), jak również pozytywną prognozę kryminologiczną (videwywiady środowiskowe – k. 135-137, k. 142-144) oraz dotychczasowy tryb życia, Sąd zdecydował się na warunkowe umorzenie postępowania względem oskarżonej i oskarżonego na okres 1 roku próby. W ocenie Sądu, należy dojść do przekonania, że już sam proces toczący się przeciwko oskarżonym, był dla nich dostatecznie dotkliwy, aby uświadomić im znaczenie popełnionych przez nich czynów. Nadto, należy podnieść, a wynika to z wywiadów kuratora sądowego, którym to wskazaniom Sąd daje wiarę, że oskarżeni posiadają pozytywną opinię w sąsiedztwie;U. J. (1)nie jest znana miejscowemu dzielnicowemu, natomiast w miejscu zamieszkaniaI. J.jedyną odnotowaną interwencją policji była ta związana z przedmiotowym zdarzeniem. Zachowania oskarżonych Sąd poczytuje jako niepotrzebny incydent, który nie ma prawa się powtórzyć, zainicjowany w dużej mierze przez kontekst sytuacyjny zamykający się w kręgu czterech osób: (1) pijanegoI. J., który zamknął się w pokoju i zasnął, czym wzbudził uzasadnioną obawę co do stanu zdrowia żony (2)D. J., która z kolei zbyt emocjonalnie zaalarmowała swoją teściową (3)Z. A., ta zaś oskarżoną (4)U. J. (1).
W ocenie Sądu, okres 1 roku próby stanowił będzie jednocześnie dostateczny i wystarczający element powstrzymujący oskarżonych przed podobnego rodzaju zachowaniami. Oboje z pewnością spojrzą na swoje czyny z refleksją, co pozwoli im utwierdzić się w przekonaniu o nieopłacalności takiego postępowania.
Zgodnie z treścią obowiązującego do dnia 1 stycznia 2012 r.art. 67 § 3 k.k.Sąd umarzając warunkowo postępowanie karne, zobowiązuje sprawcę do naprawienia szkody w całości lub w części, a może na niego nałożyć obowiązki wymienione wart. 72 § 1 pkt 1-3, 5, 7a lub 7b, aponadto orzec świadczenie pieniężne wymienione wart. 39 pkt 7oraz zakaz prowadzenia pojazdów, wymieniony wart. 39 pkt 3, do lat 2. Nakładając na sprawcę przestępstwa popełnionego z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej obowiązek wymieniony wart. 72 § 1 pkt 7bsąd określa sposób kontaktu sprawcy z pokrzywdzonym. Przewidziana więc wart. 67 § 3możliwość nałożenia świadczenia pieniężnego wymienionego wart. 39 pkt 7należy do środków probacyjnych stosowanych w ramach warunkowego umorzenia postępowania. Warto dodać, że nakładane w oparciu oart. 67 § 3 k.k.na sprawcę przestępstwa obowiązki nie mają charakteru kar, lecz mają, zgodnie z funkcją okresu próby, pełnić zadanie wychowawcze w stosunku do poddanego próbie i weryfikujące postawioną prognozę kryminologiczną. Wychowawczy charakter obowiązków wyraża się w oddziaływaniu na sprawcę w kierunku stabilizacji właściwej postawy wobec wartości i dóbr chronionych prawem. Charakter weryfikacyjny nałożonych obowiązków przejawia się w tym, że stosunek sprawcy do nałożonych na niego obowiązków pozwala ocenić, czy przyjęta jako podstawa orzeczenia prognoza kryminologiczna była trafna. Uchylanie się od wykonania nałożonych obowiązków przemawia przeciwko postawionej prognozie, leżącej u podstaw orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania. Mając więc powyższe na uwadze, jak też możliwości majątkowe i zarobkowe oskarżonych, Sąd na podstawieart. 67 § 3 k.k.orzekł wobec oskarżonych świadczenie pieniężne w wysokości po 1000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adwokatM. S.kwotę 1.932,00 zł. tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu. Kwota wynagrodzenia została powiększona o należny Skarbowi Państwa podatek VAT w obowiązującej stawce.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art.art. 627 k.p.k.w zw. zart. 629 k.p.k.zasądzając od oskarżonych kwotę po 100 zł tytułem opłaty, natomiast w oparciu oart. 624 § 1 kpk, kierując się zasadami słuszności a przede wszystkim mając na uwadze wysokość nałożonego na każdego z oskarżonych świadczenia pieniężnego – zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, przejmując je tym samym na rachunek Skarbu Państwa.
Podnosząc powyższe, Sąd orzekł jak w wyroku.