Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 182/15
Data wyroku: 2015-06-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Walenta, Barbara Plewińska, Mirosław Wiśniewski
Słowa kluczowe: Oszustwo, Poświadczenie Nieprawdy
Podstawa prawna: art. 270 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i art. 284 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

sygn. akt IX Ka 182/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział IX Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Barbara Plewińska
Sędziowie : SO Andrzej Walenta
SO Mirosław Wiśniewski (spr.)
Protokolant : staż. Marzena Chojnacka
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Barbary Dryzner
po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 r.
sprawy przeciwkoR. Z.v.K.oskarżonemu zart. 270 § 1 kkiart. 297 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkiart. 284 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu
z 23 grudnia 2014 r. sygn. akt II K 720/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) na rzecz adw.J. B.kwotę 516,60-, zł. (pięciuset szesnastu złotych i sześćdziesięciu groszy) brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu za drugą instancję, obciążając wydatkami postępowania odwoławczego Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 182/15

UZASADNIENIE

R. Z.v..K.został oskarżony o to, że w dniu 5 lipca 2001 r. wT., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, co do której wyłączono materiały do odrębnego postępowania, poprzez wystawienie tej osobie zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach wfirmie (...) s.c.z dnia 8 czerwca 2001 r. na nazwiskoJ. C.na podstawie którego osoba zawarła zBankiem (...) S.Aumowę o kredyt na kwotę 8.026,16 zł na zakup kotłowni gazowejL. G.124, który nie został spłacony doprowadził w/w Bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w w/w kwocie, a następnie dokonał przywłaszczenia stanowiącego zabezpieczenie kredytu kotłowni gazowejL. G.124 o wartości 7.500 zł na szkodęBanku (...) S.Aktórego następca prawnym jest(...) Bank S.Aw którego prawa weszła(...) Sp. z o.o.,
tj. o przestępstwo zart. 270 § 1 kkiart. 297 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkiart. 284 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2014 roku, wydanym w sprawie II K 720/13 Sąd Rejonowy w Toruniuuznał oskarżonegoR. Z.(...)K.za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, tj. występku zart. 270 § 1 kkiart. 297 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 284 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to w myślart. 11 § 2 kkna podstawieart. 286 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 46 § 1 kkSąd zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczF.(...)sp. o. o. weW.kwoty 3.953,59 (trzech tysięcy dziewięciuset pięćdziesięciu trzech złotych pięćdziesięciu dziewięciu groszy) złotych.
Orzekając o kosztach zastępstwa procesowego, Sąd zasądził ze Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) na rzecz adw.J. B.kwotę 1092 (jednego tysiąca dziewięćdziesięciu dwóch) złotych powiększoną o stawkę podatku VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Jednocześnie Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty sądowej i wydatków poniesionych w toku postępowania, wydatkami tymi obciążając Skarb Państwa.
Od powyższego wyrokuapelację wnieśli obrońca oskarżonego i sam oskarżony.
Obrońca oskarżonegozaskarżył wyrokw całości,zarzucając mu:

1
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji, że oskarżony podrobił dokument - zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach wfirmie (...) s.c.z dnia 8 czerwca 2001 r. na nazwiskoJ. C., po czym przedkładając je wspólnie z nieustaloną osobą wBanku (...) S.A.doprowadził ten bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci uzyskanego kredytu, a jednocześnie rozdysponował kotłownią gazowąL. G.124, stanowiącą zabezpieczenie ww. kredytu, w konsekwencji czego został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, pomimo że w materiale dowodowym, zgromadzonym w niniejszej sprawie nie ma żadnego dowodu, który mógłby wskazywać, że oskarżony dopuścił się chociaż jednego z zachowań, stanowiących znamię przypisanego mu, w punkcie I wyroku, czynu;

2
obrazę przepisu postępowania, tj.art. 7 kpk,która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegająca na dokonaniu przez Sąd meriti dowolnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego, którym Sąd I instancji nie dał wiary, uznając za wiarygodne "tylko przyznanie się oskarżonego do sfałszowania dokumentów", mimo że oskarżony w składanych przez siebie wyjaśnieniach konsekwentnie wskazywał, że nie posiada żadnej wiedzy na temat zarzucanego mu czynu i nigdy nie przyznał się do sfałszowania jakichkolwiek dokumentów,

3

    obrazę przepisów postępowania, tj.art. 415 § 5 zd. 2 kpk,która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez orzeczenie wobec oskarżonego na mocyart. 46 § 1 kkobowiązku naprawienia szkody, poprzez zapłatę na rzecz(...) Sp. z o.o.weW.kwoty 3.953,59 zł, pomimo, że o roszczeniu wynikającym z zarzucanego oskarżonemu przestępstwa prawomocnie orzeczono w postępowaniu cywilnym nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym wydanym przez Sąd Rejonowy wO.I WydziałC.w dniu 15 lutego 2007 r. - sygn. akt(...).

Wskazując na powyższe zarzuty, obrońca wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. I poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu,

2
zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.J. B., kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu za II instancję według norm przepisanych, albowiem koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w żadnej części.

Oskarżonyrównież zaskarżył wyrokw całości, przy czym w swojej osobistej apelacji powołał się na zarzuty zupełnie tożsame z tymi, jakie wskazał w swej apelacji obrońca, stąd też nie było potrzeby ich ponownego przywoływania. Uzasadnienie apelacji również sprowadziło się do powtórzenia argumentacji obrońcy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego, a co za tym idzie i oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie jako oczywiście bezzasadne.
Zarzut skarżących tyczący obrazy przepisów postępowania karnego, tj.art. 415 § 5 zd. 2 kpkmogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającej na orzeczeniu wobec oskarżonego na mocyart. 46 § 1 kkobowiązku naprawienia szkody, poprzez zapłatę na rzecz(...) Sp. z o.o.weW.kwoty 3.953,59 zł, pomimo, że o roszczeniu wynikającym z zarzucanego oskarżonemu przestępstwa prawomocnie orzeczono już w postępowaniu cywilnym, był zupełnie nieuzasadniony. Za chybiony należało również uznać zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj.art. 7 kpkmogącego mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Wyniki własnej analizy dowodów zaprezentowane przez obrońcę oskarżonego i jego samego, nie mogły skutecznie podważyć zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji bowiem poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, a na ich podstawie słusznie uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu.
Ocena dowodów poczyniona przez Sąda quojest rzetelna i rozsądna, ocena wyjaśnień oskarżonego nie budzi również zastrzeżeń, a sąd odwoławczy nie doszukał się w niej błędów, zaniechań i uchybień, uwzględnia ona reguły sformułowane wart. 7 kpk, zgodna jest z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz nie zawiera ani błędów logicznych, ani faktycznych. Sąd I instancji poddał zatem zgromadzone dowody należytej ocenie mieszczącej się w granicach uprawnień wynikających z tego przepisu, w wyniku czego dokonał trafnych ustaleń faktycznych.
Skarżący prowadząc w apelacjach polemikę z rozstrzygnięciem sądumeritiniezasadnie zarzucili, iż sąd ten błędnie oceniając zebrany materiał dowodowy dowolnie przyjął, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przypisanego mu czynu. Obrońca oskarżonego prezentując wyniki własnej analizy dowodów i przekonując, że nie wyczerpał on swym zachowaniem znamion zarzucanego występku, próbował przede wszystkim podważać ocenę wyjaśnień oskarżonego, która jego zdaniem była dowolna, skoro praktycznie w całości wyjaśnienia oskarżonego zostały uznane za niewiarygodne, a na wiarę, zdaniem Sądua quozasłużyło "tylko przyznanie się oskarżonego do sfałszowania dokumentów". Zdaniem apelujących, oskarżony w składanych przez siebie wyjaśnieniach konsekwentnie wskazywał, że nie posiada żadnej wiedzy na temat zarzucanego mu czynu i nigdy nie przyznał się do sfałszowania jakichkolwiek dokumentów, a do wystawienia zaświadczenia. Linia obrony obrońcy i oskarżonego sprowadzała sięde factodo wskazywania, że w realiach sprawy brak jest wystarczających dowodów pozwalających przypisać oskarżonemu popełnienie zarzucanego mu czynu, a oskarżony wystawił jedynie zaświadczenie o zatrudnieniuJ. C., będąc przekonanym, że jest on pracownikiem w jego firmie.
Apelujący dążąc do podważenia prawidłowości ustaleń Sądua quo, bezpodstawnie zarzucają, że analiza dowodowa, która legła u ich podstawy, naruszała reguły zart. 7 kpk. Z pełną stanowczością zaznaczyć należy, że wbrew zarzutom apelujących, ów stan rzeczy nie stanowił jednak wyniku bezkrytycznego przydania przez sąd z góry waloru wiarygodności twierdzeniom świadkówJ. C.iL. M., a odmówieniu wiary co do zasady wyjaśnieniom oskarżonego. Z uzasadnienia orzeczenia jednoznacznie wynika, że ocena dowodów nie była ani arbitralna, ani bezkrytyczna, decyzja o przyznaniu waloru wiarygodności części dowodom, a odmowie wiary pozostałym, stanowiła wynik wnikliwej analizy całokształtu zgromadzonego materiału pod kątem kryteriów relewantnych z punktu widzeniaart. 7 kpk. Sąd I instancji w sposób staranny przeanalizował całokształt zgromadzonych dowodów. Ocena wyjaśnień oskarżonego również jest wnikliwa, Sąda quowyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – uargumentował swoje stanowisko, dlaczego odmówił im wiary w zasadniczej części. Sąd odwoławczy w pełni akceptuje ocenę dowodów dokonaną przez Sądmeritii poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne.
Podkreślić należy, że obdarzenie wiarą w całości lub w części jednych dowodów oraz odmówienie tej wiary innym, jest prawem sądu, który zetknął się z tymi dowodami bezpośrednio i pozostaje pod ochronąart. 7 kpk, jeżeli tylko zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 5 czerwca 2014 r., II AKa 113/14,LEX nr 1488651).
Uzasadniając, dlaczego wyjaśnieniaR. Z.v.
K.nie zasługują na wiarę, Sąd

    a quoprzeanalizował wszystkie ze składanych przez niego wyjaśnień, podkreślał, że były one sprzeczne z innymi dowodami, w tym z opinią biegłego z zakresu badań dokumentów oraz z zeznaniami świadkówJ. C.iL. M.. Słusznie Sąd I instancji przyjął, że wyjaśnienia oskarżonego nie są logiczne i spójne. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd

    a quow pisemnych motywach wyroku wykazał, dlaczego niewiarygodne są twierdzenia oskarżonego, odnośnie tego, że nie wiedział on, iż sporządzone zaświadczenie zawiera nieprawdziwe informacje i że nie miał nic wspólnego i z uzyskaniem kredytu. Nie sposób podzielić argumentacji skarżących, z której wynika, że wprawdzie oskarżony wystawił zaświadczenie o zatrudnieniu na nazwiskoJ. C., jako że był przekonany, że ten pracuje w jego firmie, to na tym jego "aktywność" się skończyła i nie brał on udziału w uzyskaniu z banku kredytu. Rzecz w tym, że po pierwsze, okoliczność, że świadekJ. C.nie pozostawał w zatrudnieniu w firmie prowadzonej przez oskarżonego, wynika nie tylko z jego zeznań, ale znajduje też potwierdzenie w zeznaniach wspólniczki a zarazem kuzynki oskarżonego, która w tamtym czasie była żoną świadkaJ. C.. ŚwiadekJ. C.kategorycznie zaprzeczył jakoby był zatrudniony wfirmie (...). Rację mają skarżący wskazując, że świadek często przebywał w miejscu prowadzenia działalności, nie sposób jednak przyjąć racjonalnie, by okoliczność ta miała implikować fakt pozostawania w stosunku pracy.J. C.przyznał, że pomagał w hurtowni oskarżonego i swojej ówczesnej żony przy realizacji dostaw, ale nie świadczył tam pracy. Z ustaleń Sądu wynika, żeJ. C.nie został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych. Argumenty skarżących, z których wynika, że choć oskarżony sam nie zatrudniałJ. C., lecz był przekonany, że uczyniła to kuzynka i dlatego wystawił zaświadczenie, nie przekonują, są sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Podkreślić należy, że w prowadzenie hurtowni zaangażowani byli głównie wspólnicy, była to niewielka firma, tym bardziej nie sposób uwierzyć, że oskarżony, jako jeden ze wspólników spółki nie zdawał sobie sprawy z tego, kto (czy) i w jakim zakresie był w niej zatrudniony, jakie otrzymywał wynagrodzenie. Co nader istotne, świadekJ. C.tak samo, jak stanowczo i konsekwentnie zeznawał odnośnie do tego, że nigdy nie pracował w(...) s.c.(...), tak samo twierdził, że nigdy nie ubiegał się o wydanie i nigdy nie otrzymał od oskarżonego zaświadczenia o dochodach. Na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r.J. C.zeznał: „nic mi nie wiadomo, aby oskarżony wypisywał dla mnie zaświadczenie o zatrudnieniu w tej spółce (k. 294v). Po okazaniu tegoż zaświadczenia świadek również zaprzeczył temu, by kiedykolwiek wcześniej je widział. W swoich ostatnich wyjaśnieniach oskarżony zasłaniał się niepamięcią, podnosząc, że wszystkimi dokumentami zajmowała się księgowa, co w pewnym sensie podważa również jego wcześniejszą linię obrony. Słusznie zatem, Sąd Rejonowy za niewiarygodne uznał twierdzenia oskarżonego, że był on przekonany o prawdziwości wystawionego zaświadczenia. W tej sytuacji trudno uznać za wiarygodne i logiczne tłumaczenia oskarżonego w tym zakresie, ale też choćby w zakresie dalszego wykorzystania zaświadczenia.R. Z.v.K.w nie zaprzeczał, że wystawił dokument potwierdzający o zatrudnieniu i zarobkachJ. C., zadać można sobie pytanie, w jakim celu to czynił, skoroJ. C.nie był nim w ogóle zainteresowany. Oskarżony w żaden logiczny sposób nie odniósł się do stanowisk świadków w trakcie składania wyjaśnień. W apelacjach skarżący również skutecznie nie podważyli tychże depozycji. Oskarżony przeczy swojej aktywności związanej z wykorzystaniem tegoż zaświadczenia później, rzecz jednak w tym, że w świetle wiarygodnych zeznańJ. C.i jego byłej żony, jedyne logiczne wytłumaczenie, jaki cel przyświecał oskarżonemu przy wystawianiu zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach to ten, jaki przyjął Sąd I instancji. Zaznaczyć należy, że dokumenty kredytowe nie były podpisane ani przezJ. C., ani przez jego ówczesną żonę (w zakresie zgody na zaciągnięcie zobowiązania), co wynika z opinii biegłego z dziedziny klasycznych badań dokumentówP. Z.(k. 174-199) Nie można zaaprobować forsowanej przez skarżących tezy, że ustalenia Sądu odnośnie dalszej aktywności oskarżonego i wiedza co do losów wystawionego zaświadczenia, są dowolne i niczym nie poparte. To właśnie wnikliwa analiza zgromadzonego materiału dowodowego, jego ocena z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego pozwalały przyjąć, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu.
Podkreślić należy, że wprawdzie oskarżony przyznał się "tylko" do wystawienia zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach, a w żadnej mierze do jego sfałszowania, ani posłużenia się nim i wprowadzenia w błąd pracowników banku celem uzyskania kredytu, czy też do sprzeniewierzenia mienia, to analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności zeznańJ. C.iL. C.oraz dowodu z opinii biegłego, pozwala uznać, że oskarżony wypełnił swym zachowaniem również pozostałe znamiona zarzucanego mu czynu. W realiach sprawy dość znamienną kwestią było i to, że oskarżony łączył rolę osoby wystawiającej zaświadczenie, jak i sprzedawcy przedmiotu umowy, tj. kotłowni gazowej(...), oskarżony wystawił zarówno zaświadczenie o zarobkach, jak i dowód sprzedaży z dnia 5 lipca 2001 r. TymczasemJ. C.stanowczo zaprzeczył również i temu jakoby kupował w(...) s.c.(...)taką kotłownię. Okoliczności te mają istotne znaczenie dla oceny zachowania oskarżonego. Rację ma zatem Sąd Rejonowy, wskazując, że analiza dowodów w całokształcie pozwalała uznać, że działanie oskarżonego było zaplanowane i przemyślane, a nade wszystko celowe.
Sąd Rejonowy przekonująco zatem uzasadnił, dlaczego wina, jak i okoliczności z zarzucanego czynu nie budzą wątpliwości.
Za chybiony należało uznać i ten zarzut skarżących, wskazujący, że Sąd orzekł o obowiązku naprawienia szkody wbrew klauzuli zart. 415 § 5 zd. 2 kpk, w sytuacji, gdy o roszczeniu orzeczono już w postępowaniu cywilnym. Nakazem zapłaty z dnia 15 lutego 2007 r. wydanym w sprawie(...)Sąd Rejonowy wO.nakazał pozwanemuJ. C.zapłacić powodowi(...) sp. z o.o.z siedzibą weW.kwotę 13.576, 89 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami zastępstwa procesowego w terminie 2 tygodni od jego doręczenia (k. 30). Rzecz jednak w tym, że w realiach sprawy nie mamy do czynienia z res iudicata, nakaz zapłaty został wydany bowiem przeciwkoJ. C., nie zaś przeciwko oskarżonemu. W realiach sprawy, brak jest zatem tożsamości podmiotowej.
W istocie zakaz wynikający zart. 415 § 5 zd. 2 kpkodnosi się do każdego określonego w ustawie wypadku orzekania karnoprawnego obowiązku naprawienia szkody i to niezależnie od tego, czy roszczenie zasądzone w postępowaniu cywilnym zostało skutecznie wyegzekwowane. Stosownie do dyspozycjiart. 415 § 5 zd. 2 kpk, obowiązku naprawienia szkody nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Przy zaistnieniu zatem tożsamości podmiotowej i przedmiotowej znajduje w opisywanej sytuacji zastosowanie powyższa klauzula antykumulacyjna eliminująca możliwość nałożenia obowiązku naprawienia szkody w oparciu o przepisart. 46 § 1 kk. W niniejszej sprawie z racji braku tożsamości osoby zobowiązanej nie są to roszczenia tożsame (tj. roszczenie zasądzone w postępowaniu cywilnym i w ramach obowiązku naprawienia szkody w postępowaniu karnym), a tylko takich dotyczy kategoryczna regulacja zart. 415 § 5(SA w Katowicach II AKa 89/11, OSA 2012, z. 4, poz. 14). Wymagana jest zarówno tożsamość przedmiotowa, jak i podmiotowa, aby w odrębnym postępowaniu, wcześniej wszczętym albo zakończonym – poprzez orzeczenie o roszczeniu, podmiot pozwany był tożsamy z oskarżonym w postępowaniu karnym (SA we Wrocławiu II AKa 157/13, KZS 2014, nr 7-8, poz. 121, Prok. i Pr. 2015, nr 1-2, poz. 42, SN IV KK 129/14, OSNKW 2015, nr 3, poz. 26, Prok. i Pr 2015, nr 3,poz. 17).
Konkludując, Sąd odwoławczy w pełni akceptuje ocenę całokształtu materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy, nie dostrzegając naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu Okręgowego, ustalenia Sądu orzekającego, staranna ocena dowodów zgromadzonych w sprawie spełnia wymogi zart. 410 kpk. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zatem przeprowadzone odpowiednio dokładnie i rzetelnie, a zawarta w apelacjach argumentacja sprowadzała się do nieuzasadnionej polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądua quo.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego i oskarżonego, sąd odwoławczy na podstawieart. 437 § 1 kpkzaskarżony wyrok utrzymał w mocy uznając wniesione w sprawie apelacje za oczywiście bezzasadne.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się też w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu.
Sąd odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) na rzecz obrońcy oskarżonego kwotę 516,60 zł, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej mu z urzędu, opierając się w tym zakresie na przepisachart. 29 § 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(Dz.U. 2014.635 t.j.) oraz§ 14 ust. 2 pkt 4, § 2 ust. 3, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U.2013.461 j.t.).
Na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpk, sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, zryczałtowanymi wydatkami tego postępowania obciążając Skarb Państwa, gdyż przemawiała za tym jego sytuacja materialna.