Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 391/15
Data wyroku: 2015-06-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Judejko, Sławomir Olejnik

WYROK

W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym Odwoławczym, w składzie:
Przewodniczący:  SSO Sławomir Olejnik
Sędziowie:   SSO Anna Judejko
SWSO Wojciech Wierzbicki
Protokolant: apl. radc. Marcin Andrzejewski
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Jerzego Maćkowiaka
po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 r.
sprawyS. J.iN.K.
oskarżonych o czyn zart. 280 § 1 kk.,art. 280 § 1 kk. w zw. zart. 64 § 2 kk.
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych,
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2015r., sygn. VI K 1340/14

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Karoliny Daniel i adw. Marka Siudowskiego kwoty po 516,60 złotych brutto, tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonym z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3
zwalnia oskarżonych od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłat za II instancję.

Wojciech Wierzbicki Sławomir Olejnik Anna Judejko
Sygn. akt XVII Ka 391/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2015 r. sygn. akt VI K 1340/14 Sąd Rejonowy Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu uznał oskarżonychN. K.,S. J.iM. E.za winnych tego, że w dniu 27 września 2014 r., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz dwoma ustalonymi osobami – pełnoletnią i nieletnią, używając przemocy wobecB. N. (1)poprzez uderzanie butelką i pięściami w twarz i głowę, kopanie po całym ciele i uderzanie cegłą w nogę, doprowadzili go do stanu bezbronności i zabrali w celu przywłaszczenia telefon komórkowymarki S. (...)o wartości 400 zł, torbęmarki N.o wartości 90 zł na jego szkodę oraz tablet PentagramQ.7S. P.o wartości 534,94 zł na szkodęM. N., powodując szkodę o łącznej wysokości 1.024,94 zł, przy czymS. J.działał będąc uprzednio skazany w warunkach określonych wart. 64 § 1 k.k., po odbyciu łącznie co najmniej 1 roku kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu ostatniej kary orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne, tj. popełnienia przestępstwa zart. 280 § 1 k.k., a oskarżonegoS. J.– 280§ 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i za to skazał oskarżonegoN. K.na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, oskarżonegoS. J.na karę 3 lat pozbawienia wolności a oskarżonegoM. E.na karę 2 lat pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 5 lat próby i dozorem kuratora.
Nadto Sąd orzekł od oskarżonych, solidarnie, na rzeczB. N. (1)kwotę 490 złotych i na rzeczM. N.kwotę 534,94 złotych tytułem środka karnego – obowiązku naprawienia szkody.
Od powyższego wyroku apelacje wnieśli obrońcy oskarżonychN.K.iS. J..
Obrońca oskarżonegoS. J.zarzucił wyrokowi błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na jego treść, w postaci nieprawidłowego uznania, że oskarżeni rozdzielili się przed mieszkaniem pokrzywdzonego, że oskarżonyS. J.żądał pieniędzy od matkiB. N. (1)i straszył agresją ze stronyN.Kluby, gdy tymczasem ochraniał pokrzywdzonego przed tymże oskarżonym, żeS. J.prawdopodobnie wziął tablet należący do matki pokrzywdzonego, żeS. J.zaczął odciągaćN. K.dopiero wtedy, gdy ten zaczął rozbijać butelki na głowieB. N. (1), żeS. J.wespół zN. K.w taksówce wulgarnie wyzywał pokrzywdzonego i żądał od niego pieniędzy, oraz że oskarżonyS. J.już poza mieszkaniem działał wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi oskarżonymi w celu doprowadzeniaB. N. (1)do wydania im 2.000 złotych. Nadto autor powyższej apelacji zarzucił wyrokowi obrazę przepisu postępowania –art. 5 § 2 k.p.k.poprzez nierozstrzygnięcie nieusuwalnych wątpliwości na korzyść oskarżonegoS. J..
Na tej podstawie obrońca oskarżonegoS. J.wniósł o zmianę cyt. wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoN.K.zarzuciła natomiast wyrokowi rażącą niewspółmierność kary i wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez złagodzenie kary i orzeczenie jej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ewentualnie uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacje okazały się oczywiście bezzasadne.
Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo i wnikliwie przeprowadził postępowanie dowodowe a uzyskany w ten sposób materiał dowodowy Sąd rzetelnie, wszechstronnie i obiektywnie rozważył, wyciągając trafne, zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, logiczne wnioski. Swoje stanowisko Sąd Rejonowy należycie, wyczerpująco i przekonująco uzasadnił. W żadnej mierze Sąd orzekający nie dopuścił się dowolności w ocenie materiału dowodowego, zaś właściwie odtworzony stan faktyczny co do zasady prawidłowo zinterpretował pod względem prawnym.
Autor apelacji na korzyść oskarżonegoS. J.sformułował zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych, przy nieobiektywnej, nie uwzględniającej okoliczności korzystnych dla oskarżonego, noszącej znamiona dowolności, naruszającej zasadę in dubio pro reo, ocenie dowodów. Zarzuty te okazały się jednak całkowicie chybione. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku tylko wtedy jest słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może ograniczać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu (por. m. in. OSN PG 1975, 9, 84). Musi wynikać bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. O takim przekroczeniu można zaś mówić jedynie wówczas, gdy przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych nie jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, nie stanowi efektu rozważenia wszystkich okoliczności – zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego, nie jest logicznie ani wyczerpująco uargumentowane w uzasadnieniu wyroku, bądź też narusza wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego (por. m. in. OSN KW 1978, 6, 67; OSN KW 1991, 7-9, 41). Tymczasem Sąd pierwszej instancji dokonał w sposób precyzyjny analizy wszystkich dowodów a następnie dokładnie i przekonująco wyjaśnił w jakim zakresie i dlaczego uwzględnił bądź zdyskwalifikował wartość dowodową poszczególnych wyjaśnień czy zeznań, jak również co z tego wynikało. Na podstawie analizy materiału dowodowego sprawy Sąd odwoławczy wyraża aprobatę toku rozumowania i ustaleń Sądu pierwszej instancji, w którym co do zasady nie ma błędów natury faktycznej czy logicznej. W sprawie nie pozostały żadne wątpliwości, które – wobec niemożności ich usunięcia – wymagałyby rozstrzygnięcia na korzyść któregokolwiek z oskarżonych. Nie oparcie się przez Sąd na części dowodów i okoliczności nie narusza zaśart. 4 k.p.k.wtedy, gdy stanowi efekt prawidłowej, pełnej, obiektywnej i wszechstronnej oceny dowodów. Jak to wyżej wskazano – efektem prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego i właściwej oceny dowodów był należycie ustalony stan faktyczny. Wynikało zaś z niego to, że nie tylko oskarżonyN. K., ale także oskarżeniS. J.iM. E.(który nie zaskarżył wyroku skazującego, godząc się z taką oceną) byli sprawcami rozboju na osobieB. N. (1)(w którym oprócz nich wzięły także udział dwie inne ustalone osoby). Przede wszystkim zaś nie jest tak, że oskarżonyS. J.jest wyłącznie „świadkiem” dokonanego przezN. K.napadu naB. N. (1).
Autor apelacji na korzyść oskarżonegoS. J.wywodził, że prawidłowa ocena dowodów i trafne ustalenia faktyczne sprzeciwiają się takiej ocenie. Skarżący podniósł, że przecież pokrzywdzony zeznał, iż wpuścił wszystkie osoby (oskarżonych i dwie dziewczyny objęte odrębnymi postępowaniami). RzeczywiścieB. N. (1)na początku postępowania zeznawał: „Jak otwarłem drzwi to wszyscy weszli do środka a jak się zamknęły drzwi to dostałem z pięści odD.w twarz kilka razy, przewróciłem się na fotel… itd.” (k. 50v).
Tyle tylko, że w poprzednim zdaniu pokrzywdzony stwierdził: „przyjechała do mnieA., to znaczy jak otwarłem drzwi to zobaczyłemA.,S.iD.i jeszcze dwóch chłopaków” (k. 50v). O tym, że nawet w tym zeznaniu pokrzywdzony zeznawał nie do końca precyzyjnie (bezpośrednio po zdarzeniu wskazał tylko: „wpuściłem całą czwórkę do środka” /k. 5/, najwyraźniej skupiając się na bardziej istotnych okolicznościach napadu) świadczą jego późniejsze zeznania z postępowania przygotowawczego, potwierdzone następnie przed Sądem: „… zaraz za tymi dziewczynami wbiegli mężczyźni, którzy stali przed płotem pod drzewem” (k. 263v). Pokrzywdzonemu nie sposób zarzucać złej wiary w odniesieniu do powyższych zeznań. Po pierwsze – nie mógł wiedzieć, że to okoliczność istotna. Po drugie – konsekwentnie twierdził, że oskarżonyS. J.go nie bił, a w pewnym momencie nawet odciągał wściekle atakującegoN. K.. Przede wszystkim jednak autor apelacji (podobnie jak obrońca oskarżonegoN.K.) pominął zeznania naocznego świadka –H. M., która obserwowała (a potem tylko słyszała) zdarzenia niejako z boku, nie będąc w żaden sposób zaangażowaną w ich przebieg. Zeznała ona, że kiedy pod drzwi przyszła blondynka z brunetką: która pomagała sięB.wprowadzić” to „za uliczką pod drzewem stało trzech albo czterech. JakB.otworzył drzwi to oni od razu wbiegli do mieszkania – zaraz po tym był straszny łomot i hałas” (k. 32v), „na pewno te dwie kobiety weszły do mieszkania. Po chwili z ulicy wbiegło kilku mężczyzn, mogło być ich trzech, i pobiegli do mieszkania zajmowanego przezB. N. (1)” (k. 88v). ZeznaniaH. M.miały oczywisty wydźwięk, przy czym zeznaniaB. N. (1)były z nimi co do zasady zgodne: oskarżeni zastosowali podstęp, tak by pokrzywdzony na pewno otworzył drzwi dziewczynie (lub dziewczynom), której się spodziewał. Z tego podstępu wynikają zresztą dalsze okoliczności. Gdyby bowiem nie był zaplanowany napad – obecność trzech oskarżonych w mieszkaniu pokrzywdzonego byłaby zbędna. Mógłby ewentualniewejśćwraz z dziewczynami „zainteresowany” sprawą – jako chłopakS. B.-N. K.. Gdyby wizyta nie miała mieć charakteru przestępnego – mężczyźni nie musielibywbiegaćdo mieszkania pokrzywdzonego. Co więcej – skoro wszyscy mężczyźni wbiegli do mieszkania zaraz za dziewczynami, to znaczy że żaden z nich nie był zaskoczony akcją jednego z nich. Atak na pokrzywdzonego zaczął się zaś bezpośrednio po zamknięciu drzwi. Wszystko to świadczy o planie, w który byli zaangażowani zarówno trzej oskarżeni, jak i obie dziewczyny. Dalsze okoliczności jednoznacznie potwierdziły powyższą ocenę. KiedyN. K.pastwił się nadB. N. (1)aS. B.krzykiem domagała się pieniędzy – pozostali oskarżeni oraz nieletniaA. N.rozglądali się po pokoju. W tym właśnie czasie ktoś spośród nich zabrał tablet (stanowiący własność matki pokrzywdzonego) i saszetkęN.– rzeczy, których brak pokrzywdzony dostrzegł jeszcze przed wyprowadzeniem go z mieszkania. Nie było możliwe, by ktokolwiek z obecnych nie widział plądrowania i zaboru tych rzeczy. Zwłaszcza, że ktoś wyrzucił dokumenty z saszetki wprost na stół. To potwierdza, że oprócz oskarżonegoN.K., który w czasie bicia pokrzywdzonego zabrał mu telefon komórkowy, i jego dziewczyny, również pozostałe osoby były zaangażowane w rozbój. Pokrzywdzonemu wydawało się, że tablet zabrał oskarżonyS. J., jednak na rozprawie, nie mając pewności – wycofał się z tego twierdzenia (k. 520v). W konsekwencji Sąd nie przyjął w ustaleniach faktycznych, by tablet zabrał konkretnieS. J.. Inna rzecz, że oskarżonyN. K.nie chciał wyjawić, co stało się z zabranymi rzeczami, w tym z tabletem. Co ważne – po wtargnięciu do mieszkaniaN. K.był nazywany(...). Niewątpliwie przed akcją musiało to zostać uzgodnione z pozostałymi osobami, gdyż do samego końca oskarżony ten występował właśnie jako(...)i żaden z pozostałych sprawców go nie zdemaskował. Takie bowiem imię bijącego go sprawcy podawał pokrzywdzonyB. N. (1)podczas dwóch pierwszych przesłuchań i podczas okazania. ŚwiadekH. M.zauważyła przy tym, że jeden z mężczyzn (N. K.) „się zachowywał tak jak nadzorca tej reszty” – wydawał im polecenia a oni je wykonywali. Opisując późniejsze zdarzenia – co mężczyźni robili zB. N. (1)-H.M.określała to słowami: „wyprowadzaliB.”, „jak wyprowadziliB.”, itp. Widziała zatem współdziałanie napastników w odniesieniu doB. N. (1). Wbrew poglądowi zaprezentowanemu przez Sąd pierwszej instancji – dalsze działania oskarżonych, zwłaszcza zaśN.K.,S. J.iS. B., stanowiły dalszą część rozboju, będąc ukierunkowane na realizację żądania (pieniędzy - w kwocie 2.000 złotych) po przełamaniu wszelkiego oporu pokrzywdzonego wskutek zastosowania względem niego intensywnego bicia (łącznie z roztrzaskiwaniem butelek na jego głowie).B. N. (1)„zgodził się” bowiem na wydanie im takich pieniędzy, przy czym roztropnie udał, że będą one dostępne u jego matki. Dalsze zachowanie oskarżonegoS. J.potwierdziło, że współdziałał zN. K.i pozostałymi osobami w rozboju. Oto bowiem – jak zeznałW. K.- w taksówce obaj mężczyźni (a więcN. K.iS. J.) „mieli jakieś pretensje do mężczyzny, do którego zwracali się imieniemB., o jakieś pieniądze” (k. 26; niezależnie od tego obaj go znieważali). To zachowanie potwierdziło cel, z jakim przybyli do mieszkaniaB. N. (1). I to właśnieS. J.poszedł z (zakrwawionym) pokrzywdzonym do jego matki po pieniądze.N. K.iS. B.pozostali zaś przy taksówce. TenżeS. J.ostrzegał przy tym pokrzywdzonego, że jeśli nie będzie pieniędzy, to ze strony jego kolegi grozi mu śmierć. Oskarżony ten ewidentnie „pilnował”B. N. (1), kiedy ten był u matki. Wszak w tym czasie pokrzywdzony nie był już bezpośrednio zagrożony ze stronyN.K.. A zatem nadal chodziło o pieniądze. Zresztą obaj oskarżeni w końcu zaczęli domagać się pieniędzy odM. N., mówić jej, że syn jest ich dłużnikiem. Do tego wszystkiego warto dodać, że skazanyM. E., który także przedstawiał się jako „świadek” zdarzenia, osobiście „ostrzegał”B. N. (1)przed pójściem na Policję, gdyż wtedy on go znajdzie.
W postanowieniu z dnia 29 marca 2011 r., sygn. V KK 344/10, Sąd Najwyższy stwierdził, że „w sytuacji, gdy na podstawie wyjaśnień oskarżonego nie da się w sposób nie budzący wątpliwości ustalić zamiaru sprawcy, Sąd powinien sięgać do najbardziej uchwytnych i widocznych elementów działania sprawcy, to jest okoliczności przedmiotowych” (OSNwSK 2011, 1, 627). W rozpoznawanej sprawie te właśnie okoliczności, szeroko opisane powyżej oraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wskazują na współsprawstwoS. J.w zakresie rozboju na osobieB. N. (2).
Oceny tej absolutnie nie podważało zachowanie oskarżonegoS. J.i skazanegoM. E.polegające na odciąganiuN.K.odB. N. (1). Ich interwencja miała bowiem miejsce wtedy, gdy jakikolwiek opór (choćby psychiczny) pokrzywdzonego był już złamany, a brutalnośćN.K.rosła, stając się groźna dla życia ofiary. Dostrzegli oni w zachowaniuN.K.działanie, które wykraczało poza porozumienie – a więc eksces. Nie miało przecież dojść do dalej idących skutków w sferze zdrowia i życiaB. N. (1)i nie chcieli za coś takiego odpowiadać. Dlatego powstrzymywaliN. K.przed nadmiernym maltretowaniem ofiary. Co jednak nie oznacza, iż nie współdziałali w rozboju.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy w Poznaniu w pełni zaakceptował rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w zakresie przypisania oskarżonymS. J.iN.K.sprawstwa w zakresie przestępstwa rozboju, przy czym w odniesieniu doS. J.– w warunkach multirecydywy określonej wart. 64 § 2 k.k.W okresie 5 lat przed popełnieniem przestępstwa oskarżony zakończył bowiem odbywanie kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Śremie sygn. akt II K 474/12 i Sądu Rejonowego w Poznaniu sygn. akt V K 1682/05 obejmujących kary jednostkowe co najmniej 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.(sygn. II K 474/12) lub zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.(sygn. V K 1682/05). Przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.należą do katalogu czynów podobnych wymienionych wart. 64 § 2 k.k., które stanowią podstawę ustalenia recydywy specjalnej wielokrotnej.
Zważywszy, że apelacja wniesiona na korzyść oskarżonegoS. J.kwestionowała wyrok w całości, natomiast w apelacji wniesionej na korzyść oskarżonegoN.K.sformułowano zarzut rażącej surowości kary - Sąd odwoławczy zbadał rozstrzygnięcia o karach wymierzonych tym oskarżonym, pod kątem ich współmierności do wszystkich okoliczności przypisanego im czynu. Cech rażącej niewspółmierności tejże kary Sąd drugiej instancji jednak się nie dopatrzył. Rażąca niewspółmierność kary zachodzi bowiem wtedy, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości tego czynu, nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie jej społecznego oddziaływania i nie uwzględnia w należytym stopniu celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do sprawcy (por. OSN KW 1974, 11, 213), gdy kara – pomimo tego, że mieści się w granicach ustawowego zagrożenia – nie uwzględnia w sposób właściwy wszystkich okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą (por. OSW KW 1985, 7-8, 60).
W tym kontekście Sąd odwoławczy uznał, że oskarżonym przypisano popełnienie rozboju – najcięższego spośród przestępstw przeciwko mieniu, gdyż godzącego także w osobę ofiary. Dla przyjęcia przestępstwa rozboju wystarczające byłoby zastosowanie groźby użycia przemocy. Tymczasem wobecB. N. (1)została zastosowana przemoc, przy czymN. K.dotkliwie bił pokrzywdzonego, kopał go i rozbijał butelki na jego głowie. Napad został przeprowadzony w miejscu, w którym pokrzywdzony powinien był czuć się bezpiecznie – w wynajmowanym przez niego mieszkaniu, po podstępnym wtargnięciu przez oskarżonych do wnętrza. Działanie oskarżonych było długotrwałe, w sposób nieustępliwy realizowali zamiar uzyskania pieniędzy od swej ofiary, wioząc go aż do jego matki, która miała być w posiadaniu żądanej kwoty. Cały czas oskarżeni byli nieprzejednani, wulgarni i bezwzględni. Wykazali daleko idącą złą wolę, determinację przestępczą, pewność siebie i poczucie bezkarności.N. K.był przy tym przerażająco agresywny i brutalny. Dotkliwie pobił i okaleczył pokrzywdzonego. Był „motorem” i „kierownikiem” całej bezprawnej akcji. Był już karany za przestępstwa i działał w okresie próby związanej z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności. Zamiast okazywać, że na swą warunkową wolność zasługuje – dopuścił się ciężkiego przestępstwa. Wykazał daleko zaawansowaną demoralizację i niepoprawność. NatomiastS. J.działał w warunkach multirecydywy. Był już dwunastokrotnie karany, odbywał (i to w warunkach recydywy, także wielokrotnej) kary pozbawienia wolności. Wykazał zatem głęboką demoralizację, skrajną niepoprawność i przywiązanie do przestępstwa. Na jego korzyść świadczyło jedynie to, że przerywałN.K.coraz bardziej brutalne bicie ofiary.
Nie było wątpliwości, że względem obu oskarżonych konieczne jest orzeczenie odpowiednio surowych kar, takich które będą stanowić sprawiedliwą odpłatę za wyrządzone zło, które wpłyną na nich zapobiegawczo i wychowawczo, i które będą mogły odnieść pozytywny skutek w sferze społecznego oddziaływania na wszystkich, którzy wiedzą o tej sprawie, a w szczególności przywrócą naruszone przestępstwem poczucie sprawiedliwości u pokrzywdzonego. Sąd drugiej instancji uznał kary 3 lat pozbawienia wolności wobec oskarżonegoS. J.oraz 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności względem oskarżonegoN.K., obostrzone naturalnym obowiązkiem naprawienia szkody, za adekwatne do wszystkich okoliczności czynu, w żadnej mierze nie noszące cech rażącej, niewspółmiernej surowości. Wręcz przeciwnie – w obliczu tak licznych okoliczności obciążających kary te mogą nawet uchodzić za łagodne.
Dlatego Sąd Okręgowy w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Apelacje obrońców oskarżonych uznał zaś za oczywiście bezzasadne z uwagi na ich subiektywny, czysto polemiczny i całkowicie dowolny charakter.
Na podstawie§ 14 ust. 2 pkt 4w zw. z§ 2 ust. 3 oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. Karoliny Daniel i adw. Marka Siudowskiego kwoty po 516,60 złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonymN.K.iS. J.z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Zgodnie zart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.wobec braku możliwości majątkowych i zarobkowych oskarżonych, spotęgowanego faktem długotrwałego pozbawienia ich wolności, Sąd Okręgowy zwolniłS. J.iN. K.od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłat za drugą instancję.
Wojciech Wierzbicki Sławomir Olejnik Anna Judejko