Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 733/15
Data wyroku: 2015-04-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Kottik

Sygn. akt IX W 733/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 01 kwietnia 2015 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Wojciech Kottik
Protokolant: sekr. sąd. Jolanta Jarmołowicz
w obecności oskarżyciela publ.P. S.
po rozpoznaniu w dniu 01 kwietnia 2015 r. sprawy
A. O.
synaF.iS.z domuP.
ur. (...)wO.
obwinionego o to, że:
w dniu 11 lutego 2015 r., o godz. 1750wO.naul. (...)kierując samochodem markiS. (...)onr rej. (...)naruszył zakaz korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania mikrofonu lub słuchawki w ręku
- tj. za wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 45 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym,

ORZEKA:

I
obwinionegoA. O.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 97kw w zw. zart. 45 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowymi za to na podstawieart.97kwskazuje go nakarę 200,- (dwieście) złotych grzywny;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychobciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100,- (sto) złotych i opłatą w kwocie 30,- (trzydzieści) złotych.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:

W dniu 11 lutego 2015 r., ok. godz. 17 
50
          funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji wO.–Ł. W. (1)orazJ. R. (1)pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym, oznakowanym radiowozem policyjnym na terenieO., na odcinkuul. (...), pomiędzy skrzyżowaniami tej ulicy zul. (...). W tym czasie spostrzegli jadący przed nimi w tym samym kierunku samochód markiS. (...)onr rej. (...), którego kierujący podczas jazdy korzystał z telefonu komórkowego. Początkowo radiowóz jechał za pojazdemS.prawym pasem ruchu, następnie kierujący nim funkcjonariusz zjechał na lewy pas, zrównał się z pojazdem na prawym pasie i kiedy Policjanci upewnili się, że kierowcaS.nadal korzysta z telefonu, włączyli sygnały dźwiękowe i świetlne i zatrzymali ten pojazd do kontroli. Na dźwięk sygnałów kierującyS.pośpiesznie odłożył aparat do konsoli środkowej pojazdu. Kierowcą zatrzymanego pojazdu okazał się obwinionyA. O.. Podczas kontroli zaprzeczył aby rozmawiał przez telefon i ostatecznie odmówił przyjęcia mandatu karnego w kwocie 200,- zł.

(dowody - zeznania świadków –J. R.- k. 15v,Ł. W.- k. 16; częściowo wyjaśnienia obwinionego – k. 15; częściowo zeznania świadkaT. S.– k. 15v-16; notatka urzędowa - k. 3; wydruk z bazy(...)k. 4, rachunek szczegółowy – k. 13 - 14).

Obwiniony w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu stwierdzając, że widział radiowóz jadący za nim r i choćby dlatego nie korzystałby z telefonu. Podkreślił, że ma przyciemniane szyby w samochodzie, a na zewnątrz było już ciemno. Był tak zdziwiony interwencją, że nawet nie zwrócił uwagi Policjantom, że ma w samochodzie zestaw głośnomówiący. Prosił Policjanta aby sprawdził w jego aparacie, że nie wykonywał żadnych połączeń telefonicznych, ani nie przychodziły do niego żadne wiadomości tekstowe, co udokumentował przedłożonym przez siebie rachunkiem.
(wyjaśnienia – k. 15 – 15v)

Sąd zważył, co następuje:

Wyjaśnienia obwinionego, w zakresie dotyczącym najważniejszego aspektu niniejszej sprawy nie zasługują na wiarę. Sąd, po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie uznał, że pozwala on, mimo zapewnień obwinionego i świadka – pasażera pojazdu obwinionego, na przyjęcie sprawstwa obwinionego.
Przede wszystkim Sąd dysponował jednoznacznymi zeznaniami dwóch naocznych świadków – funkcjonariuszy Policji, którzy w sposób jasny i logiczny oraz szczegółowy opisali zachowanie obwinionego – korzystanie przez niego z telefonu komórkowego podczas jazdy, kierowania samochodemulicą (...)wO.. Świadkowie zgodnie wykluczyli możliwość swojej pomyłki podkreślając, że jechali pewien czas najpierw bezpośrednio za pojazdem obwinionego, a następnie obok niego i mieli doskonałą widoczność i możliwość dokładnego obserwowania jego zachowania. Przyznali również z całą mocą,  że wykluczają możliwość swojej pomyłki i po to by jej nie popełnić specjalnie przez pewien czas jechali obok pojazdu obwinionego mając możliwość obserwacji jego zachowania nie tylko z tyłu ale i z boku. Wprawdzie zdarzenie to miało miejsce już po zmroku ale działo się na doskonale oświetlonej przez uliczne latarnieulicy (...).
Sąd oczywiście dostrzegł rozbieżność w relacjach świadków dotyczącą ręki w której obwiniony miał trzymać aparat telefoniczny, jednak okoliczność ta jest kwestią zdecydowanie drugorzędną. Obaj świadkowie zgodnie i kategorycznie twierdzili, że obwiniony korzystał podczas jazdy z telefonu, a to w której dokładnie ręce trzymał ten aparat nie może przesądzająco wpływać na kwestię jego odpowiedzialności.

‘.
         Konieczne jest również podkreślenie, że świadkowie – funkcjonariusze Policji są osobami obcymi dla obwinionego i nie mieli żadnego interesu w tym, by celowo składać zeznania o treści obciążającej obwinionego. Ponadto jako funkcjonariusze Policji z pewnością mają świadomość odpowiedzialności zarówno karnej, jak i służbowej grożącej im za złożenie nieprawdziwych zeznań. Nie mieli wcześniej nigdy styczności z obwinionym i trudno ich, zatem posądzać o jakąś swoiście rozumianą chęć zemsty.
Charakterystyczne jest to, że obaj zgodnie podkreślają reakcję obwinionego na włączenie sygnałów do zatrzymania, którą obaj świadkowie określili jako energiczny ruch odkładania aparatu mający maskować wcześniejsze czynności.
W przekonaniu Sądu na pełen przymiot wiarygodności nie mogą zasługiwać zeznania świadka T’.S.– kolegi i pasażera pojazdu obwinionego. Przekonywał on, podobnie jak obwiniony, że nie rozmawiałby on przez telefon widząc radiowóz policyjny. Podkreślał, że Policjanci mogli się pomylić biorąc za rozmowę, drapanie się aparatem po głowie przez obwinionego. W ocenie Sądu zeznania te to wyraz swoiście rozumianej solidarności koleżeńskiej i próba uchronienia obwinionego przed odpowiedzialnością.
Należy z całą mocą podkreślić, że przepisart. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy 
Prawo o ruchu drogowym
          zabrania kierującemu nie tylko rozmowy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku podczas jazdy, ale  
korzystania
         z telefonu, a jest to pojęcie szersze obejmujące wszelkie manipulacje z telefonem, a więc również odczytywanie wiadomości, odsłuchiwanie tzw. poczty głosowej, wybieranie numerów, przeglądanie zawartości pamięci telefonu, a nawet drapanie się nim po głowie itp. Może się, zatem zdarzyć, że obwiniony w trakcie jazdy faktycznie korzystał z takiego telefonu a nie będzie to odzwierciedlone w tzw. bilingach operatora. Jednak analizując szczegółowo przedłożony przez obwinionego rachunek można dostrzec, że w dniu zdarzenia o godzinie 17 
07
         i o godz. 17 
45
         , a więc w godzinach zbliżonych do momentu poprzedzającego zatrzymanie pojazdu obwinionego, doszło do dwukrotnego transferu danych o wielkości odpowiednio 252 i  81 kB, co oznacza, że informacja o tym transferze pojawiła się na ekranie telefonu obwinionego i mógł on zatem w momencie o którym mówią obaj świadkowie zapoznawać się z tymi danymi (które mogły mieć postać zarówno obrazu, tekstu jak i  dźwięku) i ten właśnie transfer sprawił, że korzystał on z aparatu trzymając go w ręce.
W tych okolicznościach wyjaśnienia obwinionego nie zasługują na wiarę a jego wina została wykazana na rozprawie przeprowadzonymi dowodami.
Obwiniony umyślnie popełnił wykroczenie polegające na korzystaniu z telefonu komórkowego podczas kierowania pojazdem, a więc wypełnił normy przepisówart. 97kw w zw. zart. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy 
Prawo o ruchu drogowym

Sąd wziął pod uwagę jako okoliczności obciążające znaczny stopień szkodliwości społecznej czynu wyrażający się w nagminności, wręcz pladze, tego typu zachowań kierujących a także jego dotychczasową karalność za wykroczenia w ruchu drogowym. Należy przy tym podkreślić, że w przeszłości obwiniony był już karany za identyczne wykroczenie (k. 4)
Sąd nie dopatrzył się natomiast żadnych istotnych okoliczności łagodzących.
Wymierzona obwinionemu kara grzywny jest współmierna do wagi popełnionego wykroczenia, ma wdrożyć go do przestrzegania porządku prawnego i powstrzymać od popełniania w przyszłości podobnych czynów.
W ocenie Sądu osiągane przez obwinionego dochody oraz jego sytuacja rodzinna pozwalają mu również na uiszczenie kosztów postępowania i opłaty po myśli przytoczonych przepisów.