Sąd Okręgowy w Kielcach
II Wydział Cywilny Odwołaczy
Sygnatura akt: II Ca 561/15
Data wyroku: 2015-06-24 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Anna Pniewska, Magdalena Bajor-Nadolska, Rafał Adamczyk
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 k.c., art. 336 k.c.

Sygn. akt II Ca 561/15

POSTANOWIENIE
Dnia 24 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach Wydział II Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Magdalena Bajor-Nadolska
Sędziowie: SSO Rafał Adamczyk
SSR del. Anna Pniewska (spr.)
Protokolant: sekr. sądowy Karolina Chrapkiewicz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy
z wnioskuJ. K. (1)
z udziałemM. K. (1), Województwa(...)Zarządu Dróg wK.,M. K. (2),L. K.,T. K. (1),C. K., GminyZ.,J. K. (2),S. K.,J. K. (3),K. K.,K. P.,J. R.,T. R.,W. K. (1),J. K. (4),G. R.,B. W.
o zasiedzenie
na skutek apelacji uczestnikaM. K. (1)
od postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt VII Ns 376/13
postanawia: oddalić apelację i zasądzić odM. K. (1)na rzeczW. K. (1)kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.
Sygn. akt II Ca 561/15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Kielcach postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 roku wydanym w sprawie sygn. akt VII Ns 376/13

1
stwierdził, żeT. K. (2)s.S.iJ.nabył przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 roku własność działki gruntu oznaczonejnumerem ewidencyjnym (...)położnej w obrębieG.na terenie gminyZ.o powierzchni 0,0900 ha przedstawionej na mapie ewidencyjnej sporządzonej przez geodetę uprawnionegoZ. P.przejętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego(...) Ośrodka (...)wK.w dniu 28 czerwca 2011 roku za numerem(...)- (...);

2
stwierdził, żeT. K. (2)s.S.iJ.nabył przez zasiedzenie z dniem 20 czerwca 2008 roku własność działek gruntu oznaczonychnumerami ewidencyjnymi (...)położnych w obrębieG.na terenie gminyZ.o łącznej powierzchni 0,0800 ha przedstawionych na mapie ewidencyjnej sporządzonej przez geodetę uprawnionegoZ. P.przejętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego(...) Ośrodka (...)wK.w dniu 28 czerwca 2011 roku za numerem(...)- (...);

3
orzekł, że wnioskodawca i uczestnicy ponoszą we własnym zakresie koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.

Sąd I instancji ustalił, że z początkiem lat 60-tychT. K. (2)otrzymał mocą nieformalnej umowy darowizny od swej matkiJ. K. (5)działkę gruntu oznaczoną numerem(...)położoną w obrębieG.na terenie gminyZ.. Nieruchomość ta znajdowała się uprzednio w wieloletnim użytkowaniu matki wnioskodawcy. Przed zawarciem umowy darowizny działka była użytkowana rolniczo. Pogarszający się stan zdrowia matkiT. K. (2)spowodował, że zdecydowała się ona darować swojemu synowi rzeczoną nieruchomość. Niezwłocznie po darowiźnieT. K. (2)wzniósł na niej dom mieszkalny, w którym zamieszkał wraz z żonąB.i matkąJ.. W domu tym odbyło się weseleT. K. (2)i urodziły się jego dzieci. Pozostała część działki zagospodarowana była pod ogródek warzywny.T. K. (2)uważał się za gospodarza na  tym terenie i podejmował wszelkie decyzje związane z użytkowaniem nieruchomości. Od daty darowizny płacił także od niej podatki.J. K. (5)mimo, że mieszkała na tej nieruchomości z synem również jego uważała za właściciela i nie rościła sobie żadnych praw do darowanej mu nieruchomości. Podobnie nikt z rodzeństwaT. K. (2)nie kwestionował decyzji matki odnośnie przekazania posiadaniadziałki numer (...)na rzecz wnioskodawcy, podobnie jak nie czyniły tego dzieci zmarłegoW. K. (2).
Sąd Rejonowy ustalił także, że w latach 70-tych doszło do nieformalnej zamiany na działki pomiędzyT. K. (2)a jego wujemJ. K. (6). Na skutek tej zamiany wnioskodawca objął w posiadaniedziałkę gruntu numer (...), zaśJ. K. (6)objął w posiadaniedziałkę gruntu numer (...).Działka numer (...)przylega bezpośrednio dodziałki numer (...)i od daty zamiany, po wyrównaniu terenudziałki (...), stanowiły one jedną ogrodzoną, niepodzielną całość. W dniu 20 czerwca 1978 r.T. K. (2)wystąpił o pozwolenie na budowę domu mieszkalnego. Wprawdzie w pozwoleniu jest mowa odziałce numer (...)(dawnadziałka (...)), jednakowoż ostatecznie dom został wybudowany z końcem lat 70-tych nadziałce numer (...). Od tamtej też poryT. K. (2)był wyłącznym użytkownikiem równieżdziałki numer (...)i traktował ją jak swoją własność. Tak też jest postrzegany przez sąsiadów i rodzinę. AniJ. K. (6), ani jego następcy prawni nie żądali wydania nieruchomości będącej przedmiotem zamiany i nie występowali z jakimikolwiek roszczeniami mogącymi skutkować przerwą biegu zasiedzenia. W domu wzniesionym przez wnioskodawcę nadziałce numer (...)w styczniu 1985 r. odbyło się weseleT. R., a w 1990 roku zamieszkał w budynku za zezwoleniemT. K. (2)jego synW.z rodziną.
Nadto ustalono, żeT. K. (2)był żonaty zB. J.(obecnieW.) w latach od 1965 do 1987 r. Po rozwodzieB. W.wyprowadziła się doG.. Była małżonka wnioskodawcy nie uważała się nigdy za właścicielkę działek objętych wnioskiem. Przeciwnie, wiedziała, że zostały one przekazane wyłącznieT. K. (2)i to on był ich gospodarzem.
W dacie złożenia wniosku jako właścicieldziałki numer (...)był ujawnionyM. K. (1). Z kolei stan prawnydziałki numer (...)nie był dotychczas uregulowany. Zewnętrzne granicedziałek numer (...)na przestrzeni lat 1985 — 2008 nie uległy zmianie.
Sąd I instancji na podstawie czynionych ustaleń, wskazywał, że zasiedzenie jest instytucją prowadzącą do nabycia prawa na skutek upływu czasu. Umożliwia ono, sankcjonując stan faktyczny, usunięcie długotrwałej niezgodności między stanem prawnym a stanem posiadania. Na skutek zasiedzenia, które następujeex lege, dotychczasowy uprawniony traci swoje prawo, a nabywca uzyskuje je niezależnie od niego, jest więc ono pierwotnym sposobem nabycia prawa podmiotowego. Sąd podnosił, że ze sformułowaniaart. 172 k.c.wynika, że do nabycia w drodze zasiedzenia prawa własności nieruchomości konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: samoistnego posiadania oraz upływ czasu. Zart. 336 k.c.wynika, że posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto postępuje z rzeczą jak właściciel, o czym świadczą okoliczności dostrzegalne dla innych osób, wyrażając tym samym wolę wykonywania względem niej prawa własności (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 2000 r., V CKN 164/00 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2002 r., III CKN 891/00). Aby doszło do nabycia rzeczy przez zasiedzenie, posiadanie samoistne powinno trwać nieprzerwanie przez określony w ustawie czas. Do oceny ciągłości posiadania odnoszą się zasady określone w przepisach dotyczących posiadania: w szczególności wyrażone wart. 340 k.c.domniemanie ciągłości posiadania oraz zasada, że przemijająca przeszkoda w wykonywaniu posiadania nie pozbawia go charakteru posiadania ciągłego. Poza tym obowiązuje zasada, że posiadanie przywrócone poczytuje się za nieprzerwane (art. 345 k.c.). Z kolei, gdy chodzi o upływ czasu jako przesłankę zasiedzenia, to Sąd powoływał się naart. 172 k.c.w aktualnym brzmieniu przewidujący dla nieruchomości dwudziestoletni i trzydziestoletni termin zasiedzenia. Terminy te zostały wprowadzone przez ustawę z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321 z późn. zm.). Poprzednio wynosiły dziesięć lat i dwadzieścia, które to terminy stosuje się, gdy zasiedzenie nastąpiło przed wejściem w życie wyżej wymienionej noweli, tj. przed dniem 1 października 1990 r. (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 1991 r., III CZP 73/90 i postanowienie Są Najwyższego z dnia 2 września 1993 r., II CRN 89/93). Jeśli bieg zasiedzenia rozpoczął się, ale nie zakończył przed tą datą, mają zastosowanie terminy dwudziestoletni i trzydziestoletni (art. 9 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r.).
Sąd Rejonowy wskazał, że do zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed wejściem w życiekodeksu cywilnego(czyli przed dniem 1 stycznia 1965 r.), odnoszą się natomiast art. XLI-XLII przepisów wprowadzających kodeks cywilny. Zgodnie z dyspozycją art. XLI § I p.w.k.c., do zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed dniem wejścia w życiekodeksu cywilnego, stosuje się od tej chwili przepisy tego kodeksu, dotyczy to w szczególności możności nabycia prawa przez zasiedzenie. Z § 2 powołanego przepisu wynika zaś, że jeżeli termin zasiedzenia wedługkodeksu cywilnegojest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg zasiedzenia rozpoczyna się z dniem wejścia kodeksu w życie. Jeżeli jednak zasiedzenie rozpoczęte przed dniem wejściakodeksu cywilnegonastąpiłoby przy uwzględnieniu terminu określonego w przepisach dotychczasowych wcześniej, zasiedzenie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu.
W świetle tak dokonanej analizy przepisów prawnych, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego i zbieżnych stanowisk uczestników, Sąd I instancji podzielił stanowisko pierwotnie występującego jako wnioskodawca w sprawieT. K. (2), który wskazywał na datę początkową biegu terminu zasiedzeniadziałki numer (...)początek lat 6O-tych, kiedy to jego matkaJ. K. (5)przekazała mu w drodze nieformalnej darowizny posiadanie tej nieruchomości, a mając na uwadze utrwaloną linię orzeczniczą Sądu Najwyższego, uznałT. K. (2), który nabył nieformalnie nieruchomość, jako posiadacza w złej wierze i że stał się on właścicielem działki gruntu oznaczonej numerem 30 położonej w obrębieG.na terenie gminyZ.z dniem 1 stycznia 1985 roku. Mając zaś na względzie stanowisko prezentowane przez byłą małżonkę wnioskodawcy –B. W., która nie czuła się nigdy właścicielemdziałki numer (...)i nie rościła sobie żadnych pretensji do tej nieruchomości popartego przekonującym materiałem dowodowym, Sąd Rejonowy uznał, że mimo, iż dacie zasiedzeniaT. K. (2)pozostawał jeszcze w związku małżeńskim, to nabycie własności winno być stwierdzone wyłącznie na niego.
Natomiast odnośnie stwierdzenia nabycia własności przez zasiedzeniedziałki gruntu numer (...), to w ocenie Sądu I instancji, materiał dowodowy pozwolił na uznanieT. K. (2)za samoistnego posiadacza nieruchomości w złej wierze, z tą różnicą, iż odmienna jest data jego wejścia w posiadanie tej nieruchomości aniżeli w przypadkudziałki numer (...)i odmienny jest też wymagany prawem okres posiadania skutkujący nabyciem własności w drodze zasiedzenia. Po dokonaniu oceny zeznań świadków i uczestników, ustalono, że w latach 70-tych doszło do nieformalnej zamiany na działki pomiędzyT. K. (2)a jego wujemJ. K. (6)(ojcem uczestnikaM. K. (1)). Na skutek tej zamianyT. K. (2)objął w posiadaniedziałkę numer (...), aJ. K. (6)działkę numer (...). Sąd przyjął, iż datą pewną posiadaniadziałki numer (...)przezT. K. (2)było wystąpienie w dniu 20 czerwca 1978 roku do Urzędu GminyZ.z wnioskiem o udzielenie mu pozwolenia na budowę domu nadziałce numer (...)stanowiącej odpowiednikdziałki (...), która to budowa została faktycznie zrealizowana w rzeczywistości nadziałce numer (...). Zgodnie z obowiązującym wówczasart. 172 k.c.przewidującym dla posiadania w złej wierze 30-letni termin skutkujący zasiedzeniem stwierdzono, żeT. K. (2), który bez zakłóceń posiadał działkę, z dniem 20 czerwca 2008 r. stał się je właścicielem.
Sąd I instancji jednocześnie wyjaśniał, że położenie granic zewnętrznych działek na przestrzeni lat nie zmieniało się, a jedynie został uwzględniony podział ewidencyjny nadziałki nr (...).
O kosztach postępowania Sąd I instancji orzekł w oparciu oart. 520 § 1 k.p.c., uznając, że każdy z uczestników powinien ponieść koszty związane ze swoim udziałem w sprawie.
Apelację od powyższego orzeczenie w zakresie punktu II. wywiódł uczestnikM. K. (1), zarzucając obrazęart. 172 § 2 k.c.poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji wnosił o zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku, ewentualnie zaś uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu swojego stanowiska uczestnik wskazywał, że warunkiem stwierdzenia zasiedzenia jest oprócz upływu czasu posiadanie samoistne, które musi być niezależne od woli i wiedzy innych osób. Tymczasem, jak wskazuje uczestnik,T. K. (2)wszedł w posiadanie za wiedzą i zgodą jego ojca, a to wskazuje, że był on posiadaczem zależnym.T. K. (2)miał pozwolenie na budowę domu, ale nadziałce o nr (...), nigdy zaś nadziałce (...)czy nawet(...). Uzurpował więc on sobie prawo, bo wzniósł trwały budynek, ale niezgodnie zprawem budowlanym, co stanowiło działanie przestępcze. W ocenie apelującego, z uwagi na fakt, że umowa miała charakter nieformalny toT. K. (2)nie mógł czynić czegokolwiek na jego działce. W przekonaniu uczestnika, został on oszukany i świetle prawa okradziony. Natomiast inna byłaby sytuacja, gdybyT. K. (2)wywiązał się z obietnicy złożonej przez siebie i uregulował prawo własnościdziałki nr (...)na jego rzecz (k. 471).
WnioskodawcaW. K. (1)wnosił o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy, wbrew twierdzeniom apelującego, dokonał prawidłowej i wszechstronnej oceny zaoferowanego mu materiału dowodowego, z uwzględnieniem wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów i mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności - por. wyrok SN z dnia 17 listopada 1966 r., II CR 423/66, OSNPG 1967, nr 5-6, poz. 21; uzasadnienie wyroku SN z dnia 24 marca 1999 r., I PKN 632/98, OSNAPiUS 2000, nr 10, poz. 382; uzasadnienie postanowienia SN z dnia 11 lipca 2002 r., IV CKN 1218/00, LEX nr 80266; uzasadnienie postanowienia SN z dnia 18 lipca 2002 r., IV CKN 1256/00, LEX nr 80267). Ramy swobodnej oceny dowodów nie zostały przez Sąd I instancji naruszone, a zawarte w uzasadnieniu rozważania pozwalają na kontrolę poprawności rozumowania. Sąd Okręgowy podziela zatem w pełni ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I Instancji i przyjmuje je jako własne.
Sąd Rejonowy dokonał także prawidłowej oceny prawnej zaistniałej sytuacji.
UczestnikM. K. (1)dopiero w apelacji sformułował twierdzenie, żeT. K. (2)był posiadaczem zależnym dawnejdziałki nr (...). Zdaniem Sądu Okręgowego, słusznie Sąd I instancji jednakże uznał, że posiadanie było samoistnym.
Zart. 336 k.c.wynika, że posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto postępuje z rzeczą jak właściciel, o czym świadczą okoliczności dostrzegalne dla innych osób, wyrażając tym samym wolę wykonywania względem niej prawa własności (zob. m.in.: wyrok SN z dnia 19 grudnia 2000 r., V CKN 164/00, Lex nr 52668; postanowienie SN z dnia 28 lutego 2002 r., III CKN 891/00, Lex nr 54474). Według panującego poglądu doktryny posiadanie samoistne występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą, określanego jakocorpus possessionisoraz psychicznego elementuanimus rem sibi habendi, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie (por. J. Ignatowicz (w:)Kodeks cywilny. Komentarz, t. 1, red. J. Ignatowicz, Warszawa 1972, s. 768-769; A. Kunicki (w:)System..., s. 830; E. Skowrońska-Bocian (w:)Kodeks cywilny. Komentarz,red. K. Pietrzykowski, t. I, Warszawa 1999, s. 681). Natomiast zamiar władania rzeczą „dla siebie" rozstrzyga o posiadaniu w rozumieniuart. 336 k.c.Teoretycznie decyduje tutaj wewnętrzna, subiektywna wola posiadania. W praktyce należy też dążyć w najwyższej mierze do jej uszanowania. Wobec trudności dowodowych można i trzeba kierować się według zamanifestowanych na zewnątrz przejawów władania rzeczą. Przejawia się ona przecież w postępowaniu posiadacza wobec otoczenia.
M. K. (1)przez większą część postępowania nie sprzeciwiał się wnioskowi o zasiedzeniedziałki nr (...). Wskazywał, żeT. K. (2)użytkował nieruchomość od lat 70-tych na skutek zamiany gruntów z jego ojcemJ. K. (6)tj. prawdopodobnie od 1972 roku. NatomiastJ. K. (6)objął w posiadaniedziałkę nr (...). Na nieruchomości oznaczonej jakodziałka nr (...)T. K. (2)wybudował dom mieszkalny i działkę tą ogrodził łącznie zdziałką nr (...)(k. 37, 62, 130).M. K. (1)wskazywał także, że po zawarciu ustnej umowy zamiany uważałT. K. (2)za wyłącznego właścicieladziałki nr (...)(k. 190). Dopiero prawie po dwóch latach prowadzonego postępowaniaM. K. (1)sprzeciwił się wnioskowi (k. 325, 364) i jako warunek swojej ewentualnej zgody wskazał „przepisanie”działki nr (...). Twierdził, żeT. K. (2)za zgodą jego ojca wybudował dom (k. 440). Jednakże uczestnik nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, które w świetle zgromadzone materiału dowodowego jawią się jako sprzeczne z nim.
T. K. (2)powszechnie był uważany za właściciela nieruchomości, ponieważ ogrodził ją, korzystał z niej z wyłączeniem innych osób, wyrównał działkę, wybudował na niej dom. Dokonując tych czynności nie korzystał z zezwoleniaJ. K. (6), ani nikogo innego.J. K. (6)w momencie zawarcia nieformalnej umowy zamiany zrezygnował z jakiejkolwiek formy władztwa naddziałką nr (...). Posiadanie, którego wyzbył się na rzeczT. K. (2), było samoistnym i jako takie zostało ono przeniesione, albowiemT. K. (2)po zamianie działek, nie zabiegał o jakiekolwiek formy akceptacji swoich poczynań na nieruchomości przezJ. K. (6)np. uzyskanie zgody na postawienie ogrodzenia, wybudowanie domu. Wręcz przeciwnie, czyniąc toT. K. (2)kierował się tylko swoją wolą (wolą postępowania jak właściciel), którą w sposób niezakłócony przez nikogo, niezależny realizował. Zatem nie był posiadaczem zależnym, który włada rzeczą w zakresie innego prawa niż prawo własności, na przykład użytkowania (art. 252 k.c.), zastawu (art. 306 k.c.), najmu (art. 659 k.c.), dzierżawy (art. 693 k.c.) i nie rości więc sobie do rzeczy prawa własności, lecz zachowuje się tak jak uprawniony z innego prawa, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą, tylko posiadaczem samoistnym.
Zauważyć należy, żeT. K. (2)korzystał także z domniemania określonego wart. 339 k.c., który stanowi, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym i to domniemanie nie zostało w żaden sposób wzruszone, a wręcz przeciwnie potwierdzone zeznaniami świadków i uczestników postępowania, nie wyłączając z tego zeznań uczestnikaM. K. (1). Dlatego też w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, żeT. K. (2)był posiadaczem samoistnym dawnejdziałki nr (...), które to posiadanie nieprzerwalne (art. 340 k.c.) doprowadziło w konsekwencji do zmiany właściciela tej nieruchomości na skutek zasiedzenia.
Bez wątpienia zasiedzenie odbywa się ze szkodą dla interesu dotychczasowego właściciela. Następuje to wszakże na skutek jego zaniedbania, przejawiającego się długotrwałym tolerowaniem cudzego posiadania. Tak też było w przypadkuJ. K. (6), a następnieM. K. (1), którzy nie sprzeciwiali się władaniu działką przezT. K. (2)w szczególności poprzez kierowanie żądania wydania im nieruchomości, w tym również przed sądem.
W kontekście ogólnego interesu społeczno-gospodarczego upada idea trwałej ochrony prawa własności, uzyskuje zaś przewagę tendencja ciągłego porządkowania stosunków własnościowych. Przy czym jak wynika z ugruntowanego stanowiska orzecznictwa i judykatury, naruszenie praw dotychczasowych właścicieli może nastąpić po spełnieniu przesłanek, których badanie odbywa się w sposób rygorystyczny, ze względu na doniosłe skutki, które wiążą się z nabyciem własności, w szczególności nieruchomości.
W przedmiotowej sprawie obie przesłanki nabycia własności w drodze zasiedzenia w postaci upływu czasu i samoistności posiadania zostały wykazane, co skutkowało stwierdzeniem tego faktu w orzeczeniu. Nadmienić należy, że nabycie prawa własności przez zasiedzenie jest nabyciem pierwotnym, niezależnym od prawa poprzednio władającego działką, a tym samym od jego zgody, gdyż po spełnieniu przesłanek skutek w postaci zasiedzenia następuje z mocy prawa, a orzeczenie w tym przedmiocie jest jedynie deklaratoryjnym stwierdzeniem faktu. Nabycie prawa następuje też nieodpłatnie, a zatem ani uczestnikM. K. (1), ani nikt inny, nie może domagać się gratyfikacji „za zgodę” na stwierdzenie zasiedzenia na rzeczT. K. (2)w chwili obecnej.
Z przedstawionych przyczyn należało oddalić apelację (art. 385 k.p.c.) oraz orzec o kosztach postępowania apelacyjnego (art. 520 §3 k.p.c.). Na koszty te złożyły się wydatki na wynagrodzenie pełnomocnika określone na podstawie§ 8 pkt 1)w zw. z§ 6 pkt 3) i § 13 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. 2013.461 j.t.).
SSO Rafał Adamczyk SSO Magdalena Bajor – Nadolska SSR (del.) Anna Pniewska
(...)