Sąd Okręgowy w Rzeszowie
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI Ga 128/15
Data wyroku: 2015-06-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Renata Bober, Beata Hass – Kloc, Anna Walus – Rząsa
Słowa kluczowe: Sprzedaż
Podstawa prawna: 535 kc

Sygn. akt VI Ga 128/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Anna Walus – Rząsa (spr.)
Sędziowie: SO Renata Bober
SO Beata Hass – Kloc
Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Krztoń
po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. w Rzeszowie
na rozprawie
sprawy z powództwa:(...) Spółki AkcyjnejwW.
przeciwko:M. Z.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Krośnie V Wydziału Gospodarczego z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. akt V GC 340/14
oddala apelację.
Sygn. akt VI Ga 128/15

UZASADNIENIE
Pozwem wniesionym w elektronicznym postępowaniu upominawczym powód(...) S.A.wW., wniósł o zasądzenie od pozwanejM. Z.kwoty 17.765,32 zł, z odsetkami ustawowymi od poszczególnych kwot składowych określonych w pozwie oraz kosztów sądowych , w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu pozwu powód podał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wystawił pozwanej liczne faktury VAT z tytułu sprzedaży prasy i innych artykułów. Będąca przedmiotem żądania w procesie kwota nie została uiszczona pomimo wezwania.
Nakazem zapłaty wydanym w elektronicznym postępowaniu upominawczym z dnia 18 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy Lublin- Zachód w Lublinie zasądził dochodzoną pozwem kwotę wraz z kosztami procesu.
Pozwana skutecznie wniosła sprzeciw co spowodowało utratę mocy w całości przez nakaz zapłaty. Przyznała, że była długoletnim pracownikiem powoda. Zarzuciła jednak, że spółka nie rozliczyła się z nią z dostarczonej prasy, którą jej odesłała na dzień 30 stycznia 2012 r. Nie otrzymała również od powoda wezwania do zapłaty.
W piśmie procesowym z dnia 24 września 2014 r. powód cofnął pozew co do kwoty 6.773,93 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od kwot cząstkowych do dnia zapłaty i wniósł o umorzenie postępowania w tym zakresie. Podtrzymał natomiast żądanie zasądzenia na jego rzecz kwoty pozostałej, tj. 10.991,39 zł. wraz z odsetkami ustawowymi od poszczególnych kwot oraz zasądzenia kosztów sądowych uwzględniających pierwotne żądanie.
Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 roku pozwana oświadczyła, że z Ruchem współpracowała wiele lat i nie miała problemów z rozliczaniem, do czasu, gdy rozliczeń tych zaczęli dokonywać akwizytorzy. Pieniądze dawane im były na zasadzie zaufania, podczas gdy nie otrzymywała żadnych faktur. Przyznała, że jej zaległość wynosi 2.349,07 zł, w żadnym zaś przypadku nie dotyczy kwoty, jakiej domaga się powód.
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2014r. Sąd Rejonowy w Krośnie Wydział V Gospodarczy zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.349,07 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 21 października 2013r. do dnia zapłaty, umorzył postępowanie w zakresie należności głównej w kwocie 6.773,93 zł oraz odsetki od tej kwoty, oddalił powództwo w pozostałym zakresie i obciążył kosztami postępowania powoda. Ponadto nadał rygor natychmiastowej wykonalności wyrokowi w pkt I.
Z ustaleń Sądu Rejonowego wynika, że strony przez wiele lat znajdowały się w stałych relacjach gospodarczych. Współpraca zakończyła się pod koniec stycznia 2012 r.
Pozwana nie otrzymała końcowego rozliczenia finansowego, ani wezwania do zapłaty. Powód nie wykazał na podstawie przedłożonych w procesie dowodów okoliczności odmiennej, a pozwana twierdzeniom powoda w tym zakresie zaprzeczyła.
Pozwana uznała roszczenie powoda do kwoty 2.349,07 zł.
Z ustaleń Sądu Rejonowego wynika też, że powód do pozwu załączył 105 duplikatów faktur. W znacznej większości duplikaty te są nieczytelne i pozbawione polskich liter, ze zdeformowanymi tabelami utrudniającymi ich analizę. Część duplikatów faktur, na które powołuje się powód nie została do pozwu załączona. Nie został również udowodniony fakt doręczenia pozwanej faktur, a składając wyjaśnienia pozwana zaprzeczyła aby rozliczając się z akwizytorami otrzymywała również faktury. Pozwana zaprzeczyła też aby otrzymała wezwanie do zapłaty dochodzonej pozwem kwoty. Co prawda, jak ustalił Sąd Rejonowy, w aktach znajduje się druk wezwania kierowanego do pozwanej jednakże z dołączonego wykazu listów poleconych nadanych w UP wB.w dniu 14.05.2012r. nie wynika, aby taki list został przesłany do pozwanej. Dlatego też brak podstaw do uznania, że pozwana wezwanie do zapłaty otrzymała i milcząco je zaakceptowała .
Sąd Rejonowy wskazał także, iż powód cofając częściowo pozew nie umotywował w jakikolwiek sposób tej czynności, a w szczególności z jakich przyczyn cofa pozew, co rzutowałoby na koszty postępowania.
Sąd Rejonowy uznał więc, że w niniejszej sprawie powództwo może zostać uwzględnione jedynie w zakresie uznanym przez pozwaną. W pozostałym zakresie podlega oddaleniu, zaś w odniesieniu do części powództwa cofniętej, Sąd umorzył postępowanie.
Sąd Rejonowy przyjął, że wbrewart. 6 kcpowód w niniejszej sprawie nie udowodnił swojego roszczenia.
Wobec powyższego Sąd Rejonowy, na podstawieart. 535 k.c.w zw. zart. 481 § 1 k.c.zasądził w pkt I wyroku należność w wysokości uznanej przez pozwaną, przy czym za datę początkową uzasadniającą liczenie odsetek ustawowych za opóźnienie, uznał dzień wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. W tej części zatem, po myśliart. 333 § 1 pkt 2 k.p.c., Sąd Rejonowy nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności, o czym orzekł w pkt V wyroku.
W pkt II Sąd Rejonowy umorzył postępowanie na podstawieart. 355 § 1 kpcw zakresie należności głównej oraz odsetek od tej kwoty albowiem powód w tej części cofnął powództwo.
W pkt III wyroku Sąd oddalił powództwo albowiem wskazane wyżej uchybienia w zakresie postępowania dowodowego spowodowały bezzasadność powództwa w tej części.
O kosztach postępowania Sąd Rejonowy orzekł na podstawie 100kpcobciążając nimi powoda albowiem roszczenie jego zostało uwzględnione jedynie w niewielkiej części.
Apelację od powyższego wyroku wniósł powód i zaskarżając wyrok w pkt I , III oraz IV zarzucił :

I
naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy to jest:

1.naruszenieart. 233 kpcpoprzez wyprowadzenie z materiału dowodowego błędnych wniosków polegających na przyjęciu , że:
- pozwana nie została wezwana do dobrowolnej zapłaty zadłużenia,
- pozwana nie otrzymała faktur vat , których zapłaty dochodzi powód w niniejszym procesie,
- pozwana dokonywała zapłaty za dostarczoną prasę akwizytorom,
- pozwana jest dłużna powodowi wyłącznie kwotę 2.349,07 zł.
podczas gdy obiektywna ocena całości materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie pozwala na przyjęcie wskazanych powyżej ustaleń.

II
Naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, to jest :

1
art. 6 kci232 kpcpoprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu:

- iż powód nie wykazał wysokości oraz podstaw dochodzonego roszczenia, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż wskazano wartość dochodzonego roszczenia oraz jego podstawę,
- twierdzeń pozwanej za prawdziwe, pomimo nie przedstawienia żadnych dowodów uzasadniających podnoszone przez pozwaną twierdzenia.
2.art. 61 § 1 kcpoprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że potwierdzenie nadania nie może być uznane za dowód rozstrzygający o doręczeniu wezwania do zapłaty.
Mając powyższe na względzie powód wniósł o :

I
zmianę wyroku w punkcie I ,III i IV w całości poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 10.991,39 zł wraz z należnymi odsetkami oraz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania;

II
zasądzenie od pozwanej kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Pozwana wniosła o oddalenie apelacji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja powoda jest nieuzasadniona . Podniesione w niej zarzuty nie dały podstaw do zmiany, bądź uchylenia zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy jako sąd merytoryczny w granicach wniesionej apelacji, co wynika z dyspozycjiart. 378 § 1 kpcrozważa na nowo zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym dokonuje jego samodzielnej oceny prawnej. Powyższa analiza pozwala stwierdzić, że stanowisko Sądu II instancji, zarówno w zakresie oceny materiału dowodowego, ustaleń faktycznych oraz ich oceny prawnej w całości pokrywa się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wywody zaprezentowane w apelacji, w tym podniesione zarzuty, w których skarżący ograniczył się do przedstawienia swojej oceny materiału dowodowego, z której jego zdaniem wynikają wnioski odmienne od wyprowadzonych przez Sąd Rejonowy, nie mogły stanowić wystarczającej podstawy do weryfikacji orzeczenia Sądu I instancji w postulowanym przez apelującego kierunku. Zwłaszcza, że Sąd ten przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, a zebrany w sprawie materiał dowodowy poddał wszechstronnej i logicznej ocenie. Skoro zaś Sąd Rejonowy poczynił w niniejszej sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne to Sąd Okręgowy je w pełni podziela i przyjmuje za własne.
Strona apelująca nie wykazała zasadności zarzutu naruszeniaart. 233 kpcprzez Sąd Rejonowy, albowiem – jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie – Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów wg własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Skuteczne postawienie zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 kpcwymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd wadze ( doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena Sądu. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych, praktycznych związków przyczynowo- skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Natomiast jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 kpc) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne – co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Z ustaleń faktycznych niniejszej sprawy wynika, że strony pozostawały w relacjach gospodarczych tj. współpracy polegającej na sprzedaży przez powoda pozwanej prasy i innych artykułów. Współpraca zakończyła się pod koniec stycznia 2012r.
Z ustaleń Sądu Rejonowego wynika też, że pozwana nie otrzymała końcowego rozliczenia finansowego ani wezwania do zapłaty. Powód nie wykazał, że takie rozliczenie zostało dokonane, a także, że wezwał pozwaną do zapłaty. Powód domaga się zapłaty na podstawie wielu faktur , przy czym z łącznej kwoty 17.765,32 zł powód ograniczył powództwo do kwoty 10.991,39 zł, cofając pozew co do kwoty 6.773,93 zł. Z ustaleń Sądu Rejonowego wynika także, że rozliczenia stron dokonywane były na odstawie faktur . Pozwana rozliczała się z powodem bez problemów do czasu gdy rozliczeń zaczęli dokonywać akwizytorzy. Pozwana przyznała, że jej zaległość w stosunku do powoda wynosi 2.349,00 zł.
Sąd Rejonowy uznał, że powód nie udowodnił zasadności swojego roszczenia. Przedłożone faktury są nieczytelne, niektórych brakuje, a niektóre nie dotyczą żądania objętego pozwem. Ponadto powód nie wskazał z jakich przyczyn cofa pozew w części, a także nie wykazał by wzywał pozwaną do zapłaty.
Z rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie należy się zgodzić. To powód powinien – stosownie doart. 6 kc– wykazać zasadność i wysokość roszczenia. W sprawie powód przedłożył 105 faktur, które jak twierdzi nie zostały zapłacone i to w okresie kilku miesięcy. Duplikaty faktur są nieczytelne co uniemożliwia ich analizę, a powód nie wykazał, że zostały doręczone pozwanej. Z wyjaśnień pozwanej wynika natomiast, że na każdej fakturze widniała adnotacja, iż niezapłacenie dwóch kolejnych faktur spowoduje wstrzymanie dostaw. Strony zakończyły współpracę w styczniu 2012r. jednakże nie dokonały żadnego rozliczenia końcowego, a faktury pochodzą z okresu od października 2011r. do lutego 2012r. Z przedłożonych dowodów nie wynika jak powód rozliczył się z pozwaną i czy uwzględnił w swoim rozliczeniu towar na kwotę 5.431,94 zł , który jak twierdzi pozwana zwróciła powodowi.
Powód nie wskazał też z jakich przyczyn cofnął powództwo i by wzywał pozwaną do zapłaty przed wytoczeniem sporu. Wbrew twierdzeniom powoda do pozwu nie został dołączony dowód przesłania pozwanej wezwania do zapłaty, nie wynika to z dołączonego wykazu listów poleconych nadanych w UP w dniu 14.05.2012r.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko Sądu Rejonowego co do tego, że powód nie udowodnił w niniejszej sprawie swojego roszczenia, a na nim stosownie doart. 6 kcspoczywał obowiązek przeprowadzenia takiego dowodu.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda jako bezzasadną na podstawieart. 385 kpc.