Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1380/15
Data wyroku: 2015-12-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 224 k.c.

Sygn. akt III Ca 1380/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie z powództwaM. G. (1)przeciwkoK. G.iM. G. (2)o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości powoda położonej wZ.przyul. (...), Sąd Rejonowy w Zgierzu umorzył postępowanie w zakresie odsetek ustawowych od należności objętej pozwem za okres poprzedzający wytoczenie powództwa, zasądził na rzecz powoda od każdej z pozwanych kwoty po 21,35 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 31 października 2013 r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałym zakresie, nie obciążył pozwanych obowiązkiem zwrotu kosztów procesu, przyznał i nakazał wypłacić pełnomocnikowi pozwanych z urzędu kwotę 1476 zł oraz nie obciążył stron obowiązkiem zwrotu kosztów sądowych poniesionych tymczasowo ze Skarbu Państwa.
[wyrok k.185]
W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne, w oparciu o które wydał kwestionowany wyrok, a które w całości podziela i przyjmuje za własne Sąd II instancji.
[uzasadnienie k.188-198]
Powód zaskarżył powyższy wyrok w części, tj. w zakresie pkt 3, mocą którego Sąd Rejonowy oddalił powództwo ponad kwoty po 21,35 zł.
Apelujący zarzucił naruszenie przepisów:

I
prawa materialnego, tj.art. 224 § 2 k.c.w zw. zart. 225 k.c., polegające na błędnej wykładni tych przepisów i bezzasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że fakt czasowej wyprowadzki pozwanych z lokalu w okresie zimowym wyłącza obowiązek uiszczania na rzecz powoda wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, w sytuacji gdy rzekome wady lokalu, będące przyczyną jego opuszczenia zostały uwzględnione przez biegłego przy ustalaniu stawki czynszu i nie wyłączały one możliwości korzystania z nieruchomości, a ponadto pozwane pomimo rzekomego opuszczenia nieruchomości nadal były posiadaczkami w złej wierze, a tym samym ograniczały możliwość korzystania z lokalu przez powoda, co stanowi podstawę dochodzenia roszczenia,

II
prawa procesowego, tj.art. 233 k.p.c., polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i bezzasadnym przyjęciu, że pozwane w okresie od 1 października 2012 r. do 30 kwietnia 2013 r. nie korzystały bezumownie z nieruchomości położonej wZ.przyul. (...), w sytuacji, gdy z logicznych i spójnych zeznań świadków:S. P.,J. S.iJ. G.wynika, że pozwane pozostawały w mieszkaniu znajdującym się na nieruchomości powoda, bez przerwy w okresie zimowym 2012/2013, o czym świadczyły oznaki zamieszkiwania, tj. zapalone światło, podniesione żaluzje, dym lecący z komina czy odśnieżone chodniki przed domem. Ponadto z pozostałego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że pozwane były w posiadaniu nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, w szczególności:

a
nie zwróciły kluczy do nieruchomości,

b
odbierały pocztę adresowaną do nich, co zostało potwierdzone odbiorem korespondencji sądowej w sprawie sygn. akt III Ca 1471/12,

c
przez cały czas traktowały nieruchomość położoną wZ.przyul. (...)jako swoje główne miejsce zamieszkania, a co za tym idzie - były posiadaczkami lokalu i swobodnie nim dysponowały.

W konkluzji apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kosztów zastępstwa, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
[apelacja k.201-204]
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest częściowo zasadna.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w sposób prawidłowy zgromadził materiał dowodowy. W uzasadnieniu skarżonego wyroku w sposób logiczny i wyczerpujący podał przyczyny, dla których oparł się na konkretnie powołanych dowodach, oraz dla których nie dał wiary wskazanym dowodom.
Przechodząc do zarzutów apelacyjnych, należy stwierdzić, że – jak wielokrotnie już podkreślano w orzecznictwie – Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Skuteczne postawienie zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął Sąd, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena Sądu. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Natomiast jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Nie jest więc wystarczającym uzasadnieniem zarzutu naruszenia normyart. 233 § 1 k.p.c.przedstawienie przez stronę skarżącą własnej oceny dowodów i wyrażenie dezaprobaty dla oceny prezentowanej przez Sąd pierwszej instancji, tak jak uczynił to powód w swej apelacji. Strona skarżąca ma bowiem obowiązek wykazania naruszenia przez Sąd paradygmatu oceny wynikającego zart. 233 § 1 k.p.c., a zatem wykazania, że Sąd wywiódł z materiału procesowego wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie pominął w swojej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia wnioski wynikające z konkretnych dowodów, natomiast temu powód jako strona skarżąca nie sprostał.
W rozpoznawanej sprawie, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – w tym również zeznań świadkówS. P.,J. S.iJ. G.– Sąd Rejonowy ustalił, że pozwane tymczasowo wyprowadziły się ze spornej nieruchomości wZ.przyul. (...)od dnia 1 października 2012 r. do 30 kwietnia 2013 r. Zapalone światło, podniesione żaluzje, dym lecący z komina czy odśnieżone chodniki przed domem świadczą o tym, że nieruchomość nie stała cały czas niezamieszkała. Nie przesądza to jednak o tym, że pozwane w tym okresie zamieszkiwały wZ.przyul. (...). Sama pozwanaK. G.zeznała, że w okresie zimowym 2012/2013 kilkakrotnie w miesiącu przyjeżdżała na nieruchomość wZ.i się nią zajmowała.
Sąd I instancji mylnie jednak ocenił i uznał, że tymczasowa przeprowadzka pozwanych do innego lokalu uwalnia je od odpowiedzialności finansowej za bezumowne korzystanie z nieruchomości powoda w okresie od 1 października 2012 r. do 30 kwietnia 2013 r.
W niniejszej sprawie praktycznie bezsporne jest, że zimą(...)pozwane dysponowały kluczem od spornej nieruchomości i nie tylko mogły, ale i praktycznie, swobodnie z niej korzystały. Ponadto odbierały korespondencję adresowaną do nich naul. (...)wZ.. Świadczy to o tym, że nieruchomość tą nadal traktowały jak centrum swoich spraw życiowych. Lokal, w którym pozwane miały tymczasowo zamieszkać na czas zimy, nie był umeblowany.I. K.wyraziła zgodę, aby pozwane zamieszkały na jej nieruchomości wE.na czas zimy pod warunkiem, że same wyposażą lokal. Zabranie przez pozwane mebli z mieszkania przyul. (...)do wynajmowanego lokalu wE.przyul. (...)podyktowane było zatem koniecznością.
Z powyższego wynika, że pozwane były nadal w posiadaniu nieruchomości wZ.i nie zamierzały z jej korzystania rezygnować. Tym samym należy uznać, że zarzut naruszenia przepisówart. 224 § 2 k.c.iart. 225 k.c.jest zasadny. Skoro bowiem pozwane w okresie od 1 października 2012 r. do 30 kwietnia 2013 r., chociaż nie zamieszkując na nieruchomości wZ., nadal z niej korzystały i nie zamierzały wyzbywać się jej posiadania, a wręcz przeciwnie – pozwanaK. G.przyjeżdżała doZ.i zajmowała się nieruchomością przyul. (...), to zobowiązane są do zapłaty na rzecz powoda wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości również za ten okres.
Reasumując, w okresie od 1 kwietnia 2012 r. do 16 lipca 2013 r., tj. do czasu swojej definitywnej wyprowadzki i oddania powodowi kluczy od nieruchomości, pozwane przez cały czas korzystały ze spornej nieruchomości i są zobowiązane do zapłaty powodowi na jego żądanie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości.
Powód nie kwestionował stawki tego wynagrodzenia, określonej w opinii biegłego sądowego w rozpoznawanej sprawie. Sąd na podstawie opinii biegłego przyjął, że stawka ta wynosi 301,51 zł miesięcznie.
Tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości za cały sporny okres, tj. od 1 kwietnia 2012 r. do 16 lipca 2013 r., powodowi należy się łącznie od obu pozwanych kwota 4678,27 zł [(15 miesięcy × 301,51 zł) + (301,51 zł : 31 dni × 16 dni)]. Od kwoty tej należy odjąć wpłaty uiszczone na poczet tego wynagrodzenia przez pozwane w łącznej wysokości 2652 zł. Do zapłaty pozostaje zatem kwota 2026,27 zł. Z uwagi na to, że powód dochodził od każdej z pozwanych stosownej części wynagrodzenia, tj. po 1/2, pozwane są zobowiązane do zapłaty na rzecz powoda wynagrodzenia za okres objęty pozwem w wysokości po 1013,14 zł (2026,27 : 2).
Mając powyższe na uwadze, na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu I instancji i orzekł jak w pkt 1, oddalając w pkt 2 apelację w pozostałym zakresie jako bezzasadną (art. 385 k.p.c.).
Sąd Okręgowy zasądził od każdej z pozwanych na rzecz powoda kwotę po 131,76 zł tytułem zwrotu kosztów w postępowaniu apelacyjnym, na podstawieart. 100 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.oraz§ 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 4 i § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 461), albowiem powód wygrał apelację w 27 %, ponosząc koszty postępowania apelacyjnego w łącznej kwocie 976 zł (376 zł – opłata od apelacji i 600 zł – koszty zastępstwa procesowego).
Pełnomocnik pozwanych działający z urzędu nie złożył odpowiedzi na apelację, nie stawił się na rozprawie apelacyjnej oraz nie zajął żadnego stanowiska w sprawie w toku postępowania apelacyjnego i nie wnosił o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej pozwanym z urzędu, tym bardziej nie złożył oświadczenia, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części (§ 20 cyt. rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.).