Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 1007/14
Data wyroku: 2015-11-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt III K 1007/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 13 czerwca 2013 rokuN. O.została zatrzymana przez funkcjonariuszy Policji w związku z kradzieżą dokonaną przez nią wspólnie i w porozumieniu zB. K.wsklepie (...)mieszczącym się w Centrum Handlowym(...)
Przed zatrzymaniem, w ramach uzgodnionego wcześniej przez oskarżone podziału ról,B. K.podeszła do pracownicy sklepu(...)M. B.i po nawiązaniu z nią konwersacji starała się zaabsorbować jak najwięcej jej uwagi. W tym samym czasieN. O.skierowała się do stoiska z wyrobamimarki T.i zaczęła wkładać do torby dwa zestawy garnków i jedną głęboką patelnie z trzeciego rozkompletowanego zestawu. Po spakowaniu w/w przedmiotów oskarżona opuściła sklep i skierowała się do wyjścia z galerii handlowej.
Podczas gdyN. O.pakowała przedmioty do torby ochronaGalerii (...)w osobieG. W.została poinformowana o podejrzeniu dokonania kradzieży wsklepie (...).G. W.postanowił ująćN. O.i w tym celu oczekiwał na nią w pobliżu wyjścia z w/w sklepu. W chwili, w której kobieta wyszła ze sklepuG. W.podążył za nią i podjął interwencję. Po sprawdzeniu zawartości torby funkcjonariusz ochrony ujawnił w niej w/w przedmioty. Oskarżona nie posiadała paragonu świadczącego o dokonaniu zakupów wsklepie (...).
Wezwani na miejsce zdarzenia funkcjonariusze policji, jak już wspomniano wcześniej, dokonali zatrzymaniaN. O.oraz pochodzących zesklepu (...)dwóch kompletów garnków oraz głębokiej patelni będącej częścią trzeciego kompletu, które to przedmioty zwrócone zostały pokrzywdzonemu.
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: częściowo wyjaśnień oskarżonejN. O.(k. 23-24, 75-76), zeznań świadkaM. B.(k. 10-11, 301), zeznań świadkaG. W.(k. 17-18, 301-302), protokół zatrzymania osoby (k. 2), protokół zatrzymania rzeczy (k. 4-6), nagrania z monitoringu (k. 38), protokół oględzin nagrania monitoringu (k. 39-46 i 301v)
OskarżonaN. O.przesłuchana w toku postępowania przygotowawczego (k.24v) przyznała się do zarzucanego jej czynu i skorzystała z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Oskarżona stwierdziła, iż w jej mniemaniu sprawa jest oczywista. Oskarżona podała, że nie znaB. K.. Oskarżona wskazała, iż przepraszała w/w, ponieważ weszła na nią i już więcej z nią nie rozmawiała.
Przesłuchana ponownie w związku z postanowieniem o uzupełnieniu zarzutów oskarżona częściowo przyznała się do zarzucanego jej czynu i skorzystała z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Oskarżona podała, że podtrzymuje w całości jej wcześniejsze wyjaśnienia i przyznaje się do kradzieży. Oskarżona oświadczyła, że z nikim innym nie działała wspólnie i w porozumieniu.
Sąd zważył, co następuje:
Całościowa analiza dowodów przeprowadzonych w toku przewodu sądowego na rozprawie głównej zdaniem Sądu wskazuje na sprawstwo i winę oskarżonejN. O.w zakresie zarzucanego jej przez rzecznika oskarżyciela publicznego czynu.
W ocenie Sądu oskarżonaN. O.dokonała zaboru celem przywłaszczenia zesklepu (...)mieszczącego się w Centrum Handlowym(...)przyul. (...)wW.dwóch zestawów garnkówT.i patelni z rozkompletowanego trzeciego zestawu, o łącznej wartości 709,98 zł, na szkodę w/w sklepu, przy czym czyn jej stanowił wypadek mniejszej wagi i popełniony został w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyśle, czym wypełniła znamiona występku zart. 278 § 3 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Sąd uznał przyznanie się oskarżonejO.do zarzucanego jej czynu za wiarygodne, albowiem koresponduje ono z zeznaniamiG. W.orazM. B.. Wyjaśnienia te korespondowały również z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie w postaci protokołu zatrzymania rzeczy i dokonanych oględzin monitoringu (k.39-46 i 301v). Odnosząc się do twierdzeń oskarżonej, w których zaprzeczała sprawstwuB. K., Sąd uznał je za niewiarygodne. Sąd miał na uwadze, iż w praktyce procesowej nierzadko spotykana jest sytuacja, gdy jeden ze sprawców, usiłuje odciążyć drugiego i to właśnie, zdaniem Sądu, było przyczyną nieprawdziwej depozycji oskarżonej. W tym miejscu wskazać należy, iż z zeznańG. W.bezsprzecznie wynika, iż widział jak obydwie oskarżone rozmawiając ze sobą wchodziły dosklepu (...), a następnie weszły razem dosklepu (...). Zachowanie opisane przez świadka wskazuje, iż oskarżone miały z góry przyjęty plan działania, albowiem dopiero po wejściu dosklepu (...)oskarżone zaczęły udawać, że się nie znają. Ponadto wsklepie (...)kobiety uzyskały torbę na zakupy, do którejN. O.spakowała później skradzione przedmioty. Obie oskarżone ponadto pochodzą zW.oraz znają się ze sobą o czym świadczy wydruk stron z portaluF., które zostały załączone do akt. Z uwagi na powyższe Sąd uznał za niewiarygodne słowa oskarżonej, w których stwierdziła, iż rozmawiając zB. K.ograniczyła się jedynie do jej przeproszenia, ponieważ wcześniej na nią weszła. Sąd miał na uwadze, że twierdzenia te sprzeczne są z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, gdyż przeproszenie kogoś za swoje zachowanie jest krótszą formą wypowiedzi niż ta opisana przez świadka. Co więcej za przyjęciem sprawstwaB. K.przemawiają także zeznaniaM. B., która stwierdziła, iż odniosła wrażenie, że kobieta, która z nią rozmawiała robiła wszystko by odwrócić jej uwagę.
Przyczyny, które legły u podstaw uznania za niewiarygodne części wyjaśnieńN. O.zaważyły również na ocenie wyjaśnień współoskarżonejB. K., która stwierdziła, że nie zna drugiej współoskarżonej i nie uczestniczyła w jakiejkolwiek kradzieży. Oskarżona oświadczyła również, że w dniu, w którym doszło do przestępstwa przyjechała do(...)w celach zawodowych i przy okazji chodziła po sklepach oglądając oferowane towary. W ocenie Sądu nieprzyznanie się współoskarżonej do sprawstwa zarzucanego jej czynu oraz wypieranie się znajomości zN. O.stanowiło element przyjętej w sprawie obrony i było wcześniej uzgodnione.
Za wiarygodne i zasługujące na uwzględnienie zostały uznane przez Sąd zeznania świadkówG. W.orazM. B., albowiem są one spójne, rzeczowe, wzajemnie się uzupełniające, tworzące jedną logiczną całość. Nadto zostały poparte dowodami nieosobowymi, zgromadzonymi w przedmiotowej sprawie, w tym protokołami zatrzymania rzeczy, płyty oraz protokołem oględzin zapisu monitoringu.
Autentyczność i prawdziwość pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów nieosobowych nie była przez strony kwestionowana, nie wzbudziła ona także wątpliwości Sądu, który z tego względu nie odmówił im wiary i mocy dowodowej.
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż okoliczności popełnienia czynu zarzucanego oskarżonejN. O.nie budzą wątpliwości. Analiza ustalonego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, iż swoim zachowaniem wypełniła ona określone wart. 278 § 1 k.k.znamiona przestępstwa kradzieży, przy czym Sąd uznał, iż czyn jej stanowił wypadek mniejszej wagi, o którym mowa wart. 278 § 3 k.k.
Decydujące znaczenie dla przyjęcia wypadku mniejszej wagi miały okoliczności strony przedmiotowej, a przede wszystkim rozmiar wyrządzonej szkody. W okolicznościach niniejszej sprawyN. O.de facto nie osiągnęła zamierzonego celu w postaci trwałego włączenia skradzionych przedmiotów do swego majątku z uwagi na fakt, że rzeczy te zostały jej zabrane i oddane pokrzywdzonemu tuż po dokonaniu kradzieży. W istocie zatem pokrzywdzony nie poniósł żadnej szkody. Ponadto rozmiar grożącej szkody również nie był znaczny, gdyż wysokość skradzionego mienia wynosiła jedynie 709, 98 zł a zatem nie stanowiła ona istotnego składnika obrotów osiąganych przez sklep i dlatego nie byłaby dla niego dotkliwą. Wskazać również należy, iż działanie oskarżonej było na tyle nieudolne, że umożliwiało łatwe wykrycie popełnionego przez nią przestępstwa. Należy przy tym podkreślić, że poprzednia karalność oskarżonej nie stała na przeszkodzie uznania jej czynu za wypadek mniejszej wagi, albowiem przy ocenie czy taki wypadek zachodzi bez znaczenia są okoliczności związane z osobą sprawcy.
OskarżonaN. O.w zakresie przypisanego jej przestępstwa działała nadto w warunkach recydywy szczególnej podstawowej (art. 64 § 1 k.k.), bowiem została uprzednio skazana przez Sąd Apelacyjny w PAU we Francji wyrokiem 0802801456 z dnia 16 sierpnia 2007 roku za umyślne przestępstwa podobne doart. 278 § 1 k.k.Powyższym wyrokiem oskarżona została skazana na karę 2 lat pozbawienia wolności. Oskarżona karę tą odbywała w okresie od 2 marca 2007 roku do 4 września 2008 roku.
Przy ustaleniu, że oskarżona dopuściła się zarzucanego jej czynu w warunkach powrotu do przestępstwa Sąd miał na uwadze treśćart. 114a § 1 k.k.Sąd zważył, iż spełniona została wynikająca z tego przepisu przesłanka w postaci wydania orzeczenia skazującego przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej. Jednoczenie w niniejszej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek wyłączających możliwość uznania w/w wyroku za prawomocne orzeczenie skazujące w rozumieniuart. 114a § 1 k.k.
Nawiązując do omówienia znamion przestępstwa zart. 278 § 3 k.k.wskazać należy, że zabór to bezprawne wyjęcie rzeczy spod władztwa osoby dotychczas nimi władającej jak np. właściciela i objęcie go we własne władanie przez sprawcę (Kodeks karny – część szczególna, K. Buchała, A. Zoll, Zakamycze 2000, t. II). Wyjęcie rzeczy ruchomej musi przy tym nastąpić wbrew woli osoby nią dysponującej. Dopuścić się go może osoba, która nie ma w ogóle prawa rozporządzać rzeczą (por. wyrok Sądu Najwyższego z 18 XII 1998r., IV KKN 98/98, Prok. i Pr. Z 1999r., nr 7-8).
Przestępstwo kradzieży zart. 278 § 3 k.k.należy do kategorii tzw. przestępstw kierunkowych. Ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym jest przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej. Celem działania sprawcy musi być włączenie rzeczy do majątku sprawcy, objęcie jej w posiadanie lub postępowanie z nią jak z własną.
Subiektywną cechą działania określonego w cytowanych przepisach jest zamiar przywłaszczenia (animus res sibi habendi), albowiem kradzieży od strony podmiotowej musi towarzyszyć tzw. dolus directus coloratus w odniesieniu do znamienia, co do którego ustawa wymaga, by było objęte celem, a więc w odniesieniu do zabrania rzeczy.
W przedmiotowej sprawieN. O.w dniu 13 czerwca 2013 roku wW.przyul. (...)na terenie Centrum Handlowego(...)wsklepie (...), działając wspólnie i w porozumieniu zB. K., dokonała zaboru celem przywłaszczenia mienia w postaci dwóch zestawów garnków(...)i patelni z rozkompletowanego trzeciego zestawu, gdzie łączna wartość strat wyniosła 709, 98 zł na szkodęsklepu (...). Oskarżona zarzucanego jej czynu dopuściła się w warunkach powrotności do przestępstwa, o której mowa wart. 64 § 1 k.k.
Okoliczności przedmiotowe czynu pozwoliły w ocenie Sądu na jednoznaczne ustalenie, iż oskarżona działała w celu przywłaszczenia zabranych rzeczy, tj. włączenia ich do swego stanu posiadania, bez żadnej ku temu podstawy i bez zgody uprawnionej osoby. Podkreślić należy, iż oskarżona została ujęta w momencie oddalania się ze sklepu i tym samym przypisane przestępstwo przybrało formę dokonania.
Przy przestępstwie kradzieży, działanie sprawcy należy uznać za ukończone z chwilą gdy sprawca zawładnął rzeczą, objął ją w swoje posiadanie, bez względu na to, czy zdołał następnie zamiar rozporządzenia tą rzeczą jako swoją urzeczywistnić, czy nie (por. wyrok Sądu najwyższego z dnia 21 stycznia 1985 r., sygn. akt II KR 311/84, OSNPG 1985/8/110).
Włożenie do torby dwóch zestawów garnkówT.i patelni z rozkompletowanego trzeciego zestawu i przetrzymywanie ich tam przez sprawcę zaboru stanowi przejęcie władztwa nad tą rzeczą, a więc dokonanie kradzieży i nie zmienia tej oceny fakt odebrania sprawcy w jakiś czas potem zabranych rzeczy przez inne osoby.
Mając więc powyższe na uwadze Sąd uznał, że postępowanie dowodowe wykazało winę oskarżonejN. O., zaś jej zachowanie wypełniło znamiona czynu określonego wart. 278 § 3 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Przy wymiarze kary Sąd analizował zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe czynu, aby wymiar kary spełnił poczucie społecznej sprawiedliwości kary, nadto by był adekwatny do stopnia winy oskarżonej i społecznej szkodliwości popełnionego przez nią czynu oraz aby osiągnął cele zapobiegawcze i wychowawcze.
Jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił przede wszystkim uprzednią karalnośćN. O.oraz jej działanie w warunkach recydywy, określonej wart. 64 § 1 k.k.Powyższe świadczy o braku u oskarżonej umiejętności wyciągania wniosków z poprzednio odbytych kar, jak również o jej lekceważącym stosunku do obowiązującego porządku prawnego.
Sąd miał na uwadze także znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonej czynu, na który składa się głównie rodzaj i charakter naruszonego przez nią dobra prawnie chronionego w postaci mienia.
Do okoliczności wpływających obciążająco na wymiar kary, zdaniem Sądu należy również zaliczyć sposób i okoliczności popełnienia przezN. O.przypisanego jej czynu. Pamiętać bowiem należy, że przedmiotowego występku oskarżona dopuściła się w „biały dzień”, w miejscu przeznaczonym dla wielu osób, wykazując tym samym całkowite lekceważenie obowiązujących norm nie tylko prawnych ale i społecznych oraz moralnych.
Na podobną ocenę zdaniem Sądu zasługuje również stopień winy oskarżonej, która popełniła przypisany jej występek umyślnie i z premedytacją.
Zaś jako okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary Sąd uwzględnił przede wszystkim postawęN. O., która przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu.
Ustalając rodzaj i wymiar orzeczonej kary, Sąd miał na uwadze, że niecelowym byłoby orzekanie grzywny, ponieważ deklarowany przez oskarżoną dochód jest zbyt niski i oscyluje w granicach minimum socjalnego. Natomiast odwoływanie się do kary pozbawienia wolności, nawet z warunkowym jej zawieszeniem, Sąd ocenił jako zbyt surową, nieprzystającą do wagi popełnionego przestępstwa. Oceny tej nie zmienia również fakt, że oskarżona była w przeszłości karana za przestępstwa podobne. W ocenie Sądu orzeczona wobecN. O.kara 12 miesięcy ograniczenia wolności, połączona z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele w wymiarze 30 godzin miesięcznie jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu, zaś jej dolegliwość nie przekracza stopnia jej zawinienia. Jednocześnie kara spełni swe cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej, a także będzie właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa. W ocenie Sądu także z punktu widzenia interesów Skarbu Państwa właściwszym będzie zobowiązanie oskarżonej do wykonywania na rzecz społeczeństwa, pracy społecznie użytecznej, niż osadzanie jej w zakładzie karnym na koszt podatników.
Na podstawie art. 230 § 2 Sąd orzekł o pozostawieniu w aktach sprawy dowodu rzeczowego wskazanego w wykazie dowodów rzeczowych pod poz. 1 na k. 54 akt sprawy.
Sąd zwolniłN. O.od ponoszenia kosztów sądowych i obciążył nimi Skarb Państwa mając na uwadze jej sytuację materialną. W ocenie Sądu obciążenie oskarżonej kosztami sądowymi przekraczałoby jej aktualne możliwości finansowe, a ich uiszczenie byłoby dla niej zbyt uciążliwe.