Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
III Wydział Cywilny
Sygnatura akt: III C 1408/13
Data wyroku: 2015-05-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Westra
Słowa kluczowe: Odszkodowanie, Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 415 kc, art. 448 kc, art. 24 i 25 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego

Sygn. akt III C 1408/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 maja 2015 roku
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie III Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Aleksandra Westra
Protokolant: Anna Banasiak
po rozpoznaniu w dniu 07 maja 2015 roku w Warszawie
sprawy z powództwaM. L.
przeciwko(...) Sp. z o.o.wZ.
o zadośćuczynienie i odszkodowanie

I
oddala powództwo w całości;

II
zasądza odM. L.na rzecz(...) Sp. z o.o.wZ.kwotę 7.217 (siedem tysięcy dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt III C 1408/13

UZASADNIENIE
PowódM. L.pozwem z dnia 16 października 2013 roku, precyzując swoje żądanie w toku postępowania, wniósł o zasądzenie od pozwanego(...) Sp. z o.o.z siedzibą wZ., na jego rzecz kwoty 50 000 złotych tytułem odszkodowania na podstawieart. 415 k.p.c.oraz zadośćuczynienia w kwocie 350 000 złotych na podstawieart. 448 k.p.c.za bezprawne a przymusowe umieszczenie go w pozwanym szpitalu wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 01 marca 2013 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu żądań powód wskazał, iż na skutek bezprawnego umieszczenia go w pozwanym szpitalu poniósł on wymierne straty giełdowe szacowane na 50 000 złotych jak również zostały naruszone jego dobra osobiste w postaci wolności i godności, podupadł również na zdrowiu psychicznym. (k. 1 pozew, k. 9 pismo procesowe).
W odpowiedzi na pozew z dnia 06 czerwca 2014 roku(...) Sp. z o.o.wZ.wniosło o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany wskazał, iż powód w żaden sposób nie wykazał okoliczności uzasadniających żądanie pozwu co do naruszenia jego dóbr osobistych jak również nie wykazał okoliczności, iż jego interesy doznały uszczerbku, a umieszczenie powoda w szpitalu psychiatrycznym nie było bezprawne (k. 16 – 18 odpowiedź na pozew).
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 15 lutego 2012 roku w siedzibie Ministerstwa Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej przyulicy (...)wW.stawił sięM. L., występujący jako jedna ze stron postępowania prowadzonego przez ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie decyzji Wojewody(...)o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: budowadrogi wojewódzkiej nr (...)w ciąguulicy (...)na odcinku węzeł(...)– granica miasta. Podczas zapoznawania się z aktami sprawy, w obecności swojej córki i pasierbaM. M. (1)powód zagroził, że w geście protestu podpali się pod siedzibą Ministerstwa. Oświadczył również, że zamierza dokonać ponownego zapoznania się z aktami prowadzonego postepowania administracyjnego 16 lutego 2012r. Pracownicy Ministerstwa sporządzili notatki opisując zachowanie powoda a Dyrektor generalny(...)zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji z prośbą o udzielenie profesjonalnej pomocy w sprawie oraz podjęcie działań, które mogłyby zapobiec zapowiadanym przez powoda zdarzeniom (dowód: k. 291 pismo, k.292 notatka służbowa, zeznaniaM. M. (1)k. 315-316).
Dnia 16 lutego 2012r. nadkomisarzK. K.specjalista(...)Komendy Stołecznej Policji wW.i mł. aspirantR. K.w związku z nadesłaniem informacji z Ministerstwa Transportu, Budownictw i Gospodarki Morskiej przeprowadzili czynności służbowe udając się do miejsca zamieszkania powoda. W trakcie rozmowy powód poinformował, że urzędnicy chcą zabrać mu część nieruchomości pod drogę nie dając nic w zamian, kilkakrotnie powiedział, że jak trzeba będzie to się podpali, nawet pod swoim budynkiem przyul. (...)przynosząc jeszcze krzyż i stanie się ”C.” ludzi, którym zabiera się ziemię. Podczas rozmowy podnosił głos, szybko mówił i gwałtownie gestykulował rękami. Powód z własnej woli udał się z funkcjonariuszami Policji do Komendy Stołecznej Policji. Na terenie Komendy rozmowy z powodem prowadził w dalszym ciągu nadkomisarzK. K.w obecności psychologa komisarzaM. M. (2). W rozmowie powód potwierdził, że w dniu 15 lutego 2012 roku przebywał na terenie Ministerstwa Transportu, gdzie chciał zapoznać się z aktami swojej sprawy, i że wypowiedział słowa „że w tej sytuacji przyjdzie mi się podpalić”. W rozmowie powód wskazał, że za jedyne rozwiązanie sytuacji związanej z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej uważa samopodpalenie, gdyż nikt nie jest w stanie mu pomóc. Powód dodał, że „nie jest ważne gdzie tego dokona, że postawi krzyż, tym sposobem zwracając uwagę na swój problem, a jeżeli trzeba i Stwórca tak chce to stanie się męczennikiem drogowym”. Wypowiedział również zdanie „że nikt jeszcze nie zbadał głowy człowieka i nie wiadomo co taki człowiek myśli”. W obecności funkcjonariusza Policji kom.M. M. (2)specjalisty zespołu ds. Psychologii Policyjnej Stosowanej Wydziały Psychologów KSP powód powtórzył, że jest w stanie „ponieść śmierć męczeńską”, aby zwrócić na siebie uwagę instytucji, od której domaga się pozytywnego rozpatrzenia swojej sprawy. W czasie rozmowy po raz kolejny ujawnił także, że myśli o podpaleniu się i że myśli samobójcze ma już od około miesiąca, rodzina zaś nic nie wie o jego zamiarze. Z uwagi na uzasadnione obawy, żeM. L.może zrealizować swoją deklarację o zamanifestowaniu swojej postawy poprzez samopodpalenie się, oraz fakt, że w dniu 17.02.2012r. upływał dla powoda termin na wniesienie odwołania od decyzji, na teren Komendy wezwano zespół Pogotowia Ratunkowego. Zespół Specjalistyczny Pogotowia Ratunkowego dokonał badania lekarskiegoM. L., który w czasie badania oświadczył, iż przyjechał na Komendę celem wyjaśnienia swoich problemów z budynkiem przyul. (...)i że z uwagi na te problemy zostanie „męczennikiem gdyż się podpali i na dodatek na krzyżu, ponieważ jest osobą wierzącą” (dowód: k. 276 karta zlecenia wyjazdu zespołu ratownictwa medycznego, k. 294 notatka urzędowa, k. 295 notatka służbowa, k. 296 notatka urzędowa). Lekarz Pogotowia Ratunkowego podjął decyzję o przewiezieniu powoda do szpitala, w karcie zlecenia wyjazdu zespołu Ratownictwa Medycznego wpisano w opisie „deklaracje „S” podejrzenie psychozy reaktywnej ”powtarza deklaracje S” (dowód karta medycznych czynności ratunkowych k. 276,276v.). Powód został przewieziony na Izbę Przyjęć doWojewódzkiego Szpitala (...)wD.- obecnie(...) Sp. z o.o.z siedzibą wZ., został zbadany przez lekarza specjalistę psychiatrii, który w wyniku badania stanu psychicznego wpisał „zorientowany prawidłowo, kontakt rzeczowy, lekko drażliwy, groźby S” i stwierdził, że konieczna jest obserwacja stanu psychicznego. W wywiadzie przy przyjęciu do szpitala wpisał, że powód nie był dotychczas leczony psychiatrycznie, że na Komendzie Policji groził samospaleniem i powtórzył groźby wobec lekarza Pogotowia Ratunkowego (dowód historia choroby k. 19,20, 42). Powód nie wyraził zgody na umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym. Następnego dnia po przyjęciu powód był badany i Zastępca Ordynatora Oddziału lekarz specjalista psychiatra potwierdził zasadność przyjęcia pacjenta bez zgody w myślart. 24 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego(dowód dokumentacja lekarska k. 44-61). O fakcie przyjęcia pacjenta bez zgody Szpital powiadomił Sąd Rejonowy w Wołominie (zawiadomienie k. 63, 64).Po umieszczeniu na oddzialeM. L.był spokojny, pogodny, nieco labilny emocjonalnie, nieco skracający dystans, wypowiedzi rzeczowe, drobiazgowe, opisał przewlekłą sytuację konfliktową. Szczegółowo opisał wydarzenia z ostatnich dni, stanowczo negował groźby samobójcze oraz negował myśli samobójcze. W testach psychologicznych – w teścieB.stwierdzono cechy organicznego uszkodzenia centralnego Układu Nerwowego.M. L.został wypisany do domu w piątej dobie obserwacji wobec braku stwierdzenia bezpośredniego zagrożenia życia w dniu 20 lutego 2012r. (dowód k. 23-24 karta informacja leczenia szpitalnego).
Sąd Rejonowy w Wołominie wszczął postępowanie w sprawie o przyjęcie do szpitala psychiatrycznego bez zgody w trybieart. 24 ustawy o ochronie zdrowia psychicznegoM. L.. Na polecenie Sądu Rejonowego w Wołominie lekarz specjalista psychiatraU. L.w oparciu o dokumentację medyczną Wojewódzkiego Szpitala(...)wZ.oraz badanie psychiatryczne przeprowadzone dnia 20 lutego 2012 roku opracowała opinię sądowo psychiatryczną. Nie rozpoznano u powoda choroby psychicznej, stwierdzono zaburzenia psychiczne w postaci zaburzeń adaptacyjnych, będące wynikiem przewlekłej trudnej i konfliktowej sytuacji. W ocenie specjalisty psychiatryU. L.w chwili przyjęcia powoda do szpitala nie była możliwa pełna i jednoznaczna ocena jego stanu psychicznego, a dane dostępne lekarzowi dyżurnemu upoważniały go do rozpoznania obserwacji w kierunku zaburzeń nastroju (depresji). Ponadto w ocenie specjalisty psychiatry w czasie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego bez zgodyM. L.zostały spełnione przesłankiart. 24 Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. (dowód: k. 36-41 opinia sądowo psychiatryczna, k. 42-105 dokumentacja lekarska, k. 109-114 dokumentacja lekarska). Postanowieniem z dnia 05 marca 2013 roku Sąd Rejonowy w Wołominie w sprawie III RNs 162/12 stwierdził, iż nie zachodziły przesłanki zart. 24 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994r. o ochronie zdrowia psychicznegodo przyjęcia w dniu 16.02.2012r. do szpitala psychiatrycznego bez zgody pacjentaM. L.,urodzonego (...). W sprawie nie było sporządzone uzasadnienie, a pozwany nie był stroną postępowania (dowód: k. 177 postanowienie, okoliczności bezsporne).
Pismem z dnia 19 lipca 2012 roku, na skutek kierowanych przez powoda pism, rzecznik Praw Pacjenta w sprawie(...)wskazał, iż wynik analizy dokumentacji medycznej daje podstawy do stwierdzenia, iż sposób przyjęcia powoda do szpitala psychiatrycznego nie był zgodny z przepisami prawa. Jednocześnie wskazał, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta Rzeczniku Praw Pacjenta, w razie zawinionego naruszenia praw pacjenta sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawieart. 448 k.p.c.(k. 172-173 pismo Rzecznika Prac Pacjenta).
W dniu 08 listopada 2013 roku lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydał orzeczenie, w którym wskazał, iż w związku z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy przez powoda, istnieją okoliczności uzasadniające ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 6 miesięcy od daty wyczerpania zasiłku chorobowego. Decyzją z dnia 25 listopada 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)wW.przyznał powodowiM. L.prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 14.08.2013r. do 11.11.2013r. w wysokości podstawy wymiaru, od 12.11.2013r. do 09.02.2014r. w wysokości 75% podstawy wymiaru (dowód: k. 176 orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, k 174 decyzja).
W okresie od 17.01.2013r. do 04.03.2013r., od 23.04.2013r. – 13.08.2013r., 14.04.2014r. – 10.05.2014r. powód pobierał zasiłek chorobowy zaś w okresie 14.08.2013r. – 09.02.2014r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne (dowód: k. 175 zaświadczenie o prawie do zasiłku/świadczenia rehabilitacyjnego).
W formularzach podatkowych za rok 2010 powód wykazał dochód 1846,39 (dowód k. 199-201), za 2011r. dochód w wysokości 5848,38 zł. (k. 185-186) za rok 2012r. 14992,82 zł., 5963,10 zł. i 17500 zł. (dowód k. 179, 194-197, k. 203-206), w roku 2013 w formularzu PIT 39 dochód 0 (dowód k. 182-183) a w formularzu PIL 36L dochód 9804,95 zł. (dowód k. 187-193).
Sąd zważył co następuje:
Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się na wskazanych wyżej dokumentach. Autentyczności, ani treści przedstawionych w sprawie dokumentów żadna ze stron postępowania nie kwestionowała. Sąd także nie miał wątpliwości, co do ich wartości dowodowej. W szczególności Sąd oparł się na dokumentacji lekarskiej, opinii biegłego oraz notatek sporządzonych przez funkcjonariuszy Policji oraz urzędników Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. W/wym. dokumenty nie były kwestionowane w toku postępowania dowodowego. Powyższe ustalenia faktyczne Sąd oparł także na zeznaniach świadkaM. M. (1)w zakresie w jakim uzupełniały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. ŚwiadekM. M. (1)(zeznania k. 315-316) był obecny w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w dniu 15.02.2012r. Z zeznań świadka wynika, że powód faktycznie przeglądając w dniu 15.02.2012r. dokumenty sprawy administracyjnej, wypowiedzią nawiązywał do podpalenia, a więc świadek potwierdził okoliczności wskazane w notatkach urzędników. Świadek zeznał również na okoliczność złych warunków w szpitalu psychiatrycznym, jak również na okoliczność zmian w osobowości powoda po pobycie w szpitalu. Nie negując prawdziwości zeznań świadka należy jednak zauważyć, że świadek będąc osobą bliską powodowi, jest pośrednio zainteresowany w rozstrzygnięciu sprawy, jak również fakt, że ocena świadka na temat zmiany osobowości powoda i wskazanie przyczyny tej zmiany – jako pobyt w placówce pozwanej, nie mogą automatycznie przesądzać, że w istocie rzeczy taka była przyczyna. Sąd oparł się również częściowo na zeznaniach powoda (zeznania k. 316-317). Powód przyznał, że miały miejsce wypowiedzi odnośnie podpalenia, ale kategorycznie zaprzeczał, aby wypowiadał takie groźby. Zeznania powoda pozostają w sprzeczności z dowodami w postaci notatek urzędowych, dokumentów lekarskich, na podstawie których Sąd dokonał ustaleń stanu faktycznego, a twierdzenia powoda o utracie dochodów, i stratach giełdowych nie zostały potwierdzone żadnym innym materiałem dowodowym w sprawie.
Sąd uznał, że zeznania świadkaJ. F.(zeznania świadka k. 264-265) nic do sprawy nie wniosły. Świadek zeznawał na okoliczność planowanego z powodem przedsięwzięcia biznesowego, które nie doszło do skutku wobec umieszczenia powoda w placówce pozwanego. W ocenie na podstawie zeznań świadka nie można ustalić, że doszło do utarty jakiś korzyści w związku z umieszczeniem powoda w szpitalu, albowiem zeznania świadka nie zostały potwierdzone żadnymi dokumentami wskazującymi na podjęcie rzeczywistych działań zmierzających do realizowania wspólnego przedsięwzięcia, ponadto zeznania świadka nie wykazały, że to właśnie umieszczenie powoda w szpitalu uniemożliwiło realizację przedsięwzięcia.
Powód domagał się zadośćuczynienia w wysokości 350.000 zł. na podstawieart. 448 k.c.twierdząc, że wskutek bezprawnego pozbawienia wolności zostały naruszone jego dobra osobiste w postaci wolności i godności, doznał krzywdy, podupadł na zdrowiu, oraz odszkodowania w wysokości 50.000,00 zł na podstawieart. 415 k.c.Powód wskazywał, że na skutek bezprawnego umieszczenia w szpitalu poniósł straty giełdowe w wysokości co najmniej 50 tyś zł.
W ocenie Sąd powództwo jest niezasadne.
Zgodnie zart. 448 k.c.w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Zgodnie z ugruntowanym poglądem w orzecznictwie Sądu Najwyższego przesłanką odpowiedzialności zart. 448 k.c.jest nie tylko bezprawne ale i zawinione działanie sprawcy naruszenia dobra osobistego (wyrok SN z 12.12.2002r. V CKN 1581/00). Natomiast katalog dóbr osobistych został wymieniony wart. 23 k.c.W ocenie Sądu powód nie wykazał, że działanie pozwanego było działaniem zawinionym, a analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, że działanie pozwanej w postaci umieszczenia powoda w szpitalu psychiatrycznym bez jego zgody, nie było działaniem bezprawnym ale było działaniem w granicach ustawowej kompetencji. Powód w dniu poprzedzającym jego przyjęcie do szpitala wypowiadał groźby samopodpalenia wobec urzędników Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Na powyższe okoliczności urzędnicy sporządzili stosowne notatki oraz wystosowali do Komendy Stołecznej Policji pisemną prośbę o podjęcie profesjonalnych działań celem zapewnienia bezpieczeństwa albowiem powód zapowiedział, że następnego dnia również stawi się w Ministerstwie. Następnego dnia powód powtórzył groźby wobec funkcjonariuszy Policji, którzy udali się do jego miejsca zamieszkania, powtórzył je również na Komendzie Stołecznej Policji oraz w rozmowie z psychologiem policyjnym. Oprócz powtarzanych wielokrotnie gróźb samopodpalenia powód wypowiadał treści nawiązujące do męczeństwa Jezusa na krzyżu. Wszystkie te okoliczności, oraz fakt, że powód pozostawał w wieloletnim konflikcie w związku z postepowaniem administracyjnym dotyczącym zezwolenia na budowę drogi wojewódzkiej na części nieruchomości, której był współwłaścicielem i mijał ostateczny termin na wniesienie odwołania od niekorzystnej dla niego decyzji administracyjnej, spowodowało, że podjęto decyzję o wezwaniu Pogotowania Ratunkowego. Powód powtórzył groźby w obecności lekarza Pogotowia Ratunkowego – co znajduje odzwierciedlenie w karcie medycznych czynności ratunkowych, a po przywiezieniu do placówki pozwanej również w obecności lekarza na Izbie Przyjęć – co zostało odnotowane przez niego w karcie przyjęcia. Lekarz przyjmujący stwierdził konieczność hospitalizacji celem obserwacji w kierunku zaburzeń psychicznych oraz uznał, że powód zachowuje się w sposób bezpośrednio zagrażający życiu. W ocenie Sądu w chwili przyjęcia powoda do pozwanej, lekarz –pracownik pozwanego - dokonujący oceny stanu zdrowia powoda oraz okoliczności towarzyszących – istnienia konfliktu z urzędem działał w ramach ustawowej kompetencji określonej przepisemart. 24 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego z dnia 19.08.1994r.Zgodnie w przepisem tego artykułu osoba, której dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych zagraża bezpośrednio swojemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, a zachodzą wątpliwości, czy jest ona chora psychicznie, może być przyjęta bez zgody wymaganej wart. 22do szpitala w celu wyjaśnienia tych wątpliwości. Pobyt nie może trwać dłużej niż 10 dni, a do przyjęcie do szpitala stosuje się zasady i tryb postępowania określony w art. 23 ustawy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje jednoznacznie, że powód wielokrotnie wypowiadał groźby samopodpalenia, a treść jego wypowiedzi w kontekście jego konfliktu związanego z prowadzonym postępowaniem administracyjnym uzasadniała obiektywną ocenę istnienia bezpośredniego zagrożenia dla życia powoda. Fakt, na co wskazuje powód, że były to tylko jego wypowiedzi, a nie realne zamierzenia, nie zmienia obiektywnej oceny jego zachowania przez cały szereg osób trzecich w postaci urzędników Ministerstwa, funkcjonariuszy Policji, lekarza Pogotowia Ratunkowego i lekarza przyjmującego w placówce pozwanej, którzy nie dysponowali ani żadną dokumentacją medyczną powoda, ani nie mieli żadnych danych pozwalających na stwierdzenie, w momencie wypowiadania przez powoda gróźb, że te groźby nie będą faktycznie zrealizowane przez powoda. W ocenie Sądu procedura przyjęcia powoda do pozwanego szpitala była zgodna z przepisamiustawy o ochronie zdrowia psychicznego, powód został zbadany na Izbie Przyjęć przez lekarza, co potwierdzają zapisy wywiadu i badania z historii choroby powoda, lekarz stwierdził konieczność obserwacji podejrzewając zaburzenia psychiczne i stwierdzając zagrożenie dla życia powoda wpisując deklaracje samobójcze. Celem przyjęcia do szpitala w trybieart. 24w/wym. ustawy jest obserwacja osoby, której zachowanie wskazuje na możliwość występowania u niej choroby psychicznej zagrażającej bezpośrednio jej życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, i w konsekwencji stwierdzenia, czy jest to osoba chora psychicznie czy nie (komentarz do art. 24 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego Kinga Bobińska Lex). Obowiązujące przepisy nie wymagają obligatoryjnie zasięgnięcia opinii drugiego lekarza psychiatrii albo psychologa, przepis art. 23 ust. 2 wskazuje, że o przyjęciu postanawia lekarz po osobistym zbadaniu i w miarę możliwości zasięgnięciu opinii drugiego lekarza psychiatry albo psychologa. Następnego dnia przyjęcie powoda na Odział zostało potwierdzone przez drugiego lekarza i został powiadomiony właściwy sąd opiekuńczy. W ocenie Sądu wydanie przez Sąd Rejonowy w Wołominie postanowienia z dnia 5.03.2013r. stwierdzającego, że nie zachodziły przesłanki zart. 24 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994r. o ochronie zdrowia psychicznegodo przyjęcia powoda do szpitala psychiatrycznego bez zgody pacjenta nie może przesądzać o zasadności uznania, że pozwany działał bezprawnie, a działanie to było zawinione i uzasadniona jest odpowiedzialność zart. 448 k.c.Sąd podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2012r. w sprawie I ACa 1247/11, iż postępowanie wszczęte w trybie zart. 25 ustawy o ochronie zdrowia psychicznegoprzez sąd opiekuńczy ma na celu kontrolę legalności przyjęcia i przebywania w szpitalu osoby, która nie wyraziła na to zgody, a wydanie przez sąd opiekuńczy postanowienia stwierdzającego zasadność przyjęcia do szpitala oznacza więc, że według sądu opiekuńczego zaistniały wszystkie przesłanki określone przepisami w/wym. ustawy (tak również SN w postanowieniu z dnia 14.02.1996r. w sprawie II CR 201/95), natomiast „zakwestionowanie przez sąd opiekuńczy w ramach kontroli legalności przyjęcia i przebywania w szpitalu osoby z zaburzeniami psychicznymi, wydanego przez lekarzy postanowienia o przyjęciu do szpitala, opartego na nieprawidłowej diagnozie (w wyniku błędnej oceny pewnych faktów lub braku pełnego materiału faktycznego) nie przesądza o bezprawności działania lub zaniechania personelu medycznego jeżeli nastąpiło ono w granicach ustawowej kompetencji oraz rzeczowej potrzeby, uzasadnionej okolicznościami sprawy, w celu udzielenia pomocy medycznej pacjentowi.” W przedmiotowej sprawie wskazać należy, że orzeczenie Sądu Rejonowego z dnia 5.03.2013r. nie zawiera uzasadnienia, nie wiadomym więc jest czy sąd opiekuńczy uznał naruszenie procedury przy przyjęciu powoda do szpitala, czy brak przesłanek materialnoprawych wskazanych wust. 1 art. 24 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. Niewątpliwie poprzez umieszczenie w placówce pozwanego, bez zgody powoda, zostało naruszone dobro osobiste w postaci wolności jak również poczucie godności powoda, jednak pozwany działał na podstawie przepisówustawy o ochronie zdrowia psychicznego, zgodnie z przepisami ustawy, w okolicznościach faktycznych uzasadniających diagnozę obserwacji w kierunku zaburzeń psychicznych oraz ocenę, że powód stwarzał bezpośrednie zagrożenie dla swojego życia. Podkreślić należy, że orzeczenie sądu opiekuńczego zostało wydane ponad rok po umieszczeniu powoda w placówce pozwanego, po przeprowadzeniu całego postępowania dowodowego, po sporządzeniu opinii psychiatrycznej powoda na podstawie zgromadzonej historii choroby, a więc sąd opiekuńczy dysponował szerszym materiałem dowodowych obrazującym całokształt okoliczności związanych z osobą powoda w przeciwieństwie do lekarza dyżurnego na Izbie Przyjęć pozwanego szpitala, który musiał podjąć natychmiastową decyzję w oparciu o posiadane dane i dokonać oceny czy powód cierpi na zaburzenia psychiczne i czy stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo dla swojego życia. Powód nie wykazał winy pozwanego, nie wykazał naruszenia dobra osobistego w postaci zdrowia, nie wykazał krzywdy. Nie został przedstawiony materiał dowodowy pozwalający na dokonanie ustaleń, że na skutek właśnie pobytu powoda w placówce pozwanego nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia powoda. Złożone w sprawie zaświadczenia o przyznaniu zasiłku rehabilitacyjnego potwierdzając jedynie okoliczność przyznania powodowi takiego zasiłku ale nie potwierdzają doznania przez niego rozstroju zdrowia w związku z pobytem w szpitalu. Powyższe dotyczy również zaświadczeń lekarskich o niezdolności do pracy. W toku postępowania powód nie wykazał również aby zostały naruszone jego prawa pacjenta, uzasadniające przyjęcie odpowiedzialności pozwanego na zasadzieart. 4 ustawy z dnia 6.11.2008r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjentaw zw. zart. 448 k.c.Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie ma znaczenia treść korespondencji kierowana przez Rzecznika Praw Pacjenta do powoda, albowiem nie może ona przesądzać o odpowiedzialności pozwanego (k. 172-173). Wskazać należy jedynie, że Rzecznik nie dysponował całością dokumentacji medycznej oraz wyraził wątpliwości co do przeprowadzonego badania na Izbie Przyjęć, wskazał też na naruszenie praw pacjenta określonych wart. 23 ust. 2 i ust. 5 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, co nie zostało ustalone w toku postępowania prowadzonego przed sądem, jak również na ogólnikową normę art. 8 ustawy o prawach pacjenta.
W odniesieniu do roszczenia odszkodowawczego to do przyjęcia zasadności roszczenia zart. 415 k.c.niezbędne jest wykazanie zawinionego działania pozwanego, wykazanie szkody oraz adekwatnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zawinionym działaniem pozwanego a zaistniałą szkodą. W przedmiotowej sprawie powód nie wykazał zawinionego działania pozwanej w związku z umieszczeniem w placówce medycznej, o czym była już mowa w uzasadnieniu, nie wykazał również istnienia szkody oraz istnienia związku przyczynowo-skutkowego określonego w przepisieart. 361 k.c.Zgodnie z powyższym przepisem, zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania bądź zaniechania, z którego szkoda wynikła. Powód nie wykazał również zaistnienia szkody majątkowej w związku z działaniem pozwanego szpitala oraz jej wysokości. Powód twierdził, że w związku z umieszczeniem w szpitalu poniósł straty finansowe albowiem nie mógł inwestować na giełdzie. Na potwierdzenie tego faktu złożył formularze deklaracji podatkowych PIT za lata 2010-2013r. Analiza przedstawionych przez powoda deklaracji finansowych nie potwierdza twierdzeń powoda w zakresie zaistnienia szkody w jego majątku. Z formularzy podatkowych wynika jedynie, że powód uzyskał deklarowany dochód w roku 2010 poniżej 2000 zł, za rok 2011 poniżej 6000 zł. a w roku 2012 powyżej 35 tysięcy zł. Analiza przedstawionych dokumentów nie pozwala na stwierdzenie spadku dochodów powoda w związku z umieszczeniem w placówce pozwanej, jak również wystąpienia jakiś strat na giełdzie. Złożona w sprawie kserokopia wydruku z wyceny rachunku w(...)na dzień 10.10.2014r. i na dzień 1.10.2011r. nie stanowi również dowodu na potwierdzenie twierdzeń powoda o doznanych stratach majątkowych. Złożone kserokopie nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem, nie zostały opatrzone żadnym podpisem, a na podstawie treści znajdującej się na w/wym. wydrukach nie można dokonać żadnych ustaleń stanu faktycznego mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (k. 261, 262).
Mając powyższe na względzie powództwo oddalono w całości.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 98 par. 1 i 3 k.p.c.zasądzając je od powoda jako strony przegrywającej na rzecz pozwanego. Na zasądzone koszty składa się opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. i stawka wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika zgodnie z par. 6 ust. 1 pkt. 7 Rozporządzenia MS z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.