Sąd Okręgowy w Gliwicach
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 24/14
Data wyroku: 2015-04-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Dybek-Zdyń
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu
Podstawa prawna: art. 158 § 3 kk

Sygn. akt IV K 24/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 kwietnia 2015 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach w IV Wydziale Karnym w składzie :

Przewodniczący –SSO Agata Dybek - Zdyń

Protokolant–K. P.

w obecności Prokuratora –Adam Latka

po rozpoznaniu w dniu:06.06.2014 r., 24.06.2014 r. 16.10.2014 r., 07.11.2014 r.,

18.12.2014 r., 29.01.2015 r., 02.03.2015 r., 19.03.2015 r., 22.04.2015 r.

sprawy:

1

M. O. (1)urodz.(...)wG.

synaM.iE.zd.W.

2

P. S. (1)(S.) urodz.(...)wG.

SynaM.iD.zd.T.

oskarżonych o to, że:
w dniu 17 lipca 2013 roku wG., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz ustalonym sprawcą nieletnim, poprzez zadawanie uderzeń po całym ciele małoletniemuD. Ł., lat 16 wzięli udział w pobiciu wymienionego, w czasie którego pokrzywdzony został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, gdzie następstwem pobicia była śmierć pokrzywdzonego na skutek tępego uraz godzącego w okolicę pogranicza mózgoczaszki i szyi po stronie prawej, którego skutkiem był rozległy krwotok podpajęczynówkowy z przebiciem do układu komorowego i przestrzeni podoponowej rdzenia kręgowego z uszkodzonej tętnicy podstawnej mózgu i jego następstwa, tj. utrata przytomności, wymioty, ulanie się treści pokarmowej oraz jej głęboka aspiracja do dróg oddechowych,

tj. o przestępstwo zart. 158 § 3 kk

1
uznaje oskarżonychM. O. (1)iP. S. (1)za winnych opisanego wyżej czynu tj. przestępstwa zart. 158 § 3 k.k.i za to na mocy cyt. przepisu skazuje:

-
     oskarżonegoM. O. (1)na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
-
    oskarżonegoP. S. (1)na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
na zasadzieart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 2 k.k.i73 § 2 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobecP. S. (1)na okres próby 5 (pięciu) lat, oddając go w tym okresie pod dozór kuratora;

3
na mocyart. 46 § 1 k.k.zasądza od oskarżonegoM. O. (1)na rzecz pokrzywdzonychB. Ł.iT. Ł.tytułem zadośćuczynienia kwoty po 25 000 (dwadzieścia pięć tysięcy) zł;

4
na mocyart. 46 § 1 k.k.zasądza od oskarżonegoP. S. (1)na rzecz pokrzywdzonychB. Ł.iT. Ł.tytułem zadośćuczynienia kwoty po 15 000 (piętnaście tysięcy) zł;

5
na mocyart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemuM. O. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie w dniu 17.07.2013 r.

6
na zasadzieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonych od uiszczenia kosztów sądowych i opłaty, którymi obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 roku

M. O. (1)iP. S. (1)zostali oskarżeni, o to że:
w dniu 17 lipca 2013 roku wG., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz ustalonym sprawcą nieletnim, poprzez zadawanie uderzeń po całym ciele małoletniemuD. Ł., lat 16 wzięli udział w pobiciu wymienionego, w czasie którego pokrzywdzony został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, gdzie następstwem pobicia była śmierć pokrzywdzonego na skutek tępego uraz godzącego w okolicę pogranicza mózgoczaszki i szyi po stronie prawej, którego skutkiem był rozległy krwotok podpajęczynówkowy z przebiciem do układu komorowego i przestrzeni podoponowej rdzenia kręgowego z uszkodzonej tętnicy podstawnej mózgu i jego następstwa, tj. utrata przytomności, wymioty, ulanie się treści pokarmowej oraz jej głęboka aspiracja do dróg oddechowych,
tj. o przestępstwo zart. 158 § 3 kk
Dzień 17 lipca 2013 roku pokrzywdzonyD. Ł.spędzał ze swoim najbliższym przyjacielemS. M., z którym znał się od dziecka. Około godziny 10:00 pojechali oni wspólnie na KąpieliskoL.wG.. Następnie pokrzywdzony wrócił do domu, gdzie zjadł obiad i wraz ze swoim przyjacielem pojechał doŁ.na ogródek działkowy rodzicówS. M., leżący w obrębie ROD(...), nieopodal ulicy(...). Tam zaproponowanoD. Ł., by nocował na działce zS., co w przeszłości wielokrotnie miało już miejsce. Pokrzywdzony pojechał do swojego domu, by zapytać swą matkęB. Ł.o pozwolenie oraz by zabrać potrzebne rzeczy. Gdy przyjaciele wrócili na działkę, wówczas udali się z psemS. M.na spacer. Spacer trwał około godziny

     (k. 44-45,k. 148-149, 590v.-594v.,k. 96, k. 97, 587v.-589). W tym czasie, pokrzywdzony pisał z kimś smsy, jednakżeS. M.nie wiedział z kim.D.twierdził, że to niespodzianka. Po niedługim czasie do chłopców dołączyły dwie znane im dziewczyny-W. W.orazJ. B.. Pokrzywdzony oznajmiłS., że to ta niespodzianka. We czworo grupa spacerowała po okolicy. DoJ. B.ktoś kilkakrotnie dzwonił. Twierdziła ona, że to matka jej kolegi, który został pobity. Okazało się jednak, że jeden z telefonów wykonałP. S. (1), pytającJ.o to gdzie jest.P. S. (1)już wcześniej posiadał informację, że z dziewczynami jest między innymiD. Ł., który to według pogłosek oraz wpisów naF., miał obrażać osoby z tzw.(...), czyli obszaruŁ., znajdującego się zaKanałem G.. (k. 44-45,k. 148-149, 590v.-594v.,k. 64-65, k. 310, 650-653,k. 87-88, k. 420-422) GdyP. S. (1)dowiedział się, co do miejsca, w którym byłaJ., zarówno on, jak i jego koledzy, tj.M. S.,Ł. S.,R. M.orazM. M. (3), a zwłaszczaM. O. (1)uznali, że powstaje okazja, by dać nauczkę i postraszyćD. Ł.. W związku z tym, wyżej wymienieni zaczęli podążać w stronę ronda przy ulicy(...), gdzie na krawężniku siedział m.in. pokrzywdzony. Zanim jednak dotarli do ronda,P. S. (1)zadzwonił doA. C., by ten także przybył na miejsce.A. C.nadszedł z innej strony wraz zR. S. (1)orazM. G.. Było już po godzinie 20:00. Zaskoczeni pokrzywdzony orazS. M.zobaczyli, iż w ich stronę z dwóch różnych stron zbliżają się napastnicy. W pewnym momencie agresorzy zaczęli krzyczeć, że z nimi się nie zadziera. Od razu dopadli doD. Ł.. Nie odważyli się jednak na bezpośredni atak naS. M., gdyż bali się jego psa. Ustawili się jednak w taki sposób, by oddzielićS.odD.. Sytuacja rozwinęła się niezwykle dynamicznie. Do pokrzywdzonego jako pierwszy podbiegłA. C.i niezwykle ubliżając mu zaczął go bić. Pokrzywdzony próbował uciekać, ale w pewnym momencie otrzymał odP. S. (1)kopnięcie w okolice uda. Po tym ciosie pokrzywdzony zachwiał się na nogach i trochę cofnął. Za nim jednak stałA. C., który używając dużej siły popchnął go. WówczasD. Ł.za głowę docisnął do swego ciałaM. O. (1), który co najmniej dwa razy uderzył go z pięści w twarz. Pokrzywdzony raz po raz pytał się napastników, co on im zrobił, że tak go biją. Po uderzeniach zadanych przezM. O. (1),A. C.uderzyłD.w okolicę szyi. Pokrzywdzony, po tym ciosie upadł zupełnie bezwładnie. Stracił przytomność. Wtedy już nikt go nie bił. (k. 44-45,k. 148-149, 590v.-594v.,k. 87-88, k. 420-422). Wystraszeni napastnicy oraz osoby im towarzyszące uciekli z miejsca zdarzenia. Niemal wszyscy udali się na działkęA. C., gdzie ustalali wspólną wersję na wypadek, gdyby musieli składać zeznania na Policji. Tylko jeden z napastników- oskarżonyM.
O. (1)nie uciekł. Podszedł on do pokrzywdzonego i próbował go cucić. W związku z tym, iżD. Ł.nie reagowałM. O. (1)podjął czynności reanimacyjne. Pomocy próbował udzielać takżeS. M..W. M., matkaS., która rowerem przybyła na miejsce zdarzenia, wysłała swego syna do ojca na działkę, by ten wezwał Pogotowie. Sama zaś wespół z oskarżonymM. O. (1)usiłowała reanimować pokrzywdzonego. W pewnym momencieD. Ł.zaczął wymiotować. Reagując na to,W. M.iM. O. (1)odwrócili go na bok, by ten mógł swobodnie zwymiotować i zaczął oddychać. Jednakże, agonia pokrzywdzonego trwała w dalszym ciągu. Po chwili przyjechali funkcjonariusze Policji. FunkcjonariuszkaA. M.przystąpiła do reanimacji wspólnie zW. M.. Pokrzywdzony jednak był nadal nieprzytomny, nie oddychał, puls był niewyczuwalny, a jego twarz sina. Zaraz potem przyjechała załoga medyczna Pogotowia Ratunkowego. Akcję ratunkową prowadził lekarzK. H.. W związku ze stwierdzonym zatrzymaniem krążenia podjęto akcję resuscytacyjną. Odessano wymiociny, podjęto masaż serca i sztuczny oddech aparatem ambu. Dożylnie podana została, w ilości kilku ampułek; adrenalina, hydrokorytyzon.D. Ł.cały czas podpięty był do monitora EKG, jednakże linia w zapisie EKG pozostawała izoelektryczna (k. 44-45,k. 148-149, 590v.-594v.,k. 87-88, k. 420-422, k. 96, k. 97, 587v.-589, k. 68-72

    ,k. 77-78, k. 296-297, k. 577-579, k. 356, 663v.-664v., k. 360, 589-590, k. 391, 656v.-567. Wobec tego, o godzinie 20:52 lekarz dokonał stwierdzenia zgonu (k. 40).
Ani pokrzywdzony, ani oskarżeni w chwili zdarzenia nie pozostawali pod wpływem alkoholu (k. 7, k. 10, k. 102).
Od oskarżonych, na potrzeby prowadzonego postępowania, dokonano zatrzymania rzeczy (k. 21-23, k. 27-29).
Na podstawie zewnętrznych oględzin zwłok uznano, iż nie można ustalić przyczyny zgonu. Wskazano, iż obecność treści wymiotnej w jamie ustnej może nasuwać możliwość uduszenia w wyniku zachłyśnięcia się tą treścią. Podniesiono, że niezbędne pozostaje wykonanie sekcji zwłok (k. 90-91)
Oględziny i sekcja zwłokD. Ł.wykazały: intensywne podbiegnięcie krwawe mięśnia mostkowo-sutkowo-obojczykowego prawego, mniej intensywne podbiegnięcie krwawe mięśnia mostkowo-sutkowo-obojczykowego lewego, dwa podbiegnięcia krwawe tkanek miękkich w okolicy krtani, drobne otarcia naskórka na twarzy, zmianę o cechach morfologicznych nasuwających podejrzenie uszkodzonego tętniaka w okolicy rozwidlenia tętnicy podstawnej mózgu na tętnice łączące tylne z rozległym krwotokiem podpajęczynówkowym, zlokalizowanym głównie na podstawie mózgu, z przebiciem do układu komorowego mózgu i przestrzeni podoponowej rdzenia kręgowego, dużego stopnia obrzęk mózgu, a ponadto głęboką aspirację treści pokarmowej do dróg oddechowych, drobne wybroczyny krwawe śródskórne i podopłucne oraz silne rozdęcie płuc. Biegły stwierdził, iż wynik badania sekcyjnego przemawia za tym, że przyczyną zgonuD. Ł.stał się rozległy krwotok podpajęczynówkowy, prawdopodobnie z pękniętego tętniaka w okolicy rozwidlenia tętnicy podstawnej. Stwierdzone zaś u denata obrażenia szyi powstały od urazu/urazów zadanych narzędziem twardym, tępym lub tępokrawędzistym, jak np. ręka, pięść itp. Obrażenia te mogły być czynnikiem wyzwalającym uszkodzenie i krwawienie z tętniaka naczyń mózgowych np. wskutek gwałtownego wzrostu ciśnienia tętniczego krwi (k. 57-58) W związku tą opiniąM. O. (1)iP. S. (1)został postawiony zarzut popełnienia przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.(k. 66, k. 73) W dalszym toku postępowania przygotowawczego sporządzono przez biegłych szereg opinii.
Następnie, Sądowo-lekarskie oględziny zwłokD. Ł.wykazały: rozległy krwotok podpajęczynówkowy, zlokalizowany głównie na podstawie mózgowia w obszarze tylnego dołu czaszkowego i obejmujący struktury podnamiotowe, z przebiciem do układu komórkowego mózgu i przestrzeni podtwardówkowej rdzenia kręgowego, obrzęk i przekrwienie mózgu, obecność głęboko zaaspirowanej treści pokarmowej do dróg oddechowych, drobne wybroczyny krwawe śródskórne w zakresie twarzy i podopłucnowe, silne rozdęcie płuc, płynność krwi i silny jej zastój w narządach wewnętrznych. Ponadto stwierdzono: intensywne podbiegnięcie krwawe mięśnia mostkowo-sutkowo-obojczykowego prawego; mniej intensywne podbiegnięcie krwawe mostkowo-sutkowo-obojczykowego mięśnia lewego; dwa ograniczone podbiegnięcia krwawe powłok głowy w okolicy potylicznej; zmiany o cechach wskazujących na podbiegnięcie krwawe przy przyczepie do czaszki prawego mięśnia półkorcowego głowy oraz mięśnia w okolicy wyrostka poprzecznego, pierwszego kręgu szyjnego po stronie prawej; podbiegnięcie krwawe tkanek miękkich w okolicy krtani; izolowane, drobne podbiegnięcie krwawe tkanek miękkich okolicy nosa, drobne otarcia skóry na twarzy; drobne otarcie naskórka podudzia lewego oraz ślad po wkłuciu w prawym dole łokciowym, Podczas anatomicznej trzysekcyjnej preparatyki naczyń krwionośnych podstawy mózgowia zauważono drobną zmianę o cechach morfologicznych nasuwających podejrzenie uszkodzonego naczynia/tętniaka/malformacji naczyniowej w okolicy rozwidlenia tętnicy podstawnej mózgu na tętnice tylne mózgu (k. 157-164).
Kolejne opinie wykazały u pokrzywdzonego także wieloogniskowe ostre rozdęcie płuc. W opinii z dnia 23 sierpnia 2013 roku (k. 166-171) podniesiono, iż wyniki badań pośmiertnych, tj. sekcyjnego i hispatologicznego, przy uwzględnieniu wstępnej informacji Prokuratury odnośnie okoliczności zdarzenia, wskazywały na to, iż do uszkodzenia tętnicy podstawnej mózgu w okolicy jej rozwidlenia na tętnice tylne mózgu, doszło w wyniku tępego urazu, godzącego w okolice pogranicza mózgoczaszki i szyi po stronie prawej (okolicę zażuchwową i przyczepu sutkowego mięśnia mostkowo-obojczykowe-sutkowego prawego).
W opinii z 21 sierpnia 2013 roku (k. 172-178) wskazano, iż badanie hispatologiczne nie wykazało obecności tętniaka w tętnicach mózgowych.
Dalej wskazywano między innymi na obfity wylew krwi pod oponą miękką, w przylegającej tkance mózgowej i w licznych przestrzeniach okołonaczyniowych krwinkotoki (k. 179-182).
Zespół biegłych wydających opinię sądowo-lekarską z 23 stycznia 2014 roku (k. 510-531) podtrzymał w całej rozciągłości wnioski zawarte w opinii sądowo-lekarskiej z dnia 23 sierpnia 2013 roku sporządzonej na podstawie sądowo-lekarskich oględzin i sekcji zwłokD. Ł.oraz badań dodatkowych: radiologicznego, hispatologicznego i toksykologicznego. Z medyczno-sądowego punktu widzenia śmierćD. Ł.była rezultatem co najmniej jednego, zadanego z dość znaczną, a najpewniej znaczną siłą, tępego urazu godzącego w okolicę pogranicza mózgoczaszki i szyi po stronie prawej (okolicę zażuchwową i przyczepu sutkowego mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego prawego), z jego wykładnikiem morfologicznym w postaci podbiegnięcia krwią w/w mięśnia, z następowym uszkodzeniem tętnicy podstawnej mózgu, którego skutkiem był rozległy krwotok podpajęczynówkowy oraz dalsze jego następstwa, tj. utrata przytomności, wymioty i/lub ulanie się treści pokarmowych oraz głęboka aspiracja do dróg oddechowych. Biegli wskazali, iż pozostałe obrażenia ciała stwierdzone u denata podczas oględzin i sekcji zwłok, które również powstały od urazów zadanych narzędziem/narzędziami twardymi, tępymi lub tępokrawędzistymi (z niedużą siłą), były powierzchowne, anatomicznie ograniczone i nie miały wpływu na zejście śmiertelneD. Ł..
W związku z coraz bardziej szczegółowymi opiniami biegłych, zarzut postawiony oskarżonym doznał istotnej modyfikacji. Oskarżonym zarzucono bowiem czyn, o którym mowa w art. zart. 158 § 3 k.k.(k. 191, k. 196)
Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o:
Dokumenty: protokół zatrzymania osoby (k. 6, k 9, k. 11, k 13), protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości (k. 7, k. 10, k. 12, k. 14), protokół oględzin miejsca zdarzenia i załączniki (k. 16 – 17, k. 120 – 120a), protokół zatrzymania rzeczy (k. 18 -20, k. 21 – 23, k. 24 – 26, k. 27 – 29, k. 31 – 33), karta informacyjna zgonu – (k. 40), wstępna opinia sądowo – lekarska (k. 57 – 58), protokół oględzin zwłok w miejscu ich znalezienia (k. 90 – 91), opinie toksykologiczno – sądowe ( k. 102, 183 – 184), opinie psychologiczno – sądowe (k. 121 – 123, 253 – 257, 258 – 262, 263 – 266, 312 – 316, 317 – 321, 322 – 326, 327 – 331, 374 – 378, 379 – 382, 383 – 387, , 407 – 410, 447 – 453, 457 – 460, 680-683, 684-687, 688-693, 694-699, 700-707, 708-714, 715-723, 724-728, 729-733), opinie sądowo – lekarskie (k. 157 – 164, k. 165,k. 166 – 171,k. 172 – 178,k. 179 – 182, 510 – 531), protokół oględzin rzeczy (k. 218 – 221, 249 – 250, 292 – 295), informacje Krajowego Rejestru Karnego – (k. 222, 223), informacje operatorów telefonicznych (k. 150 – 151, 224 – 236, 238, 335), informacja Wojewódzkiego Pogotowia Ratunkowego, (k. 332 – 333), pokwitowania, (k. 389, 390, 392, 393), protokół eksperymentów procesowych (k. 444 – 446, 464 – 466, 473 – 475), wywiady środowiskowe, (k.480 – 481, 484 – 486), pismo Komisariatu IV Policji (k 793).

      Wyjaśnienia:
Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. O. (1): (k. 68-72 ,k. 77-78, k. 296-297, k. 577-579), Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. S. (1): (k. 75-76, k. 77-78, k. 300, 579-579v.),
    Zeznania:B. Ł.: (k. 36, k. 98-99, 579v.-580),S. M.: (k. 44-45,k. 148-149, 590v.-594v.),W. W.: (k. 87-88, k. 420-422);J. M.: (k. 96 ),W. M.: (k. 97, 587v.-589),A. M.: (k. 356, 663v.-664v.);K. H.(k. 360, 589-590);G. T.: (k. 391, 656v.-567) biegłyR. S. (2)(756v.-758v.); biegłyC. C.(757-757v.), biegłyM. K.(758-759), biegłyK. R.(758v.).

      Częściowo krytycznej ocenie należało poddać zeznania:
M. S.: (k. 50-52, k. 251-252, 594v.-596),J. B.: (k. 64-65, k. 310, 650-653),S. P.: (k. 153-154)M. G.: (k. 155-156);P. S. (3): (k. 241, 657-657v.);Ł. S.: (k. 242, 665);D. G. (1): (k. 243-244, 665-667);P. B.: (k. 283-284);M. M. (3): (k. 286-287,667-667v.);R. M.: (k. 288-289, 667v.-669);R. S. (1): (k. 290-291, 669-670)N. Z.: (k. 373, 655v.-656);N. Z. (2): (k. 431, 744-744v.).

    OskarżonyM. O. (1)jest synemM.iE.zd.W.. Urodził się w dniu(...)roku wG.. Jest obywatelem polskim. Posiada wykształcenie średnie. Jest bezdzietnym kawalerem. Nie posiada zawodu. Pracuje. Dotychczas nie był osobą karaną. Nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie oraz odwykowo. W toku postępowania zastosowano wobec niego środki zapobiegawcze w postaci dozoru Policji oraz zakazu opuszczania kraju(k. 79-80,k. 222, 298-299,k. 480-481, k. 795-800).

    OskarżonyP. S. (1)jest synemM.iD.zd.T.. Urodził się w dniu(...)roku wG.. Jest obywatelem polskim. Posiada wykształcenie gimnazjalne. Jest bezdzietnym kawalerem. Nie posiada zawodu. Nie pracuje. Pozostaje na utrzymaniu rodziców. Dotychczas nie był osobą karaną. Nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie oraz odwykowo. W toku postępowania zastosowano wobec niego środki zapobiegawcze w postaci dozoru Policji oraz zakazu opuszczania kraju(k. 81-82, k. 223, k. 301-302, k. 484-486).

M. O. (1)iP. S. (1), w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, oskarżono o popełnienie czynu, o którym mowa wart. 158 § 3 k.k.(k. 540-543).

    Podczas postępowania przygotowawczego, oskarżonyM. O. (1),składając pierwsze wyjaśnienia w sprawie 19 lipca 2013 roku (k. 68-72) oznajmił, iż zarzut zrozumiał, jednak nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż 17 lipca 2013 roku wŁ.o godzinie o godz. 18:00 spotkał się osiedlu pod sklepem „(...)” przy ulicy(...)zP. S. (1)iM. S.. Następnie grali w piłkę na boisku. Grę skończyli ok. godz. 19:30. Wtedy ktoś krzyknął, że dziewczynyW.iJ.orazD. Ł.są w okolicachC.. Oskarżony przyznał, żeD. Ł.nie był zbytnio przez nich lubiany, bo wcześniej miał ich wyzywać. Fakt tychże wyzwisk był przyczyną, by udać się w to miejsce, gdzie był on i te dwie dziewczyny.M. O. (1)stwierdził, że mieli zamiar tego dnia tylko postraszyć pokrzywdzonego, by ten już ich nie wyzywał. Oskarżony wraz zM. S.iP. S. (1)poszli w stronę ronda, gdzie miał być oskarżony. Miejsce to wskazałaJ. B.. Gdy oskarżony wraz z kolegami szli w kierunku ronda, po drodze spotkaliA. C., który nadszedł od strony boiska.M. O. (1)wyjaśnił, iż gdy przyszedł do ronda zobaczył siedzących na krawężniku jakiegoś chłopaka i koleżanki stojące z tym chłopakiem. Tym chłopakiem byłS. M.. Pokrzywdzony siedział na krawężniku.A. C.zaczął do niego krzyczeć w wulgarny sposób „dlaczego kurwa nas wyzywasz?” Dziewczyny krzyczały, żebyA.dał spokójD..A.jednak zaczął bić pokrzywdzonego pięściami i rękami- celował w kierunku twarzy i tułowia. Tych ciosów było ok. 10.D.zasłaniał twarz rękoma, mówił, żeby zostawić go w spokoju. Oskarżony zaakcentował, że nie bił pokrzywdzonego, choć miał na początku taki zamiar. Wskazał przy tym, iż miał przeczucie, że może stać się coś złego. Pokrzywdzonego tymczasem opróczA. C.zaczął bićP. S. (1). On uderzałD. Ł.tzw. „mukami”. Były to szybkie uderzenia w ramię. Pokrzywdzony próbował odejść, aleA.uderzył go raz jeszcze w okolice szyi. Po tym uderzeniu upadł on zupełnie bezwładnie- jak lalka. Oskarżony podniósł, iż wtedy rozpoczął reanimację, mimo tego, że wszyscy, próczS. M.orazW. W., uciekli. Reanimacja okazała się jednak bezskuteczna. Podczas niejD.zwymiotował.
Podczas konfrontacji z oskarżonymP. S. (1),M. O. (1)potwierdził swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Wskazał tylko, iż nie jest pewien, czyA. C.uderzył pokrzywdzonego w szyję, czy też go popchnął (k. 77-78).
Na dalszym etapie postępowania przygotowawczego, oskarżony dalej podtrzymywał swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Twierdził, iż nie zastosował wobecD. Ł.jakiejkolwiek przemocy. Przeciwnie. Chciał mu pomóc i oddalić go odA. C.. Oskarżony ponownie wskazał na fakt, iż reanimował pokrzywdzonego. Podniósł, że bijącymi były dwie osoby, tj.A. C.iP. S. (1).M. O. (1)wskazał, iż prócz biciaA. C.strasznie krzyczał i wyzywał pokrzywdzonego. On to dokonał uderzenia go w tułów, a potem w twarz. Oskarżony przyznał, iż żałuje, że nie reagował bardziej stanowczo, by uchronićD. Ł.przed agresorami (k. 296-297).

    Słuchany przed Sądem(k. 577-579), oskarżony również nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Podtrzymał przy tym wszelkie dotychczasowe wyjaśnienia składane na etapie postępowania przygotowawczego. Wyjaśnił, iż pokrzywdzony nigdy mu jakiejkolwiek szkody nie wyrządził, a całe zdarzenie było tylko po to, by go wystraszyć. Oskarżony wskazał, że wielkim błędem z jego strony było to, że nie odłączył się od swoich kolegów.M. O. (1)stwierdził, iż chciał zasłonić pokrzywdzonego własnym ciałem, żebyA. C.go nie bił. Wskazał również, iż podczas pierwszych wyjaśnień powiedział, że chciał uderzyćD. Ł.ponieważ był roztrzęsiony i chciał kryć kolegów. Stwierdził, że był pośrednio zastraszony. Wyjaśnił, iż w jego ocenie ciosy zadawane przezP. S. (1)nie były szkodliwe. Oskarżony oświadczył, że jego priorytetem było udzielenie pomocyD.. Wskazał, iżW. W.próbowała wyciszyć całe zdarzenie.M. O. (1)wyjaśnił nadto, iż bodźcem, żeby w ogóle uczestniczyć w całym zdarzeniu było to, żeA. C.miał także się tam pojawić.
Oceniając wyjaśnienia oskarżonegoM. O. (1)w kontekście całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w części w jakiej przystają one do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, zwłaszcza zaś do zeznań świadków, którzy zdarzenie obserwowali bezpośrednio, w szczególności zaśW. W., która bezsprzecznie wypowiedziała się w zakresie tego, iż oskarżony bił pokrzywdzonego. Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w którym wyjaśniał on, iż nie uderzyłD. Ł.. Zeznania przeważającej liczby świadków w sposób stanowczy wskazują na fakt, iż wśród napastników, którzy bili pokrzywdzonego niewątpliwie był oskarżonyM. O. (1)(k. 50-52, k. 251-252, 594v.-596, k. 64-65, k. 310, 650-653, k. 155-156, k. 243-244, 665-667, k. 288-289, 667v.-669, k. 290-291, 669-670).
Z kolei,

    oskarżonyP. S. (1)na etapie postępowania przygotowawczegoprzyznał się do zarzucanego mu czynu (k. 75-76). Wskazał, iż 17 lipca 2013 roku spotkał się ze swoimi kolegami: oskarżonymM. O. (1),M. S.,Ł. S.,R. M.,M. M. (3),P. S. (3)orazD. G. (2). Wspólnie grali w piłkę nożną. Po zakończonym meczu, kolegaS. P.podwiózł wszystkich do końca drogi. Wraz z oskarżonym byli:M. O. (1),D. G. (1)orazP. B.iM. S.. Po około 10 minutach wyżej wymienieni poszli na rondo. Miał tam byćD. Ł.. Oskarżony wskazał, żeD. G. (1)lubM. O. (1)zadzwonili doM. G., by ten przekazałA. C., że na rondzie jestD. Ł.. Przed Rondem miało dojść do spotkania zA. C., a także zM. G.,R. S. (1),R. M.orazS. P.. Oskarżony wskazał, iż to on iA. C.jako pierwsi podeszli do pokrzywdzonego.D. Ł.chciał się cofnąć, ale wtedy dostał odA. C.raz lub dwa razy z pięści w twarz lub z otwartej dłoni. Wówczas oskarżony kopnął go w nogi. Oskarżony również nie pozwolił zbliżyć sięS. M., by ten w jakiś sposób mógł mu pomóc. Oskarżony wyjaśnił, że w pewnym momencie dostrzegł, żeM. O. (1)trzymaD. Ł.pod rękę na wysokości łokcia, tak, że głowa pokrzywdzonego pozostawała przyciśnięta doM., który drugą ręką uderzałD.w okolice podbródka.P. S. (1)zaakcentował, że gdy kopnąłD.w łydkę, to on cały czas stał. W ocenie oskarżonegoM. O. (1)przesadził z biciem. Wskazał jednak, że po tym jak pokrzywdzony zemdlał,M.klęczał obok niego na kolanach i próbował go podnieść. Klepał do po twarzy i usiłował cucić. W ocenie oskarżonego,D. Ł.zemdlał po ciosachM. O. (1).
Podczas konfrontacji zM. O. (1), oskarżony podniósł, że toM. O. (1)uderzał pokrzywdzonego w okolice podbródka (k. 77-78).
Na dalszym etapie postępowania przygotowawczego, oskarżony wyjaśniał jak wcześniej. Wskazywał na swoją nieznaczną rolę w zdarzeniu, eksponując zarazem, iż toM. O. (1)orazA. C.byli głównymi agresorami (k. 300).

    W toku postępowania przed Sądem(k. 579-579v.), oskarżonyP. S. (1)oświadczył, że zrozumiał treść stawianego mu zarzutu, ale nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podniósł przy tym, że nie będzie odpowiadać na pytania Sądu i stron. Stwierdził jednak, iż wszystkie dotychczasowe wyjaśnienia podtrzymuje.
Oceniając wyjaśnienia oskarżonegoP. S. (1)w kontekście całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd niemal w całości dał wiarę jego wyjaśnieniom. Przystają one bowiem do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Oskarżony przyznał się na etapie postępowania przygotowawczego do tego, iż brał udział w pobiciuD. Ł.wspólnie zA. C.orazM. O. (1). Jednakże, co potwierdziły też zeznania świadków, jego rola w zdarzeniu ograniczała się do jednego kopnięcia pokrzywdzonego. Sąd nie dał wiary jednak, iżD. Ł.został kopnięty w łydkę, gdyż co wynika z korespondujących ze sobą zeznań świadków, został kopnięty na wysokości uda lub biodra (k. 50-52, k. 251-252, 594v.-596, k. 64-65, k. 310, 650-653, k. 155-156, k. 243-244, 665-667, k. 288-289, 667v.-669, k. 290-291, 669-670)
    .

W realiach niniejszej sprawy niebagatelną rolę przy ustalaniu stanu faktycznego odgrywały zeznania świadków, w przeważającej większości świadków nieletnich, co nie pozostaje bez znaczenia. W związku z tymi przesłuchaniami niezbędna i nieoceniona pozostawała pomoc biegłego psychologa.
Za najbardziej przydatne, w ocenie Sądu, należy uznać zeznaniaW. W.k. 87-88, k. 420-422) orazS. M.(k. 44-45,k. 148-149, 590v.-594v.)
Osoby te- bliscy znajomi (S. M.był przyjacielem pokrzywdzonego)D. Ł., będące naocznymi świadkami zdarzenia, którego skutkiem była śmierć pokrzywdzonego, w sposób spójny, logiczny, a nade wszystko rzetelny odzwierciedliły przebieg wypadków, zwłaszcza od chwili, gdyD.zaatakowali napastnicy, aż do chwili jego śmierci. Ponadto, w szczególnościS. M.rzetelnie opisał również okoliczności sprzed pobicia pokrzywdzonego. Należy nadmienić, iż w zgodzie z opinią psychologiczno-sądowąS. M.nie ujawnia skłonności do konfabulacji i nadmiernego fantazjowania, jak również do nadmiernej sugestywności, a jego cechyS. M.przemawiają w ocenie biegłego za jego szczerością (k. 253- 257). TakżeW. W., zdaniem biegłego, mimo młodego wieku, składała zeznania, którym można i trzeba przypisać wysoki poziom szczerości (k. 121-123, k. 447-453). Bardzo wiernie przedstawiła ona przebieg zdarzeń z dnia 17 lipca 2013 roku.
Przydatne okazały się także zeznania złożone przez rodzicówS.M.

W. M.(k. 97, k 587v.-589) oraz

J. M.(k. 96). Zeznania te niewątpliwie wiernie oddają przebieg ostatnich chwil życiaD. M., w tym, co istotne, przedstawiają także zachowanie oskarżonegoM. O. (1), polegające na próbie pomocy pokrzywdzonemu.

W. M.przede wszystkim odzwierciedliła przebieg akcji reanimacyjnejD. Ł.. Przedstawiła także postawę OskarżonegoM. O. (1), polegającą na usiłowaniu ratowania pokrzywdzonego.
Z kolei świadekJ. M.w swoich zeznaniach przedstawił dynamikę całego zdarzenia. Wskazał również, iż to on wezwał Pogotowie, po tym jak jego syn zaalarmował go o pobiciuD. Ł..
Zeznania te obdarzył Sąd walorem pełnej wiarygodności.
Na uznanie za w pełni wiarygodne zasługują także zeznania matki pokrzywdzonegoB. Ł.(k. 36, k. 98-99, 579v.-580). Jej zeznania dokładnie odzwierciedlają okoliczności sprzed tragicznego w skutkach zdarzenia.
Pełną wiarą należało też obdarzyć zeznania

A. M.(k. 356, 663v.-664v.),

G. T.(k. 391, 656v.-567) oraz

K. H.
(k. 360, 589-590) w przedmiocie ich relacji i spostrzeżeń związanych z akcją reanimacyjną pokrzywdzonego.
Świadek, funkcjonariusz Policji

A. M.
w swoich zeznaniach przedstawiła przebieg akcji reanimacyjnej, w której uczestniczyła do chwili przybycia Karetki Pogotowia. Wskazała ona również na czynną obecność oskarżonegoM. O. (1)iW. M.podczas akcji ratunkowej.
Świadek, funkcjonariusz PolicjiG. T.wskazał na fakt obecności w chwili przyjazdu Policji dwóch osób wykonujących czynności reanimacyjne wobec pokrzywdzonego. Świadek ten opisał dokładnie wyglądD. Ł.w chwili akcji ratunkowej.
Z kolei Świadek, lekarzK. H., rzetelnie odzwierciedlił przebieg akcji ratunkowej po przybyciu Pogotowia. Wskazał dokładnie jakie czynności medyczne i jaką aparaturą zostały podjęte.
Częściowo wiarą Sąd obdarzył również zeznania

M. S.(k. 50-52, k. 251-252, 594v.-596)

    ,J. B., (k. 64-65, k. 310, 650-653)

    ,M. G.
(k. 155-156) oraz

R. S. (1)
: (k. 290-291, 669-670)b w zakresie tego, iż pokrzywdzonego jednokrotnie kopnąłP. S. (1), a zdecydowanie większą agresję przejawiałM. O. (1).
ŚwiadekM. S.zeznał, iż widział, jak oskarżonyP. S. (1)kopnął pokrzywdzonego w nogę lub w dolna część ciała.A. C.wg jego zeznań miał jedynie odepchnąćD. Ł., a oskarżonyM. O. (1)bił pokrzywdzonego pięściami po twarzy.

J. B.zeznała, iż widziała jakP. S. (1)kopnąłD. Ł.. Wskazała, iż pokrzywdzonego po twarzy bił takżeM. O. (1).
W ocenie psychologicznej zachodzą wątpliwości odnośnie motywacji tegoż świadka do złożenia zeznań, zachodzi możliwość wyznaczania przez nią własnych intencji zeznania. Proces komunikowania o zdarzeniach pozostaje zakłócona (k. 379-382).

M. G.zeznał, iż był na działce uA. C.. Wtedy zadzwonił do niegoP. S. (1), który chciał rozmawiać zA. C.. Świadek oznajmił także, iż widział jakP. S. (1)kopnąłD. Ł.w okolice uda. NatomiastM. O. (1)złapał go jedna ręką za szyję i zadawał ciosy druga ręką.
Według opinii sądowo-psychologicznej, z uwagi na cechy rozwijającej się nieprawidłowo osobowości chłopca treść zeznania należy traktować z pewną ostrożnością, gdyż może on komunikując o zapamiętanych zdarzeniach koncentrować się na treściach korzystnych dla jego kolegów (k. 263-266).

R. S. (1)w swoich zeznaniach potwierdził także, iżP. S. (1)kopnął pokrzywdzonego, aM. O. (1), trzymając go za głowę uderzał go w twarz.
Według biegłego psychologa, z uwagi na wątpliwości odnośnie motywacji świadka i prawdopodobnie wcześniejsze przygotowanie do przesłuchania w ocenie psychologicznej proces komunikowania o zapamiętanych spostrzeżeniach z miejsca zdarzenia jest zakłócony(k. 312-316).
Biorąc pod uwagę zeznania tychże świadków, Sąd przydał walor wiarygodności powyższym zeznaniom w przedmiocie, iż oskarżeni czynnie uczestniczyli w pobiciu pokrzywdzonego. W pozostałej części należy dać wiarę tym zeznaniom jedynie w takim zakresie, w jakim korespondują z ustalonym stanem faktycznym.
Sąd obdarzył pełną wiarą zeznania świadka

D. G. (1)(k. 243-244, k. 665-667), bowiem jego zeznania w pełni korespondują z ustalonym stanem faktycznym w niniejszej sprawie. Zeznał on bowiem, iż pokrzywdzonego biło trzech napastników; oskarżeniM. O. (1)iP. S. (1)orazA. C..
Jeszcze mniejszym przymiotem wiary Sąd mógł potraktować zeznaniaR. M.(k. 288-289, 667v.-669).
Z zeznań tych wynika tylko ogólny możliwy przebieg zdarzeń. Zeznania te, w ocenie biegłego, tylko częściowo polegają na prawdzie. Rzeczonymi zeznaniami świadkowie tylko usiłują umniejszyć odpowiedzialnośćA. C.w związku ze zdarzeniem (k.222-326, k. 374- 378).
Wobec przedstawionego stanu faktycznego w zakresie przebiegu zdarzenia na rondzie, zeznaniaS. P.(k. 153-154) orazP. B.(k. 283-284) w związku z opinią biegłego, Sąd może tylko cząstkowo uznać za wiarygodne.
S. P.zeznał, iż zdarzenia prawie nie widział, gdyż zasłaniały mu krzaki. Zdaniem biegłego, zdolnośćS. P.do komunikowania o zdarzeniach w niniejszej sprawie pozostaje zaburzona (k. 258-262).
Natomiast zeznania

P. B.
, która wskazała, iżM. O. (1)wskoczył na pokrzywdzonego, cechuje niska motywacja do relacjonowania w niniejszej sprawie (k.383-387).P. B.wskazała jednak na istotny fakt, iż agresorzy chcieli w jej ocenie tylko pobićD. Ł., nie zaś go zabić.
Niewiele wnieść mogły zeznaniaM. M. (3)(k. 286-287, k.667-667v.) orazŁ. S.(k. 242, k. 665). Świadkowie ci, znali przebieg zdarzeń w przeważającej mierze ze słyszenia, od świadków naocznych.
Podobnie, niewiele wniosły, w przedmiocie samego zdarzenia, zeznania

N. Z. (1)
(k. 373, 655v.-656) oraz

N. Z. (2)
(k. 431, 744-744v.). Świadkowie ci nie byli bowiem na miejscu zdarzenia.

N. Z.
w swych zeznaniach wskazywał na to, iż nic nie wie, byA. C.brał udział w pobiciuD. Ł., co nie znajduje poparcia w stanie faktycznym.
Co więcej, w opinii biegłego, zaznaniaN. Z. (1)wykazują niski poziom szczerości (k. 407-410),
Z kolei
N. Z. (2)wskazała, iż o zdarzeniu wie jedynie z relacjiD. G. (1). Potwierdziła tylko, że w dniu zdarzenia ktoś dzwonił doA. C., gdy była u niego na działce.
Wskazać należy, iż mimo, co wynika z opinii biegłego (k. 457-460), zeznaniaN. Z. (2)zastały złożone w oparciu o rzeczywiste doświadczenia, to jednak nie pozwalają one na istotne ustalenia w sprawie.
Świadek- nieletniA. C.skorzystał podczas procesu z prawa do odmowy złożenia zeznań, stąd jego zeznania nie zostały poddane ocenie.
Pełną wiarą natomiast Sąd obdarzył przeprowadzone w toku niniejszej sprawy dowody z opinii biegłych. Zostały one bowiem przeprowadzone przez profesjonalistów w sposób rzetelny, w oparciu o fachową wiedzę. Przy tym pozostawały spójne, logiczne i niewątpliwie pozwalały na urzeczywistnienie przebiegu zdarzeń z dnia 17 lipca 2013 roku. Co więcej, realnie przedstawiały ciąg medycznych następstw danego rodzaju urazów.
Opinie psychologiczno-sądowe bezsprzecznie pozwalały Sądowi na właściwą ocenę wiarygodności zeznań świadków w przedmiocie przebiegu zdarzenia i okoliczności mu towarzyszących.
W tym miejscu stwierdzić należy, iż opinie biegłych w połączeniu z pozostałymi środkami dowodowymi umożliwiły Sądowi dokonanie właściwej oceny prawnej zachowania oskarżonych.
Niezwykle przydatne w toku postępowania sądowego okazały się zeznania biegłych w osobachR. S. (2),C. C.,M. K.orazK. R.(k. 756-760v.), które w pełni korespondowały ze sporządzonymi w toku postępowania przygotowawczego pisemnymi opiniami sądowo-medycznymi. Biegli w sposób precyzyjny przedstawili przyczynę i mechanizm zgonuD. Ł., wynikający z sekcji zwłok. BiegłyM. K.stwierdził nadto, iż miejsca takie jak szyja i twarz, są miejscami newralgicznymi, nieodpornymi lub najmniej odpornymi na urazy (k. 759v.)

W oparciu o całokształt zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego Sąd Okręgowy w Gliwicach zważył, co następuje:

W ustalonym stanie faktycznym, w ocenie Sądu, nie pozostawiało jakichkolwiek wątpliwości, iż oskarżeniM. O. (1)orazP. S. (1)swoim zachowaniem zrealizowali przedmiotowe i podmiotowe znamiona zarzucanego im przestępstwa, spenalizowanego wart. 158 § 3 k.k.poprzez uznanie, iż w dniu 17 lipca 2013 roku wG., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz ustalonym sprawcą nieletnim, poprzez zadawanie uderzeń po całym ciele małoletniemuD. Ł., lat 16 wzięli udział w pobiciu wymienionego, w czasie którego pokrzywdzony został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, gdzie następstwem pobicia była śmierć pokrzywdzonego na skutek tępego uraz godzącego w okolicę pogranicza mózgoczaszki i szyi po stronie prawej, którego skutkiem był rozległy krwotok podpajęczynówkowy z przebiciem do układu komorowego i przestrzeni podoponowej rdzenia kręgowego z uszkodzonej tętnicy podstawnej mózgu i jego następstwa, tj. utrata przytomności, wymioty, ulanie się treści pokarmowej oraz jej głęboka aspiracja do dróg oddechowych.
Za oskarżycielem publicznym należy powtórzyć, iż ze wszystkich przeprowadzonych dowodów bezsprzecznie wynikało, że oskarżeni , działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, zachowaniem swym wypełnili ustawowe znamiona występku określonego wart. 158 § 3 k.k., który stanowi:jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z pobiciem. Przez pobicie należy rozumieć czynną napaść przynajmniej dwóch osób na jedną osobę. W odróżnieniu od bójki w wypadku pobicia można jednoznacznie wskazać na atakujących i broniącego. W realiach niniejszej sprawy atakującymi byli oskarżonyM. O. (1)i oskarżonyP. S. (1), a broniącym się zmarły z wyniku pobiciaD. Ł.. Nie można także zapominać o „liderze” atakujących-A. C.. Jednakże, w chwili popełnienia czynu, nie podlegał on jeszcze ustawie karnej, nie miał skończonych bowiem 17 lat.
Tak jak w przypadku wszystkich przestępstw skutkowych, także w przypadku udziału w pobiciu, konieczne jest ustalenie powiązania między zachowaniem a skutkiem, z tym jednakże, że w przypadku tych przestępstw nie musi zachodzić związek pomiędzy zbiorowym działaniem uczestników pobicia, a opisanym w ustawie skutkiem (vide:postanowienie SN z dnia 28 lipca 2010 roku, II KK 27/10, LEX nr 619606). Zgodnie z wyrażonym przez Sąd Apelacyjny w Łodzi stanowiskiem (vide: wyrok SA z Łodzi z dnia 21 września 2000 roku, II Aka 35/00, Prok. i Pr. 2001, nr 6, poz. 21, dodatek), związek przyczynowy nie musi zachodzić pomiędzy zachowaniem poszczególnego sprawcy a skutkiem.
W nawiązaniu do powyższego, przestępstwo określone w art., 158§ 3 k.k.jest przestępstwem umyślnym, kwalifikowanym przez nieumyślne następstwo (tak: A. Zoll (red.), Kodeks Karny. Część szczególna. Komentarz LEX, wyd. 4, Warszawa 2013, t. II, s. 401). Analogiczne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 10 grudnia 2009 roku (II Aka 355/09).
Wobec powyższego, należy z całą stanowczością stwierdzić, że wina oskarżonych nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Dowody Prokuratury były jasne, precyzyjne i jednoznaczne. Nadto,P. S. (1)w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do zarzucanego mu czynu, a winaM. O. (1)została bezwzględnie potwierdzona przez rzetelne opinie biegłych i materiał dowodowy w postaci osobowych źródeł dowodowych. Trzeba jednak zaakcentować, iż żaden z oskarżonych nie chciał i nie godził się na skutek pobicia w postaci śmierci pokrzywdzonego. Intencja oskarżonych była zgoła inna. Każdy z nich chciał „nastraszyć”D. Ł.. Pobicie było zatem umyślne, natomiast skutek w postaci śmierci objęty nieumyślnością. Nikt nie chciał spowodować jego śmierci. Jednakże, należy dosadnie zaznaczyć, iż oskarżeni winni być świadomi, że bijąc pokrzywdzonego w newralgiczne miejsca/organy ciała, mogą u niego spowodować ciężki uszczerbek na zdrowiu. Ustawodawca posiłkuje się wzorcem racjonalnego człowieka. Oskarżeni na pewno są takimi osobami- osobami racjonalnie myślącymi.
Należy również podnieść, iż nie jest wiadomym, kto konkretnie spowodował śmierćD. Ł..
Dla Sądu najcenniejsze okazały się zeznania świadkówW. W.orazS. M., które to zeznania zostały pozytywnie ocenione w opinii psychologiczno sądowej (k. 253- 257). Niezrozumiały jest jednak dla Sądu motyw działania sprawców. Trudno bowiem przyjąć do świadomości, iż w wyniku pobicia zginęła osoba, która 2 lata wcześniej miała się może zabawnie, a może ironicznie, wypowiedzieć naF.o(...).
Przechodząc do wymiaru kary, Sąd kierował się przy jej określeniu dyrektywami określonymi wart. 53 k.k., biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności zarówno przedmiotowe i podmiotowe, obciążające i łagodzące oraz kierując się w pierwszej kolejności nakazem jej dostosowania do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonym czynu.
W przedmiotowej sprawie, bezpośrednim przedmiotem ochrony – dobrem, które zostało naruszone pozostaje zdrowie i życie, przy czym konsekwencją działania oskarżonych był ostatecznie zgon pokrzywdzonego, a zatem najdalszy skutek.
Jako okoliczności obciążające Sąd potraktował znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonych czynu, przejawiający się w naruszeniu wart. 158 § 3 k.k.Na niekorzyść oskarżonych należało poczytać również zamiar bezpośredni, który cechował ich inkryminowane zachowanie w postaci umyślnego spowodowania obrażeń u pokrzywdzonego. Ponadto, nie można stracić z uwagi motywu jaki pchnął oskarżonych do popełnienia przestępstwa. Motywu błahego, niezrozumiałego, wynikającego z braku elementarnego poziomu tolerancji. Wskazać należy także na fakt, iż oskarżonyP. S. (1)nie zainteresował się losem nieprzytomnego pokrzywdzonego. Przeciwnie. Uciekł z miejsca zdarzenia.
Jako okoliczności łagodzące należało wskazać na dotychczasową niekaralność młodocianych oskarżonych, ich młody wiek i podejmowaną przez nich naukę. Nie mogła także ujść uwadze Sądu ogólna postawa oskarżonych podczas procesu; ich wyrażony żal i przeproszenie rodziców pokrzywdzonego. Warta zauważenia jest także postawaM. O. (1), który podjął się reanimacjiD. Ł..
Po uwzględnieniu wszystkich omówionych wyżej okoliczności Sąd doszedł do przekonania, zważywszy zwłaszcza na dotychczasową niekaralność oskarżonych i ich postawę, że istnieją przesłanki do wysnucia wobec nich pozytywnej prognozy kryminologicznej. Natomiast karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonym czynu, realizującą zarazem cele w zakresie prewencji indywidualnej oraz ogólnej poprzez koniecznośćkształtowania w społeczeństwie prawidłowych ocen prawnych i postaw oraz ugruntowania przekonania, że przestępcy są sprawiedliwie karani(por. wyrok SN z dnia 25 lutego 1981, V KRN 343/80), a przede wszystkim jednak cel wychowawczy, będzie kara (uwzględniając udział oskarżonych w zdarzeniu):
- dla oskarżonegoM. O. (1): kara 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
- dla oskarżonegoP. S. (1)karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
Zauważyć należy, że są to kary oscylujące wokół najniższej granicy ustawowego zagrożenia sankcją karną.
U oskarżonych orzeczona kara ma przede wszystkim wzbudzić poszanowanie dla porządku prawnego oraz tak ukształtować ich postawy społeczne, by w przyszłości nie wkroczyli ponownie na drogę przestępstwa.
Wobec oskarżonegoP. S. (1)Sąd uznał, iż zaistniały przesłanki do zastosowania dobrodziejstwa instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Przede wszystkim ma na to wpływ relatywnie nieduży jego udział w pobiciuD. Ł.. W związku z tym, Sąd na zasadzieart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 2 k.k.i73 § 2 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobecP. S. (1)na okres próby 5 (pięciu) lat, oddając go w tym okresie pod dozór kuratora.
W zgodzie zart. 46 § 1 k.k.zasądzono odM. O. (1), uwzględniając tak jego sytuację materialną, jak i jego potencjalne możliwości zarobkowe, na rzecz pokrzywdzonychB. Ł.iT. Ł.tytułem zadośćuczynienia kwoty po 25 000 (dwadzieścia pięć tysięcy) zł.
Wobec powyższego, na mocyart. 46 § 1 k.k.zasądzono także od oskarżonegoP. S. (1)na rzecz pokrzywdzonychB. Ł.iT. Ł.tytułem zadośćuczynienia kwoty po 15 000 (piętnaście tysięcy) zł. Kwota ta uwzględnia sytuację materialną oskarżonego.
Sąd również, na mocyart. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuM. O. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie w dniu 17.07.2013 r.
Z uwagi na sytuację majątkową oskarżonych Sąd doszedł do wniosku, iż nie byłoby celowym w świetle zasad słuszności obciążanie ich kosztami sądowymi. Stąd też w oparciu oart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzwolnił go w całości od ich ponoszenia, obciążając nimi Skarb Państwa.
Biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w oparciu o adekwatne przepisy prawa, Sąd orzekł jak w części dyspozytywnej wydanego wyroku.