Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 4574/14
Data wyroku: 2015-07-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 par 1 kw
Teza: obwinionego uznano za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu

Sygn. akt VW 4574/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 lipca 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Klaudia Miłek
Protokolant: Beata Lechowicz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 17 marca 2015 r. i 2 lipca 2015 r. sprawy, przeciwkoB. M.s.K.iH.ur. (...)wW.
obwinionego o to że:
W dniu 12.01.2014r. około godz. 21:50 wW.na skrzyżowaniuul. (...)/R.stworzył zagrożenie w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował wymaganej szczególnej ostrożności przechodząc przez oznakowane przejście dla pieszychul. (...), skutkiem czego doprowadził do potrącenia przez nadjeżdżającyul. (...)od stronyul. (...)pojazd m-kiA.onr rej. (...),
to jest za wykroczenie z artykułu: 86§1 KW
orzeka

1
ObwinionegoB. M.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 86 par 1 kw. wymierza karę grzywny w wysokości 300 ( trzysta) złotych.

2
Zasądza od obwinionego 30 ( trzydzieści) złotych tytułem opłaty , obciąża go w części kosztami postępowania w sprawie w kwocie 213,51 ( dwieście trzynaście złotych , pięćdziesiąt jeden groszy)

Sygn. akt V W 4574/14

UZASADNIENIE
B. M.został obwiniony o to, że w dniu 12.01.2014r. około godz. 21:50 wW.na skrzyżowaniuul. (...)/R.stworzył zagrożenie w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował wymaganej szczególnej ostrożności przechodząc przez oznakowane przejście dla pieszychul. (...), skutkiem czego doprowadził do potrącenia przez nadjeżdżającyul. (...)od stronyul. (...)pojazd m-kiA.onr rej. (...), to jest za wykroczenie z artykułu: 86§1 KW.
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 12 stycznia 2014 r. około godz. 21:50B. M.na skrzyżowaniuul. (...)/R.wW.przechodził przez oznakowane przejście dla pieszychul. (...). W tym samym czasie po jezdniulicy (...)z kierunku odulicy (...)w stronęulicy (...)roku poruszał sięT. S.kierujący samochodem markiA.onr rej. (...). Wraz z nim w kierowanym przez niego samochodzie przebywaliM. Ż.iA. C., która siedziała z tyłu samochodu. W tym czasie jezdnia była mokra, temperatura wynosiła +2°C.B. M.przekraczał jezdnięulicy (...), patrząc z pozycji kierującego samochodemA., ze strony prawej na lewą po wyznaczonym przejściu dla pieszych, znajdującym się (patrząc zgodnie z kierunkiem jazdy samochoduA.) za skrzyżowaniem zulicą (...). Szerokość jezdni w miejscu występowania przejścia dla pieszych (po którym poruszał się pieszy) wynosiła 7,2 m. Na przejściu dla pieszych i na skrzyżowaniu nie było sygnalizacji świetlnej.Ulica (...)poprzez oznakowanie znakiem D-6 „droga z pierwszeństwem” była drogą główną, a krzyżująca się z niąulica (...)– drogą podporządkowaną. Po lewej stronieulicy (...)(patrząc z pozycji kierującego samochodemA.) znajdowały się czynne latarnie.
B. M.przed wejściem na przejście dla pieszych nie zatrzymał się i nie rozejrzał się czy do przejścia zbliżają się pojazdy. Wszedł na przejście dla pieszych, gdzie w odległości około 2,5 m od krawężnika został potrącony przez pojazd markiA.onr rej. (...)kierowany przezT. S..
W wyniku wypadkuB. M.odniósł obrażenia ciała w postaci urazu głowy w okolicy potylicznej, obrzęku i zasinienia obu podudzi, obrzęku i zasinienia palucha stopy prawej, złamania podstawy paliczka palucha lewego oraz pęknięcia nasady bliższej palca V ręki prawej.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:częściowych wyjaśnień obwinionegoB. M./k. 67, 90-91/,zeznań świadkaT. S./k. 25v-26, 91/,zeznań świadkaM. Ż./k. 24v, 91-92/,opinii pisemnej oraz ustnej opinii uzupełniającej biegłego sądowegoJ. K./k. 101-123, e-protokół rozprawy z dnia 2 lipca 2015 r. od godz. 00:00:57 do godz. 00:12:56/, a takżenotatek urzędowych/k. 3-4/,szkicu/k. 5/,protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego/k. 6-7/,protokołu oględzin pojazdu/k. 8-9/,protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym/k. 10/,kserokopii dokumentacji lekarskiej/k. 16-19/,opinii sądowo-lekarskiej/k. 21/,kserokopii dokumentacji fotograficznej/k. 31-34/,opinii wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej/k. 40-50/ orazkarty karnej/k. 54, 62/.
ObwinionyB. M.w postępowaniu wyjaśniającym nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach oświadczył, iż w dniu 12 stycznia 2014 r. około godz. 21:50 wracał z basenu przyul. (...). Wskazał on również, iż zbliżając się doul. (...)zatrzymał się przed przejściem dla pieszych, które nie posiada sygnalizacji świetlnej, ale jest oznaczone jako miejsce szczególnie uczęszczane przez dzieci oraz znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z(...)O.. Obwiniony wyjaśnił nadto, iż gdy zatrzymał się przed przejściem dla pieszych, dokładnie kilkakrotnie rozejrzał się na obie strony drogi. Podkreślił on także, iż z uwagi na to, że było wówczas ciemno i występowała nieco ograniczona widoczność, ograniczona jeszcze dodatkowo samochodami, które stoją zaparkowane wzdłużul. (...), nie dostrzegł on pojazdu markiA.kierowanego przezT. S., który zdaniem obwinionego nie dochował ostrożności jazdy w tymże wskazanym miejscu, gdyż nie dostrzegł on pieszego, który znajdował się w połowie pasów, w wyniku czego doszło do potrącenia obwinionego znajdującego się na przejściu dla pieszych.
W złożonych wyjaśnieniach obwiniony wyjaśnił, iż w związku z wypadkiem był długotrwale niezdolny do pracy i odniósł liczne obrażenia ciała. Wskazał on również, iż jego rehabilitacja i leczenie trwa po dziś dzień, niosąc za sobą niemałe koszty finansowe, psychiczne i fizyczne oraz czas poświęcony na liczne wizyty u lekarzy różnych specjalności oraz rehabilitację, która ma miejsce przynajmniej raz w tygodniu i w opinii lekarzy będzie trwała jeszcze przez rok od dnia dzisiejszego. W związku z powyższym obwiniony przyznał, iż nie czuje się, aby w jakikolwiek sposób przyczynił się do powyższego wypadku/wykroczenia z art. 86§1.
Obwiniony wskazał nadto, iż w powyższej sprawie sprawca wypadku –T. S.odpowiada przed Sądem(...)Wydział Karny oraz, że Prokurator z Prokuratury Rejonowej przyul. (...)złożyła wniosek o warunkowe umorzenia postępowania z uwagi na to, iżT. S.przyznał się do postawionych mu zarzutów. Tym samym zdaniem obwinionego oczywista staje się kwestia winy w przedmiotowym zdarzeniu.
Obwiniony podkreślił również, iż czuje się bardzo zmęczony psychicznie i fizycznie powyższą sprawą oraz, że kluczowe jest obecnie dla niego jego zdrowie psychiczne i fizyczne. Wyjaśnił on nadto, iż na podstawie otrzymanej do tej pory dokumentacji i informacji był przekonany, że sprawa jest już zamknięta i może on skupić się na swoim zdrowiu. Wskazał on także, iż sprawca kolizjiT. S.mimo posiadania jego adresu (co obwiniony ustalił na podstawie akt sprawy karnej), ani razu nie skontaktował się z nim i nie zainteresował się jego zdrowiem psychicznym i fizycznym, co obwiniony bardzo boleśnie odczuł psychicznie. Podał on nadto, iż wierzy, że sprawa z uwagi na brak jakiejkolwiek winy po jego stronie zostanie zamknięta bez jakichkolwiek konsekwencji, poza ewentualnym pouczeniem. /k. 67wyjaśnienia obwinionegoB. M./
ObwinionyB. M.składając wyjaśnienia przed Sądem również nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach oświadczył, iż to on jest pokrzywdzony. Obwiniony potwierdził treść swoich wyjaśnień złożonych w postępowaniu wyjaśniającym, wskazując, iż nie ma nic więcej do dodania. /k. 90-91wyjaśnienia obwinionegoB. M./
B. M.ma 33 lata. Jest kawalerem. Pracuje wfirmie (...), odmówił podania dochodu. Nie był karany sądownie. Nie był również leczony psychiatrycznie ani odwykowo. /k. 90wyjaśnienia obwinionegoB. M.,k. 54, 62karta karna/

Sąd zważył, co następuje:
Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, Sąd uznał, iż potwierdziły one ponad wszelką wątpliwość sprawstwo i winęB. M.w odniesieniu do przypisanego mu czynu.
Sąd, konstruując stan faktyczny, oparł się na materiale dowodowym w postaci zeznań świadkówT. S.iM. Ż., a także opinii biegłego sądowegoJ. K.. Podstawę ustaleń stanowiły także dołączone do akt sprawy źródła pozaosobowe z dokumentów.
Ustalając stan faktyczny, Sąd uwzględnił także wyjaśnienia obwinionegoB. M..
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego w części, w jakiej nie przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Za niewiarygodną należało uznać również tą część jego wyjaśnień, w której wskazywał on, iż przed wejściem na jezdnię zatrzymał się i sprawdził sytuację występującą po obu stronachulicy (...). Sąd nie dał wiary również tej części wyjaśnień obwinionego, w której wskazywał on na występujące w miejscu zdarzenia ograniczenie widoczności drogi spowodowane samochodami parkującymi po obu stronachulicy (...), gdyż, jak wynika bezpośrednio z opinii biegłego sądowegoJ. K., w rejonie tego skrzyżowania ustawione były słupki, które wykluczały możliwość nieprawidłowego parkowania samochodów (np. na przejściu dla pieszych),ulica (...)była również oświetlona latarniami ulicznymi.
W powyższym zakresie wyjaśnienia obwinionego pozostają w sprzeczności z wiarygodnym zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań naocznych świadków zdarzeniaT. S.iM. Ż.oraz opiniami biegłego sądowegoJ. K.. W zakresie w jakim Sąd uznał wyjaśnienia obwinionego za niewiarygodne, Sąd ocenił, że stanowią one realizację linii obrony, ukierunkowanej na uniknięcie odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia.
Pozostała część wyjaśnień obwinionego w ocenie Sądu była w pełni wiarygodna, gdyż była logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, a także z opiniami biegłego sądowegoJ. K., a w zakresie w jakim obwiniony potwierdził, iż wchodząc na jezdnię nie dostrzegł nadjeżdżającego samochoduA., zgodne również z zeznaniami świadków zdarzeniaT. S.iM. Ż..
Analizując zeznania złożone przez świadkówT. S./k. 25v-26, 91/ iM. Ż./k. 24v, 91-92/, w kontekście pozostałego zgromadzonego w sprawie i uznanego za wiarygodny materiału dowodowego, zwłaszcza opinii biegłego sądowegoJ. K., Sąd uznał, iż są one zgodne z prawdą. Zeznania w/w świadków były logiczne i spójne, odpowiadają one zasadom doświadczenia życiowego i korespondują z notoryjnością spraw podobnych.
Świadkowie w swoich zeznaniach przedstawili okoliczności przedmiotowego zdarzenia, wskazując, iż pojazd markiA.kierowany był wówczas przezT. S., który jechał samochodem wraz ze znajomymi, tj. z kolegąM. Ż.i koleżankąA. C., która siedziała z tyłu samochodu, z kierunku Centrumul. (...). Z zeznań kierującego samochodem markiA.wynika również, iż rozpoczął on manewr hamowania w reakcji na okrzyk pasażeraM. Ż.. W złożonych zeznaniachT. S.potwierdził, iż nie rozpoznał on wystąpienia stanu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu, natomiast pieszegoB. M.dostrzegł dopiero po jego potrąceniu. Z zeznańT. S.iM. Ż.wynika również, iż pieszy po potrąceniu miał na głowie założony kaptur od bluzy i na uszach miał słuchawki. W złożonych zeznaniachM. Ż.wskazał, iż pieszy w czasie, gdy pojazd kierowany przezT. S.znajdował się w odległości ok. 3-4 m przed przejściem dla pieszych, nie rozglądając się z chodnika wszedł szybszym krokiem na jezdnię.
Zeznania oskarżycielki posiłkowejM. S./k. 91/, nic nie wniosły do sprawy, albowiem nie była ona świadkiem zdarzenia.
Wobec rozbieżnych relacji w zakresie powstania wypadku, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego do spraw ruchu drogowego, techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadkówJ. K., który dokonał analizy przebiegu zdarzenia.
W ocenie Sądu opinie biegłego były jasne, spójne i nie zawierały sprzecznych wniosków. Sąd nie dopatrzył się błędów logicznych w rozumowaniu biegłego. Wydając opinie biegły bazował na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i swoje stanowisko w sposób wystarczający uargumentował. Dlatego Sąd przyjął wnioski opinii za podstawę ustaleń faktycznych.
W złożonych opiniach biegły sądowyJ. K.podkreślił, iż mając na uwadze niesporny kierunek przekraczania jezdni przez pieszego (patrząc z pozycji kierującego samochodem ze strony prawej na lewą) trudno jest jednoznacznie odtworzyć mechanizm potrącenia pieszego. W opinii biegłego obrażenia w okolicy potylicznej oraz obrażenia prawej strony ciała mogą wskazywać na inny od prostopadłego do toru jazdy samochodu, kierunek ruchu pieszego. Biegły podkreślił, iż obrażenia te mogły być konsekwencją ruchu obrotowego pieszego, w jaki mógł on zostać wprawiony w trakcie pierwszego kontaktu z samochodem. Zdaniem biegłego w chwili wypadku pieszy nie poruszał się z dużą prędkością – nie biegł i raczej nie poruszał się także szybkim krokiem. Jednocześnie zdaniem biegłego, biorąc pod uwagę rozmiary samochoduA.brak charakterystycznego śladu uderzenia głową pieszego w szybę czołową wskazuje, że w chwili wypadku pojazd ten nie poruszał się z prędkością większą niż ok. 40 - 45 km/godz.
Na podstawie przeprowadzonych analiz biegły ustalił, iż w chwili wejścia pieszego na jezdnię samochódA.nie znajdował się dalej niż maksymalnie ok. 30 m od toru ruchu pieszego. W związku z tym zdaniem biegłego pieszy wchodząc na jezdnię powinien był dostrzec nadjeżdżający samochódA.. Jednocześnie zdaniem biegłego w przypadku, gdyby kierujący samochodemA.dostrzegł pieszego wchodzącego na jezdnię, to dysponowałby możliwością zatrzymania samochodu przed torem ruchu pieszego.
Oceniając zachowanie uczestników zdarzenia biegły wskazał, iż przedmiotowe zdarzenie wystąpiło na oznakowanym przejściu dla pieszych i w związku z tym ta kluczowa okoliczność implikowała określone obowiązki spoczywające na obu uczestnikach zdarzenia. Mając na uwadze powyższe biegły wskazał, iż kierujący samochodemA.zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych miał obowiązek zachowywać szczególną ostrożność. Zdaniem biegłego kierujący samochodemA.nie zachowywał szczególnej ostrożności oraz nie ustąpił pierwszeństwa przysługującego obwinionemu, któremu w tym miejscu przysługiwało pierwszeństwo, w wyniku czego kierowany przez niego samochódA.potrącił znajdującego się na przejściu, w odległości ok. 2,5 m od krawężnika obwinionego.
Jednocześnie w opinii biegłego potrącenie obwinionego wskazuje, że podczas przedmiotowego zdarzenia kierujący samochodemA.nie zastosował się do obowiązków określonych wart. 26 ust.1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym.
Zdaniem biegłego do zachowywania szczególnej ostrożności zobowiązany był także obwiniony. Biegły podkreślił przy tym, iż niedostrzeżenie przez obwinionego podczas wchodzenia na jezdnię oraz podczas poruszania się po niej, nadjeżdżającego samochoduA.świadczy o tym, że obwiniony nie wypełnił wymagania określonego wart. 13 ust. 1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym. Biegły wskazał nadto, iż przeprowadzone analizy wskazują, że obwiniony nie wszedł bezpośrednio przed jadący pojazd i wejście pieszego na jezdnię miało miejsce w warunkach, w których prawidłowo zachowujący się kierujący samochodemA.mógł bezpiecznie zatrzymać się przed torem ruchu pieszego. W związku z tym zdaniem biegłego nie można stwierdzić, by działanie obwinionego było niezgodne zart. 14 ust.1 pkt. a Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym. / k. 101-123, e-protokół rozprawy z dnia 2 lipca 2015 r. od godz. 00:00:57 do godz. 00:12:56opinia pisemna oraz ustna opinia uzupełniająca biegłego sądowegoJ. K./
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na zebranych w sprawie dowodach pozaosobowych, które zostały ujawnione na rozprawie. W ocenie Sądu powyższe dowody pozaosobowe ze względu na swój charakter i rzeczowy walor nie budziły wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności oraz faktu, na którego okoliczność zostały sporządzone oraz ze względu na okoliczności, które same stwierdzały. Żadna ze stron nie kwestionowała przy tym ich zgodności ze stanem faktycznym, zaś Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby ich wiarygodność. W związku z powyższym uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych.
ObwinionemuB. M.zarzucono popełnienie wykroczenia kwalifikowanego z art. 86 § 1 kw. Zachowanie sprawcy naruszającego wskazany przepis polega na niezachowaniu na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu należytej ostrożności, czego następstwem jest spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Zgodnie z przepisamiPrawa o ruchu drogowym(art. 3) uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze.
Przepisy dotyczące przejścia pieszego przez jezdnię zostały uregulowane wart. 13 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wust. 1cyt. przepisu wskazane zostało m. in. iż, pieszy, przechodząc przez jezdnię, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, iż obwiniony nie zachował wymaganej szczególnej ostrożności przechodząc przez oznakowane przejście dla pieszychul. (...), skutkiem czego doprowadził do potrącenia przez nadjeżdżającyul. (...)od stronyul. (...)pojazd m-kiA.onr rej. (...).
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 kw.
Wymierzając obwinionemu karę, Sąd kierował się przesłankami zawartymi w art. 33 kw i ustawowymi granicami zagrożenia przewidzianymi przez ustawodawcę, oceniając zwłaszcza stopień społecznej szkodliwości czynu, a także cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do obwinionego. Wymierzając karę Sąd miał też na względzie rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, a także właściwości, warunki osobiste obwinionego, jego stosunki rodzinne.
Sąd ocenił stopień społecznej szkodliwości zachowania obwinionego jako wysoki. Obwiniony przechodząc przez oznakowane przejście dla pieszychul. (...)był zobowiązany do zachowania wymaganej szczególnej ostrożności. Pomimo niniejszego obowiązku nie dostosował on swojego postępowania do zasad ruchu drogowego obowiązujących przy przechodzeniu przez oznakowane przejście dla pieszych skutkiem czego doprowadził do potrącenia przez nadjeżdżającyul. (...)od stronyul. (...)pojazd m-kiA.onr rej. (...). W wyniku działania obwinionego doszło do naruszenia dobra prawnego jakim jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym, które z uwagi na możliwość powstania ciężkich i nieodwracalnych skutków dla mienia i zdrowia, podlega szczególnej ochronie.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował niekaralność obwinionego.
Mając to na uwadze, Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 300 złotych, uznając, że kara ta stanowi wystarczającą reakcję na czynB. M.. Wymierzona kara grzywny będzie również miała pozytywny wpływ na kształtowanie świadomości społecznej oraz będzie stanowiła wystarczający bodziec dla osiągnięcia względem obwinionego pożądanych celów zapobiegawczych oraz wychowawczych.
Orzeczenie o opłacie wydano na podstawieart. 119 kpww zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 30 zł.
Jednocześnie Sąd obciążył obwinionego jedynie częściowo wydatkami poniesionymi w toku postępowania przez Skarb Państwa w wysokości 213,51 złotych, zwalniając go w pozostałej części od tych wydatków, na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw.
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w wyroku.