Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 420/15
Data wyroku: 2016-01-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Teza: wyprzedzanie pojazdu na przejściu dla pieszych

Sygn. akt XI W 420/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 stycznia 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Aleksandra Szustakiewicz, Paulina Adamska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 22 czerwca, 3 września, 2 października 2015 roku, 7 stycznia 2016 roku
sprawy przeciwkoE. K.
córkiZ.iK.
urodzonej (...)wW.
obwinionej o to, że:
w dniu 27 sierpnia 2014 roku o godz. 9: 55 wW.naulicy (...)na wysokości nr 4 A, kierując samochodem markiM. (...)nr rej. (...), wyprzedzała pojazdy na przejściu dla pieszych,
tj. o wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym

I
obwinionąE. K.uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, który to czyn kwalifikuje zart. 97kw w zw. zart. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymi za ten czyn na podstawieart. 97kw skazuje ją, a na podstawieart. 97kw w zw. zart. 24 § 1 i 3kw wymierza jej karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt XI W 420/15

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 27 sierpnia 2014 roku o godzinie 9.55 wW.naulicy (...)obwinionaE. K.kierowała samochodem markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...).
Na wysokości numeru 4A wskazanej wyżejulicy (...)– jadąc z kierunkuulicy (...)w kierunkuulicy (...), obwiniona wyprzedziła na przejściu dla pieszych jadący przed nią pojazd.
Zachowaniem tym zachowała się wbrew przepisowiart. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, który to przepis zabrania kierującemu pojazdem wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany (przedmiotowe przejście dla pieszych nie należy do tej kategorii).
Powyższy manewr obwinionej obserwował pełniący w tej okolicy służbę w patrolu zmotoryzowanym funkcjonariusz PolicjiS. D., któremu w patrolu towarzyszył inny policjant -J. S..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:



częściowo wyjaśnienia obwinionejE. K.(k. 37, 7);

zeznania świadkaS. D.(k. 49);

notatkę urzędową (k. 1);

plan z ZDM (k. 59-63).

ObwinionaE. K.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła w szczególności, że wyprzedziła jadący przed nią samochód i manewr wyprzedzania zakończyła przed podwójną linią ciągłą, która jest przed przejściem dla pieszych (k. 37).
Sąd zważył, co następuje:

Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych

Wyjaśnienia złożone przez obwinionąE. K., w których zaprzecza ona sprawstwu przedmiotowego wykroczenia w ruchu drogowym, stanowią w ocenie Sądu rezultat przyjęcia przez obwinioną określonej linii obrony, zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane jej wykroczenie. W judykaturze wskazuje się, iż prawem obwinionego jest złożenie w sprawie takich wyjaśnień, jakie uznaje za najbardziej korzystne z punktu widzenia swojej obrony – może skutecznie realizować swoje uprawnienia procesowe (a Sąd zobowiązany jest interpretować je zgodnie z zasadąin dubio pro reo) do czasu, gdy nie popadnie w sprzeczność z obiektywnie ustalonymi w oparciu o przeprowadzone dowody faktami, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 28 stycznia 1998 r., II AKa 230/97, OSA z 1999 r., nr 11-12, poz. 89).
Fakt, iż obwiniona faktycznie popełniła przedmiotowe wykroczenie znajduje w pełni potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie niniejszej materiale dowodowym, a w szczególności w zeznaniach świadkaS. D.i treści sporządzonej przez niego notatki urzędowej.
ŚwiadekJ. S.nie pamiętał przedmiotowej interwencji z uwagi na ich wielość i upływ czas (k. 44).
Sąd obdarzył zeznaniaS. D.walorem wiarygodności, gdyż są one jasne, logiczne, pełne, nie zawierają sprzeczności, a ponadto są racjonalne z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego i korelują z treścią notatki urzędowej z k. 1. Świadek jest policjantem – funkcjonariuszem publicznym, osobą obcą w stosunku doE. K.. Nie ma żadnego interesu w tym, aby obciążać obwinioną zeznaniami i bezpodstawnie wskazywać na czyn, którego ta nie popełniła.
Sąd obdarzył wiarą protokoły i dokumenty, które zostały uznane na rozprawie za ujawnione. Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności, które mogłyby podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała.

Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionej

Czyn przypisany obwinionej wyczerpał dyspozycję art. 97 kw.
Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie zart. 97kw jest, aby uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, wykroczył przeciwko innym przepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymlub przepisom wydanym na jej podstawie. Wykroczenie to ma charakter formalny. Do jego znamion nie należy skutek w postaci spowodowania wypadku drogowego czy stworzenia sytuacji zagrożenia w ruchu. Przedmiotem ochrony przepisuart. 97kw jest bezpieczeństwo i porządek ruchu na drogach publicznych. Dyspozycja normy zart. 97kw ma charakter blankietowy. Odsyła do przepisów spozakodeksu wykroczeń. Owe inne przepisy o bezpieczeństwie lub porządku ruchu na drogach publicznych to wszelkie akty prawne, zarówno ustawy, jak i wydawane na ich podstawie rozporządzenia zawierające uregulowania dotyczące bezpieczeństwa i porządku na drodze publicznej. Podstawowym aktem prawnym zawierającym takie przepisy jestustawa Prawo o ruchu drogowym. W przedmiotowej sprawie obwiniona nie zastosowała się do przepisuart. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, który zabrania kierującemu pojazdem wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany. Ruch na przedmiotowym przejściu nie jest kierowany, co wynika z planu z ZDM – k. 63 i nie jest sporne.
Niezastosowanie się do wyżej powołanego przepisu wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 97 kw.
Zasadnym jest zatem twierdzenie, iż obwiniona jest sprawczynią wykroczenia, a nie jedynie czynu zabronionego. Jej czyn jest bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to również czyn zawiniony przez obwinioną (popełniony w sytuacji, w której sprawczyni mogła postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niej żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionej można postawić zarzut, że w czasie swojego bezprawnego, karalnego i społecznie szkodliwego czynu nie dała posłuchu normie prawnej.

Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć

Wymierzając karę obwinionejE. K.Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.
W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionej, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny. Ma na to wpływ w szczególności wartość naruszonego dobra w postaci bezpieczeństwa w komunikacji. Zachowania polegające na wyprzedzaniu innego pojazdu na przejściu dla pieszych są bardzo niebezpieczne dla innych uczestników ruchu, w szczególności pieszych, którzy na takim przejściu potencjalnie mogą się znajdować. Wymierzając karę obwinionej, Sąd miał równocześnie na uwadze właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionej, jej stosunki rodzinne, ustabilizowany sposób życia przed popełnieniem wykroczenia. Obwiniona jest osobą niekaraną za przestępstwa (informacja z KRK – k. 28). Jednokrotnie ukarana została za wykroczenie w ruchu drogowym – przekroczenie prędkości (k. 29).
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionej kara grzywny w wysokości 500 złotych - przy uwzględnieniu możliwości finansowych i sytuacji majątkowej obwinionej - sprawiedliwa. Sąd, wymierzając obwinionej karę, miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec obwinionej, a także miał na względzie, aby kara była sprawiedliwa w odbiorze społecznym i zrealizowała cele prewencji ogólnej.
Na podstawie przepisówart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwSąd zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 50 złotych, ustaloną na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychoraz zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 złotych -§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. Nr 118, poz. 1269).