Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 10536/14
Data wyroku: 2015-09-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Bazyluk
Teza: Nie zachowanie szczególnej ostrożności podczas wykonywania skrętu w prawo na "zielonej strzałce"

Sygn. akt XI W 10536/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 września 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Agnieszka Bazyluk
Protokolant: Anna Urbańska
Przy udziale oskarżyciela:M. M. (1)
po rozpoznaniu dniach 20 maja i 16 września 2015 roku wW.
sprawyA. S.
synaS.iM.z domuM.
urodzonego dnia (...)wW.
obwinionego o to, że:
w dniu 1 września 2014 r. około godz. 11.40 wW.na skrzyżowaniuulic (...). Jerozolimskie / E.P.naruszył zasady określone w § 96 ust 1 i 3(...)oraz SW i A w sprawie znaków i sygnałów drogowych w ten sposób, że kierując samochodem markiF.onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas manewru skrętu w prawo w czasie nadawania sygnału czerwonego na sygnalizatorze S-2 wraz z sygnałem w kształcie zielonej strzałki, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z samochodemD.onr rej. (...), powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym
tj. za wykroczenie z art. 86 § 1 kw, 92 § 1 kw w związku z § 96 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 170 poz. 1393)
orzeka

I
obwinionegoA. S.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, który kwalifikuje z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 92§1 kw w zw. z art. 9 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 1 kw skazuje go, a na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 1 kw i art. 24 § 1 i § 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 400 (czterysta) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpw,627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1510,64 (tysiąc pięćset dziesięć złotych 64/100) złotych tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 40 (czterdzieści) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt XI W 10536/14

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych ujawnionych w toku rozprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 1 września 2014 r. ok. godz. 11.40 na skrzyżowaniuulicy (...)doszło do zdarzenia drogowego. Kierujący pojazdem markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)A. S., podróżujący wraz z pasażerami –B. S., który siedział na fotelu pasażera obok kierowcy orazA. M., który siedział na kanapie przeznaczonej dla pasażerów z tyłu pojazdu poruszał sięulicą (...)od stronyulicy (...)w kierunku skrzyżowania zAlejami (...). Dojeżdżając do wskazanego wyżej skrzyżowania ustawił się na prawym pasie ruchu przeznaczonym do skrętu w prawo albowiem sygnalizator nadawał sygnał czerwony. W momencie kiedy zapaliła się zielona strzałka rozpoczął wykonywanie manewru skrętu w prawo zajmując prawy pas ruchu naulicy (...), prowadzący na parking przed Dworcem Centralnym po czym płynnie rozpoczął manewr zmiany pasa ruchu na sąsiedni pas, znajdujący się po lewej stronie.
W tym samym czasie kierująca pojazdem markiD. (...)onumerze rejestracyjnym (...)K. A.podróżująca wraz z pasażeremM. A.jechałaAlejami (...)odulicy (...)w kierunkuulicy (...). Po dojechaniu do skrzyżowania z uwagi na czerwony sygnał świetlny zatrzymała się jako pierwszy pojazd na lewym pasie ruchu. W momencie zapalenia się sygnału zielonego dla jej kierunku ruchu ruszyła i zaczęła wykonywać manewr zawracania, zamierzając wjechać na parking położony przed Dworcem Centralnym. Manewr ten na tym skrzyżowaniu był niedopuszczalny,K. A.mogła skręcić jedynie w lewo, wulicę (...), a nie zawracać w stronę Dworca Centralnego. W trakcie przemieszczania się przez pasy ruchu drugiej jezdniAl. (...)zbliżając się do prawego pasa ruchu zobaczyła pojazd wyjeżdżający zE. P., użyła sygnału dźwiękowego żeby go ostrzec, jednak nie zapobiegło to zderzeniu obu pojazdów. Do zderzenia doszło na drugim od prawej strony pasie ruchu. Pojazd markiF. (...)uderzył w przednią część prawego boku pojazdu markiD. (...).
Na skutek zderzenia w pojeździe markiF. (...)uszkodzeniu uległ: lewy przedni błotnik – wgniecenie i uszkodzenie powłoki lakierniczej, zarysowana została obudowa reflektora lewego, popękała obudowa lewej przedniej lampy, uszkodzony został zderzak przedni z lewej strony poprzez wgniecenie, nastąpiło uszkodzenie powłoki lakierniczej, pokrywa komory silnika uległa przemieszczeniu.
Natomiast na skutek zderzenia w pojeździe markiD. (...)uszkodzeniu uległy tylne nadkole prawe w postaci uszkodzenia powłoki lakierniczej, tylne prawe drzwi poprzez wgniecenie oraz powstały uszkodzenia powłoki lakierniczej, drzwi prawe przednie zostały wgniecione oraz nastąpiło uszkodzenie ich powłoki lakierniczej, prawy progóg w postaci uszkodzenia powłoki lakierniczej, prawy przedni błotnik nadkole uszkodzenie powłoki lakierniczej.
Ani obwiniony, ani pokrzywdzona nie zgłaszali kolizji ubezpieczycielom.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:częściowo wyjaśnienia obwinionegoA. S.(k. 105, k. 103 ) zeznaniaK. A.(k. 105, k. 103, k. 20 ), zeznaniaM. A.(k. 105, k. 103, k. 22v. ), zeznaniaA. M.(k. 105, k. 103, k. 16v.), częściowo zeznaniaB. S.(k. 105 - 106, k. 103, k. 14v.), zeznaniaR. S.(k. 106, k. 103, k. 24v.), pisemną opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej (k. 116 - 141), ustną uzupełniającej opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej (k. 160 - 163), nagranie znajdujące się na płycie CD (k. 142), notatkę urzędową (k. 1 - 2), szkic miejsca kolizji (k. 3), protokoły oględzin pojazdów (k. 4 - 5), protokoły z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym (k. 6 - 7), notatkę urzędową (k. 8), plan rozmieszczenia sygnalizatorów oraz czas ich pracy (k. 26 - 27), informacji zTowarzystwa (...)(k. 80), informacji zTowarzystwa (...)(k. 85).
ObwinionyA. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.Nie kwestionował jednak samego faktu zaistnienia zdarzenia. Obwiniony wyjaśnił, że stał na skrzyżowaniuE. P.zAl. (...), czekając na skręt w prawo. W momencie jak zapaliła się zielona strzałka spojrzał w lewo, sprawdzając czy nic nie jedzie i ruszył. Przejechał 4 może 5 metrów i został uderzony. Samochód, który w niego uderzył jechał zAl. (...)od stronyŚ., przeciął dwa pasy ruchu i uderzył w jego samochód. Obwiniony wyjaśnił, że nie spodziewał się, że ktoś w taki sposób pojedzie, bowiemul. (...)zaAlejami (...)jest jednokierunkowa. Obwiniony w chwili uderzenia znajdował się na prawym pasie ruchu. W momencie zderzenia samochód, który w niego uderzył przekroczył linie pasa, na którym się znajdował. Ponadto obwiniony wyjaśnił, że po wykonaniu manewru skrętu w prawo zamierzał jechać prosto.
Sąd zważył, co następuje:
Oceniając materiał dowodowy w niniejszej sprawie Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego jedynie w tej części, w której nie przeczyły ustaleniom poczynionym na podstawie innych dowodów uznanych przez Sąd za wiarygodne, tj. w zakresie dotyczącym miejsca i czasu zdarzenia, obecności określonych osób w danym miejscu i czasie oraz ich zachowania. Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego w zakresie, w jakim stwierdził, że to kierująca pojazdemD. (...)uderzyła w jego pojazd w momencie, kiedy znajdował się w dalszym ciągu na skrajnym prawym pasie ruchuAl. (...)przeznaczonym do wjazdu na parking naprzeciwko Dworca Centralnego. Wyjaśnienia obwinionego w tym zakresie nie korespondują z pozostałymi przeprowadzonymi dowodami w postaci zeznań świadkówK. A.,M. A.,A. M.oraz opinii biegłego z zakresu wypadków drogowych. Zarówno świadekK. A.orazM. A.wskazały, że do zderzenia doszło na pasie sąsiadującym z pasem prowadzącym do zjazdu na parking przed Dworcem Centralnym. Ponadto biegły w sporządzonej opinii wskazał, że jest to najbardziej prawdopodobna wersja zdarzenia. Również pasażer, z którym podróżował obwiniony - świadekA. M.nie wskazał aby do zderzenia doszło na skrajnym prawym pasie, a jedynie na styku tego pasa z pasem do niego przylegającym z lewej strony. Ponadto wskazać należy, że z uwagi na to, że jak sam obwiniony wskazywał podczas zderzenia obserwował inny fragment skrzyżowania to nie mógł widzieć dokładnie, w którym miejscu pojazdy się zderzyły. W żadnym wypadku nie można przyjąć, aby miejsce, w którym oba pojazdy się zatrzymały było tożsame z miejscem zderzenia, po którym pojazdy w dalszym ciągu, czy to z uwagi na samo uderzenie, czy to z uwagi na podjęte manewry obronne przez kierujących w dalszym ciągu pozostają w ruchu.
Sąd ocenił jako wiarygodne zeznania świadkaK. A.. Powyższe zeznania są spójne oraz korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, który w ocenie Sądu zasługuje na wiarygodność w zakresie opisanym w uzasadnieniu. Świadek w sposób rzeczowy zrelacjonowała przebieg zdarzenia. W ocenie Sądu rola procesowa, w której występował wskazany świadek nie wpływała na szczerość jego wypowiedzi, w związku z czym brak jest przesłanek do kwestionowania tego środka dowodowego. Powyższe zeznania korespondują z zeznaniami świadkaM. A.oraz z opinią biegłego. Ponadto wskazać należy, że przedstawiony przez świadka przebieg zdarzenia jest logiczny. Świadek między innymi wskazała, że widziała pojazd obwinionego oraz, że tuż przed zderzeniem użyła sygnału dźwiękowego. Jednocześnie kontynuowała jazdę, gdyż jako pierwsza zajęła pas ruchu na którym doszło do kolizji między pojazdami i tym samym miała pierwszeństwo w poruszaniu się po nim.
Sąd ocenił jako wiarygodne zeznania świadkaM. A.. Powyższe zeznania są spójne oraz korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, który w ocenie Sądu zasługuje na wiarygodność w zakresie opisanym w uzasadnieniu. Świadek w sposób rzeczowy zrelacjonowała przebieg zdarzenia. W szczególności wskazała, że do zderzenia doszło na drugim od prawej pasie ruchu. Przedmiotowe zeznania dostarczają szczegółowych informacji na temat zdarzenia, określają jego dokładny przebieg, przyczyny i skutki. Relacja świadka znajduje potwierdzenie w pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodach, które w ocenie Sądu zostały uznane za wiarygodne. W szczególności świadek, którego wiążą zK. A.stosunki rodzinne nie składał zeznań dla niej jednoznacznie korzystnych a jedynie odzwierciedlające sposób, w jaki świadek zapamiętał przebieg zdarzenia. Między innymi przyznał, żeK. A.w sposób nieprawidłowy pokonywała skrzyżowanieE. P.zAlejami (...).
Zdaniem Sądu jedynie częściowo niewiarygodne są zeznaniaA. M.. Sąd odmówił wiarygodności powyższym zeznaniom w zakresie w jakim świadek wskazał, że do zderzenia obu pojazdów doszło na styku pasów skrajnego prawego i pasa sąsiadującego z nim z lewej strony. Zeznania te w tym zakresie były sprzeczne z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie, który Sąd uznał za wiarygodne to jest zeznaniami świadkówK.iM. A.oraz opinią biegłego.
Sąd jedynie częściowo uznał za niewiarygodne zeznaniaB. S.. Sąd odmówił wiarygodność powyższym zeznaniom w zakresie w jakim świadek wskazywał, że do kolizji między pojazdami doszło na skrajnie prawym pasie ruchu prowadzącym na parking przed Dworcem Centralnym. Zeznania powyższego świadka są w tym zakresie sprzeczne z innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie w szczególności z zeznaniami świadkówK.iM. A.oraz opinią biegłego.
Zeznania świadkaR. S.Sąd ocenił jako wiarygodne, jednakże nie stanowiły one podstawy do czynienia istotnych ustaleń faktycznych w sprawie. Świadek był funkcjonariuszem Policji wezwanym na miejsce kolizji drogowej już po jej zaistnieniu i tym samym nie obserwował przebiegu samego zdarzenia i nie posiada odnośnie jego przebiegu wiedzy.
Istotne znaczenie dla ustalenia przebiegu zdarzenia oraz niezbędne dla zbadania kwestii udziału w nim obwinionego miała opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego. BiegłyA. A.na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy opisał okoliczności zaistnienia zdarzenia drogowego, dokonał analizy uszkodzeń powstałych w pojazdach uczestniczących w kolizji oraz wyciągnął ze zgromadzonych informacji wnioski. Biegły odpowiedział na pytania zadane przez Sąd. Stwierdził po pierwsze, że przebieg zdarzenia według wersji kierowcyD. (...)jest bardziej prawdopodobny od przebiegu opisanego w relacji obwinionego, zaś zachowanieA. S.spowodowało zagrożenie w ruchu, gdyż kierowca ten nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru skrętu w prawo w czasie, kiedy był wyświetlany sygnał w postaci zielonej strzałki uprawniającej do warunkowego skrętu w prawo.
Opinia pisemna została sporządzona w sposób rzetelny, przez osobę, której kompetencje nie budzą wątpliwości, jest spójna wewnętrznie oraz została oparta w całości na poczynionych wcześniej ustaleniach faktycznych, udokumentowanych w aktach sprawy za pomocą stosownych dowodów. Do opinii są dołączone także schematy umożliwiające pełne zrozumienie przebiegu zdarzenia i wyciągnięcie wniosków, przez co informacje, których uzyskanie wymaga wiadomości specjalnych są czytelne i zwięzłe. Żadna ze stron nie zakwestionowała rzetelności opinii. Nie ma więc podstaw do kwestionowania wiarygodności opisanego w niniejszym akapicie środka dowodowego. Podobnie należy ocenić opinię ustną złożoną na rozprawie w dniu 16 września 2015 roku, po złożeniu tej opinii zostały wyjaśnione wszelkie kwestie, co do których wątpliwości miały strony, opinia ta była wyczerpująca, a w szczególności zrozumiała i w wiarygodny sposób przedstawiająca, na czym polegało naruszenie zasad bezpieczeństwa przez obwinionego.
Za wiarygodne uznać należy wszystkie nieosobowe dowody (wyszczególnione na karcie 161). Sporządzone zostały one przez powołane do tego osoby, zajmujące się tym rutynowo i ich zgodność z prawdą nie była poddawana w wątpliwość w toku postępowania przez strony procesowe.
Czyn z art. 86 § 1 kw popełnia ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Karą przewidzianą za popełnienie tego wykroczenia jest kara grzywny.
Natomiast czyn z art. 92 § 1 k.w. popełnia ten kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego, podlega karze grzywny albo karze nagany. Zgodnie z § 96 ust. 1 Rozporządzenia ministra Infrastruktury oraz spraw wewnętrznych i administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych nadawany przez sygnalizator S-2 sygnał czerwony wraz z sygnałem w kształcie zielonej strzałki oznacza, że dozwolone jest skręcanie w kierunku wskazanym strzałką w najbliższą jezdnię na skrzyżowaniu, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie z ust. 3 wskazanego wyżej paragrafu skręcanie lub zawracanie, o których mowa w ust. 1 i 2, jest dozwolone pod warunkiem, że kierujący zatrzyma się przed sygnalizatorem i nie spowoduje utrudnienia ruchu innym jego uczestnikom.
Wyjaśniając pojęcie należytej ostrożności wskazać należy, że kierującego pojazdem zbliżającego się do skrzyżowania obowiązuje zachowanie szczególnej ostrożności (art. 25 ust. 1 p.r.d.). Polega ona m.in. na zwiększonej obserwacji drogi, zmniejszeniu prędkości do takiej, która pozwoli na przepuszczenie pojazdu korzystającego z pierwszeństwa oraz pieszych przechodzących przez jezdnię, a nawet zatrzymanie się, gdy okaże się to konieczne. Natomiast przez zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego należy rozumieć zagrożenie dla uczestników ruchu lub innych osób albo ich mienia. Nie ma znaczenia rodzaj skutków, jakie mogą wyniknąć w razie zrealizowania się zagrożenia; mogą to być różne skutki na osobie, tj. śmierć, ciężkie obrażenia ciała lub średnie, a nawet lekkie obrażenia ciała, jak też niewielka szkoda w mieniu.
Ustalenia faktyczne poczynione w sprawie niniejszej pozwalają na bezsporne stwierdzenie, iżA. S.w dniu 1 grudnia 2014 r. około godziny 11:40 poruszał się samochodem markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)ulicą (...), skręcając w prawo wAl. (...)wW.. Wówczas, wykonując manewr skrętu w prawo nie zachował szczególnej ostrożności – to jest nie sprawdził czy całe skrzyżowanie jest wolne i umożliwia mu wjazd na niego a jedynie obserwował lewą stronę jezdniAl. (...)na skutek czego nie ustąpił pierwszeństwa kierowcy samochodu markiD. (...)poruszającemu sięAl. (...). Wskutek powyższego doszło do zderzeniaF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)z wyżej wymienionym samochodem markiD. (...), przez co powstało zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Tym samym opisanym powyżej zachowaniem obwiniony wyczerpał dyspozycję art. 86 § 1 k.w.
Także i biegły z zakresy ruchu drogowego i techniki samochodowej nie miał wątpliwości, co do przyczynienia się przezA. S.do realnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, przy naruszeniu przepisów ten ruch regulujących, w tym przy niezachowaniu przez kierowcęF.szczególnej ostrożności. Wskazać należy, że obwiniony nie obserwował w sposób należyty całego skrzyżowania, a jedynie jezdnięAl. (...)w kierunku Centrum. W przypadku gdyby obwiniony w sposób prawidłowy obserwował całe skrzyżowanie miał możliwość dostrzeżenia pojazduK. A.i podjęcia manewru, na skutek którego uniknąłby zderzenia. Z symulacji kolizji oraz zdjęć skrzyżowania przestawionych przez biegłego wynika, iż obwiniony miał doskonały widok na całe skrzyżowanie i możliwość dostrzeżenia pojazduK. A.. Wobec powyższego Sąd stwierdził, iż obwiniony wypełnił ustawowe znamiona czynu opisanego w artykule 86 § 1 k.w. oraz art. 92 § 1 k.w. nie zachowując szczególnej ostrożności i powodując utrudnienie kierującej pojazdemD. (...)K. A.. Wskazać należy, że do kolizji drogowej doszło również częściowo z winyK. A., która wykonała w miejscu niedopuszczalny manewr zawracania i tym samym w również w sposób nieprawidłowy pokonywała skrzyżowaniaulicy (...)zAlejami (...). Jednakże stwierdzenie jej częściowej odpowiedzialności za kolizję drogową nie stanowi przesłanki negatywnej przypisania współodpowiedzialności za to samo zdarzenie obwinionemu – obwiniony gdyby zachował szczególna ostrożność, w należyty sposób obserwował całe skrzyżowanie, dostrzegłby pojazdK. A.i byłby w stanie podjąć manewr obronny zapobiegający zderzeniu.
Dodać ponadto należy, iż obwiniony wypełnił także ustawowe znamię winy, rozumiane jako możliwość przypisania mu popełnienia wykroczenia. Brak jest negatywnych przesłanek, których zaistnienie wykluczałoby możliwość przypisaniaA. S.winy, takich jak na przykład niemożliwość rozpoznania znaczenia swojego czynu lub pokierowania swoim postępowaniem wskutek choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych.
Art. 1 § 1 kw stanowi, iż odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę pod groźbą określonej kary. W art. 47 § 6 kw ustawodawca precyzuje, iż przy ocenie społecznej szkodliwości czynu należy brać pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Czyn obwinionego godzi w dobro jakim jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Skutkiem tego czynu było powstanie wymiernej szkody w postaci uszkodzenia pojazdu markiD. (...), a także spowodowanie realnego zagrożenia w ruchu drogowym.A. S.jadąc samochodem naruszył zasadyUstawy Prawo o ruchu drogowym, nakazujące kierującemu, który wykonuje manewr skrętu w prawo przy strzałce warunkowego skrętu w prawo zachowanie szczególnej ostrożności oraz ustąpienie pierwszeństwa innemu pojazdowi, lub uczestnikowi ruchu znajdującemu się na skrzyżowaniu, zaś naruszenie to było znaczne na tyle, że w konsekwencji doszło do zderzenia z innym pojazdem. Powyższe przesądza o społecznej szkodliwości czynuA. S..
Sąd wymierzając karę za popełnione wykroczenie kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru zawartymi w art. 33 kw. W ocenie sądu kara grzywny w wysokości 400 złotych jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i nie przekracza stopnia winy obwinionego. Wymierzając obwinionemu grzywnę jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował uprzednie pięciokrotne ukaranie obwinionego za wykroczenia w ruchu drogowym, zaś jako łagodzącą to, iż stopień naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym był jednak w wypadku obwinionego niższy niż w wypadku drugiego uczestnika kolizji-K. A.. W ocenie Sądu zastosowana sankcja spełni także swoje cele w zakresie prewencji generalnej oraz będzie wystarczająca, abyA. S.nie popełnił podobnego wykroczenia ponownie i przestrzegał zasad ruchu drogowego.
Z uwagi na treśćart. 118 § 1 kpw,art. 119 kpww zw. zart. 627 kpkSąd, obciążył obwinionego kosztami postępowania, w tym kosztami sporządzenia opinii przez biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego. Sąd uznał, iż warunki rodzinne i materialne obwinionego nie stoją na przeszkodzie temu, aby poniósł on koszty postępowania w pełnej wysokości. Obwiniony podał, iż prowadzi działalność gospodarczą i z tego tytułu osiąga dochody w wysokości 3.000,00 zł miesięcznie (k. 31 akt). Nie posiada nikogo na utrzymaniu. W tej sytuacji uznać należy, iż uiszczenie przez obwinionego kosztów postępowania nie będzie dla niego zbyt uciążliwe ze względu na jego sytuację rodzinna, majątkową, wysokość dochodów, tym bardziej, iż w toku postępowania wykonawczego istnieje możliwość rozłożenia kosztów na nieoprocentowane raty i uiszczenia ich w sposób dogodny dla osoby nimi obciążonej. Wysokość opłaty od kary grzywny wyliczono na podstawie przepisówUstawy z dn. 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(40 zł).