Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 399/15
Data wyroku: 2015-05-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Winkler-Galicka, Marta Michałek-Dutkiewicz, Sławomir Siwierski

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 maja 2015 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale IV Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Winkler- Galicka
SSO Sławomir Siwierski
SSR Marta Michałek- Dutkiewicz (spr.)
Protokolant: apl. radc.M. O.
przy udziale Prokuratora Prokuratury Wojskowej del. do Prokuratury Okręgowej w PoznaniuA. H.
po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 roku
sprawyR. P.
oskarżonego o popełnienie przestępstwa zart. 286 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Wągrowcu z dnia 12 lutego 2015 roku w sprawie o sygn. akt II K 921/14

1
zmienia pkt 1 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że kwalifikuje przypisany oskarżonemu czyn jako występek zart. 286 § 1 i 3 kk, a jako podstawę skazania wskazujeart. 286 § 3 kk,

2
w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

3
zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania odwoławczego, w tym od opłaty.

M. D.M. G.S. S.

UZASADNIENIE
R. P.został oskarżony o to, że w dniu 27 maja 2014 roku w miejscowości(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłM. Z.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, ze wprowadził ją w błąd, co do zamiaru przekazania „wózka dziecięcego 3 w 1” wystawionego do oddania za darmo na portalu ogłoszeniowym olx.pl, w zamian za opłacenie kosztów przesyłki w kwocie 45 złotych, a po otrzymaniu przelewem pieniędzy za przesyłkę na swój rachunek bankowy o nr(...)Banku (...)wW., nie przesłał go pokrzywdzonej, ani nie zwrócił pieniędzy tj. o czyn zart. 286 § 1 kk
Wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy w Wągrowcu uznał oskarżonegoR. P.za winnego zarzucanego mu czynu, przyjmując, iż jego czyn stanowił wypadek mniejszej wagi i kwalifikując jego zachowanie jako występek zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 283 kk. Na podstawieart. 283 kksąd wymierzył oskarżonemu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności, natomiast na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł wobec niego środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonejM. Z.kwoty 45,00 złotych. Od obowiązku ponoszenia kosztów procesu, w tym od opłaty oskarżony został zwolniony.
Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł Prokurator Prokuratury Rejonowej w Wągrowcu, wskazując, że zaskarża wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego, zarzucając wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 286 § 1 kkw zw. zart. 283 kkpoprzez błędne zastosowanie, zamiast prawidłowego zakwalifikowania czynu przypisanego oskarżonemu zart. 286 § 1 i 3 kk, nadto poprzez uczynienie podstawą skazaniaart. 283 kk, zamiastart. 286 § 3 kk.
Skarżący zauważył, że nie tylko treść wyroku, ale również uzasadnienie wskazuje na popełnioną przez Sąd wyraźną omyłkę w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, przy trafności pozostałych elementów orzeczenia.
W konkluzji Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez prawidłowe zakwalifikowanie przypisanego oskarżonemu czynu mianowicie zart. 286 § 1 i 3 kkoraz poprzez wskazanie prawidłowej podstawy prawnej wymiaru kary, tj.art. 286 § 3 kk.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja Prokuratora okazała się potrzebna, pozwoliła bowiem na skorygowanie zaskarżonego orzeczenia w zakresie kwalifikacji przypisanego oskarżonemu czynu i postawy wymiaru kary za przestępstwo. W pozostałej części wyrok nie został zakwestionowany.
Na wstępie podkreślić należy, że Sąd Rejonowy przeprowadził w niniejszej sprawie staranne postępowanie rozpoznawcze, w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszystkie okoliczności i dowody ujawnione w toku sprawy, a następnie dokonał na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, w tym i w zakresie przypisania oskarżonemu zarzucanego mu czynu. Ocena materiału dowodowego, dokonana przez sąd I instancji nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie wyroku odpowiada wymogom zart. 424 § 1 i 2 k.p.k.i pozwala na kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia.  W uzasadnieniu tym Sąd I instancji szczegółowo opisał, w jakim zakresie i z jakich przyczyn oparł się na uznanych za wiarygodne dowodach w postaci zeznań pokrzywdzonej, a także wyjaśnień złożonych przez oskarżonegoR. P.i dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. Ocena wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów była wyczerpująca i wolna od wewnętrznych sprzeczności. Zatem w sposób uprawniony doprowadziła ona do uznania przez Sąd I instancji, żeR. P.dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa. Zebrany materiał dowodowy dał również podstawę do prawidłowego określenia i wyliczenia wysokości szkody. Natomiast kontrola drugoinstancyjna orzeczenia pod kątem istnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych przyniosła negatywny rezultat.
Nie ulega jednak wątpliwości, iż Sąd Rejonowy, jak sam wskazał w uzasadnieniu, nie uniknął błędu wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Niewłaściwie bowiem powołał w kwalifikacji zarzucanego oskarżonemu czynuart. 286 § 1 kkw zw. zart. 283 kk, nadto nietrafnie odwołując się doart. 283 kkjako podstawy wymiaru kary. W ten sposób dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które ma miejsce w sytuacji jego wadliwego zastosowania lub niezastosowania w orzeczeniu opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych, przy czym ustawa nie wymaga stwierdzenia istnienia związku między naruszeniem prawa materialnego, a treścią zaskarżonej decyzji, by zachodziły podstawy do jej zmiany, bądź uchylenia.
Sąd I instancji przyjmując, iż w sprawie zachodzi wypadek mniejszej wagi, co zyskało aprobatę również strony apelującej, winien zastosować kwalifikację zart. 286 § 1 i 3 kk, natomiast przy podstawie skazania powołaćart. 286 § 3 kk.
Przepisart. 283 kkustanawia bowiem w sposób zbiorowy typy uprzywilejowane przestępstw: kradzieży z włamaniem (art. 279 § 1), rozboju (art. 280 § 1), kradzieży rozbójniczej (art. 281) i wymuszenia rozbójniczego (art. 282). Natomiast typ uprzywilejowany oszustwa i dotyczącą go sankcję określaart. 286 § 3 kk, co słusznie dostrzegł w treści uzasadnienia Sąd I instancji,
Z uwagi na powyższe należało zmienić pkt 1 zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie przypisanego oskarżonemu czynu zart. 286 § 1 i 3 kkoraz wskazanie właściwej podstawy wymiaru kary, mianowicieart. 286 § 3 kk. W pozostałym zakresie orzeczenie utrzymane zostało w mocy.
Rozstrzygając o kosztach procesu, Sąd II instancji zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania odwoławczego, w tym opłaty, kierując się zasadą słuszności. Oskarżony nie powinien bowiem ponosić finansowych konsekwencji błędu sądu, który spowodował konieczność zaskarżenia orzeczenia i wygenerował dodatkowe koszty postępowania odwoławczego.
M. D.M. G.S. S.