Sąd Okręgowy w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 1/15
Data wyroku: 2015-04-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Sztorc
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk, art. 109 kpow

Sygn. akt II Ka 1/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 kwietnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Mariusz Sztorc
Protokolant: st.sekr.sądowy Wojciech Wiśniowski
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r.
sprawyT. B.obwinionego o wykroczenie z art. 107 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie
z dnia 13 listopada 2014 r., sygnatura akt II W 1078/14
uchylazaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt II Ka 1/15

UZASADNIENIE
T. B.został obwiniony o to, że:

I
w okresie od października 2013 roku do dnia 20 marca 2014 roku o różnych porach dnia w mieszkaniu znajdującym się wR.przyulicy (...)złośliwie niepokoiłM. S.poprzez wielokrotne uderzanie w kaloryfer w swoim mieszkaniu co spowodowało zakłócenie spokoju i równowagi psychicznej na szkodęM. S., tj. o wykroczenie z art. 107 kw

II
w okresie od sierpnia 2013 roku do dnia 20 marca 2014 roku pomiędzy godzinami 08. 00 a 19. 00 w mieszkaniu znajdującym się wR.przyulicy (...)złośliwie niepokoiłK. S.poprzez wielokrotne uderzanie w kaloryfer w swoim mieszkaniu co powodowało zakłócenie spokoju i równowagi psychicznej na szkodęK. S., tj. o wykroczenie z art. 107 kw.

Sąd Rejonowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 roku, sygn. akt II W 1078/14 uznał obwinionegoT. B.za winnego czynów zarzucanych mu we wniosku o ukaranie, a wyczerpujących znamiona wykroczeń z art. 107 kw i na zasadzie art. 107 kw w zw. z art. 9 § 2 kw skazał go na karę grzywny w wysokości 500 zł (pięćset złotych).
Zasądził od obwinionego w całości koszty postępowania w kwocie 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków oraz w kwocie 50 zł tytułem opłaty.
Powyższy wyrok zaskarżył apelacją w całości obrońca obwinionego i zarzucił:

1
naruszenieart. 7 kpkw zw. zart. 8kpow przez dowolne, niczym nieuzasadnione uznanie wyjaśnień obwinionego za nieszczere i nielogiczne w sytuacji, gdy znajdują one w całości potwierdzenie w zeznaniach trzech świadków, tj.H. B.,A. W.iJ. M. (1), a także częściowo w zeznaniach samych pokrzywdzonych pośrednio potwierdzających fakt przeprowadzanych remontów w sąsiednich mieszkaniach w bloku oraz likwidacji sklepu motoryzacyjnego na parterze,

2
naruszenieart. 7 kpkw zw. zart. 8kpow przez błedną ocenę dowodu z zeznań świadkaM. W., w sytuacji gdy:

- słuchana na rozprawie w dniu 9.10. 2014 r. zeznała, wbrew ustaleniu Sądu I instancji na str. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że nie potrafi powiedzieć z czyjego mieszkania dochodziły stuki – k. 45 akt sprawy,
- słyszała stukanie po rurach od marca 2014 r.,
- nie była w mieszkaniu pokrzywdzonych,
- mieszkając piętro wyżej nie mogła być świadkiem zajścia w mieszkaniu obwinionego w dniu 20 marca 2014 r.,
3. naruszenieart. 7 kpkw zw. zart. 8kpow przez odmowę wiarygodności zeznaniom świadkówH. W.tylko z tego powodu, że są osobami najbliższymi dla obwinionego, pomimo że w okresie zarzucanego wykroczenia przebywały one praktycznie cały czas w mieszkaniu obwinionego, a ich zeznania znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadkaJ. M. (1),
4. naruszenieart. 7 kpkw zw. zart. 8kpow przez niczym nie uzasadnioną odmowę wiary zeznaniom świadkaJ. M. (1), będącego osobą obcą w stosunku do obwinionego, a którego zeznania – zgodnie z zeznaniami świadkówH. B.iA. W.-potwierdzają wersje obwinionego,
5. naruszenieart. 7 kpkw zw. zart. 8kpow,art. 34kpow w zw. zart. 424 kpkw zw. zart. 82kpow przez błędne ustalenie początku okresu zarzucanego obwinionemu wykroczenia październik 2013 r. w stosunku do jednego pokrzywdzonego, a na sierpień 2013 r. w stosunku do drugiego, mając na uwadze zeznania świadekM. W., która stukanie „po rurach” słyszała od marca 2014 r.,
6. naruszenieart. 7 kpkw zw. zart. 8kpow iart. 34kpow przez całkowity brak oceny dowodu z akt sprawy sygn. akt II W 919/14 Sądu Rejonowego w Rzeszowie, z których wynika, że obwiniony w dniu 20.03. 2014 r. pierwszy złożył zawiadomienie o wykroczeniu przeciwko pokrzywdzonym, co jak twierdzi obwiniony było powodem wzajemnego oskarżenia w stosunku do niego,
7. naruszenieart. 7 kpkw zw. zart. 8kpow przez błędne ustalenie na str. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że słowa wypowiedziane przez obwinionego podczas zajścia w dniu 20 marca 2014 r. świadczą o jego negatywnym stosunku psychicznym do pokrzywdzonych, podczas gdy były one reakcją na próbę wtargnięcia pokrzywdzonych do mieszkania obwinionego.
Powołując powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego z zarzucanych mu czynów oraz o zasądzenie kosztów za obie instancje.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego jest zasadna, o ile skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Obowiązkiem Sądu Rejonowego było dokładne zbadanie okoliczności faktycznych i przeprowadzenie wszystkich dowodów niezbędnych do dotarcia do prawdy obiektywnej w celu wydania wyroku. Tych obowiązków Sąd Rejonowy nie wykonał, przez co wydany wyrok jest przedwczesny.
Zasadniczo Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zeznań pokrzywdzonych i świadkaM. W.w zakresie ustalenia istnienia konfliktu pomiędzy pokrzywdzonymi a obwinionym. Za niewystarczającą należy uznać natomiast ocenę prowadzącą Sąd Rejonowy do przekonania, że dowody te jednoznacznie wykazują przebieg zdarzeń zgodny z treścią stawianych obwinionemu zarzutów. Przede wszystkim powierzchowna jest argumentacja odmawiająca wiarygodności dowodom z zeznań świadkówH. B.iA. W.tylko z tego powodu, że sprzeczne są z zeznaniami pokrzywdzonych i świadkaM. W.. Nie wiadomo z treści uzasadnienia dlaczego Sąd Rejonowy uznał zeznania świadków obrony za nieszczere skoro nie sprawdził przedstawionej w nich wersji o odgłosach mających dochodzić z remontowanych pomieszczeń, które miały zakłócać spokój w bloku. W tej kwestii należało ustalić, czy rzeczywiście w okresie objętym zarzutami takie remonty były prowadzone i czy zakres prac dotyczył instalacji grzewczej, a zatem czy można odgłosy uderzania w instalację ciepłowniczą, przypisać ewentualnie tylko obwinionemu. Bez tych ustaleń Sąd I instancji nie miał podstaw do wyciągnięcia wniosków z zeznań świadkaJ. M. (2), że są niewiarygodne, cyt. „..odnośnie jego sugestii, że przedmiotowe odgłosy mogły dochodzić z remontowanych pomieszczeń (…) i zmierzają do uchronienia obwinionego od odpowiedzialności karnej…”.
Za słuszny należy uznać zarzut apelacji, że Sąd I instancji nie przeprowadził oceny dowodu z akt sprawy II W 919/14 Sądu Rejonowego w Rzeszowie. Taką oceną nie jest pozbawiona dalszych rozważań konstatacja Sądu I instancji, że „…pod sygnaturą II W 919/14 toczy się postępowanie przeciwkoM.iK. S.jako obwinionym przezT. B.o to, że w okresie od 19 do 20 marca 2014 r. złośliwie go niepokoili, tj. o czyny z art. 51 § 1 kw i art. 107 kw…”, (k. 58). Sprawa ta jest podmiotowo i przedmiotowo powiązana ze sprawą rozpoznawaną w niniejszym postępowaniu i dlatego wymaga pełnej oceny pod kątem znaczenia dokonanych w niej ustaleń.
Powyższe braki postępowania dowodowego spowodowały, że zaskarżony wyrok należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
W ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Sądu Rejonowego będzie przeprowadzenie w całości postępowania dowodowego i uzupełnienie wskazanych wyżej jego braków. Stworzy to podstawę do wydania prawidłowego wyroku w sprawie.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 2 kpkw zw. zart. 109 § 2kpow orzekł jak w wyroku.