Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 238/15
Data wyroku: 2015-04-01 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Małgorzata Ziołecka

1.W Y R O K

2.W I M I E N I U

3.RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 kwietnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym - Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Ziołecka
4. Protokolant: st. prot. sąd.M. K.
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Artura Domańskiego
po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 roku
sprawyP. H.(H.)
oskarżonego z art. 62 ustęp 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Pile z dnia 11 grudnia 2014 roku, sygnatura akt II K 836/14

1
zmienia zaskarżony wyrok i przyjmuje, że podstawą rozstrzygnięć zawartych w punktach 3 i 4 jest przepisart. 71 ustęp 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii,

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

3
zwalnia oskarżonego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od uiszczenia opłaty za II instancję.

/-/M. Z.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 roku Sąd Rejonowy w Pile uznał oskarżonegoP. H.za winnego tego, że w dniu 12 sierpnia 2014 roku, wP., wbrew przepisom ustawy, posiadał przy sobie substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości 5,62 grama netto, to jest za winnego popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to, na podstawie art. 62 ustęp 1 powołanej wyżej ustawy, Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 punkt 1 k.k., warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby.
Na podstawie natomiastart. 73 § 1 k.k., Sąd Rejonowy oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego w okresie próby, a na podstawieart. 72 § 1 punkt 6 k.k.zobowiązał oskarżonego do podjęcia leczenia ambulatoryjnego od uzależnienia od narkotyków.
Na podstawie art. 70 ustęp 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orazart. 44 § 2 k.k., Sąd Rejonowy orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa zabezpieczonych w sprawie dowodów rzeczowych w postaci amfetaminy oraz przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa, nakazując ich zniszczenie.
Orzekając natomiast o kosztach, Sąd Rejonowy, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k., zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.
Wyrok powyższy w części dotyczącej orzeczenia o karze i na niekorzyść oskarżonego zaskarżył prokurator, zarzucając Sądowi I instancji obrazę prawa materialnego, to jestart. 72 § 1 punkt 6 k.p.k., poprzez orzeczenie na podstawie tego przepisu zobowiązania oskarżonego do podjęcia leczenia ambulatoryjnego od uzależnienia od narkotyków, podczas, gdy obowiązek taki powinien być orzeczony na podstawie art. 71 ustęp 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z jednoczesnym oddaniem oskarżonego pod dozór kuratora sądowego.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie jako podstawy zobowiązania oskarżonego do poddania się leczeniu ambulatoryjnemu z jednoczesnym oddaniem go pod dozórart. 71 ustęp 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.
W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji przyznał, że popełnił błąd przy wskazaniu podstawy orzeczenia o podjęciu leczenia odwykowego (karta 77 akt).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora w pełni zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd Odwoławczy podnosi, iż skarżący nie kwestionował poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych oraz zastosowanej do przypisanego oskarżonemu czynu kwalifikacji prawnej, jak również rodzaju i wymiaru kary zasadniczej.
Także Sąd Okręgowy nie dostrzegł podstaw do ingerencji w powyższym zakresie w zaskarżony wyrok (brak przesłanek zart. 439 k.p.k.) i dlatego też rozważania swoje ograniczy tylko do zarzutu apelacji, to jest do zarzutu dokonania przez Sąd Rejonowy obrazyart. 71 ustęp 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.
Sąd Odwoławczy przypomina, iż ustawodawca wart. 71 ustęp 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniijednoznacznie postanowił, że w razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo, pozostające w związku z używaniem środka odurzającego lub substancji psychotropowej, na karę pozbawiania wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje skazanego do poddania się leczeniu lub rehabilitacji w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej i oddaje go pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia.
Przepisart. 71 ustęp 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniima więc charakterlex specialisw stosunku doart. 72 k.k., według którego nakładanie obowiązków, które towarzyszą warunkowemu zawieszeniu wykonania kary (w tym obowiązku poddania się leczeniu) jest zawsze fakultatywne –tak Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 czerwca 2014 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt II AKa 159/14.
W przedmiotowej sprawieP. H.został oskarżony, a następnie skazany za popełnienie przestępstwa właśnie zart. 62 ustęp 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Treść zaskarżonego wyroku nie pozostawia przy tym wątpliwości co do tego, że za popełnienie tego rodzaju przestępstwa, oskarżonemu została wymierzona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Wreszcie w sprawie niniejszej nie budzi jakichkolwiek wątpliwości i to, że oskarżonyP. H.jest osobą uzależnioną od narkotyków. Wynika to wprost ze sporządzonej w dniu 7 września 2014 roku opinii sądowo – psychiatrycznej oP. H.(k. 33-35 akt).
Skoro zatem tak, to oczywistym jest, że odnośnie oskarżonegoP. H.zrealizowane zostały wszystkie przesłanki wymienione przez ustawodawcę wart. 71 ustęp 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. W takiej zatem sytuacji, Sąd Rejonowy musiał zobowiązać oskarżonego do poddania się leczeniu w podmiocie leczniczym z jednoczesnym oddaniemP. H.pod dozór kuratora. Sąd I instancji co prawda wydał tego typu rozstrzygnięcia, niemniej, i jak to słusznie zauważył skarżący, wskazał błędną podstawę prawną tych to decyzji. Ponieważ przepis art. 71 ustęp 1 cytowanej wyżej ustawy stanowilex specialisw stosunku doart. 72 k.k., ten pierwszy powinien być wskazany jako podstawa rozstrzygnięć zawartych wpunkcie 3 i 4zaskarżonego orzeczenia.
Odmienne procedowanie w tym przedmiocie czyni zatem zarzut prokuratora o dopuszczeniu się przez Sąd I instancji obrazyart. 71 ustęp 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiza w pełni uzasadniony.
Dlatego też Sąd II instancji zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, iż uznał, że podstawą rozstrzygnięć zawartych w punktach 3 i 4 jest przepisart. 71 ustęp 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, o czym orzekł, jak w punkcie 1 swego wyroku.
W pozostałym natomiast zakresie, nie znajdując podstaw do dalszej korekty, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, o czym z kolei orzekł, w punkcie 2 wydanego w dniu 1 kwietnia 2015 roku orzeczenia.
Orzekając natomiast o kosztach, Sąd Okręgowy, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k., mając na uwadze wskazane w tymże przepisie względy słuszności, a w szczególności fakt, że zmiana zaskarżonego wyroku była następstwem uchybienia sądu rozstrzygającego, zwolniłP. H.od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych, w tym od uiszczenia opłaty za II instancję (punkt 3 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 1 kwietnia 2015 roku).
/M. Z./