Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 15/15
Data wyroku: 2015-02-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Wilczewska-, Karol Skocki, Waldemar Cytrowski

Sygn. akt II Ka 15/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 lutego 2015r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSO Waldemar Cytrowski
Sędziowie : SSO Agata Wilczewska - spr.
SSR (del.) Karol Skocki
Protokolant : st. sekr. sąd. Irena Bąk
przy udziale Jacka Górskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2015r.
sprawyK. G.
oskarżonego z art.178a§4k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 25 listopada 2014r. sygn. akt II K 1177/14

I
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- z opisu czynu przypisanego oskarżonemu eliminuje stwierdzenie, że przypisanego czynu oskarżony dopuścił się będąc wcześniej skazanym „prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie sygn. akt VIIK 996/06 z dnia 6 października 2006 roku za prowadzenie pojazdu mechanicznegow stanie nietrzeźwości”;
- uchyla orzeczenie zawarte w punkcie II;
- orzeczoną wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności obniża do6 (sześciu) miesięcy;
- orzeczony w punkcie III zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych rozszerza na wszelkie pojazdy mechaniczne.

II
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.

III
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 120 zł za obie instancje.

Karol Skocki Waldemar Cytrowski Agata Wilczewska

Sygn. akt: II Ka 15/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r. Sąd Rejonowy w Koninie, sygn. akt II K 1177/14, oskarżonegoK. G.uznał za winnego tego, że w dniu 2 sierpnia 2014 r. około godz. 23.50 wK.naulicy (...)prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym – kierował motocyklem marki(...)nr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,03 mg/dm3 alkoholuw wydychanym powietrzu, będąc wcześniej skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie, sygn. akt VII K 996/06 z dnia 6 października 2006 r. za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości oraz prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sulęcinie, sygn. akt II K 452/10 z dnia 29 września 2010 r. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. przestępstwa zart. 178a § 4 k.k.i za to na podstawieart. 178a § 4 k.k.skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił wobec oskarżonego na okres 4 lat próby, a na podstawieart. 42 § 2 k.k.iart. 43 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii A na okres 3 lat. Nadto, w oparciu oart. 49 § 2 k.k., Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 400 zł.
Z wyrokiem tym nie zgodził się prokurator zaskarżając go na niekorzyść oskarżonegoK. G.w części orzeczenia o karze. Orzeczeniu zarzucił, na podstawieart. 438 pkt. 4 k.p.k., rażącą niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu względem oskarżonegoK. G.kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. A na okres 3 lat, podczas gdy dotychczasowa karalność oskarżonego oraz względy prewencji ogólneji indywidualnej przemawiają za wymierzeniem mu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na dłuższy okres.
Stawiając ten zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemuK. G.kary 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, a także świadczenia pieniężnego w kwocie 400 zł.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora, w zakresie w jakim domaga się wymierzenia bezwzględnej kary pozbawienia wolności oraz orzeczenia środka karnego – zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, okazała się zasadna.
Zgodnie z treściąart. 433 § 1 k.p.k.sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środka odwoławczego, a w zakresie szerszym tylko o tyle o ile ustawa to przewiduje. Ponieważ w niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności, o jakich mowa w przepisieart. 439 k.p.k., rozpoznanie apelacji ograniczono – zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisuart. 433 § 1 k.p.k.– do podniesionego w niej zarzutu apelacyjnego.
Wskazać bowiem należy, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń co do sprawstwa oskarżonego, oparł je o prawidłową analizę materiału dowodowego, która nie zawiera błędów natury logicznej czy też faktycznej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody, dla których oskarżonego uznano za winnego popełnienia przypisanego mu czynu, a Sąd odwoławczy przedstawioną tam argumentację w pełni podziela. Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń zarówno w aspekcie okoliczności stanu faktycznego oraz winy. Dokonana przez Sąd Rejonowy analiza materiału dowodowego jest wnikliwa i jasna, w pełni odpowiada dyrektywom określonym wart. 4 k.p.k., a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi zart. 7 k.p.k.oraz przekonująco uzasadnione.
Zachodziła jednak konieczność zmiany zaskarżonego wyroku – w oparciu oart. 440 k.p.k.– w ten sposób, że z opisu przypisanegoK. G.czynu Sąd odwoławczy wyeliminował stwierdzenie, że czynu tego oskarżony dopuścił się będąc wcześniej skazanym „prawomocnym wyrokiem Sądu RejonowegowK., sygn. kat VII K 996/06, z dnia 6 października 2006 r. za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości”. Wskazać bowiem należy, że zgodnie zart. 76 § 1 k.k.skazanie z warunkowym zawieszeniem wykonania kary ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Przepis § 2 w/w artykułu stanowi natomiast, że jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę lub środek karny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem ich wykonania; nie dotyczy to środka karnego wymienionego wart. 39 pkt 5 k.k.Skoro zatem wyrok w sprawie VII K 996/06 uprawomocnił się w dniu 14 października 2006 r., wykonanie orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów nastąpiło z dniem 14 października 2008 r., a orzeczone świadczenie pieniężne skazany uiścił w dniu 9.03.09r., to z dniem 14 kwietnia 2010 r. nastąpiło zatarcie w/w skazania.
Sąd Okręgowy podzielił natomiast zarzut prokuratora, który kwestionował stanowisko Sądu Rejonowego w kwestii zastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd I instancji warunkowo zawieszając wykonanie kary wobec oskarżonego nie uwzględnił w należyty sposób całokształtu okoliczności niniejszej sprawy przez co wymierzona kara nie jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego i nie spełnia swych celów wychowawczych i zapobiegawczych. Podstawową przesłanką stosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary jest pozytywna prognoza, wyrażająca się w przekonaniu sądu, że sprawca wykona nałożone obowiązki próby, będzie przestrzegał porządku prawnego i nie powróci do przestępstwa, a zatem wykonanie wymierzonej mu kary nie jest konieczne. Ponadto kara orzeczona wobec oskarżonego winna również wzbudzać u sprawcy poczucie nieuchronności i dolegliwości kary za popełnienie czynu zabronionego. Tymczasem oskarżony był już wcześniej kilkukrotnie krany, w tym raz za przestępstwo polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Sąd Rejonowy w Sulęcinie, wyrokiem z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II K 452/10, uznał bowiem oskarżonego za winnego przestępstwa zart. 178a § 1 k.k.i wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat. Nadto orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Powyższe wskazuje, że przestępstwa objętego niniejszym postępowaniem oskarżony dopuścił się w okresie próby wyznaczonej wyrokiem w sprawie II K 452/10, a także w czasie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów. W ocenie Sądu odwoławczego dowodzi to, że oskarżony nie wyciąga żadnych wniosków z zapadających wobec niego skazujących wyroków. Nie wykorzystuje również otrzymywanej od Sądów orzekających w jego sprawach szansy na zmianę swojej postawy życiowej. Brak jakiejkolwiek refleksji, poczucie bezkarności powodują, iż oskarżony po raz kolejny dopuszcza się przestępstwa prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. W związku z powyższym trudno podzielić przekonanie Sądu Rejonowego o istnieniu pozytywnej prognozy wobec oskarżonego, a wydane orzeczenie wręcz zachęca oskarżonego do dalszego łamania prawa. Skoro bowiemK. G.pozostając na wolności nie przestrzega obowiązującego porządku prawnego w okresie próby, który przecież ma weryfikować słuszność danej mu szansy, warunkowe zawieszenie wykonania kary nie tylko nie realizuje celów kary lecz można nawet stwierdzić, że sprzeczne jest z jej celami.
Sąd odwoławczy zauważa przy tym, że zgodnie z art.69§4k.k. wobec sprawcy przestępstwa określonego w art.178a§4k.k. sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Na taki szczególnie uzasadniony wypadek nie wskazał zaś Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, gdyż takowy w przypadku oskarżonego po prostu nie zachodzi.
Z uwagi na powyższe Sąd odwoławczy złagodził wymierzonąK. G.karę pozbawienia wolności do 6 miesięcy, uznając, że skoro z opisu czynu wyeliminowano jedno uprzednie skazanie za czyn z art.178a§1k.k., to karaw takim wymiarze będzie adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, nie stosując jednak w stosunku do oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania. Mimo złagodzenia jej wymiaru, kara ta będzie jednak dla oskarżonegoK. G.wystarczająco dolegliwa, skoro jej wykonanie nie zostało warunkowo zawieszone na okres próby. Pobytw zakładzie karnym, choćby krótki, uświadomi oskarżonemu naganność jego postępowania i zapobiegnie jego ponownemu powrotowi na drogę przestępstwa.
Jednocześnie orzeczony na podstawieart. 42 § 2 k.k.iart. 43 § 1 k.k.w pkt. III zaskarżonego wyroku środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych Sąd odwoławczy rozszerzył na wszelkie pojazdy mechaniczne. Należy przypomnieć, że zakaz prowadzenia pojazdów orzekany w oparciu oart. 42 § 2 k.k.może obejmować zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju albo wszelkich pojazdów. W zależności od okoliczności danej sprawy sąd decyduje o zakresie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów. Wskazać zatem należy na pewną niekonsekwencję Sądu Rejonowego. Z jednej bowiem strony wskazuje bowiem, że oskarżony był już skazany za czyn zart. 178a § 1 k.k.i że nie wyciąga wniosków ze swojego dotychczasowego nagannego zachowania, z drugiej zaś ogranicza orzekany środek karny do pojazdów mechanicznych kategorii A. W ocenie Sądu odwoławczego przywołane okoliczności istotnie winny być brane pod uwagę przy orzekaniu środka karnego określonego wart. 42 § 2 k.k.ale przemawiają one jednoznacznie za orzeczeniem go w formie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów. W tym też zakresie zachodziła konieczność zmiany zaskarżonego wyroku.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 i § 2 k.p.k.zmienił zaskarżony wyrok w wyżej opisanym zakresie, a nie znajdując innych powodów do dalszej zmiany tego wyroku bądź do jego uchylenia, a branych pod uwagę z urzędu, utrzymał go w mocy w pozostałej części.
O wydatkach za postępowanie odwoławcze Sąd odwoławczy orzekł na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k., § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 663) i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 861) obciążając nimi oskarżonegoK. G.. O opłacie od oskarżonego za obie instancje Sąd odwoławczy orzekł natomiast w oparciu oart. 2 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) określając jej wysokość na 120 zł.
Karol Skocki Waldemar Cytrowski Agata Wilczewska