Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
III Wydział Cywilny
Sygnatura akt: III C 1457/14
Data wyroku: 2015-12-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Irma Lorenc
Słowa kluczowe: Ochrona Posiadania
Podstawa prawna: art. 344 § 1 kc

Sygn. akt III C 1457/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 grudnia 2015 r.
Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie III Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Irma Lorenc

Protokolant:

Patrycja Frątczak

po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2015 r. w Szczecinie
na rozprawie
sprawy z powództwaT. T.
przeciwkoB. S.
o przywrócenie posiadania

I
oddala powództwo;

II
zasądza od powodaT. T.na rzecz pozwanejB. S.kwotę 156 zł (sto

pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sygn. akt III C 1457/14

UZASADNIENIE
w postępowaniu zwykłym
W dniu 15 października 2014 r. powódT. T.wystąpił przeciwko pozwanejB. T., obecnie noszącej nazwiskoS., z pozwem, w którym domagał się nakazania pozwanej przywrócenia powodowi posiadanialokalu mieszkalnego nr (...)położnego w domu dwurodzinnym przyul. (...)wS.poprzez wydanie kluczy do tego lokalu i udostępnienie lokalu do korzystania przez powoda, a nadto – zasądzenia od pozwanej na jego rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania, przywołując argumentację opartą oart. 5 kciart. 346 kc.
W piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2015 r. pozwana wskazała, że sprzedała przedmiotowy lokal i nie jest w jego posiadaniu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PowódT. T.i pozwanaB. S.w dniu 23 lipca 1994 r. zawarli związek małżeński i zamieszkali w lokalu mieszkalnym przyul. (...)wS.. Pozwana nabyła udział do ½ prawa własności tego lokalu na podstawie umowy sprzedaży z dnia 1 października 1992 r.
W dniu 8 listopada 2001 r. pozwana zawarła zJ. S. (1)umowę o zniesienie współwłasności tego lokalu , mocą której otrzymała ten lokal na wyłączną własność bez spłat i dopłat.
W dniu 30 września 2014 r. pozwana sprzedała przedmiotowy lokalM. C. (1)iM. C. (2), a następnie w dniu 9 czerwca 2015 r. wydała go nabywcom.
Powód i pozwana nie są w posiadaniu przedmiotowego lokalu.
dowody:
- umowa z dnia 8.11.2001 r. k. 21-24
- umowa z dnia 30.09.2014 r. k. 147-152
- protokół k. 75
- zeznania świadkaJ. S. (2)k. 77
- zeznania świadkaM. C. (2)k. 78
-zeznania świadkaM. C. (1)k. 107-108

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Podstawę prawną żądania pozwu stanowił przepisart. 344 § 1 zd. 1 kc, zgodnie z którym przeciwko temu, kto samowolnie naruszył posiadanie, jak również przeciwko temu, na czyją korzyść naruszenie nastąpiło, przysługuje posiadaczowi roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego i o zaniechanie naruszeń.
Wskazać należy, że żądanie przywrócenia naruszonego posiadania nie zmierza do pozbawienia naruszyciela prawa posiadania rzeczy lecz do odzyskania przez dotychczasowego posiadacza faktycznego władztwa nad rzeczą w związku z samowolą uprawnionego w realizowaniu przysługującego mu prawa do rzeczy. Jak wskazał słusznie Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lipca 1995 r. (sygn.. akt I CRN 52/95) cechą charakterystyczną roszczenia posesoryjnego, wyrażającego się skierowanym do naruszyciela żądaniem przywrócenia stanu poprzedniego, przez wydanie rzeczy, której posiadanie zostało samowolnie naruszone jest to, że może być ono skutecznie dochodzone tylko o tyle, o ile naruszyciel ma tę rzecz w swoim ręku. Z chwilą więc, gdy osoba, która pozbawiła posiadacza władztwa nad rzeczą, sama to władztwo utraciła, przestaje być legitymowana biernie, a wytoczone przeciw niej żądanie staje się bezprzedmiotowe. Jest przy tym zupełnie obojętne, czy ta utrata nastąpiła bez woli i winy tej osoby, czy też uczyniła ona to świadomie, choćby w tym celu, żeby udaremnić akcję powoda.
Powód domagał się w niniejszym postępowaniu przywrócenia przez pozwaną posiadania mieszkania poprzez wydanie kluczy do niego oraz udostępnienie mu go do korzystania. Tymczasem w wykonaniu umowy sprzedaży tego lokalu zawartej w dniu 30 września 2014 r. , w dniu 9 czerwca 2015 r. pozwana wydała tenże lokal nabywcom i nie jest już w jego posiadaniu. Powyższe wynikało zarówno z dowodów z dokumentów przedłożonych przez pozwaną, jak i zeznań świadkówM. C. (1)orazM. C. (2), których wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została podważona żadnym dowodem przeciwnym. W tej sytuacji oczywiste jest, że nawet gdyby przyjąć, że w istocie pozwana samowolnie naruszyła posiadanie powoda, to wyrok uwzględniający wytoczone w niniejszej sprawie powództwo przeciwko osobie, która nie ma jej w swoim władaniu, byłyby pozbawiony jakiejkolwiek mocy wykonawczej.
W tej sytuacji bezprzedmiotowe stało się rozważanie czy w istocie zostały spełnione przesłanki określone wart. 344 § 1 zd. 1 kc, rozprawienie się z innymi zarzutami formułowanymi przez strony w toku postępowania, a także prowadzenie postępowania dowodowego w dalszym zakresie, albowiem już tylko z opisanych wyżej przyczyn powództwo nie mogło zostać uwzględnione.
Z tych względów orzeczono jak w punkcie I sentencji.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w punkcie II wyroku znalazło podstawę wart. 98 § 1 i 3 kpcw zw. zart. 99 kpc. Na koszty postępowania poniesione przez pozwaną złożyło się wynagrodzenie jej pełnomocnika procesowego, ustalone zgodnie z treścią§ 7 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.