Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 371/15
Data wyroku: 2015-07-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Chodkowski
Teza: ukaranie

Sygnatura akt VI W 371/15

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 lipca 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski
Protokolant:  Katarzyna Kraska
po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2015 roku
sprawy przeciwkoZ. D.synowiZ.iT.z domuR.
urodzonego (...)weW.
obwinionego o to, że
w dniu 11 kwietnia 2014 roku około godziny 8:00 przyul. (...)weW.poza droga publiczną na terenie parkingu podwórka wewnętrznego kierując pojazdem markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie zachował należytej ostrożności podczas manewru omijania w wyniku czego uderzył zewnętrznym prawym lusterkiem pieszegoA. P., czym zagroził jego bezpieczeństwu oraz spowodował u niego obrażenia ciała.
tj. o czyn z art. 98 kw
******************

I
uznaje obwinionegoZ. D.za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 98 kw i za to na podstawie art. 98 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości500 (pięciuset) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 50 zł.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 11 kwietnia 2014 roku, około godziny 19.41, na parkingu mieszczącym się w podwórzu wewnętrznym, przyulicy (...)weW., doszło do zdarzenia z udziałem samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...), którego kierującym byłZ. D.i pieszegoA. P..
Kierujący samochodemA. (...), ruszając pojazdem, próbował ominąć przebywającego na podwórzuA. P..
Wykonując ten manewr, zahaczył prawym zewnętrznym lusterkiem pieszego.
W wyniku zdarzeniaA. P.doznał stłuczenia kończyny górnej prawej.

dowód:

zeznaniaA. P.- protokół rozprawy z dnia 6 lipca 2015 roku (k.61-62);

zeznaniaA. P.k.8;

zaświadczenie lekarskie k.10;

opinia sądowo-lekarska k.21;

notatka urzędowa k .6 akt.
Z. D., w toku czynności wyjaśniających, nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach stwierdził, że omijał idącego z prawą stroną pieszego, po czym ten zaczął biec za jego pojazdem, uderzać w samochód i wyzywać obwinionego.
W toku postępowania jurysdykcyjnego nie stawił się za wezwanie Sądu.
Analiza materiału dowodowego a w szczególności zeznańA. P., jego zachowania się po doznanym urazie i dokumentacji medycznej, pozwoliły na nie budzące wątpliwości ustalenie, że doszło do uderzenia lusterkiem samochodu obwinionego w momencie, gdy ten omijał idącego pieszego.
Okoliczność ta wynika wprost z zeznań pokrzywdzonego. Świadek wskazali na element pojazdu, którym został zahaczony (lusterko) i moment, w którym do tego doszło (wykonanie manewru omijania). Natychmiast (co przyznaje obwiniony), po ominięciu go przezA., zaczął biec za nim, po czym kierował wobecZ. D.swoje uwagi i pretensje.
Bezpośrednio po zdarzeniu udał się do lekarza, który potwierdził doznanie przez niego stłuczenia prawej ręki (co następnie znalazło odzwierciedlenie w świadectwie sądowo-lekarskich oględzin ciała). Udał się też na Policję, którą zawiadomił o zdarzeniu.
Całość zatem zgromadzonego materiału dowodowego układa się w jednolitą całość i potwierdza podany przez pokrzywdzonego przebieg wydarzeń.
Z tego względu Sąd uznał, że obwiniony dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia z art. 98 kw. Kierując bowiem samochodem markiA. (...), nie zachował bowiem należytej ostrożności podczas manewru omijania pieszego, w wyniku czego uderzył zewnętrznym prawym lusterkiemA. P.powodując stłuczenie prawej, górnej kończyny pokrzywdzonego.
Nagminność wykroczeń z udziałem kierowców pojazdami mechanicznymi na obszarze miasta, miejsce, czas jego popełnienia oraz rodzaj naruszonych zasad ruchu drogowego to okoliczności, które Sąd miał na względzie wymierzając obwinionemu karę grzywny.
Jest ona współmierna do stopnia jego zawinienia, uwzględnia jego sytuację materialną i pozwoli na osiągnięcie celów kary tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinionego, jak i w płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania. Uzmysłowi również obwinionemu karygodność jego zachowania. Sąd nie widział możliwości orzeczenia łagodniejszej formy kary, ani - tym bardziej - odstąpienia od wymierzenia kary, bądź poprzestania na zastosowaniu wobec obwinionego środków oddziaływania wychowawczego. Uwzględniono bowiem również społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary, które mają stanowić adekwatną względem popełnionego czynu represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa zachowanie, którego obwiniony się dopuścił. Sąd wyraża jednocześnie przekonanie, iż orzeczona kara spełni swoje zadania w zakresie prewencji szczególnej i pomoże zrozumieć obwinionemu nieprawidłowość jego zachowania na drodze.
Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepisart. 627 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.