Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 491/15
Data wyroku: 2015-09-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Marcin Schoenborn, Bożena Żywioł
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Dokumentom
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 491/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia8 września 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Marcin Schoenborn
Sędziowie SSO Grażyna Tokarczyk
SSO Bożena Żywioł (spr.)
Protokolant Barbara Szkabarnicka
przy udziale Elżbiety Ziębińskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015 r.
sprawyR.B.(B.)synaW.iA.
ur. (...)wG.
oskarżonego zart. 270§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 18 marca 2015 r. sygnatura akt IX K 1465/13
na mocyart. 437§ 1 kpk,art. 636 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 750 (siedemset pięćdziesiąt) złotych.

VI Ka 491/15

UZASADNIENIE
Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoR.B.od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 18 marca 2015r., sygn.akt IX K 1465/13, oceniona została jako bezzasadna.
Całkowicie nietrafnym jest podniesiony w niej zarzut obrazyart. 9 § 1 kpkw zw. zart. 196 § 3 kpk,art. 196 § 3 kpkorazart. 196 § 2 kpkw zw. zart. 196 § 3 kpk.
Art. 196 § 2 kpktworzący sankcję bezwzględnego zakazu dowodowego z opinii biegłego ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy występują bezwzględne powody wyłączenia biegłego wymienione wart. 40 § 1 pkt 1-3 i 5 kpk. Takie zaś przyczyny w sprawie niniejszej, nawet w opinii apelującego, nie występują. Nie mogło zatem dojść do obrazyart. 196 § 2 kpk.
Sam natomiast fakt, że sporządzający opinię biegłyP. Z.jest policjantem nie może być wystarczającym uzasadnieniem tezy, iż zachodzą okoliczności wskazane wart. 196 § 3 kpk. osłabiające zaufanie do bezstronności biegłego. W takim duchu wypowiedział się też w tej kwestii Sąd Najwyższy /vide wyrok z 26 maja 1980r. I KR 83/80, OSNKW 1980/9/78/.
Wiedzy, rzetelności i obiektywizmu biegłego apelujący nie podważył żadną konkretną argumentacją. Na marginesie wypada w tym miejscu podkreślić, iż wnioski opinii biegłegoP. Z.korespondują z wnioskami opinii grafologicznej sporządzonej w innym postępowaniu przez innego biegłego.
W ocenie sądu odwoławczego nie doszło także do błędu w ustaleniach faktycznych. Ustalenia poczynione przez sąd pierwszej instancji mają pełne uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym, który został przeanalizowany zgodnie z zasadami logiki, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Ustalenia, żeA. B.nie sporządziła własnoręcznie testamentu przedłożonego przezR. B.w postępowaniu sądowym nie podważają bynajmniej twierdzenia świadków, iż matka oskarżonego nosiła się z zamiarem sporządzenia testamentu i spadkobiercą chciała uczynić oskarżonego, który opiekował się nią jak i gospodarstwem. Dla wypełnienia znamion występku zart. 270 § 1 kknie ma bowiem znaczenia, czy treść podrobionego dokumentu jest zgodna z wolą osoby, od której dokument rzekomo miał pochodzić.
Wypowiedź biegłego zacytowana w środku odwoławczym, odnosząca się do kwestii podobieństwa w kreśleniu liter przez osoby ze sobą spokrewnione, została wyrwana z kontekstu, a ten zmienia znaczenie tej wypowiedzi. Biegły oświadczył bowiem, że przy ewentualnym podobieństwie nie jest tak, iż charakter pisma osób spokrewnionych jest identyczny, czy też bardzo zbliżony, a więc prowadząc badania grafologiczne można wykazać różnice w piśmie.
Z naprowadzonych względów Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów i wniosków apelacji.
Sąd Rejonowy w wyniku prawidłowego podejmowania niezbędnych czynności procesowych i poprawnej oceny zgromadzonych dowodów w sposób trafny przypisał oskarżonemu zachowanie, które wyczerpało znamiona przestępstwa zart. 270 § 1 kk.
Kara wymierzona za ten czyn nie razi nadmierną surowością. Grzywna jest bowiem karą najłagodniejszego rodzaju. O jej wysokości zdecydował natomiast znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu oraz uprzednia karalność oskarżonego. Sąd Rejonowy baczył także na możliwości zarobkowe i płatnicze oskarżonego.
Z podanych powodów Sąd Okręgowy nie dopatrzył się najmniejszych powodów do ingerencji w treść zaskarżonego wyroku i orzeczenie to utrzymał w mocy, co skutkowało obciążeniem oskarżonego kosztami procesu za postępowanie odwoławcze.