Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 5079/14
Data wyroku: 2015-02-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Chodkowski
Teza: ukaranie

Sygnatura akt VI W 5079/14

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 lutego 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski
Protokolant:  Katarzyna Kraska
po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 roku
sprawy przeciwkoL. S.synowiE.iJ.z domuS. (...)
urodzonego (...)w miejscowościD.
obwinionego o to, że
w dniu 3.07.2014r. o godz. 08:00 weW.naul. (...)kierując samochodem markiM.onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania wskutek czego uderzył w zaparkowany pojazd markiO. (...)onr rej. (...)powodując jego uszkodzenie i straty w mieniu na szkodęH. K.czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw
******************

I
uznaje obwinionegoL. S.za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości300 (trzystu) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 3 lipca 2014 r. o godzinie 8:00 weW.naul. (...)kierował pojazdem markiM.nr rej. (...). W tym samym czasie naulicy (...)przed budynkiem szpitala stał zaparkowany samochód markiO. (...)nr rej. (...), którego właścicielem jestH. K.. Kierujący pojazdemM.L. S.wykonując manewr cofania uderzył w zaparkowany samochódO. (...). Po uderzeniuL. S.oddalił się z miejsca zdarzenia.
Dowód:
- zawiadomienie o wykroczeniu k. 6;
- zeznania świadkaJ. L., k. 39;
-wyjaśnienia obwinionego – częściowo, k. 11..
W wyniku uderzeniaO. (...)doznał uszkodzeń w postaci wgniecenia klapy bagażnika oraz wybicia tylnej szyby, co spowodowało straty w mieniu na szkodę właścicielki,H. K..
Dowód:
-zawiadomienie o wykroczeniu k. 6;
- zeznania świadkaJ. L., k. 39.
ObwinionyL. S.ma 67 lat. Jest stanu wolnego, nie ma nikogo na utrzymaniu. Obecnie przebywa na emeryturze, w ramach której uzyskuje miesięczne uposażenie w wysokości 3000 złotych. Nie był dotychczas karany za przestępstwa i przestępstwa skarbowe.
Dowód:
- dane osobo -poznawcze, k. 11;
- karta karna k.19.
Przesłuchany w toku czynności wyjaśniającychL. S.nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu 3 lipca 2014r. weW.naul. (...)kierował swoim pojazdem markiM.. Z uwagi na fakt, że nie chciał on zaparkować na miejscu oznaczonym kopertą wykonał manewr cofania i odjechał. Obwiniony wyjaśnił, że nie widział ani nie słyszał, aby uderzył w zaparkowany samochód markiO. (...). Na zamontowanym z tyłu jego pojazdu bagażniku dla rowerów także nie ma żadnych śladów uderzenia, a obwiniony o całym zdarzeniu dowiedział się dopiero po otrzymaniu korespondencji od towarzystwa ubezpieczeniowego.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego w zakresie, w jakim nie przyznaje się on do winy. W ocenie Sądu wyjaśnienia te stanowią jedynie przyjętą przez obwinionego linię obrony, zmierzająca do uniknięcia lub zmniejszenia grożącej mu odpowiedzialności. Sąd dał wiarę tym wyjaśnieniom jedynie w zakresie, w jakim przyznał on, że w dniu zdarzenia wykonywał manewr cofania naulicy (...). W pozostałym zakresie wyjaśnienia te nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ stoją one w sprzeczności z niebudzącymi wątpliwości Sądu zeznaniami świadkaJ. L.oraz zeznaniami męża właścicielki pojazduO. (...), który opisał rodzaj uszkodzeń jakich doznał ten samochód. ŚwiadekJ. L.w sposób spójny, wiarygodny i nie budzący wątpliwości opisał przedmiotowe zdarzenie. Świadek ten zeznał, że widział jak kierujący pojazdemM.wykonujący manewr cofania uderzył w zaparkowany samochódO. (...)i z uwagi na siłę uderzenia słychać było huk tłuczonego szkła, a następnie świadek dostrzegł że wskutek uderzenia doszło do wgniecenia klapy bagażnika i wybicia tylnej szybyO. (...). Zeznał także, że po tym zdarzeniu kierowcaM.oddalił się z miejsca zdarzenia, natomiast świadek spisał jego numery rejestracyjne a następnie jego przełożona powiadomiła o kolizji policję. Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaJ. L., ponieważ opisują one przebieg zdarzenia w sposób jasny, logiczny, zgodny z zasadami doświadczenia życiowego, a także korespondują z zeznaniamiW. K.w zakresie w jakim świadkowie ci opisują uszkodzenia pojazduO. (...).
W świetle tak ustalonego stanu faktycznego, Sąd uznał, że sprawstwo i wina obwinionego co do popełnienia przez niego zarzuconego mu czynu nie budzi wątpliwości.
Wykroczenie z art. 86 § 1 kw, popełnia ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Strona przedmiotowa tego czynu obejmuje niezachownie należytej ostrożności, powodujące zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.  Bezpieczeństwo ruchu wymaga przestrzegania wszystkich sformalizowanych zasad, a także ostrożności wynikającej z potrzeb życia, z konkretnej sytuacji (zob. K. Buchała,Przestępstwa i wykroczenia..., s. 121-123). Trafnie podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z 29 kwietnia 2003 r. (III KK 61/2003, OSNwSK 2003, poz. 886, LexisNexis nr(...)), że dla odpowiedzialności z tego przepisu konieczne jest ustalenie, iż sprawca nie zachował „należytej ostrożności”, a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do „postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze”. Natomiast następstwem niezachowania wymaganej ostrożności w danych warunkach jest spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu.
Strona podmiotowa tego wykroczenia obejmuje zarówno umyślność, jak i nieumyślność.
Sąd uznał więc, że obwinionyL. S.podczas wykonywania manewru cofania nie zachował ostrożności wymaganej w danej sytuacji wskutek czego uderzył w tył pojazdu należącego doH. K.i tym zachowaniem spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu, a więc dopuścił się wykroczenia stypizowanego w art. 86 § 1 kw. Następnie zaś oddalił się z miejsca zdarzenia.
Wymierzając karę, Sąd kierował się zasadami wymiary kary, określonymi w art. 33 § 1 i 2 kw. Sąd uznał, że kara taka jest adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu, uwzględnia sytuację materialną obwinionego, a także spełni swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze zarówno w stosunku do obwinionego jak i w zakresie społecznego oddziaływania.
Z uwagi na skazanie obwinionego, orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepisart. 118§ 1 kpwiart. 616 §2 kpkw zw. zart. 119 kpw, obciążającL. S.zryczałtowanymi wydatkami postępowania oraz wymierzając mu stosowną opłatę.