Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 1326/14
Data wyroku: 2015-02-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Kurczewska – Śmiech, Włodzimierz Śpiewla
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze

Sygn. akt XI Ka 1326/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 lutego 2015r.
Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:Przewodniczący: SA w SOTamara Pawlak – spr.
Sędziowie: SOWłodzimierz Śpiewla
SOMagdalena Kurczewska – Śmiech
Protokolant: st. prot. Małgorzata Polaczek
przy udziale Prokuratora Doroty Kalinowskiej
po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015r.
sprawyA. L. (1)
oskarżonego zart. 244 kkw zb. zart. 178a § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej
z dnia 25 lipca 2014r. sygn. akt VII K 270/13

I
na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 kpkw zw. zart. 45 § 1kw uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej wykroczenia zart. 87 § 1akw i postępowanie karne o ten czyn umarza;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za drugą instancję, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

Sygn. akt 1326/14

UZASADNIENIE
A. L. (1)został oskarżony o to, że w dniu 17 lutego 2013 r o godzinie 17.05 wD., gm.Ł., pow.(...), woj.(...)nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej sygn. akt VII K 1293/12 środka karnego zakazu prowadzenia rowerów, w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,81 mg/l i 0,87 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował rowerem po drodze publicznej; tj. o czyn zart. 244 kkw zb. zart. 178 a§ 2 kkw zw. zart. 11 §2 kk
Wyrokiem z dnia 25 lipca 2014 r Sąd Rejonowy w Białej PodlaskiejA. L. (1)uznał za winnego tego, ze w dniu 17 lutego 2013 r o godzinie 17.05 wD., gm.Ł., pow.(...), woj.(...), nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej, w sprawie sygn. akt VII K 1293/12 środka karnego zakazu prowadzenia rowerów, w ten sposób, że kierował rowerem po drodze publicznej, to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 244 kki za to, na podstawie tego przepisu skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;A. L. (1)uznał za winnego tego, że w dniu 17 lutego 2013 r o godzinie 17.05 wD., gm.Ł., pow.(...), woj.(...), będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,81 mg/l i 0,87 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował rowerem po drodze publicznej, to jest wykroczenia z art. 87 § 1a kw i za to na mocy art. 87 § 1 kw w zw. z art. 87 § 1a kw skazał go na grzywnę w wysokości 400 oraz na zasadzie art. 87 § 4 kw w zw. z art. 29 § 1 kw orzekł wobecA. L. (1)zakaz prowadzenia rowerów na okres 3 lat; zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. B.kwotę 723,24 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejA. L. (1)z urzędu; zwolnił oskarżonegoA. L. (1)z obowiązku ponoszenia wydatków sądowych, którymi obciążył Skarb Państwa.
Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając, iż Sąd I instancji:
1)sprzecznie z zasadami doświadczenia życiowego przyjął, że skoro oskarżony wnosił o rozłożenie grzywny na raty, to znał treść całego wyroku zaocznego, podczas gdy wiedzę o wysokości grzywny mógł powziąć ze stosownego wezwania nadesłanego z sekcji wykonania orzeczeń;
2)uznał, że znajomość przepisów postępowania po stronie oskarżonego przesądził o wiedzy tegoż o treść wyroku, podczas gdy może ona jedynie uzasadniać twierdzenie o niezachowaniu przez oskarżonego należytej ostrożności, co jednak pozwala przyjąć wyłącznie nieumyślność jego zachowania.
i wnosząc o uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja – mimo określenia jej jako skierowanej przeciwko całości wyroku w istocie dotyczy kwestionowania zasadności przypisania oskarżonemu przestępstwa zart. 244 kk– o czym w dalszych wywodach.
W odniesieniu natomiast do czynu zart. 87 § 1akw stwierdzić należy, iż obecnie – w toku postępowania odwoławczego - zaistniała przesłanka procesowa określona wart. 17 § 1 pkt 6 kpkz którego wynika, iż nie wszczyna się postępowania a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie karalności. – Wykroczenie przypisane oskarżonemu popełnione zostało 17 lutego 2013 r zatem z dniem 18 lutego 2015r nastąpiło jego przedawnienie. Zart. 45 § 1kw wynika bowiem, iż karalność wykroczenia ustaje, jeśli od czasu jego popełnienia upłynął rok a jeżeli w tym czasie wszczęto postępowanie (co ma miejsce w niniejszej sprawie), karalność wykroczenia ustaje z upływem dwóch lat od popełnienia czynu.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok w powyższym zakresie i umorzył postępowanie co do wykroczenia z art. 87a § 1 kw.
Odnosząc się natomiast do istoty apelacji dotyczącej kwestionowania przypisania oskarżonemu czynu zart. 244 kkstwierdzić należy, iż jest ona niezasadna. Sąd I instancji zgromadził kompletny wyczerpujący materiał dowodowy, który (w całości) poddał wnikliwej analizie a następnie trafnej ocenie, uwzględniającej wymogiart. 7 kpk. W uzasadnieniu wyroku, odpowiadającym wymogomart. 424 § 1 kpkSąd orzekający wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione a jakie nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Argumentacja zawarta w tymże uzasadnieniu wyroku (k. 161 in) jako szczegółowa, logiczna a przez to przekonująca zasługuje na aprobatę, nie zachodzi zatem konieczność ponownego jej przytaczania. Stwierdzić jedynie należy, iż do kluczowej, eksponowanej w apelacji kwestii świadomości (czy jej braku-wg skarżącego) po stronie oskarżonego odnośnie obowiązywania wcześniej orzeczonego wyrokiem Sądu zakazu prowadzenia rowerów, sąd I instancji ustosunkował się w obszernym wywodzie wskazując na dowody i okoliczności wynikające z art. VII K 1293/12 dotyczące orzeczenia przedmiotowego środka karnego a wcześniej przesłuchiwaniaA. L.w charakterze podejrzanego, doręczenia oskarżonemu wezwania na rozprawę, wysłania odpisu wyroku zaocznego a następnie wykonania wyroku. Skoro kserokopie tychże dokumentów zawarte są w aktach niniejszej sprawy wniosek dowodowy zawarty w apelacji uznać należy za chybiony. Zauważyć należy, iż z żadnego przepisukodeksu karnego wykonawczegonie wynika obowiązek zapoznania oskarżonego z wyrokiem, który (podobnie jak i pozostała korespondencja) doręczony był oskarżonemu na wskazany przez niego adres w trybieart. 138 kpki139 kpk. Niezależnie od powyższego stanowisko Sądu, iż oskarżony wiedział również o orzeczonym środku karnym, skoro wniósł o rozłożenie grzywny na raty, które to rozstrzygnięcie zawarte było w wyroku, jest w pełni uprawnione, wywiedzione trafnie z wiedzy ówczesnego podejrzanego (w omawianej sprawie) o jaki czyn został mu postawiony zarzut a także z uprzedniej wielokrotnej karalnościA. L.i poniesionych konsekwencji prawno-karnych (k. 186). W tymże stanie rzeczy słusznie Sąd I instancji uznał za niewiarygodne wyjaśnienie oskarżonego dotyczące braku wiedzy o orzeczeniu omawianego środka karnego; znamiennym przy tym jest ewolucja jego wyjaśnień; na rozprawie wyjaśnił on, iż nie wiedział o zakazie (k. 66v) zaś w postępowaniu przygotowawczym: „nie bardzo wiedziałem, że mam zakaz prowadzenia rowerów, choć faktycznie w ubiegłym roku byłem karany za jazdę rowerem w stanie nietrzeźwości” (k. 17).
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy uznał za bezpodstawne zarzuty apelacji w omawianej kwestii;
Idąc tokiem rozumowania skarżącego, nieodbieranie przez oskarżonego korespondencji sądowej wysłanej prawidłowo na wskazany przez niego adres przy oczywistej wiedzy o toczącym się postępowaniu karnym o konkretny czyn, winno ekskulpować go w kolejnym postępowaniu za podobne przestępstwo – co jawi się jako irracjonalne, abstrahujące od obowiązującego porządku prawnego.
W związku z powyższym oba wnioski odwoławcze – o uniewinnienie oskarżonego bądź uchylenie wyroku z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania nie zostały uwzględnione.
Niezasadny jest również alternatywny zarzut rażącej surowości kary: przy jej wymiarze Sąd I instancji uwzględnił całokształt okoliczności wynikający zart. 53 § 1 i 2 kkorzekł karę w wysokości zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia i stanowisko swoje należycie uzasadnił wskazując trafnie m.in. na uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego także za podobne przestępstwa oraz na konieczność zapewnienia realizacji prewencyjnej funkcji kary.
Sugerowana przez skarżącego w apelacji zasadność warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności nie zasługuje na aprobatę – brak jest jakichkolwiek przesłanek zart. 69 § 1 i 2 kk; w szczególności brak jest pozytywnej prognozy co do przestrzegania przez niego porządku prawnego w przyszłości.
Z tych względów uznając apelację za jednostronną, pomijającą całokształt okoliczności i dowodów w sprawie a przez to – wyłącznie polemiczną – Sąd Okręgowy, nie stwierdzając nadto przesłanek zart. 439 § 1 kpkzaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Z uwagi na sytuację materialną oskarżonego – nie ma stałego zatrudnienia, odbywać będzie karę pozbawienia wolności, zasadnym będzie – na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 627 § 1 kpkiart. 17 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych(z późń.zm) zwolnienie go od kosztów sądowych za II instancję i obciążenie wyłożonymi wydatkami Skarbu Państwa.
Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.
Włodzimierz Śpiewla Tamara Pawlak Magdalena Kurczewska - Śmiech