Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie
Sygnatura akt: VII K 239/14
Data wyroku: 2015-04-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Pośpiech
Słowa kluczowe: Groźba Bezprawna
Podstawa prawna: art. 190 § 1 kk

Sygnatura aktVII K 239/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 kwietnia 2015 r.
Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Pośpiech
Protokolant  Monika Nowak
Przy udziale prokuratora asesora Izabeli Karpińskiej
po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r.
sprawy
H. K., synaF.iM.z domuG.,urodzonego (...)wH.
oskarżonego o to, że
w dniu 21 lipca 2014 r. wK., gminaW., na terenieposesji nr (...)wypowiadał słowa groźby karalnej pozbawienia życia oraz uszkodzenia ciała wobecM. D. (1), przy czym groźby te wzbudziły u zagrożonej uzasadnioną obawę ich spełnienia, czynem swym działał na szkodęM. D. (1),
tj. o czyn zart. 190 § 1 kk
w miejscu, czasie i okolicznościach jak w pkt. I wdarł się do cudzego domu i wbrew żądaniu właściciela budynkuA. D.orzM. D. (1)dobrowolnie go nie opuścił, czynem swym naruszył mir domowy, czym działał na szkodęM. D. (1),
tj. o czyn zart. 193 § 1 kk
w dniu 25 lipca 2014 roku wK., gminaW., używając słów wulgarnych pomawiał oraz znieważałM. D. (1)w jej obecności, czynem swym działał na szkodęM. D. (1),
tj. o czyn zart. 212 § 1 kkiart. 216 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

*******************

I
uznaje oskarżonego  
H. K.
            za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo zart. 190 § 1 kki za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

II
uznaje oskarżonego  
H. K.
            za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo zart. 193 § 1 kki za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

III
uznaje oskarżonego  
H. K.
            za winnego tego, że w dniu 25 lipca 2014 roku wK., gminaW., używając słów powszechnie uznanych za wulgarne znieważyłM. D. (1), co stanowi przestępstwo zart. 216 § 1 kki za to na podstawie tego przepisu wymierza my karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

IV
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkłączy wyżej orzeczone kary grzywny i wymierza oskarżonemu karę łączną 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

V
na podstawieart. 627 kpkiart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w kwocie 150 (stu pięćdziesięciu) złotych.

Sygn. akt VII K 239/14

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

M. D. (1)pozostawała w związku partnerskim zA. K.. Mieszkali razem w domuA. D.iM. D. (1)w miejscowościK.. W dniu 21 lipca 2014 roku do miejsca zamieszkaniaA. D.przyjechał przerażonyH. K.. Przerażał go fakt, że jego dorosły synA. K.pozostaje w związku z kobietą, która miała bardzo złą opinię społeczną. Chciał zabrać go do domu.H. K.wszedł na posesję. Wyszła do niegoA. D..H. K.powiedział do niej „ja przyszedłem po syna”.A. D.zapytała, po jakiego syna.H. K.odpowiedział wówczas „Po mojego syna, który jest z tą dziwką, morderczynią”.A. D.kazała wtedyH. K.opuścić dom. Te słowa słyszałaM. D. (1), która stała w korytarzu.H. K.odepchnąłA. D.i wszedł na piętro domu, gdzie odepchnął również stojącą na schodachM. D. (1), która zaczęła krzyczeć doA. K..A. K.pojawił się i powiedział do swojego ojca by wyszedł z domu.A. D.wielokrotnie mówiła doH. K., żeby opuścił dom. On na to nie reagował i w dalszym ciągu krzyczał „nie będziesz z tą kurwą i w tej chwili do domu”.A. K.poczuł się w tej chwili jakby ojciec mówił do 15 – latka. Przez chwilę kłócili się.H. K.używał wulgarnych słów pod adresemM. D. (1), lecz i ona także wypowiadała wulgarne słowa pod adresemH. K..H. K.powiedział też doM. D. (1)„połamię Ci nogi, zabiję Cię jak będzie trzeba”, dalej mówił do niej, że „jest dziwką” i że zepsuje jej reputacje. W pewnym momencieH. K.opuścił posesjęA. D.iM. D. (1).
Dowody: zeznania świadkaM. D. (1)– k. 2 – 2 odwrót, 78, zeznania świadkaA. D.– k. 11 – 12, 62, zeznania świadkaA. K.– k. 13 odwrót, 77 – 78, zeznania świadkaM. D. (2)– k. 14 – 15, 78 – 79, zeznania świadkaK. W.– k. 62 – 63.
W dniu 25 lipca 2014 rokuH. K.ponownie przyjechał do miejsca zamieszkaniaA. D.iM. D. (1). Tam wyzywałM. D. (1)słowami powszechnie uznanymi za wulgarne mówiąc do niej „kurwa, szmata, żebyś zdechła”.
Dowody: zeznania świadkaM. D. (1)– k. 18 odwrót, 78, zeznania świadkaA. D.– k. 12, 61 – 62.

Sąd zważył, co następuje.

Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy sąd doszedł do przekonania, że wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się znieważaniaM. D. (1)zasługują za wiarygodność, nie zasługują natomiast na wiarygodność te wyjaśnienia oskarżonego, w których zaprzecza on jakoby groziłM. D. (1)pozbawieniem życia i uszkodzeniem ciała oraz że nie żądano od niego by opuścił posesjęM.iA. D.. Są one bowiem sprzeczne z zeznaniami świadkówM. D. (1),A. D.,A. K.,K. W..
W ocenie sądu, brak było powodów, dla których zeznania wymienionych świadków należałoby uznać za pozbawione waloru wiarygodności. ZeznaniaA. D.iM. D. (1)są ze sobą całkowicie spójne. Wynika z nich przede wszystkim, że w dniu 21 lipca 2014 roku oskarżonyH. K.wszedł na posesję należącą doA. D.iM. D. (1)i pomimo żądania aby ją opuścił nie uczynił tego i na niej pozostawał po to znieważyć słowami powszechnie uznanymi za wulgarneM. D. (1), jak również groził jej pozbawieniem życia i uszkodzeniem ciała. Zeznania te znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadkaA. K., syna oskarżonego, wedle którego ojciec przyszedł na posesję w(...), był wzywany przezA. D.iM. D. (1)do jej opuszczenia, nie reagował na te wezwania i wyzywał słowami wulgarnymiM. D. (1). Świadek zeznał, że takżeM. D. (1)zareagowała na zachowanie oskarżonego również używając wobec niego słów wulgarnych i było mu za obie te osoby wstyd. Świadek zeznał, że nie słyszał aby jego ojciec wypowiedział do pokrzywdzonej, słowa groźby pozbawienia życia i uszkodzenia ciała. W tym fragmencie zeznania tego świadka nie potwierdzają zeznań pokrzywdzonej i jej matki, jednakże w ocenie sądu nie oznacza, to że fakt grożeniaM. D. (1)nie nastąpił, albowiem świadekA. K.ze względu na dynamikę zdarzenia, emocje, które się wyzwoliły szczególnie u świadka mógł tych słów nie usłyszeć, gdyż były one wypowiadane bardzo szybko, mieszały się ze słowami wulgarnymi, a świadek z pewnością koncentrował się na żądaniu ojca by wrócił z nim do domu, które było głównym powodem najścia oskarżonego na dom pokrzywdzonej („Mój ojciec cały czas jedno i to samo zaczął powtarzać, żebym wracał do domu” - k. 77).
ZeznaniaM. D. (1)iA. D.znajdują także częściowe i pośrednie potwierdzenie w zeznaniach świadkaK. W., która zeznała, żeM. D. (1)opowiadała jej o zdarzeniu z udziałem oskarżonego. Zeznała, żeM. D. (1)mówiła jej, że oskarżony przyjechał do nich, ubliżał jej i jej matce, wyzywał ją słowa takimi jak „suka, kurwa, że się puszcza” a także, że połamie jej nogi i pomimo żądania nie opuszczał posesji. Z pewnością świadekK. W.nie ma powodu by darzyć sympatiąH. K., z uwagi na fakt, że również w przeszłości była związana z jego synem czemu przeciwny był oskarżony, jednakże jej relacja przedstawiona na rozprawie była rzetelna, spokojna, logiczna i spójna z zeznaniamiM. D. (1), stąd też sąd nie widział powody by zdeprecjonować ich wartość dowodową.
Sąd nie uznał natomiast za wartościowy dowód z zeznań świadkówW. K.iL. K.. Trzeba zresztą podkreślić, że byli oni jedynie świadkami zdarzenia z dnia 25 lipca 2014 roku. Zeznania ich należało uznać za pozbawione waloru wiarygodności z uwagi na bardzo osobisty stosunek do oskarżonego iA. K., co było widoczne w czasie składania zeznań ale również w ich treści. Dotyczy to głównie zeznań świadkaW. K., żony oskarżonego i matkiA. K..
Mając powyższe rozważania na względzie sąd uznał, że zarówno sprawstwo jak i wina oskarżonego zostały udowodnione. Nie ulega więc wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przestępstwa groźby karalnej określonego wart. 190 § 1 kk, albowiem groziłM. D. (1)uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia i groźba ta wzbudziła w niej obawę jej spełnienia, a wobec agresywnego zachowania oskarżonego jej obawę należało uznać za uzasadnioną. Oskarżony popełnił także przestępstwo naruszenia miru domowego stypizowane wart. 193 kkw ten sposób, że wdarł się do domuM. D. (1)i pomimo żądanie opuszczenia go nie uczynił tego. W dniu 25 lipca 2014 roku oskarżony zaś używał wobec pokrzywdzonej słów powszechnie uznanych za wulgarne i czynem tym wypełnił jedynie znamiona występku opisanego wart. 216 § 1 kk, nie zaś w kumulatywnej kwalifikacji zart. 212 § 1 kk. Nie pomówił bowiemM. D. (1)o takie postępowanie lub właściwości, które mogły poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności.
Przechodząc do omówienia wymiaru kary sąd uznał, że zarówno kary jednostkowe jak i kara łączna grzywny są adekwatne do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Nie jest znaczna społeczna szkodliwość popełnionych czynów. Wprawdzie oskarżony naruszył dobra prawne pozostające pod istotną ochroną, jednakże nie sposób abstrahować od motywów jakimi się kierował, które w jego przekonaniu są motywami słusznymi a nawet zwalniającymi go z odpowiedzialności karnej. Chciał bowiem oskarżony zaprotestować przeciwko związkowi syna z pokrzywdzoną, której przypisuje bardzo negatywne cechy i zachowania. Wolno oskarżonemu sprzeciwiać się związkowi swojego syna z pokrzywdzoną, ma prawo tego nie aprobować i nakłaniać syna do wycofania się z takiej relacji jednakże w żadnym wypadku nie wolno mu naruszać takich dóbr prawnie chronionych jak wolność od lęku o życie i zdrowie, cześć i mir domowy. Oskarżony mógł nawiązać kontakt z synem i w sposób perswazyjny przekonywać do zmiany zdania bądź też pogodzić się z wyborem życiowym syna, który jest dorosłą osobą i w sposób suwerenny i samodzielny podejmuje decyzje z kim się związać. Przy wymiarze kary należało także uwzględnić fakt, żeM. D. (1)w reakcji na zachowanie oskarżonego również używała wobec niego słów powszechnie uznanych za wulgarne, co wprost wynika z zeznań świadkaA. K..
Zdaniem sądu, kara grzywny jest wystarczająca do osiągnięcia celów kary. Oskarżony z pewnością uświadomi sobie negatywne konsekwencje swoich działań i będzie w stanie w przyszłości podjąć adekwatne działania do nieakceptowanej sytuacji i powstrzymać się od zachowań agresywnych i naruszających dobra prawne innych osób.
Przy wymiarze kary jednostkowej za czyn opisany w punkcie pierwszym części dyspozytywnej wyroku sąd popełnił oczywistą omyłkę pisarską, albowiem stawka dzienna grzywny miała wynosić 30, nie zaś 20 złotych. Zgodnie zart. 33 § 2 kkwymierzając karę łączną grzywny, sąd określa na nowo wysokość stawki dziennej, kierując się wskazaniami określonymi wart. 33 § 3; wysokość stawki dziennej nie może jednak przekraczać najwyższej ustalonej poprzednio. Stawka ta miała wynosić 30 złotych. Ze względu jednak na to, że omyłka ta dotyczy wymiaru kary nie można było jej sprostować w trybieart. 105 § 1 kk. Omyłkę tę może sprostować jedynie sąd odwoławczy przy rozpoznawaniu apelacji od wyroku.
W związku z tym, że oskarżony pracuje zarobkowo, osiąga dochody sąd, na podstawieart. 627 kpkzasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w kwocie 150 złotych.