Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 227/15
Data wyroku: 2015-06-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko, Michał Chojnowski, Maciej Schulz
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 245 § 1 kk w zw z art. 12 kk

Sygn. akt VI Ka 227/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Maciej Schulz (spr.)
Sędziowie:  SO Ludmiła Tułaczko
SO Michał Chojnowski
Protokolant - sekr.sądowy Paulina Goździk
przy udziale prokuratora Teresy Pakieły
po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r.
sprawyR. D.iD. M.
oskarżonych o przestępstwo zart. 245 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe wW.
z dnia 14 października 2014 r.    sygn. akt III K 123/13
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację prokuratora za oczywiście bezzasadną; kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 227/15

UZASADNIENIE
R. D.iD. M.zostali oskarżeni o to, że w okresie od 10 października 2011 roku do dnia 11 stycznia 2012 roku wW.działając wspólnie i w porozumieniu wielokrotnie groziliJ. P.orazM. P.pozbawieniem życia oraz zniszczeniem mienia w celu wywarcia wpływu na treści zeznań w/w świadków w sprawie III K 311/12 Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe wW.na okoliczności dotyczące pobiciaJ. P., tj. o czyn zart. 245 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe wW.wyrokiem z dnia 14 października 2014 roku w sprawie IIII K 123/13 uniewinnił oskarżonychR. D.iD. M.od popełnienia zarzucanego im czynu; na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.koszty procesu przejął na rzecz Skarbu Państwa.
Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator, zaskarżając go w całości na niekorzyść oskarżonych. Wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.mającą wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na tym, że sąd przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów, dowolnie interpretując zebrany w sprawie materiał dowodowy; błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść polegający na niesłusznym przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżonyR. D.iD. M.nie dopuścili się popełnienia zarzucanego im czynu i w konsekwencji uniewinnieniem oskarżonych, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego pozwala na przyjęcie odmiennego wniosku, W związku z powyższym, prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesiona apelacja ma charakter oczywiście bezzasadnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku wskazuje na polemiczność argumentacji skarżącego i wyłączną chęć przeforsowania swojej koncepcji przyjętej w tej sprawie. Rozstrzygnięcie i procedowanie Sądu I Instancji w niniejszej sprawie jako prawidłowe zasługuje na aprobatę. Przyznać należy słuszność sądowi, że materiał zgromadzony w aktach sprawy i przeprowadzone zgodnie z zasadą bezpośredniości dowody nie dały podstawy do akceptacji wniosku prokuratora o uznanie oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia czynu. W szczególności istotne są w tym przypadku ewidentne rozbieżności w zeznaniach świadków, które nie dają podstawy do przyjęcia wypełnienia przez oskarżonych znamion czynu zart. 245 k.k.Świadkowie raz bowiem twierdzili, że były kierowane wobec nich groźby i różne propozycje finansowe w celu naprawienia szkody wynikłej z pobiciaJ. P., po czym zaprzeczali prawdziwości tych zeznań. Nie powielając opisanych już w sposób drobiazgowy różnic w treści poszczególnych zeznań tych świadków pokrótce jedynie zauważyć należy, że świadekM. P.na etapie postępowania jurysdykcyjnego przedstawiała sprzeczne informacje na temat kierowanych wobec niej gróźb, aby ostatecznie stwierdzić, że groźby pochodziły wyłącznie od oskarżonegoD. M.. Szczególnie podkreślała swoją obawę przed osobami oskarżonych, choć konsekwentnie utrzymywała z nimi stały kontakt telefoniczny oraz akceptowała wszelkie propozycje spotkań i wizyty. Mimo deklarowanej obawy przed oskarżonymD. M.nie miała przeciwskazań do pojechania wraz z nim samochodem do szpitala gdzie przebywałJ. P.. W tym kontekście uwagę zwraca również dość roszczeniowa postawa w/w świadka w stosunku do oskarżonegoD. M., a konkretnie wykonane według relacji świadka połączenie telefoniczne do wspomnianego oskarżonego celem uzyskania wyjaśnień na temat kartki - na której miała zostać spisana umowa, podpisana przez pokrzywdzonego (k. 5). Zachowanie świadka nie może zostać zaklasyfikowane jako osoby wobec, której kierowano groźby (wywołujące u niej realne obawy – o których mówiła). Co prawda, przestępstwo określone wart. 245 k.k.jest typem przestępstwa formalnego i brak jest wymogu skutku w postaci wzbudzenia w zagrożonym uzasadnionej obawy spełnienia groźby. To jednak musi on dostrzegać jej spełnienie jako prawdopodobne, a tym samym realnie wpływać na jego psychikę i zachowanie, zwłaszcza w stosunku do sprawców.
Zgodzić należy się z poglądem Sąd I Instancji, że wypowiedźJ. P.na rozprawie III K 311/12 o pomijaniu wykonywania czynności zalecanych przez oskarżonych i podejmowania własnych decyzji przeczy tezie, że bał się on oskarżonych, co niejednokrotnie starał się akcentować w swoich zeznaniach. Trafnie dostrzegł Sąd Rejonowy (str. 7 uzasadnienia), że świadekJ. P.w trakcie rozmowy telefonicznej zR. D.był inicjatorem spotkania przyul. (...)(zeznania pokrzywdzonego k. 70 -71) co podważa istnienie po jego stronie obawy kontaktu z oskarżonymi. Miał bowiem możliwość przeprowadzenia rozmowy w drodze telefonicznej, dobrowolnie zaś wybrał spotkanie. Świadek ten wskazał, że w trakcie tego spotkania oskarżonyR. D.miał wypowiedzieć słowa, że: „jak pójdzie siedzieć to nie daruje”. Słowa te według relacji świadka nie zostały do niego bezpośrednio skierowane, a poza tym jak słusznie zasygnalizował Sąd Rejonowy padły już po złożeniu niekorzystnych dla oskarżonego zeznań. Godzi się zaakcentować, że oskarżeni i świadkowie byli zgodni co do wizyt oskarżonych w szpitalu uJ. P.. Brak jest jednak dowodów, że celem tych odwiedzin było wymuszenie za pomocą gróźb naJ. P.iM. P.zmiany treści złożonych w sprawie pobiciaJ. P.zeznań.
Sąd Rejonowy procedując w sposób należyty dokonał analizy zgromadzonych w sprawie dowodów i podjął starania celem wyjaśnienia niejasności pojawiających się w ustaleniach faktycznych poczynionych w toku postępowania przygotowawczego, a znajdujących dalszy ciąg na etapie postępowania jurysdykcyjnego. Zgodzić należy się z Sądem Rejonowym, że materiał dowodowy zgromadzony w realiach niniejszej sprawy wyklucza możliwość przypisania oskarżonym sprawstwa czynu zart. 245 k.k.Szereg rozbieżności – na który już zwracano uwagę – w zeznaniach świadków skutkował brakiem podstaw do przyjęcia, że oskarżeni kierowali wobecJ. P.iM. P.groźby bezprawne w celu wywarcia na nich wpływu w związku z toczącą się sprawą o pobicieJ. P.. Konsekwencją tego jest uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia czynu.
Nadmienić tylko należy, że postawa świadków prezentowana w toku postępowania karnego zasadniczo budzi zastrzeżenia co do intencji i pobudek stanowiących podstawę skierowania przez nich zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. W świetle omówionych powyżej okoliczności, nie ma to jednak wpływu na charakter zapadłego rozstrzygnięcia.
Zgodnie zart. 410 k.p.k.podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Nie oznacza to jednak, iż wszystkie dowody przeprowadzone w toku postępowania mają stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Zasady swobodnej oceny dowodów uprawnia sąd do dokonania subiektywnej ich oceny – niekoniecznie zgodnej z poglądem oskarżyciela. Prokurator zarzucił rezygnację Sądu Rejonowego z prześledzenia chronologii i charakteru poszczególnych wypowiedzi procesowych, co jest zarzutem całkowicie chybionym. Zasadniczą część pisemnych motywów wyroku stanowi bowiem opis i porównanie poszczególnych wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadków i drobiazgowo prezentowane w odniesieniu do nich przemyślenia sądu w toku rozważań merytorycznych. Nie ma zatem racji skarżący, że naruszona została reguła zart. 7 k.p.k., spełnione zostały bowiem kryteria wymienione przez niego w apelacji. Sąd Rejonowy w sposób dokładny i rzetelny omówił poszczególne dowody, wyjaśnił podstawy uznania ich za wiarygodne jak też odmowy przyznania im tego waloru.
Nie dostrzegając w toku kontroli instancyjnej żadnych uchybień w procedowaniu Sądu I Instancji ani w zaskarżonym rozstrzygnięciu utrzymano w mocy wyrok uniewinniający oskarżonych od popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia czynu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.