Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 970/15
Data wyroku: 2015-08-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Karamara, Ewa Opozda-Kałka, Anna Szeliga

Sygn. akt IX Ka 970/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 sierpnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Zbigniew Karamara
Sędziowie: SSO Ewa Opozda-Kałka (spr.)
SSO Anna Szeliga
Protokolant: st. sekr. sądowy Iwona Stefańska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Wiesława Nowaka
po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 roku
sprawyJ. F.s.J.iM.ur. (...)
oskarżonego o przestępstwo zart. 157 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Busku- Zdroju X Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pińczowie
z dnia 16 marca 2015 roku sygn. akt X K 328/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. Ś.kwotę 516, 60 (pięćset szesnaście 60/ 100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza od oskarżonegoJ. F.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 596, 60 (pięćset dziewięćdziesiąt sześć sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

SSO Ewa Opozda- Kałka SSO Zbigniew Karamara SSO Anna Szeliga
Sygn. akt IX Ka 970/15

UZASADNIENIE
J. F.został oskarżony o to, że w dniu 18 września 2014 roku wP.woj.(...)na terenie Zakładu Karnego podczas spaceru uderzył w głowęH. W. (1)w następstwie czego spowodował upadek pokrzywdzonego na twarde podłożei doznał uszkodzeń ciała w postaci powierzchownej rany tłuczonej policzka prawego, obrzęku i bolesności okolicy przedrzepkownej kolana lewego, zaczerwienienia i bolesności okolicy lędźwiowej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni siedmiu, to jest o przestępstwo zart. 157 § 2 kk.
Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju X Zamiejscowy Wydział Karny z siedziba w Pińczowie wyrokiem z dnia 16 marca 2015 roku w sprawie XK 328/14 orzekł, co następuje:
I w ramach czynu zarzucanego przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 242 § 1 i 4 kkiart. 222 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, za które został skazany w sprawie VIIK 180/09 Sadu Rejonowego w Nowym Sączu wyrokiem z dnia 20.05.2009r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 06.12.2012r. do 06.06.2014 roku to jest przestępstwa zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 157 § 2 kkskazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;
II na podstawieart. 46 § 2 kkorzekł odJ. F.na rzecz pokrzywdzonegoH. W. (1)nawiązkę w kwocie 500,00 złotych,
III na podstawieart. 50 kkorzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości jednorazowo przez radiowęzeł Zakładu karnego wP.,
IV zasadził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. Ś.828,56 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu,
V na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.
Apelację od przedmiotowego wyroku złożył obrońca oskarżonegoJ. F.i zaskarżając powyższy wyrok w całości zarzucił:

1
obrazę przepisów postepowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, to jestart. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkiart. 410 kpkpoprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego w szczególności zeznańH. W. (2)orazM. K.i przeprowadzenie weryfikacji mocy dowodowej zeznań wymienionych świadkówz naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz doświadczenie życiowego, niepełne uwzględnienie dowodów korzystanych dla oskarżonego, interpretację nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego oraz w odmowie uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż oskarżony na terenie Zakładu Karnego podczas spaceru uderzył w głowęH. W. (1)w wyniku czego pokrzywdzony upadł na twarde podłoże i doznał obrażeń ciała, podczas gdy brak jest w tym zakresie jednoznacznych i pełnowartościowych dowodów oraz występujące w tym zakresie daleko idące wątpliwości.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoJ. F.od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Złożona apelacja jest niezasadna.
Sąd Rejonowy starannie przeprowadził przewód sądowy, zgromadził niezbędne dla rozstrzygnięcia dowody, a następnie poddał je właściwej analizie i ocenie. Nie dopuścił się zatem, wbrew temu, co twierdzi skarżący, jakiegokolwiek naruszeń prawa procesowego, ani też błędu w ustaleniach faktycznych.
Całkowicie niezasadny jest zarzut naruszeniaart. 7 kpk, albowiem Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny dowodów.
I tak trafnie za prawdziwą uznana została relacja świadkaM. B., funkcjonariusza służby więziennej, który jako osoba obca zarówno dla oskarżonego, jak i pokrzywdzonego nie miał żadnego interesu w tym, aby zeznawać na korzyść jednego z nich. Nadto słusznie zaznaczył Sąd Rejonowy, że relacja tego świadka była konsekwentna, spójna, a co więcej korespondowała z zeznaniami pokrzywdzonego, co tym bardziej przesądza nie tylko o prawdziwości tej relacji, ale również o wiarygodności zeznań pokrzywdzonegoH. W. (1), które właściwie również uznane zostały za prawdziwe. Słusznie bowiem zaznaczył także Sąd I instancji, żeH. W. (1)w sposób rzeczowy, konsekwentny i spójny przedstawił przebieg zdarzenia, jak również, że wcześniej w ogóle nie znał oskarżonego, nie miał z nim żadnego zatargu, a zapamiętał go jedynie z jednego zdarzenia, kiedy to niespodziewanie został przez niego uderzony. Nadto trafnie podnosi dalej Sąd Rejonowy, że potwierdzeniem prawdziwości relacji pokrzywdzonego są także doznane przez niego obrażenia i mechanizm powstania tych obrażeń wskazany przez biegłego lekarzaA. Z.w zaświadczeniu lekarskim. Rozważania Sądu Rejonowegow powyższym zakresie Sąd odwoławczy w pełni podziela i aprobuje jako trafnei przekonujące (k. 214v.). Skoro zatem zeznania pokrzywdzonego znalazły potwierdzeniew relacji całkowicie obiektywnego, obcego świadkaM. B., to tym bardziej nie sposób odmówić wiary tej relacji. Podkreślić należy, że to, że pokrzywdzony nie zapamiętał wyglądu napastnika nie dezawuuje jego zeznań, gdyż zajście działo się bardzo szybko, a ponadto został on zaatakowany zupełnie niespodziewanie. Niemniej jednak sprawcę widział dokładnie świadek funkcjonariusz służby więziennejM. B., gdyż w tym właśnie momencie zamykał drzwi ze spacerniaka. Tym samym twierdzenia skarżącego, że relacja pokrzywdzonego nie może polegać na prawdzie, skoro ani on sam, ani też inni z osób obecnych i osadzonych na placu spacerowym nie widzieli uderzenia pokrzywdzonego nie mogły zostać uwzględnione.
W świetle zatem powyższego właściwie Sąd Rejonowy ocenił także wyjaśnienia oskarżonegoJ. F., które słusznie uznał za nieprawdziwe, jako że były one nie tylko sprzeczne z relacjami zarówno pokrzywdzonegoH. W. (1), jak i całkowicie obiektywnego świadkaM. B., o których mowa była wyżej, ale również nielogiczne. Trafnie bowiem zaznaczył Sąd Rejonowy, że oskarżony nie mógł widzieć pokrzywdzonego i, jak twierdził, jego dziwnego i wulgarnego zachowania, skoro przebywał na placu spacerowym, który jest ogrodzony murem i uniemożliwia wzajemne widzenie. Rozważania Sądu Rejonowego Sąd odwoławczy w pełni podziela i aprobuje jako trafnei przekonujące (k.214), uznając argumentację skarżącego także i w tym zakresie za chybioną.
W konsekwencji stwierdzić należy również, że brak w sprawie wątpliwości, skutkujących naruszeniemart. 5 § 2 kpk. Prawidłowo bowiem oceniony przez Sąd Rejonowy materiał dowodowy nie dostarczył takich wątpliwości. Zresztą skarżący ich konkretnie nie wymienia.
Chybiony jest również zarzut obrazyart. 4 kpkiart. 410 kpk, albowiem Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie uwzględnił wszystkie dowody i fakty dotyczące oskarżonegoJ. F., zarówno te, które są dla niego korzystne, jak i te, które przemawiają na jego niekorzyść, poddał je ocenie i analizie zgodnej ze wskazaniami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a zatem w żadnej mierze nie naruszył granic swobodnej oceny dowodów wyznaczonych wart. 7 kpk.
Co do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych na wstępie przypomnieć należy, że zarzut ten tylko wówczas jest słuszny, „gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania.” (zob. m.in. wyrok Sadu najwyższego z dnia 25 marca 1975 roku w sprawie II KR 355/74). W niniejszej sprawiez taką sytuacją nie mamy do czynienia. Skarżący formułując zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w istocie nie wykazuje jakie to błędy w logicznym rozumowaniu popełnił Sąd Rejonowy dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a jedynie ogranicza się do polemiki z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez tenże Sąd. Tymczasem, jak wskazano wyżej, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów i wyprowadził z tej oceny prawidłowe wnioski. Z wiarygodnych bowiem zeznań pokrzywdzonegoH. W. (1)oraz świadkaM. B., a także z dokumentacji medycznej jasno wynika, że oskarżonyJ. F.popełnił przypisany mu czyn.
Nie budzi także wątpliwości ocena prawna zachowania oskarżonego. Sąd odwoławczy podziela rozważania Sądu Rejonowego w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu (k.215).
Także rodzaj i wymiar kar orzeczonych oskarżonemuJ. F.jest prawidłowy. Sąd Okręgowy podziela rozważania Sądu Rejonowego w powyższym zakresie (k.215-216).
Mając zatem powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkorzekł jak w wyroku.
Na mocyart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze(t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 615) w zw.§ 14 ust. 2 pkt 4 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2000r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. Ś.kwotę 516,60 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego przed Sądem II instancji.
Na podstawieart. 636 § 1 kpkSąd Okręgowy zasądził od oskarżonegoJ. F.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 596,60 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Na koszty te składają się:
- 60 złotych tytułem opłaty od orzeczonej względem oskarżonego kary pozbawienia wolności zgodnie zart. 2 ust. 1 pkt 1w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r.o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.),
- 20 złotych tytułem wydatków w postępowaniu odwoławczym zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003r. w sprawie wysokości i sposobu obliczenia wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U. z 2003r. Nr 108, poz. 1026 z późn. zm.),
- 516, 60 tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym zgodnie zart. 618 § 1 pkt 11 kpk.
Z tych względów orzeczono, jak wyżej.
SSO Ewa Opozda – Kałka   SSO Zbigniew Karamara  SSO Anna Szeliga