Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 272/15
Data wyroku: 2015-04-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Justyna Krzysztofik-Skrzydłowska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 § 1 K.W.
Teza: Zaparkowanie pojazdu na powierzchni wyłączonej oznaczającej powierzchnię drogi, na którą wjazd i zatrzymanie się są zabronione stanowi wykroczenie polegające na niestosowaniu się do poziomego znaku P-21. Znak ten wprowadzony został § 90 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych.  Był prawidłowo naniesiony w miejscu zdarzenia i niestosowanie się do niego stanowi wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.

Sygn. akt II W 272/15
(...)744/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 kwietnia 2015 r.
Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim II Wydział Karny w składzie:
PrzewodniczącySSR Justyna Krzysztofik - Skrzydłowska
Protokolant Karolina Birulo
bez udziału oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu w dniu 09.04.2015r.
sprawyA. J.z d.B.
urodz. (...)wL.
córkiP.iH.z d.S.
obwinionego o to ,że:
w dniu 29 lipca 2014r. wL.naulicy (...)kierując pojazdem markiN. (...)nr rej. (...)nie zastosowała się do poziomego znaku P-21 oznaczającego powierzchnie wyłączoną z ruchu i zaparkowała pojazd w miejscu zabronionym

tj. o czyn z art. 92 § 1 kw

I
obwinionąA. J.uznaje za winną popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego wykroczenie z art. 92 § 1 kw i za to na podstawie art. 92 § 1 kw wymierza jej karę 300 (trzystu) złotych grzywny;

II
na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 118§1 kpwiart. 119 kpwzasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 50 złotych i na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 Ustawy z dnia 23.06.1973 r o opłatach w sprawach karnychwymierza opłatę w wysokości 30 złotych.

Sygn. akt II W 272/15

UZASADNIENIE

SĄD REJONOWY USTALIŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY:
W dniu 29 lipca 2014r.A. J.– właściciel apteki posadowionej wL.przyul. (...), kierując pojazdem markiN. (...)onr rej. (...)przybywając do miejsca pracy zaparkowała wymieniony pojazd nieopodal apteki w miejscu zabronionym, a mianowicie na powierzchni wyłączonej z ruchu nie stosując się tym samym do znaku poziomego P-21.
( dowód: wyjaśnienia obwinionejA. J.- k. 6-8, pismoR. Z.wraz z fotografiami -k. 1-2, zeznania świadkaR. Z.– k. 3-4 )
R. Z.spostrzegając nieprawidłowo zaparkowany pojazd zawiadomił jednostkę Policji.
( dowód: pismoR. Z.wraz z fotografiami -k. 1-2, zeznania świadkaR. Z.– k. 3-4 )
A. J.ma obecnie 56 lat. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiąga miesięczny dochód w wysokości 5000 zł brutto. Jest wdową, nie posiada żadnych osób na utrzymaniu. Nie była dotąd karana sądownie.
( dowód: wyjaśnienia obwinionejA. J.- k. 6-7 )
A. J.na etapie czynności wyjaśniających przyznała się do popełnienia zarzuconego jej wykroczenia. Argumentowała, że zaparkowała pojazd na powierzchni wyłączonej z ruchu wobec braku wolnego miejsca parkingowego i konieczności podania leku pacjentce. Wyraziła wolę dobrowolnego poddania się karze grzywny w kwocie 300 zł. Prawidłowo zawiadomiona o terminie posiedzenia w przedmiocie rozpoznania wniosku, nie stawiła się.

SĄD ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień obwinionej, zeznań świadkaR. Z.oraz pisma z załączonymi fotografiami adresowanego do jednostki Policji weW.dostarczył wystarczających i niezbitych podstaw do uznaniaA. J.winną popełnienia zarzuconego jej wykroczenia.
Sama obwiniona stwierdziła, że istotnie zaparkowała pojazd na powierzchni wyłączonej z ruchu, na co również wskazuje świadek oraz co obrazuje fotografia z daty 29 lipca 2014r. godz. 13.20. Zaparkowanie pojazdu na powierzchni wyłączonej oznaczającej powierzchnię drogi , na którą wjazd i zatrzymanie się są zabronione stanowi wykroczenie polegające na niestosowaniu się do poziomego znaku P-21. Znak ten wprowadzony został § 90 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Był prawidłowo naniesiony w miejscu zdarzenia i niestosowanie się do niego stanowi wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.
Argumentacja obwinionej na usprawiedliwienie swojego zachowania nie przekonuje, bowiem ze zdjęcia wynika niezbicie, że przy dochowaniu staranności obwiniona mogła w dogodnym, blisko usytuowanym od apteki miejscu prawidłowo zaparkować pojazd. Rzec wypada nadto, że ewentualny brak wolnych miejsc parkingowych nie może stanowić podstawy do łamania przepisów obowiązujących w ruchu drogowym, ale skłaniać kierowcę do poszukiwania dalszego miejsca, by pojazd zaparkować zgodnie z obowiązującymi zasadami. Trudno nadto przyjąć, aby w aptece świadczącej usługi w zakresie sprzedaży środków farmaceutycznych zaszła rzeczywiście konieczność podania leku pacjentce w okolicznościach zmuszających do złamania przepisów prawa.
Nie podzielając więc argumentacji przytoczonej przezA. J.na usprawiedliwienie swego zachowania, w dalszej części Sąd wyjaśnieniom dał wiarę. Za w pełni wiarygodne Sąd uznał, zasadniczo korespondujące z wyjaśnieniami obwinionej oraz niekwestionowaną dokumentacją fotograficzną, zeznaniaR. Z..
ReasumującA. J.swoim zachowaniem wyczerpała ustawowe znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 k.w.
Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu o którym mowa w art. 47 § 6 k.w. nie jest znaczny. Obwiniona swoim zachowaniem nie stworzyła dużego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Przy wymiarze kary nie można pominąć jednak, że obwiniona przy dochowaniu staranności i dobrej woli mogła zająć wolne miejsce parkingowe stosując się w ten sposób do zasad obowiązujących każdego kierowcę. Z drugiej strony jest to osoba dojrzała życiowa, uprzednio nie karana, która zdaje sobie sprawę z wagi naruszonych norm prawnych.
Wymierzając karę obwinionej w oparciu o dyrektywy z art. 33 § 1 i 2 k.w. oraz uwzględniając okoliczności leżące u podstaw wymiaru sankcji i nie znaczny stopień społecznej szkodliwości Sąd doszedł do przekonania, że wystarczająca dla wdrożenia do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości jest uzgodniona kara 300 zł grzywny, która przy tym odpowiada możliwościom zarobkowym obwinionej. Nie znalazł Sąd konieczności ingerencji w uzgodniony wniosek stron.
O kosztach Sąd orzekł w oparciu o regułę zart. 627 k.p.k.mającą po myśliart. 118 § 1 k.p.w.iart. 119 k.p.w.odpowiednie zastosowanie w sprawach o wykroczenia, które obejmują koszty zryczałtowane w kwocie 50 zł , a nadto ustaloną na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychopłatę w wysokości 30 zł.