Sąd Apelacyjny w Gdańsku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 706/15
Data wyroku: 2015-10-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Siupka-Mróz, Bożena Grubba, Grażyna Czyżak
Słowa kluczowe: Świadczenia Przedemerytalne
Podstawa prawna: art. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 170 ze zm.)

Sygn. akt III AUa 706/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 października 2015 r.
Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Grażyna Czyżak (spr.)

Sędziowie:

SSA Bożena Grubba
SSO del. Joanna Siupka-Mróz

Protokolant:

stażysta Katarzyna Kręska

po rozpoznaniu w dniu 9 października 2015 r. w Gdańsku
sprawyM. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.
o prawo do świadczenia przedemerytalnego
na skutek apelacjiM. M.
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku VIII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt VIII U 1317/14
oddala apelację.
Sygn. akt III AUa 706/15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 08 sierpnia 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.odmówił ustaleniaM. M.prawa do świadczenia przedemerytalnego wskazując, że stosunek pracy z ubezpieczoną nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisówustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz. U. Nr 99, poz. 1001).
Odwołanie od powyższej decyzji wniosłaM. M.domagając się ustalenia jej prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz zarzucając tej decyzji: naruszenieart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnychi dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poprzez uznanie, iż stosunek pracy z nią nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
W uzasadnieniu odwołania ubezpieczona podniosła, że rozwiązanie stosunku pracy z nią nastąpiło bez jej winy i dlatego przysługuje jej prawo do świadczenia przedemerytalnego. Domagała się dokonania wykładni celowościowejart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o świadczeniach przedemerytalnychi uznania, że przepis ten dotyczy również osób, z którymi rozwiązano umowy o pracę z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, powołując się na argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto że ubezpieczona nie złożyła dokumentu poświadczającego 180-dniowy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych.
Wyrokiem z dnia 16 lutego 2015 r. w sprawie VIII U 1317/14 Sąd Okręgowy w Gdańsku VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie.
Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu I instancji:
M. M.od dnia 12 września 1983 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. była zatrudniona wWojewódzkim Zespole (...)wD.. Od dnia 01 stycznia 2008 r. do dnia 31 października 2012 r. wSzpitalu (...)wK.. Od dnia 01 listopada 2012 r. w(...) Company sp. z o. o.spółka komandytowa weW., która w trybieart. 231 k.p.przejęła ww. jednostki. W okresie od dnia 12 września 1983 r. do dnia 31 października 2012 r. ubezpieczona pracowała jako salowa, od dnia 01 listopada 2012 r. jako pracownik gospodarczy.
Stosunek pracy ubezpieczonej ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem, dokonanym przez pracodawcę, na podstawieart. 30 § 1 pkt 2 k.p.
W piśmie z dnia 07 stycznia 2014 r. pracodawca zawarł oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z ubezpieczoną z zachowaniem okresu wypowiedzenia wynoszącego 3 miesiące, który upłynął w dniu 30 kwietnia 2014 r. Jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę pracodawca wskazał na częste i powtarzające się nieobecności ubezpieczonej w pracy wynikające z częstego i długotrwałego korzystania ze zwolnień lekarskich oraz z korzystania z urlopu na żądanie. Oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z ubezpieczoną pracodawca poprzedził zawiadomieniem organizacji związkowej, która nie wniosła zastrzeżeń.
Ubezpieczona nie wniosła odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę.
W dniu 04 sierpnia 2014 r. ubezpieczona wniosła o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Na dzień złożenia wniosku wykazała 35 lat, 8 miesięcy i 7 dni okresów składkowych i nieskładkowych.
Do wniosku nie załączyła zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy, iż nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna, w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz poświadczającego 6-miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych.
Decyzją z dnia 08 sierpnia 2014 r. organ rentowy odmówił ustalenia ubezpieczonej prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o dokumenty zawarte w aktach sprawy, w tym w aktach ubezpieczeniowych, aktach osobowych, których wiarygodność nie była kwestionowana w trakcie postępowania przez żadną ze stron, zatem również Sąd ten uznał je za miarodajne dla dokonania ustaleń. Sąd I instancji uznał za wiarygodne zeznania ubezpieczonej w charakterze strony, bowiem zgodne były z dokumentacją zebraną w sprawie.
Zdaniem tego Sądu odwołanieM. M.jako niezasadne nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy zważył, że kwestia sporna w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia. Nadto, organ rentowy zarzucił ubezpieczonej brak dokumentu poświadczającego 180-dniowy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych.
Przesłanki nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego reguluje przepisart. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych(t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 170 ze zm.).
Zgodnie z treściąart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o świadczeniach przedemerytalnychprawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn.
Zgodnie zart. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnychświadczenie przedemerytalne przysługuje osobie określonej wust. 1po upływie co najmniej 6 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia, jeżeli osoba ta spełnia łącznie następujące warunki:
1) nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna;
2) w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych;
3) złoży wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 6-miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych.
Definicja legalna „przyczyn dotyczących zakładu pracy” została uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. a-d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia (Dz. U. z 2008 roku Nr 69, poz. 415 t.j.) gdzie wskazano, iż ilekroć jest mowa o przyczynach dotyczących zakładu pracy oznacza to:
a. rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisamiKodeksu pracy, w przypadku rozwiązania stosunków pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników;
b. rozwiązanie stosunków pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych;
c. wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w przypadku śmierci pracodawcy lub, gdy odrębne przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w wyniku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy;
d) rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika na podstawieart. 55 § 1 (1) ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.) z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika.
Sąd I instancji stwierdził, że z postępowania dowodowego wynika, iż rozwiązanie stosunku pracy z ubezpieczoną nie nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia. Pracodawca nie rozwiązał stosunku pracy z ubezpieczoną z powodu ogłoszenia upadłości, likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych. Pracodawca w dalszym ciągu prowadzi działalność. Niewątpliwie umowa o pracę z ubezpieczoną została rozwiązana za wypowiedzeniem przez pracodawcę. Pracodawca w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem wskazał przyczynę rozwiązania. Na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 r. ubezpieczona potwierdziła, iż nie wnosiła odwołania do Sądu Pracy od wypowiedzenia umowy o pracę.
W ocenie Sądu Okręgowego postępowanie dowodowe wykazało, że ubezpieczona nie spełnia warunku rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia.
Sąd ten wskazał, że definicja legalna „przyczyn dotyczących zakładu pracy” została uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. a-d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia. Uznał, że dokonanie wykładni celowościowej cytowanego art. 2 ust. 1 pkt 5 ww.ustawy o świadczeniach przedemerytalnychbyłoby nadinterpretacją prawa.
Nadto, Sąd I instancji podniósł, że ubezpieczona nie spełnia przesłanki zawartej wart. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, ponieważ nie wykazała, iż nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna, w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz iż złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 6-miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych.
Zdaniem Sądu Okręgowego, ponieważ ubezpieczona nie spełnia wszystkich przesłanek, od których łącznego zaistnienia przepisart. 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnychuzależnia przyznanie świadczenia przedemerytalnego, a zatem decyzja organu rentowego jest zasadna i zgodna z prawem.
Mając wskazane okoliczności na względzie, na mocyart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o świadczeniach przedemerytalnychw zw. zart. 477 (14) § 1 k.p.c., Sąd ten orzekł jak w sentencji wyroku.
Apelację od powyższego wyroku wywiodłaM. M.zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów:
-art. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, poprzez błędną jego wykładnię prowadzącą do uznania, że przyczyny rozwiązania umowy o pracę z wnioskodawczynią wskazane w wypowiedzeniu, są dla sądu wiążące i wykluczają stwierdzenie, że do rozwiązania doszło z przyczyn leżących po stronie pracodawcy,
-art. 233 k.p.c.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, która skutkowała uznaniem, iż do rozwiązania umowy o pracę z wnioskodawczynią doszło z przyczyn nie leżących po stronie pracodawcy.
W uzasadnieniu apelacji skarżąca zakwestionowała przyjęcie, że wskazane w wypowiedzeniu przyczyny rozwiązania z nią stosunku pracy są prawdziwe podnosząc, że pracodawca dokonywał reorganizacji pracy i likwidacji stanowisk. Równolegle z ubezpieczoną zwolniono pięć osób i w każdym przypadku podawano podobne przyczyny. Wszystkie te stanowiska zostały zlikwidowane, a w ich miejsce zostały zatrudnione osoby na podstawie umów zlecenia. W rzeczywistości umowa ze wnioskodawczynią została rozwiązana z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, który w ten sposób redukował koszty zatrudnienia.
W ocenieM. M.rozwiązano z nią umowę o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia, w którym mowa m. in. o rozwiązaniu stosunku pracy z powodu likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych.
Niezależnie od powyższego apelująca wskazała, że oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę jest dokumentem prywatnym, który w myślart. 245 k.p.c.stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Jego treść nie jest dla sądu wiążąca i w toku postępowania dowodowego dopuszczalne jest poczynienie innych ustaleń, m.in. prowadzących do wniosku, że do rozwiązania umowy o pracę doszło z innych przyczyn, niż zostało to wskazane w oświadczeniu pracodawcy. Dowodem na okoliczność ustalenia rzeczywistych przyczyn rozwiązania umowy o pracę może być dowód z przesłuchania wnioskodawczyni w charakterze strony, który to dowód został w tym zakresie przez sąd pierwszej instancji pominięty. Sąd ten dokonał ustaleń faktycznych jedynie na podstawie pisemnego oświadczenia pracodawcy, bezpodstawnie nie uwzględniając w tym zakresie oświadczeń wnioskodawczyni.
Jednocześnie ubezpieczona przedłożyła w załączeniu zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy wK.z dnia 19 marca 2015 r., potwierdzające spełnienie przez nią przesłanek zart. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych.
W konkluzji apelacji skarżąca wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku i ustalenie jej prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz o orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
ApelacjaM. M.nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera zarzutów skutkujących uchyleniem lub zmianą wyroku Sądu I instancji.
W apelacji tej ubezpieczona podniosła zarzut naruszenia prawa procesowego, a w szczególnościart. 233 § 1 k.p.c.poprzez dowolną ocenę dowodów, która skutkowała uznaniem, że do rozwiązania umowy o pracę z wnioskodawczynią doszło z przyczyn nie leżących po stronie pracodawcy.
Zaznaczyć należy, że zarzut ten wymaga wykazania, iż sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, lub nie uwzględnił wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów, jedynie to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów (por. wyrok S.N. z dnia 13 października 2004 r., III CK 245/04, LEX 174185).
W ocenie Sądu II instancji apelująca nie zdołała wykazać wadliwości rozumowania Sądu Okręgowego z punktu widzenia zaprezentowanych powyżej kryteriów.
Sąd Apelacyjny w pełni podziela poczynione w postępowaniu sądowym-pierwszoinstancyjnym w przedmiotowej sprawie ustalenia faktyczne i przyjmuje je za własne, a zatem nie zachodzi potrzeba ich powtarzania w tym uzasadnieniu (por. wyrok S.N. z dnia 11 czerwca 1999 r., II CKN 391/98, LEX nr 523662).
Spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się na kwestii spełniania przez ubezpieczoną łącznie wszystkich ustawowych przesłanek nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, wynikających z treściart. 2 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych(Dz. U. z 2013 r., poz. 170 ze zm., nazywanej dalejustawą o świadczeniach przedemerytalnych), a w szczególności przesłanki w postaci rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisówustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm., nazywanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia).
Wobec przedłożenia zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy wK.z dnia 19 marca 2015 r. (k. 43 akt sprawy) potwierdzającego, że wnioskodawczyni nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna, upłynęło 6 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, zaś w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych, nie jest przedmiotem sporu i nie budzi wątpliwości spełnianie przez nią pozostałych przesłanek zart. 2 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych.
M. M.nie spełnia przesłanek ustalenia jej prawa do świadczenia przedemerytalnego wynikających zart. 2 ust. 1 pkt 1-4 i 6 ustawy o świadczeniach przedemerytalnychz uwagi na nie ukończenie wymaganego dla kobiet wieku (art. 2 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych) albo nie rozwiązania stosunku pracy z powodu likwidacji pracodawcy lub niewypłacalności pracodawcy (art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych).
Na wstępie ustalić należy, czy u podstaw rozwiązania stosunku pracy łączącego ubezpieczoną z(...) Company sp. z o. o.spółka komandytowa weW.leżały przyczyny dotyczące zakładu pracy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. a-d ustawy o promocji zatrudnienia.
Treść świadectwa pracy z(...) Company sp. z o. o.spółki komandytowej weW.z dnia 05 maja 2014 r. (k. 17-17v. akt ZUS) wskazuje, że rozwiązanie z wnioskodawczynią stosunku pracy nastąpiło przez oświadczenie jej pracodawcy z zachowaniem okresu wypowiedzenia, a zatem z przyczyn wskazanych wart. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy.
Podkreślenia wymaga jednak, że świadectwo pracy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniuart. 244 § 1 i 2 k.p.c., gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest organem państwowym ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast świadectwo pracy traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniuart. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (por. wyrok S.N. z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 24/09, LEX nr 518067).
Tym samym treść świadectwa pracy podlega weryfikacji zarówno w toku postępowania administracyjnego przed organem rentowym, jak i w toku postępowania sądowego przed sądami ubezpieczeń społecznych.
Z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy wykluczyć należy przyczyny dotyczące zakładu pracy, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. c i d ustawy o promocji zatrudnienia, wobec czego analizie podlega jedynie, czy zachodzą przyczyny dotyczące zakładu pracy wymienione w art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia
Zdaniem Sądu II instancji przeprowadzone w postępowaniu sądowym-odwoławczym dowody, a w szczególności dokumenty zawarte w aktach osobowychM. M.(koperta k. 22 akt sprawy) oraz przesłuchanie ubezpieczonej w charakterze strony (k. 29 akt sprawy 00:00:34) wskazują jednoznacznie, że rozwiązanie z nią stosunku pracy nie nastąpiło: z przyczyn niedotyczących pracowników (częste i powtarzające się nieobecności w pracy z przyczyn zdrowotnych niewątpliwie bowiem związane są z osobą pracownika), jak również z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych (pracodawca wnioskodawczyni nadal prowadzi dotychczasową działalność oraz po dniu 30 kwietnia 2014 r. zatrudnił wielu nowych pracowników, w tym na stanowisku salowej-sprzątającej).
Tym samym zasadne jest przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że rozwiązanie stosunku pracy z wnioskodawczynią nie nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. a-d ustawy o promocji zatrudnienia.
Wobec nie spełniania przezM. M.łącznie wszystkich ustawowych przesłanek ustalenia jej prawa do świadczenia przedemerytalnego zart. 2 ust. 1 pkt 1-6 i ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnychbrak jest podstaw prawnych do przyznania jej tego świadczenia.
Sąd I instancji dokonał prawidłowej, zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Apelacja ubezpieczonej nie zdołała podważyć tej oceny.
Wynikające z treści apelacji wnioskodawczyni zarzuty: naruszenia prawa procesowego, tj.art. 233 § 1 k.p.c., oraz naruszenia prawa materialnego, tj.art. 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnychuznać należy zatem za niezasadne.
Wobec powyższego, uznając apelacjęM. M.za bezzasadną, na mocyart. 385 k.p.c., Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji wyroku.