Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 662/14
Data wyroku: 2015-02-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Olga Nocoń

Sygn. akt V.2 Ka 662/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 lutego 2015 r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:SSO Olga Nocoń
Protokolant:Monika Brzoza
w obecności - - -
po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r.
sprawy:
D. F./F./
synaR.iD.
ur. (...)wR.
oskarżonego o przestępstwo zart. 13 § 2 kkw zw. zart. 278 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu
z dnia 15 października 2014r. sygn. akt II K 848/13
I. uchyla zaskarżony wyrok i postępowanie umarza;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. Z.kwotę(...),00 (jeden tysiąc sto dwadzieścia osiem) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 259,44 złotych (dwieście pięćdziesiąt dziewięć złotych i czterdzieści cztery grosze), łącznie kwotę 1387,44 złotych (jeden tysiąc trzysta osiemdziesiąt siedem złotych i czterdzieści cztery grosze) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu przed sądami I i II instancji;
III. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt V.2 Ka 662/14

UZASADNIENIE
D. F.został oskarżony o to, że w dniu 31 lipca 2013 r. wR.przyul. (...), po uprzednim zabraniu torby opatrzonej logo Poczta Polska, usiłował zabrać w celu przywłaszczenia pieniądze z przesyłek znajdujących się w torbie, lecz z uwagi na ich brak zamierzonego celu nie osiągnął, czym działał na szkodę Poczty Polskiej S.A., tj. o czyn zart.13§2 k.k.w zw. zart.278§1 k.k.
Wyrokiem z dnia 15 października 2014 r., wydanym w sprawie II K 848/13, Sąd Rejonowy w Raciborzu uznał oskarżonegoD. F.za winnego tego, że w dniu 31 lipca 2013 r. wR.przyul. (...), po uprzednim zabraniu torby opatrzonej logo Poczta Polska, usiłował zabrać w celu przywłaszczenia pieniądze z przesyłek znajdujących się w torbie w kwocie 196,20 złotych, lecz z uwagi na ich brak zamierzonego celu nie osiągnął, czym działał na szkodę Poczty Polskiej S.A., tj. wykroczenia z art.119§2 k.w. i za to na podstawie art.119§1 k.w. w zw. z art.20§1 k.w. i art.21§1 k.w. wymierzył mu karę jednego miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Sąd zasądził na rzecz Skarbu Państwa na rzecz adw.M. Z.kwotę 604,80 złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, zaś na podstawieart.624§1 k.p.k.w zw. zart.119 k.p.w.zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Poczty Polskiej S.A., zaskarżając wyrok „w części dotyczącej braku orzeczenia środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przez oskarżonego pomimo zgłoszenia wniosku w tym zakresie w trybieart.46§1 k.k.”. Na podstawieart.438 pkt 3 k.p.k.zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iżD. F.w przedmiotowej sprawie nie można przypisać zniszczenia, uszkodzenia lub uczynienia niezdatnymi do użytku przedmiotów znajdujących się w skradzionych przez niego przesyłkach pocztowych – „co uniemożliwiło ich doręczenia a tym samym umożliwia adresatom/nadawcom rzeczonych przesyłek złożenie reklamacji we właściwym Urzędzie Pocztowym co niewątpliwie stanowi działanie na szkodę Poczty Polskiej S.A.”.
W konkluzji środka odwoławczego skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia wyrządzonej przez niego szkody na rzecz pokrzywdzonego Poczty Polskiej S.A., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku „w części dotyczącej braku orzeczenia środka karnego i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania w celu orzeczenia przez niniejszy Sąd obowiązku naprawienia szkody przez oskarżonego” (s.2 apelacji).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesienie apelacji miało ten skutek, że niezależnie od oceny zarzutu sformułowanego w środku odwoławczym, w toku kontroli instancyjnej konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.
W rozpoznawanej sprawie wystąpiła negatywna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej(res iudicata), skutkująca niedopuszczalnością prowadzenia postępowania i rozstrzygania o odpowiedzialności oskarżonego. Zachowanie, przypisane w zaskarżonym wyroku, stanowi fragment czynu, za któryD. F.został już prawomocnie skazany w innej sprawie.
Jak wynika z załączonych akt sprawy II K 96/14 Sądu Rejonowego w Raciborzu, w dniu 17 października 2013 r. Komenda Powiatowa Policji wR.skierowała do Sądu Rejonowego w Raciborzu wniosek o ukaranieD. F.. Zarzuciła w nim obwinionemu popełnienie czterech wykroczeń z art.119§1 k.w., mających polegać na tym, że:

1
w dniu 31.07.2013 r. około godz. 14:50 wR.naul. (...)dokonał kradzieży rowerumarki R. (...)koloru bordowego o wartości około 200 zł na szkodęD. B.,

2
w dniu 31.07.2013 r. około godz. 14:50 wR.naul. (...)dokonał kradzieży jednej paczki kawy(...)wartości około 7 zł na szkodęD. B.,

3
w dniu 31.07.2013 r. około godz. 14:50 wR.naul. (...)dokonał kradzieży przesyłki pocztowej wraz z zawartością w postaci szczoteczek do zębów łącznej wartości około 80 zł na szkodęG. K.,

4
w dniu 31.07.2013 r. około godz. 14:50 wR.naul. (...)dokonał kradzieży pięciu przesyłek pocztowych wraz z zawartością w postaci dwóch zegarków oraz półfabrykatów do wyrobu biżuterii łącznej wartości około 160 zł na szkodęA. F..

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2013 r., wydanym pod sygn. akt II W 634/13, Sąd Rejonowy w Raciborzu na podstawieart.60§1 pkt 3 k.p.w.w zw. zart.5§1 pkt 2 k.p.w.umorzył postępowanie. W uzasadnieniu wskazał, iż obwiniony w dniu 31.07.2013 r. jednym czynem dokonał kradzieży rzeczy o łącznej wartości 447 złotych, co uzasadnia uznanie jego zachowania za przestępstwo kradzieży. Akta umorzonego postępowania zostały przesłane Prokuraturze Rejonowej w Raciborzu. W dniu 23 grudnia 2013 r. organy ścigania wszczęły dochodzenie „w sprawie kradzieży w dniu 31.07.2013 r. wR.naul. (...)rowerumarki R. (...)i znajdującej się w torbie Poczty Polskiej kawy marki(...)o łącznej wartości 207 zł na szkodęD. B.oraz znajdujących się w tej torbie przesyłek pocztowych z zawartością szczoteczek do zębów o łącznej wartości 80 zł na szkodęG. K.i dwóch zegarków i półfabrykatów do produkcji biżuterii o łącznej wartości 160 zł na szkodęA. F.” (sprawa 1 RSD 1626/13 KPP wR., 1 Ds 1404/13 Prokuratury Rejonowej w Raciborzu). Postępowanie przygotowawcze zakończyło się wniesieniem przeciwkoD. F.aktu oskarżenia o przestępstwo zart.278§1 k.k.w zw. zart.12 k.k., polegające na tym, że w dniu 31 lipca 2013 r. wR.przyul. (...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, zabrał w celu przywłaszczenia rowermarki R. (...)o wartości 200 złotych na szkodęD. B., a następnie z torby opatrzonej logo Poczta Polska znajdującej się na skradzionym rowerze zabrał w celu przywłaszczenia paczkę kawy(...)o wartości 7 złotych na szkodęD. B., przesyłkę pocztową z zawartością szczoteczek do zębów o łącznej wartości 80,40 zł na szkodęG. K.oraz przesyłkę pocztową w postaci dwóch zegarków i półfabrykatów do produkcji biżuterii o łącznej wartości 160 złotych na szkodęA. F., powodując łączne straty w wysokości 447,40 zł. Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2014 r., wydanym w sprawie II K 96/14, w trybieart.335§1 k.p.k., Sąd Rejonowy w Raciborzu uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, wyczerpującego znamiona przestępstwa zart.278§1 k.k.w zw. zart.12 k.k.i skazał go na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 8 maja 2014 r.
W orzecznictwie i nauce prawa zgodnie wskazuje się, że jeżeli sąd ograniczył wyrok jedynie do fragmentu czynu, to niedopuszczalne jest ponowne postępowanie o ten czyn (w odniesieniu do pozostałych fragmentów), z uwagi na przesłankę powagi rzeczy osądzonej. W rezultacie, jeżeli występuje tożsamość czynu przypisanego tej samej osobie w różnych postępowaniach, z których jedno zostało prawomocnie zakończone, to wyrok wydany w drugiej sprawie jest dotknięty uchybieniem zart.17§1 pkt 7 k.p.k.lub – odpowiednio –art.5§1 pkt 8 k.p.w.Bez wątpienia również, prawomocne skazanie za czyn ciągły stoi na przeszkodzie ponownemu postępowaniu o zachowania będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia, niezależnie od tego, jak się ma społeczna szkodliwość nowo ujawnionych fragmentów czynu ciągłego do szkodliwości zachowań uprzednio, w ramach tego czynu, osądzonych (tak m.in. uchwała SN z 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 1-2/2002/2).
W rozpoznawanym przypadku nie zachodzi zbieg idealny, o którym mowa w art.10§1 k.w., nie jest bowiem tak, byD. F.jednym czynem wyczerpał zarówno znamiona przestępstwa, jak i wykroczenia. Z treści postanowienia o wyłączeniu materiałów dochodzenia (k.63 akt II K 848/13) należy wnosić, iż prowadzący postępowanie upatrywał w zachowaniu podejrzanego m.in. wykroczeń samowolnego użycia cudzej rzeczy ruchomej w postaci roweru (art.127§1 k.w.) oraz zniszczenia rzeczy ruchomych znajdujących się w przesyłkach pocztowych (art.124§1 k.w.) i z tą intencją przekazał wyłączone materiały Komendzie Powiatowej Policji. Na ich podstawie wniesiono jednak o ukaranieD. F.za wykroczenia kradzieży poszczególnych przedmiotów znajdujących się we władaniu lub pod piecząD. B., a ostatecznie – po umorzeniu postępowania w sprawie o wykroczenia – oskarżono i prawomocnie skazanoD. F.za występek kradzieży mienia łącznej wartości 447,40 zł. Nie ulega tymczasem wątpliwości, że zabór w celu przywłaszczenia roweru listonoszki z przyczepioną torbą i znajdujących się w tej torbie przedmiotów (paczki kawy, szczoteczek do zębów, zegarków i półfabrykatów do produkcji biżuterii) oraz usiłowanie kradzieży pieniędzy, które oskarżony spodziewał się znaleźć we wspomnianej torbie z przesyłkami, stanowią jedno zdarzenie w sensie historycznym i prawnym, wywołane jednym impulsem woli. Okoliczność, że w zaskarżonym wyroku usiłowanie kradzieży pieniędzy uznano za wykroczenie (błędnie zresztą powołując w kwalifikacji prawnej przepis art.119§2 k.w. zamiast art.11§1 k.w. w zw. z art.119§1 k.w.), pozostaje bez znaczenia dla kwestii tożsamości czynu. Gdyby Sąd I instancji dostrzegł istnienie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu, wydanego pod sygn. akt II K 96/14, to postępując prawidłowo – wobec przesłanki powagi rzeczy osądzonej - umorzyłby przecież postępowanie karne, nie zmieniając kwalifikacji prawnej czynu wskazanej w akcie oskarżenia.
Powaga rzeczy osądzonej jest okolicznością wyłączającą postępowanie, a wydanie wyroku mimo jej zaistnienia, stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, tak na gruncie procedury karnej (art.439§1 pkt 8 k.p.k.), jak i w postępowaniu prowadzonym w sprawach o wykroczenia (art.104§1 pkt 7 k.p.w.).
Mając na uwadze powyższe, Sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postępowanie.
Z uwagi na rodzaj rozstrzygnięcia zapadłego w toku kontroli instancyjnej, kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa. Wobec korzystania przez oskarżonego z pomocy obrońcy z urzędu, zasądzono na rzecz wyznaczonego obrońcy zwrot kosztów świadczenia obrony przed sądami obu instancji, w wysokości stosownej do przepisów§14 ust.1 pkt 1, §14 ust.2 pkt 1, 3 i 4 oraz §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Uwzględniono przy tym wysokość stawek minimalnych za obronę w sprawie objętej dochodzeniem, za obronę w postępowaniu uproszczonym i w postępowaniu zwyczajnym oraz przed sądem okręgowym jako sądem drugiej instancji, a także liczbę przeprowadzonych rozpraw.