Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 498/15
Data wyroku: 2015-05-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Grzesiak, Adam Zarzycki, Aleksandra Babilon-Domagała

Sygn. akt IX Ka 498/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 maja 2015 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Aleksandra Babilon- Domagała
Sędziowie: SSO Leszek Grzesiak
SSO Adam Zarzycki (spr.)
Protokolant: st.sekr.sądowy Monika Ćwiek
po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 roku
sprawyM. K. (1)
oskarżonej o przestępstwo z 212§ 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnegoA. Z. (1), pełnomocnika oskarżyciela prywatnegoM. Z. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej
z dnia 6 listopada 2014 roku sygn. akt II K 94/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne;

II
zasądza od oskarżycieli prywatnychA. Z. (1)iM. Z. (1)na rzecz oskarżonejM. K. (1)kwoty po 615 (sześćset piętnaście) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z udziałem obrońcy oskarżonej w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza od oskarżycieli prywatnychA. Z. (1)iM. Z. (1)kwoty po 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze.

IX Ka 498/15

UZASADNIENIE
M. K. (1)oskarżona była o to , że :
w dniu 26 kwietnia 2012 r. wS.pomówiłaM. Z. (1)iA. Z. (1), że w stanie upojenia alkoholowego sprawują opiekę nad małoletniąH., którą to okoliczność zgłosiła do Komendy Wojewódzkiej wK., w wyniku czego w/w zostali poddani badaniu na zawartość alkoholu w obecności policjanta i prokuratora ,
tj. o czyn zart. 212 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Skarżysku – Kamiennej wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r. w sprawie II K 94/13 orzekł co następuje :
I. oskarżonąM. K. (1)uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu zabronionego ,
II. na podstawieart. 632 pkt 1 kpkkosztami procesu obciążył oskarżycieli prywatnychM. Z. (1)iA. Z. (1).
Powyższy wyrok zaskarżony został przez pełnomocnika oskarżycieli prywatnychM. Z. (1)iA. Z. (1)adw.P. N.oraz pełnomocnika oskarżyciela prywatnegoM. Z. (1)adw.A. P.w całości na niekorzyść oskarżonej .
Pełnomocnik oskarżycieli prywatnychM. Z. (1)iA. Z. (1)adw.P. N.zarzucił temu wyrokowi :
1 ) mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego , w szczególności zaśart. 7 kpk,art. 410 kpkiart. 424 § 1 kpkpoprzez ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z przeciętną wiedzą i zasadami prawidłowego rozumowania , nieoparcia wyroku na całokształcie bogatego wszak materiału dowodowego oraz nieustosunkowanie się dowodów przemawiających na niekorzyść oskarżonej ,
2 ) wynikający z naruszenia powyższych przepisów prawa procesowego błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do stwierdzenia , iż oskarżonej nie można przypisać dokonania zarzucanego jej czynu .
Podnosząc te zarzuty wniósł on o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Skarżysku – Kamiennej do ponownego rozpoznania .
Pełnomocnik oskarżyciela prywatnegoM. Z. (1)adw.A. P.na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 kpkzarzuciła temu wyrokowi :
I . obrazę przepisów prawa procesowego , mającą wpływ na treść orzeczenia , a mianowicie :
1 .art. 410 kpkpoprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego w sprawie i przyjęcie na takiej podstawie , że zachowanie oskarżonej nie naraziłoM. Z. (1)na poniżenie go w opinii publicznej ani na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu , w sytuacji gdy oskarżona działała celowo w celu poniżeniaM. Z. (1), bowiem :
a ) pełnomocnikM. K. (1)poradziła jej aby udała się do najbliższego komisariatu policji celem zweryfikowania czy oskarżyciel prywatny jest pijany , aM. K. (1)- wbrew tej poradzie udała się do pracodawcy oskarżyciela tj. Komendy Wojewódzkiej Policji wK., pomimo że mogła faktycznie udać się do najbliższej komendy ,
b ) oskarżona podała , że zawiadomiła KWP wK.bo była przestraszona i chciała zobaczyć dziecko , a pomimo tego nie pojechała do pracodawcy byłego męża w sytuacji , gdy naturalnym odruchem matki , gdyby faktycznie miała podejrzenia , że jej dziecko jest pod opieką pijanych osób - winno być pojechanie po córkę doB.,
c ) oskarżona zażądała przebadania w Komendzie Policji wS., z którą współpracujeM. Z. (1), odmawiając przeprowadzenia badaniaM. Z. (1)przez funkcjonariuszy w miejscu zdarzenia , co spotkałoby się z mniejszym odzewem , tylko czekała na rodzinęZ.i córkę naK.,
d ) wskutek zawiadomienia oskarżonej , o całym zajściu dowiedział się nieoznaczony krąg osób , ponieważ :
- na miejscu naK.wS.na oskarżyciela czekała Prokurator Janczara , zastępca Naczelnika Wydziału KryminalnegoG. K.i policjanci ( zeznaniaG. K.k . 133 ) ,
- poinformowany został również Naczelnik Wydziału(...)Operacyjnej , gdzie pracuje oskarżyciel , Komendant Wojewódzki Policji oraz kierownik oskarżyciela ,
- ponadto dyżurny oficerG. K.sporządził notatkę i przesłał ją faksem do Komendy Wojewódzkiej Policji , a ponadto jak zeznał w całejK.jest monitoring i przedmiotowe zdarzenie zostało zarejestrowane , co znowu trafia do nieoznaczonego kręgu współpracowników i znajomych oskarżyciela ( k . 133 ) ,
- podczas badania byli obecni przypadkowi funkcjonariusze ( zeznaniaG. K.k . 133v ) , a więc kolejne nowe osoby dowiedziały się o konflikcie ( oprócz przełożonych ) . Zostały również zapisy w książce nadzoru i w dokumentacji ( zeznaniaG. K.k . 133v ) ,
e ) oskarżona zeznała , że była przestraszona , że nie chciała nikogo poniżyć , gdy tymczasem jak wynika z treści notatki urzędowej z dnia 4 marca 2013 r. znajdującej się na k . 200 akt sprawy , mł.(...).M. K. (2)z Wydziału(...)KGP wK.napisała „ w związku z pismemM. Z. (2)z dnia 2.01.2013 r. nadesłanym do Wydziału wK.Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji za pośrednictwem Wydziału(...)i Nadzoru(...)KGP ( …) oskarżona rok po zdarzeniu nadal informowała opinię publiczną o tym , żeM. Z. (1)pijany opiekował się córką w dniu zdarzenia objętym aktem oskarżenia ,
2 .art. 424 § 1 kpkpoprzez brak wskazania , jakie dowody Sąd uznał za wiarygodne , a jakim odmówił wiarygodności i na jakiej podstawie , co uniemożliwia prawidłową weryfikację uzasadnienia wydanego orzeczenia i przyjęcie , że dowody wskazane w pkt wyżej nie zostały uwzględnione przy wyrokowaniu , bowiem brak ich omówienia ,
3 .art. 410 kpkpoprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i przyjęcie , że motywem zawiadomienia o tym , żeM. Z. (1),A. Z. (1)iA. Z. (2)sprawują opiekę nad dzieckiem pod wpływem alkoholu , w sytuacji gdy :
a ) rozmawiała tylko zM. Z. (1), nie widziała i nie słyszała pozostałych członków rodzinyZ., zaś jej pytanie „ czy pan jest z moim dzieckiem ? ”, mogło spotkać się ze zdziwieniem i śmiechemM. Z. (1)i zostać ocenione że to ona znajduje się pod wpływem alkoholu ,
b ) oskarżona zapytała rozespane dziecko 5,5 roczne czy jej tato jest pijany i następnie czekała na nie naK.wS.oczekując na rodzinęZ.,
c ) sąd opiera ustalenia na zeznaniach świadkaA. B. (1)( siostra oskarżonej ) , która zeznała , że oskarżona powiedziała , że rozmawiała zH.i w pewnym momencie telefon od córki wziąłM. Z. (1), który jakby udawał pijanego przez telefon . Siostra była na tyle rozstrzęsiona , że sama pojechała doB.( k . 115v ) , stoi wprost z dowodami przeprowadzonymi w sprawie ,
4 .art. 170 kpkpoprzez oddalenie wniosku dowodowego w postaci opinii sądowo-psychiatrycznej oskarżonej na okoliczność aktualnego stanu psychicznego w dacie czynu i w okresie prowadzonego postępowania ,
II . błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść , a wyrażający się w przyjęciu , że :
1 .M. Z. (1)zdarzało się odbierać córkę bez zgody oskarżonej , gdyż jedynie telefonując do pracy oskarżonej zostawiał jej koleżankom z pracy informację , że odbierze córkę , podczas gdy w dniu zdarzenia oskarżyciel próbował się skontaktować z byłą żoną , ale ta miała wyłączony telefon i brak dowodów na to by odmówić wiarygodności zeznań oskarżyciela w tym zakresie ,
2 . konflikt powstał na tle spotkań zH. Z., których to dat strony nie potrafią ustalić bezkolizyjnie , w sytuacji gdy kontakty te zostały uregulowane przez Sąd Rejonowy Wydział III Rodzinny wK.w postanowieniu zabezpieczającym , aleM. K. (1)nie respektuje tego orzeczenia ignorując postanowienie sądu , przez coM. Z. (1)nie widział córki od ponad roku ,
3 .M. Z. (1)odpowiada za zaistniałą sytuację , bowiem przekroczył swoje uprawnienia zdobywając dane teleinformatyczneM. K. (1), podczas gdy sprawa Ds. 341/13/S została prawomocnie umorzona postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. z braku znamion czynu zabronionego i pomimo szerokiego uzasadnienia w tym zakresie poczynionego przez Sąd Rejonowy w Skarżysku – Kamiennej nie ma ona związku ze zdarzeniem objętym prywatnym aktem oskarżenia ,
4 . okoliczności sprawy wskazują , żeM. K. (1)działała tylko w trosce o dobro córki bez zamiaru nawet ewentualnego poniżeniaM. Z. (1), podczas gdy właściwa , a nie wybiórcza ocena materiału dowodowego w sprawie pozwoli na przyjęcie , że oskarżona swoim zachowaniem wypełniła znamiona przestępstwa określonego wart. 212 § 1 kk.
Podnosząc te zarzuty apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania .
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacje pełnomocników oskarżycieli prywatnych nie zasługują na uwzględnienie . Obie apelacje zawierają przede wszystkim zarzuty obrazy przepisów postępowania , mającej według apelujących , wpływ na treść orzeczenia . Apelacja adw.P. N.zarzuca obrazęart. 7 kpk,art. 410 kpkiart. 424 § 1 kpk, natomiast apelacja adw.A. P., która wprawdzie podnosi zarzut obrazyart. 410 kpkiart. 424 § 1 kpk, to z treści zarzutu obrazyart. 410 kpkwynika , iż chodzi także o obrazęart. 7 kpk. Obie apelacje podnoszą także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia , będący konsekwencją wskazanych naruszeń przepisów postępowania . Ponieważ obie apelacje zawierają zbliżone zarzuty , celowe jest łączne ich omówienie .
Odnosząc się do zarzutów obrazyart. 7 kpk,art. 410 kpkiart. 424 § 1 kpknależy stwierdzić , iż zarzuty te są bezpodstawne . Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe , zebrał dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy , poddał je właściwej ocenie , której rezultatem są trafne ustalenia faktyczne . Swoje stanowisko w tym zakresie Sąd przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku , które spełnia wymogi określone wart. 424 § 1 kpk. Przede wszystkim brak jest podstaw do podważania oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji . Ocena ta spełnia wymogi określone wart. 7 kpk, nie można jej uznać za wybiórczą i dowolną oraz sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania .
Przedmiotem osądu jest zdarzenie z dnia 26 kwietnia 2012 r. , w którym oskarżona miała pomówić oskarżycieli prywatnych , że w stanie upojenia alkoholowego sprawują opiekę nad małoletnią córką oskarżonej iM. Z. (1)przez zgłoszenie tego faktu do Komendy Wojewódzkiej Policji wK., w wyniku czego zostali oni poddani badaniu na zawartość alkoholu . Ustalenia Sądu co do okoliczności zgłoszenia przez oskarżoną do dyżurnego KWP wK.o podejrzeniu sprawowania opieki nad córką przez byłego męża i jego rodziców w stanie po spożyciu alkoholu nie budzą wątpliwości . Mają one oparcie w wyjaśnieniach samej oskarżonej , ale także zeznaniach oskarżycieli prywatnychM. Z. (1)iA. Z. (1)orazA. Z. (2). Bezsporne jest bowiem , na podstawie tych dowodów , że oskarżyciel prywatny tego dnia odebrał dziecko z przedszkola , nie uzgadniając tego z oskarżoną , w wyniku czego telefonowała ona do niego w celu ustalenia czy jest nim dziecko . Po rozmowie z dzieckiem oskarżona nabrała podejrzeń co do stanu trzeźwości byłego męża i pozostałych osób będących z córką . Oskarżona po rozmowie z oskarżycielem , który śmiał się w czasie rozmowy , mogła mieć wątpliwości co stanu jego trzeźwości , stąd jej rozmowa z córką . Trzeba dodać , iż z zeznań świadkaA. B. (2), siostry oskarżonej wynika , iż z relacji oskarżonej wyglądało tak , jakby oskarżony udawał pijanego . Co do zeznań tego świadka należy dodać , iż z pewnością się myli twierdząc , iż oskarżona udała się po dziecko doB., skoro bezsporne jest , iż dziecko odebrała zK.wS.. Okoliczność ta nie ma jednak większego znaczenia . Wszystkie te okoliczności mogły wskazywać na istniejące wątpliwości co do stanu trzeźwości oskarżyciela .
W apelacji adw.A. P.silnie akcentowana jest kwestia miejsca zgłoszenia przez oskarżoną jej podejrzeń o stan trzeźwości byłego męża . Według apelującej bowiem oskarżona powinna udać się do najbliższej jednostki Policji a nie do KWP wK., czyli pracodawcy oskarżyciela , a przede wszystkim pojechać po córkę doB.. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić . Oskarżona potraktowała miejsce pracy byłego męża , Komendę Wojewódzką Policji jako tą jednostkę . Nie można z tego powodu czynić jej zarzutu . Podobnie nie można jej zarzucić , iż od razu nie udała się po dziecko , skoro uczyniła to niezwłocznie po zgłoszeniu swoich podejrzeń dyżurnemu KWP wK.i poinformowaniu jej , iż stosowne badanie trzeźwości przeprowadziK.wS.w obecności prokuratora . Również należy podkreślić , że o miejscu badania zdecydował dyżurny KWP wK.wskazując Komendę Miejską Policji wS., co było tym bardziej uzasadnione z uwagi na konieczność udziału prokuratora . Zupełnie bezpodstawny jest zarzut obrazyart. 170 kpkprzez oddalenie wniosku w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z opinii psychiatrycznej co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonej , żadne bowiem ujawnione okoliczności nie nasuwają wątpliwości co do stanu jej poczytalności .
W konsekwencji należy uznać , że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji dotyczące przedmiotowego zdarzenia miały oparcie w przeprowadzonych i należycie ocenionych dowodach . Należy tylko dodać , że ustalenia dotyczące innych okoliczności ( wzajemnych relacji między byłymi małżonkami , opieki nad córką , toczących się postępowań ) nie mogą być kwestionowane , dotyczą jednak okoliczności nie związanych bezpośrednio z zarzucanym oskarżonej czynem .
Należy także podzielić stanowisko Sądu , że zachowanie oskarżonej nie wyczerpało znamion przestępstwa zart. 212 § 1 kk. Wbrew apelującym , motywem działania oskarżonej był niepokój o córkę i niezrozumiałe dla niej zachowanie byłego męża . Na podstawie powyższych ustaleń , oskarżona mogła mieć podejrzenie co do stanu trzeźwości byłego męża i jego rodziców . Nie można dopatrywać się w zachowaniu oskarżonej zamiaru poniżenia oskarżycieli czy też narażenia oskarżyciela prywatnegoM. Z. (1)na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu policjanta . Trafnie również Sąd ocenił , iż oskarżona nie rozpowszechniła informacji o badaniu trzeźwości oskarżycieli prywatnych wśród nieoznaczonego kręgu osób . Z uwagi na charakter i miejsce pracy oskarżyciela prywatnegoM. Z. (1)oczywiste jest , że o fakcie badania jego trzeźwości musiał być powiadomiony Komendant Wojewódzki Policji , oficer dyżurny , Naczelnik Wydziału ( jego bezpośredni przełożony ) , czy też funkcjonariusze wykonujący badanie i prokurator . Wszystkie te osoby z faktem tym zapoznały się w związku z charakterem swojej pracy i pełnionymi funkcjami . Podnoszona kwestia kolejnego pisma oskarżonej z dnia 4.01.2013 r. skierowanego do Biura Spraw Wewnętrznych KGP jest bezprzedmiotowa , gdyż wykracza poza granice zarzutu .
Z tych względów Sąd Okręgowy nie uwzględnił obu apelacji i utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (art. 437 § 1 kpk,art. 456 kpk) . O kosztach należnych oskarżonej z tytułu wydatków związanych z udziałem obrońcy w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawieart. 636 § 1 i 3 kpk. O opłacie za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych- t. j. Dz. U. z 1983 r. , Nr 49 , poz. 223 z późn. zm. ) .