Sąd Rejonowy w Wałbrzychu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 538/13
Data wyroku: 2015-09-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Fryderyk Kwiatek
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 18 § 3 kk w zw. z art. 280 § 1 kk
Teza: wyrok skazujący

sygnatura akt III K 538/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 września 2015 r
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu, III Wydział Karny, w składzie:
Przewodniczący: SSR. Fryderyk Kwiatek
Protokolant: Anna Mendelska
przy udziale Michała Długosza Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu
po rozpoznaniu w dniach: 26.09.2014 r, 17.03.2015r, 05.05.2015 r , 01.07.2015r, 04.09.2015r, 18.09.2015r,
sprawy przeciwko
1)M. W.
synowiA.,E.z domuŻ.
urodzonemu (...)wP.
sprawy przeciwko
2)M. F. (1)
synowiT.,L.z domuF.
urodzonemu (...)wM.
oskarżonym o to, że:
I. w dniu 23 stycznia 2013 roku wS., woj.(...), działającwspólnie i w porozumieniu, po uprzednim użyciu wobecL. R.groźbypozbawienia życia, przekazanej w formie mierzenia wobec jej osoby z atrapybroni palnej i skierowaniu słów „napad", która to groźba wzbudziła wpokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona oraz po użyciuwobecJ. K.przemocy w postaci chwycenia za rękę i pchnięcia, w wyniku czego pokrzywdzona ta przewróciła się na podłogę, wynikiem czego została doprowadzona do stanu bezbronności, zabrali w celu przywłaszczenia należący doL. R.telefon komórkowymarki N.wartości 200 złotych i należącą doJ. K.słuchawkę telefonu bezprzewodowegomarki P.wartości 100 złotych,
tj. o czyn zart. 280 § 1 kk,
sprawy przeciwko
1)N. L.
CórceJ.,E.z domuW.
urodzonej (...)weW.
oskarżonej o to, że:
II. w dniu 23 stycznia 2013 roku wW.iS., woj.(...), działając w zamiarze byM. W.iM. F. (1),dokonali czynu zart. 280 § 1 kk, polegającego na tym, że po uprzednim użyciuwobecL. R.groźby pozbawienia życia, przekazanej w formie mierzeniawobec jej osoby z atrapy broni palnej i skierowaniu słów „napad", która togroźba wzbudziła w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełnionaoraz po użyciu wobecJ. K.przemocy w postaci chwycenia zarękę i pchnięcia, w wyniku czego pokrzywdzona ta przewróciła się na podłogę,wynikiem czego została doprowadzona do stanu bezbronności, zabrali w celuprzywłaszczenia należący doL. R.telefon komórkowymarki N.wartości 200 złotych i należącą doJ. K.słuchawkę telefonubezprzewodowegomarki P.wartości 100 złotych, swoim zachowaniemułatwiła im jego popełnienie w ten sposób, że wypełniła na nieprawdziwe daneosobowe identyfikator, którym miał posłużyć sięM. W., celemokazania pokrzywdzonym oraz przebywała w pobliżu miejsca zdarzenia, byM. W.iM. F. (1)mogli w sposób niezauważony i niebudzący podejrzeń podejść do niej i razem z nią oddalić się z tego miejsca,
tj. o czyn zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 280 § 1 kk,
a nadtoM. W.iM. F. (1)
o to, że:
III. w nieustalonym dniu w okresie od 15 do 30 listopada 2012 roku wW., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu, poprzez próbę wyważenia drzwi wejściowych do mieszkania, usiłowali wejść do niego i zabrać w celu przywłaszczenia znajdujące się w nimpieniądze, jednak zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi naniepokonanie zabezpieczenia w postaci drzwi do mieszkania, czymdziałali na szkodęG. K.,
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kk,
a nadtoM. W.
o to, że:
IV. w nieustalonym dniu w okresie od 1 listopada do 5 grudnia 2012 roku,wW., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym sprawcą ,zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 3.400,00  złotych naszkodęB. W.,
tj. o czyn zart. 278 § 1 kk
a nadtoM. F. (1)
o to, że:
V. w nieustalonym dniu w okresie od 1 listopada do 5 grudnia 2012 roku,wW., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalony sprawcą zabrał , w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 600 złotych na szkodęB. W.,
tj. o czyn zart. 278 § 1 kk.
VI. w nieustalonym dniu w okresie od 1 listopada do 5 grudnia 2012 roku, wW., woj.(...), przyjął odM. W.iR. K.pieniądze w kwocie 1.200,00 złotych, pochodzące z przestępstwa kradzieży dokonanej na szkodęB. W.,
tj. o czyn zart. 291 § 1 kk,
.

I
oskarżonegoM. W.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 280 § 1 k.k., i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.wymierza mu karę 2(dwóch) lat pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoM. W.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 13 § 1 kkw zw zart. 279 § 1 k.k., i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.wymierza mu karę roku pozbawienia wolności;

III
oskarżonegoM. W.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku, tj. występku z art. zart. 278 § 1 k.k., i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierza mu karę 6(sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 4 § 1 kkiart. 85 kkiart. 86 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym w dniu 30.06.2015 r łączy oskarżonemuM. W.kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt I, II, III części dyspozytywnej wyroku i wymierza mu karę łączną 2(dwóch) lat pozbawienia wolności,

V
na podstawieart. 4 § 1 kkiart. 69 § 1 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 30.06.2015 r wykonanie wobec oskarżonegoM. W.kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt IV części dyspozytywnej wyroku warunkowo zawiesza na okres 5(pięciu) lat próby;

VI
oskarżonąN. L.uznaje za winną tego, że w dniu 23 stycznia 2013 roku wW.iS., woj.(...), działając w zamiarze byM. W.iM. F. (1),dokonali czynu zart. 280 § 1 kk, polegającego na tym, że po uprzednim użyciuwobecL. R.groźby pozbawienia życia, przekazanej w formie mierzeniawobec jej osoby z atrapy broni palnej i skierowaniu słów „napad", która togroźba wzbudziła w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona,oraz po użyciu wobecJ. K.przemocy w postaci chwycenia zarękę i pchnięcia, w wyniku czego pokrzywdzona ta przewróciła się na podłogę,wynikiem czego została doprowadzona do stanu bezbronności, zabrali w celuprzywłaszczenia należący doL. R.telefon komórkowymarki N.wartości 200 złotych i należącą doJ. K.słuchawkę telefonubezprzewodowegomarki P.wartości 100 złotych, swoim zachowaniemułatwiła im jego popełnienie w ten sposób, że wypełniła na nieprawdziwe daneosobowe identyfikator, którym miał posłużyć sięM. W., celemokazania pokrzywdzonym, tj. występku zart. 13 § 1 kkw zw zart. 280 § 1 k.k., i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 19 § 2 kkiart. 60 § 6 pkt 3 kkwymierza jej karę 30(trzydziestu) stawek dziennych grzywny po 20(dwadzieścia złotych każda,

VII
oskarżonegoM. F. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 280 § 1 k.k., i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.wymierza mu karę 2(dwóch) lat pozbawienia wolności;

VIII
oskarżonegoM. F. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 13 § 1 kkw zw zart. 279 § 1 k.k., i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.wymierza mu karę roku pozbawienia wolności;

IX
oskarżonegoM. F. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt V części wstępnej wyroku, tj. występku z art. zart. 278 § 1 k.k., i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierza mu karę 6(sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

X
oskarżonegoM. F. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt VI części wstępnej wyroku, tj. występku z art. zart. 291 § 1 k.k., i za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.wymierza mu karę 4(czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

XI
na podstawieart. 4 § 1 kkiart. 85 kkiart. 86 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym w dniu 30.06.2015 r łączy oskarżonemuM. F. (1)kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt VII,VIII,IX,X części dyspozytywnej wyroku i wymierza mu karę łączną 2(dwóch) lat pozbawienia wolności,

XII
na podstawieart. 4 § 1 kkiart. 69 § 1 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 30.06.2015 r wykonanie wobec oskarżonegoM. F. (1)kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt XI części dyspozytywnej wyroku warunkowo zawiesza na okres 5(pięciu) lat próby

XIII
na podstawieart. 4 § 1 kkiart. 72 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 30.06.2015 r orzeka obowiązek naprawienia szkody zobowiązując oskarżonychM. F. (1)iM. W.by zapłacili:

-L. R.kwotę po 100(sto) złotych,
-J. K.kwotę po 50(pięćdziesiąt) złotych,
w terminie 6(sześciu miesięcy od uprawomocnienia się wyroku;

XIV
na podstawieart. 4 § 1 kkiart. 72 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 30.06.2015 r orzeka obowiązek naprawienia szkody zobowiązując oskarżonegoM. W.by zapłaciłB. W.kwotę 3400(trzech tysięcy czterystu) złotych w terminie 6(sześciu miesięcy od uprawomocnienia się wyroku;

XV
na podstawieart. 4 § 1 kkiart. 72 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 30.06.2015 r orzeka obowiązek naprawienia szkody zobowiązując oskarżonegoM. F. (1)by zapłaciłB. W.kwotę 600(sześciuset) złotych w terminie 6(sześciu miesięcy od uprawomocnienia się wyroku;

XVI
na podstawieart. 73 § 1 k.k.w okresie próby oddaje oskarżonychM. W.iM. F. (1)pod dozór kuratora sądowego;

XVII
na podstawieart. 63 § 1 kkokres zatrzymania oskarżonegoM. W.w dniach 23.01.2013 r , 24.01.2013 r , 25.01.2013 r oraz okres tymczasowego aresztowania tego oskarżonego w dniach od 3.12.2014 r do 8.12.2014 r zalicza na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt IV części dyspozytywnej wyroku;

XVIII
na podstawieart. 63 § 1 kkokres zatrzymania oskarżonegoM. F. (1)w dniach 23.01.2013 r , 24.01.2013 r , 25.01.2013 r zalicza na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt XI części dyspozytywnej wyroku;

XIX
na podstawieart. 63 § 1 kkokres zatrzymania oskarżonejN. L.w dniach 23.01.2013 r , 24.01.2013 r , 25.01.2013 r zalicza na poczet kary grzywny orzeczonej w pkt VI części dyspozytywnej wyroku;

XX
zasądza od Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Wałbrzychu na rzecz adw.M. R.z Kancelarii Adwokackiej wW.kwotę 1343,16 zł ( tysiąc trzysta czterdzieści trzy złote i szesnaście groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonejN. L.w postępowaniu przed Sądem,

XXI
zwalnia oskarżonych od uiszczenia opłaty oraz od poniesienia wydatków powstałych od chwili wszczęcia postępowania, zaliczając te wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt III K 538/13

UZASADNIENIE

Po przeprowadzeniu rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyM. F. (2)jest znajomym oskarżonegoM. W.. Oskarżeni znali się zK., gdzie mieszkali i pracowali. W listopadzie 2012 rokuM. F. (2), który mieszkał wW.z przyjaciółką, oskarżonąN. L., zaproponowałM. W., pozostającego od długiego czasu bez pracy, by przyjechał doW.i zatrudnił się w jego firmie jako przedstawiciel handlowy.M. W.przystał na to i po przyjeździe doW.zamieszkał ze znajomym i jego przyjaciółką.M. F. (2)trudnił się prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży i montażu systemów cyfrowej telewizji satelitarnej. PozaM. W.zatrudniałR. K.. Oskarżeni iR. K.odwiedzali mieszkańcówW., proponowali im zakup, , a tym którzy zdecydowali się przyjąć ofertę montowali zamówiony zestaw do odbioru telewizji. Prowadzenie tego rodzaju działalności nie przynosiło satysfakcjonującego dochodu, dlatego oskarżeni nie oparli się pokusie i kiedy nadarzyła się sposobność postanowili okraść klientów. W styczniu 2013 roku w czasie rozmowy na temat spłaty zadłużenia z tytułu najmu mieszkania oskarżonyM. W.wspomniał o tym, że kilka dni wcześniej był w mieszkaniu pokrzywdzonejJ. K., która zamówiła montaż oferowanego przez niego systemu telewizji. W mieszkaniu pokrzywdzonej oskarżony zastał mieszkającą z nią przyjaciółkę, pokrzywdzonąL. R.. Oskarżony powiedział, że kiedyJ. K.płaciła zaliczkę, z szafki wyciągnęła grubą kopertę z pieniędzmi i dodał, że wyposażenie mieszkania wskazywało na to, żeJ. K.jest zamożną kobietą. Początkowo, w ramach żartu oskarżeni stwierdzili, że przydałyby im się pieniądze klientki, wkrótce jednak, pod wpływem nalegań właściciela mieszkania, domagającego się zapłaty zaległego czynszu, zaczęli coraz poważniej zastanawiać się nad dokonaniem kradzieży. Oskarżeni ustalili, żeM. W.pójdzie do mieszkania pokrzywdzonej pod pretekstem rozwiązania umowy zP., ostatecznie okazało się, że powodem, dla którego oskarżony musiał ją ponownie odwiedzić, było sporządzenie przez pokrzywdzoną oświadczenia o wypowiedzenia zawartej niewiele wcześniej umowy. Oskarżeni planowali, że w czasie pobytuM. W.M. F. (2)wejdzie do mieszkaniaJ. K.i pozorując napad wystraszy ją iL. R., którą tak jak poprzednio spodziewali się zastać w lokalu pokrzywdzonej, i zażąda od nich pieniędzy.M. F. (2), poinstruowany przezM. W.co do miejsca przechowywania koperty z pieniędzmi, miał po nie sięgnąć, gdyby żadna z pokrzywdzonych nie spełniła jego żądania. Dla nadania takiemu żądaniu większej mocy oddziaływania i złamania oporu pokrzywdzonych oskarżonyM. F. (2)miał posłużyć się atrapą pistoletu. OskarżonyM. W., wpuszczony do mieszkania pokrzywdzonej w związku z potrzebą przyjęcia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, miał otworzyć drzwiM. F. (2). Mając na względzie podeszły wiek obu kobiet oskarżeni liczyli na to, że nie napotkają na większy opór ze strony pokrzywdzonych. Kiedy przedstawiliN. L.szczegóły tak obmyślanego planu, oskarżona sprzeciwiła się, ostatecznie – przekonana przez oskarżonych, wskazujących na konieczność zapłaty zaległego czynszu – postanowiła pomóc im w realizacji ich zamysłu. OskarżonyM. W.miał wrażenie, żeJ. K.nie miała zbyt dobrej pamięci, jako że myliła firmę, której był przedstawicielem z inną firmą. Rozmawiając o szczegółach wizyty u pokrzywdzonej oskarżeni we trójkę uzgodnili, że dla wprowadzenia dodatkowego zamieszania i zmylenia pokrzywdzonej w czasie planowanego zajścia oskarżeniM. F. (2)iM. W.użyją identyfikatorów obejmujących fikcyjne dane. Identyfikatory te sporządziłaN. L., wiedząc, że niezbędne będzie użycie groźby i - licząc się z tym, że może być użyta przemoc – chcąc, by sprawcy poprzestali na groźbach. W dniu 23 stycznia 2013 roku wszyscy troje przyjechali w pobliże miejsce zamieszkania pokrzywdzonej. Oskarżona miała pozostawać na tyle daleko od budynku, by nie sprawiać wrażenia zainteresowanej powodzeniem przedsięwzięcia, a po dokonaniu kradzieży razem z oskarżonymi w sposób niebudzący podejrzeń opuścić okolice miejsca zdarzenia.N. L.miała ze sobą plecak, w który były sporządzone przez nią fałszywe identyfikatory. Przed rozstaniem zM. F. (2)wręczyła plecakM. W..
Dowód:- wyjaśnienia oskarżonegoM. W.częściowo k. 36-38, 47-49, 95-97, 129-130, 211-212, 285-287

-

wyjaśnienia oskarżonegoM. F. (2)częściowo k. 62-70, 91-93, 139-141, 202-203, 287-290, 525-526

wyjaśnienia oskarżonejN. L.częściowo k. 86-88, 134-135, 289-290

Kiedy oskarżonyM. W.wszedł do mieszkaniaJ. K.,M. F. (2)pozostawał po drugiej stronie ulicy, oczekując na wiadomość czy pokrzywdzona jest sama i czy drzwi są otwarte. Po chwili, zniecierpliwiony zadzwonił doM. W.. Ten usiadł w kuchni i wyciągnął teczkę z dokumentami. Na pytanieM. F. (2)odpowiedział „nie” i przerwał połączenie. Przed wejściem do mieszkania nie przypiął sobie identyfikatora sporządzonego przezN. L.. Nie zrobił tego równieżM. F. (2). KiedyL. R.pomagała przyjaciółce sporządzić oświadczenie o wypowiedzeniu umowy,M. W.wyszedł na klatkę schodową, by dać znać , że drzwi będą otwarte. Kiedy zauważyłM. F. (2)po drugiej stronie ulicy i - jak mu się wydawało - sam został przez niego zauważony, wrócił do mieszkania pokrzywdzonej, zostawiając zatrzaśnięte, niezamknięte drzwi. Kiedy w kuchniL. R.kończyła sporządzanie oświadczenia, do mieszkania wszedłM. F. (2)krzycząc „napad”.M. F. (2)mierzył z atrapy pistoletu doL. R., mówiąc do niej, „dawaj pieniądze, wszystko co macie, komórki, złoto i pieniądze”.J. K.była w pokoju obok. Po słowach o napadzieM. W.sięgnął po telefon, by upozorować zamiar wezwania Policji. WówczasM. F. (2)zapytał „kim jesteś” i po odpowiedzi „z telewizji” uderzył go w głowę.M. F. (2)miał na głowie zimową czapkę naciągnięta na twarz, z wyciętymi otworami na oczy. KiedyM. F. (2)przytknął atrapę pistoletu do głowyL. R.i powiedział, że ją i jej przyjaciółkę zabije, ta bardzo się bała. Pod wpływem emocji zaczęła krzyczeć, czym ściągnęła do kuchniJ. K.. Widząc co się dzieje druga pokrzywdzona cofnęła się i powiedziała, że dzwoni na Policję.M. F. (2)chwycił ze stołu teczkę z dokumentami pozostawioną przezM. W.i ruszył zaJ. K..L. R.wstała się i poszła za napastnikiem. Chcąc uniemożliwić wezwanie funkcjonariuszy oskarżony schował do torby leżący w pokoju telefonmarki N.należący doL. R.. Kiedy zobaczył, żeJ. K.chwyciła słuchawkę bezprzewodowego telefonu stacjonarnegomarki P., złapał pokrzywdzoną za rękę i popchnął ją, w wyniku czego ta przewróciła się. Oskarżony zabierał telefon leżącej na podłodzeJ. K., gdy do pokoju weszłaL. R.. Chcąc przyjść z pomocąJ. K.pokrzywdzona podniosła teczkę zabraną z kuchni przezM. F. (2)i dwa razy uderzyła go nią w głowę na tyle mocno, że z wysypały się dokumenty. Widząc, że oskarżony mierzy do niej z pistoletu, złapała za krzesło i podniosła je, by uderzyć napastnika, ale ten zdołał uniknąć ciosu i odrzucić, a przy tym złamał atrapę pistoletu. WówczasL. R.chwyciła kolejne krzesło i kiedy zaczęła głośno krzyczeć,M. F. (2)uciekł z mieszkania, nie zdoławszy zabrać ani pieniędzy ani teczki, z którą przyszedłM. W.. Zaraz za nim wybiegłM. W.. Oskarżeni poszli z czekającą na nichN. L.na pobliski stadion. Kiedy zorientowali się, że w mieszkaniu pokrzywdzonej została teczka z dokumentami,M. W.iN. L.poszli doJ. K.. Kiedy dotarli na miejsce, zostali zatrzymani przez wezwanych na interwencję policjantów. Dopiero po oględzinach resztek pistoletu porzuconych przezM. F. (2)L. R.dowiedziała się, że oskarżony użył atrapy broni.
Telefonmarki N.zabrany w czasie zajścia był wart 200 zł. Telefonmarki P.zabranyJ. K.miał wartość 100 zł.
Dowód:- wyjaśnienia oskarżonegoM. W.częściowo k. wyjaśnienia oskarżonegoM. W.częściowo k. 36-38, 47-49, 95-97, 129-130, 211-212, 285-287

-

wyjaśnienia oskarżonegoM. F. (2)częściowo k. 62-70, 91-93, 139-141, 202-203, 287-290, 525-526

- wyjaśnienia oskarżonejN. L.częściowo k. 86-88, 134-135, 289-290
- zeznania świadkaJ. K.k. 2-3, 43-46,
- zeznania świadkaL. R.k. 11-15.
OskarżonaN. L.ma 22 lata. Nie wyuczyła się żadnego zawodu. Nikogo nie utrzymuje. Pracuje za granicą. Nie ma żadnego majątku. W toku postępowania nie ujawniły się wątpliwości co do jej poczytalności.
Przesłucha w postępowaniu przygotowawczym oskarżona przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, że razem ze znajomymi żartowała, mówiąc, że przydałyby im się pieniądze, które musiała miećJ. K.. Oskarżona przyznała, żeM. F. (2)nie chciał, by ponosiła odpowiedzialność za to, że mieli się „włamać” do pokrzywdzonej i zabrać pieniądze i stwierdziła, że nie znała konkretów, bo nie było jej w środku. Zapytana o to, czy wiedziała w jakim celu mieli tam pójść oskarżeni, wyjaśniła, żeM. F. (2)miał przestraszyć obie kobiety, by się nie odzywały i by mogli z wyznaczonych, znanych im miejsc, zabrać im pieniądze,a wiedziała o tym stąd, że mniej więcej mówili jak to ma wyglądać. Nie wiedziała jedynie czy mieli użyć atrapy pistoletu. Oskarżona przyznała, że wypełniła identyfikator, by miał goM. W., by wszystko wydawało się bardziej wiarygodne, że to wzbudzi zaufanie i obejdzie się bez przemocy. Oskarżona wyjaśniła, że sporządziła identyfikator w tym właśnie celu, by został użyty w ramach tego przedsięwzięcia. Oskarżona przyznała, że ustalała zM. F. (2)iM. W., że będzie na nich czekała, po to by później mieli się razem udać w stronę przystanku i do domu. Przesłuchana po raz kolejny oskarżona przyznała, że brała udział w pomocnictwie w dokonaniu rozboju w styczniu 2013 roku. Przesłuchana na rozprawie nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i stwierdzając, że nie pamięta co wyjaśniła w toku śledztwa, podała, że nie zgadzała się na to, by jej znajomi okradli pokrzywdzone oraz dodała, że sporządziła dla nich identyfikatory, a gdy zapytała w jakim celu, miała usłyszeć, że to nie jej sprawa. Stwierdziła, że nie wie czy zdawała sobie sprawę o co może chodzić, ale zaznaczyła, że raczej nie dopuszczała tego do swojej świadomości. Nadto, wyjaśniła, że dopiero po zdarzeniu, gdy po chwili oczekiwania spotkała zdenerwowanych oskarżonych, dowiedziała się do nich o co chodziło.
Dowód:- wyjaśnienia oskarżonejN. L.k. 86-88, 134-135, 289-290

-

informacja o karalności k. 521.

Sąd zważył nadto co następuje:
W świetle wyników swobodnej oceny dowodów Sąd przyjął sprawstwo i winę oskarżonejN. L.co do intencjonalnego, służącego popełnieniu przestępstwa działania mającego na celu ułatwienie dokonania rozboju, a polegającego na sporządzenie identyfikatorów, które miały być użyte przez pozostałych oskarżonych. Sąd miał na względzie, że w toku postępowania przygotowawczego oskarżona przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, a wyjaśnienia, które złożyła wskazywały na to, że rozumiała stawiany jej zarzut i nie kryła, że zaangażowała się w dokonanie zamachu na mienie pokrzywdzonych, chcąc, by sprawcom tym łatwiej, bez uciekania się do przemocy (siłą rzeczy musiała aprobować posłużenie się groźbą i liczyć się z potrzebą użycia przemocy), przyszło bezprawnie wejść w posiadanie mienia, które miało poprawić ich sytuację materialną. Dopiero w toku przesłuchania przed Sądem poprzednio rozpoznającym sprawę oskarżona wyjaśniła, że nie wiedziała w jakim celu miała sporządzić identyfikatory i dodała, że sprawcy rozboju nie chcieli jej informować o swoich zamiarach, a przy tym, zapewne asekuracyjnie, zapewniła, że nie pamięta co wyjaśniła poprzednio. Nieprzypadkowo też, bo odpowiednio do zmiany wyjaśnieńN. L., oskarżeniM. W.iM. F. (2)zmienili swoje wyjaśnienia, od tej pory utrzymując (sprzecznie z tym, co wyjaśnili w toku śledztwa), żeN. L.nie wiedziała po co były sporządzone rzeczone identyfikatory, a także nie wiedziała, jakie oskarżeni mieli plany wobec pokrzywdzonych i w jakim celu sama miała pozostawać w pobliżu budynku, w którym znajdowało się mieszkanie jednej z pokrzywdzonych. Jeśli chodzi o tę ostatnią okoliczność, Sąd stanął na stanowisku, że oczekiwanieN. L.na oskarżonych nie było zachowaniem mającym ułatwić im popełnienie zaplanowanego przestępstwa , z tej choćby przyczyny, że potrzeba zapewnienia sprawcom warunków, w których mogliby, nie budząc podejrzeń, oddalić się z miejsca popełnienia czynu, sytuowałaby starania oskarżonej jako zachowanie mające miejsce po popełnieniu przestępstwa, siłą rzeczy zatem nie mogło mieć ono wpływu na powodzenie działania sprawców i jako takie nie podlegało karze. Oczywiście, można było pokusić się o rozważenie zachowaniaN. L.jako poplecznictwa, a więc karalnego zachowania sprzyjającego uniknięciu odpowiedzialności przez sprawców, nie byłoby to jednak w realiach przedmiotowej sprawy uzasadnione, skoro nie można było jej oczekiwania przed budynkiem zakwalifikować ani jako ukrywanie sprawców czy zacieranie śladów przestępstwa. Pamiętając o tym, że pomocnictwo może wystąpić jedynie przed realizacją czynu zabronionego, a najpóźniej w trakcie jego popełnienia (tak choćby Sąd Najwyższy w wyroku z 7 marca 2003 roku, WA 8/03, OSNwSK 2003, nr 1, poz. 540), Sąd zmienił opis czynu przypisującN. L.udzielenie sprawcom rozboju pomocy wyłącznie w zakresie sporządzenia identyfikatorów, które miały być użyte w trakcie popełnienia planowanego przestępstwa.
Wracając do kwestii sporządzenia identyfikatorów, Sąd nie miał wątpliwości, żeN. L.wiedziała, co planują jej znajomi (potrzeba zdobycia pieniędzy na zaległy czynsz była tak samo nagląca dla nich jak i dla niej), rozmawiali o tym przecież; wiedziała też w jakim celu miała sporządzić identyfikatory. Przesłuchana po raz pierwszy, oskarżona wyjaśniła, że w czasie rozmowy o wizycieM. W.uJ. K.ktoś wpadł na pomysł „by zrobić takie coś, bo jesteśmy w długach finansowych i po tym moglibyśmy spłacić nasze długi” (k. 87). Oskarżona przyznała, że miała świadomość, co jej znajomi będą robili, gdy sama miała czekać na nich w miejscu, z którego nie widać budynku, i w którym to miejscu byłaby bezpieczna, co w świetle dalszych wyjaśnień należało rozumieć w ten sposób, żeM. F. (2)nie chciał, by brała odpowiedzialność za to co mieli zrobić. Oskarżona wspomniała, że miała być w ten sposób chroniona przed odpowiedzialnością za „włamanie” i zabranie pieniędzy, ale z dalszych wyjaśnień jasno wynikało, że przed przyjazdem pod dom pokrzywdzonej (kontekst wypowiedzi wyraźnie wskazuje, że chodzi o wiedzę powziętą przed dokonaniem rozboju) oskarżeni mówili jej „mniej więcej”, jak to będzie wyglądać, bez podawania szczegółów (k. 88) i z wypowiedzi tej wynikało, że w czasie gdyM. W.miał pozostawać w środku pod pozorem zerwania umowy,M. F. (2), prawdopodobnie zamaskowany, miał tam wejść i przestraszyć te kobiety, by się nie odzywały, dzięki czemu mogli z miejsc, o których wiedzieli, zabrać pieniądze. Świadczy o tym kolejna wypowiedź oskarżonej, przyznającej, że identyfikatorem miał posłużyć sięM. W., który dzięki niemu miał wzbudzić zaufanie pokrzywdzonych, „by obeszło się bez przemocy” (k. 88), co dowodziło tego, że oskarżona aprobowała posłużenie się groźbą i poważnie liczyła się z ewentualnością użycia przemocy. Relację oskarżonej, przyznającej się do wiedzy o planachM. W.iM. F. (2)i zaangażowania w realizację wspólnego przedsięwzięcia, znalazła potwierdzenie w wyjaśnieniach tych ostatnich złożonych na etapie postępowania przygotowawczego. OskarżonyM. W.wyjaśnił, że w rozmowie oJ. K.on bądźN. L.zażartowali, że przydałyby się im jej pieniądze (k. 37). Przesłuchany po raz kolejny (k. 49), oskarżony ten wyjaśnił, żeN. L.sporządziła dla niego identyfikator (i podobny dlaM. F. (2)), gdzie wpisała zmyślone numery PESEL i numery dowodu osobistego i dodał, że na identyfikatorach wypełnionych pismem ręcznymN. L.zostały umieszczone ich zdjęcia oraz przyznał, że identyfikatory zostały sporządzone specjalnie na planowany „napad” i tymi identyfikatorami nie posługiwali się nigdzie indziej, a chodziło o zmylenie pokrzywdzonej i spowodowanie dodatkowego zamieszania. Oskarżony podał, że na pomysł z identyfikatorami wpadłM. F. (2)bądź samaN. L., a także zaznaczył, że w trakcie zajścia nie okazywał identyfikatora, który przez cały czas miał przy sobie w plecaku. Wbrew temu co wyjaśnił w postępowaniu przygotowawczym, w toku przesłuchania przed Sądem (k. 286) oskarżony podał, że był taki plan, by sporządzić identyfikatory i wykorzystać je przy napadzie na pokrzywdzoną, ale zaznaczył, żeN. L.nie znała całego planu (co oznaczało, że jednak jakaś część zamierzeń oskarżonych była jej znana) i mimo że pytała o cel sporządzenia identyfikatorów, oskarżeni nie chcieli jej o niczym powiedzieć. Odnosząc się do swoich wcześniejszych wyjaśnień oskarżony stwierdził jedynie, że zabierającN. L.ze sobą, obaj zM. F. (2)powiedzieli jej, że robią to dlatego, że idą załatwić ważną sprawę.
Podobnie, oskarżonyM. F. (2)w postępowaniu przygotowawczym stwierdził w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości „N.wiedziała o całym napadzie. Nie chciała żebym brał w tym udział” (k. 65) i dalej podał „N.nie miała brać udziału w tym napadzie, chociaż o wszystkim wiedziała. Zabrałem ją z nami, żeby sama nie siedziała w domu i się nie martwiła” (k. 67). W czasie kolejnego przesłuchania (k. 93) oskarżony wyjaśnił, że wzięli ją zM. W.z mieszkania, by nie siedziała sama. Oskarżony przyznał, że identyfikatory mieli po to, by wydać się pokrzywdzonej bardziej wiarygodnymi. Oskarżony podał, że identyfikatory wydrukowałaN. L.i to ona wypełniła je pismem ręcznym. Oskarżony dodał, żeN.była z nimi, by się nie martwiła, a zatem musiała wiedzieć po co były oskarżonym sporządzone przez nią identyfikatory i dodał, że miała na nich czekać, by łatwiej im było oddalić się z miejsca zdarzenia bez wzbudzania podejrzeń. Przesłuchany przez Sąd (k. 287-288) oskarżony wyjaśnił - „...na pewnoN.pytała nas po co one (identyfikatory) nam są potrzebne.M.jej nie chcieli powiedzieć, sądzę, że się domyślała. Nie jest głupią dziewczyną, a do szkolenia to one nam nie były potrzebne”.Oskarżony podał, że kiedy na krótko przed dokonaniem rozboju pozostawili ją w pobliżu budynku, nie padła uwaga, że idą dokonać kradzieży, być może dlatego, że wcześniej, gdy żartowali, że przydałyby im się pieniądze pokrzywdzonej, nie była z tego zadowolona (mimo to sporządziła identyfikatory domyślając się okoliczności, w których miały być użyte). Odpowiadając na pytanie Sądu oskarżony podał, że nie było rzeczą powszechną, żeN. L.chodziła z nim do klientów i dodał, że zwykle pracowała w biurze albo pozostawała w domu. Przybliżając sens wcześniejszej wypowiedzi, o tym, czegoN. L.miała się domyślać, oskarżony wyjaśnił, że wiedziała, że mieli plan zrobić coś złego i zastrzegł, że nie ułatwiała im dokonania napadu, bo nie użyli identyfikatorów, jako żeM. W.był znany pokrzywdzonej.
Tak jak była już o tym mowa, w postępowaniu przed Sądem, wbrew swoim wcześniejszym wyjaśnieniom (podobnie jak uczynili toM. F. (2)iM. W.),N. L.wyjaśniła, że oskarżeni pozostawili ją na ławce w parku i powiedzieli jedynie, że idą do klienta, a po chwili wrócili podenerwowani i wtedy powiedzieli jej co zrobili. Oskarżona przyznała, że nie wie czy domyślała się co planują, ale – stwierdzając, że tak było – dodała, że raczej nie chciała tego przyjąć do wiadomości (k. 289). Odnosząc się do wcześniejszych wyjaśnień, oskarżona stwierdziła, że po zatrzymaniu identyfikowała (czy może raczej solidaryzowała się) z pozostałymi oskarżonymi i z tej przyczyny mówiła „my” przy okazji sporządzenia identyfikatorów (k. 290).
W świetle niebudzących wątpliwości, jasnych i logicznych wyjaśnień oskarżonejN. L., złożonych na etapie postępowania przygotowawczego i zbieżnych z jej relacją równie jasnych i logicznych wyjaśnień oskarżonychM. F. (2)iM. W., złożonych w toku śledztwa, oczywiste było, że zmiana wyjaśnień dokonana przezN. L.w postępowaniu przed Sądem, niczym racjonalnym nieuzasadniona, miała służyć wyłącznie uniknięciu odpowiedzialności, a podobna modyfikacja relacji pozostałych oskarżonych miała jej spóźnionemu zapewnieniu nadać pozorów wiarygodności. Oskarżona wiedziała (a przynajmniej domyślała się) co planują jej znajomi i mimo pewnych zastrzeżeń co do powodzenia przedsięwzięcia oskarżonychM. F. (2)iM. W.(a nie samego zamysłu) zdecydowała się ułatwić im popełnienie zaboru pieniędzy, który miał być poprzedzony groźbami, a niewykluczone że – i tej ewentualności starała się uniknąć sporządzając identyfikatory – użyciem przemocy. O tym, że oskarżona doskonale wiedziała, czemu miało służyć przygotowani identyfikatorów i pozostawanie przed budynkiem (niezależnie od niekaralności tego ostatniego zachowania) świadczyło to, że bez żadnych zastrzeżeń zdecydowała się wrócić zM. W.do mieszkania pokrzywdzonej, w której sprawcy, fortunnie dla pokrzywdzonych – wyjątkowo nieudolnie realizując swoje zamysły, pozostawili teczkę z dokumentami. Odmienny wariant, znajdujący oparcie w nieprzekonujących, bo nieprzystających do wcześniejszych wyjaśnień, relacjach trojga oskarżonych, nie mógł trafić do przekonania Sądu. Z tej przyczyny ta część wyjaśnień, w której oskarżeni kwestionowali wiedzęN. L.o planowanym przedsięwzięciu i jej intencjonalnym działaniu ułatwiającym popełnienia przestępstwa nie zasługiwały na wiarę.
Zeznania pokrzywdzonychL. R.iJ. K., uzupełniły obraz zajścia prezentowany właściwie zbieżnie przezM. W.iM. F. (2), a więc odnosiły się do tej części relacji oskarżonych, której wiarygodność nie budziła zastrzeżeń, a co za tym idzie przy ocenie sprawstwaN. L.miały jedynie pomocniczy walor. Zeznania pozostałych świadków, tj.B. W.iG. K., pozostawały bez związku z zachowaniemN. L., dlatego nie okazały się przydatne przy odtworzeniu okoliczności, w których miało dojść do sporządzenia identyfikatorów.
ZachowanieN. L.stanowiło czyn zabroniony. Oskarżona ułatwiłaM. F. (2)iM. W.popełnienia przestępstwa, z którego ewentualnością liczyła się sporządzając identyfikatory i którego popełnienia niewątpliwie chciała, oczekując, że korzyść jaką przyniesie jego popełnienie pozwoli na poprawę jej sytuacji materialnej i zabezpieczy podstawy bytowe zagrożone spodziewaną eksmisją. Sąd miał na względzie, że aniM. W.aniM. F. (2)w czasie popełniania zaplanowanego czynu nie użyli identyfikatorów sporządzonych dla nich przezN. L.. W świetle podzielanego powszechnie poglądu pomocnictwo nie musi mieć charakteru kauzalnego w stosunku do czynu sprawcy bezpośredniego (tak A. Wąsek, Kodeks karny, s. 272, P. Kardas, w: Zoll (red.), Kodeks karny, t. I, 2007, s. 327) , co oznacza, że dla przyjęcia sprawstwa nie jest konieczne ustalenie, że pomoc mająca ułatwić popełnienie czynu zabronionego rzeczywiście się przydała, ani ustalenie, że bez takiej pomocy nie doszłoby do popełnienia czynu zabronionego. Pomocnictwo ma jedynie ułatwiać bezpośredniemu sprawcy popełnienie czynu zabronionego, dlatego (zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 21 czerwca 2000 r., II Aka 51/00, KZS 2000, nr 7-8, poz. 37) przyjmuje się, że pomocnictwo jest bezskutkową postacią przestępstwa (poglądów przeciwnych Sąd Rejonowy nie aprobuje), a co za tym idzie dla przyjęcia tej postaci przestępstwa nie jest nawet konieczne dokonanie czynu objętego zamiarem pomocnika przez sprawcę bezpośredniego ani nawet podjęcie przez niego czynności w tym kierunku. W realiach przedmiotowej sprawy niewątpliwe było, żeN. L.miała zamiar pomóc w dokonaniu rozboju, polegającego – co trzeba ponownie podkreślić – na użyciu groźby i ewentualnie posłużeniu się przemocą, tak jak to ostatecznie w obu wariantach miało miejsce. Niewątpliwie zatem oskarżona - jak sama przyznała i co potwierdzili bezpośredni sprawcy - miała wyobrażenie o konkretnym czynie swoich znajomych i miała zamiar ułatwić im popełnienie takiego właśnie czynu, a w ten sposób postąpiła tak jak o tym mowa wart. 18 § 3 k.k.Licząc się z koniecznością użycia gróźb i ewentualnie przemocy wobec pokrzywdzonych obejmowała swoim zamiarem ułatwienie sprawcom, stosownie do przyjętego przez nich podziału ról, wyczerpanie odpowiadającej temu uzgodnieniu części zespołu znamion rozboju, a więc zachowanie oskarżonej, mimo zmiany opisu czynu, należało zakwalifikować jako czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.
Czyn oskarżonej był niewątpliwie zawiniony. Oskarżona jest osobą dorosłą, w czasie czynu i obecnie – w pełni poczytalną. Pozostawanie w warunkach dalekich od atypowych i podjęcie działania przy braku jakiegokolwiek powodu usprawiedliwiającego zarzucenie legalnego sposobu poprawy sytuacji bytowej, powodowało, że czyn oskarżonej jawił się jako zawiniony.
Przepisart. 19 § 2 k.k.pozwala na nadzwyczajne złagodzenie kary za pomocnictwo. Sąd miał tę okoliczność na względzie, uznając, że wymierzenie kary w granicach zagrożenia przewidzianego za czyn zart. 280 § 1 k.k.nie byłoby adekwatne do rozmiarów bezprawia, które ujawniło się w zachowaniu oskarżonej. Z całą bowiem pewnością tak stopień winy oskarżonej, jak i stopień społecznej szkodliwości jej czynu, mierzone przede wszystkim stopniem zaangażowania w popełnienie czynu przypisanego jej znajomym i przydatności identyfikatorów, z których w istocie sprawcy bezpośredni nie korzystali, jawiły się jako nieporównanie niższe od tych, które ujawniły się w zachowaniu oskarżonegoM. F. (2)iM. W., co było zresztą typowe dla tej postaci zjawiskowej, w jakiej oskarżona popełniła przestępstwo. Oczywiste było, że sporządzenie identyfikatorów, które miały zdezorientować właścicielkę mieszkania i jej znajomą, miało zapewnić powodzenie działania sprawców rozboju, ale i to, że zostało pomyślane jako sposób umożliwiający sprawcom zastosowanie przed zaborem środków mniej dolegliwych dla pokrzywdzonych. W tej sytuacji Sąd uznał, że jedynie kara wymierzona w ramach takiego nadzwyczajnego złagodzenia będzie w pełni adekwatną, sprawiedliwą odpowiedzią na zachowanie oskarżonej, zdolną odwieść ją od powrotu do przestępstwa i wpłynąć na jej bliskich, znajomych i innych adresatów normy chronionejart. 280 § 1 k.k., wpajając im przekonanie o obowiązywaniu prawa i nieuchronności konsekwencji jego naruszenia. Przepisart. 60 § 6 pkt 3 k.k.pozwala na wymierzenie za czyn zagrożony karą nie niższą niż roku pozbawienia wolności, a więc tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, kary grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności. Sąd miał na względzie wagę występku oskarżonej oraz fakt, że powodem jej niestawiennictwa na rozprawie było wykonywanie pracy zarobkowej za granicą i na tej podstawie przyjął, że tylko kara grzywny będzie za sobą niosła realną, ale i wystarczającą dolegliwość, a do tego nie będzie za sobą pociągać dalszych, zbędnych konsekwencji, jak choćby ograniczenia aktywności zawodowej oskarżonej. Sąd miał na względzie, że ustalenie wymiaru kary na 30 stawek dziennych i określenie wysokości stawki dziennej na kwotę 20 zł będzie za sobą niosło wystarczający ładunek represji i nie będzie stanowiło ciężaru, któremu oskarżona nie będzie w stanie podołać.
Okres zatrzymania oskarżonej został zaliczony na poczet kary grzywny zgodnie zart. 63 § 1 k.k.Koszty pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu przez adwokata nie zostały opłacone, dlatego Sąd przyznał temu ostatniemu należność odpowiadającą wysokości stawki minimalnej, ustalonej na podstawie§ 19 ust. 1 i § 14 ust. 2 pkt 3w zw. z§ 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, powiększonej o stosowny podatek
Mając na uwadze, że wykonanie kary ograniczy zasób środków niezbędnych do utrzymania oskarżonej, Sąd przyjął, że poniesienie kosztów sądowych byłoby dla niej zbyt uciążliwe i na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił ją od wzmiankowanych należności, zaliczając wydatki powstałe od chwili wszczęcia postępowania na rachunek Skarbu Państwa.