Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 147/15
Data wyroku: 2015-04-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogdan Górski, Jerzy Kozaczuk, Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt II Ka 147/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 kwietnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Sędziowie:

SSO Bogdan Górski
SSO Jerzy Kozaczuk (spr.)

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

przy udziale Prokuratora Luby Fiłoc

po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r.
sprawyŁ. S. (1)iP. W. (1)
oskarżonych o przestępstwo zart. 286 §1 kk
na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonegoŁ. S. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 22 grudnia 2014 r. sygn. akt VII K 422/13
zaskarżony wyrok uchyla i sprawę oskarżonychŁ. S. (1)iP. W. (1)przekazuje Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt II Ka 147/15

UZASADNIENIE
Ł. S. (1)został oskarżony o to, że w okresie od dnia 22 lutego 2012 roku wW.i wS.woj.(...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu zP. W. (1), który będąc właścicielemfirmy (...)z/s w miejscowościB.(...),(...)-(...) S.w ramach podziału zadań i za jego namową wprowadził w błąd prezesa Zarządufirmy (...) Sp. z o.o.Przedsiębiorstwo (...)z/s wW.przyul. (...)M. O.przy zawarciu w dniu 22.02.2012 roku z(...) Sp. z o.o.Umowy najmu szalunków stropowych o wartości 154 336,46 złotych na okres od 23.02.2012 roku do 24.05.2012 roku, co do zamiaru ubezpieczenia i wykorzystania tego sprzętu do wykonania prowadzonych przezP. W. (1)robót budowlanych, a następnie po uiszczeniu kaucji w kwocie 10 000 złotych i po wydaniuP. W. (1)w dniu 29.02.2012 roku przedmiotowego sprzętu przyjął go od niego i dokonał przywłaszczenia powierzonych mu szalunków stropowych rozporządzając nimi jak własnymi, przekazując je wbrew Umowie najmu innej nieustalonej osobie a następnie nie zwrócił ichfirmie (...) Sp. z o.o.pomimo upływu terminu umowy a także nie uregulował należności za najem sprzętu wynikających z wystawionychfaktur VAT: nr (...)z dnia 31.03.2012 roku na kwotę 22 559,43 złote i nr(...)z dnia 30.04.2012 roku na kwotę 20 175,69 złotych przez co doprowadziłfirmę (...) Sp. z o.o.Przedsiębiorstwo (...)z/s wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 197 071,58 złotych na jej szkodę – tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
P. W. (1)został oskarżony o to, że w okresie od dnia 22 lutego 2012 roku wW.i wS.woj.(...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zŁ. S. (1), będąc właścicielemfirmy (...)z/s w miejscowościB.(...),(...)-(...) S.wprowadził w błąd prezesa Zarządufirmy (...) Sp. z o.o.Przedsiębiorstwo (...)z/s wW.przyul. (...)M. O.przy zawarciuw dniu 22.02.2012 roku z(...) Sp. z o.o.Umowy najmu szalunków stropowycho wartości 154 336,46 złotych na okres od 23.02.2012 roku do 24.05.2012 roku,co do zamiaru ubezpieczenia i wykorzystania tego sprzętu do wykonania prowadzonych przez siebie robót budowlanych, a następnie po uiszczeniu kaucjiw kwocie 10 000 złotych i po wydaniu mu w dniu 29.02.2012 roku przedmiotowego sprzętu dokonał przywłaszczenia powierzonych mu szalunków stropowych rozporządzając nimi jak własnymi, przekazując je wbrew Umowie najmuŁ. S. (1)celem dalszego przekazania innej nieustalonej osobie a następnie nie zwrócił ichfirmie (...) Sp. z o.o.pomimo upływu terminu umowy a także nie uregulował należności za najem sprzętu wynikających z wystawionych faktur VAT:nr(...)z dnia 31.03.2012 roku na kwotę 22 559,43 złote i nr(...)z dnia 30.04.2012 roku na kwotę 20 175,69 złotych przez co doprowadziłfirmę (...) Sp. z o. o.Przedsiębiorstwo (...)z/s wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 197 071,58 złotych na jej szkodę – tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2014 r., sygn. akt VII K 422/13, Sąd Rejonowyw Siedlcach:

1
OskarżonegoŁ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 286 § 1 k.k., przy czym w opisie zarzucanego mu czynu po słowach „wspólnie i w porozumieniu zP. W. (1)” dodał słowa „nakłonił a następnie kierował działaniemP. W. (1)” i za czyn ten na podstawieart. 286 § 1 k.k.wymierzyłmu karę 2 lat pozbawienia wolności zaś na podstawieart. 33 § 2 k.k.wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych.

2
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł od oskarżonegoŁ. S. (1)na rzecz pokrzywdzonegoM. O.– właścicielafirmy (...)sp.z o.o.Przedsiębiorstwo (...)z/s wW.przyul. (...)tytułem naprawienia szkody w części kwotę 100.000 złotych.

3
OskarżonegoP. W. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 286 § 1 k.k.za czyn ten na podstawieart. 286 § 1 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności zaś na podstawieart. 33 § 2 k.k.wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych.

4
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 5 lat.

5
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł od oskarżonegoP. W. (1)na rzecz pokrzywdzonegoM. O.– właścicielafirmy (...)sp.z o.o.Przedsiębiorstwo (...)z/s wW.przyul. (...)tytułem naprawienia szkody w części kwotę 97 071,58 złotych.

6
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemuP. W. (1)okres zatrzymania od dnia 23.07.2012 roku do dnia 25.07.2012 roku, gdzie jeden dzień zatrzymania równa się 2 stawkom dziennym po 20 złotych.

7
Zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po 184 złote tytułem kosztów postępowania oraz po 500 złotych tytułem opłat od kar.

Apelacje od przedstawionego wyżej wyroku wywiedli oskarżyciel publiczny oraz obrońcy oskarżonegoŁ. S. (1).
Prokurator Rejonowy w Siedlcach zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości na niekorzyść oskarżonychŁ. S. (1)iP. W. (1), zarzucając mu:

I
obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 441 § 1 kodeksu cywilnego, polegającą na niezastosowaniu tego przepisu przy orzekaniuna podstawieart. 46 § 1 k.k.obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego i orzeczenie tego obowiązku od oskarżonegoŁ. S. (1)w części w kwocie 100 000 złotych, zaś od oskarżonegoP. W. (1)w części w kwocie 97 071,58 złotych, w sytuacji gdy do orzeczonego wyrokiem karnym środka probacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody należy stosować odpowiednio przepisykodeksu cywilnegodotyczące zobowiązań solidarnych,

II
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 413 § 2 k.p.k.poprzez orzeczenie w puncie IV. wyroku warunkowego zawieszenia na okres 5 lat próby wykonania kary pozbawienia wolności bez precyzyjnego wskazania którego z oskarżonych dotyczy przedmiotowe rozstrzygnięcie,

III
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, a polegający na błędnym uznaniu przez Sąd, że oskarżonyŁ. S. (1)nie tylko w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu działał „wspólnie i w porozumieniu zP. W. (1)”, ale także „nakłonił a następnie kierował działaniemP. W. (1)” w sytuacji, gdy przyjęta przez Sąd konstrukcja podżegania i sprawstwa kierowniczego wyklucza współsprawstwo zaś w realiach niniejszej sprawy uznać należy,że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu jako współsprawcy i w ramach ustalonego wcześniej podziału ról.

W następstwie tak sformułowanych zarzutów oskarżyciel publiczny wniósło uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sadowi Rejonowemuw Siedlcach VII Wydziałowi Karnemu do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoŁ. S. (1)zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej wymienionego oskarżonego w całości, zarzucając mu:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia polegającą w szczególności na naruszeniu:

a
art. 41 § 1 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.poprzez orzekanie w sprawie sędziego,co do którego zachodzą uzasadnione wątpliwości co do bezstronności z uwagi na fakt, iż sędzia ten, pełniąc rolę przewodniczącego orzekał również w innej sprawie dotyczącej:

⚫

oskarżonegoŁ. S. (1)wydając wyrok skazujący z dnia23 lutego 2001 r. (sygn. akt II K 76/00) przez co jak wynika z niniejszej sprawy sędzia ten wykazuje wysoce negatywne nastawienie do oskarżo­nego, przejawiające się w uwzględnieniu jedynie okoliczności przema­wiających na niekorzyść oskarżonegoŁ. S. (1), dopusz­czając się przy tym przekroczenia przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji błędnie ustalając stan faktyczny przyjęty za podstawę orzeczenia;

świadkaT. O.wydając wyrok skazujący z dnia 26 września 2013 r. (sygn. akt VII K 446/13) co w konsekwencji, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, bezsprzecznie spowodowało nieuzasadnioną odmowę dla wiarygodności jego zeznań, które mają szczególne znaczenie dla przypisania odpowiedzialności oskarżonemuŁ. S. (1)i oceny wiarygodności złożonych przez niego wyjaśnień;

b
art. 167 k.p.k.w zw. zart. 173 § 1 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.poprzez zaniechanie przez Sąd podjęcia inicjatywy dowodowej poprzez okazanie przesłuchiwanemu świadkowiJ. J.wizerunku oskarżonegoŁ. S. (1), nieobecnego podczas zeznań w/w, które to okazanie mogło mieć wpływ na wyjaśnienie okoliczności sprawy jak również ocenę wiary­godności wyjaśnieńŁ. S. (1)jak równieżP. W. (1)

c
art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.,art. 424 k.p.k.poprzez wyprowadzenie błędnych wniosków z przeprowadzonych dowodów poprzez nie oparcie się przez Sądna zasadach prawidłowego rozumowania oraz wskazaniach wiedzy i doświad­czenia życiowego, zwłaszcza poprzez przyjęcie przez Sąd niedowiedzionychi niewynikających z wiedzy i doświadczenia życiowego i niekorzystnych dla oskarżonego ustaleń, w szczególności polegających na przekroczeniu przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu dowolnej oceny polegającejw szczególności na:

⚫

bezpodstawnym uznaniu dowodu z wyjaśnień oskarżonegoŁ. S. (1)za niewiarygodny, podczas gdy wskazane przez w/w okoliczności zostały jednoznacznie potwierdzone przez zeznania świadkówJ. L., świadkaT. O.oraz pośrednio przez zeznaniaJ. J.oraz pokrzywdzonegoM. O.;

bezpodstawnym uznaniu dowodu z wyjaśnień oskarżonegoP. W. (1)częściowo za wiarygodne, podczas gdy zeznania te nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym zarówno w zakresie,w którym zostały uznane za wiarygodne jak również w pozostałym zakresie;

bezpodstawnym uznaniu, że szereg okoliczności zawartych w wyjaśnieniachP. W. (1)koreluje z zeznaniami świadkaJ. J., podczas gdy nie tylko nie są one zbieżne, a wręcz pozostają w sprzeczności, w szczególności w zakresie okoliczności spotkania na stacji paliwowej oraz przekazania pieniędzy za przewóz;

d
naruszeniuart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.iart. 424 k.p.k.poprzez uwzględnienie w uzasadnieniu wyroku jedynie tych okoliczności, które przemawiają na niekorzyść oskarżonego oraz rozstrzygnięcie niedającychsię usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego w szczególności:

⚫

nierozstrzygnięcie wewnętrznych sprzeczności w wyjaśnieniachP. W. (1)oraz sprzeczności wyjaśnień w/w z zeznaniami świadkaJ. J.orazM. O.na korzyść oskarżonegoŁ. S. (1);

nieuwzględnienie okoliczności, iż wg zeznań świadkaJ. J.zachodzi tożsamość osoby wręczającej mu opłatę za przewóz i doprowadzającejdo miejsca rozładunku, a jak wynika z wyjaśnieńW.to współoskarżony miał płacić za usługę,

a w konsekwencji powyższego

2
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na:

a
błędnym przyjęciu, że oskarżonyŁ. S. (1)dopuścił się popełnienia czynu opisanego w sentencji wyroku i że potwierdzają to złożone przezP. W. (1)wyjaśnienia odnośnie tego, że wręczył mu 10 tysięcy złotych na tzw. kaucję i 600 zł za zapłatę wynagrodzenia dla kierowcy,jak również to, że oskarżonyŁ. S. (1)kierowałP. W. (1)i to oskarżonemuŁ. S. (1)zależało na zawarciu umowy najmu szalunków od pokrzywdzonego;

b
błędnym przyjęciu, że oskarżonyŁ. S. (1)towarzyszyłP. W. (1)podczas wizyt u pokrzywdzonego;

c
błędnym przyjęciu, że to oskarżonyŁ. S. (1)kierował przewoźnika na miejsce rozładunku.

W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zanegowanej części i uniewinnienieŁ. S. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznana Sądowi I instancji.
Obrońca oskarżonegoŁ. S. (1), z daleko posuniętej ostrożności procesowej, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił nadto rażącą niewspół­mierność orzeczonej w stosunku do wyżej wymienionego kary, w szczególności poprzez:

a
nieuwzględnienie, iż ustalone w sprawie okoliczności wynikają w przewa­żającym zakresie z pomówień, niepopartych innymi dowodami, a co do których nie można stwierdzić, że stanowią nierozerwalny łańcuch rzekomych zdarzeń;

b
orzeczenie w stosunku doP. W. (1)kary warunkowo zawieszając jej wykonanie, z uwagi na dotychczasową niekaralność, mimoże w/w był karany, jednocześnie traktując uprzednią karalność wobecŁ. S. (1), jako okoliczność obciążającą.

W następstwie tego zarzutu odwołujący się wniósł o zmianę wyroku w zaskar­żonej części i wymierzenie oskarżonemuŁ. S. (1)kary pozba­wienia wolności w dolnych granicach zagrożenia ustawowego z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub kary innego rodzaju.
Drugi z obrońców oskarżonegoŁ. S. (1)zaskarżył wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej wymienionego oskarżonego w całości, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, tj.:
-art. 410 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.poprzez dowolną ocenę dowodów, prowadzącądo błędu w ustaleniach faktycznych wziętych za podstawę wyroku przez niesłusznei sprzeczne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego przyjęcie, że materiał dowodowy dawał podstawę do uznania, iż oskarżony popełnił czyn zarzucany mu aktem oskarżenia, podczas gdy w ocenie oskarżonego materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania nie był wystarczający dla przypisania mu odpowiedzialności;
-art. 5 § 2 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego i uznanie w oparciu jedynie o wyja­śnienia współoskarżonegoP. W. (1), jakoby oskarżonyŁ. S. (1)„był inicjatorem całego przedsięwzięcia, którego cel od początku był oszukańczy”, a tym samym, że popełnił zarzucany mu aktem oskarżenia czyn, podczas gdy wyjaśnienia te pozostają niejednoznaczne oraz sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonegoŁ. S. (1), jak również nie znajdują bezpośredniego potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie, co w konse­kwencji determinuje, iż Sąd I instancji dokonał rozstrzygnięcia na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości.
W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu opisanego w akcie oskarżenia, ewentualnie zaś, w przypadku uznania, iż Sąd Rejonowy nie rozpoznał istoty sprawy albo gdyby wydanie wyroku wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W toku rozprawy odwoławczej obrońcy oskarżonegoŁ. S. (1)poparli wniesione przez siebie apelacje i wnioski w nich zawarte, zaś prokurator poparł apelację Prokuratora Rejonowego w Siedlcach i wniosek w niej zawarty. OskarżonyŁ. S. (1), mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy odwoławczej, nie złożył wniosku o doprowadzenie go na rozprawę. OskarżonyP. W. (1)i jego obrońca, mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy odwoławczej, nie stawili się.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacje okazały się o tyle zasadne, że ich wywiedzenie spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Należy z całą mocą podkreślić, że orzeczenie takiej treści nie przesądzaw żadnej mierze o sposobie rozstrzygnięcia tej sprawy po jej ponownym rozpoznaniu i nie może zostać odebrane inaczej niż jedynie jako zalecenie ponownego jej rozpo­znania bez opisanych niżej uchybień.
Lektura środka odwoławczego wywiedzionego przez oskarżyciela publicznego dowiodła, że w treści zanegowanego orzeczenia doszło do pojawienia się sprzecz­ności, która musiała doprowadzić do rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym.W ślad za prokuratorem podkreślić trzeba, że uzupełnienie przez Sąd Rejonowy opisu czynu przypisanego oskarżonemuŁ. S. (1)przez dodanie po słowach „wspólnie i w porozumieniu” słów „nakłonił a następnie kierował działaniemP. W. (1)” doprowadziło do pozbawienia wyroku cech logicznej poprawności. W zakresie tym zważyć w szczególności trzeba na fakt zaniechania jakichkolwiek zmian w określeniu roliŁ. S. (1)w ściśle powiązanym treściowo opisie czynu przypisanegoP. W. (1). Skoro w opisie czynu przypisanegoŁ. S. (1)Sąd I instancji założył, że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu, zaśŁ. S. (1)nadto nakłonił a następ­nie kierował działaniemP. W. (1)to zupełnie niezrozumiałym jest przyjęcie w opisie czyn przypisanegoP. W. (1), że wzajemne relacje pomiędzy aktywnością oskarżonych zamykały się w ramach działania wspólnie i w porozumieniu. W dalszej kolejności zaakcentować należy, że zaprezentowany wyżej zamęt w treści rozstrzy­gnięcia Sadu Rejonowego potęguje dodatkowo treść pisemnych motywów wyroku. Mimo, że możliwym jest zbieg sprawstwa kierowniczego ze współspraw­stwem w sytuacji, gdy kierujący wykonaniem czynu zabronionego samodzielnie realizuje część znamion typu czynu zabronionego i jedno­cześnie między kierującym a kiero­wanym istnieje porozumienie co do wspólnego wykonania czynu zabronionego (

    videP. Kardas,

    Komentarz do art. 18 Kodeksu karnego, teza 79., LEX), to nie sposób zakładać, tak jak uczynił to sąd Rejonowyw uzasadnieniu swego orzeczenia (k. 479), że współsprawstwo może polegać wyłącznie na sprawstwie kierowniczym. Wystarczy przypomnieć w tym miejscu,że sprawca kierowniczy nie wypełnia żadnego z warun­ków odpowiedzialności określanych przez znamiona czynu zabronionego, ponieważ sam nie wykonuje tego czynu, zaś treść jego działania sprowadza się do władztwa nad przebiegiem realizacji znamion czynu zabronionego przez osobę kierującą i to w czasie jego wykonywania (

    videwyrok Sądu Apela­cyjnego w Katowicach z 18 marca 2014 r., II AKa 384/13,LEX nr 1487116). Zamykając rozważania poświęcone przedmiotowemu zagadnieniu stwierdzić dodatkowo trzeba, że materiał dowodowy zgromadzony w spra­wie nie pozwala na rozstrzygnięcie w sposób jednoznaczny, które ze sprzecznych stanowisk Sądu I instancji zasługuje na uwzględnienie. Oskarżyciel publiczny słusznie podnosi bowiem, że zajęcie stanowiska w tej materii wymaga dogłębnego wartościowania wyjaśnieńP. W. (1), który z oczywistych względów może być zainteresowany w umniejszaniu swej odpowiedzialności karnej.
Drugoplanowo zaznaczyć trzeba, że rzecznik oskarżenia słusznie wystąpiłz zarzutem obrazy prawa materialnego, a mianowicieart. 441 § 1 k.c.w zw. zart. 46§ 1 k.k.Wobec faktu, iż norma zart. 46 § 1 k.k.stanowi, że przy orzekaniu obowiązku naprawienia szkody nie stosuje się przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia i możliwości zasądzenia renty, toa contrariokoniecznym jest stosowanie pozostałych przepisów cywilnoprawnych, a więc równieżart. 441 § 1 k.c.W myśl wskazanej regulacji, jeżeli kilka osób ponosi odpowie­dzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym to ich odpowiedzialność jest solidarna.§ 2rzeczo­nego przepisu stanowi natomiast, że w sytuacji, w której szkoda była wynikiem działania lub zaniechania kilku osób, to ten, który szkodę naprawił, może żądać od pozostałych zwrotu odpowiedniej części zależnie od okoliczności, a zwłaszcza winy danej osoby oraz od stopnia, w jakim przyczyniła się do powstania szkody. Skoro to rzeczą oskarżonych, będących współsprawcami, są zagadnienia związane z możnością skorzystania ze wskazanych roszczeń regresowych, to Sąd, bez dostatecznie uargu­men­towanych ku temu przyczyn, nie powinien odstępować od solidarnego zobowią­zania ich do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody (por.wyrok Sądu Najwyższego z 17 lipca 2014 r., II KK 55/14, LEX nr 1495944). Apelujący prokurator nie ma natomiast racji, o ile występuje z zarzutem obrazyart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.Jeżeli rozstrzygnięcie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności znalazło się w punkcie wyroku następującym bezpośrednio po rozstrzy­gnięciu, którymP. W. (1)uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzono mu karę pozbawienia wolności, to nie ulega wątpliwości, że warunkowe zawieszenie wykonania kary dotyczyło właśnie tego oskarżonego.
Z tych wszystkich przyczyn, a w szczególności na tle zaprezentowanych nie­zgod­ności w toku rozumowania Sądu Rejonowego i konieczności poszanowania za­sady dwu­instancyjności, wniosek prokuratora o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do po­now­nego rozpoznania zasługiwał na uwzględnienie. Wobec faktu, że roz­po­znanie uchybień podniesionych przez oskarżyciela publicznego było wystarczające dla wydania rozstrzygnięcia, Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, że ustosun­kowywanie się do zarzutów wysuniętych przez obrońcówŁ. S. (1)byłoby przedwczesne (art. 436 k.p.k.). Wystarczającym jest tutaj podkreślenie, że Sąd Rejonowy, rozpoznając sprawę po raz kolejny, będzie miał na uwadze całokształt zaprezentowanej wyżej argumentacji oraz zwróci uwagę na tezy zawarte w apelacjach obrońców, w tym w szczególności
- dokona rzeczowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,nie poprzestając w tym zakresie na arbitralnych stwierdzeniach,
- podejmując rozstrzygnięcie o przedmiocie procesu zważy na konieczność zachowania jego spójności,
- w razie zaistnienia potrzeby sporządzenia uzasadnienia wyroku dochowa wymogówart. 424 k.p.k., w tym w szczególności zaprezentuje w sposób wyczerpujący całokształt swego toku rozumowania, w tym również w zakresie oceny materiału dowodowego.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawieart. 437 k.p.k.w zw.zart. 456 k.p.k., orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku.