Sąd Okręgowy w Poznaniu
XII Wydział Cywilny
Sygnatura akt: XII C 1305/13
Data wyroku: 2015-04-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Małecka

Sygnatura akt XII C 1305/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
P., dnia 27 kwietnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu XII Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczący:SSO Małgorzata Małecka
Protokolant:p.o. stażystyW. F.
po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2015 r. w Poznaniu
sprawy z powództwa(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąSpółki Komandytowej wW.
przeciwko Gminie MiejskiejP.
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli i o zapłatę

1
Zobowiązuje pozwanego do złożenia oświadczenia woli o następującej treści:

„Gmina MiejskaP.kupuje od(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąSpółki Komandytowej z siedzibą wW.prawo użytkowania wieczystego niezabudowanej nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa, stanowiącejdziałkę (...)K., położonej w rejonieul. (...)wP., o powierzchni15.656 m2, objętejKsięgą Wieczystą KW (...)za cenę wykupu 15.566.900 zł (piętnaście milionów pięćset sześćdziesiąt sześć tysięcy dziewięćset złotych)”,

2
Zasądza od pozwanego na rzecz powoda ustawowe odsetki od kwoty 15.566.900 zł (piętnaście milionów pięćset sześćdziesiąt sześć tysięcy dziewięćset złotych) od dnia 1 maja 2013 r. do dnia zapłaty,

3
Kosztami procesu obciąża pozwanego i w związku z tym:

a
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 120.417 zł, w tym tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego kwotę 14.417 zł,

b
nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Poznaniu) kwotę 15.973,93 zł tytułem nieuiszczonej części opłaty sądowej oraz części wynagrodzenia biegłego.

/-/ Małgorzata Małecka

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 24 czerwca 2013 r. powódka(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąspółka komandytowa z siedzibą wW.wniosła, na podstawieart. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennymw związkuzart. 64 kciart. 1047 kpc, o zobowiązanie pozwanej Gminy MiejskiejP.do złożenia oświadczenia woli o następującej treści: „Gmina MiejskaP.kupuje od(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąSpółki Komandytowej z siedzibą wW.prawo użytkowania wieczystego niezabudowanej nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa, stanowiącejdziałkę (...)K., położonej w rejonieul. (...)wP., o powierzchni 15.656 m2, objętejKsięgą Wieczystą KW (...)za cenę wykupu 30.504.000 zł (trzydzieści milionów pięćset cztery tysiące złotych 00/100)”, przy czym w przypadku przeprowadzenia w niniejszym procesie dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości na okoliczność określenia wartości rynkowej prawa użytkowania wieczystego w/w nieruchomości, a tym samym ceny ( kwoty) wykupu, oraz w sytuacji, gdy cena ta zostanie określona w wysokości odmiennej od wskazanej wyżej – powódka wniosła o zobowiązanie pozwanej do złożenia oświadczenia woli dotyczącego zakupu prawa użytkowania wieczystego w/w nieruchomości za cenę (kwotę wykupu) odpowiadającą wartości rynkowej tego prawa ustaloną przez biegłego, zastrzegając sobie prawo sprecyzowania wskazanego wyżej żądania pozwu w przedmiotowym zakresie.
Nadto powódka wniosła o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej odsetek w wysokości ustawowej od kwoty stanowiącej wartość ( cenę) wykupu prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, liczonych za okres od dnia 1 maja 2013 r. do dnia dokonania zapłaty oraz o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu powódka podała, że strona powodowa jest do dnia 5 grudnia2089 r. użytkownikiem wieczystym nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa, stanowiącejdziałkę nr (...), obręb 0-3K., położonej w rejonieulicy (...)wP., o powierzchni 15.656 m(
    2). Strona powodowa nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości na mocy umowy sprzedaży z dnia 1 lutego 2007 r. oraz porozumienia w sprawie przeniesienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z dnia 7 marca 2007 r. Strona powodowa, pierwotnie działająca podfirmą (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąspółka komandytowa” nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, w celu realizacji na nieruchomości inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym. Strona powodowa jest spółką celową powstałą w celu realizacji inwestycji mieszkaniowych, zaś planowana na nieruchomości inwestycja miała być głównym projektem realizowanym przez tę spółkę. W dalszej kolejności powódka podała, że w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, który stracił moc z dniem 1 stycznia 2004 r. nieruchomość położona była na terenie przeznaczonym pod zabudowę (tereny zabudowy śródmiejskiej mieszkaniowo- usługowej i usługowej okołomiejskiej z usługami podstawowymi). Teren ten przewidziany był do przeznaczenia pod usługi w zabudowie średnio wysokiej i mieszkalnictwo średnio wysokie. Z uwagi na to, że po 1 stycznia 2004 r. nieruchomość nie była objęta planem zagospodarowania przestrzennego, powódka wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w dniu 1 października 2007 r. Prezydent MiastaP.wydał w dniu 28 kwietnia 2009 r. decyzję o warunkach zabudowy, zaś w dniu 15 maja 2009 r. decyzja stała się ostateczna. Strona powodowa podała także, że podjęła szereg czynności koniecznych do przygotowania i realizacji inwestycji, jak również czynności poprzedzających wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na budowę.W dniu 26 sierpnia 2009 r. powódka wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazując na wcześniejszą decyzję o warunkach zabudowy oraz projekt budowalny. W dniu 26 października 2009 r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennegoR.część B wP., zgodnie z którym nieruchomość znalazła się w obszarze oznaczonym symbolem 05KD-Z – teren drogi publicznej oraz 5ZP – tereny zieleni urządzonej, zaś jakiekolwiek inne przeznaczenie, w tym pod zabudowę, nie zostało dopuszczone. Tym samym postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykluczyły możliwość zagospodarowania nieruchomości pod jakąkolwiek zabudowę, w tym mieszkaniową, zaś Prezydent MiastaP.decyzją z dnia 26 października 2009 r. stwierdził wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei decyzją z dnia 16 listopada 2009 r. Prezydent MiastaP.odmówił stronie powodowej udzielenia pozwolenia na budowę, wskazując, że projekt budowlany był niezgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania, zaś decyzjao warunkach zabudowy, jaką legitymowała się powódka, wygasła. Nadto powódka podała, że podjęła wszelkie możliwe kroki prawne w celu zakwestionowania niekorzystnych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i domagając się stwierdzenia nieważności uchwały Rady MiastaP.dot. uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennegoR.– Łacina część B wP.. Wskazała także, że Naczelny Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku w tej sprawie przesądził, że plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie obejmującym nieruchomość jest obowiązujący, w tym nie jest sprzeczny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Powódka wyjaśniła, że obecnie nie jest w stanie zrealizować na nieruchomości planowanej i przygotowywanej inwestycji w odniesieniu do której uzyskała uprzednio decyzję o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe powódka wystąpiła do pozwanej z wnioskiem o wykup nieruchomości w trybieart. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennymza cenę 30.504.000 zł. Pozwana odmówiła dokonania wykupu wskazując, że przeznaczenie obszaru obejmującego nieruchomość w miejscowym planie zagospodarowania nie jest sprzeczne z przeznaczeniem tego terenu w planie ogólnym. Zdaniem powódki, spełnione zostały wszystkie przesłanki roszczenia o wykup nieruchomości w trybieart. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie roszczenia odsetkowego powódka podniosła, że począwszy od dnia1 maja 2013 r. pozwana pozostaje w zwłoce z wykonaniem obowiązku wykupu. (k. 1-24 akt).
W odpowiedzi na pozew z dnia 16 sierpnia 2013 r. pozwana wniosła o oddalenie powództwa na koszt powódki oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 14.400 zł. W uzasadnieniu pozwana zakwestionowała twierdzenia powódki, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennegoR.część B wP.spowodowało, że w stosunku do ustaleń ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r., a także ustaleń studium uwarunkowańi kierunków zagospodarowania przestrzennego MiastaP.i ustaleń decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy stało się dla niej niemożliwe. Obecne przeznaczenie nieruchomości nie jest, jej zdaniem, sprzeczne z przeznaczeniem tego terenu w planie miejscowym ogólnym, który utracił moc w 2004 r., ponieważ ulice lokalne, zbiorcze dojazdowe oraz skwery, parkii zieleńce nie stanowiły odrębnych, wydzielonych planem terenów i jako takie nie były im przypisane ustalenia szczegółowe. Podniosła także, że warunkiem umożliwiającym korzystanie z roszczeń przewidzianych wart. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest stwierdzenie, że korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone.
Pozwana podniosła także, że nawet w przypadku wydania ostatecznej decyzjio warunkach zabudowy, decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków w sferzeart. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennymi nie rodzi innych konsekwencji, prócz tych, że stanowi pierwszy etap do uzyskania pozwolenia na budowę. Jednocześnie wskazała, że decyzja o warunkach zabudowy jedynie stwierdza dopuszczalność, z punktu widzenia przepisów prawa, określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądza natomiast możliwości realizacji inwestycji.
W dalszej kolejności pozwana stwierdziła, że prawo użytkowania wieczystego przysługującego w niniejszej sprawie powódce było i jest ograniczonym prawem co do zakresu determinowanego celem na jakie zostało ustanowione. Zatem sytuacja, w której następowałaby trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości, powodująca zmianę celu, na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, powinna prowadzić do zmiany treści umowy o ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Pozwana zauważyła, że w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Pozwana zakwestionowała także przedłożony przez powódkę operat szacunkowy. (k. 238-256 akt).
W uzupełnieniu odpowiedzi na pozew z dnia 29 sierpnia 2013 r. pozwana wskazała, że w decyzji o warunkach zabudowy uwzględniono przebieg projektowanej drogi publicznej oznaczonej jako 05 KD-Z, co następnie znalazło odzwierciedlenie w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennegoR.część II. Wskazała także, że w przypadku realizacji układu drogowego powstałaby konieczność wykupu terenu od właściciela lub wypłaty odszkodowania za wywłaszczenie. Zatem za teren przeznaczony w planie zagospodarowania przestrzennego pod budowę drogi publicznej, nie można skutecznie domagać się odszkodowania zart. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż prowadziłoby to do podwójnego odszkodowania (wykupu) za ten sam teren. Zakwestionowała także roszczenia powódki wskazując naart. 63 ust. 3upzp. (k. 447-450 akt).
Pismem procesowym z dnia 12 listopada 2013 r. pozwana podtrzymała dotychczasowe zarzuty i twierdzenia (k. 500-501 akt).
Powódka pismem procesowym z dnia 14 listopada 2013 r. podniosła, że przy dokonywaniu oceny skutków uchwalenia nowego planu zagospodarowania dla właścicielii użytkowników wieczystych nieruchomości nie można ustalać dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości w oparciu o to, na jakie cele nieruchomość ta była przeznaczona w planie miejscowym, który utracił moc kilka lat przed uchwaleniem nowego planu. Zdaniem powódki, istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wobec uchwalenia obecnie obowiązującego planu miejscowego doszło do zmiany sposobu korzystania z nieruchomości. Podniosła, że skoro w chwili wydania decyzji o warunkach zabudowy nie obowiązywał plan miejscowy, to sama decyzja o warunkach zabudowy wyznaczyła sposób korzystania z nieruchomości oraz że obecnie obowiązujący plan miejscowy wyłączył możliwość korzystania z niej w sposób określony decyzją o warunkach zabudowy.
Zakwestionowała także twierdzenia pozwanej, że powódce nie przysługuje roszczenie o wykup nieruchomości. Podkreśliła, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana jedynie powódce, jako jedynemu podmiotowi korzystającemu z przedmiotowej nieruchomości, zatem twierdzenia pozwanej, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana na rzecz innych podmiotów, są bezprzedmiotowe.
W dalszej kolejności powódka zakwestionowała podniesiony przez pozwaną zarzut, że z uwagi na art. 63 upzp, powódka nie może zgłaszać roszczenia sformułowanegow pozwie. Powodowa spółka wskazała bowiem, że powyższy przepis nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie oraz że uzyskana przez powódkę decyzja o warunkach zabudowy nie spowodowała zmian, które miały być podstawą do formułowania roszczeń, zmiany takie spowodował natomiast miejscowy plan zagospodarowania. Nadto powódka wskazała, że art. 63 upzp dotyczy sytuacji, gdy powodująca negatywne skutki decyzja o warunkach zabudowy zostanie wydana dla innego podmiotu niż właściciel lub użytkownik wieczysty, którzy to mogą wystąpić z roszczeniami, zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 36 upzp.
Powódka podniosła także, że prawo użytkowania wieczystego powstało z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. na rzecz ówczesnego zarządcy –Przedsiębiorstwa Handlu (...)wP.oraz że w decyzji Wojewody(...)z dnia 12 grudnia 1991 r., zmienionej decyzją z dnia 14 października 1993 r. nie określono celu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości ani też nie nałożono na użytkownika wieczystego żadnych szczególnych obowiązków. Wobec powyższego,w ocenie powódki, niedopuszczalne jest – postulowane przez stronę pozwaną- ustalanie treści prawa i kreowanie ograniczeń w korzystaniu z niego poprzez odwoływanie się do okoliczności towarzyszących powstaniu tego prawa, czy też do wysokości opłaty rocznejz tytułu użytkowania wieczystego. Zdaniem powódki, w przypadku użytkowania wieczystego powstałego ex lege, sposób korzystania mogą wyznaczać jedynie ustawy oraz zasady współżycia społecznego. Powódka zakwestionowała także twierdzenia pozwanej, że w braku wyraźnego określenia celu użytkowania wieczystego prawo to powstaje w tych okolicznościach faktycznych, jakie istnieją w dniu przekształcenia, a więc i w tym celu, jakiemu służyła wówczas nieruchomość. Podsumowując, powódka wskazała, że niezasadne są twierdzenia zawarte w odpowiedzi na pozew, jakoby powódka miała dysponować jedynie ograniczonym co do zakresu prawem użytkowania wieczystego i nigdy nie mogłaby zrealizować na nieruchomości planowanej inwestycji polegającej na wzniesieniu budynków wielomieszkaniowych, lecz mogła prowadzić na nieruchomości tylko taką działalność, jaką w chwili powstania użytkowania wieczystego prowadziłoPrzedsiębiorstwo (...). Zdaniem powódki, skutkowałoby to wprowadzeniem elementu niepewności do obrotu prawnego, jaki był cel użytkowania wieczystego w chwili powstania tego prawa.
Powódka zakwestionowała także twierdzenia pozwanej odnośnie interpretacji pojęcia „korzystanie z nieruchomości”, wskazując, że w jej ocenie pojęcie to oznacza faktyczne, ale też potencjalne przeznaczenie i cel danej nieruchomości w ramach przysługującego prawa użytkowania wieczystego. Zdaniem powódki, gdyby ustawodawca miał zamiar jako kryterium oceny roszczeń uregulowanych w art. 36 upzp przyjąć ograniczenia lub niemożność wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego, użyłby w tych przepisach odpowiednich do tego określeń.
Nadto powódka zakwestionowała także, aby wartość prawa użytkowania winna być szacowana przy uwzględnieniu rzekomego ograniczenia strony powodowej do korzystania z nieruchomości wyłącznie na cele gospodarcze.
Powódka nie zgodziła się również z zarzutami podniesionymi przez pozwaną w piśmie procesowym z dnia 29 sierpnia 2013 r. W szczególności powódka podała, że już na etapie ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy posiadała tytuł prawny do drogi wewnętrznej zlokalizowanej na terenie sąsiedniego osiedla, tym samym zarzut braku dostępu do drogi publicznej jest zdaniem powódki chybiony. Powódka podniosła także, że czym innym jest spełnienie przesłanki dostępu do drogi publicznej, a czym innym są obowiązki dotyczące realizacji przez inwestora planowanego docelowego układu komunikacyjnego w ramach terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zarzuciła także, że pozwana podnosi argumenty, które naruszają zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażoną wart. 16 § 1 kpa, jak również przepisyart. 7 i 10 Konstytucji RP. Nadto podniosła, że skoro powódka uzyskała decyzję o warunkach zabudowy, tym samym Prezydent MiastaP.wydając decyzję stwierdził, że przesłanka dostępu do drogi publicznej została spełniona.
Powodowa spółka zakwestionowała także twierdzenia pozwanej, że powódka nie może skutecznie domagać się odszkodowania w oparciu o art. 36 upzp, bowiem z uwagi na konieczność wykupu przez pozwaną planowanej drogi publicznej, doszłoby wówczas do podwójnego odszkodowania za ten sam teren. Powódka wskazała, że nie domaga się odszkodowania w oparciu o art. 36 ust. 1 upzp, a wykupu gruntu na postawie art. 36 ust. 2 upzp. Tym samym hipotetyczne odszkodowanie za wykup drogi, nie może mieć wpływu na obecną wartość nieruchomości, której wykupu domaga się powódka.
Powodowa spółka wskazała także, że bezzasadne dla niniejszej sprawy są twierdzenia pozwanej, jakoby na wartość lokali mieszkalnych, które miały zostać wybudowane na nieruchomości, mogłoby negatywnie wpływać istnienie w sąsiedztwiezakładu produkcyjnego Fabryka (...)M., wskazując, że wycena powinna obejmować wartość prawa użytkowania wieczystego, nie zaś wartość lokali, które powódka planowała wybudować. (k. 502-526 akt).
Pismem z dnia 3 lutego 2014 r. pozwana ustosunkowując się do załączników do pisma powódki z dnia 14 listopada 2013 r. wskazała, że pisma te świadczą jedynie o podejmowaniu przez powódkę określonych czynności w celu realizacji inwestycji oraz że załączniki te nie mają żadnego znaczenia w kontekście roszczenia powódki. (k. 542-543 akt).
Pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczenia powodowej spółki. Pozwana wskazała, że roszczenie powódki ma związek z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą oraz że w sprawie znajduje zastosowanie trzyletni termin przedawnienia. Tym samym, roszczenie powódki uległo przedawnieniu, bowiem pozew został złożony po upływie 3 lat od daty wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. (k. 677-683 akt).
Pismem z dnia 18 grudnia 2014 r. powódka ustosunkowując się do zgłoszonego zarzutu przedawnienia, wskazała, że pozwana podniosła ten zarzut po upływie terminów wynikających zart. 207 § 6 kpc. Zdaniem powódki, nie ma podstaw, aby uznać, żew sprawie znajduje zastosowanie 3 letni termin przedawnienia, bowiem celem roszczenia zgłoszonego w pozwie jest ochrona prawa własności, a więc pełni ono podobną funkcję, jak roszczenie wskazane wart. 222 kci ma na celu zapobieganie utrzymywaniu się stanu permanentnego ingerowania w zakresie uprawnień właścicielskich. Roszczenie przewidziane wart. 222 kcnie ulega przedawnieniu, jeżeli dotyczy nieruchomości. Wobec powyższego, skoro roszczenie wskazane wart. 36upzp pełni podobną funkcję, zdaniem powódki, nie uległo ono zatem również przedawnieniu. W dalszej kolejności powódka wyjaśniła, że nawet gdyby przyjąć, że roszczenie przedawnia się stosownie doart. 118 kc, to jej zdaniem zastosowanie znalazłby 10-letni termin przedawnienia. Zakwestionowała także twierdzenia pozwanej, że skoro powodowa spółka „jako spółka prawa handlowego” jest przedsiębiorcą, to dochodzone w sprawie roszczenie ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i podlega 3 – letniemu terminowi przedawnienia. Powódka podniosła bowiem, że jest spółką celową, utworzoną dla realizacji określonego celu gospodarczego, polegającego na zrealizowaniu inwestycji budowlanej na przedmiotowej nieruchomości. Powodowa spółka sformułowała w pozwie roszczenie nie w celu prowadzenia działalności gospodarczej, lecz w celu zachowania swojego majątku(uzyskania ekwiwalentu za nieruchomość, której obiektywnie oceniając nie jest w stanie wykorzystać w zakładanym wcześniej celu i do wykonywania swej działalności gospodarczej). Podniosła także, że jeśli w sprawie znajdowałby zastosowanie 3 letni termin przedawnienia, roszczenia o wykup uregulowane wart. 36 ust. 1upzp wygasłoby wcześniej, aniżeli roszczenie wyrównawcze wskazane wart. 36 ust. 3upzp. Podniosła także, że w sprawie doszło do długotrwałego wstrzymania wykonania (obowiązywania) części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, co sprawiło, że przez okres wstrzymania plan ten nie obowiązywał, zaś strona powodowa była pozbawiona możliwości skutecznego dochodzenia roszczenia o wykup nieruchomości. Powodowa spółka wyjaśniła, że miejscowy plan nie obowiązywał od dnia 29 grudnia 2009 r. do dnia 24 czerwca 2009 r. oraz przez okresod 17 lutego do 17 października 2011 r., zatem nie obowiązywał łącznie przez 13 miesięcyi 25 dni. Tym samym, zdaniem powódki, w okresach tych doszło do przerwy biegu terminu przedawnienia lub jego zawieszenia, wskutek czego roszczenie dochodzone pozwem nie mogło ulec przedawnieniu. (k. 694-707 akt).
W piśmie z dnia 26 lutego 2015 r. powódka podtrzymała stanowisko odnośnie podniesionego przez pozwaną zarzutu przedawnienia, uzupełniając je dodatkowo o zarzut nadużycia zarzutu przedawnienia dochodzonego roszczenia. Powódka wskazała, że podniesienie przez pozwaną zarzutu przedawnienia 1,5 roku od wniesienia powództwa, co w istocie może uniemożliwić skuteczne dochodzenie nie tylko roszczenia o wykup nieruchomości, ale również roszczenia z art. 36 ust. 3 uzpz, które ograniczone jest 5 letnim terminem zawitym, stanowi nadużycie prawa (k. 808-827 akt).
Pismem z dnia 12 marca 2015 r. pozwana zakwestionowała stanowisko powódki, że zgłoszone w pozwie roszczenie nie podlega przedawnieniu, wskazując, że takie przypadki wyraźnie wskazane są w ustawach oraz że koncepcja ta koliduje z zakazem stosowania rozszerzającej wykładni wyjątków. Z kolei za uznaniem, że w sprawie znajduje zastosowanie 3 letni termin przedawnienia przemawia treść pozwu, gdzie powódka wyraźnie wskazuje, że jest spółką celową i że zamierza zabudować przedmiotową nieruchomość. Zatem związek dochodzonego roszczenia z działalnością gospodarczą powódki jest, zdaniem pozwanej, wyraźny. Pozwana zakwestionowała, że termin przedawnienia w sprawie rozpoczął swój bieg po upływie terminu z art. 37 ust. 6 upzp, a więc po upływie 6 miesięcznego terminu wyznaczonego przez ustawodawcę na zaspokojenie przez pozwaną roszczenia powódki i zdaniem pozwanej ma on znaczenie jedynie dla określenia skutków finansowych niedochowania terminu wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości. Zakwestionowała także, że w sprawie doszło do przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia oraz że zgłoszony przez pozwaną zarzut przedawnienia dotyczyć może roszczeń powódki niezgłoszonych w pozwie ( roszczeń wyrównawczych). Wyjaśniła także, że zarzut przedawnienia został podniesiony z uwagi na skuteczność zarzutu przedawnienia podniesionego w toczącej się przez tutejszym Sądem sprawie o sygnaturze(...). Pozwana wskazała, że powódka mogła wytoczyć powództwo w terminie 3 lat od daty wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego. (k. 830-839 akt).
Na rozprawie z dnia 20 kwietnia 2015 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowisko w sprawie. (k. 880 akt).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 12 września 1991 r. Wojewoda(...)wydał decyzję o ustanowieniuz dniem 5 grudnia 1990 r. na rzeczPrzedsiębiorstwa Handlu (...)wP.użytkowania wieczystegodziałek nr (...)zapisanych wksiędze wieczystej pod nr (...)orazdziałki nr (...)zapisanej w księdze wieczystej KwK.t.1 k. 23, położonych przyul. (...)wP..
Decyzją z dnia 14 października 1993 r. Wojewoda(...)potwierdził prawo użytkowania wieczystego gruntu i własność budynków w stosunku do nieruchomości położonej wP.przyul. (...)na rzeczPrzedsiębiorstwa Handlu (...)wP., wskazując, że grunt Skarbu Państwa, będący w zarządziePrzedsiębiorstwa Handlu (...)wP., położony wP.przyul. (...), oznaczony geodezyjnie obrębK., arkusz mapy 14,(...)o powierzchni 12.0152 m(
    2)zapisany w Sądzie Rejonowym wP.kw (...)stał sięz dniem 5 grudnia 1990 r. przedmiotem użytkowania wieczystego przezPrzedsiębiorstwo Handlu (...)wP..
W miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały Rady MiejskiejP.nr(...)z dnia 6 grudnia 1994 r., powyższa nieruchomość położona była na terenie przeznaczonym pod zabudowę (tereny zabudowy śródmiejskiej mieszkaniowo- usługowej i usługowej okołomiejskiej z usługami podstawowymi). Teren ten przewidziany był do przeznaczenia pod usługi w zabudowie średnio wysokiej i mieszkalnictwa średnio wysokiego.
W dniu 1 stycznia 2004 r. miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego, stracił moc.

dowód:

decyzja z dnia 12 grudnia 1991 r. (k. 415 – 416 akt), decyzja z dnia 14 października 1993 r. (k. 417-418 akt), odpis z KRSPrzedsiębiorstwa Handlu (...)wP.(k. 419-426 i 427-434 akt), miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego m.P.z 6 grudnia 1994 r. (k. 277-302 akt).
W dniu 21 grudnia 2006 r.(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąspółka komandytowa została wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
Na mocy umowy sprzedaży z dnia 1 lutego 2007 r. oraz porozumienia w sprawie przeniesienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z dnia 7 marca 2007 r.(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąspółka komandytowa nabyła odPrzedsiębiorstwa Handlu (...)wP.prawo użytkowania wieczystego nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa, stanowiącejdziałkę nr (...), obręb 0-3K., położonej w rejonieulicy (...)wP., o powierzchni 15.656 m2.
Niesporne oraz dowód: odpis pełny z rejestru przedsiębiorców powódki (k. 30-33 akt), odpis zwykły zksięgi wieczystej nr (...)(k. 44-49 akt), porozumienie w sprawie przeniesienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości (k. 396-404 akt).
Od dnia 29 sierpnia 2007 r.spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąspółka komandytowa, działa podfirmą (...)spółkaz ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa. Przedmiotem działalności spółki jest m.in. budownictwo i roboty budowlane związane z wznoszeniem budynków.
Powodowa spółka jest spółką celową powstałą w celu realizacji inwestycji mieszkaniowych, zaś planowana na nieruchomości inwestycja miała być głównym projektem realizowanym przez tę spółkę.
Powodowa spółka jest do dnia 5 grudnia 2089 r. użytkownikiem wieczystym powyższej nieruchomości.

dowód:

odpis pełny z rejestru przedsiębiorców powódki (k. 30-33 akt), odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców powódki (k. 465-467 akt), odpis aktualny z rejestru przedsiębiorcówspółki (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością(k. 468-471akt), odpis zwykły zksięgi wieczystej nr (...)(k. 44-49 akt).
W 2007 r. powódka podjęła szereg prac przygotowawczych mających na celu realizację inwestycji w postaci wybudowania na przedmiotowej nieruchomości zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym.
W dniu 10 i 16 maja 2007 r. powódka zleciła wykonanie na przedmiotowej nieruchomości prac geodezyjnych.
W dniu 18 czerwca 2007 r. powódka zawarła umowę na badanie gruntu i wód gruntowych.
W dniu 24 lipca 2007 r. strona powodowa zawarła z(...)umowę o prace projektowe zespołu mieszkaniowego wP..
W dniu 9 listopada 2007 r. Prezydent MiastaP.wydał postanowienieo uzgodnieniu lokalizacji inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym w zakresie kwestii związanych z wyłączeniem gruntów z produkcji.
Pismem z dnia 13 listopada 2007 r.(...) S.A.wydał opinię odnośnie możliwości podłączenia do miejskiej sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej projektowanego zespołu budynków.

dowód:

zlecenie wykonania prac geodezyjnych (k. 97-98 i 100 akt), umowa na badania gruntu i wód gruntowych ( k. 93-97 akt), umowa o prace projektowe (k. 75-91 akt), postanowienie z dnia 9 listopada 2007 r. (k. 102-103 akt), pismo z dnia 13 listopada 2007 r. (k. 105-106 akt).
W dniu 1 października 2007 r. powódka, reprezentowana przez(...), wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym na przedmiotowej nieruchomości. Do wniosku załączony został projekt koncepcyjny zespołu budynków.

dowód:

wniosek o ustalenie warunków zabudowy (k. 108- 115 akt).
Zgodnie z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miastaP.(P.,Ł.,R.,Ż.) z dnia 18 stycznia 2008 r., nieruchomość znajdowała się w granicach terenu oznaczonego symbolem D1,(...), co oznacza tereny zabudowy średniowysokiej o funkcji usługowej/ z dopuszczeniem zabudowy średniowysokiej, mieszkaniowej wielorodzinnej, blokowej i kwartałowej z usługami podstawowymi.

dowód:

wyciąg ze studium zagospodarowania przestrzennego z dnia 18 stycznia 2008 r. (k. 54-73 i 329 – 360 akt),
W dniu 28 kwietnia 2009 r. Prezydent MiastaP.wydał decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości, wskazując, że zabudowa może objąć maksymalnie 25% powierzchni działki oraz że 25 % działki ma pozostać powierzchnią biologicznie czynną. W dniu 15 maja 2009 r. decyzja stała się ostateczna.

dowód:

decyzja o ustaleniu warunków zabudowy (k. 117-124 akt), projekt koncepcyjny (k. 451-455 akt).
W dniu 25 czerwca 2009 r.(...) S.A.określił warunki techniczne do podłączenia projektowanego zespołu budynków do miejskiej sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz deszczowej.

dowód:

pismo z dnia 25 czerwca 2009 r. (k.123-137 akt).
Uchwałą nr(...)Rady MiastaP.z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennegoR.część BwP.przedmiotowa nieruchomość znalazła się w obszarze oznaczonym 05KD-Z - teren drogi publicznej oraz 5ZP – tereny zieleni urządzonej.

      dowód:

     uchwała(...)Rady MiastaP.z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennegoR.część B wP.(k. 158- 167 i 258-276 akt).

Pismem z dnia 11 lipca 2009 r. powódka, reprezentowana przez(...), zwróciła się do Prezydenta MiastaP.o uzgodnienie projektu koncepcyjnego budowy zespołu budynków na przedmiotowej nieruchomości.
Pismem z dnia 13 lipca 2009 r.(...) sp. z o.o.przedłużył ważność dostawy energii elektrycznej do 13 marca 2010 r. dla inwestycji powódki.
W dniu 7 sierpnia 2009 r. powódka zawarła z Zarządem Dróg MiejskichwP.umowę partycypacyjną nr DR/7/09, której przedmiotem było ustalenie szczegółowych warunków i wysokości partycypacji inwestora w kosztach inwestycji drogowej, obejmującej kompleksową budowę drogi zbiorczej (zgodnie z układem komunikacyjnym, ustalonym w uchwalonym w dniu 7 lipca 2009 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennegoR.część B oznaczonej jako 05KD-Z.).
W dniu 17 sierpnia 2009 r. Prezydent MiastaP.pozytywnie zaopiniował koncepcję architektoniczno – urbanistyczną budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym.

dowód:

pismo z dnia 11 lipca 2009 r. (k. 139- akt), pismo z dnia 13 lipca 2009 r. (k. 141 akt), pismo Urzędu MiastaP.z dnia 17 sierpnia 2009 r. (k. 143 akt), umowa partycypacyjna (k. 126-128 akt).
W dniu 26 sierpnia 2009 r. powódka, reprezentowana przez(...), złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym na przedmiotowej nieruchomości. Do wniosku załączono m.in. projekt budowlany oraz decyzję o warunkach zabudowy.
(...) S.A.oraz Zarząd Dróg Miejskich wP.nie wniosły zastrzeżeń w związku z zakończonym postępowaniem dowodowym w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę.

dowód:

wniosek o wydanie pozwolenia na budowę (k. 151- 156 akt), pismo z dnia 21 października 2010 r. (k. 147 akt), pismo z dnia 22 października 2009 r. (k. 149 akt).
Pismem z dnia 4 września 2009 r. powódka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wP.na uchwałę nr(...)Rady MiastaP.z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennegoR.– Łacina część B wP., zarzucając naruszenie zasady, że projekt planu jest sporządzany na podstawie studium oraz że plan miejscowy jest uchwalany po stwierdzeniu jego zgodności ze studium.

dowód:

skarga z dnia 4 września 2009 r. (k. 176-182 akt).
W dniu 25 września 2009 r. powódka uzyskała zgodę na usunięcie drzew i krzewów z nieruchomości.

dowód:

pismo z dnia 25 września 2009 r. (k. 145 akt).
W dniu 26 października 2009 r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennegoR.część B wP..
Decyzją z dnia 26 października 2009 r. Prezydent MiastaP.stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano, że ustalenia zawarte w planie miejscowym są odmienne od ustaleń decyzji o warunkach zabudowy.
Decyzją z dnia 16 listopada 2009 r. Prezydent MiastaP.odmówił udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na niezgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 29 października 2009 r.

dowód

: decyzja z dnia 26 października 2009 r. (k. 169-170 i 496 -497 akt), decyzja z dnia 16 listopada 2009 r. (k. 172- 174 akt).
Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wP.sygn. akt(...)w punkcie 1. stwierdził nieważność § 9 uchwały Rady MiastaP.z dnia 7 lipca 2009 r., nr(...)w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego(...)część B wP.w części dotyczącej terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 5ZP w zakresie, w jakim na tym terenie w ogóle nie przewiduje przeznaczenia zgodnego z funkcją mieszkaniową, przewidzianą w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miastaP.- uchwała nr(...)Rady MiastaP.z dnia 18 stycznia 2008 r.; punkcie 2. stwierdził nieważność § 11 ww. uchwały z 7 lipca 2009 r. w części dotyczącej terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 05KD-Z w takim zakresie, w jakim wbrew postanowieniom studium (uchwała Rady z 18 stycznia 2008 r.) na części działki nr [...] przewidziano przebieg drogi; w punkcie 3. dalej idącą skargę oddalił; w punkcie 4. zasądził od Rady MiastaP.na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego;w punkcie 5. orzekł, że zaskarżona uchwała w części, w której stwierdzono jej nieważność, nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w części w której stwierdzono nieważność, nie obowiązywał w okresie od 29 grudnia 2009 r. do dnia 24 czerwca 2010 r.uwagi na punkt 5 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wP.z dnia29 grudnia 2009 r.
Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez Radę MiastaP., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt(...)uchylił zaskarżony wyrok w punktach 1, 2, 4 oraz 5 i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny wP.wyrokiem z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt(...): w punkcie 1) stwierdził nieważność § 9 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 5ZP w takim zakresie, w jakim wbrew postanowieniom Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miastaP.- uchwała nr(...)z dnia 18 stycznia 2008 r. , przewidziano tereny zieleni urządzonej na obszarze, na którym znajduje siędziałka nr (...); w punkcie 2) stwierdził nieważność § 11 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 05KD-Z w takim zakresie, w jakim wbrew postanowieniom Studium, o którym mowa w pkt 1, na części działki nr [...] przewidziano przebieg drogi; w punkcie 3) zasądził od Rady MiastaP.na rzecz skarżącej spółki kwotę 557 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;w punkcie 4) określił, że zaskarżona uchwała w części, w której stwierdzono jej nieważność nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się tego wyroku.
W wyniku wniesienia skargi kasacyjnej przez Radę MiastaP.Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt(...)uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w części w której stwierdzono nieważność, nie obowiązywał w okresie od 17 lutego 2011 r. do dnia 17 października 2011 r.z uwagi na punkt 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wP.z dnia17 lutego 2011 r.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny wP.wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt(...)oddalił skargę.
Wyrokiem z dnia 2 października 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez powódkę.

dowód

: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2009 r. (k. 709-723 akt), wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2010 r. (k. 724- 744 akt), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2011 r. (k. 745-752 akt), wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2011 r. (k. 753-771 akt), wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r. (k. 184-192 i 475-487 akt).
Pismem z dnia 30 października 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 5 listopada 2012 r., powódka złożyła wniosek o wykupienie przez pozwaną nieruchomości w trybieart. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennymza kwotę 30.504.000 zł.
Pismem z dnia 18 grudnia 2012 r. pozwana odmówiła dokonania wykupu gruntu wskazując, że w sprawie nie zaszły przesłanki skutkujące obowiązkiem realizacji przez pozwaną wykupu gruntu.

dowód

: pismo z dnia 30 października 2012 r. (k. 194-196 akt), pismo z dnia 5 listopada2012 r. (k. 199-200 akt), operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowegoB. N.(k. 209-233 akt), pismo z dnia 12 sierpnia 2013 r. (k. 395 akt),
Wartość prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości na dzień 20 października 2014 r. wynosi 15.566.900,00 zł, przy uwzględnieniu stanu przedmiotu wyceny na dzień 25 października 2009 r.
Obecnie 43,91% powierzchni przedmiotowej nieruchomości stanowią tereny dróg publicznych, ulice klasy zbiorczej, zaś 56,07% stanowią tereny zieleni urządzonej.

dowód:

opinia biegłej z dziedziny szacowania nieruchomościM. M.(k. 618-671 akt), wyjaśnienia biegłejM. M.( adnotacja 00:32:56 e-protokołu z dnia 5 lutego 2015 r. (k. 783-787 akt).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie kserokopii dokumentów urzędowych i prywatnych zgromadzonych w aktach sprawy oraz opinii biegłejM. M..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów urzędowych i prywatnych, które uznał za w pełni wiarygodne. Zgodnie z treściąart. 244 k.p.c.dokumenty urzędowe stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Zgodnie natomiast z treściąart. 245 k.p.c.dokumenty prywatne stanowią dowód tego, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Zgromadzone w sprawie dokumenty nie były kwestionowane przez strony. Również Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować zgromadzone w sprawie dokumenty urzędowe i prywatne z urzędu. Wiarygodność kserokopii dokumentów również nie budziła wątpliwości Sądu. Mimo, że kserokopia nie jest dokumentem, a stanowi jedynie element twierdzenia strony o istnieniu dokumentu o treści odpowiadającej kserokopii, to w niniejszej sprawie żadna ze stron nie podniosła zarzutów kwestionujących istnienie określonych dokumentów prywatnych czy urzędowych.
Sąd uznał za przydatną dla rozpoznania niniejszej sprawyopinię biegłejsądowejM. M.z dziedziny szacowania nieruchomości. Biegła sporządziła opinię na okoliczność określenia wartości rynkowej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości dla której Sąd Rejonowy-P.wP.VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą nr (...)według stanu tej nieruchomości - w zakresie jej przeznaczenia i sposobu korzystania na dzień poprzedzający wejście w życie Miejscowego Planu Zagospodarowania tj. na dzień 25.10.2009r. z uwzględnieniem decyzji Prezydenta MiastaP.z 28.04.2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy (postanowienie Sądu z 9 stycznia 2014r. k. 528 akt). Nadto Sąd postanowił uzupełnić postanowienie Sądu z 9 stycznia 2014r. w ten sposób, iż zlecił biegłej z zakresu wyceny nieruchomości określenie wartości rynkowej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy(...)wP.VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą nr (...)na dzień sporządzenia opinii( postanowienie dnia 6 października 2014 r. k. 608 akt).
Pozwana pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. zgłosiła szereg zarzutów do opinii biegłej wskazując, że przy dokonywaniu wyceny winna wziąć pod uwagę cel na jaki nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste. Podała również, że jeżeli wskazany wyżej cel nie został określony, to stawka procentowa opłaty rocznej winna odzwierciedlać cel wynikający ze sposobu korzystania z nieruchomości. Stwierdziła także, że biegła winna wyjaśnić dlaczego nie uwzględniła przy szacowaniu celu użytkowania wieczystego, na który nieruchomość została oddana i czy w przypadku uwzględnienia tego celu zmianie uległaby wysokość dokonanej wyceny. Pozwana wskazała także, że średnie ceny gruntów przeznaczonych pod drogi kształtują się na poziomie 300-500 zł i są niższe aniżeli ceny nieruchomości przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe. Nadto wskazała, że biegła winna wyjaśnić czy uwzględniła, że 43,91% powierzchni przedmiotowej nieruchomości stanowią tereny dróg publicznych i czy wpłynęło to na wycenę.
Z kolei pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. pozwana zakwestionowała przyjętą metodę wyceny oraz założenie przez biegłą, że w wyniku realizacji inwestycji miał powstać budynek mieszkaniowo – usługowy oraz stwierdziła, że kształt działki winien mieć wpływ na wycenę. Poddała także pod wątpliwość czy przy wycenie nieruchomości położonej przyul. (...)wzięto pod uwagę okoliczność wydania pozwolenia na budowę oraz stwierdziła, że opinia uwzględnia jedynie prognozy na 2014 r. W dalszej kolejności zakwestionowała niepoprawny sposób obliczenia powierzchni użytkowej mieszkań. Pozwana zwróciła także uwagę na omyłki pisarskie w opinii co do podanych w niej dat. (k. 690-692 akt).
Strona powodowa nie miała zarzutów co do opinii biegłej(k. 695 akt).
Na rozprawie z dnia 5 lutego 2015 r. biegłaM. M.podtrzymała opinię z dnia 27 października 2014 r. i ustosunkowała się do zgłoszonych przez pozwaną zarzutów. Przede wszystkim stwierdziła, że skoro w decyzjach Wojewody nie został wskazany cel użytkowania wieczystego, okoliczność ta nie została uwzględniona przy wycenie. Wyjaśniła, że § 28 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie i dotyczy wyceny nieruchomości przy oddawaniu jej w użytkowanie wieczyste lub aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste. Wyjaśniła także, że przedmiotem wyceny była nieruchomość według stanu sprzed wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania i że wydana decyzja o warunkach zabudowy wskazywała na potencjał tej nieruchomości. Biegła wyjaśniła także, że jeżeli funkcja usługowa towarzyszy mieszkaniowej, to nie oznacza się tego odrębnie w decyzji o warunkach zabudowy. Nadto z uwagi na treść wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wskazała w opinii, że na parterze budynku możliwe było realizowanie funkcji usługowej. W ocenie biegłej, kształt działki nie ma znaczenia dla wyceny, bowiem możliwe do zabudowania było jedynie 25% jej powierzchni. Odnośnie ceny transakcyjnej działki przyul. (...)(wziętej przez biegłą do porównania), w/w wyjaśniła nadto, że z aktu notarialnego nie wynikało czy pozwolenie na budowę było przedmiotem sprzedaży, dlatego biegła nie uwzględniła tej okoliczności przy wycenie. Wskazała również, że ma obowiązek zamieścić w wycenie analizę rynku w zakresie celu i przedmiotu wyceny oraz że w wycenie zamieściła prognozy na 2014 r., z uwagi na to, że w chwili wydawania opinii rok 2014 r. jeszcze się nie skończył. W odniesieniu zaś do kwestii obliczenia powierzchni użytkowej mieszkań podała, że ustaliła ją w oparciu o parametry znajdujące się w decyzji o warunkach zabudowy oraz dokumentacji projektowej dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę. W ten sposób uzyskała powierzchnię mniejszą niż gdyby wzięła pod uwagę jedynie decyzję o warunkach zabudowy. Biegła potwierdziła, że opinia zawiera omyłki dotyczące błędów w datach na stronach 2,14 i 16 opinii, jednak zaznaczyła, że nie miało to wpływu na wartość opinii. Biegła wyjaśniła także, że bez znaczenia pozostaje, czy nieruchomość była w istocie wyceniana na dzień 24 czy tez 25 października 2009 r., istotne jest bowiem, że wycena ta dotyczyła wartości prawa użytkowania wieczystegoprzedwejściem w życie planu zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności wyjaśniła, że zastosowała przy wycenie podejście porównawcze metodą porównywania parami oraz że na wartość nieruchomości i jej potencjał ma wpływ kryterium powierzchni użytkowej mieszkań. Stwierdziła także, że podobne transakcje były tylko dwie, stąd wzięła pod uwagę dwie podobne transakcje dotyczące prawa własności oraz skorygowała uzyskany wynik. Biegła uwzględniła przy wycenie uwarunkowania planistyczne, w tym możliwości inwestycyjne wynikające z tych uwarunkowań.
Po wyjaśnieniach złożonych przez biegłą strony nie miały do niej więcej pytań. Mając zatem na uwadze treść opinii, szczegółowe wyjaśnienia złożone przez jej autora oraz fachowość i doświadczenie biegłej w wydawaniu opinii tego rodzaju, Sąd uznał opinię za w pełni wiarygodną i przydatną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2014 r. Sąd postanowił oddalić wniosek pozwanej o przesłuchanie w charakterze świadkówW. T.,L. R., zgłoszony w odpowiedzi na pozew. Zauważyć należy, że wyżej wskazani świadkowie zawnioskowani zostali na okoliczność celu w jakimPrzedsiębiorstwo Handlu (...)wP.otrzymało przedmiotową działkę w zarząd, a następnie w użytkowanie wieczyste oraz rodzaju prowadzonej na nieruchomości działalności do czasu zbycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości powódce. W ocenie Sądu, przeprowadzenie powyższych dowodów było niecelowe. Zauważyć bowiem należy, że Wojewoda działając w imieniu Skarbu Państwa nie wskazał w decyzjach z 1991 r. oraz z 1993 r. celu na jaki nieruchomość została przekazanaPrzedsiębiorstwu (...)ani nie nałożył na użytkownika wieczystego żadnych szczególnych obowiązków. Jednocześnie zauważyć należy, że brak określenia w decyzji Wojewody z dnia 12 września 1991 r. potwierdzającej nabycie prawa użytkowania wieczystego przezPrzedsiębiorstwo (...)celu na jaki nieruchomość została przekazana, wynikał z ówczesnego brzmieniaustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, która obligowała właściwy organ administracji jedynie do określenia czasu trwania użytkowania wieczystego. Podkreślić należy, że dopieroustawa z dnia 7 października 1992 r., zmieniająca ustawę z zmianie powyższej ustawy, która weszła w życie w dniu 24 grudnia 1992 r. nakazała, aby w decyzji określać również warunki użytkowania wieczystego z zachowaniem zasad określonych wart. 236 Kodeksu cywilnego(art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Dz. U. Nr 91, poz. 455). Zatem niecelowe było przeprowadzanie dowodu ze świadków na powyższą okoliczność i słuszność ma strona powodowa, że wniosek o przeprowadzenie dowodu ze świadków na powyższe okoliczności miał na celu próbę modyfikacji treści prawa użytkowania wieczystego ustalonego w drodze decyzji administracyjnej. Wobec powyższego, Sąd oddalił powyższy wniosek dowodowy, uznając go za nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy.
Za nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd uznał również wniosek o przesłuchanie w charakterze świadkaP. S.. Świadek ten miał być słuchany na okoliczność przeznaczeniadziałki (...)obręb 0-3K., położonej w rejonieul. (...)wP.w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennegoR., co nie było kwestionowane przez stronę powodową.
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2014 r. Sąd oddalił wniosek pozwanejo  przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci prognozy oddziaływania na środowisko dotyczącej Miejscowego Planu Zagospodarowania PrzestrzennegoR.część B wP.z maja 2008 r., pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 7.12.2004 r. opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 5.08.2008r., postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 8.09.2008r., pisma Miejskiej(...)z 27.11.2012r., prognozy skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozwana wskazała, że zgłosiła wniosek o przeprowadzenie dowodu z powyższych dokumentów na okoliczność ustalenia począwszy od 2005 r. koncepcji, aby teren obejmujący przedmiotową nieruchomość stanowił tereny zieleni urządzonej oraz że powódka mogła uzyskać taką informację. Zdaniem Sądu, wobec wydania w dniu 28 kwietnia 2009 r. przez Prezydenta MiastaP.decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości, wskazującej, że zabudowa może objąć maksymalnie 25% powierzchni działki oraz że 25 % działki ma pozostać powierzchnią biologicznie czynną, przeprowadzanie dowodu z powyższych dokumentów było niecelowe i zbędne.
Sąd postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. oddalił wniosek pozwanejo przeprowadzenie dowodu z akt sprawy(...)na okoliczność celu na jakiPrzedsiębiorstwo (...)otrzymało powyższą działkę w zarząd, a następnie użytkowanie wieczyste. Zauważyć w tym miejscu należy, że Wojewoda(...)pismem z dnia 11 września 2013 r. stwierdził, że nie jest w posiadaniu przedmiotowej dokumentacji oraz że dokumentacja ta dotyczyła sprawy uwłaszczeniowej powyższego przedsiębiorstwai zakończyła się wydaniem decyzji z dnia 12 września 1991 r. stwierdzającej nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości wskazanych we wniosku. Wobec powyższego oraz z powodów, dla których Sąd nie uwzględnił wniosku pozwanego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, Sąd oddalił powyższy wniosek dowodowy.
Nadto Sąd postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. oddalił wniosek pozwanejo zobowiązanie powódki do przedłożenia odpisu umowy spółki powodowej, wpisanej do KRS pod numerem(...)na okoliczność wykonywania prze powódkę działalności gospodarczej w sposób zorganizowany, ciągły, zarobkowy i zawodowy z uwagi na to, że jest to okoliczność niesporna i przyznana przez powódkę w pozwie.

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
Powódka w pozwie domagała się wykupu przedmiotowej nieruchomości w oparciu oart. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia  27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym(uzpz), zgodnie z którym jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy wykupienia nieruchomości lub jej części.
Z kolei art. 36 ust. 2 upzp stanowi, że realizacja roszczeń, o których mowa w ust. 1, może nastąpić również w drodze zaoferowania przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zamiennej. Z dniem zawarcia umowy zamiany roszczenia wygasają.
Zauważyć należy, że art. 36 upzp jest konsekwencją art. 6 ust. 1 upzp stanowiącego, że ustalenia planu miejscowego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Jeżeli to kształtowanie prawa własności spowoduje ograniczenie, a nawet pozbawienie właściciela nieruchomości prawa dysponowania tą nieruchomością, to następstwem takiego stanu rzeczy staje się konieczność odpowiedniej rekompensaty za zaistniałe skutki w sferze prawa własności. Dotyczy to również użytkowania wieczystego nieruchomości. (por. E.Radziszewski, Komentarz do art.36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, LEX).
Analizując zasadność roszczenia powódki należało ustalić, czy w związkuz uchwaleniem planu miejscowego, korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Tym samym zauważyć należy, że musi zachodzić związek przyczynowy pomiędzy uchwaleniem planu miejscowego bądź jego zmianą a skutkiem w postaci ograniczenia prawa własności (użytkowania wieczystego), polegającym na uniemożliwieniu lub istotnym ograniczeniu korzystania z nieruchomości, przy czym chodzi o korzystanie faktyczne lub zgodne z dotychczasowym przeznaczeniem, tj. w taki sposób, w jaki właściciel może to potencjalnie czynić w granicach określonych przepisami prawa. Niewątpliwie więc ustawodawca użył dwóch odmiennych pojęć w postaci "korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób" i "korzystania z nieruchomości w sposób zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem". Korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób oznacza faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego. Korzystanie natomiast z nieruchomości w sposób zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem oznacza, że decydujące jest przeznaczenie nieruchomości bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bądź w akcie administracyjnym.
     (por. wyrok Sądu Apelacyjnego wS.z dnia 24 kwietnia 2014 r.(...)).Podkreślenia w tym, miejscu wymaga, że "korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób" w rozumieniuart. 36 ust. 1 u.p.z.p.oznacza każdy zgodny z prawem dotychczasowy sposób używania nieruchomości w określonym celu
    (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r. II CSK 98/13).

Pozwana zakwestionowała, aby wydana w sprawie decyzja o warunkach zabudowy mogła odnieść skutek na gruncie art. 36 upzp, bowiem nie ma mocy równej planowi zagospodarowania przestrzennego. Zatem w ocenie pozwanej, decyzja o warunkach zabudowy nie może określać przeznaczenia terenu.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 upzp, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustępem 2, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (pkt 1), sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (pkt 2). Wskazać w tym miejscu także należy, że stosowanie do art. 6 ust. 1 upzp, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z ustępem 2, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (pkt 1), ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (pkt 2).
Kwestia wydawania decyzji o warunkach zabudowy wynika z art. 61 ust. 1 upzp, zgodnie z którym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Zatem w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego indywidualna decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania danego terenu określa przeznaczenie tego terenu do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przyjęcie innej interpretacji byłoby nielogiczne i sprzeczne z ratio legis wspomnianej regulacji, także w świetle przepisu art. 63 ust. 3 ww. ustawy, który przewiduje, że decyzja o warunkach zabudowy może wywoływać skutki określone w art. 36, a zatem taka decyzja również może powodować zmianę przeznaczenia terenu, w związkuz którym korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnyz dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone.
    (por. wyrok Sądu Apelacyjnego wP.z dnia 18 października 2012 r.(...).).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. utracił moc z dniem 1 stycznia 2004 r. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2009 r. Prezydent MiastaP.na wniosek powódki ustaliłwarunki zabudowy, wskazując, że zabudowa może objąć maksymalnie 25% powierzchni działki oraz że 25 % działki ma pozostać powierzchnią biologicznie czynną. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy było możliwe, stosownie do art. 4 ust. 2 upzp, z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć także należy, że w chwili wydawania decyzji o warunkach zabudowy obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miastaP.(P.,Ł.,R.,Ż.) z dnia 18 stycznia 2008 r., zgodnie z którym, nieruchomość znajdowała się w granicach terenu oznaczonego symbolem D1,(...), co oznacza tereny zabudowy średniowysokiej o funkcji usługowej/ z dopuszczeniem zabudowy średniowysokiej, mieszkaniowej wielorodzinnej, blokowej i kwartałowej z usługami podstawowymi. Powódka w toku postępowania wykazała także, że podejmowała szereg działań faktycznych mających na celu przygotowanie inwestycji.
Pomocniczo wskazać należy, że powyższe potwierdzają także zapisyustawy z dnia21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomości(Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) określające zasady ustalania wartości nieruchomości, zgodnie z którymi w przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 154 ust. 2). Natomiast w przypadku braku studium lub decyzji, o których mowa wust. 2, uwzględnia się faktyczny sposób użytkowania nieruchomości (art. 154 ust. 3).
Podsumowując zatem powyższe, Sąd podzielił twierdzenia powódki, że uzyskana przez nią decyzja o warunkach zabudowy oraz działania podjęte w celu realizacji inwestycji składają się na sposób korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 36 upzp.
Bezzasadny okazał się także zarzut pozwanej, że przysługujące powódce prawo użytkowania wieczystego jest prawem ograniczonym co do zakresu determinowanego celem na jakie zostało ustanowione. Jak wyżej wskazano, decyzją Wojewody(...)z dnia z dnia 12 września 1991 r.Przedsiębiorstwo (...)nabyło z dniem 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów będących dotychczas w jej zarządzie.W decyzji nie wskazanocelu jaki wiązał się z prawem użytkowania wieczystego. Zauważyć bowiem należy, że przekształcenie dotychczasowego zarządu w prawo wieczystego użytkowania nastąpiło z mocy samego prawa i w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy, co nastąpiło w następstwie wzruszenia zasady jedności własności państwowej. Z dniem 5 grudnia 1990 r., tj. w dacie wejścia w życie ustawy zmieniającejustawę o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, państwowe i komunalne osoby prawne, spełniające przesłanki przewidziane w powołanych przepisach, uzyskały z mocy prawa prawo wieczystego użytkowania, bez ustalania jego przeznaczenia, oraz prawo własności postawionych na tych gruntach budynków.(por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1998 r. III CZP 33/98).Jak wyżej wskazano, obowiązek wskazywania w decyzji uwłaszczeniowej warunków użytkowania wieczystego z zachowaniem zasad określonych wart. 236 Kodeksu cywilnegozostał uregulowany dopiero począwszy od 24 grudnia 1992 r. (art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Dz. U. Nr 91, poz. 455). Co istotne, także decyzja Wojewody(...)dnia 14 października 1993 r. potwierdzająca prawo użytkowania wieczystego gruntu także nie określiła celu ustanowienia użytkowania wieczystego. Zatem argumentację pozwanej, że prawo użytkowania wieczystego przysługujące powódce zdeterminowane jest celem na jakie zostało ustanowione, wobec braku określenia tej kwestii w powyższych decyzjach, uznać należy za nietrafną.
Wskazać w tym miejscu także należy, że przepisartykułu 36upzp należy rozpatrywać w połączeniu z określoną wart. 140 k.c.definicją prawa własności i wynikającym z tego prawa uprawnieni do korzystania z nieruchomości w określony sposób, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Uprawnienie to obejmuje sposoby korzystania nie tylko faktyczne, ale również potencjalne, o ile mieszczą się w granicach podmiotowego prawa własności wyznaczonego przez miejscowe akty planistyczne.
    (por. wyrok Sądu Apelacyjnego wP.z dnia 18 października 2012 r.(...)).Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przewidziane we wspomnianym przepisie roszczenia przysługują właścicielowi nieruchomości bądź użytkownikowi wieczystemu, gdy uchwalony lub zmieniony plan uniemożliwia im lub istotnie ogranicza zarówno kontynuowanie dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości, jak i pozbawia ich potencjalnej możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem
    (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2009 r. V CSK 46/09, LEX nr 529731).

Wobec niezasadności zarzutów pozwanej Sąd uznał, że powódka wykazała w niniejszym postępowaniu zasadność roszczenia uregulowanego z art. 36 ust. 1 pkt 2 upzp. Zauważyć bowiem należy, że korzystanie z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczaniem i w dotychczasowy sposób, o którym mowa w powyższym przepisie wyznaczała decyzja o warunkach zabudowy z dnia 28 kwietnia 2009 r., wskazująca na możliwość zabudowy 25% powierzchni działki oraz faktyczne działania powódki zmierzające w kierunku realizacji inwestycji. Z uwagi na wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu 26 października 2009 r. przedmiotowa nieruchomość znalazła się w obszarze oznaczonym 05KD-Z - teren drogi publicznej oraz 5ZP – tereny zieleni urządzonej. W dalszej kolejności z uwagi na kolizję ustaleń zawartych w planie miejscowym i ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, decyzją z dnia 26 października 2009 r. Prezydent MiastaP.stwierdził wygaśnięcie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Nadto decyzją z dnia 16 listopada 2009 r. Prezydent MiastaP.odmówił udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na niezgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych decyzji wynika zatem wprost, że z uwagi na wejście w życie planu zagospodarowania przestrzennego niemożliwe stało się korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób i zgodnie z dotychczasowym przeznaczaniem, bowiem powódka nie mogła zrealizować inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków na przedmiotowej nieruchomości.
W niniejszej sprawie okoliczność, że na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiła w istocie zmiana w sposobie korzystania z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym sposobem korzystania z nieruchomości, stanowi szkodę jaką poniósł powódka.
Zart. 36 ust. 1upzp, wynika, że właścicielowi przysługuje roszczenie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę. Koniecznym jest zatem ustalenie zakresu pojęcia szkody, której naprawienia właściciel nieruchomości może dochodzić. W tym zakresie wskazać należy na przepisart. 361 § 1 k.c., według którego zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (§ 1), a w tych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (§ 2). W orzecznictwie wskazuje się, że naprawienie szkody ma zapewnić całkowitą kompensatę doznanego uszczerbku, nie dopuszczając jednak do nieuzasadnionego wzbogacenia poszkodowanego. Szkodą jest powstała wbrew woli poszkodowanego różnica między obecnym jego stanem majątkowym a stanem, jaki zaistniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (orzeczenie SN z dnia 11 lipca 1957 r., 2 CR 304/57, OSN 1958 nr III, poz. 76). Szkodą jest różnica między tym, czym poszkodowany dysponowałby w zakresie wartości, których szkoda dotyczy, gdyby nie było zdarzenia powodującego szkodę, a tym, czym dysponuje rzeczywiście na skutek tego zdarzenia (uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 22 listopada 1963 r., III PO 31/63, OSNCP 1964 nr 7-8, poz. 128; uchwała SN z dnia 3 stycznia 1967 r., III PZP 38/66, OSNCP 1967 Nr 3, poz. 49; uchwała SN z dnia 31 maja 1994 r., III CZP 68/94, Wokanda 1994 nr 7, s.9).
Żądanie powódki znajduje postawę prawną także wart. 64 kc, który wskazuje, że prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, zastępuje to oświadczenie.
Wartość prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości ustalona prze biegłą na dzień 20 października 2014 r. wyniosła 15.566.900,00 zł, przy uwzględnieniu stanu przedmiotu wyceny na dzień 25 października 2009 r.
Rozpoznając powyższą sprawę, należało odnieść się również do podniesionego przez pozwanązarzutu przedawnieniaroszczenia powódki. Pozwana wskazała bowiem, że roszczenie powódki ma związek z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą oraz że w sprawie znajduje zastosowanie trzyletni termin przedawnienia. Tym samym roszczenie powódki uległo przedawnieniu, bowiem pozew został złożony po upływie 3 lat od daty wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, zarzut przedawnienia roszczenia powódki okazał się nieskuteczny.
Zgodnie zart. 118 kc, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.
Sąd w tym zakresie w całości poparł stanowisko powódki, że o związku roszczenia z prowadzeniem działalności gospodarczej powinny decydować okoliczności istniejące w chwili jego powstania i za takie czynności uznaje się działania podejmowane w celu realizacji zadań mieszczących się w przedmiocie działalności w sposób pośredni lub bezpośredni pod warunkiem, że zachodzi pomiędzy nimi normalny i funkcjonalny związek. Roszczenia te mogą nadto wynikać z różnych zdarzeń prawnych i nie muszą być związane ze stosunkami kontraktowymi przedsiębiorcy, a więc roszczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia mogą być również kwalifikowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy także rozróżnić działania związane z działalnością gospodarczą oraz związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, które nie polegają na prowadzeniu działalności gospodarczej - nie polegają na uczestnictwie w obrocie gospodarczym, nie prowadzą do wytwarzania dóbr materialnych i nie przynoszą żadnego zysku. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2013 r. II CSK 104/13).Jednocześnie mimo, że zawarte wart. 118 k.c.wyrażenie, "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest określeniem bardzo szerokim, co nie oznacza jednak "jakiegokolwiek związku z prowadzoną działalnością gospodarczą"(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2014 r. I CSK 213/13).Co istotne, czynności podejmowane przez podmiot gospodarczy trzeba uznać za wchodzące w zakres jego działalności gospodarczej wówczas, gdy pozostają w normalnym funkcjonalnym związku przyczynowym z tą działalnością, a w szczególności są podejmowane w celu realizacji zadań związanych z przedmiotem działalności tego podmiotu. Tylko wtedy, gdy czynności nie są dokonywane z zamiarem osiągnięcia tego celu i pozostają poza zakresem statutowego funkcjonowania podmiotu gospodarczego, jako dokonane przy okazji jego prowadzenia, można je uznać za pozbawione cech działalności gospodarczej(por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1992 r. III CZP 64/92).Wskazać także należy, że w orzecznictwie podnosi się, że dodatkowym elementem jest aktywność podmiotów gospodarczych, która, leży u podstaw każdej działalności gospodarczej i stanowi jej istotę i sens. Czynności pozbawione tego aspektu nie są działalnością gospodarczą. Czerpanie pożytków z rzeczy na podstawie stosunku cywilnego, czy pobieranie pożytków z prawa nie mogą być uznane za działalność gospodarczą.(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1996 r. III RN 4/96).Wreszcie analizując kwestię terminu przedawnienia roszczenia powódki należy sięgnąć do ratio legis uregulowania zawartego wart. 118 k.c.Wprowadzając krótszy, trzyletni termin przedawnienia dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustawodawca uwzględnił wymogi prawidłowego funkcjonowania gospodarki rynkowej. W stosunkach między partnerami działalności gospodarczej, profesjonalistami, roszczenia powinny być realizowane sprawnie i szybko. Instrumentem "nakłaniającym" podmioty gospodarcze do takiego sprawnego działania jest krótki, trzyletni termin przedawnienia. W odniesieniu do stosunków między przedsiębiorstwem państwowym a organem sprawującym nadzór trudno mówić o istnieniu partnerstwa w obrocie gospodarczym.( por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 1998 r. III CZP 12/98).
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że powódka bezspornie jest spółką celową, powołaną w celu zrealizowania inwestycji polegającej na wybudowaniu zespołu budynków wraz z garażem podziemnym. Postępowanie wykazało, że powódka podejmowała szereg czynności mających na celu przygotowanie wskazanej wyżej inwestycji. Co istotne, działalność powódki została uniemożliwiona poprzez uchwalenie w 2009 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności powódka zakwestionowała postanowienia uchwały Rady Gminy wprowadzającej miejscowy plan zagospodarowania na drodze zaskarżenia powyższej uchwały do sądu administracyjnego. Tok instancji został wyczerpany po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej powódki w dniu 2 października 2012 r., co ostatecznie potwierdziło obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania. Powódka szukając zatem ochrony prawnej poprzez złożenie wniosku o wykup nieruchomości w trybie art. 36 ust. 1 upzp, a następnie złożenie pozwu w niniejszej sprawie dała wyraz rezygnacji z realizacji inwestycji na przedmiotowej działce. Wobec powyższego, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że roszczenie o wykup nieruchomości, zgłoszone w niniejszej sprawie nie pozostaje w związku z prowadzoną przez powódkę działalnością gospodarczą, skoro uchwalenie miejscowego planu uniemożliwiło powódce prowadzenie tej działalności.Z kolei w świetle wyżej przytoczonego orzecznictwa, samo żądanie wykupu jest związane nie z prowadzeniem działalności, mającej polegać na wzniesieniu zespołu budynków, lecz w istocie jest związane z zaniechaniem prowadzenia przez powódkę tego przedsięwzięcia gospodarczego.
Na marginesie wskazać także należy, że powódka nie pozostała bierna w realizacji swoich uprawnień mających na celu najpierw wzruszenie uchwalonego planu, zaś po wyczerpaniu toku instancji administracyjnej, związanych z dochodzeniem roszczeniao wykup gruntu. Wbrew twierdzeniom pozwanej nie było możliwe wcześniejsze dochodzenie roszczenia wykup, aniżeli po ostatecznym rozstrzygnięciu przez sądy administracyjne skargi powódki. Trudno bowiem uznać, że możliwe jest jednoczesne korzystanie z dwóch wzajemnie się wykluczających uprawnień przysługujących powódce.
Nadto co istotne, zarówno w wyroku z dnia 29 grudnia 2009 r., jak i w wyroku z dnia 17 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, żemiejscowy plan w części,w której stwierdzono jego nieważność, nie podlega wykonaniu.Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargi kasacyjne od powyższych wyroków w dniu 24 czerwca 2010 r. oraz w dniu 17 października 2011 r. Tym samym słusznie powódka podniosła,że w okresie od 29 grudnia 2009 r. do 24 czerwca 2010 r. (niemalże 6 miesięcy) orazw okresie od 17 lutego 2011 r. oraz 17 października 2011 r. (8 miesięcy) czyli łącznie przez okres 13 miesięcy i 25 dni miejscowy plan w części, w której stwierdzono jego nieważność, nie obowiązywał. W toku postępowania sądowo administracyjnego powódka domagała się uchylenia niekorzystnych dla niej postanowień miejscowego planu, wskazując, że zamierza kontynuować realizację inwestycji. Biorąc zatem pod uwagę, że w powyższych okresach moc prawna niekorzystnych postanowień miejscowego planu była wstrzymana, strona powodowa nie mogła wcześniej zgłosić na drodze sądowej roszczenia o wykup nieruchomości, bowiem naraziłaby się na zarzut przedwczesności zgłoszonego roszczenia.
Nadto zauważyć należy, że termin przedawnienia roszczeń wynikających z art. 36 ust. 1 ustawy upzp może rozpocząć swój biegnajwcześniejpo upływie wskazanego w art. 37 ust. 9 upzp 6 miesięcznego terminu wyznaczonego przez ustawodawcę gminom na zaspokojenie roszczeń, liczonego od otrzymania wskazanego tam wezwania od właściciela lub użytkownika wieczystego. Tym samym do czasu ostatecznego oraz prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem do dnia 2 października 2012 r. strona powodowa nie miała prawnej możliwości skutecznego wstąpienia z żądaniem wykupu nieruchomości od pozwanej gminy (wniosek o wykup został złożony w dniu 30 października 2012 r., zaś pozew złożony w dniu 26 czerwca 2013 r.). Powyższe dodatkowo przemawia za uznaniem, że roszczenie objęte pozwem nie jest przedawnione, nawet w przypadku zastosowania 3 letniego terminu przedawnienia.
Mając zatem na uwadze powyższe i uznając roszczenie powódki za zasadne, Sąd uwzględnił powództwo i orzekł jak w punkcie 1 wyroku.
W punkcie 2 wyroku Sąd zasądził odsetki na podstawieart. 481 §1 k.c.w zw. zart. 455 k.c.Zauważyć należy, żeart. 37 ust. 9upzp wykonanie obowiązku wynikającego z roszczeń, o których mowa wart. 36 ust. 1-3, powinno nastąpić w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, chyba że strony postanowią inaczej. W przypadku opóźnienia w wypłacie odszkodowania lub w wykupie nieruchomości właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przysługują odsetki ustawowe. Wniosek o wykup nieruchomości został pozwanej złożony w dniu 30 października 2012 r., zatem 6 miesięczny termin upłynął w dniu 30 kwietnia 2013 r., stąd wniosek powódki w zakresie zasądzenia odsetek także okazał się zasadny i Sąd orzekł jak w punkcie 2 wyroku.
O kosztach Sąd orzekł na zasadzieart. 98 kpc. Na koszty procesu złożyły się: kwota 100.000 zł tytułem wpisu od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kwota 14.400 zł (7.200 zł za każde żądanie objęte pozwem - pkt 1 i 2) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz 6.000 zł tytułem zaliczki uiszczonej na poczet wynagrodzenia biegłej, czyli łącznie 120.417,00 zł. Sąd orzekając o kosztach zastępstwa procesowego miał bowiem na uwadze § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku (Dz. U. 2002 nr 163 poz. 1349).
Z kolei na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 z późn. zm.) nakazał ściągnąć od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Okręgowego wP.kwotę 15.973,93 zł tytułem nieuiszczonej części opłat sądowych ( opłata sądowa od pozwu w zakresie żądania z jego punktu 2 wynosząca 15.248 zł nie została uiszczona -powódka nie była wezwana do jej uiszczenia) oraz części wynagrodzenia biegłej ( 725,93 zł).
/-/ SSO Małgorzata Małecka