Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1199/15
Data wyroku: 2015-11-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Sajtyna

Sygn. akt IX Ka 1199/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 listopada 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Krzysztof Sajtyna
Protokolant:  st. sekr. sądowy Iwona Stefańska
przy udziale oskarżyciela publicznego ---------------
po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r.
sprawyA. M.
obwinionej o wykroczenie z art. 98 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 15 czerwca 2015r. sygn. akt XI W 6727/14

I
zmienia zaskarżony wyrok i obwinioną uniewinnia od czynu zarzucanego jej wnioskiem o ukaranie;

II
kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa w tym zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obwinionejA. M.kwotę 672 (sześćset siedemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów ustanowienia obrońcy przed sądami obu instancji.

Sygn. akt IX Ka 1199/15

UZASADNIENIE
A. M.została obwiniona o to, że:
w dniu 21 października 2014 roku w miejscowościN.ul. (...)na terenie parkingu prowadząc pojazd markiP.nr rej. (...)spowodowała zagrożenie dla innych osób w taki sposób, że w trakcie manewru cofania doprowadziła do kolizji z pojazdemS.nr rej. (...), w którym znajdowały się dwie osoby
to jest o wykroczenie z art. 98 kw.
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 15 czerwca 2015 roku w sprawie sygn. akt XI W 6727/14 orzekł co następuje:
obwinionąA. M.uznał za:

I
winną tego, że w dniu 21 października 2014 roku w miejscowościN.naulicy (...)na terenie parkingu kierując pojazdem markiP.onr rej. (...)nie zachowała należytej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania i nie upewniła się, czy za jej pojazdem nie znajduje się przeszkoda w wyniku czego doprowadziła do otarcia się lewego boku cofającego po łuku tyłem w prawo samochoduP.o lewe przednie naroże zatrzymanego samochodu markiS.onr rej. (...)kierowanego przezP. S.czym zagroziła bezpieczeństwu jej oraz pasażerki tego samochoduB. S.tj. wykroczenia z art. 98 kw i za to na podstawie art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył jej karę grzywny w wysokości 100 (sto) złotych;

II
na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądził od obwinionejA. M.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 556 (pięćset pięćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionej zarzucając:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w szczególności poprzez przyjęcie, iżA. M.jest odpowiedzialna za spowodowanie kolizji drogowej w momencie kiedy nie ponosi ona winy za przedmiotowe zdarzenie;
- wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieA. M.od zarzucanego jej czynu oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

1
Apelacja obrońcy obwinionej okazała się zasadna i doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenia odmiennego co do istoty. Niezależnie, bowiem od oceny zasadności podniesionego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych kwestionującego możliwość przypisania obwinionej- nie zachowanie należytej ostrożności i spowodowanie „kolizji drogowej”- Sąd odwoławczy w trybieart. 440 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwstwierdził, iż zaskarżone orzeczenie dotknięte jest uchybieniem uwzględnianym „z urzędu” niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.

2
Mianowicie dla przypisania sprawcy wykroczenia z art. 98 kw niezbędne jest ustalenie, iż kierujący poprzez swoje zachowanie spowodował zagrożenie bezpieczeństwa „innej osoby”. Wykroczenie to ma charakter skutkowy. Nie chodzi tu o skutek abstrakcyjnego narażenia, bo takowe co do zasady istnieje w związku z korzystaniem z pojazdów mechanicznych, ale musi to być realne i konkretne spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa osoby. Nie wystarczające jest narażenie na niebezpieczeństwo powstania szkody w mieniu, nawet znacznej, ale musi ono odnosić się do sytuacji niebezpiecznej dla innej osoby. Niebezpieczeństwo należy rozpatrywać w kontekście co najmniej możliwości spowodowania lekkiego uszkodzenia ciała.

3
W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji wprawdzie przyjął w opisie czynu, iż zachowaniem swoim zagroziła bezpieczeństwu kierującej samochodem m- kiS.-P. S.oraz pasażerkiB. S., ale ustalenie to jest w stopniu oczywistym dowolne. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy nie wskazuje na czym opiera swoje ustalenie, co do zaistnienia zagrożenia bezpieczeństwa innej lub innych osób. Analiza materiału dowodowego oraz ustalonych okoliczności zdarzenia, w tym w szczególności mechanizmu kolidowania obu pojazdów prowadzi jednak do całkowicie odmiennych wniosków, aniżeli wynika to z opisu czynu przypisanego obwinionej. Nie budzi, bowiem wątpliwości, że na skutek otarcia lewego boku auta obwinionej o przednie naroże pojazdu kierowanego przez oskarżycielkę posiłkową zarówno ona, jak i tym bardziej pasażerka nie mogły być narażone na jakiekolwiek niebezpieczeństwo doznania uszkodzeń ciała. Wniosek taki musi być wyprowadzony mając na uwadze podstawowe zasady logiki i wskazania wiedzy życiowej.

4
Z uwagi na brak możliwości przypisania obwinionej zmamienia „spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa innej osoby”, zostały zdekompletowane znamion wykroczenia zart. 98kw. Jednocześnie wobec faktu, iż rozpatrywane zdarzenie miało miejsce poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu brak było podstaw do dokonywania oceny prawnej zachowania obwinionej ewentualnie w kontekście normyart. 97kw. Również w zakresie obowiązków właściciela lub posiadacza pojazdu mechanicznego, albowiem przepisyprawa o ruchu drogowymw zakresie odnoszącym się do ruchu odbywającego się poza drogami publicznymi, strefami zamieszkania oraz poza strefami ruchu obowiązują jedynie w zakresie koniecznym dla uniknięcia zagrożenia osób (art. 1 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym). Z tych też względów należało na podstawieart. 62 § 3 kpww zw. zart. 5 § 1 pkt 2 kpwobwinionąA. M.uniewinnić od czynu zarzucanego jej wnioskiem o ukaranie, a kosztami postępowania na podstawieart. 118 § 2 kpwobciążyć Skarb Państwa. Wysokość poniesionych kosztów zastępstwa procesowego obliczono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 16 oraz § 14 ust. 2 pkt 4 RozporządzeniaM.. Spr. o opłatach za czynności adwokackie.

5
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 456 kpkiart. 437 § 1 i 2 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpworzekł jak w dyspozytywnej części wyroku.

SSO Krzysztof Sajtyna