Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 3190/15
Data wyroku: 2016-01-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Kottik

Sygn. akt IX W 3190/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 stycznia 2016 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Wojciech Kottik
Protokolant: stażysta Anna Sawicka
bez obecności oskarżyciela publ.
po rozpoznaniu w dniach 14.10, 13.11 i 11.12.2015 r. i 20.01.2016 r. sprawy
A. B.
synaK.iZ.z domuZ.
ur. (...)wD.
obwinionego o to, że:
w dniu 26 marca 2015 r., o godz. 1510nadrodze krajowej nr (...)kierując samochodem m-kiS.onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany kierunku jazdy w wyniku czego doprowadził do zderzenia z kierującym samochodem m-kiF.onr rej. (...), uszkodzenia pojazdów oraz zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym
- tj. za wykroczenie zart. 86 § 1kw w zw. zart. 22 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym,

ORZEKA:

I
obwinionegoA. B.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 86 § 1kw w zw. zart. 22 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymustalając, że miał on miejsce nadrodze krajowej nr (...)w okolicy skrzyżowania z drogą do miejscowościB.i za to na podstawie art.86 § 1 kwskazuje go nakarę 400,- (czterysta) złotych grzywny;

II
na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwiart. 118 § 1 kpwobciąża obwinionego jedynie kosztami wydania opinii przez biegłego w kwocie 590,90 (pięćset dziewięćdziesiąt i 90/100) złotych.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:
W dniu 26 marca 2015 r. około godziny 1510pokrzywdzonyM. Z. (1)kierował pojazdem markiF. (...)onr rej. (...)jadąc drogą(...)od stronyD.w kierunkuO.. Bezpośrednio za nim w tym samym kierunku poruszało się kilka samochodów osobowych, w tym samochódA.kierowany przezM. P. (1). Kiedy pojazdy te minęły skrzyżowanie z drogą do miejscowościB.M.Z.spostrzegł przed sobą częściowo na prawym poboczu i częściowo na jezdni samochód osobowyS. (...), który ustawiony był w taki sposób, że wyglądał jakby oczekiwał on na możliwość włączenia się do ruchu. KierującyF.postanowił wyprzedzić ten pojazd uznając, że ma wystarczającą ilość wolnego pasa ruchu z lewej stronyS.aby wykonać bezpiecznie ten manewr. W momencie, gdy był już w niewielkiej odległości od tego pojazdu kierujący nim nagle wykonał skręt w lewo zajeżdżając mu drogę. Pomimo podjęcia manewrów obronnych gwałtownego „odbicia” kierownicą w lewo i hamowania doszło do zderzenia pojazdów –F.prawym przednim narożnikiem uderzył w lewy tylny bok samochoduS..
W wyniku zderzenia w pojeździe markiF.onr rej. (...)zarysowany został zderzak przedni po prawej stronie na wysokości 30-70 cm i wyłamany z zaczepów, zarysowany błotnik prawy przedni na wys.(...)uszkodzone zawieszenie koła prawego przedniego. Natomiast w pojeździe markiS.onr rej. (...)zarysowany został zderzak tylny po lewej stronie na wys.(...), zarysowany i wgnieciony lewy tylny błotnik na wys.(...), wgnieciony i zarysowany próg lewy na wys.(...)i zarysowane i wgniecione drzwi lewe tylne na wysokości(...).
Kierującym samochodemS. (...)onr rej. (...)okazał się obwinionyA. B..
(dowód: wydruk z bazy(...)k. 4-5; notatka urzędowa k. 6, protokoły oględzin k. 7, 8, szkic miejsca zdarzenia k. 9, zdjęcia z miejsca zdarzenia z systemuG. M.k. 23, 41-42, płyta CD ze zdjęciami k.35 dane o karalności k. 36, zeznania świadkówA. S.k. 43v. - 44,H. A.k. 52,M. Z.k. 52 -52v, M.B.k. 73,A. P.k. 73v,M. P.k. 73v; opinia biegłego k. 78-88, zeznania biegłego k. 93)
A. B.został obwiniony o popełnienie wykroczenia zart. 86 § 1kw w zw. zart. 22 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Wyjaśnił, że po wyjechaniu z drogi naB.nadrogę (...)- skręcie w prawo, kierował się w stronęO.. Kiedy przejechał ok. 150-200m zaczął go wyprzedzać kierujący samochodemF., który uderzył go w tył pojazdu. Po przyjeździe Policji kierującyF.przyznał się do winy i chciał przyjąć mandat w kwocie 200,- zł. W jego przekonaniu pojazd markiO.wyjechał w ostatniej chwili na niego. Nie widział aby miał on włączony lewy kierunkowskaz. Deklarował, że poruszał się w trakcie tego manewru z prędkością około 50 km/h, a kierującyF.musiał jechać szybciej.
(wyjaśnienia obwinionego k. 43-43v.)
Sąd zważył, co następuje:
Sąd nie podzielił wyjaśnień obwinionego, ponieważ są nielogiczne i niespójne oraz pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Obwiniony z jednej strony mówił, że już włączył się do ruchu i jechał na wprost w kierunkuO.a z drugiej strony przyznaje, że wyprzedzający go pojazd uderzył go, z niewiadomych przyczyn w lewe tylne koło, co w realiach niniejszej sprawy wydaje się nieprawdopodobne. Zaprzeczał przy tym aby w miejscu zdarzenia próbował wykonać manewr zawracania, a z relacji jego syna wynika, że ten nakłaniał go aby po wyjeździe z drogi naB.skierował się w stronęO., a nieO.. Co więcej ze zgodnej relacji obojga świadków funkcjonariuszy Policji (którzy byli przesłuchani na różnych terminach rozpraw) wynika, że kiedy po zakończeniu interwencji kierowali się w stronęO.spostrzegli, iż obwiniony po przejechaniu kilkudziesięciu metrów w stronęO.zawrócił w stronęO..
W ocenie Sądu wyjaśnienia obwinionego stanowią wyraz przyjętej przez niego linii obrony, poprzez którą zmierza on do przeniesienia odpowiedzialności za zaistniałe zdarzenia na pokrzywdzonego.
Sąd w pełni podzielił zeznaniaM. Z., który podkreślił, że zachowanie kierującego pojazdemS.odebrał jako zamiar włączenia się do ruchu i dlatego podjął manewr wyprzedzenia go. Kiedy był już na tyle blisko tego samochodu, że nie było już czasu na skuteczne manewry obronne, obwiniony kierującyS.skręcił nagle w lewo w sposób, który odebrany został przez niego jako manewr zawracania.
W ocenie Sądu powyższe zeznania zasługują w całości na podzielenie, ponieważ są jasne i spójne oraz korespondują z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie.
Z zeznaniami wskazanego wyżej świadka współbrzmią zeznania świadkaM. P.– kierującego pojazdemA.jadącego za samochodemF., który był naocznym świadkiem zdarzenia. Opisał on sytuację, jaką widział i stwierdził, że przed zderzeniem samochódS.w 2/3 znajdował się na poboczu a jedynie w 1/3 na jezdni. Podkreślił, że nie jest w stanie stwierdzić, czy w samochodzieS.był włączony lewy kierunkowskaz (co jednak w świetle twierdzeń samego obwinionego zdaje się być wykluczone). Należy podkreślić, że świadek ten jest osoba całkowicie obcą dla stron tego postępowania, nie znał ich w dniu zdarzenia stąd jego relacja jest w pełni bezstronna.
Jako mało przydatną dla rozstrzygnięcia w sprawie Sąd uznał relacjęA. P.– pasażerki samochoduA., która z uwagi na skupienie uwagi na telefonie nie widziała najważniejszych momentów zdarzenia.
Jako w pełni wiarygodne Sąd uznał relacje obu funkcjonariuszy Policji interweniujących w sprawie, którzy opisali sytuację zaistniałą podczas interwencji, uszkodzenia pojazdów i relacje ich uczestników. Świadkowie wytłumaczyli dlaczego początkowo wskazywali na miejscu zdarzenia na winę kierującegoF.i dlaczego zmienili zdanie. Oboje świadkowie, całkowicie niezależnie od siebie wskazywali na symptomatyczne zachowanie obwinionego po zakończeniu interwencji – wykonany przezeń manewr zawracania w stronęO.
Przy ocenie powyższych zeznań Sąd miał na uwadze także okoliczność, iż są to osoby obce dla stron, wykonywali jedynie swoje obowiązki służbowe, co dodatkowo świadczy o ich bezstronności.
W przekonaniu Sądu na podzielenie zasługuje opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych powołanego w niniejszej sprawie bowiem jest jasna logiczna i pełna. Pomimo iż nie zawiera ona kategorycznych wniosków co do zachowania poszczególnych kierujących uczestniczących w tym zdarzeniu, jednak dokonana przezeń szczegółowa analiza pozwala na ocenę ich zachowania. Biegły uzupełniając swoją opinię podczas rozprawy w dniu 20.01.2016 r., wskazał, że bardziej prawdopodobnie brzmi wersja przedstawiona przez kierującegoF., wskazując na okoliczności, które doprowadziły go do takich wniosków. Wskazał on, że w przypadku przyjęcia wersji przedstawionej przez obwinionego należałoby przyjąć, że kierującyF.widząc przed sobą samochódS.zjechałby w prawo, nie mając ku temu uzasadnionych powodów, uderzając w ten pojazd, co wydaje się nieprawdopodobne.
W przekonaniu Sądu te wiarygodne wnioski opinii biegłego w pełni korespondują z dowodami osobowymi i pozwalają na ustalenie sprawstwa obwinionego. Obwiniony bowiem wykonał manewr zmiany kierunku jazdy w lewo (manewr zawracania) nie zachowując szczególnej ostrożności i w konsekwencji doprowadził do zderzenia z kierującym samochodem m-kiF.. .
Zgodnie z przepisemart. 22 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymkierujący powinien wykonać manewr zmiany kierunku ruchu z zachowaniem szczególnej ostrożności. Skręcając w lewo powinien zjechać do środka jezdni oraz wyraźnie i zawczasu zasygnalizować wykonywany manewr. W realiach niniejszej sprawy skoro obwiniony przekonywał, że nie wykonywał on takiego manewru wynika z tego, że również że nie sygnalizował on zawczasu i wyraźnie zamiaru zmiany kierunku ruchu kierunkowskazem.
Szczególna ostrożność jest większa od ostrożności zwykłej. Podkreślić należy, iż ustawodawca nie zawsze wymaga od kierujących pojazdami zachowania szczególnej ostrożności, czyni to jedynie w sytuacjach związanych z większym niż przeciętne niebezpieczeństwem.
Sąd nie dopatrzył się w stosunku do obwinionego żadnych istotnych okoliczności łagodzących. Natomiast istotną okolicznością obciążającą jest uprzednia karalność obwinionego za wykroczenia w ruchu drogowym (k. 4-5).
W ocenie Sądu wymierzona w tych okolicznościach obwinionemu kara 400 złotych grzywny jest w pełni adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego wykroczenia, która jest znaczna. Jedynie dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności uczestnicy tego zdarzenia w wyniku zderzenia nie odnieśli poważniejszych obrażeń. Obwiniony doprowadził do poważnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i tylko dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności doszło w nim wyłącznie do zniszczenia pojazdów.
Z uwagi na fakt skazania Sąd obciążył obwinionego jedynie kosztami wydania opinii przez biegłego uznając, że jego sytuacja materialna pozwala mu na ponoszenie tego ciężaru.