Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 863/14
Data wyroku: 2015-01-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Mika, Małgorzata Peteja-Żak, Agata Gawron-Sambura
Słowa kluczowe: Paserstwo
Podstawa prawna: art. 291 § 1 kk

Sygnatura akt VI Ka 863/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia27 stycznia 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Piotr Mika
Sędziowie SSO Agata Gawron-Sambura
SSR del. Małgorzata Peteja-Żak (spr.)
Protokolant Aleksandra Studniarz
przy udziale Marka Dutkowskiego
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r.
sprawyM. F.synaT.iD.
ur. (...)wC.
oskarżonego o przestępstwo zart. 280§1 kkw zw. zart. 64§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 19 sierpnia 2014 r. sygnatura akt VI K 107/14
na mocyart. 437 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw,art. 104 § 1 pkt 7 kpwiart. 118 § 2 kpw

1
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw umarza postępowanie wobec oskarżonegoM. F.o czyn z art. 122 § 1 kw polegający na tym, że dniu 3 kwietnia 2010 r. wP.nabył od nieustalonej osoby telefon komórkowymarki S. (...)wartości 200 zł na szkodęŁ. K.wiedząc o tym, że pochodzi on z kradzieży z uwagi na przedawnienie karalności;

2
kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 863/14

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 27 stycznia 2015r.
Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2014r., w sprawie o sygn. VI K 107/14, uznał oskarżonegoM. F.za winnego popełnienia tego, że w dniu 3 kwietnia 2010r. wP.przyjął od nieustalonej osoby uzyskany za pomocą przestępstwa rozboju telefon komórkowymarki S. (...)wartości 200 złotych na szkodęŁ. K., tj. przestępstwa zart. 291 § 1 kki za to na mocyart. 291 § 1 kkwymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Nadto Sąd zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów procesu.
Powyższy wyrok zaskarżony został w całości przez oskarżonego, który zakwestionował przyjętą przez Sąd kwalifikację prawną przypisanego mu czynu, podnosząc, iż czyn ten, w obliczu prawidłowych ustaleń faktycznych, stanowi wykroczenie z art. 122 § 1 kw. Podkreślając wartość nabytego telefonu komórkowego oraz okoliczności tego nabycia, wniósł on zatem o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie mu kary za wykroczenie paserstwa.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego okazała się zasadna na tyle, że w wyniku jej wywiedzenia konieczne stało się uchylenie zaskarżonego i na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw umorzenie postępowania wobec oskarżonego o czyn zart. 122 § 1kw polegający na tym, że w dniu 3 kwietnia 2010r. wP.nabył od nieustalonej osoby telefon komórkowymarki S. (...)wartości 200 złotych na szkodęŁ. K.wiedząc o tym, że pochodzi on z kradzieży – z uwagi na przedawnienie karalności.
Rzecz mianowicie w tym, że Sąd Rejonowy przypisał oskarżonemuM. F.przestępstwo paserstwa polegające na przyjęciu telefonu komórkowego uzyskanego za pomocą przestępstwa rozboju, nie czyniąc jednak jakichkolwiek ustaleń faktycznych w przedmiocie jego świadomości co do źródła pochodzenia przyjmowanego przez niego przedmiotu. W pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia Sąd ten, opierając się w całości na wyjaśnieniach oskarżonego oraz częściowo na zeznaniachA. K., w zakresie korespondującym z relacją oskarżonego, parokrotnie w sposób enigmatyczny ograniczył się do stwierdzenia, iż oskarżony wiedział, że przedmiot ten „pochodzi z przestępstwa”, został uzyskany „za pomocą czynu zabronionego”. Takie sformułowania w obliczu przeprowadzonych dowodów uniemożliwiają przyjęcie, iżM. F.miał świadomość przyjęcia czy też nabycia przedmiotu pochodzącego z rozboju. Analizując przeprowadzone postępowanie dowodowe nie sposób wykazać oskarżonemu, by działał on ze świadomością tego, iż przyjęty (jak ustala Sąd meriti) przez niego telefon komórkowy pochodził z rozboju, a tylko taka jego świadomość jako sprawcy paserstwa przesądzałaby o jego odpowiedzialności za występek, nie zaś za wykroczenie – i to niezależnie od wartości przyjmowanego mienia, wbrew temu, co wywodzi skarżący. Trzeba bowiem pamiętać, iż świadomość pochodzenia rzeczy z czynu zabronionego oceniać należy na podstawie znanych osobie nabywającej tę rzecz lub ją przejmującej okoliczności związanych z czasem przed popełnieniem czynu lub z czasem jego dokonywania (tak wyrok SN z dnia 17 XI 1972r., II KR 162/72, OSNKW 1973, nr 4, poz. 46).
Dla oceny odpowiedzialności sprawcy nie jest obojętne ustalenie, za pomocą jakiego czynu zabronionego uzyskane zostało mienie, które następnie sprawca ten przyjął. O ile bowiemart. 291 § 1 kknie stawia żadnych warunków w tym przedmiocie, o tyleart. 122 § 1kw przewiduje, iż poza wartością mienia, która obecnie, na skutek nowelizacjiKodeksu wykroczeń, dokonanej ustawą z dnia 27 września 2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 25 października 2013r.), obowiązującej od dnia 9 listopada 2013r., nie może przekraczać ¼ minimalnego wynagrodzenia, mienie to ma pochodzić z kradzieży lub przywłaszczenia. Każde zatem ustalenie, iż sprawca przyjął (nabył) mienie o wartości przekraczającej wartość ¼ minimalnego wynagrodzenia lub też, że niezależnie od wartości tegoż mienia – zostało ono uzyskane w drodze innego czynu, niż kradzież bądź przywłaszczenie, powoduje konieczność rozważenia winy sprawcy na płaszczyźnieart. 291 § 1 kk, nie zaśart. 122 § 1kw. Wydaje się, iż w tej kwestii nie może być wątpliwości, skoro przepisart. 122 § 1kw ściśle wymienia źródła pochodzenia przedmiotów (kradzież, przywłaszczenie – jako proste formy zamachu na mienie), które sprawca tego wykroczenia nabył, pomógł do ich zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przyjął lub pomógł do ich ukrycia.
Z ustaleń Sądu Rejonowego, zaprezentowanych w motywacyjnej części wyroku, wynika, iż oskarżony nie uczestniczył w zarzucanym mu przez Prokuratora przestępstwie rozboju na szkodęŁ. K., a jego działanie miało jedynie ograniczyć się do przyjęcia telefonu uzyskanego za pomocą czynu zabronionego. Opierając się w całości na relacji oskarżonego, Sąd orzekający zatem dał mu i wiarę co do tego, że w momencie przyjmowania telefonu komórkowego miał on świadomość jedynie tego, iż przyjmowany przezeń przedmiot pochodzi z kradzieży. Wskazują na to w pełni konsekwentne wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie oraz częściowo relacjaA. K., z której miało wynikać, że miał uprzedzać oskarżonego o źródle pochodzenia telefonu.
Skoro tak, to w konsekwencji należało uznać, iż czyn popełniony na szkodęŁ. K., a polegający na nabyciu przez oskarżonego od nieustalonej osoby telefonu komórkowegomarki S. (...)wartości 200 złotych wiedząc o tym, że pochodzi on z kradzieży stanowi nie przestępstwo, lecz wykroczenie z art. 122 § 1 kw. Mając zaś na uwadze, że czyn ten został popełniony w dniu 3 kwietnia 2010r., jego karalność ustała na skutek upłynięcia terminu wskazanego w art. 45 § 1 kw.
Z tych względów Sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok (art. 104 § 1 pkt 7 kpw) i przyjmując, że czyn ten stanowi wykroczenie zart. 122 § 1kw, postępowanie o ten czyn umorzył na mocyart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.