Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 785/15
Data wyroku: 2015-09-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Ziołecka

WYROK

W I M I E N I U

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 września 2015 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym - Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Ziołecka
Protokolant: apl. radcowskiM. S.
przy udziale -
po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 roku
sprawyA. W.obwinionego z art. 86 § 1 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 23 lutego 2015 roku, sygnatura akt II W 543/14

1
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 50 złotych.

/-/M. Z.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 23 lutego 2015 roku, Sąd Rejonowy w Gnieźnie uznał obwinionegoA. W.za winnego popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 k.w., za co wymierzył mu karę 500 złotych grzywny (wyrok k. 52 akt, pisemne uzasadnienie wyroku karty 56 – 59 akt).
Powyższy wyrok w całości i na swoją korzyść zaskarżył obwinionyA. W.(apelacja własna obwinionego k. 62 akt).
Na odbywającej się w dniu 18 września 2015 roku rozprawie odwoławczej, obecny obwiniony oświadczył, że jest niewinny i wskazał, że jedyną osobą, która naruszyła przepisy ruchu drogowego był prowadzący samochód markiH.(k. 74 akt).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesiona apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie, przed omówieniem zarzutów apelacyjnych, stwierdzić należy, iż kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku, także w następstwie uzupełnienia przewodu sądowego w trybieart. 106a k.p.s.w., prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a orzekając wziął pod uwagę wszystkie przeprowadzone dowody. Sąd I instancji w jasny i przekonywujący sposób przedstawił tok swojego rozumowania. Każdy z ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów poddany został ocenie, która uwzględnia wskazania doświadczenia życiowego i reguły logicznego rozumowania.
Powyższe stanowisko potwierdza analiza akt sprawy i uzasadnienie wyroku, w którym prawidłowo wskazano, jakie fakty zostały uznane za udowodnione i jakie dowody były podstawą ich przyjęcia. Ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń, albowiem nie wykracza poza ramy swobodnej ich oceny, jest dokładna i nie wykazuje błędów logicznych.
Podkreślić też należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogomart. 82 § 1 k.p.s.w. w związku zart. 424 § 1 i 2 k.p.k.i w pełni pozwala na kontrolę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W tym miejscu należy przypomnieć, że odpowiedzialności za naruszenie opisanej w art. 86 § 1 k.w. normy prawnej podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu,nie zachowując należytej ostrożności,powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ustalenie zatem sprawstwa i winyA. W.w zakresie naruszenia wskazanej wyżej normy prawnej w sposób opisany we wniosku o ukaranie wniesionym do Sądu Rejonowego w Gnieźnie, wymagało ustalenia ponad wszelką wątpliwość, że w dniu 19 marca 2014 roku około godziny 11:00, wG.na Wiadukcie Solidarności, obwiniony, w trakcie kierowania samochodem osobowym markiM.onumerze rejestracyjnym (...)i wykonywania manewru zmiany pasa ruchu z prawego na lewy, nie zachował należytej ostrożności.
Sąd II instancji wskazuje, iż zgromadzony w toku prowadzonego postępowania materiał dowodowy, najistotniejszy z punktu widzenia rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionego wniosku o ukaranie, sprowadza się w istocie do wyjaśnień obwinionegoA. W.i do zeznań pokrzywdzonegoS. K.. To właśnie oni, jako uczestnicy ruchu we wskazanym w zarzucie miejscu i czasie, mieli najszerszą wiedzę na pozostające w kręgu zainteresowania sądu rozstrzygającego okoliczności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że, także pewnie i z racji posiadanych ról procesowych, wskazane wyżej osoby w sposób odmienny przedstawiały przebieg wydarzeń mających miejsce w dniu 19 marca 2014 roku.
Wystąpienie tego rodzaju sytuacji żadną miarą nie stanowiło jednak podstawy do odwołania się przez sąd rozstrzygający niejakoa priorido w pełni recypowanego przez przepisyustawy Kodeks postępowania w sprawach o wykroczeniaprzepisuart. 5 § 2 k.p.k.Weryfikując bowiem tego rodzaju osobowy materiał dowodowy sąd rozstrzygający powinien mieć na uwadze pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który, choć nie w sposób bezpośredni, to jednakowoż pozostaje w związku z przedmiotem niniejszej sprawy. Tylko więc tego rodzaju postępowanie sądu rozstrzygającego nie tylko, że uczyniłoby zadość zasadzie, o której mowa wart. 7 k.p.k., recypowanym przez przepisart. 8 k.p.s.w., ale także stanowiłoby dowód uwzględnienia przy wyrokowaniu całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, o czym wprost mowa wart. 410 k.p.k.recypowanym przez przepisart. 82 § 1 k.p.s.w.
W przedmiotowej sprawie, poza relacjami obwinionego i pokrzywdzonego, w toku prowadzonego postępowania przeprowadzono dowód z zeznań świadkaM. W., to jest funkcjonariusza Policji, który w dniu 19 marca 2014 roku przybył na miejsce wydarzeń. Z treści natomiast jego zeznań, złożonych na odbywającej się w dniu 23 lutego 2025 roku rozprawie, wynika jasno, że po wysłuchaniu relacji uczestników zajścia uznał on, że odpowiedzialność za zdarzenie ponosi właśnieA. W.(k. 49 akt). Oczywiście Sąd Okręgowy dostrzega, że tego rodzaju uznanie nie jest tożsame z prawomocnym orzeczeniem sądowym. Co do zasady bowiem osoba, wobec której nałożony został mandat karny, między innymi za naruszenie określonej wart. 86 § 1 k.k.normy prawnej, posiada uprawnienie do odmowy jego przyjęcia i dochodzenia swoich racji na drodze postępowania sądowego. Niemniej Sąd Okręgowy zauważa, że w dniu 19 marca 2014 roku obwiniony nie kwestionował stanowiska funkcjonariusza Policji, co do tego, że to właśnie on jest winnym zaistniałej sytuacji. Wręcz przeciwnie. Jak wynika z zeznań świadkaM. W.,A. W.wyraził zgodę na ukaranie go mandatem w wysokości 220 złotych (k. 49 akt). I powyższe w realiach niniejszej sprawy ma istotne znacznie. Dowodzi bowiem ono, że obwiniony bezpośrednio po zdarzeniu nie kwestionował swojego zawinienia, a jedynie później, i to dopiero w momencie odmowy ukarania tożsamym mandatem karnym pokrzywdzonegoS. K..
Odwołując się do poczynionych powyżej rozważań w zakresie dotyczącym możliwości odmowy przyjęcia mandatu karnego, Sąd II instancji wskazuje w tym miejscu, iż realia niniejszej sprawy są tego rodzaju, że wykluczają możliwości uznania, że finalna odmowa przyjęcia przez obwinionego wystawionego przezM. W.mandatu karnego jest równoznaczna z niewinnością obwinionego. Nie można bowiem, weryfikując zasadności wniesionej do sądu rozstrzygającego skargi, pominąć tego, że to właśnieS. K.podjął zabiegi zmierzające do zatrzymania obwinionego. Jak wynika z jego zeznań, po opanowaniu pojazdu w związku z koniecznością odbicia w lewo na skutek zachowania obwinionego, podjął on niejako pościg za pojazdem, kierowanym przezA. W.. Co więcej, pokrzywdzony używał sygnałów świetlnych i dźwiękowych, a ostatecznie wobec braku reakcji obwinionego i na te sygnały, wyprzedził kierowany przezA. W.pojazd, uniemożliwiając mu dalszą jazdę. I w ocenie Sądu Odwoławczego takie zachowanieS. K.ma niezwykle istotne znacznie przy dokonaniu oceny wiarygodności relacji pokrzywdzonego i obwinionego. W świetle bowiem zasad doświadczenia życiowego oraz logiki, osoba, która nie ma zastrzeżeń, co do sposobu swojego postępowania, nie unika konfrontacji oraz wykazuje dążność do wyjaśnienia zaistniałej na drodze sytuacji, jak to uczynił pokrzywdzony. Co więcej, z akt niniejszej sprawy jasno wynika, że to właśnieS. K.zawiadomił o zdarzeniu Policję.
Zaakcentowane powyżej okoliczności były zatem tymi czynnikami, które dawały pełne podstawy do przyjęcia, że to właśnie wersja przebiegu zdarzenia wskazana przez pokrzywdzonego jest wiarygodna, a w konsekwencji i miarodajna dla czynienia w sprawie prawdziwych ustaleń faktycznych. Relacja przedstawiona przezS. K.koresponduje nie tylko z innym osobowym materiałem dowodowym, to jest z zeznaniami świadkaM. W., ale także jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki.
Reasumując, i z przyczyn wskazanych powyżej, Sąd Odwoławczy wyrok Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 23 lutego 2015 roku utrzymał w mocy, o czym orzekł, jak w punkcie 1 swego wyroku.
Orzekając natomiast o kosztach, Sąd Okręgowy, na podstawieart. 118 § 1 i 3 k.p.s.w., zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zwrot zryczałtowanych kosztów procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 złotych, a na podstawieart. 3 ustęp 1w związku z art. 21 punkt 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku opłatach w sprawach karnych, wymierzyłA. W.opłatę za II instancję w kwocie 50 złotych (punkt 2 wyroku Sądu Okręgowego).
/M. Z./