Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 1426/14
Data wyroku: 2015-01-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Adamczewska

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 stycznia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: SSO Agata Adamczewska (spr.)
Protokolant: st.prot.sąd. Karolina Tomiak
przy udziale Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Agnieszki Hildebrandt
po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r.
sprawyP. K.oskarżonego o popełnienie przestępstwa zart. 244 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim
z dnia 2 października 2014 roku, sygn. akt. II K 282/14
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Grodzisku Wielkopolskim do ponownego rozpoznania.
Agata Adamczewska

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Grodzisku Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 2 października 2014r., wydanym w trybieart. 335 § 1 k.p.k.w sprawie o sygn. akt II K 282/14, uznał oskarżonegoP. K.za winnego tego, że w dniu 4 lipca 2014r. o godz. 7.00 w miejscowościG.g.G.W.w woj.,(...)kierował rowerem pomimo orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim sygn. akt II K 425/12 zakazu kierowania rowerami w okresie od 22.11.2012r. do 22.11.2014r., tj. występku zart. 244 k.k.
Sąd Rejonowy, przychylając się do uzgodnień poczynionych pomiędzy oskarżonym i prokuratorem, wymierzyłP. K.karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby i zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych.
Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego.
Apelujący zarzucił rozstrzygnięciu :

1
obrazę przepisu prawa materialnego –art. 70 § 2 k.k.– polegającą na jego niezastosowaniu i nie zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonegoP. K.na okres próby 3 lat, podczas, gdy oskarżony jest osobą młodocianą i zastosowanie powyższego przepisu było obligatoryjne,

2
obrazę przepisu prawa materialnego –art. 73 § 2 k.k.– polegającą na jego niezastosowaniu i nie oddaniu oskarżonego pod dozór kuratora sądowego, podczas, gdy oskarżony jest osobą młodocianą i zastosowanie powyższego przepisu było obligatoryjne.

Podnosząc powyższe zarzuty prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobecP. K.kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 3 oraz oddanie go pod dozór kuratora sądowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja prokuratora okazała się konieczna, a podniesione w niej zarzuty słuszne. Sąd nie podzielił jednak wniosku apelacji i uznał, że dokonanie w trybie odwoławczym w zaskarżonym wyroku stosownej zmiany jest niedopuszczalne.
BezspornieP. K.w chwili czynu, a zatem 4 lipca 2014r. nie miał ukończonych 21 lat (wiek ten osiągnąłby w dniu 25.10.2014r.), zaś w czasie orzekania w pierwszej instancji nie miał ukończonych 24 lat. Tym samym, zgodnie zart. 115 § 10 k.k.był sprawcą młodocianym.
Rację ma oczywiście prokurator, iż wobec sprawcy młodocianego, zastosowanie muszą znaleźć przepisyart. 70 § 2 k.k.iart. 73 § 2 k.k.(minimalny okres próby przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności musi wynieść 3 lata i obligatoryjnym jest oddanie oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego). Wyrok Sądu Rejonowego, skazującyP. K.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 2 lata próby, przy braku rozstrzygnięcia o oddaniu go pod dozór kuratora sądowego, zawiera błędy, które powodują, że orzeczenie w takim kształcie nie może się ostać.
Obraza prawa materialnego polega na wadliwym jego zastosowaniu (lub niezastosowaniu) w orzeczeniu opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych, co ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem nie sposób czynić Sądowi Rejonowemu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe wywody, uznając zarzuty podniesione w apelacji prokuratora za zasadne, Sąd Okręgowy musiał zaskarżony wyrok uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zmiana wyroku wydanego przez Sąd pierwszej instancji w warunkach konsensualizmu procesowego jest bowiem możliwa przed sądem odwoławczym tylko w sytuacji, jeżeli strony wyrażą ponownie zgodę na wymierzenie kary na nowych warunkach. Brak takiego porozumienia w sytuacji, gdyby sąd odwoławczy uznał argumenty apelacji prokuratora za uzasadnione, musi prowadzić do uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (vide: wyrok SN z 8.10.2009r. V KK 29/09). W związku z tym jednak, że do rzeczonego porozumienia między oskarżonym a prokuratorem na rozprawie odwoławczej w niniejszej nie doszło z tego prozaicznego powodu, iż oskarżony nie był obecny na rozprawie, brak jest, w ocenie Sądu Okręgowego, przeszkód, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy skorzystać w dalszym ciągu z instytucji opisanej wart. 335 § 1 k.p.k., po dokonaniu oczywiście stosownych modyfikacji w zakresie kary, która miałaby zostać wobec oskarżonego orzeczona (vide: wyrok SN z 12.04.2011r. II KK 69/11).  Sąd ponownie orzekający w sprawie winien mieć na uwadze fakt, iż w przypadku rozważenia wymierzeniaP. K.kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, wydłużeniu, w stosunku do pierwotnego wniosku, ulegnie okres próby, a oskarżony będzie musiał być poddany dozorowi kuratora, w związku z czym utrzymanie kary na poziomie 6 miesięcy pozbawienia wolności spowoduje zwiększenie surowości ukarania oskarżonego, być może nawet w sposób niewspółmierny do winy i społecznej szkodliwości zarzucanego mu występku.
SSO Agata Adamczewska