Sąd Okręgowy w Legnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 571/15
Data wyroku: 2015-11-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Poddębniak, Andrzej Grochmal, Lech Mużyło
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk
Teza: Ocena w kwestii rażącej niewspółmierności kary zawsze dotknięta jest pewną dozą subiektywizmu, jednak za rażąco surową móżna uznać tylko taką karę, która przy uwzględnieniu zasad jej wymiaru została ukształtowana w sposób jednoznacznie odbierany jako niesprawiedliwa.

Sygn. akt IV Ka 571/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 listopada 2015 r.
Sąd Okręgowy w Legnicy – IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

SSO Lech Mużyło (spr.)

Sędziowie:

SSO Marek Poddębniak
SSO Andrzej Grochmal

Protokolant:

Katarzyna Szadurska

przy udziale Prokuratora Prok. Okręgowej Ryszardy Beni
po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r.
sprawyL. B.
oskarżonego o przestępstwo zart. 62 ust. 2 Ustawa z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubinie
z dnia 20 lipca 2015 r.      sygn. akt II K 625/15

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 20 złotych kosztów procesu za postępowanie odwoławcze i wymierza mu 660 złotych opłaty za II instancję.

Sygn. akt  IV Ka 571/15

UZASADNIENIE
OskarżonyL. B.stanął pod zarzutem tego, że:

I
w dniu 8 stycznia 2015 r. wL., wbrew przepisom ustawy, posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 69,65 grama

to  jest  o przestępstwo  zart.  62 § 2  ustawy z  dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomanii

II
w dniu 5 grudnia 2014 r. wL., groziłD. W.zniszczeniem samochodu, zarówno słownie jak i zachowaniem polegającym na przebiciu opony jego samochodu, a także groził w/w pokrzywdzonemu uszkodzeniem jego ciała, poprzez zamachnięcie się nożem w kierunku pokrzywdzonego, przy czym groźby te wzbudziłyu pokrzywdzonego uzasadnioną obawę ich spełnienia, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 września 2011 r. sygn. II Akta 245/11, za czyn zart. 156 § 3 k.k.w zw. zart. 156 § 1 pkt 2 k.k., na karę 8 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 19 czerwca 2005 r. do 18 grudnia 2008 r. i od 05 grudnia 2011 r. do 20 marca 2013 r.

to jest o przestępstwo zart. 190  § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Lubinie wyrokiem z dnia 20 lipca 2015 r. w sprawieo sygn. akt II K 625/15:

I
oskarżonegoL. B.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoL. B.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyrokui za to na podstawieart. 190 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył oskarżonemuL. B.wyżej orzeczone kary pozbawienia wolnościi wymierzył mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 343 § 2 pkt. 2 k.p.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie wyżej orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemuL. B.na okres próby 6 lat;

V
na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoL. B.karę grzywny w wysokości 130 (sto trzydzieści) stawek dziennych, ustalając wysokość 1 stawki dziennej na kwotę 20 złotych,

VI
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemuL. B.okres jego zatrzymaniai tymczasowego aresztowania od dnia 8 stycznia 2015 r. do dnia13 marca 2015 r., przyjmując, iż 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny 2 dziennym stawkom grzywny;

VII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy o opłatachw sprawach karnychzwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w tym opłaty w sprawie.

Powyższy wyrok zaskarżyła apelacją obrońca oskarżonego, zarzucając rażącą niewspółmierność orzeczonych kar jednostkowych: za czyn zart. 62 § ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw wymiarze 2 lati 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności oraz orzeczonej kary łącznejw wymiarze 3 lat pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby lat 6, które to kary nie uwzględniają rzeczywistej wagi i charakteru czynów, co spowodowało, że w odczuciu oskarżonego są one zbyt surowe,a przez to niesprawiedliwe, wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie:
- punktu I części dyspozytywnej wyroku poprzez obniżenie wymiaru kary za przestępstwo z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii do kary1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
- punktu II części dyspozytywnej wyroku poprzez obniżenie wymiaru kary za przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.do kary 9 miesięcy pozbawienia wolności,
- punktu III części dyspozytywnej wyroku poprzez orzeczenie kary łącznejw wymiarze 2 lat pozbawienia wolności,
- punktu IV części dyspozytywnej wyroku poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby lat 4.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna.
Podnosząc zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych, a w dalszej konsekwencji kary łącznej skarżąca nie przedstawia żadnej argumentacji, która mogłaby prowadzić do wniosku, że zostały naruszone zasady sądowego wymiaru kary określone w treściart. 53 k.k.
Powoływanie się na okoliczność, że ilość blisko 70 gram amfetaminy za której posiadanie odpowiada oskarżony (czyn I) nie stanowi cyt.: „aż tak znacznej ilości” albo, że przypisane oskarżonemu przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.(czyn II) było wynikiem chęci jedynie cyt.: „odegrania” się pokrzywdzonego na oskarżonym – stanowią w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu, które są prawidłowe, a skarżąca ustaleń tych przecież nie kwestionuje.
Trudno więc w takiej sytuacji, prowadząc kontrolę odwoławczą zaskarżonego wyroku, ustalić w czym apelująca upatruje przesłanki do postawionego na wstępie zarzutu.
Należy zatem przypomnieć, że za rażąco surową karę można uznać tylko taką, która przy uwzględnieniu zasad jej wymiaru została ukształtowana w sposób jednoznacznie odbierany jako niesprawiedliwa.
W niniejszej sprawie trzeba pamiętać, że przypisany oskarżonemu czyn z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zagrożony jest karą do 10 lat pozbawienia wolności, a wymierzona oskarżonemu za ten czyn kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oscyluje raczej w dolnych granicach ustawowego zagrożenia - nie może więc z tego chociażby powodu uchodzić za rażąco surową.
Podobnie rzecz wygląda gdy chodzi o wymiar kary za występek zart. 190 § 1 k.k.Przy czym w tym przypadku oskarżony działał w warunkachart. 64 § 1 k.k., a strona przedmiotowa tego czynu miała dość drastyczną wymowę (groźba użycia noża), co nie może być obojętne w świetle zasad określonych w przepisieart. 53 k.k.
Patrząc więc na orzeczone wobec oskarżonego kary już tylko z tej perspektywy trudno przyjąć, że rażą one nadmierną surowością.
Nie można przy tym zapominać, że przypisanych czynów oskarżony dopuścił się po upływie niespełna dwóch lat od zakończenia odbywania kary 6 lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu (art. 156 § 1 k.k.).
Wszystko to więc są okoliczności, które przy uwzględnieniu faktu, że zaskarżony wyrok wydano w trybie konsensualnym (art. 335 § 1 k.p.k.) prowadzą do wniosku, iż zarówno wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe, jak też kara łączna i wymiar okresu próby na który karę tę zawieszono (6 lat) nie mogą uchodzić za rażąco niewspółmiernie surowe.
Oczywiście ocena odnośnie rażącej niewspółmierności kary zawsze dotknięta jest pewną dozą subiektywizmu, która niejako dopuszcza różnicę zapatrywań w tym zakresie.
Trzeba jednak pamiętać, że na gruncieart. 438 pkt 4 k.p.k.nie chodzi o każdą ewentualnie różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną można byłoby nazwać – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz akceptować (por. wyrok SN z dnia 2 lutego 1995 r. II KKN 198/94, OSNPG 1995 r., z. 6, poz. 18).
Taka sytuacja w odniesieniu do oskarżonegoL. B.nie zachodzi – dlatego zaskarżony wyrok jako trafny należało utrzymać w mocy.
O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono w oparciu o treśćart. 636 § 1 k.p.k.