Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 538/15
Data wyroku: 2015-12-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Bezpieczeństwu I Porządkowi W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 86§1 kw

Sygn. akt VI Ka 538/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 grudnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :
Przewodniczący – Sędzia  SSO Andrzej Tekieli
P rotokolant  Anna Potaczek
po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r.
sprawyR. K. (1)ur. (...)wZ.
s.J.,H.z domuK.
obwinionego z art. 86 § 1 kw i inne
z powodu apelacji, wniesionych przez obwinionego i obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu
z dnia 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt II W 1481/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoR. K. (1),

II
zwalnia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa,

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. J.kwotę 516, 60 zł w tym 96, 60 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony obwinionego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt VI Ka 538/15

UZASADNIENIE
R. K. (1)został oskarżony o to, że:
obwinionego  o to, że:

I
w dniu 24 czerwca 2014 roku około godziny 17:30 wZ.naulicy (...)kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...)nie korzystał z pasów bezpieczeństwa podczas jazdy,

tj . o czyn z art. 97  kw

II
w dniu 24 czerwca 2014 roku około godziny 17:30 wZ.naulicy (...)kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...)nie posiadając uprawnień do kierowania pojazdem,

tj . o czyn z art. 94 § 1  kw

III
w dniu 24 czerwca 2014 roku około godziny 17:30 wZ.naulicy (...)kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...)w celu uniknięcia kontroli drogowej nie zastosował się do sygnału uprawnionych funkcjonariuszy policji nakazującego zatrzymanie pojazdu,

tj . o czyn z art. 92 § 2  kw

IV
w dniu 24 czerwca 2014 roku około godziny 17:38 wZ.naulicy (...)kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...)nie zastosował się do znaku "zakaz wjazdu"

tj . o czyn z art. 92 § 1  kw

V
w dniu 24 czerwca 2014 roku około godzinach 17:30-18:30 na trasieZ.-J.-J.-H.-P.-N.-Z.kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...)zmuszał innych użytkowników drogi do gwałtownego hamowania i ucieczki z drogi celem uniknięcia zderzenia czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierujących oraz przewożonej w pojeździe, którym się poruszał,E. A.oraz dziecka,

tj. o czyn z  art. 86 §  1  kw

VI
w dniu 04 października 2014 roku około godziny 17:10 wZ.naulicy (...)kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)w celu uniknięcia kontroli nie zastosował się do sygnałów świetlnych i dźwiękowych nadawanych przez osoby uprawnione do kontroli ruchu drogowego nakazujące zatrzymanie pojazdu,

tj . o czyn z art. 92 § 2  kw

VII
w dniu 04 października 2014 roku wZ.naulicy (...)kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie dostosował się do obowiązku ruchu prawostronnego jadąc lewym pasem jezdni,

tj . o czyn z art. 97  kw

VIII
w miejscu i czasie jw. kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie zastosował się do znaku drogowego poziomego P-21 "powierzchnia wyłączona",

tj . o czyn z art. 97  kw

IX
w dniu 04 października 2014 roku wZ.naulicy (...)kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)naruszył zakaz wyprzedzania innych pojazdów na przejściu dla pieszych,

tj . o czyn z art. 97  kw

X
w tym samym miejscu i czasie jw. kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie zastosował się do znaku drogowego poziomego P-4 "linia podwójna ciągła",

tj . o czyn z art. 92 § 1  kw

XI
w dniu 04 października 2014 roku wZ.naulicy (...)kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)naruszył zakaz wyprzedzania innych pojazdów na przejściu dla pieszych,

tj . o czyn z art. 97  kw

XII
w tym samym miejscu i czasie jw. kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie zastosował się do znaku drogowego poziomego P-4 "linia podwójna ciągła",

tj . o czyn z art. 92 § 1  kw

XIII
w dniu 04 października 2014 roku nadrodze (...)na trasie relacjiZ.-K.kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie zastosował się do znaku drogowego poziomego P-4 "linia podwójna ciągła",

tj . o czyn z art. 92 § 1  kw

XIV
w dniu 04 października 2014 roku o godzinie 17:31 nadrodze (...)na trasie relacjiZ.-R.kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie dostosował się do obowiązku ruchu prawostronnego jadąc lewym pasem jezdni,

tj . o czyn z art. 97  kw

XV
w miejscu i czasie jw. kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie dostosował się do znaku drogowego poziomego P-4 "podwójna linia ciągła",

tj . o czyn z art. 92 § 1  kw

XVI
w miejscu i czasie jw. kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)zjeżdżając z ronda nie zasygnalizował wykonywanego manewru zjazdu w prawo,

tj . o czyn z art. 97  kw

XVII
w dniu 04 października 2014 roku około godziny 17:31 na drodze publicznej S-128 przed miejscowościąR.nie zastosował się do znaku drogowego poziomego P-4 "podwójna linia ciągła",

tj . o czyn z art. 92 § 1  kw

XVIII
w miejscu i czasie jw. kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie dostosował się do obowiązku ruchu prawostronnego jadąc lewym pasem jezdni,

tj . o czyn z art. 97  kw

XIX
w miejscu i czasie jw. kierując samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie zastosował się do znaku drogowego poziomego P-3 " linia pojedyncza ciągła",

tj . o czyn z art. 92 § 1  kw

XX
w miejscu i czasie jw. kierował samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie posiadając uprawnień do kierowania,

tj . o czyn z art. 94§ 1  kw
Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2015r. sygn.. akt IIW 1481/14:

1
uznał obwinionegoR. K. (1)za winnego czynów opisanych w części wstępnej wyroku: w pkt. I, tj. wykroczenia z art. 97 kw, w pkt. II, tj. wykroczenia z art. 94 § 1 kw, w pkt. III, tj. wykroczenia z art. 92 § 2 kw, w pkt. IV tj. jest wykroczenia z art. 92 § 1 kw, w pkt. V tj. jest wykroczenia z art. 86 § 1 kw, w pkt. VI tj. wykroczenia z art. 92 § 2 kw, w pkt VII tj. wykroczenia z art. 97 kw, w pkt. VIII przyjmując iż stanowi on wykroczenie z art. 92 § 1 kw, w pkt. IX tj. jest wykroczenia z art. 97 kw, w pkt. X, tj. wykroczenia z art. 92 § 1 kw, w pkt. XI, tj. wykroczenia z art. 97 kw, w pkt. XII tj. wykroczenia z art. 92 § 1 kw, w pkt. XIII tj. wykroczenia z art. 92 § 1 kw, w pkt. XIV tj. wykroczenia z art. 97 kw, w pkt. XV tj. wykroczenia z art. 92 § 1 kw, w pkt. XVI tj. wykroczenia z art. 97 kw, w pkt. XVII tj. wykroczenia z art. 92 § 1 kw, w pkt. XVIII tj. wykroczenia z art. 97 kw, w pkt XIX tj. wykroczenia z art. 92 § 1 kw i w pkt. XX tj. z art. 94 § 1 kw i za to na podstawie art. 92 § 2 kw zw. z art. 9 § 2 kw wymierzył mu karę 30 (trzydziestu) dni aresztu,

2
na podstawie art. 92 § 3 kw orzekł wobec obwinionegoR. K. (1)zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat,

3
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturzeoraz§ 14 ust. 2 pkt 2 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1348) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. J.kwotę 252 (dwieście pięćdziesiąt dwa) zł tytułem nieopłaconej obrony z urzędu oraz kwotę 57,96 zł (pięćdziesiąt siedem złotych i dziewięćdziesiąt sześć groszy) tytułem podatku VAT,

4
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.s.w. iart. 17 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwolnił obwinionegoR. K. (1)od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym odstąpił od wymierzenia mu opłaty.

Apelację od powyższego wyroku złożyli obrońca obwinionegoR. K.i sam obwiniony.
Obrońca obwinionego zarzuciła:
1.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia a toart. 170 § 1 pkt.5 k.p.k.w zw. zart. 38 § 2 k.p.s.w. poprzez oddalenie wniosku dowodowego złożonego przez obwinionego na rozprawie w dniu 27.08.2015 r. o przesłuchanie w charakterze świadkówM. C.,P. G.iH. K.;
2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia a mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu iż to obwiniony kierował w dniu 24.06.2014 r. pojazdem markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)naruszając przy tym wielokrotnie przepisy art.86, 92 § 1 i 2 k.w. i 97 k.w. podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala w sposób nie budzący wątpliwości przyjąć, że obwiniony poruszał się powyższymi pojazdami.
Obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieR. K. (1)od popełnienia wszystkich przypisanych mu wykroczeń wskazanych w pkt. 1 części wstępnej wyroku.
Apelację złożył także osobiście obwinionyR. K. (1)nie formułując w środku odwoławczym zarzutów, z treści apelacji wynika jednak że nie zgadza się on z ustaleniami faktycznymi prowadzącymi do przyjęcia sprawstwa i winy odnośnie  przypisanych mu wykroczeń, nie prowadził bowiem samochoduV. (...)w czasie zdarzeń z 24.06. i 4.10.2014 r. Obwiniony twierdził także  ze postawiono mu „kilka razy te same zarzuty” wskazując m.in. na zarzut XIII i XV. Ponadto obwiniony – analogicznie jak obrońca – zarzucił nieprzesłuchanie przez Sąd I instancji wnioskowanych przez niego świadków i wniósł o uniewinnienie względnie o „cofniecie sprawy do ponownego rozpoznania”.
Sąd Okręgowy  zważył co  następuje:
Apelacje nie zasługiwały na uwzględnienie.
ObwinionyR. K. (1)zaprzeczał aby był kierowcąV. (...)którego ścigali policjanci w dniach 24.06. i 4.10.2014 r. Jego wyjaśnienia są jednak ewidentnie sprzeczne z szeregiem innych dowodów przeprowadzonych w sprawie, przy czym dotyczy to zarówno osobowych źródeł dowodowych jak i dowodów z dokumentów.
W odniesieniu do zdarzeń z 24 czerwca 2014 r. Sąd I instancji wskazał iż sprawstwo obwinionego potwierdzone zostało w szczególności zeznaniami świadków – policjantówA. Z.,M. B.,D. T.,K. C.i zeznaniami świadkaE. A.. Zeznania tych świadków w istocie jednoznacznie wskazują na sprawstwo obwinionego. ŚwiadkowieA. Z.iM. B.ścigający czerwonegoV. (...)którego kierowca naruszył szereg przepisówprawa o ruchu drogowymkonsekwentnie i jednoznacznie zeznawali że w kierowcy tym rozpoznaliR. K. (1)( znanego im także pod wcześniejszym nazwiskiemP.) podając przy tym szereg okoliczności pozwalających na rozpoznanie twarzy obwinionego. ( k. 5 – 6 , k.171, k.199 ). Policjanci ci znali obwinionego z wcześniejszych czynności służbowych , co tym bardziej pozwoliło na jego rozpoznanie. Co więcej, świadkowie ci rozpoznali również  jadącą z obwinionym w tym samochodzie ówczesną konkubinę obwinionegoE. A.z dzieckiem. Okoliczności te potwierdzili policjanci z drugiego patrolu zmotoryzowanego usiłującemu zablokować drogę obwinionemuD. T.iK. C.( k.200 – 201). Co ponadto szczególnie istotne okoliczności wynikające z zeznań policjantów jednoznacznie potwierdziła  świadekE. A.( k.201 ). Słusznie Sąd I instancji wskazał że wymienieni wyżej funkcjonariusze policji nie mieli jakiegokolwiek powodu aby nieprawdziwie pomawiać obwinionego, co odnosi się także do zeznańE. A.. Twierdzenia skarżących żeE. A., obecnie już była konkubina obwinionego ma do niego żal i z tego powodu go pomawia są gołosłowne i nieprzekonywujące.
Co się tyczy zdarzeń z 4 października 2014 r. z konsekwentnych , jednoznacznych zeznań dwóch świadków - policjantówA. T.iD. S.wynika, że także wówczas kierowcą czerwonegoV. (...)byłR. K. (1), znany świadkom pod nazwiskiemP.( k.93 – 94 , k.171, k.95 – 96 ). Zwraca przy tym uwagę sposób zachowania się obwinionego zbieżny z tym jaki miał miejsce 24 czerwca: niebezpieczna ucieczkaulicami (...)po dostrzeżeniu radiowozu policyjnego, nie zważanie na zasady ruchu drogowego, wręcz lekceważące ich łamanie wreszcie ucieczka za granicę państwa – w tym wypadku doN. (...)– gdzie pościg polskiej policji nie mógł być kontynuowany. Także w tym wypadku nie ma podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań wyżej wymienionych świadków.
W obydwu wypadkach zachowanie obwinionego naruszającego szereg zasadprawa o ruchu drogowymznalazło potwierdzenie w nagraniach z kamery miejskiej i videorejestratora ( k. 172, k.7, k. 97 ).
Tak więc zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych zawarte w obydwu apelacjach nie zasługiwały na uwzględnienie.
Materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości że obwinionyR. K. (1)w okresie objętym zarzutami dysponował samochodemV. (...)koloru czerwonego. Poza zeznaniamiE. A.potwierdzają to niemieckie wydruki o wyrejestrowaniu pojazdu ( k.24 – 25, k.28 – 31 ), nie kwestionował tego sam obwiniony dołączając nawet do apelacji odpis umowy kupna sprzedaży auta o niemieckichnumerach rejestracyjnych (...)991 ( k.221 ). Linia obrony obwinionego – eksponowana w obydwu apelacjach – sprowadzała się do tego że samochód ten miał on nabyć po zdarzeniu w dniu 24.06.2014 r. i miał być on uszkodzony, niesprawny a naprawa nastąpiła jakoby dopiero w dniu 5.10.2014 r. Na tą okoliczność wnioskowani byli przez obrońcę świadkowie wymienieni w zarzucie apelacji, które to wnioski dowodowe słusznie jednak - zdaniem Sądu Okręgowego - oddalone zostały przez Sąd I instancji. W ocenie Sądu Okręgowego świadkowie nie są źródłami dowodowymi które w sposób kompetentny, miarodajny i stanowczy są w stanie stwierdzić stan techniczny pojazdu, w szczególności wykluczyć aby samochodem tym obwiniony mógł kierować w dniach zdarzenia. Twierdzenie jakoby obwiniony nabył samochód po zdarzeniu z 24.06.2014 r. także pozostaje niewiarygodne. Kserokopia domniemanej umowy kupna – sprzedaży dołączona do apelacji obwinionego nie została w żaden sposób potwierdzona innymi dowodami , wynika z niej jakoby obwiniony wszedł w posiadanie auta „24.06.2014 r. o godz. 20.10”, zaś z apelacji obrońcy wynika że świadkowie mieli zeznać że nabycie samochodu nastąpiło 25.06.2014 r. Już te sprzeczności powodują że linia obrony obwinionego jest niewiarygodna a zarzuty apelacji obrazyart. 170 § 1 pkt.5 k.p.k.w zw. zart. 38 § 2 k.p.s.w. całkowicie nieuzasadnione.
W pisemnym uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji szczegółowo uzasadnił podstawę prawną skazania w odniesieniu do 20 przypisanych obwinionemu wykroczeń kwalifikowanych zart.86 § 1kw.,art. 92 § 1kw.,art. 92 § 2kw.,art. 97kw.,art. 94 § 1kw. ( str. 4- 6 uzasadnienia, k. 211 odwrót – 212 odwrót akt ). Zarzuty te wbrew twierdzeniom skarżącego obwinionego nie są „kilka razy te same” lecz odnoszą się do różnych zachowań stanowiących naruszenieprawa o wykroczeniach. Wśród naruszonych przez obwinionego przepisów są takie które naruszył on kilkakrotnie czy nawet wielokrotnie,  np. przekroczenie podwójnej linii ciągłej, w różnych jednak okolicznościach i różnym miejscu. Przykładowo czyny z pkt. XIII i XV części wstępnej wyroku na które powołuje się skarżący popełnione zostały: pierwszy z nich na trasieZ.-K., drugi na trasieZ.–R.( opis z pkt. XV odwołuje się do pkt. XIV ).
Wymierzona obwinionemu kara 30 dni aresztu nie jest rażąco surowa gdy zważy się na zakres działalności wykroczeniowej obwinionego obejmującej 20 wykroczeń stanowiących znaczne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Obwiniony był przy tym wcześniej karany za różnego rodzaju wykroczenia. Nie jest także rażąco surowy 3 – letni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoR. K. (1).
Na podstawieart.29 ust.1 ustawy Prawo o adwokaturzeSąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. J.kwotę  516,60 zł. w tym 96,60 zł. podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej obrony obwinionego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.o.w. Sąd Okręgowy mając na uwadze sytuacje materialną obwinionego zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.