Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 687/14
Data wyroku: 2015-02-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sławomir Gosławski
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: art. 92 §1 kw

Sygn. akt IV Ka 687/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 lutego 2015 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Sławomir Gosławski
Protokolantsekr. sądowy Dagmara Szczepanik
przy udziale ---
po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 roku
sprawyJ. G.
obwinionego zart. 92 § 1kw w zw. zart. 5 ust. 1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowymi § 86 ust. 5 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. nr 170 poz. 1393)
z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim
z dnia 10 października 2014 roku     sygn. akt II W 486/14
na podstawieart.437§1 kpk,art.438 pkt 4 kpkw zw. zart.109§2 kpw,art.634 kpk,art.627 kpkw zw. zart.119 kpw,art.10 ust. 1 i art.21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)

-

zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną karę grzywny obniża do 400 (czterystu) złotych;

w pozostałej części zaskarżony utrzymuje w mocy;

zasądza od obwinionego kwotę 40 (czterdzieści) złotych tytułem opłaty za obie instancje i kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt IV Ka 687/14

UZASADNIENIE
J. G.został obwiniony o to, że:
w dniu 29 lipca 2013r. o godz. 12:50 nadrodze (...)(36,7 km) na skrzyżowaniu w miejscowościK., gm.U., po w.(...), woj.(...), kierując samochodem m-kiB.onr rej. (...), naruszył zakaz wyprzedzania bezpośredniego przed skrzyżowaniem, nie stosując się do znaku poziomego P-4 „linia podwójna ciągła", tj. za wykroczenie zart. 92§1kw w zw. zart. 5 ust. 1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowymi §86 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. nr 170 poz. 1393).
Sąd Rejonowy w Tomaszowie Maz. wyrokiem z dnia 10 października 2014 roku w sprawie II W 486/14:

1
uznał obwinionegoJ. G.za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 92§2 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 1000 złotych;

2
zasądził od obwinionegoJ. G.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty i 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości obwinionyJ. G..
Apelacja zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:
-obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia poprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej oraz jednostronnej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, iż obwiniony dopuścił się przypisanego mu czynu w sytuacji, gdy funkcjonariusze policji wjechali w odstęp między pojazdami około 7-8 samochodów za jego pojazdem i nie mieli możliwości obserwowania jego toru jazdy oraz żądali od niego początkowo kwoty 500 złotych za przekroczenie prędkości oraz kwoty 200 złotych za przejazd po linii ciągłej, a później ograniczyli żądania do zapłaty kwoty 200 złotych.
Z treści wniesionej apelacji wnioskować można, że skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się o tyle zasadna, iż skutkowała obniżeniem orzeczonej grzywny do 400 złotych.
Analizując całokształt zebranych w sprawie dowodów należy uznać, że sąd rejonowy zebrał je w sposób wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia i nalżycie ocenił, co pozwoliło mu na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych. Sąd ten ustosunkował się do wszystkich istotnych dowodów w sprawie, mając w polu widzenia określone między nimi rozbieżności i stanowisku swemu dał wyraz w zasługującym na pełną aprobatę uzasadnieniu. Dlatego też podzielając w całości ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd merytoryczny, sąd okręgowy nie widzi zasadniczych powodów, aby powtarzać okoliczności wyprowadzone w motywach zaskarżonego wyroku, co wiązałoby się z cytowaniem ich obszernych fragmentów. Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne znajdują bowiem odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został poddany wnikliwej i wszechstronnej analizie oraz ocenie, respektującej wymogiart. 4 kpk,art. 7 kpkw zw. zart. 8 kpw,art. 410 kpkw zw. zart. 82 § 1 kpw. Konfrontując ustalenia faktyczne z przeprowadzonymi na rozprawie głównej dowodami trzeba stwierdzić, iż dokonana przez sąd rejonowy rekonstrukcja zdarzeń i okoliczności popełnienia przypisanego obwinionemu wykroczenia nie wykazuje błędu i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym sąd ten dał wiarę i się na nich oparł.
Ma rację sąd merytoryczny, że kardynalnymi dowodami inicjującymi przedmiotową sprawę są zeznania funkcjonariuszy policjiA. R.iR. P., którym brak powodów, aby zarzucić niekonsekwencje lub nieobiektywizm, czego nie mogą przekreślić drobne nieścisłości, będące w polu widzenia sądu I instancji. W/w nie mieli jakichkolwiek racjonalnych powodów, ażeby bezpodstawnie obciążać właśnie obwinionego. Ich relacje korespondują ze sobą, każdy z nich jest odrębnym źródłem dowodowym i niezależnie od siebie wskazali okoliczności inkryminowanego obwinionemu czynu. Oczywiście z upływam czasu ich relacje stają się mniej precyzyjne, nie byli pewni niektórych elementów zdarzenia ( nie mających jednak istotnego znaczenia dla ustalenia sprawstwa obwinionego ), jednakże wynikało to zacierania w pamięci jego szczegółów, wielości podejmowanych tego typu interwencji.
W konsekwencji sąd I instancji prawidłowo uznał relacje policjantów za wiarygodne co do ustalenia faktu popełnienia przezJ. G.przedmiotowego wykroczenia; dodać trzeba, iż sąd merytoryczny w tym zakresie przeprowadził podlegającą akceptacji ocenę dowodów słusznie przyjmując, iż świadkowie ci - uwzględniając nawet opis zajścia przez obwinionego, byli w stanie zaobserwować ruch jego pojazdu, tym bardziej, iż kierujący zjeżdżał nim na naprzeciwległy pas drogi.
Apelacja kwestionuje stanowisko sądu z pozycji wyjaśnień obwinionego oraz własnych subiektywnych ocen wymowy przeprowadzonych na rozprawie dowodów, przy wybiórczym i subiektywnym ujęciu ich zakresu, charakteru i treści. Sąd rejonowy przeanalizował wyjaśnienia obwinionego, skonfrontował je z zeznaniami funkcjonariuszy policji i trafnie potraktował jego twierdzenia, iż zarzucanego mu czynu nie popełnił, jako przyjętą linię obrony.
Skarżący w apelacji przedstawił po raz kolejny swoją wersję zdarzenia.  Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu. Przy czym jest to aktualne przy zarzucie błędu o charakterze ”dowolności”. Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, jak zasadnie się wskazuje, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego, lecz wykazanie, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego.
Podniesione wyżej okoliczności, a także inne wskazane w motywach zaskarżonego wyroku dały jednak sądowi merytorycznemu podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa obwinionego. Uznając zatem, iż apelacja nie dostarczyła argumentów, które mogłyby podważyć ustalenia sądu I instancji – brak było podstaw do jej uwzględnienia.
Apelacja skutkowała jednak obniżeniem orzeczonej w stosunku do obwinionego kary grzywny. Okoliczności tego czynu, w danej sytuacji na drodze ( nie wywołanie realnego niebezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu ) i zakres przypisanego sprawstwa, nie wymagały reakcji karnej aż tak surowej dla osiągnięcia celów kary. Dlatego sąd okręgowy uznał, iż w zestawieniu z sytuacją materialną sprawcy grzywna w wysokości 400 złotych będzie adekwatna do wagi czynu i sylwetki obwinionego.
Z tych wszystkich względów sąd okręgowy orzekł, jak w sentencji; na podstawie przepisów powołanych w wyroku zasądził od obwinionego 40 złotych opłaty za obie instancje oraz kwotę 50 złotych tytułem zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze.