Sąd Rejonowy w Zakopanem
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 715/15
Data wyroku: 2015-07-24 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II W 715/15

W Y R O K Z A O C Z N E G O

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 lipca 2015 r.
Sąd Rejonowy w Zakopanem Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Torbińska
Protokolant: Barbara Danielewicz-Jamróz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2015 r. wZ.,
sprawy z oskarżenia Komendy Powiatowej Policji wZ.,
przeciwkoD. P., synowiW.iM.zd.M.,urodz. (...)wP.,
obwinionemu o to, że:
- w dniu 23 grudnia 2014 r., około godziny 8.30, w miejscowościB., kierując pojazdem markiA., onumerze rejestracyjnym (...), wykonał manewr wyprzedzania innego pojazdu na skrzyżowaniu drogi K-47 z ulicąZ.oraz na oznakowanym przejściu dla pieszych,
tj. o wykroczenie z art.  zart. 97kw w zw. zart 24 ust 7 pkt 3 i art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym,
I obwinionegoD. P.uznaje za winnego tego, że w dniu 23 grudnia2014 r., około godziny 8.30, w miejscowościB., kierując pojazdem markiA., onumerze rejestracyjnym (...), wykonał manewr wyprzedzania innych pojazdów, nie stosując się do znaku poziomego P-4 „linia podwójna ciągła”, co stanowi wykroczenie z art. 92 § 1 kw i za to na mocy powołanego przepisuwymierzamu karę grzywny w kwocie 500 (pięciuset) złotych,
II na zasadzieart. 626 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądza od obwinionegoD. P.na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania, w tym na podstawieart. 118 § 1, § 3 i § 4 kpww zw. z§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. Nr 118, poz. 1269)obciążaobwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w wysokości 100 (stu) złotych, a na podstawieart. 1, art. 3 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. nr 49, poz. 223 z późn. zm.)wymierzaobwinionemu opłatę w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych.-
Sygn. akt II W 715/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy :
W dniu 23 grudnia 2014 r., w godzinach rannych - pomiędzy godz. 8.00, a 9.00W. J.jechał pojazdem służbowym markiF. (...), onr rej. (...)zN.doZ..K.aut za nim samochodem służbowymF. (...), poruszali się - prowadzący pojazdB. K.i zajmujący miejsce pasażera obok kierowcyE. K.. Samochody jechały w kolumnie, z prędkością w granicach 40-60 km/h. WB., gdy minęli budynek urzędu gminy, z jadących jeden za drugim pojazdów wyjechał obwinionyD. P., kierujący należącym do niego samochodem markiA. (...)i jadąc lewym pasem zaczął wyprzedzać kolejne znajdujące się przed nim pojazdy. Z przeciwnego kierunku ruchu akurat nikt nie nadjeżdżał - najprawdopodobniej na znajdującym się nieopodal moście wB., na którym ruch jest kierowany, jadący z przeciwnego kierunku mieli czerwone światło, co chwilowo wstrzymywało ruch z przeciwnego kierunku jazdy. Od Urzędu Gminy wB.do świateł na moście ciągnie się wyrysowany na jezdni znak poziomy P-4 „podwójna linia ciągła”, przerywany jedynie na wysokości wjazdów do poszczególnych posesji. Podejmując manewr wyprzedzania obwinionyD. P.naruszył nieprzekraczalną podwójną linię ciągłą. Widząc pojazd wyprzedzający lewym pasem kolumnę jadących jeden za drugim samochodówW. J.uznając, że stanowi on zagrożenia dla innych - obawiając się, że przy wyjeździe kogoś z posesji może dojść do kolizji - postanowił ograniczyć jazdę samochodu lewym pasem - przekroczył oś jezdni i częściowo zajął lewy pas ruchu. Obwiniony zmuszony poprzez to do ograniczenia prędkości, nie mogąc kontynuować jazdy lewym pasem wjechał w miejsce udostępnione mu przezW. J., dalej jadąc już za nim swoim prawym pasem. Trąbił, usiłował jeszcze na późniejszym odcinku drogi wyprzedzić poprzedzający go samochódW. J., niemniej nie miał takiej możliwości - z przeciwnego kierunku ruchu ciągle nadjeżdżały inne pojazdy. WP.D. P.skręcił w kierunkuB.. W następstwie wykonanego przez niego na policję telefonu doszło do zatrzymaniaW. J.wZ.. W miejscu poprzedzającym podjęty przez obwinionego manewr wyprzedzania, na wysokości Urzędu Gminy wB.znajduje się skrzyżowanie drogi K-47 zulicą (...). Również na tej wysokości usytuowane jest przejście dla pieszych. Żadne ze skrzyżowań na drodze prowadzącej zN.doZ.nie jest skrzyżowaniem o ruchu okrężnym, ani kierowanym.
(dowód: notatka urzędowa Komendy Powiatowej Policji wZ.z dnia 23 grudnia 2014r. - k. 3, zeznania świadkówW. J.- k. 16-17,B. K.- k.17-18 orazE. K.- k. 18.)
ObwinionyD. P.słuchany w trakcie czynności wyjaśniających, nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak wskazał nie wykonywał manewru wyprzedzania samochodu markiF. (...), a jedynie podjął taką próbą zgodnie z obowiązującymi przepisami ruchu drogowego.
ObwinionyD. P.zamieszkuje pod adresemN.,(...). Pozostaje zatrudniony wfirmie (...)- nie wskazał w jakim charakterze, ani za jakim wynagrodzeniem. Posiada na utrzymaniu małoletniego syna. W ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego za wykroczenia drogowe ujawniony jest jako sprawca wykroczeń popełnionych w dniu 18 października 2014 r. - przekroczenia prędkości w przedziale od 21 km/h do 30 km/h oraz w dniu 15 grudnia 2014 r. - naruszenia obowiązku używania pasów bezpieczeństwa.
(dowód: oświadczenie obwinionegoD. P.złożone do protokoły Komendy Powiatowej Policji wN.przesłuchania osoby, co do której istnienie uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie z dnia 3 lutego 2015 r. - k. 11 oraz Informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dot. obwinionegoD. P.z dnia 16 stycznia 2015 r. - k. 13)
ObwinionyD. P.prawidłowo wezwany na termin rozprawy, nie stawił się nie usprawiedliwiając swej nieobecności. Dopiero po dacie rozprawy i doręczenia wyroku zaocznego przedłożył do akt - nota bene wbrew przesłanemu mu pouczeniu, zamiast wymaganego zaświadczenia od lekarza sądowego zaświadczenie Gabinetu(...)lek.A. C.wL.z dnia 24 lipca 2015 r., z jakiego wynika, ze jest leczony z powodu urazu palca i w związku z tym korzysta ze zwolnienia z pracy do dnia 31 lipca 2015 r.
Sąd zważył, co następuje :
ObwinionyD. P.stanął pod zarzutem wykonania w dniu 23 grudnia 2014r., około godz. 8.30, w miejscowościB., manewru wyprzedzania prowadzonym pojazdem markiA., onr. rej. (...)innego pojazdu na skrzyżowaniu drogi K-47, zul. (...)oraz oznakowanym przejściu dla pieszych, co stanowi wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 24 ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymorazart. 97kw w zw. zart. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.
W przedmiotowej sprawie stan faktyczny ustalono na podstawie zbieżnych zeznań świadków -B. K.iE. K., logicznie powiązanych z twierdzeniamiW. J.. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że opisany przez świadków sposób poruszania sięD. P., kierującego należącym do niego pojazdem markiA.i wykonywany przez niego manewr wyprzedzania - przełożył się na naruszenie poziomego znaku drogowego - nieprzekraczalnej podwójnej linii ciągłej, co w przypadku wyprzedzania poprzedzającej obwinionego kolumny, poruszających się jeden za drugim pojazdów, ocenić należy szczególnie nagannie. Brak jest natomiast możliwości wykazania obwinionemu wykonywania manewru wyprzedzania z naruszeniem zakazu wyprzedzania na skrzyżowaniu i przejściu dla pieszych. Zeznania złożone przez wszystkich świadków uznano za wiarygodne. Odnotować trzeba, że świadkowieB. K.iE. K.pracując w tej samej firmie coW. J.obecnie nie pozostają w żadnej zależności służbowej od wymienionego, a w dacie zdarzenia gdy zależność ta jeszcze istniała złożyli takiej samej treści zeznania wykluczające postawienie obwinionemu zarzutu naruszenia zakazu wyprzedzania na skrzyżowaniu i przejściu dla pieszych. ŚwiadekW. J., przeciwko któremu również prowadzona jest w odniesieniu do tego samego zdarzenia sprawa z zarzutem zart. 97kw w zw. zart. 22 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, nie usiłował „na siłę” przypisać obwinionemuD. P.zachowań objętych stawianym zarzutem. Nie będąc w stanie odtworzyć czy pojazd kierowany przez obwinionego wykonywał manewr wyprzedzania na skrzyżowaniu i przejściu dla pieszych wskazał, iż wszystko przebiegało dynamicznie i co do tego nie ma pewności, gdyż trudno mu jest wszystko sobie dokładnie przypomnieć. Wydawało mu się jedynie, że na odcinku drogi na jakim znajduje się skrzyżowanie obok Urzędu Gminy wB., kierowcaA.wyprzedzając jechał już lewym pasem, a on po minięciu tego skrzyżowania go blokował - pewności jednak nie ma. Z kolej z zeznań świadkówB. K.iE. K.już jednoznacznie wnosić należy, że od Urzędu Gminy wB.do świateł na moście wB.biegnie znak poziomy podwójna linia ciągła i z całym przekonaniem obaj mogą stwierdzić, że obwiniony, który na tym odcinku drogi wyprzedzał, naruszył podwójną linię ciągłą. Zarówno świadekB. K.jak iE. K.wskazali, że nie są w stanie potwierdzić iż wyprzedzając obwiniony przejeżdżał przez pasy dla pieszych i na wysokości skrzyżowania. Mogłoby to nastąpić jedynie na wysokości Urzędu Gminy wB., gdzie jest skrzyżowanie, niemniejB. K.nie umiał podać czyA.na tym odcinku wyprzedzało czy cały manewr rozpoczęło nieco później, podobnie jakE. K.nie był w stanie wskazać czy do wyprzedzania doszło na skrzyżowaniu - nie przypominał sobie też żadnych wyrysowanych na jezdni na tym odcinku drogi przejść dla pieszych wiedząc jedynie, że takie przejście znajduje się na wysokości Urzędu Gminy wB.. Dostrzec trzeba, że świadkowieB. K.iE. K.winni być lepiej zorientowani co do przebiegu wydarzeń, poruszali się bowiem za pojazdem kierowanym przez obwinionegoD. P., mając go przed sobą z przodu, dodatkowo jadącF. (...), wyższym od przeciętnego samochodu osobowego. ŚwiadekW. J.pojazd prowadzony przez obwinionego przez cały czas miał za sobą - z tyłu, co nie sprzyja obserwacji i późniejszemu opamiętaniu szczegółów. Brak pewności świadkaW. J.co do podjęcia przez obwinionego manewru wyprzedzania na skrzyżowaniu i oznakowanym przejściu dla pieszych, przy twierdzeniach świadkówB. K.iE. K.z jakich jednak wnosić należy, że manewr ten został podjęty dopiero po minięciu skrzyżowania i przejścia dla pieszych, przy jednoczesnym wskazaniu, że z całą pewnością doszło do naruszenie przez obwinionego znaku poziomego P – 4 podwójnej linii ciągłej, ciągnącej się od wysokości Urzędu Gminy wB.do mostu ze światłami wB., prowadził do uprzedzenia o możliwości zakwalifikowania czynu zarzuconego obwinionemuD. P.zamiast zart. 97kw w zw. zart. 24 ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymi zart. 97kw w zw. zart. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym- zart. 92 § 1kw i ostatecznym przypisaniu wykonania manewru wyprzedzania innych pojazdów, przy nie dostosowaniu się do znaku P-4 „linia podwójna ciągła”, co wyczerpuje znamionami wykroczenia zart. 92 § 1kw. Wskazać przy tym należy, iż granice procesu zakreśla zdarzenie faktyczne wskazane przez oskarżyciela we wniosku o ukaranie. Sąd nie jest związany ani samym opisem, ani kwalifikacją prawną czynu. Wiąże go jedynie czyn jako zdarzenie faktyczne, co nie dotyczy jego opisu, ani oceny prawnej. Zakaz wyjścia poza granice oskarżenia oznacza jedynie niemożność orzeczenia poza ramami zdarzenia będącego przedmiotem zarzutu. Stąd dokonane zmiany w samym opisie czynu, odnoszone do znamion i kwalifikacji, jakie prowadziły do zakwalifikowania wykroczenia zart. 92 § 1kw, były możliwe.
Wyjaśnienia obwinionegoD. P.złożone w toku czynności wyjaśniających o tyle nie mają znaczenia, że odwołują się do manewru wyprzedzania pojazdu markiF. (...). Wskazać więc należy, że zarzutu nie odnoszono do wyprzedzania akurat tego pojazdu lecz „innego pojazdu” - nie ustalonego wyprzedzanego na wysokości skrzyżowania i przejścia dla pieszych. Obwiniony mimo używania sygnału dźwiękowego faktycznie nie zdołał - co jest oczywistym, wyprzedzić pojazdu markiF., jaki uniemożliwił mu dalsze kontynuowanie wcześniej podjętego manewru wyprzedzania.
Co do wymiaru kary:
Sąd uznając obwinionegoD. P.za winnego wykroczenia z art. 92 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 500 zł. Obwiniony w toku czynności wyjaśniających będąc słuchany jako osoba, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, nie wskazał na wysokość swoich dochodów, podając jedynie iż pozostaje zatrudniony wfirmie (...). Tym samym przyjąć należało, iż będąc zatrudnionym posiada stabilną sytuację materialną. Wymieniony pozostaje właścicielem samochodu markiA. (...), co również przekłada się na ocenę jego możliwości finansowych. ZachowanieD. P.zostało ocenione przez świadkaE. K.jako cwaniackie.B. K.zwrócił na niego uwagę mówiącE. K.by patrzył co inny kierowca wyprawia. Później zaczęli się śmiać gdy zobaczyli, żeW. J.uniemożliwia mu kontynuowanie jazdy lewym pasem, zmuszając do zaprzestania wyprzedzania kolumny pojazdów. Obaj świadkowieB. K.iE. K.wskazali na wykorzystanie przez obwinionego przerwy jaka powstała w poruszaniu się pojazdów przeciwnym pasem ruchu, związanej z światłami kierującymi ruchem na moście wB.. Wyprzedzając kolumnę pojazdów, przy naruszeniu znaku drogowego P-4 „podwójnej linii ciągłej”, obwiniony podjął manewr praktycznie nie mając szans powrotu na prawy pas jeśli ktoś by go nie wpuścił - pojazdy na tym odcinku jechały bowiem jeden za drugim.D. P.zamieszkując wN.- jest osobą z tutejszego terenu, niewątpliwie zorientowaną co do skutków działania świateł na moście wB.. Naganna ocena zachowania obwinionego dokonana przez świadków, w tymW. J.wynikająca z jego reakcji i uniemożliwienia dalszego nieodpowiedzialnego zachowanie na drodze jest oceną jaką należy podzielić. Odnotować należy, że w niezbyt odległym okresie, bowiem w dniu 18 października 2014 r. i 15 grudnia 2014 r. obwiniony również dopuścił się wykroczeń drogowych, co przekłada się na nierespektowanie przez niego obowiązujących zasad ruchu drogowego, stanowiąc okoliczność obciążającą. Tym samym wymierzoną karę grzywnę uznano za adekwatną do możliwości materialnych jaki i okoliczności samego zdarzenia
Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje swe uzasadnienie w treści powołanych w wyroku przepisówart. 626 § 1 kpkiart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpw,art. 118 § 1, § 3 i § 4 kpww zw. z§ 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. Nr 118, poz. 1269) jak równieżart. 1, art. 3 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. nr 49, poz. 223 z późn. zm.).-