Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 3067/14
Data wyroku: 2015-07-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo Lotnicze
Teza: obwinionego uznano za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu

Sygn. akt V W 3067/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 lipca 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodnicząca SSR Klaudia Miłek
Protokolant: Agnieszka Gutowska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 4 grudnia 2014 r., 17 lutego 2015 r., 9 kwietnia 2015 r., 7 maja 2015 r. i 30 czerwca 2015 r. sprawy, przeciwkoW. A.s.T.iD.,ur. (...)wW.
obwinionego o to że:
w dniu 26 maja 2014 r. ok. godz. 17:20 wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem, tj. o czyn zart. 210 ust. 1 pkt 5a Ustawy Prawo lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt. 6b Rozporządzenia Ministra i(...), Budownictwa i(...)Morskiej z dn. 04.09.2012 r.
Orzeka

1
ObwinionegoW. A.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 210 ust 1 pkt 5a Ustawy Prawo Lotniczewymierza karę grzywny w wysokości 300 ( trzysta) złotych.

2
Zasądza od obwinionego 30 ( trzydzieści) złotych tytułem opłaty , obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 100 ( sto) złotych.

Sygn. akt V W 3067/14

UZASADNIENIE
W. A.został obwiniony o to, że w dniu 26 maja 2014 r. ok. godz. 17:20 wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem, tj. o czyn zart. 210 ust. 1 pkt 5a Ustawy Prawo lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt. 6b Rozporządzenia Ministra i(...), Budownictwa i(...)Morskiej z dn. 04.09.2012 r.
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 26 maja 2014 r. ok. godz. 17:20W. A.przebywał wW.przyul. (...)1 na terenie(...) im. (...)wW.w hali przylotów(...). Przebywając w tym miejscu zaproponował napotkanemu podróżnemu skorzystanie z wykonywanych przez niego usług transportowych. Następnie udał się wraz z w/w mężczyzną przed halę przylotów(...), gdzie zaparkowany był jego samochód. GdyW. A.otworzył bagażnik samochodu podszedł do niego funkcjonariusz PolicjiK. P., który pełnił służbę w rejonie Komisariatu Policji(...) im. (...)wW.. Podróżny – obywatel Francji rozpytany przez policjanta w języku angielskim, którymK. P.posługuje się w stopniu komunikatywnym, potwierdził, że na terenie(...)na poziomie hali przylotówW. A.zaproponował mu usługę taxi oraz, że nie określił szczegółów kursu, tj. kwoty oraz miejsca docelowego, gdyż miał to ustalić z kierowcą przed odjazdem zL.C..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:częściowych wyjaśnień obwinionegoW. A./k. 25, 31/,zeznań świadkaK. P./k. 9v, 32/,częściowych zeznań świadkaW. K./e-protokół rozprawy z dnia 30 czerwca 2015 r. od godz. 00:01:01 do godz. 00:06:00/, a takżenotatek urzędowych/k. 1, 11, 35, 38/,płyty CD/k. 5/ orazpisma z Urzędu Lotnictwa Cywilnego wraz z wyciągiem z mapy/k. 29-30/.
ObwinionyW. A.na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jednocześnie wniósł on o odroczenie rozprawy z uwagi na konieczność wyznaczenia obrońcy. /k. 25wyjaśnienia obwinionegoW. A./
ObwinionyW. A.na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. skorzystał z uprawnienia do odmowy składania wyjaśnień w sprawie i udzielania odpowiedzi na zadawane w sprawie pytania. Wskazał on jednocześnie, iż nigdy nie został ukarany mandatem, a jedyna sprawa jaka była prowadzona przeciwko niemu w sądzie zakończyła się uniewinnieniem. Oświadczył on nadto, iż nie posiada taksówki. /k. 31wyjaśnienia obwinionegoW. A./
W. A.ma 56 lat. Jest rozwiedziony, posiada na swoim utrzymaniu syna. Z zawodu jest nauczycielem. Prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje dochód w wysokości ok. 4000 złotych. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Nie był również karany. /k. 24wyjaśnienia obwinionegoW. A./

Sąd zważył co następuje:
Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, Sąd uznał, iż potwierdziły one ponad wszelką wątpliwość sprawstwo i winęW. A.w odniesieniu do przypisanego mu czynu.
Oceniając wyjaśnienia obwinionego, zdaniem tutejszego Sądu, nie zasługują na wiarę wyjaśnienia obwinionego we fragmencie najistotniejszym z punktu widzenia niniejszego postępowania, tj. w zakresie prowadzenia przez niego w dniu zdarzenia działalności gospodarczej z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem na terenieL.im.F. C.przyul. (...)1 wW.. W złożonych wyjaśnieniachW. A.zaprzeczał, aby dopuścił się zarzucanego mu czynu, zaprzeczał również, aby posiadał taksówkę.
W ocenie Sądu wyjaśnienia obwinionego w powyższym zakresie stanowią wyłącznie przyjętą przez niego dozwoloną linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności wykroczeniowej. Wyjaśnienia obwinionego we wskazanej części są sprzeczne z zeznaniami świadka funkcjonariusza PolicjiK. P., z zebranymi w sprawie dowodami z dokumentów, a także tą częścią zeznań świadkaW. K., której Sąd dał wiarę.
Jako nieistotną należało ocenić tą część wyjaśnień obwinionego, w której wskazywał on, iż nigdy nie został ukarany mandatem oraz, że jedyna sprawa jaka była prowadzona przeciwko niemu w sądzie zakończyła się uniewinnieniem, gdyż powyższe okoliczności nie mają związku z niniejszą sprawą.
Analizując pozostałe osobowe źródła dowodowe Sąd Rejonowy dał całkowitą wiarę zeznaniom funkcjonariusza policjiK. P./k. 9v, 32/. Choć świadek, z uwagi na ilość podobnych spraw, na rozprawie głównej nie pamiętał przebiegu interwencji, to jednak po odczytaniu złożonych w postępowaniu wyjaśniającym zeznań potwierdził ich autentyczność. Zeznania jego złożone w postępowaniu wyjaśniającym i potwierdzone przed Sądem są spójne, logiczne i tworzą całość. Odpowiadają one zasadom doświadczenia życiowego i korespondują z notoryjnością spraw podobnych. Wskazać należy przy tym, iż funkcjonariusz policjiK. P., należycie wykonując swoje obowiązki służbowe, zareagował na popełnione przez obwinionego wykroczenie. Była to bezpośrednia przyczyna podjętych przez niego działań, które zostały udokumentowane. Ponadto świadek nie jest zainteresowany rozstrzygnięciem jakie mogłoby zapaść w sprawie, bowiem jest osobą postronną. Brak było zatem podstaw do uznania, że świadek ten, w celu doprowadzenia do skazania niewinnej osoby, fałszywie oskarżyłW. A.o czyn, których w rzeczywistości w/w nie popełnił.
ZeznaniaK. P.są również zgodne z załączoną do akt notatką urzędową /k. 1/ sporządzoną bezpośrednio po zdarzeniu, której treści Sąd dał w pełni wiarę, nie dostrzegając powodów, dla których należałoby jej odmówić wiarygodności i mocy dowodowej.
Nic do niniejszej sprawy nie wniosły z kolei zeznania złożone przez świadkaK. M./k. 42/. Z zeznań świadka wynika, iż w dniu zdarzenia nie brał on udziału w interwencji z udziałem obwinionegoW. A..
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na zebranych w sprawie dowodach pozaosobowych w postaci: notatek urzędowych /k. 1, 11, 35, 38/, płyty CD /k. 5/ oraz pisma z Urzędu Lotnictwa Cywilnego wraz z wyciągiem z mapy /k. 29-30/. W ocenie Sądu powyższe dowody pozaosobowe ze względu na swój charakter i rzeczowy walor nie budziły wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności oraz faktu, na którego okoliczność zostały sporządzone oraz ze względu na okoliczności, które same stwierdzały. Żadna ze stron nie kwestionowała przy tym ich zgodności ze stanem faktycznym, zaś Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby ich wiarygodność. W związku z powyższym uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych.
Na ujawnionym nagraniu z monitoringu /k. 5/ z kamer przemysłowych znajdujących się na terenie(...), kamera 913 rejestrująca halę przylotów(...)której zapis rozpoczyna się o godz. 17:17:22 i trwa do godz. 17:19:47, o godz. 17:18:41 zarejestrowała idącego po hali przylotów pasażera wraz z wózkiem, na którym znajdowały się bagaże. O godz. 17:19:03 na powyższym nagraniu zarejestrowano ubranego w białą koszulę obwinionego, który zatrzymał w/w pasażera. Nagranie zarejestrowało również, jak następnie obaj mężczyźni udają się w kierunku wyjścia z hali.
Kamera 763 rejestrująca podjazd przed halą przylotów(...), której zapis rozpoczyna się o godz. 17:18:51 i trwa do godz. 17:30:37, o godz. 17:20:06 zarejestrowała jak do zaparkowanego pojazdu podchodzi ubrany w białą koszulę obwiniony wraz z pasażerem. Na nagraniu widać również, jak obwiniony otwiera bagażnik samochodu. Powyższe nagranie zarejestrowało także jak następnie do obu mężczyzn podchodzi umundurowany funkcjonariusz Policji, który podejmuje interwencję.
Z notatki urzędowej z k. 11 wynika, iż przedmiotowe nagranie z monitoringu lotniska zostało przedstawione funkcjonariuszowi Policji sierż.K. P., który potwierdził, iż mężczyzną idącym z pasażerem jestW. A..
Sąd ustalając stan faktyczny uwzględnił również treść pisma uzyskanego z Urzędu Lotnictwa Cywilnego wraz z wyciągiem z mapy /k. 29-30/. W treści powyższego pisma wskazano m. in., iż granica lotniska w pobliżu(...)(obiekt A1), wskazana na załączonej do wniosku mapie, jest zgodna z granicą lotniska przedstawioną w dokumentacji rejestracyjnejL.C.wW.i przebiega po obrysie(...). W załączeniu do niniejszego pisma dołączono również fragment mapy „Plan ZagospodarowaniaL.C.wW.” w skali 1:3000. Mając na uwadze powołaną okoliczność Sąd ustalił, iż miejsce, w którymW. A.zaproponował podróżnemu wykonanie usługi taxi, tj. w hali przylotów(...), znajdowało się na terenie(...) im. (...)wW..
Przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie Sąd posłużył się również zeznaniami świadkaW. K./e-protokół rozprawy z dnia 30 czerwca 2015 r. od godz. 00:01:01 do godz. 00:06:00/. Sąd dał wiarę tej części zeznań świadka, w której potwierdził on, iż w dniu zdarzenia obwinionyW. A.przebywał na terenie hali lotniska, gdzie odbył rozmowę z pasażerem, a następnie wraz z pasażerem opuścił halę przylotów. Jako wiarygodną należało uznać również tą część zeznań świadka, w której potwierdził on, iż nie słyszał treści rozmowy obwinionego z pasażerem. Jednocześnie Sąd nie dał wiary pozostałej części zeznań świadka, w której wskazywał on, iż pasażer lotniska poszukując transportu zapytał się go czy obsługuje on karty kredytowe oraz w zakresie, w jakim świadek wskazywał, iż z uwagi na to, że nie akceptuje on kart american express, skierował podróżnego do obwinionego. Zważyć należy bowiem, iż na nagraniu z monitoringu lotniska zarejestrowano jak obwiniony zatrzymuje pasażera. Z zeznań świadkaK. P., który dokonał rozpytania pasażera: obywatela Francji wynika, iż podróżny w rozmowie z nim potwierdził, że obwiniony zaproponował mu usługę taxi na hali przyloty.
ObwinionemuW. A.zarzucone zostało popełnienie wykroczenia zart. 210 ust. 1 pkt 5a Ustawy Prawo lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt. 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 04.09.2012 r.
Przepisart. 210 ust. 1 pkt. 5a Ustawy Prawo Lotniczeprzewiduje odpowiedzialność w wypadku niestosowania się do nakazu lub zakazu zawartego w przepisach porządkowych wydanych na podstawie art. 83a ust. 2 w/w Ustawy obowiązujących na lotnisku. Niniejszy przepis odsyła do art. 83a ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym wszystkie osoby znajdujące się na terenie lotniska są obowiązane do przestrzegania i stosowania się do nakazów i zakazów zawartych w przepisach porządkowych ustalonych przez zarządzającego tym lotniskiem, wydanych na podstawie rozporządzenia ministra właściwego do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.
Podstawowe przepisy porządkowe związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, obowiązujące w stosunku do wszystkich osób znajdujących się na terenie lotniska, zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b powołanej regulacji, na terenie lotniska zabrania się prowadzenia bez zgody zarządzającego lotniskiem działalności gospodarczej, w tym reklamowej, akwizycyjnej lub innej działalności zarobkowej. Celem wprowadzonego zakazu jest m. in. zapewnienie ochrony osobom korzystającym z usług przewozu osobowego taksówką przed nadużyciami ze strony osób wykonujących te usługi, które polegałyby na pobieraniu drastycznie zawyżonych opłat za przejazd, oraz zapobieganiu przypadkom natarczywego nagabywania podróżnych na terenie lotniska. Przepis ten umożliwia zarządzającemu lotniskiem skuteczne oddziaływanie na nieprawidłowości w prowadzeniu na terenie lotniska działalności w zakresie przewozu osób taksówką. Tym samym chroni pasażerów(...)przed nagabywaniem ze strony taksówkarzy oferujących swoje usługi transportowe, których zachowanie prowadzi do zakłócenia porządku na terenie lotniska.
Wskazać przy tym należy, iżart. 68 ust. 2 pkt 2 oraz art. 80 Ustawy Prawo Lotniczenakładają na zarządzającego lotniskiem obowiązki o charakterze publicznoprawnym w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku na terenie lotniska. Art. 68 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy przewiduje, że zarządzający lotniskiem obowiązany jest prowadzić eksploatację lotniska w sposób zapewniający bezpieczeństwo lotów oraz sprawność obsługi użytkowników lotniska. Natomiast art. 80 niniejszej ustawy stanowi, iż zarządzający lotniskiem odpowiada za bezpieczną eksploatację lotniska, w tym za nałożone na niego zadania związane z ochroną lotniska.
Art. 82 pkt 3 Ustawy Prawo Lotniczewymienia cztery formy dyspozycji (zarządzenia, nakazy, zakazy oraz polecenia), które wydawane są na podstawie tego przepisu przez zarządzającego lotniskiem w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku. W oparciu o wskazane powyżej Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r., na terenie(...) im. (...)przyjęte zostało zarządzenie nr 95 z dnia 4 października 2012 r. Naczelnego DyrektoraPrzedsiębiorstwa Państwowego (...)w sprawie bezpieczeństwa, ochrony i przepisów porządkowych na terenieL.C.wW.. W § 2 pkt 6 lit. b powołanego zarządzenia zostało implementowane wprost unormowanie zawarte w § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, iż na terenie lotniska zabrania się prowadzenia bez zgody zarządzającego lotniskiem działalności gospodarczej, w tym reklamowej, akwizycyjnej lub innej działalności zarobkowej. W § 5 zarządzenia nr(...)jako sankcję naruszenia wymienionych w nim przepisów porządkowych wskazanoart. 210 ust. 1 pkt 5a Ustawy Prawo Lotnicze.
W związku z powyższym należało wskazać, iż wykonywanie działalności gospodarczej z zakresu usług transportowych bez wymaganej zgody zarządzającego lotniskiem, podlega karze grzywny, co wynika zart. 210 ust. 1 pkt 5a Ustawy Prawo Lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku.
Zdaniem Sądu zachowanie obwinionego należało uznać jako wykonywanie przez niego działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z definicją zawartą wart. 2 Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Definicja ta wskazuje na pewne zasadnicze cechy (zarobkowy charakter – odpłatność, ciągłość oraz zorganizowany sposób wykonywania), które świadczą, iż dane działania uznać należy jako wykonywanie działalności gospodarczej. Wskazać należało również, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2012 roku, sygn. akt I ACa 701/02, który w swoim orzeczeniu powołał się na uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1992 r., III CZP 64/92 (OSNCP 12/92, poz. 225) „czynności podejmowane przez podmiot gospodarczy wchodzą w zakres jego działalności gospodarczej, gdy pozostają w normalnym, funkcjonalnym związku z tą działalnością, w szczególności podejmowane są w celu realizacji zadań związanych z przedmiotem działalności tego podmiotu.”
Mając na uwadze powyższe rozważania, wskazać należało, iż nie ulega wątpliwości, że działanie podejmowane przez obwinionego w dniu zdarzenia na terenieL.C.wW.ul. (...)1, które polegało na zaproponowaniu napotkanej osobie, skorzystanie z wykonywanych przez niego usług transportowych, było związane bezpośrednio z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą z zakresu transportu, którą obwiniony prowadzi w sposób zarobkowy, ciągły oraz zorganizowany. Zarzucone wnioskiem o ukaranie działanie obwinionego miało na celu skłonienie napotkanej osoby do skorzystania z wykonywanych przez niego usług transportowych. Tym samym nieskorzystanie przez tą osobę z oferowanej usługi nie uzasadnia twierdzenia, iż obwiniony nie prowadził działalności gospodarczej, bowiem do przyjęcia prowadzenia takiej działalności nie jest niezbędne skorzystanie przez potencjalnego klienta z proponowanej usługi.
Sąd, badając niniejszą sprawę, nie miał również wątpliwości, iż zarzucony czyn, który miał miejsce wW.przyul. (...)1, obwiniony popełnił na terenie lotniska. Powyższe wynika z definicji legalnej zawartej wart. 2 pkt 4 ustawy Prawo Lotnicze, zgodnie z którą „lotniskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni w całości lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi się w jego granicach obiektami i urządzeniami budowlanymi o charakterze trwałym, wpisany do rejestru lotnisk”. W tym miejscu należy również wskazać, iż zgodnie zart. 2 ust. 6 ustawy Prawo lotnicze, częścią lotniczą lotniska jest obszar trwale przeznaczony do startów i lądowań statków powietrznych oraz do związanego z tym ruchu statków powietrznych, wraz z urządzeniami służącymi do obsługi tego ruchu, do którego dostęp jest kontrolowany.
Zgodnie z Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2421/12, w którym Sąd ten zajął się przypadkiem budowy terminala pasażerskiego na funkcjonującym lotnisku, definicja zawarta wart. 2 pkt 4 ustawy Prawo Lotniczeoznacza, iż „obiekty budowlane stanowią część lotniska jedynie w sytuacji, gdy lotnisko to zostało wpisane do właściwego rejestru. Wpisanie do rejestru danego lotniska jest wymogiem koniecznym do rozpoczęcia jego eksploatacji, po uprzednim uzyskaniu zezwolenia na założenie lotniska i spełnieniu innych warunków określonych wart. 59 ust. 1 Prawa lotniczego”. Zgodnie z ust. 6 powołanego przepisu, do rejestru lotnisk wpisuje się jako zarządzającego lotniskiem zakładającego lotnisko lub też inny podmiot – na wniosek zakładającego lotnisko.
Wśród lotnisk cywilnych znajdujących się w rejestrze lotnisk cywilnych prowadzonym przez Urząd Lotnictwa Cywilnego znajduje się zarządzane przezPrzedsiębiorstwo Państwowe (...)L.C.wW.(nr rejestracyjny (...)).
Badając niniejszą sprawę Sąd również nie miał wątpliwości, iż obwiniony w(...) im. (...)wW.ul. (...)1 wykonywał swoją działalność z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem.
Od 2001 roku zarządzające lotniskiemPrzedsiębiorstwo Państwowe (...), w celu zapewnienia bezpieczeństwa pasażerów, ogłasza bowiem postępowania ofertowe mające na celu wyłonienie firm, które uzyskają prawo do świadczenia usług taksówkowych na zamówienie. W wyniku prowadzonych postępowań wybierano firmy, które mogły oferować swoje usługi na terenie(...) im. (...)wW.. Od dnia 1 stycznia 2011 roku obsługa taksówkowa pasażerówL.C.jest prowadzona przez firmy taksówkoweE. T.,S. T.oraz(...).
Zważyć należy przy tym, iż działanie zarządzającego lotniskiem, który dokonał wyboru firm uprawnionych do świadczenia swoich usług na terenie(...), nie może być jednoznacznie traktowane jako działanie ograniczające konkurencję. Jak zostało bowiem wspomniane wcześniej, zarządzający lotniskiem jest zobowiązany do zapewnienia bezpieczeństwa pasażerów lotniska i w ogłoszonym przetargu wybrał firmy taksówkowe, które w ramach wykonywanych przez siebie usług przewozowych, są w stanie zapewnić wysokie standardy świadczonych zadań. W tym miejscu wskazać należy także, iż(...) im. (...)jest lotniskiem międzynarodowym, które obsługuje największą w Polsce liczbę pasażerów zagranicznych. Dlatego dla wizerunku naszego kraju istotne jest, aby usługi świadczone w tym miejscu przez firmy transportowe były na jak najwyższym poziomie. Nic nie stoi również na przeszkodzie, aby przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych, spełniając wysokie wymagania w zakresie wykonywanych działań, przystąpili do postępowania ofertowego mającego na celu wyłonienie firm, które uzyskają prawo do świadczenia usług taksówkowych na terenieL.im F.C.wW.na zamówienie.
Reasumując, Sąd uznał, że obwinionyW. A.w dniu 26 maja 2014 r. ok. godz. 17:20 wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem, tj. o czyn zart. 210 ust. 1 pkt 5a Ustawy Prawo lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt. 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 04.09.2012 r.
Dokonując wymiaru kary Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 300 złotych. Zdaniem Sądu wymierzona kara jest współmierna do stopnia zawinienia obwinionego i pozwoli na osiągnięcie celów kary, tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinionego, jak i w płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania. Uzmysłowi również obwinionemu karygodność jego zachowania. Sąd nie widział możliwości orzeczenia łagodniejszej formy kary, ani – tym bardziej odstąpienia od wymierzenia kary, bądź poprzestania na zastosowaniu wobec obwinionego środków oddziaływania wychowawczego.
Orzeczenie o zryczałtowanych wydatkach postępowania oraz o opłacie wydano na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaiart. 119 kpww zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w wysokości 100 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 30 zł.
Z tych względów orzeczono, jak w wyroku.