Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 104/15
Data wyroku: 2015-03-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Ignaczak
Słowa kluczowe: Wykroczenie, Dowody
Podstawa prawna: art. 92a kw

Sygn. akt IV Ka 104/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 marca 2015 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Tomasz Ignaczak
Protokolant sekr. sądowy Agnieszka Olczyk
przy udziale -----
po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2015 roku
sprawyH. S.
obwinionego z art. 92 kw
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie
z dnia 15 grudnia 2014 roku     sygn. akt II W 466/14
na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw,art. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw,art. 8 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)
- utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
- zasądza od obwinionegoH. S.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych opłaty za drugą instancję oraz kwotę 50,00 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.
Sygn. akt: IV Ka 104/15

UZASADNIENIE
H. S.został obwiniony o to, że:
w dniu 7 maja 2014 roku kierując opisanym we wniosku o ukaranie samochodem przekroczył dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym o 35 km/h, tj. o wykroczenie z art. 92 a KW
Sąd Rejonowy w Bełchatowie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2014 roku w sprawie II W 466/14:

1
uznał obwinionego za winnego dokonania zarzuconego mu wykroczenia i za to na podstawie art. 92 a KW wymierzył mu 300 zł. grzywny;

2
zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 130 zł. tytułem obowiązku zwrotu kosztów sądowych, w tym 30 zł. tytułem opłaty.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońcę obwinionego.Obrońca zaskarżył wyrok w całości na korzyść obwinionego, zarzucając w apelacji wyrokowi:

-

-

błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku poprzez przypisanie obwinionemu popełnienia zarzuconego mu wykroczenia polegającego na przekroczeniu prędkości dozwolonej o 35 km/h, podczas gdy zdaniem obrońcy materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie z bezwzględną pewnością o jaką wartość obwiniony przekroczył dozwoloną prędkość.

W konkluzji obrońca wniósło uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna.
Zaskarżony wyrok jako sprawiedliwy, odpowiadający prawu materialnemu i nie uchybiający prawu procesowemu należało utrzymać w mocy. Argumenty zawarte w apelacji okazały się bezzasadne.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta powinna być im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.
Ponadto w sprawie nie zachodziły nie dające się usunąć wątpliwości – to apelant usiłuje podważyć prawidłowe ustalenia faktyczne Sądu i doszukuje się wątpliwości tam, gdzie ich nie ma. To, że skarżący nie zgadza się z oceną dowodów zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i wynikającymi z tej oceny ustaleniami faktycznymi nie jest równoznaczne z występowaniem w sprawie nieusuniętych wątpliwości.
W szczególności wartość o jaką samochód prowadzony przez obwinionego przekroczył dozwoloną administracyjnie prędkość w chwili pomiaru nie budzi żadnych wątpliwości Sądu Okręgowego, wynika bowiem z obiektywnego pomiaru dokonanego w dogodnych warunkach. Żadna z okoliczności, mogących wpływać na prawidłowość pomiaru, na które powołuje się apelant, nie wystąpiła w analizowanym stanie faktycznym. Pojazd obwinionego nie poruszał się w kolumnie samochodów, nie był wyprzedzany przez inny pojazd, w pobliżu nie znajdowały się żadne przedmioty o dużej płaskiej powierzchni, mogące odbijać wiązkę mierzącą prędkość ani nie było żadnego urządzenia czy instalacji, mogącej mieć wpływ na funkcjonowanie urządzenia pomiarowego. Wręcz przeciwnie, droga w chwili pomiaru ( poza pojazdem prowadzonym przez obwinionego) była pusta, widoczność bardzo dobra, warunki dokonywania pomiaru wręcz idealne, a samochód obwinionego poruszał się ewidentnie z prędkością znacznie przekraczającą wartość 50 km/h ( o 35 km/h). Nie jest to zatem wartość graniczna, która mogłaby wywoływać wątpliwości. W dodatku obwiniony nie kwestionował podczas czynności wykonywanych przez policjantów wskazania urządzenia pomiarowego, nie podnosił wówczas żadnych zarzutów co do ujawnionego mu wyniku pomiaru ( martwił się jedynie o ilość punktów karnych). Wynika to z zeznań świadków, którym Sąd Rejonowy słusznie dał wiarę.
Dlatego ustalenia faktyczne Sądu meriti są prawidłowe, zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena dowodów pełna, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, a rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest sprawiedliwe, nie uchybiające prawu materialnemu, zaś sam wyrok zapadł bez obrazy prawa procesowego.
Na wydatki w postępowaniu odwoławczym złożyły się zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 50 zł. (art. 118 § 4 kpww zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 10 października 2001 r. Dz.U. Nr 118, poz. 1269).
O kosztach sądowych za drugą instancję orzeczono na podstawieart. 119 kpww zw. zart. 636 § 1 kpkiart. 8w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późniejszymi zmianami).
Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd drugiej instancji orzekł jak w sentencji wyroku.