Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 251/15
Data wyroku: 2015-11-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Karol Skocki, Waldemar Cytrowski –, Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 251/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
20 listopada 2015 r.
Sąd Okręgowy w Koninie Wydział II Karny w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Waldemar Cytrowski – spr.
Sędziowie : SO Agata Wilczewska
SO Karol Skocki
Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk
przy udziale Jacka Górskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu 20.11..2015 r.
sprawyŁ. S.
oskarżonego o przestępstwo zart. 158§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Słupcy z 16.06.2015 r. sygn. akt II K 37/15
.
1. Utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy.

2
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze wydatki w kwocie 50 zł i opłatę w kwocie 120 zł.

Karol Skocki Waldemar Cytrowski Agata Wilczewska

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Słupcy wyrokiem z 16 czerwca 2015r. w sprawie o sygn. akt II K 37/15 oskarżonego

Ł. S.
uznał za winnego tego, że 1 grudnia 2013r. około godz. 1:00 w miejscowościB.gm.S.na terenie(...)podczas odbywającej się zabawy tanecznej będąc wcześniej powołanym do ochrony bezpieczeństwa osób uczestniczących zabawie, działając wspólnie i w porozumieniu zT. Ł. (1)oraz innymi pracownikami ochrony dokonali pobiciaK. B.w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na czas dłuższy niż 7 dni, tj. przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.i za to skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.iart. 73 § 1 kkwarunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary na okres próby lat 2 i oddał oskarżonego pod dozór kuratora.
Apelację wniosła obrońca, która zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu oraz obrazę przepisów postępowania, a zwłaszczaart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k., polegającą na nierozważeniu całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie oraz na fragmentarycznej jednostronnej analizie i ocenie dowodów.
W oparciu o te zarzuty wniosła o uniewinnienie oskarżonego ewentualnie złagodzenie wymierzonej mu kary.
Apelacja nie jest zasadna.
Błąd w ustaleniach faktycznych może wynikać bądź z niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). Żadnego jednak z tych błędów nie popełnił Sąd I instancji. Sąd ten bowiem nie tylko przeprowadził wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, ale też w oparciu o wskazane wart. 7 k.p.k.kryteria prawidłowo je ocenił i z oceny tej wywiódł prawidłowy wniosek co do sprawstwa oskarżonego. Sąd odwoławczy w pełni tę ocenę podzielając, by jej tu ponownie nie przytaczać, powołuje się na nią, czyniąc z niej integralną część niniejszego uzasadnienia. Zarzuty apelacyjne natomiast stanowią typową, dowolną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu.
Na sprawstwo oskarżonegoŁ. S.wskazują w szczególności następujące dowody i okoliczności:

-

konsekwentne, spójne i logiczne zeznania pokrzywdzonegoK. B., które znalazły odzwierciedlenie w zeznaniach świadków i dokumentacji medycznej,

zeznania świadkówA. K.iM. L., która podczas okazania wizerunku rozpoznała oskarżonegoS., jako osobę, która „najbardziej biła” pokrzywdzonego.

protokoły dokonanych w toku postepowania przygotowawczego okazani wizerunków

brak jakichkolwiek powodów do fałszywego pomówienia oskarżonego.

Jako całkowicie dowolny i gołosłowny należy zatem ocenić zawarty w uzasadnieniu apelacji zarzut, iż pokrzywdzony i jego przyszła żona fałszywie pomówili oskarżonego z tego tylko powodu, iż miał on stabilną sytuację finansową. Pokrzywdzony i świadekM. L.rozpoznali przecież drugiego ze sprawcówT. Ł. (2), który takiej sytuacji materialnej nie miał. Pokrzywdzony i jego przyszła żona nie mieli więc żadnego interesu aby narazić się na odpowiedzialność karną poprzez złożenie przeciwko oskarżonemu fałszywych zeznań.
Wobec prawidłowych ustaleń Sądu nie pozostały już żadne wątpliwości, które należałoby rozstrzygać na korzyść oskarżonego, co czyni zarzut naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k.całkowicie niezasadnym. Z ugruntowanego natomiast stanowiska judykatury i doktryny wynika, że zarzut naruszeniaart. 4 k.p.k.jako statuujący ogólną zasadę postepowania, nie może być samoistnym zarzutem apelacyjnym. Jeżeli zatem skarżąca nie wskazała konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady, które miałyby zostać naruszone, zarzut ten należy uznać za nieskuteczny.
W żadnym zakresie nie potwierdził się też zarzut co do niewspółmierności orzeczonej kary. Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił bowiem dotychczasową niekaralność oskarżonego, która pozwoliła na przyjęcie wobec oskarżonego pozytywnej prognozy resocjalizacyjnej. Nie można jednak abstrahować od tego, że na oskarżonym ciążył obowiązek dbania o porządek i bezpieczeństwo uczestników imprezy. Orzeczona kara w pełni zatem odpowiada wskazanym wart. 53 kkdyrektywom jej wymiaru.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł na podstawieart. 627 k.p.k.,art. 633 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.).
Karol Skocki   Waldemar Cytrowski Agata Wilczewska