Sąd Okręgowy w Lublinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 101/11
Data wyroku: 2015-02-24 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt IVK 101/11

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonych dowodów Sąd ustalił co następuje.
Odnośnie czynu zarzuconegoW. K.w pkt.IV.
Około listopada 2009 rokuW. K.poznałE. J.mieszkankę wsiŻ..W. K.przyjeżdżał na stację paliw wD., gdzie pracowałaE. J.w towarzystwie mężczyzny, który przedstawił się imieniemR.. W rzeczywistości był toM. B.. Na początku marca 2010 roku mężczyźni poprosiliE. J.o skontaktowanie zL. O., który także mieszkał wŻ.. Mężczyźni powiedzieli, że chcą kupić odO.papierosy z przemytu.E. J.zadzwoniła doL. O.i przekazała telefon mężczyznom (zeznaniaE. J.k.435v, 436v).
W dniu 8 marca 2010 rokuW. K.iM. B.przyjechali doE. J., prosząc o pokazanie, gdzie mieszkaL. O.. Mężczyźni zawieźli swoim samochodemO. (...)koloru wiśniowegoE. J.iA. J.doL. O..W. K.uzgadniał zL. O.szczegóły transakcji. Powiedział, że jest zainteresowany kupnem 500 kartonów papierosów.A. J.zapewniłaL. O., że nie zostanie oszukany przez mężczyzn.L. O.oświadczył, że nie ma możliwości załatwienia tak dużej ilości papierosów, postara się jednak zdobyć jak najwięcej. Mężczyźni uzgodnili, żeL. O.zawiezie papierosy na posesjęA. J.(zeznaniaL. O.k.424,E. J.k.436,A. J.k. 440).
L. O.zgromadził około 200 kartonów papierosów bez polskich znaków akcyzymarki V. (...),J.L.,M.. Ich rynkowa wartość wynosiła 8 500 złotych (zeznaniaL. O.k.424).
W dniu 9 marca 2010 roku w rozmowie telefonicznejL. O.potwierdził, że ma papierosy oraz iż przywiezie je doA. J..L. O.załadował papierosy do swojego samochodu i udał się doA. J.. Na wjeździe na posesję stał już samochódO. (...), którym przyjechaliW. K.iM. B.. Przód samochoduO. (...)skierowany był w stronę domu. Na terenie posesji znajdowali sięW. K.,M. B.iA. J..E. J.nie było wówczas w domu.L. O.podjechał tyłem swojego pojazdu do samochoduO. (...), w ten sposób, że bagażniki obydwu pojazdów znalazły się naprzeciwko siebie.L. O.otworzył bagażnik swojego samochodu, w którym były papierosy i zaczął rozmawiać zW. K.iM. B.. Mężczyźni zdążyli wymienić kilka słów, gdy pod bramę wjazdową posesjiA. J.podjechał samochódV.koloru srebrnego. Pojazd ten zatarasował wyjazd z posesji. Z samochodu wyskoczyli co najmniej dwaj mężczyźni w kominiarkach. GdyL. O.odwrócił się w ich stronę, został uderzony pięścią w głowę przez jednego z mężczyzn, którzy mieli kupić od niego papierosy. Na skutek uderzenia pokrzywdzony upadł na ziemię. Mężczyźni w kominiarkach podbiegli do niego i kopali po całym ciele. Jeden z napastników przystawił do boku pokrzywdzonego nieustalony przedmiot i zagroził, iż ugodzi go nożem, jeżeli się odwróci. W tym czasieW. K.iM. B.zabrali papierosy z samochoduL. O.. Po zaborze papierosów wszyscy sprawcy opuścili posesję. Najpierw odjechał samochódV.. Następnie posesję opuściliW. K.iM. B.samochodemO. (...)(zeznaniaL. O.k.424,A. J.k. 440; częściowo wyjaśnieniaW. K.k. 2002).
Odnośnie czynu zarzuconegoW. K.iB. G. (1)w pkt.I orazM. R. (1)iP. Z. (1)w pkt.II.
M. R. (1)iP. Z. (1)wiedzieli, żeŁ. S. (1)ma dostęp do papierosów pochodzących z przemytu zza wschodniej granicy. Początkowo rozważali zakup papierosów od niego, aby sprzedać je z zyskiem. PrzedW.2010 roku oskarżeni, z inicjatywyP. Z. (1), postanowili zdobyć odŁ. S. (1)papierosy, pozorując chęć zakupu, ale nie płacąc za nie.P. Z. (1)miał zwerbować osoby, które pozorując chęć zakupu papierosów, bezpośrednio zrealizowałyby uzgodnione przedsięwzięcie.M. R. (1)miał skontaktować zŁ. S. (1)te osoby, przedstawiając je jako nabywców papierosów.M. R. (1)iP. Z. (1)przewidywali, że aby zdobyć papierosy konieczne może być zastosowanie wobec pokrzywdzonego przemocy i akceptowali taką możliwość.P. Z. (1)zaproponował udział w przedsięwzięciuW. K.iM. B.. W dniu 15 kwietnia 2010 rokuP. Z. (1)zaaranżował u siebie w domu wŁ.spotkanieM. R. (1)zW. K.iM. B..M. R. (1)skontaktował się telefonicznie zŁ. S. (1). Poinformował go, że jest człowiek zainteresowany zakupem papierosów. Tego samego dnia, w trakcie spotkania na budowie w miejscowościŚ.,M. B.uzgodnił zŁ. S. (1)warunki transakcji, która miała być sfinalizowana następnego dnia.M. R. (1)znał wcześniejŁ. S. (1), który mieszkał w tym samym bloku co rodzice oskarżonego, w miejscowości(...)(wyjaśnieniaM. R.k.79v – 80, 1057, 1057v).
M. B.zaproponowałB. G. (1), aby przewiózł pochodzące z przemytu papierosy. Nie informował go, że papierosy będą pochodzić z przestępstwa popełnionego na szkodęŁ. S. (1)(wyjaśnieniaB. G.k.66).
W dniu 16 kwietnia 2010 rokuB. G. (1)spotkał sięM. B.iR. M.. SamochodemB. G. (1)markiM. (...)nr rej. (...), zarejestrowanym naK. M., mężczyźni pojechali naPlac (...)wB.. Tam dołączył do nichW. K., który przyjechał samochodem markiM. (...), w towarzystwie młodego mężczyzny o nieustalonej tożsamości. W godzinach wieczornych wszyscy ci mężczyźni, dwoma opisanymi samochodami, udali się na posesjęP. Z. (1)wŁ., przyulicy (...)(wyjaśnieniaB. G.k.66).
Na posesjiP. Z. (1)mężczyźni opróżnili bagażnik samochoduB. G. (1), wyjęli z niego tylną kanapę.W. K.iM. B.zastąpili oryginalne tablice rejestracyjne w samochodzieB. G. (1)zagranicznymi tablicami rejestracyjnymi (wyjaśnieniaB. G.k.66v,P. Z.k.1081v).B. G. (1)został poinformowany, że nie będzie kierował swoim samochodem, a ma jedynie go udostępnić.B. G. (1)wyraził na to zgodę (wyjaśnieniaB. G.k.66v).
W. K.iM. B., samochodemB. G. (1), pojechali na umówione spotkanie zŁ. S. (1)(wyjaśnieniaP. Z.k.74v,B. G.k.66v).
Na terenie posesjiP. Z. (1)pozostali: jej właściciel,B. G. (1),R. M., młody mężczyzna o nieustalonej tożsamości. Po telefonie odW. K.mężczyźni wsiedli do samochoduW. K.i pojechali do miejscowościR..P. Z. (1)wskazał blok, w którym mieszkali pokrzywdzony i rodziceM. R. (1). Pod wskazanym blokiem z samochodu wysiadł młody mężczyzna o nieustalonej tożsamości. Pozostali mężczyźni wrócili doŁ., gdzieP. Z. (1)opuścił pojazd (wyjaśnieniaP. Z.k.75,B. G.k.66v).
B. G. (1)iR. M.pojechali samochodemW. K.do miejscowościŚ., gdzie na czekali na telefon odW. K.iM. B.(wyjaśnieniaB. G.k.66v).
Około godziny 21 – ejM. B.iW. K.spotkali się zŁ. S. (1)w pobliżu bloku w miejscowości(...).Ł. S. (1), przekonany, iż mężczyźni chcą kupić od niego papierosy, wydał im 500 kartonów papierosów bez polskich znaków skarbowych akcyzy, pochodzących z przemytu.M. B.iW. K.zapakowali papierosy do samochoduB. G. (1)(wyjaśnieniaW. (...)k.2002v).
NastępnieŁ. S. (1)zaatakowany został przezM. B.,W. K.i młodego mężczyznę o nieustalonej tożsamości.M. B.i trzeci napastnik atakowali pokrzywdzonego, używając kija bejsbolowego i klucza francuskiego. Napastnicy zadawali uderzali pokrzywdzonego po całym ciele. Wskutek zadanych urazówŁ. S. (1)doznał obrażeń w postaci: ran obu warg; otarć naskórka na brodzie po stronie lewej; ran tłuczonych okolic czołowych, tak po stronie prawej, jak i lewej, które przebiegają zgodnie z długą osią szwu strzałkowego; podbiegnięć krwawych tylnej powierzchni małżowiny usznej i okolicy lewego wyrostka sutkowego; ran przedniej powierzchni prawego podudzia; otarć naskórka i podbiegnięć krwawych, kształtu podłużnego, po łokciowej stronie lewego przedramienia; rozległych podbiegnięć krwawych z obrzękiem tkanek miękkich bocznej powierzchni brzucha po stroni lewej, kształtu podłużnego, przebiegających poprzecznie do długiej osi ciała; podbiegnięć krwawych umiejscowionych nieco ku tyłowi od kostki bocznej lewego stawu skokowego. Obrażenia te naruszyły prawidłowe funkcjonowanie organizmu pokrzywdzonego na okres nieprzekraczający 7 dni. Pokrzywdzony narażony został co najmniej na wystąpienie skutków określonych wart. 157 § 1 kk(opinie sądowo-lekarskie k.476, 2565 – 2571; częściowo zeznaniaŁ. S.k.12v).
Towarzyszący pobiciu hałas zaalarmował mieszkankę blokuB. R. (1). Jej krzyk spowodował, że napastnicy opuścili miejsce zdarzenia.B. R. (1)wezwała karetkę pogotowia, która odwiozłaŁ. S. (1)do szpitala (zeznaniaB. R.k. 72).
Opróżniony z papierosów samochódB. G. (1), z uszkodzoną przednią szybą, został porzucony na terenie posesjiP. S. (1)pod nr 158 w miejscowościD.(zeznaniaP. S.k.112).
Po otrzymaniu telefonu przezR. M.,B. G. (1)iM.wrócili na posesjęP. Z. (1), którego tam nie było. NaG.iM.czekali jużW. K.,M. B.i młody mężczyzna o nieustalonej tożsamości.P. Z. (1)nie było na terenie posesji. Wszyscy mężczyźni, samochodemW. K., wrócili doB..W. K.za udostępnienie samochodu zapłaciłB. G. (1)500 złotych, w 5 banknotach o nominale 100 złotych (wyjaśnieniaB. G.k.66v). Z tej kwoty 2 banknoty zostały zatrzymane uB.G.(k.64).
Odnośnie czynu zarzuconegoMariuszowiR.iP. Z. (1)w pkt.III.
Rankiem w dniu 17 kwietnia 2010 rokuM. R. (1)przyjechał do domuP. Z. (1). Mężczyźni obawiali się, że poniosą odpowiedzialność karną za przestępstwo, którego ofiarą padłŁ. S. (1). Postanowili pozbyć się tablic rejestracyjnych samochoduB. G. (1)markiM.nr(...), które sprawcy pozostawili na terenie posesjiP. Z. (1). Mężczyźni pojechali do lasu samochodemP. Z. (1)i zakopali tam tablice rejestracyjne. Tego samego dniaP. Z. (1)wywiózł do szopy sąsiadówM.tylną kanapę z samochoduB. G. (1)i inne rzeczy pozostawione przez sprawców poprzedniego dnia (wyjaśnienia:M. R. (1)k. 80v,P. Z. (1)k. 75, 75v; protokół oględzin przedmiotów zabezpieczonych uB. M. (1)k.68, protokół zatrzymania tablicy rejestracyjnej k. 20).
W. K.cechuje inteligencja przeciętna. Nie stwierdzono u niego jednoznacznych psychologicznych wskaźników organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Rozpoznano u niego osobowość dyssocjalną i uwarunkowane nieprawidłowymi cechami osobowości nieprzystosowanie społeczne, wyrażające się tendencją do przekraczania zasad społecznego współżycia i norm prawnych. W okresie objętym zarzutamiW. K.nie znajdował się w stanie zaburzeń psychotycznych. Stan psychicznyW. K.w odniesieniu do zarzuconych czynów nie znosił, ani nie ograniczał jego zdolności rozpoznania znaczenia czynów jak i zdolności pokierowania swoim postępowaniem (opinie sądowo – psychiatryczna i sądowo – psychologiczna k. 978, 1287, 310, 1416).
W. K.w toku całego postępowania nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów.
W postępowaniu przygotowawczym oskarżony, zaprzeczył, aby miał jakikolwiek związek z przestępstwami, o popełnienie których jest podejrzewany(k. 131, 497). W początkowej fazie postępowania sądowegoW. K.skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, potwierdzając jedynie treść uprzednio złożonych wyjaśnień (k.1701). Na rozprawie w dniu 15 marca 2012 rokuW. K.złożył obszerne wyjaśnienia. Przyznał, iż miał związek z obydwoma zdarzeniami objętymi zarzutami, ale nie brał udziału w rozbojach. Napadów tych dokonali policjanci wspólnie zP. Z. (1)iM. R. (1). Oskarżony podał, że razem zM. B.zajmował się handlem papierosami. Odbiorcami papierosów byli handlarze z okolicŁ., m.in.P. Z. (1). Pod koniec lutego 2010 roku oskarżony iM. B.zostali przyłapani na przepakowywaniu papierosów przez czterech mężczyzn, poruszających się oznakowanym radiowozem. Dwóch mężczyzn było w mundurach, a dwóch po cywilnemu. Jednym z nich byłM. R. (1). Bojąc się utraty papierosów oraz możliwości dalszego handlowania przemyconymi papierosami,W. K.iM. B.zgodzili się pomóc mężczyznom w polowaniu na przemytników. Współpraca z Policją miała polegać na tym, że mężczyźni będą wskazywać osoby, od których oskarżony iM. B.będą kupować towar. Wtedy oni mieli wkraczać, zabierać papierosy, dokonywać aresztowań, aW. K.i jego kolega mieli uciekać. Pod koniec lutego, lub na początku marca doW. K.przyjechaliP. Z. (1)iM. R. (1).R.polecił mu zorganizować transakcję papierosową zL. O.,ps. (...). Oskarżony umówił się zL. O.na zakup 400 kartonów papierosów w dniu 9 marca, o czym poinformowałM. R. (1). W trakcie transakcji mieli pojawić się policjanci i zatrzymać sprzedającego. Oskarżony iM. B.mieli zabrać 300 kartonów papierosów, a 100 kartonów miała pozostać jako dowód w sprawie. Zabrane papierosy oskarżony miał przekazać ludziomR.. Dnia 9 marcaW. K.iM. B.spotkali się wŁ.zR.,Z.i mężczyzną o nazwisku lub przezwiskuO.. Zgodnie z uzgodnionym planem oskarżony iM. B.udali się doŻ..L. O.przyniósł 400 kartonów papierosów. Oskarżony iB.zapakowali 300 kartonów do swojego auta, a 100 zostawili, tłumacząc, że nie mają więcej pieniędzy. Jeden z nich dał sygnałR.. WjechałoV., wyskoczyło z niego dwóch lub trzech zamaskowanych mężczyzn, którzy krzyczeli „na ziemię”,(...).K.zB.odjechali z 300 kartonami. W ich samochodzie zepsuło się sprzęgło. Po telefonie doR.przyjechałZ., który wziął na hol auto oskarżonego. Po paru dniachR.dał oskarżonemu za to 1000 złotych i powiedział, że zamknęli tegoO.. W Wielki PiątekR.po raz kolejny zażądał od oskarżonego pomocy, bo ustawił transakcję wR..W. K.iM. B.nie dotarli na miejsce pod pozorem awarii auta. W kwietniuR.ponowił żądanie udzielenia pomocy.R.zawiózłB.do przemytnika, aby ten się z nim dogadał w sprawie zakupu papierosów.B.ustalił transakcję na 16 lub 17 kwietnia. Dnia 16 kwietniaR.wysłał doB.O., aby to osobiście nadzorował.M. B.załatwiłM. (...)odB. G. (1). Dwoma samochodami pojechaliŁ.. Z oskarżonym jechałO., a zM. G.i jakiśM..O.dał 500 złotych, jakich domagał sięG.za udostępnienie pojazdu. mi te pieniądze. WŁ.udali się doZ., gdzie opróżnili bagażnik samochoduG.i wyjęli z niego tylną kanapę. Zmienili tablicę rejestracyjną na dostarczoną przezZ.. Podobnie jak wŻ.udali się zB.doR.na spotkanie zS.. Po drodze oskarżony uderzył w rurę wystającą z jakiegoś samochodu dostawczego i stłukła się przednia szyba w aucie. Zaparkowali auto pod blokiem i przyszedłS.. Dogadali cenę, były to papierosy różnych marek. Oskarżony dał wtedyS.kartkę, aby notował ile czego jest i po ile. Ta kartka to nie żaden haracz,S.na niej notował. Oskarżony obejrzał towar, było około 600 kartonów na busie. Razem zB.załadowali doM. (...)kartonów i zadzwonił doZ.czyR., że już. Wtedy przybiegło dwóch lub trzech osobników bez kominiarek, nie mieli nic w rękach, krzyczeli(...). Oskarżony zB.uciekli. Nie wie, co tam się dalej stało.R.tam był zO.i kimś jeszczeS.T.i jeszcze jakimś autem. Na telefoniczne polecenieR.oskarżony iM. B.polecił pojechali do miejscowościD.158.R.przyjechał tam i zabrał papierosy. Polecił zostawićM.z pękniętą szybą. Po pewnym czasie przyjechaliZ.zO.samochodemM. (...)zabrali oskarżonego iB.na posesjęZ.. Stamtąd oskarżony,B.,G.,O.iM.udali się doB.. Na drugi dzień oskarżony zadzwonił doR., że więcej nie robi takich rzeczy, bo w końcu nikt ze nie nie zechce robić interesów.R.powiedział, żeS.już siedzi. Oskarżony cały czas myślał, że robi coś dla Policji, za co ona przymyka oczy na jego przemyt (k. 2000 - 2005).
M. R. (1)w toku całego postępowania nie kwestionował, iż uczestniczył w zdarzeniu, które obejmuje postanowiony mu zarzut.
W toku pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanego w postępowaniu przygotowawczymM. R. (1)podał, żeŁ. S. (1)zajmował się przemytem papierosów z Ukrainy do Polski.M. R. (1)iP. Z. (1)chcieli początkowo kupić odŁ. S. (1)papierosy, aby następnie sprzedać je z zyskiem. PrzedW.P. Z. (1)zaproponowałM. R. (1), aby zabraćS.papierosy pochodzące z przemytu. Poinformował, że ma kogoś, kto może to zrobić. RoląR.byłoby skontaktowanieS.z osobami zorganizowanymi przezZ..R.miał powiedziećS., że osoby te są zainteresowane kupnem papierosów z przemytu. Oskarżony przystał na tę propozycję. W dniu 15 kwietnia 2010 rokuM. R. (1)spotkał się zW. K.i mężczyzną o umieniuM.uP. Z. (1). Na polecenieP. Z. (1)skontaktował się telefonicznie zŁ. S. (1)i poinformował go, że jest człowiek zainteresowany papierosami.M. R. (1)iM.pojechali na spotkanie zŁ. S. (1)na budowę doŚ..Ł. S. (1)pokazałM.kilka kartonów papierosów. Powiedział, że od ręki może sprzedać 500 kartonów, a 700 kartonów za kilka dni.Ł. S. (1)iM.rozmawiali o cenie papierosów.R.nie uczestniczył w tej części rozmowy. Mężczyźni wymienili się numerami telefonów.M.iM. R. (1)wrócili doP. Z. (1).M.odjechał zW. K..M. R. (1)iP. Z. (1)nie wiedzieli kiedy i w jaki sposób papierosy zostaną zabrane. W dniu 16 kwietniaP. Z. (1)przesłałM. R. (1)sms o treści „jadą”. Po godz.19 – ejM. R. (1)czekał w okolicy stacji(...)naul.(...)wŁ., gdzie miał się spotkać zP. Z. (1). PonieważP. Z. (1)nie zjawił się,M. R. (1)wrócił pod swój blok, a następnie udał się do lokalu(...). O godzinie 21.28 doM. R. (1)zadzwoniłR. N.– szwagierŁ. S. (1). Powiedział, że ludzie którzy przyjechali pobili szwagra i ukradli mu pieniądze. Następnie doM. R. (1)zadzwoniłŁ. S. (1). Dopytywał się, kto to był.M. R. (1)zatelefonował doP. Z. (1), a następnie spotkał się z nim.Z.powiedział, żeS.o mało nie został zabity.Z.stwierdził, że był wR., siedział w swoim samochodzieA. (...)na drodze z jakimś(...). Nie podchodził w pobliże bloku. NastępnieM. R. (1)iP. Z. (1)spotkali się zR. N., który powiedział, że napastnicy przyjechali srebrnymM..Ł. S. (1)uszkodził w nim karoserię, rzucając kamieniem. Według informacjiR. N.sprawcy zabrali pokrzywdzonemu około 20 000 złotych i papierosy. Następnego dnia oskarżony był uZ.. Na podwórku leżały siedzenia wyjęte zM., aby zapakować papierosy oraz tablice rejestracyjne.Z.powiedział, że trzeba schować tablice. Pojechali do lasu, gdzieZ.zakopał tablice (k.79 – 80v).
W kolejnych wyjaśnieniachM. R. (1)podkreślił, że kontaktującS.zM.nie wiedział, że pokrzywdzony zostanie pobity. Wiedział, że sprawcy jechali zabrać papierosy. Na drugi dzień po zdarzeniu widziałM., gdy ten przyjechał doZ..M.mówił, że zabraliS.ok.400 kartonów papierosów. Nie pamięta, czyM.mówił o zabraniu papierosów. Na pytanie czym został pobity pokrzywdzony,M.mówił, że coś było w ręku (k.84).
Wyjaśniając w dniu 17 grudnia 2010 roku,M. R. (1)wskazywał naP. Z. (1)jako inicjatora zaboru papierosów.Z.wypytywał go o osoby, które handlują papierosami. Także on zaproponował, aby ukraść papierosyS., nawet w drodze rozboju, ale bez wyrządzania krzywdy fizycznej, chodziło o to, aby „wyj...ać gościa z fajek”, „wyj...aćS.z towaru”, przez coM. R. (1)rozumiał dokonanie rozboju.Z.zapewniał, żeS.nie stanie się krzywda. Oskarżony podał, że był obecny przy rozmowieB.zS..B.mówił, że chce kupić 400 kartonów.(...)mówił, że tego dnia może dostarczyć 300 kartonów, a następnego dnia resztę. Odmiennie niż w pierwszych wyjaśnieniach,M. R. (1)nie wspomniał o tym, żeZ.opowiadał, iż był na miejscu zdarzenia. O tym, że pokrzywdzonemu skradziono ok.20 000 zł dowiedział się odR. N.. Zdziwiło go to, bo w planach była kradzież papierosów, a ponadto nie przypuszczał, żeS.miał przy sobie taką kwotę. Na jego pytanie , ile kartonów zabrali,B.odpowiedział mu że około 300, ale mogło być mniej. Wartość tych papierosów to wg ocenyR.ok.12 000 zł.B.nic nie mówił o zabraniu pieniędzy (k.1056).
W toku postępowania sądowegoM. R. (1)potwierdził uprzednio złożone wyjaśnienia (k.1074, 2207). Ustosunkowując się do rozbieżności co do ilości papierosów, które wg relacjiM. B.zostały skradzione, oskarżony oświadczył, że nie pamięta, o jakiej ilości kartonów papierosów kradzionychŁ. S. (1)mówiłB., czy było to 400 czy 300 kartonów. Oskarżony nie potrafił wytłumaczyć różnicy między wyjaśnieniami w tym zakresie. Oskarżony podał ponadto, że nie przekazał pokrzywdzonemu żadnych pieniędzy tytułem odszkodowania lub zadośćuczynienia (k.2276 ).
P. Z. (1)w toku postępowania przygotowawczego kwestionował udział w rozboju na osobieŁ. S. (1), twierdząc, że jego zamiarem było wyłącznie ułatwienie nielegalnej transakcji papierosami. Przyznał się natomiast do ukrycia tablic rejestracyjnych. Na rozprawie oskarżony oświadczył, że przyznaje się do popełnienia zarzuconych czynów.
Składając wyjaśnienia w dniu 20 kwietnia 2010 rokuP. Z. (1)wyjaśnił, żeW. K.poznał ok.1,5 miesiąca wcześniej w komisie samochodowym, zaśM. R. (1)zna od kilku lat. Około 2 tygodnie temu przed jego posesją spotkali sięK.iR..R.mówił, że ma znajomego, który może mieć papierosy do sprzedania, aK.miał mieć klienta na te papierosy.R.chciał zarobić na skontaktowaniu tych ludzi. W tej luźniej rozmowie mężczyźni uzgodnili, żeK.skontaktuje się w tej sprawie zR.. Po kilku dniach zadzwoniłK., żeby przekazał(...), że ma klienta na papierosy i że przyjedzie doŁ.. Tego samego dniaK.przyjechał do niego zM..R.już był u niego na posesji.R.zabrałM.swoim samochodem i gdzieś pojechali.K.odjechał po nich. Następnie ci trzej mężczyźni wrócili.K.zabrałM.i odjechali.R.mówił, że byli uS.iM.dogadał się z pokrzywdzonym co do kupna papierosów. Po 2-3 dniach zadzwoniłK., powiedział, żeM.dogadał się zS.i przyjadą po papierosy. Około godz.20 – tej na posesjęP. Z. (1)przyjechał swoimM. (...)zM.. DrugimM. (...)przyjechali 3 mężczyźni.K.zostawił u niego na posesji tylne siedzenie z drugiegoM., koło zapasowe i inne szpargały.K.pojechał zM.doS.tym drugimM.. Trzej pozostali mężczyźni przesiedli się doM. (...)i zostali przed posesjąZ.. Po ok.10 minutach zadzwonił do niegoK., aby pojechał z tymi trzema i pokazał im wR.blokR.. Pod blokiemR.jeden ze wspomnianych trzech mężczyzn wysiadł. Wcześniej ten mężczyzna rozmawiał przez telefon komórkowy.Z.kazał pojechać kierowcy – tj. właścicielowi drugiegom.- na koniec wsi, zawrócić i odwieźć go do niego doŁ.. Oskarżony wysiadł przyul.(...). Gdy szedł do siebie zul.(...)zadzwonił do niegoR.z(...).R.powiedział, że dzwonił do niego szwagierS.i poinformował o pobiciu pokrzywdzonego. Szwagier pokrzywdzonego miał pretensję doR., że ten wystawił pokrzywdzonego. Oskarżony zabrałR.z(...)do siebie do domu. Przyjechał tam szwagierS.i zaczęli się szarpać zR.. Oskarżony zabrał ich na stację(...). SzwagierS.miał pretensję doR., że przez niego pokrzywdzony zostały pobity. Oskarżony wrócił do siebie. Zastał otwartą bramę, mimo że wcześniej ją zamykał. Pomyślał, żeK.pod jego nieobecność zabrał rzeczy zostawione wcześniej na posesji. Następnego dnia rano oskarżony zauważył, że przy rzeczach, które zostawiłK.są również tablice rej.(...)Wśród tych rzeczy nie było kija bejsbolowego. Tego samego ranka do oskarżonego przyjechałR.. Razem postanowili pozbyć się tablic rejestracyjnych. Pojechali do lasu i tam zakopali tablice. Tego samego dnia do oskarżonego zadzwoniłK.z pretensjami, że zginąłM.„okularnik”. Z inicjatywyK.oskarżony iR.spotkali się zM.. WytłumaczyliM., że nie zabrali tego pojazdu. W nocyK.przyjechał do oskarżonego i odebrał dokumenty od swojegoM.. Po tym nocnym spotkaniu zK., oskarżony wywiózł rzeczy pozostawione wcześniej u niego zM.„okularnika” tj. kanapę tylną, koło zapasowe do szopy sąsiadaM.(k.73 - 75). W trakcie kolejnych wyjaśnieńP. Z. (1)potwierdził, że gdy jechałM. (...)do miejscowościR., samochodem kierowałG.(k.306). Oskarżony twierdził, żeG.nie brał udziału w pobiciu, gdyż był z nim cały czas w samochodzie, nie wysiadał z niego, wrócił zZ.pod jego posesję (k.501).
W trakcie ostatniego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczymP. Z. (1)wyjaśnił m.in., żeW. K.znał z imienia i nazwiska od czasów szkoły podstawowej, ale nie utrzymywał z nim kontaktów. Z koleiM. R. (1)poznał ok. 4 lata temu. Zimą 2010 rok spotkałW. K.w autokomisie przy okazji sprzedaży swoim samochodów. Mężczyźni wymienili się numerami telefonów. Wiosną 2010 rokuP. Z. (1)szukał nabywcy na samochódF. (...). Skontaktował się telefonicznie zW. K.i zaproponował kupno samochodu. Mężczyźni umówili się na spotkanie pod budynkiem ZUS w celu obejrzenia samochodu przezW. K..P. Z. (1)udał się na spotkanie wtowarzystwie (...). Na miejscu okazało się, żeK.iR.znają się.K.poprosiłZ.o pomoc w sprzedaży samochoduM. (...).Z.zgodził się. PodałK.swój adres, aby ten przyjechałM.w celu umożliwieniaZ.obejrzenia pojazdu. Po jakimś czasieK.przyjechałM.do oskarżonego.P. Z. (1)polecił usunięcie kilku stwierdzonych usterek. W marcu 2010 roku w czasie rozmowyK.zdradził się , że handluje papierosami bez znaków skarbowych akcyzy. Po tej rozmowie oskarżony pomyślał oM. R. (1), który był mu dłużny pieniądze w związku z zakupem samochodu. Oskarżony wiedział, żeM. R. (1)również zajmuje się handlem papierosami. Oskarżony postanowił skontaktowaćR.zK.. Chciał, abyR.zarobił na handlu papierosami i spłacił zadłużenie w stosunku doZ., które wynosiło ok.7 000 zł. GdyK.przyjechał doZ.w związku z samochodami, akurat na posesji byłR..K.iR.dogadali się, żeR.będzie zarabiał na pośrednictwie w handlu i będzie miał płacone 1 zł za karton papierosów.R.stwierdził, że jego sąsiadS.zR.przywozi papierosy z Ukrainy i ma większe ich ilości tj. 500-700 kartonów.K.stwierdził, że na zakup tak dużej ilości papierosów nie ma pieniędzy i musi znaleźć wspólnika. Zapowiedział, że da znać, jak go znajdzie. Po upływie około 3 tygodni doZ.zadzwoniłK.. Powiedział, że ma wspólnika. Nie może dodzwonić się doR.. Poprosił, abyZ.przekazał mu tę wiadomość.Z.przekazał informację(...). Tego dnia doszło uZ.do spotkaniaK.,M. B.iR..R.telefonicznie umówił się zS.na spotkanie.R.iB.pojechali na to spotkanie samochodemR..K.odjechał gdzieś samochodem. Po upływie około 40 minutR.iB.wrócili. Za chwilę przyjechałK., który odjechał zB..R.opowiedziałZ.o przebiegu spotkania zS.na budowie podW.. Z jego relacji wynikało, żeS.pokazywał, jakie ma papierosy. Mężczyźni rozmawiali o ich cenach. Uzgodnili, że będą w kontakcie. Po upływie jakiegoś czasu, w godzinach popołudniowych w piątek 16 kwietnia 2010 roku, doZ.zadzwoniłK., prosząc o możliwość zostawienia u niego jakichś gratów, bo jedzie doS.po papierosy i potrzebuje miejsca w samochodzie.R.telefonicznie potwierdził, że wie o transakcji. Wieczorem ponownie zadzwoniłK., aby upewnić się, żeZ.będzie w domu. NastępnieK.przyjechał na posesjęZ.wtowarzystwie (...),G.i dwóch innych mężczyzn. Przyjechali samochodamiM. (...)iM. (...). Z tego drugiego samochodu zostawili na posesji tylną kanapę, koło zapasowe, zestaw kluczy.K.iB.odjechali samochodemM. (...). Po upływie ok.15-20 minut doZ.zadzwoniłK., prosząc aby pokazałG.gdzie mieszkaS..G.nie znałŁ., a miał pilotować samochód z papierosami w drodze powrotnej przez miasto.Z.wsiadł doM. (...), którym kierowałG.i w którym znajdowali się jeszcze dwaj mężczyźni. Oskarżony pokazałG.blok wR., w którym mieszkałR.. Jeden z mężczyzn poleciłG.się zatrzymać, wysiadł z samochodu i gdzieś poszedł.Z.chciał, abyG.odwiózł go do domu.G.pojechał w kierunkuC., zawrócił w jakiejś bramie i odwiózłZ.doŁ.naulicę (...). StamtądZ.pieszo doszedł do domu. Po drodze zadzwonił do niegoR., z którym skontaktował sięR. N., informując o pobiciuŁ. S. (1)i kradzieży pieniędzy. Na prośbęR.Z.odebrał go z lokalu(...)i zabrał do siebie do domu. Przed domem doszło do szarpaniny międzyR.aN., który obwiniałR.za pobicie szwagra. Mężczyźni udali się na stację(...), gdzie doszło do rozmowy międzyN.aR..R.nie ujawnił, kto dokonał pobicia. Następnego dniaZ.odkrył, że na podwórzu oprócz pozostawionych tam rzeczy są tablice rejestracyjne odM. (...), który z jego posesji wyjechał na niemieckich tablicach przywozowych. W tym czasie przyszedł do niegoR.. Powiedział doR., że tablice muszą zniknąć, można je zakopać w lesie. Mężczyźni pojechali samochodemZ.do lasu, gdzie zakopali tablice rejestracyjnego w ziemi. Za jego radąR.poszedł na Policję, gdzie wszystko wyjawił. W ciągu dnia, po uprzednim telefonie odK.,Z.iR.spotkali się zB., który dopytywał się o samochódG..B.udzielał wymijających odpowiedzi na ich pytania o przebieg zdarzenia. Nie potwierdził, że sprawcy zabrali pieniądze. Wieczorem zjawił się u niegoK., który odebrał dokumentyM. (...)(k.1081).
Na rozprawieP. Z. (1)potwierdził uprzednio składane wyjaśnienia (k.1702v, 2005 ). Dodatkowo wyjaśnił, że nie kojarzy telefonu o nr 795 818 162. Nie wie, kto mógł się z nim kontaktować z tego telefonu; nie wie, z jakiego telefonu kontaktował się z nimK.. Podał, że zapłacił pokrzywdzonemu 33 000 zł, nie jest pewny czy to odszkodowanie czy zadośćuczynienie (k.2270 ).
B. G. (1)w toku całego postępowania kwestionował zarzut udziału w rozboju na szkodęŁ. S. (1), przyznając fakt udostępnieniaM. B.samochodu markiM.do przewiezienia papierosów bez znaków skarbowych akcyzy.
Składając pierwsze wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym,M. G.wyjaśnił m.in., że użytkował samochód markiM. (...)nr rej.(...), zarejestrowany na przyszłą teściowąK. M..M. B.zaproponował mu, aby w dniu 16 kwietnia 2010 roku o ogdz.19 – tej pojechać doŁ.po papierosy. Oskarżony domyślał się, że będzie to większa ilość. Miał za to otrzymać 500 zł. O uzgodnionej porzeB. G. (1)udał się dobaru Nadołku”. Spotkał się tam zB., któremu towarzyszył chłopak ops. ”Czarny”. Razem pojechali naPlac (...)wB.. W to miejsce przyjechałM. (...)W. K.w towarzystwie jakiegoś „małolata”. Wszyscy, dwoma samochodami, pojechali doŁ.. Na miejsce, na obrzeżachŁ., dotarli około godz.21. Z posesji wyszedł do nich mężczyzna, który przywitał się zK.iB.. Na polecenieK.iB., którzy chcieli zrobić miejsce na papierosy, oskarżony wyjął z samochodu tylną kanapę i opróżnił bagażnik. Mężczyźni założyli w jego samochodzie niemieckie tablice rejestracyjne. Powiedzieli, aby oskarżony się nie denerwował, bo samochodem będzie kierował ktoś inny. Wszystkie rzeczy z jego samochodu oraz tablice rejestracyjne ktoś z nich włożył do stojącego na posesji samochoduA.. Po jakimś telefonieB.zK.wsiedli do jego samochodu i pojechali po papierosy w umówione miejsce. Pozostałe osoby pojechały samochodemK.. Właściciel posesji kazał wysadzić „małolata”, a sam kazał odwieźć się z powrotem w miejsce, z którego go zabrali. Dalej mieli czekać na telefon odK.lubB.. Czekali około 2 godziny wŚ..(...)dostał telefon, po którym wrócili na posesję, gdzie byli wcześniej. Na miejscu zastaliB.,K.i „małolata”. Na pytanie oskarżonego gdzie jest jego samochód, mężczyźni odpowiedzieli, że mieli mały zatarg z facetem na „mecie”.B.zapewniał, że następnego dnia naprawią szybę przednią w samochodzie i go zwrócą.K.dał mu 500 złotych w 5 banknotach 100-złotowych. Mężczyźni wsiedli doM. (...)i wrócili doB.. W trakcie drogiB.iK.mówili, że zabrali komuś papierosy, a przy okazji kogoś pobili.
(k.66).B. G. (1)rozpoznał jako należące do niego rzeczy - w tym tylną kanapę – znalezione w szopieM.. Spośród rzeczy pozostawionych na posesjiZ.brakuje tylko skrzynki z kluczami samochodowymi. Oskarżony wyjaśnił, że nie widział u nikogo kija bejsbolowego (k.87).
Oskarżony zapewniał, że nie wiedział, że samochód zostanie użyty do przestępstwa oraz iż nie brał udziału w rozboju (k.128 ).
W kolejnych wyjaśnieniachB. G. (1)podał, m.in. iżB.zaproponował mu zwykłe przewożenie papierosów. W czasie zdarzenia siedział w samochodzie, który stał pod bramą zakładu mechanicznego wŚ.. W tym czasie z bramy wyjeżdżałm.chyba właściciel zakładu, który na pewno go zauważył (k.160 ).
(...)zanim wysiadł, siedział na siedzeniu obok siedzenia kierowcy. Oskarżony kierował wtedyM. (...)(k.309). Z tyłu siedzieliZ.i(...)tj.M., z przodu siedział „małolat” - ten, który wysiadł wR.i brał udział w pobiciuS.(k.499).
W ostatnich wyjaśnieniach z postępowania przygotowawczegoB. G. (1)wyjaśnił m.in., że do kontaktu zM. B.doszło za pośrednictwem znajomego o imieniuR.. Wiedział, że ma przewieźć ponad sto kartonów papierosów bez znaków skarbowych akcyzy. Myślał, że papierosy zostaną nielegalnie zakupione, a nie zdobyte w drodze rozboju. DoŁ.pojechał zB.iR.. Tam spotkali się zK.i „małolatem”. Wszyscy pojechali na posesjęZ.. Tam na polecenieK.opróżnił bagażnik, ktoś wyjął fotele z samochodu. Po otrzymaniu telefonuB.iK.odjechali jego samochodem. Na posesjiZ.został oskarżony zR., „małolatem” iZ.. PotemZ.powiedział, że oskarżony ma podwieźć „małolata” samochodemK.. Wsiedli do samochodu we czterech.Z.mówił mu jak jechać; „małolata” wysadzili w miejscu wskazanym przezZ.. Pojechali dalej, zawrócili i pojechali z powrotem w miejsce wskazane przezZ.i wysadzili go przy sklepie spożywczym wŁ., przy drodze wylotowej naK..Z.kazał im pojechać dalej i poczekać. Wyjechali pozaŁ., stanęli przed zakładem mechanicznym chyba wŚ.; tam czekali pół godziny – godzinę, ażR.dostał telefon odB.. Wrócili na posesjęZ.. Widział tamK.,B., „małolata”, aZ.nie. DoB.wrócilim. (...)– on,K.,B.,R.i „małolat”. W samochodzie nie było większej ilości papierosów (k.1054).
Na rozprawieB. G. (1)potwierdził uprzednio złożone wyjaśnienia (k. 1701v).
W ocenie Sądu wyjaśnieniaW. K.w co do okoliczności czynu zarzuconego mu w pkt.IVw przeważającej części nie zasługują na wiarę. Sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania jedynie w tym zakresie, w jakim potwierdziły one udział oskarżonego w zdarzeniu tj. że oskarżony, współdziałając z inną osobą, zabrał papierosyL. O..
Sąd nie dał natomiast natomiast wiary twierdzeniom oskarżonego, w szczególności że: działał na polecenieP. Z. (1)iM. R. (1); uważał, iż biorąc udział w zdarzeniu, pomaga w ten sposób policjantom; w trakcie zdarzenia mieli pojawić się policjanci, którzy zatrzymają sprzedającego papierosy; oskarżony iM. B.przepakowali papierosy z samochoduL. O.przed pojawieniem się zamaskowanych mężczyzn; w czasie zdarzenia, na danyR.przez oskarżonego lub jego wspólnika sygnał telefoniczny, samochodemV.przyjechali zamaskowani mężczyźni podający się za policjantów, a wówczas oskarżony i jego wspólnik odjechali z miejsca zdarzenia samochodemO., nie czekając na dalszy rozwój wypadków; po zdarzeniuR.informował go, żeO.został zatrzymany. We wskazanym zakresie wyjaśnieniaW. K.są sprzeczne z treścią zeznań, jakie w toku postępowania składałL. O..
Z relacjiL. O.wynika bowiem, że to jeden z dwóch mężczyzn, którzy pozorowali chęć zakupienia papierosów, zaatakował go jako pierwszy, uderzając w głowę. Przed otrzymaniem pierwszego ciosu nie wydał jeszcze papierosów, które miały być przedmiotem transakcji. Ponadto sprawcy w kominiarkach nie wydawali żadnych okrzyków wskazujących na to, że są policjantami. Z zeznań pokrzywdzonego wynika również, żeW. K.i jego wspólnik opuścili miejsce zdarzenia jako ostatni, już po tym jak zamaskowani sprawcy odblokowali wyjazd z posesjiA. J., odjeżdżając samochodem markiV.(k.424-425, 2067, 2067v). Opisane okoliczności, wynikające z relacjiL. O., wykluczają prawdziwość wersji, zaprezentowanej na rozprawie przezW. K.. Jest bowiem oczywiste, że gdybyW. K.i jego wspólnik uważali, że udzielają pomocy policjantom, to żaden z nich nie uderzyłby pokrzywdzonego. W świetle relacjiL. O.toW. K.i jego wspólnik opuścili miejsce zdarzenia jako ostatni. Mieli zatem świadomość, iż pokrzywdzony po przewróceniu na ziemię był kopany przez zamaskowanych mężczyzn oraz żeL. O.nie został wówczas zatrzymany.
W ocenie Sądu zeznaniaL. O.co do przebiegu przedmiotowego zdarzenia, a w szczególności odnośnie wskazanych wyżej elementów, nie budzą wątpliwości. Jego postawa w toku postępowania wskazuje na to, iż fakt pokrzywdzenia przedmiotowym przestępstwem, nie miał negatywnego wpływu na obiektywizm jego zeznań. Podkreślenia wymaga, żeL. O.nie zawiadomił Policji o popełnionym na jego szkodę przestępstwie. Jego okoliczności podał dopiero wówczas, gdy został wezwany do złożenia zeznań. Wyklucza to możliwość, iż treść zeznańL. O.wynika z chęci rewanżu, jest nieprawdziwa, tendencyjna, obliczona na pogorszenie sytuacji procesowejW. K.. Co do najważniejszych okoliczności zeznaniaL. O.były konsekwentne i stanowcze. Składając zeznania na rozprawie,L. O.przedstawił pewne szczegóły o mniejszej doniosłości nieco odmiennie. Nie daje to jednak podstaw do kwestionowania wiarygodności jego zeznań. Przedstawione przez niego tłumaczenie, że zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym relacjonowały rzeczywisty przebieg zdarzenia, a na rozprawie nie pamiętał pewnych szczegółów z uwagi na upływ czasu jest logiczne i przekonujące.
Istotna rozbieżność w zeznaniachL. O.dotyczyły przebiegu okazania wizerunków, które przeprowadzono w postępowaniu przygotowawczym (k.443). Na rozprawieL. O.stwierdził bowiem, że rozpoznał wówczas prawdopodobnieP. Z. (1)(k.1710v, 1711), mimo iż w rzeczywistości nie okazywano mu wizerunku tego oskarżonego. Z protokołu czynności wynika jednoznacznie, żeL. O.stwierdził, iż nie rozpoznaje żadnego z mężczyzn, których wizerunki mu okazano. W tym kontekście wątpliwości nasuwa oświadczenie świadka na rozprawie, iż rozpoznajeW. K.jako jednego ze sprawców (k.1709).L. O.nie przedstawił wiarygodnego wyjaśnienia opisanych rozbieżności. Za takie nie może być bowiem uznane twierdzenie świadka, iż nie okazywano mu tablicy poglądowej, która znajduje się w aktach, nie zrozumiał się z policjantami, nie zapoznał się z protokołem przed jego podpisaniem (k.1711). W ocenie Sądu nie ma to jednak istotnego znaczenia dla ustaleń w niniejszej sprawie.W. K.na rozprawie przyznał bowiem, że jednym z niezamaskowanych mężczyzn biorących udział w zdarzeniu był on sam. WyjaśnieniaW. K.co do tej okoliczności nie budzą wątpliwości także w kontekście zeznańE. J.iA. J., które rozpoznałyW. K.jako mężczyznę, którego skontaktowały zL. O.(k. 436v, 440v, 1712, 2126, 1713, 2272v). Nie budzą także wątpliwości wyjaśnieniaW. K., iż drugim niezamaskowanym mężczyzną byłM. B.. Korespondują one bowiem z zeznaniamiE. J., która rozpoznałaM. B.na okazanej fotografii (k.436v).
PolicjantI. T.(k.2270v) zaprzeczył, aby sporządzony przez niego protokół przesłuchaniaL. O.nie odpowiadał rzeczywistemu przebiegowi czynności. W ocenie Sądu nie ma podstaw do kwestionowania wiarygodności jego zeznań. W toku postępowania nie ujawniły się okoliczności wskazujące na to, iż ten funkcjonariusz Policji był w jakikolwiek sposób zainteresowany sporządzeniem protokołu przesłuchania w sposób niezgodny z faktycznym przebiegiem czynności.
ZeznaniaE. J.iA. J.potwierdziły relacjęL. O., iż sprawcy skontaktowali się z nim za pośrednictwem tych kobiet. RelacjeE. J.iA. J.w tym zakresie co do pewnych detali różnią się między sobą oraz odbiegają od zeznańL. O.. Różnice te dotyczą jednak okoliczności o drugorzędnym znaczeniu i nie mają znaczenia dla oceny wiarygodności zeznańL. O.,A. J.iE. J.co do zasadniczych okoliczności. W ocenie Sądu pewne nieścisłości w relacjach świadków odnośnie mniej istotnych okoliczności wynikają z faktu, że osoby te były przesłuchiwane po raz pierwszy po upływie ponad miesiąca od zdarzenia. Jest więc naturalne, że pewne detale zatarły się w pamięci świadków.
ZeznaniaA. J.potwierdziły prawdziwość zeznańL. O.co do przebiegu zdarzenia, do którego doszło na terenie jej posesji, a tym samym wykluczyły wersję zaprezentowaną na rozprawie przezW. K.. W szczególnościA. J.podała, że najbliżej jej domu stał samochódO. (...), którym przyjechałW. K..L. O.zaparkował samochód w taki sposób, iż uniemożliwiał wyjazd samochoduW. K.. Z kolei samochód, którym przyjechali zamaskowani sprawcy zatarasował wyjazd dla samochodu, którym przyjechałL. O.. Po odjeździeO. (...)i samochodu zamaskowanych sprawców, pojazdL. O.był przestawiony na pole obok bramy wjazdowej na posesję (k.440). W kontekście tych zeznań nie jest zatem prawdopodobna wersjaW. K., że on iM. B.jako pierwsi opuścili miejsce zdarzenia, zanim rzekomi policjanci zaatakowali pokrzywdzonego. W ocenie Sądu zeznaniaA. J.w tym zakresie nie budzą wątpliwości. Na rozprawie świadek nie pamiętała wprawdzie tych okoliczności, jednakże potwierdziła uprzednio złożone zeznania. W toku postępowania nie ujawniły się okoliczności, które wskazywałyby na to, iż świadek jest zainteresowana złożeniem nieprawdziwych, a niekorzystnych dla oskarżonego zeznań odnośnie przebiegu zdarzenia do jakiego doszło na terenie jej posesji. WprawdzieA. J.znaL. O., ale treść zeznań z rozprawy wskazuje na to, iż to pokrzywdzony jest osobą, która nie budzi sympatiiA. J.. ZeznaniaA. J.nie dają podstaw do podważenia wiarygodności relacjiL. O.odnośnie stosowania wobec niego przemocy przez sprawców i zaboru papierosów. Z jej relacji wynika bowiem, że nie widziała, abyL. O.przepakował papierosy do samochoduW. K.. Na widok mężczyzn w kominiarkach, biegnących w kierunkuL. O., świadek uciekła do kuchni. Na podwórko wyszła dopiero wtedy, gdy dobiegły ją odgłosy, świadczące o odjeździe sprawców (k.440). W ocenie Sądu nie ma dostatecznych przesłanek aby kwestionować zeznaniaA. J., iż nie widziała przebiegu zasadniczej części zdarzenia, od momentu, gdy zamaskowani sprawcy zaczęli biec w kierunkuL. O..E. J.przytoczyła w swoich zeznaniach relację matki, z której wynikało, iżA. J.widziała, jak w czasie gdy zamaskowani sprawcy kopali i bili pokrzywdzonego,W. K.iM. B.przepakowali „fajki” z samochodu pokrzywdzonego doO. (...)(k. 436). Biorąc jednak pod uwagę, żeE. J.rozmawiała o zdarzeniu także zL. O.iW. K., nie można wykluczyć, że o wskazanych okolicznościach dowiedziała się od innych osób, a nie odA. J.. Biorąc zatem pod uwagę kategoryczność, z jakąA. J.zapewniała, iż nie widziała tego, jak sprawcy bili pokrzywdzonego, nie można wykluczyć, że świadek, bojąc się o własne bezpieczeństwo, zamknęła się w kuchni i nie widziała co w tym czasie działo się na zewnątrz.
ZeznaniaM. I.(k. 451, 2172), który zeznał jedynie, że dopytywany przezL. O.powiedział mu, iż widział na drodze jakiś samochód, nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia.
Ustalenia, poczynione w oparciu o omówione wyżej dowody, pozwoliły przypisaćW. K.czyn polegający na tym, że w dniu 9 marca 2010 roku wŻ., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, po uprzednim zastosowaniu wobecL. O.przemocy polegającej na biciu pięściami, przewróceniu na ziemię i kopaniu po całym ciele oraz kierowaniu gróźb karalnych użycia noża, zabrał w celu przywłaszczenia papierosymarki V. (...),I.Link,M.łącznej wartości 8 500 zł.  Zachowanie sprawców polegało na zaborze cudzego mienia ruchomego, w celu przywłaszczenia. Nastąpił on poprzez przepakowanie papierosów z bagażnika samochodu pokrzywdzonego do samochodu sprawców i opuszczenie miejsca zdarzenia. Zabór mienia nastąpił z użyciem dwóch z taksatywnie wymienionych wart. 280 § 1 kksposobów działania, a mianowicie przemocy i groźby bezprawnej. BicieL. O., przewrócenie na ziemię i kopanie oraz grożenie użyciem wobec niego noża spowodowała, iż pokrzywdzony nie przeciwdziałał zaborowi mienia.
W świetle zgromadzonych dowodów bezsporne jest to, iż oskarżony własnym działaniem dokonał zaboru mienia. Nie ma natomiast wystarczających podstaw, aby ustalić, który ze sprawców stosował przemoc i groźbę wobec pokrzywdzonego. Okoliczność ta nie ma jednak istotnego znaczenia dla możliwości przypisania oskarżonemu zarzuconego czynu. Zgodnie z poglądem utrwalonym w judykaturze konstrukcja współsprawstwa polega na wspólnym dokonaniu przestępstwa przez co najmniej dwie osoby. Ten rodzaj przestępczego działania nie wymaga wspólnego dokonania wszystkich czynności czasownikowych. Może się również opierać na obiektywnym wykonaniu w ramach uprzednio uzgodnionego podziału ról pewnych czynności istotnych dla realizacji przestępczego celu i to nawet wówczas, gdy współsprawca nie realizuje osobiście żadnego znamienia czasownikowego. W realiach niniejszej sprawy zachowanie oskarżonego, który osobiście zabrał papierosy z samochodu pokrzywdzonego, a wcześniej zwabił go na miejsce zdarzenia pod pozorem zakupu papierosów, stanowiło istotny wkład w realizację przestępczego celu i dopełnienie zachowania pozostałych współsprawców.
ZachowanieW. K.było ukierunkowane na cel, jakim było przywłaszczenie mienia pokrzywdzonego. Chcąc ten cel osiągnąć, sprawcy zastosowali wobec pokrzywdzonego przemoc i groźbę bezprawną. Zamiarem oskarżonego objęty był zarówno zabór mienia jak i szczególny sposób działania wskazany w przepisieart. 280 § 1 kk– przemoc i groźba bezprawna.
Reasumując, przypisanym czynem oskarżony wyczerpał przedmiotowe i podmiotowe znamiona występku zart. 280 § 1 kk.
W. K.był skazany m.in. wyrokami:

-

w sprawie II K 379/99 Sądu Rejonowego w Łukowie, za czyn zart. 224 § 2 kkpopełniony z użyciem przemocy, polegającej na szarpaniu i odpychaniu rękami, na karę roku pozbawienia wolności (k.2319);

w sprawie II K 632/99 Sądu Rejonowego w Łukowie, za czyn zart. 157 § 1 kk, popełniony z użyciem przemocy, polegający na uderzeniu pokrzywdzonego pięścią w twarz, na karę roku pozbawienia wolności (k.2320).

Skazania te zostały objęte wyrokiem łącznym w sprawie II K 510/02 Sądu Rejonowego w Łukowie, którym wymierzonoW. K.karę łączną 2 lat pozbawienia wolności (k.462). Na jej poczet zaliczono okres pozbawienia wolności od 16 lutego do 3 marca 2003 roku (k.463). Oskarżony odbył tę karę w okresie od 16 maja 2003 roku do 1 maja 2005 roku (k.808v, 464).
Przypisanego czynu zart. 280 § 1 kk, popełnionego z użyciem przemocy,W. K.dopuścił się więc w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, a zatem w warunkach powrotu do przestępstwa, określonych w przepisieart. 60 § 1 kk.
WyjaśnieniaW. K.w zakresie czynu zarzuconego w pkt.I zasługują na wiarę w części. Jako wiarygodne Sąd ocenił twierdzenie oskarżonego, iż: przed zdarzeniemM. B.ustalił z pokrzywdzonym warunki zakupu papierosów; w dniu zdarzenia oskarżony,M. B.,B. G. (1)i dwaj inni mężczyźni udali się dwoma samochodami – należącym doW. K.i doB. G. (1)– doŁ.do miejsca zamieszkaniaP. Z. (1); na posesjiZ.opróżnili bagażnik samochoduB. G. (1)i wyjęli z pojazdu tylną kanapę oraz założyli inną tablicę rejestracyjną; razem zM. B.pojechali doR.na spotkanie z pokrzywdzonym; do spotkania doszło pod blokiem; oskarżony iM. B.przeładowali 500 kartonów papierosów z samochoduŁ. S. (1)do samochoduB. G. (1). W ocenie Sądu nie zasługują na wiarę wyjaśnieniaW. K., iż: uczestnicząc w zdarzeniu był przekonany, iż współpracuje z Policją; sprawcy, którzy pojawili się na miejscu zdarzenia krzyczeli(...)i nie mieli żadnych narzędzi; bezpośrednio po pojawieniu się tych osób, oskarżony zM. B.opuścili miejsce zdarzenia i nie brali udziału w pobiciu pokrzywdzonego; oskarżony iM. B.przekazali papierosyR.w miejscowościD.;R.polecił im zostawić samochódB. G. (1);Z.zabrał oskarżonego iB.na swoją posesję, skąd wrócili doB..
WyjaśnieniaB. G. (1)w zakresie czynu zarzuconego w pkt.I Sąd obdarzył wiarą w całości. W szczególności Sąd nie znalazł wystarczających podstaw do kwestionowania prawdziwości twierdzeń oskarżonego, że:M. B.zaproponował mu transport większej ilości papierosów bez polskich znaków skarbowych akcyzy; nie wiedział, że papierosy mają zostać odebrane pokrzywdzonemu w wyniku przestępstwa, sądził, iż chodzi o ich nielegalny zakup; oskarżony wykorzystał samochódM. (...)zarejestrowany naK. M.; zawiózłM. B.iM.doB., gdzie dołączył do nichW. K.i jakiś „małolat”; dwoma samochodami pojechał doŁ.na posesjęZ.; nie widział u nikogo kija bejsbolowego; na polecenieM. B.iW. K.opróżnił bagażnik i wyjął tylną kanapę ze swojego samochodu; mężczyźni wymienili tablice rejestracyjne w jego samochodzie; oskarżony dowiedział się, że ma jedynie udostępnić samochód, ale nie będzie nim kierował;B.iK.odjechali jego samochodem po papierosy; następnie pozostałe osoby pojechały samochodemK.na miejsce, w którymZ.kazał wysadzić „małolata”;Z.kazał odwieźć się do siebie; oskarżony iM.przez około 2 godziny czekali na telefon odB.lubK.w miejscowościŚ.;M.odebrał telefon, po którym razem z oskarżonym wrócili na posesjęZ..; na miejscu zastaliB.,K.i „małolata”; oskarżony otrzymał odW. K.500 złotych.
WyjaśnieniaP. Z. (1)w zakresie czynu zarzuconego w pkt.II zasługują na wiarę jedynie w części.W ocenie Sądu nie zasługują na wiarę wyjaśnienia oskarżonego, iż nie obejmował zamiarem uzyskania papierosów odŁ. S. (1)w drodze przestępstwa, a jego rola ograniczała się do tego, że skontaktowałM. R. (1)zW. K., abyM. R. (1)mógł zarabiać na pośredniczeniu w handlu przemyconymi papierosami, wynajdowaniu osób, które mogłyby sprzedawać papierosyW. K.. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do kwestionowania wyjaśnieńP. Z. (1), że:W. K.iM. B.nawiązali kontakt zM. R. (1)za jego pośrednictwem;M. B.uzgadniał zŁ. S. (1)zakup papierosów; w dniu zdarzenia na jego posesję przyjechali dwoma samochodamiW. K.,M. B.,B. G. (1)i dwaj inni mężczyźni; zM.B. G. (1)wyjęto tylną kanapę i opróżniono bagażnik; tym samochodem doŁ. S. (1)pojechaliW. K.iM. B.; trzej pozostali mężczyźni przesiedli się do samochoduK.i zostali pod posesją oskarżonego; na telefoniczną prośbęW. K.pojechał z nimi pokazać wR.blokR., gdzie jeden z mężczyzn opuścił pojazd;B. G. (1)odwiózł go doŁ.;R.zadzwonił do niego z(...), informując o telefonie odN.; zabrałR.do siebie;B. G. (1)nie brał udziału w pobiciu pokrzywdzonego, gdyż był cały czas z oskarżonym w samochodzieK., aż do czasu odwiezienia oskarżonego doŁ..
WyjaśnieniaM. R. (1)w zakresie czynu zarzuconego w pkt.II w przeważającej mierze zasługują na wiarę. W szczególności jako wiarygodne Sąd ocenił twierdzeniaM. R. (1), iż: początkowo planował zP. Z. (1)zakup papierosów odŁ. S. (1); następnieP. Z. (1)wpadł na pomysł, aby uzyskać od pokrzywdzonego papierosy na drodze przestępczej; użyte przezP. Z. (1)sformułowania sugerowały, iż mogłoby to nastąpić nawet w drodze rozboju, przy czym oskarżeni nie chcieli, aby pokrzywdzonemu stała się krzywda fizyczna;P. Z. (1)poinformował, że ma kogoś, kto może to zrobić; rolą oskarżonego miało być skontaktowanie tych osób z pokrzywdzonym; oskarżony spotkał uP. Z. (1)W. K.iM. B.; oskarżony skontaktował się telefonicznie z pokrzywdzonym, informując, że jest chętny na zakup papierosów, a następnie razem zM. B.pojechał doŁ. S. (1)na budowę doŚ.;M. B.uzgodnił z pokrzywdzonym szczegóły transakcji; oskarżony nie uczestniczył w zdarzeniu 16 kwietnia; o jego przebiegu dowiedział się od szwagra pokrzywdzonego –R. N.; następnego dnia odM. B.słyszał, że sprawcy zabrali pokrzywdzonemu papierosy;B.potwierdził, że pokrzywdzony był bity jakimiś przedmiotami;B.nie mówił mu o kradzieży pieniędzy; plany nie obejmowały kradzieży pieniędzy. Sąd nie dał wiary twierdzeniuM. R. (1)w trakcie pierwszego przesłuchania, iżP. Z. (1)powiedział, że był wR., siedział na drodze w sowim samochodzie z jakimś(...), ale nie podchodził w pobliże bloku. Jako niewiarygodne Sąd ocenił także twierdzenie w trakcie pierwszych przesłuchań, że oskarżony nie miał świadomości tego, iż pokrzywdzony zostanie pobity.
Sąd ocenił jako wiarygodne – we wskazanym wyżej zakresie – wyjaśnienia oskarżonych, mimo iż były one częściowo sprzeczne z zeznaniamiŁ. S. (1)(k.12, 214, 1010, 1772v, 2008), który twierdził m.in., że:

-

spotkał się zW. K.iM. B., gdyż mężczyźni proponowali mu ochronę, na co nie wyraził zgody, a nie w związku z planowaną transakcją sprzedaży papierosów bez polskich znaków skarbowych akcyzy

nie utracił w trakcie przedmiotowego zdarzenia papierosów bez polskich znaków skarbowych akcyzy

oskarżeni uczestniczyli w zaborze na jego szkodę pieniędzy w kwocie 17 600 złotych

sprawcy stosowali wobec niego przemoc w celu zmuszenia go do wydania pieniędzy

B. G. (1)brał udział w jego pobiciu, używając przy tym kija bejsbolowego

W. K.posługiwał się w trakcie pobicia narzędziem w postaci kija bejsbolowego, siekiery.

W ocenie Sądu co tych okoliczności zeznaniaŁ. S. (1)ocenić należy jako niewiarygodne. Dokonując takiej oceny wiarygodności zeznań pokrzywdzonego, Sąd miał na uwadze co następuje.
Prawdziwość wyjaśnieńB. G. (1),P. Z. (1)iW. K., iż samochódB. G. (1)został przygotowany do przewiezienia dużej ilości papierosów w ten sposób, że z pojazdu wyjęto tylną kanapę i opróżniono bagażnik, które to przedmioty, według relacjiP. Z. (1), zostały następnie ukryte na posesjiM., znalazła potwierdzenie w innych dowodach. Przedmioty te zostały bowiem rzeczywiście odnalezione w szopie na terenie posesjiB. M. (2)przyulicy (...)wŁ.(protokół oględzin z dokumentacją fotograficzną k.69-71, 77, 402). Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenia dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonych w tym zakresie. Jest bowiem oczywiste, że gdyby zamiar oskarżonych nie obejmował przewiezienia kilkuset kartonów papierosów pochodzących z przemytu, to nie zadawaliby sobie trudu, aby w ten sposób przygotować samochódB. G. (1)do transportu papierosów. Fakt ten pośrednio potwierdził prawdziwość wyjaśnieńP. Z. (1),M. R. (1)iW. K., iżM. B.iW. K.udali się doŁ. S. (1)w dniu 16 kwietnia 2010 roku po to, aby zdobyć papierosy. W kontekście opisanej okoliczności jako wiarygodne ocenić należało wyjaśnienia:

-

W. K., że w trakcie przedmiotowego zdarzeniaŁ. S. (1)utracił papierosy bez polskich znaków akcyzy w ilości 500 kartonów;

M. R. (1), iż w rozmowie z nimM. B.potwierdził fakt utraty papierosów przez pokrzywdzonego;

B. G. (1), że w drodze doB.słyszał rozmowęW. K.iM. B., z której wynikało, iż sprawcy zabrali papierosyŁ. S. (1).

Z zeznańŁ. S. (1)wynika, że jedynie przypadkiem miał przy sobie tak dużą kwotę pieniędzy, o czym napastnicy nie mogli wiedzieć. Tymczasem przebieg zdarzenia wskazywał na to, iż działanie sprawców było zaplanowane, zorganizowane. Nie jest prawdopodobne, aby sprawcy zadając sobie trud zorganizowania i dokonania przestępstwa liczyli na łut szczęścia. Bardziej prawdopodobna jest ta wersja, że sprawcy spodziewali się, iż pokrzywdzony będzie miał mienie w postaci papierosów. W tym celu pozorowali chęć odpłatnego nabycia papierosów pochodzących z przemytu.
Potwierdzony, dowodem o charakterze obiektywnym, fakt przygotowania samochoduB. G. (1)do transportu większej ilości papierosów potwierdza wersję prezentowaną przez oskarżonych, a przemawia przeciwko prawdziwości zeznańŁ. S. (1), który kategorycznie i konsekwentnie zaprzeczał, aby umawiał się zM. B.iW. K.na sprzedaż papierosów oraz aby w trakcie przedmiotowego zdarzenia utracił papierosy pochodzące z przemytu. Ocena zeznańŁ. S. (1)w tym zakresie jako niewiarygodnych prowadzi do konstatacji, że pokrzywdzony świadomie i uporczywie starał się wprowadzić w błąd organy prowadzące postępowanie, co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ma to doniosłe znaczenie dla oceny wiarygodności jego zeznań także w pozostałym zakresie. Taka postawa pokrzywdzonego nakazuje bowiem podchodzić do nich krytycznie, z dużą dozą ostrożności. W ocenie Sądu zeznania pokrzywdzonego zasługują na wiarę w takim zakresie, w jakim znalazły potwierdzenie – bezpośrednio lub pośrednio – w innych dowodach.
Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawdziwości wyjaśnieńW. K., że w trakcie przedmiotowego zdarzeniaŁ. S. (1)utracił 500 kartonów papierosów pochodzących z przemytu. Nie miał on bowiem żadnego interesu w tym, aby zawyżać ilość papierosów utraconych przezŁ. S. (1)w przedmiotowym zdarzeniu. Z wyjaśnieńM. R. (1)wynika, że w rozmowie z nimM. B.mówił o 300 lub 400 kartonach papierosów. Nie daje to podstawy do kwestionowania wiarygodności wyjaśnieńW. K.. Należy mieć bowiem na uwadze, że przytaczane przezM. R. (1)wypowiedziM. B.różniły się co do ilości kartonów.M. R. (1)nie potrafił wskazać, która z wersji jego wyjaśnień jest zgodna z prawdą (k.2276). Nie można zatem wykluczyć, żeM. R. (1)pomylił się co do ilości papierosów, podanej przezM. B.. Nie jest także wykluczone, iżM. B.w rozmowie z nim zaniżył ilość papierosów, mając na względzie przyszły podział uzyskanej z przestępstwa korzyści majątkowej. Mając zatem na uwadze, że informacjeM. R. (1)o ilości papierosów utraconych przezŁ. S. (1)nie pochodzą z bezpośrednich, osobistych obserwacji, ale z relacji innej osoby, jako bardziej miarodajne dla dokonania ustaleń w tym zakresie Sąd ocenił wyjaśnieniaW. K..
Z uwagi na postawęŁ. S. (1), który negował fakt utraty papierosów, ustalając ich rynkową wartość, Sąd oparł się na zeznaniachL. O.. Z zeznań tych wynikało, że wartość rynkowa skradzionychL. O.200 kartonów papierosów z przemytu wynosiła około 8 500 zł (k.425). Wartość 500 kartonów wynosiła więc odpowiednio około 21 250 złotych.
W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, żeŁ. S. (1)został pobity w trakcie przedmiotowego zdarzenia, przy czym doznanych obrażeń pokrzywdzony doznał m.in. na skutek uderzeń kijem bejsbolowym i kluczem francuskim, a w pobiciu tym aktywny udział brali m.in.W. K.iM. B..
ZeznaniaŁ. S. (1)w tym zakresie znajdują bowiem potwierdzenie w: materiale poglądowym, na którym widoczne są liczne obrażenia na ciele pokrzywdzonego (k.47); treści opinii sądowo-lekarskich (k.476, 2565 – 2571). Z opinii tych wynika bowiem, że u pokrzywdzonego stwierdzono szereg obrażeń w postaci: stłuczenia głowy, ran tłuczonych o przebiegu podłużnym prawej i lewej okolicy ciemieniowej o długości 5-6 cm, rany tłuczonej wargi dolnej, przeszywającej, rany tłuczonej podudzia prawego o długości 4 cm, które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie organizmu pokrzywdzonego na okres nieprzekraczający 7 dni (k.476, 2570). Na dokumentacji fotograficznej widoczne są obrażenia: rany obu warg; otarcia naskórka na brodzie po stronie lewej; rany tłuczone okolic czołowych, tak po stronie prawej, jak i lewej, które przebiegają zgodnie z długą osią szwu strzałkowego; podbiegnięcia krwawe tylnej powierzchni małżowiny usznej i okolicy lewego wyrostka sutkowego; rany przedniej powierzchni prawego podudzia; otarcia naskórka i podbiegnięcia krwawe, kształtu podłużnego, po łokciowej stronie lewego przedramienia, przebiegające z długą osią kończyny; rozległe podbiegnięcia krwawe z obrzękiem tkanek miękkich bocznej powierzchni brzucha po stroni lewej, kształtu podłużnego, przebiegające poprzecznie po długiej osi ciała; podbiegnięcia krwawe umiejscowione nieco ku tyłowi od kostki bocznej lewego stawu skokowego (k.2567 – 2568). Pokrzywdzony narażony został co najmniej na wystąpienie skutków określonych wart. 157 § 1 kk(k.2571).
RelacjaŁ. S. (1)w sposób pośredni uprawdopodobniona została faktem zabezpieczenia w toku postępowania kija bejsbolowego i klucza francuskiego tj. przedmiotów o wyglądzie zbliżonym do opisanych przez pokrzywdzonego. Kij bejsbolowy został zabezpieczony wśród przedmiotów, jakieP. Z. (1)ukrył w szopie sąsiadów (protokół oględzin k.68). Z kolei klucz francuski zabezpieczono w samochodzie markiM.nr rej. (...)(protokół przeszukania k.105, protokół zatrzymania rzeczy k.101), użytkowanym przezW. K..P. Z. (1)zaprzeczył, aby wśród przedmiotów, które następnego dnia po zdarzeniu ukrył w szopie sąsiadów, był kij bejsbolowy. Co do tej okoliczności wyjaśnieniaP. Z. (1)nie zasługują na wiarę. Nie ma bowiem żadnych przesłanek do wnioskowania, że ktokolwiek pozaP. Z. (1)ukrywał jakieś przedmioty w szopie jego sąsiadów. Analiza wyjaśnieńP. Z. (1)iB. G. (1)prowadzi natomiast do wniosku, że najbardziej prawdopodobną wersją jest ta, że wspomniany kij bejsbolowy na posesjiP. Z. (1)zostawił jeden spośród sprawców, którzy wrócili tam po pobiciuŁ. S. (1). Z wyjaśnieńB. G. (1)wynika bowiem, że gdy wraz z(...)przyjechał na posesjęP. Z. (1)z miejscowościŚ., zastał tamW. K.,M. B.i „małolata”. Wyjaśnienia te korespondują z wyjaśnieniamiP. Z. (1), który podał, że wróciwszy do siebie po spotkaniu zM. R. (1)iR. N., odniósł wrażenie, że ktoś był na posesji pod jego nieobecność.
Badania śladów biologicznych nie dały podstaw do sformułowania wniosku, że przedmiotowy kij bejsbolowy i klucz francuski były użyte do bicia pokrzywdzonego. Nie ujawniono na nich krwi ani włosów (k.2431v). Zabezpieczona na tych przedmiotach mieszanina ludzkiego DNA, ze względu na niewielką ilość i złożoność, nie nadaje się do interpretacji (k.2611v). Tym niemniej fakt zabezpieczenia wspomnianego kija bejsbolowego i klucza francuskiego świadczy o tym, iż sprawcy mieli dostęp do tego rodzaju przedmiotów, jakie w swoich zeznaniach opisałŁ. S. (1). Relacja pokrzywdzonego, że sprawcy zadawali uderzenia m.in. przy użyciu kija bejsbolowego i klucza francuskiego została uprawdopodobniona treścią opinii Zakładu Medycyny Sądowej(...)wL.. Wynika z niej bowiem, że obrażenia w postaci ran tłuczonych warg, głowy i prawej goleni oraz podbiegnięć krwawych i otarć naskórka na ciele mogły być spowodowane przy użyciu zabezpieczonych dowodów rzeczowych w postaci kija bejsbolowego i długiego klucza francuskiego z nakładaną metalową rurką. Przy czym bardziej prawdopodobne jest, że narzędziem, które skutkowało obrażeniami na głowie i twarzy oraz lewym przedramieniu, jak również lewej powierzchni powłok jamy brzusznej był kij bejsbolowy (k.2569).
Z zeznaniamiŁ. S. (1), iż opisanych obrażeń doznał w trakcie przedmiotowego zdarzenia korespondują, nie budzące w tym zakresie wątpliwości, zeznaniaB. R. (1)(k.72v),R. N.(k.56),M. S. (1)(k.23). Świadkowie ci zeznali bowiem, że bezpośrednio po tym zdarzenia widzieli u pokrzywdzonego świeże obrażenia.B. R. (1)z tego powodu wezwała karetkę pogotowia.
ZeznaniaŁ. S. (1), iż wśród napastników, biorących udział w jego pobiciu, byliW. K.iM. B.znalazły pośrednio potwierdzenie w wyjaśnieniachM. R. (1)iB. G. (1).M. R. (1)rozmawiał o pobiciu pokrzywdzonego zM. B., który nie tylko nie kwestionował swojego udziału w pobiciu, ale na pytanieM. R. (1), potwierdził, że do biciaŁ. S. (1)użyto jakichś narzędzi (k.85). Z koleiB. G. (1)był świadkiem rozmowyW. K.iM. B., z której wynikało, że obydwaj brali udział w pobiciu pokrzywdzonego (k.66v). Z rozmówi tych nie wynikało jednak, kto i jakich narzędzi użył w stosunku do pokrzywdzonego.
W ocenie Sądu zeznaniaŁ. S. (1)nie są wystarczające dla ustalenia, żeW. K.biorąc udział w pobiciu pokrzywdzonego użył kija bejsbolowego, klucza francuskiego lub innego narzędzia.
Dokonując takiej oceny, Sąd miał na uwadze, że kolejne relacjeŁ. S. (1)co do tego, jakimi narzędziami posługiwali się poszczególni sprawcy, nie były konsekwentne. W pierwszych zeznaniach pokrzywdzony podał, że został napadnięty przez trzech sprawców.B.zaatakował go jako pierwszy, używając klucza francuskiego.G.bił go kijem bejsbolowym.W. K.zaatakował go małą siekierą, uderzając obuchem w rękę i w tył głowy za ucho (k.12). W kolejnych zeznaniach nie potwierdził, abyW. K.uderzył go siekierą, a jedynie wyjął ją spod kurtki (k.214). W dalszych zeznaniach pokrzywdzony podał, żeW. K.używał do bicia kija bejsbolowego, zaś miniaturkę siekiery miał chybaM. B.. W tych zeznaniach pojawił się czwarty sprawca, który miał bić pokrzywdzonego kijem bejsbolowym (k.1010). Mając na uwadze zmienność zeznań pokrzywdzonego w tym zakresie nie stanowią one wystarczającej podstawy do jednoznacznego ustalenia, żeW. K.biorąc udział w pobiciuŁ. S. (1)posłużył się jakimś przedmiotem.
Sąd nie dał wiary zeznaniomŁ. S. (1), że jednym ze sprawców pobicia byłB. G. (1).
Pokrzywdzony wskazał wizerunekB. G. (1)na tablicy poglądowej okazanej mu w trakcie pierwszego przesłuchania, jako wizerunek jednego ze sprawców (k.12v). Na rozprawieŁ. S. (1)zeznał jednak, iż jest pewien na 95 %, żeB. G. (1)jest jednym ze sprawców (k.1774). Następnie stwierdził, że jest tego pewny na 100 % (k.1774v). Ustosunkowując się do tej rozbieżności,Ł. S. (1)nie potrafił jej w sposób przekonujący wytłumaczyć. Stwierdził, że oświadczenie o 95 – procentowej pewności było tylko przejęzyczeniem, wynikającym stąd, że w dniu zdarzenia na 95 % był pewny, iż rozpozna sprawcę, gdy go zobaczy. Tłumaczenie to w ocenie Sądu nie jest logiczne, ani przekonujące.
Kolejne wątpliwości co do trafności tego rozpoznania wynikają z wyjaśnieńP. Z. (1). Stanowczo, w toku całego postępowaniaP. Z. (1)twierdził, iżB. G. (1)nie mógł uczestniczyć w pobiciu pokrzywdzonego, gdyż nie było go na miejscu zdarzenia. Według relacjiP. Z. (1)B. G. (1)początkowo został na jego posesji, gdyW. K.iM. B.pojechali samochodemG.doŁ. S. (1). PóźniejB. G. (1)pojechał do miejscowościR., ale nie opuszczał samochodu, po czym wrócił zP. Z. (1)doŁ.. WyjaśnieniaP. Z. (1)korespondują więc w tym zakresie z wyjaśnieniamiB. G. (1). W ocenie Sądu brak dostatecznych podstaw do kwestionowania wyjaśnieńP. Z. (1)iB. G. (1)w tym zakresie. Z relacjiB. G. (1)wynika, że po odwiezieniuP. Z. (1)doŁ., pojechał zM.do miejscowościŚ., gdzie w okolicy zakładu mechanicznego przez około 2 godziny czekali na telefon. WyjaśnieniaB. G. (1)co do tej okoliczności znalazły potwierdzenie, w nie budzących wątpliwości zeznaniachM. S. (2). Zeznał on bowiem, że gdy około godz.21-22 wyjeżdżał z posesjiŚ.(...)w stronęŁ.zauważył, iż na poboczu, po tej samej stronie co jego dom, stał samochód markiM.srebrny, sedan. Przód pojazdu skierowany był w stronę miejscowościŚ.. Zauważył, że z przodu pojazdu siedziały dwie osoby. W numerze rejestracyjnym samochodu na początku była litera B (k.295, 2023v). W ocenie Sądu obiektywizm zeznańM. S. (2)nie budzi wątpliwości. W toku postępowania nie zostały ujawnione żadne okoliczności wskazujące na to, iż świadek może być zainteresowany złożeniem nieprawdziwych zeznań.
Mając na uwadze opisane wskazane wyżej mankamenty zeznańŁ. S. (1)odnośnie rozpoznaniaB. G. (1), nie można na ich podstawie zakwestionować prawdziwość wyjaśnieńB. G. (1)iP. Z. (3), iż pierwszy z nich nie brał żadnego udziału w pobiciu pokrzywdzonego.
W ocenie Sądu zasadnicze wątpliwości budzi wiarygodność zeznańŁ. S. (1), iż sprawcy domagali się od niego wydania pieniędzy i stosowali wobec niego przemoc w celu zmuszenia go do wydania pieniędzy.
Na wstępie wskazać należy, że z wiarygodnych wyjaśnieńM. R. (1)wynika, iż uzgodniony przez sprawców – za wyjątkiemB. G. (1)– zamiar obejmował uzyskanie od pokrzywdzonego jedynie papierosów. Ewentualny zabór pieniędzy przez sprawcę lub sprawców wR., traktować należałoby jako ich eksces, za któryM. R. (1)iP. Z. (1)nie ponosiliby odpowiedzialności. Z wyjaśnieńM. R. (1),P. Z. (1)iB. G. (1)wynika, że żaden z sprawców uczestniczących osobiście w zdarzeniu wR., relacjonując jego przebieg, nie wspomniał o zaborze pieniędzy.
W świetle okoliczności, że uzgodniony zamiar sprawców obejmował uzyskanie od pokrzywdzonego papierosów, relacjaŁ. S. (1), iż napastnicy domagali się wydania pieniędzy i w celu zmuszenia go do tego stosowali przemoc, jest nielogiczna. Skoro sprawcy mieli występować w pozorowanej transakcji jako nabywcy papierosów, nie mieli podstaw do wnioskowania, że pokrzywdzony w związku ze spotkaniem z nimi będzie miał przy sobie pieniądze. Relacja pokrzywdzonego jest tym bardziej nielogiczna w świetle twierdzeniaŁ. S. (1), iż jedynie przypadkiem w czasie zdarzenia miał tak dużą kwotę pieniędzy. Pieniądze te miał bowiem otrzymać tego samego dnia od brata, w imieniu którego miał następnego dnia dokonać płatności zaliczki na zakup blachy na dach. Oskarżeni nie mogli zatem wiedzieć, iż pokrzywdzony będzie miał przy sobie znaczną ilość pieniędzy, co uzasadniałoby organizację napadu. Skoro zatem sprawcy działający wR., uczestnicząc w organizowaniu przestępstwa oraz przystępując do realizacji przestępczego planu na miejscu zdarzenia, nie wiedzieli o posiadaniu przez pokrzywdzonego znacznej kwoty pieniędzy, ani nie mieli podstaw do podejrzewania, iżŁ. S. (1)ma przy sobie większą ilość pieniędzy, nie zachowaliby się w sposób opisany przez pokrzywdzonego. Sprawcy nie wymuszaliby wydania tych pieniędzy od samego początku zdarzenia, stosując przemoc i wypowiadając żądania ich wydania.
Podkreślenia wymaga niekonsekwencja w zeznaniachŁ. S. (1)co do faktu domagania się przez sprawców wydania pieniędzy. W postępowaniu przygotowawczym pokrzywdzony jednoznacznie i kategorycznie twierdził, że od początku atakuM. B.domagał się od niego wydania pieniędzy; sprawcy cały czas ponawiali żądanie wydania pieniędzy. Przesłuchany po raz pierwszy na rozprawieŁ. S. (1)podał, że żądanie wydania pieniędzy pojawiło się dopiero po pewnym czasie (k.1773v). Przy ponownym przesłuchaniu na rozprawie pokrzywdzony zeznał, że sprawcy w ogóle nie domagali się od niego wydania pieniędzy lub innego mienia. Odnosząc się do tej rozbieżności,Ł. S. (1)nie potwierdził zeznań z postępowania przygotowawczego. Stwierdził, iż wówczas zeznał tak, bo być może był zbyt skupiony i nie chciał myśleć o tej sprawie (k. 2011v). W ocenie Sądu przedstawione tłumaczenie nie jest logiczne, przekonujące i w istocie nie wyjaśnia przyczyny powstania tej rozbieżności, dotyczącej okoliczności o zasadniczym znaczeniu.
Dodatkowo wskazać należy na niezgodność relacji braciS.co do okoliczności przekazania pokrzywdzonemu pieniędzy przez brata.Ł. S. (1)twierdził, że miało to miejsce około godz.16 – 17 na budowie (k.2009v). Z koleiJ. S.twierdził, iż miało to miejsce pod blokiem w miejscu zamieszkania brata około godz.19 – tej (k.1708v, 2273v).
Wątpliwości co do prawdziwości relacjiŁ. S. (1)o utracie pieniędzy w trakcie przedmiotowego zdarzenia pogłębia jego zachowanie po przekazaniu mu przezP. Z. (1), już w trakcie trwającego postępowania sądowego, pieniędzy w kwocie 33 000 złotych.Ł. S. (1)nie przekazał bowiem bratu chociażby drobnej części tych pieniędzy, aby zrekompensować stratę, jakąJ. S.miał ponieść wskutek przedmiotowego przestępstwa (k. 2273v, 2274). Co więcej pokrzywdzony w ogóle nie poinformował brata o tym, że otrzymał odP. Z. (1)33 000 zł (k.2274). W ocenie Sądu gdybyŁ. S. (1)został okradziony z pieniędzy należących do brata, to po otrzymaniu kwoty 33 000 zł, a więc znacznie przewyższającej kwotę, jaka miała być skradziona, zwróciłby bratu przynajmniej część pieniędzy, jakie miał utracićJ. S.. Zdumienie budzi również postawaJ. S., który na rozprawie oświadczył, że nie domaga się od oskarżonych zwrotu skradzionych pieniędzy, będzie chciał, aby pieniądze zwrócił mu brat, przy czym nie pamięta, czy domagał się zwrotu pieniędzy odŁ. S. (1)(k.2274). Dla Sądu jest oczywiste, że gdyby wersja prezentowana przezŁ. S. (1)iJ. S.była prawdziwa, to bracia uzgodniliby, czy pokrzywdzony zwróci bratu pieniądze – z własnych środków, czy też uzyskanych od oskarżonych.
Ubocznie wskazać należy, żeJ. S.nie uprawdopodobnił, iż w dniu 16 kwietnia 2010 roku w ogóle dysponował gotówką w kwocie 17 600 zł. Jego relacja w tym zakresie jest niespójna. Świadek zeznał, że pieniądze na zaliczkę wziął pewnie zbanku (...)wŁ.. Prawdopodobnie wypłacił je w bankomacie wW., a trzymał w domu wB.. Nie potrafił przy tym określić, kiedy dokonał tych wypłat – czy było to kilka dni, tygodni, czy miesięcy przed 16 kwietniem 2010 roku (k.2274).
Potwierdzony fakturą fakt, żeJ. S.kupił w dniu 20 kwietnia 2010 roku materiały na dach (k.2315) nie stanowi dostatecznego uprawdopodobnienia wersji prezentowanej przez braciS.odnośnie przekazania pokrzywdzonemu w dniu 16 kwietnia 2010 roku pieniędzy w kwocie 17 600 zł przez brata.
W ocenie Sądu fakt sporządzenia przezŁ. S. (1)oświadczenia, w którym zaprzeczył, aby zginęły mu pieniądze oraz podał, że był bity przez jedną osobę, a pozostałe jedynie się temu przyglądały (k.4) nie ma rozstrzygającego znaczenia dla oceny wiarygodności wersji zdarzenia, prezentowanych w toku postępowania przez pokrzywdzonego i oskarżonych. Nie można bowiem wykluczyć prawdziwości tłumaczenia pokrzywdzonego, że sporządził to oświadczenie z obawy, spowodowanej brutalnością sprawców. Okoliczność, iż pokrzywdzony został pobity przez kilka osób wynika z przedstawionej wyżej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów. Wątpliwości co do faktu utraty przez pokrzywdzonego pieniędzy są konsekwencją opisanych wyżej mankamentów relacjiŁ. S. (1). W ich kontekście treść tego oświadczenia nie ma istotnego znaczenia.
Zaprezentowana przezW. K.wersja, że brał udział w zdarzeniach objętych zarzutami w przekonaniu, iż pomaga Policji, zmuszony do tego przezM. R. (1)iP. Z. (1)nie znalazła potwierdzenia.M. R. (1)iP. Z. (1)nie potwierdzili tej wersji i w ocenie Sądu brak podstaw do kwestionowania wiarygodności ich wyjaśnień w tym zakresie. Podejmowane z inicjatywyW. K.próby przesłuchania osób – w szczególności mężczyzny o pseudonimie(...)– które miałaby potwierdzić wersjęW. K.nie przyniosły oczekiwanego przez oskarżonego rezultatu.
Przesłuchany w charakterze świadkaM. B., zaprzeczył, aby uczestniczył w popełnieniu przedmiotowych przestępstw, a co za tym idzie nie potwierdził wersjiW. K.(k.2873).
W ocenie Sądu wiarygodność zeznańM. S. (1)(k.23, 1777v, 2012v), w których potwierdziła fakt pobicia męża, nie budzi wątpliwości. Nie wnoszą one jednak do sprawy nowych, istotnych informacji o przebiegu zdarzenia.M. S. (1)widziała przez okno klęczącego męża, który był w tym czasie bity. Z uwagi na to, że na dworze było ciemno, a świadek była bardzo zdenerwowana, nie potrafiła sprecyzować, ile mężczyzn biło męża (2 czy 3), czy napastnicy mieli jakieś przedmioty.
W ocenie Sądu na wiarę zasługują zeznaniaB. R. (1)(k.72, 1780v, 2014v) w zakresie, w którym potwierdziła, że z okna swojego mieszkania widziała zdarzenie pod blokiem, a po wyjściu na zewnątrz spostrzegła u pokrzywdzonego obrażenia, co skłoniło ją do wezwania karetki pogotowia. Podobnie jak relacjaM. S. (1), zeznaniaB. R. (1)nie dają podstaw do odtworzenia przebiegu zdarzenia. Odnośnie tego co działo się w pobliżu garażu zeznaniaB. R. (1)są ogólnikowe, chwiejne, mało kategoryczne. Samo zdarzenie świadek opisała jako szarpaninę dwóch mężczyzn; w pobliżu garażu zauważyła także innych ludzi, których płci nie była pewna; nie widziała dokładnie jego przebiegu gdyż było ciemno. Na podstawie zeznań tej treści nie można zatem odtworzyć przebiegu przedmiotowego zdarzenia. Nie dają one także podstaw do weryfikacji szczegółów zawartych w relacjach innych osób.
Jako wiarygodne Sąd ocenił zeznaniaR. N.(k.56, 1779v, 2013v), który potwierdził, że wkrótce po zdarzeniu widział u szwagra ślady pobicia. W pozostałym zakresie zeznania tego świadka nie wnoszą do sprawy nic istotnego. Z zeznańR. N.wynika jedynie, żeŁ. S. (1)informując go o pobiciu, powiedział, że został „wystawiony” przez oskarżonegoR.. Świadek potwierdził, iż w związku z tym spotkał się zM. R. (1)iP. Z. (1)w celu wyjaśnienia sytuacji. Oskarżeni zaprzeczyli jednak, aby brali udział w napaści i rozmowa z nimi – zdaniem świadka – niczego nie wyjaśniła.
Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznańP. S. (1)(k.112, 2521v), odnośnie okoliczności porzucenia uszkodzonego samochoduB. G. (1)na jego posesji. W szczególności ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby świadek miał jakikolwiek udział w popełnieniu przedmiotowych przestępstw.
Jako wiarygodne Sąd ocenił zeznaniaM. S. (2)(k.295, 2023v), w których podał, że wyjeżdżając zposesji nr (...)wŚ.około godz.21-22 w dniu zdarzenia, widział zaparkowany samochód markiM.. W toku postępowania nie ujawniono okoliczności wskazujących na to, że jest on zainteresowany złożeniem zeznań nieprawdziwych.
Jako wiarygodne Sąd ocenił zeznaniaM. Z.(k.2863v) odnośnie udostępnienia przezP. Z. (1)samochoduB.M. R. (1)oraz sytuacji majątkowej małżonkówZ.. ZeznaniaM. Z.nie mają natomiast istotnego znaczenia dla rekonstrukcji przedmiotowego zdarzenia. Jego przebieg świadek zna jedynie z krótkiej, zdawkowej relacji męża, który w rozmowie z nią zaprzeczył, aby wiedział o tym, iż pokrzywdzony zostanie pobity, twierdził, że został wmanewrowany w całą sytuację. Świadek podkreślała, że nie dopytywała o przebieg zdarzenia, gdyż nie chciała nic wiedzieć na temat związków męża z transakcjami papierosowymi. W tej sytuacji jej zeznania – w których przytacza jedynie stanowisko męża – nie dają podstaw do kwestionowania wiarygodności wyjaśnieńM. R. (1).
Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznańK. M.(k.232, 2126v) odnośnie korzystania przezB. G. (1), zarejestrowanego na nią, samochodu markiM. (...)oraz stanu, w jakim samochód znajdował się po jego odzyskaniu. Zeznania świadka nie wnoszą natomiast nic istotnego, jeżeli chodzi o odtworzenie przebiegu przedmiotowego zdarzenia. Szczątkowe informacje na ten temat, jakie świadek przedstawiła, pochodziły z relacji innych osób, w szczególnościB. G. (1), który zapewniał, iż nie było go na miejscu zdarzenia. ZeznaniaK. M.nie dają zatem podstaw do zakwestionowania wiarygodności relacji innych osób.
Zeznania, przesłuchanych na wniosekW. K., świadkówA. K.(k.2471),M. K.(k.2659v),G. O.(k.2270) nie wniosły do sprawy nic istotnego. Świadkowie ci nie dysponowali bowiem żadną wiedzą o przedmiotowych przestępstwach.
W ocenie Sądu złożone w toku postępowania przez biegłych opinie: daktyloskopijna (k.2663), biologiczne (k.2430, 2609, 2690), sądowo-lekarska (k.476, 2565), sądowo – psychiatryczna (k. 978, 1287), sądowo – psychologiczna (k. 310, 1416) zasługują w pełni na wiarę. Zostały sporządzone przez biegłych, którzy dysponują wymaganą wiedzą specjalistyczną. Opinie zostały wyczerpująco i logicznie uzasadnione. Ich wydanie zostało poprzedzone przeprowadzeniem koniecznych badań
W ocenie Sądu zapis na złożonej przezŁ. S. (1)kartce o treści „20.000 co mieśoc” (k.44) jest na tyle niejednoznaczny, iż daje podstaw do weryfikacji rozbieżnych relacji pokrzywdzonego iW. K.odnośnie okoliczności jego sporządzenia.
Sąd przyjął za udowodnione, że w trakcie przedmiotowego zdarzenia pokrzywdzony utracił papierosy oraz iż stosowano wobec niego przemoc. W ocenie Sądu nie budzi także wątpliwości, że sprawcy pozorowali chęć zakupu papierosów i to było przyczyną spotkania się z nimi przez pokrzywdzonego. Konsekwencją kwestionowania przezŁ. S. (1)faktu utraty papierosów jest jednak to, że pokrzywdzony nie podał żadnych okoliczności, w jakich to nastąpiło. W szczególności z jego zeznań nie wynika, aby sprawcy dokonali zaboru papierosów oraz aby w tym celu stosowali wobec niego przemoc.
W sprawie rysowały się zatem 3 hipotezy co do okoliczności utraty papierosów i stosowania przemocy wobec pokrzywdzonego.
1/Ł. S. (1)odmówił wydania papierosów (np. do czasu zapłacenia za nie) i sprawcy pobili go, aby umożliwić zabranie papierosów. W takim przypadku zachowanie sprawców wyczerpałoby znamiona przestępstwa rozboju zart. 280 § 1 kk, zagrożonego karą pozbawienia wolności do lat 12 (ewentualnie zbrodni rozboju zart. 280 § 2 kk, przy ustaleniu, że co najmniej jeden ze sprawców posłużył się niebezpiecznym przedmiotem).
2/Ł. S. (1), pozostając w błędzie, iż kontrahenci mają zamiar zapłacić za towar, wydał sprawcom papierosy, a gdy upomniał się o zapłatę, sprawcy pobili go. W takim przypadku nie doszłoby do zaboru pieniędzy, a mielibyśmy do czynienia z dwoma przestępstwami
- oszustwem zart. 286 § 1 kk– zagrożonym karą do lat 8 pozbawienia wolności
- pobiciem zart. 158 § 1 kk– zagrożonym karą do 3 lat pozbawienia wolności (lub zart. 159 kk, zagrożonym karą do 8 lat pozbawienia wolości – przy ustaleniu, żeW. K.używał niebezpiecznego przedmiotu).
3/ Sprawcy dokonali zaboru papierosów, po dokonaniu kradzieży, a gdy pokrzywdzony próbował je odzyskać, pobili go. W tym przypadku doszłoby do przestępstwa zart. 281 kk, które zagrożone jest karą do lat 10 pozbawienia wolności.
W. K.podał, żeŁ. S. (1)wydał dobrowolnie jemu iM. B.papierosy w związku z pozorowaną przez sprawców transakcją zakupu papierosów. Oczywiście nie należy w sposób bezkrytyczny podchodzić do wersji zaprezentowanej przezW. K.. Oskarżony przedstawił swoją wersję przebiegu zdarzenia w dniu 16 kwietnia 2010 roku dopiero przy ponownym przesłuchaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 roku, po przeprowadzeniu zasadniczych dowodów w trakcie wcześniejszego, kilkumiesięcznego postępowania sądowego. Trudno więc ocenić wyjaśnieniaW. K.jako spontaniczne. Istnieje podejrzenie, żeW. K.dostosował zawartość wyjaśnień z dnia 15 marca 2012 roku do treści pozostałych dowodów. Pomimo tych zastrzeżeń stwierdzić jednak należy, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera przeciwdowodów, które pozwoliłyby zakwestionować prawdziwość wyjaśnieńW. K.we wskazanym zakresie. W konsekwencji należało dokonać ustaleń zgodnych z drugą z przytoczonych wyżej hipotez, a więc, iżŁ. S. (1), pozostając w błędzie, iż kontrahenci mają zamiar zapłacić za towar, wydał sprawcom papierosy. Nie doszło zatem do zaboru papierosów oraz a pobicie nie było środkiem stosowanym przez sprawców w celu zaboru papierosów lub utrzymania się w posiadaniu zabranych papierosów.
W konsekwencji należało przypisaćW. K.popełnienie dwóch przestępstw, pozostających w zbiegu realnym.
Pierwsze z nich polegało na tym, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu, obejmującym uzyskanie władztwa nad cudzą rzeczą w postaci papierosów, także z innymi ustalonymi i nieustalonymi sprawcami, poprzez wprowadzenieŁ. S. (1)w błąd co do zamiaru uiszczenia zapłaty, doprowadziłŁ. S. (1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci 500 kartonów papierosów wartości około 21 250 złotych.
Zachowanie sprawców polegało na wywołaniu u pokrzywdzonego fałszywego wyobrażenia, że chcą kupić od niego papierosy oraz iż zapłacą za nie. Skutkiem tego błędu było rozporządzenie przezŁ. S. (1)mieniem w postaci papierosów poprzez wydanie ich sprawcom. Rozporządzenie to było dla pokrzywdzonego niekorzystne, gdyż sprawcy nie zamierzali spełnić świadczenia wzajemnego w postaci zapłaty za otrzymany towar i świadczenia tego nie spełnili. Celem działania sprawców było osiągnięcie korzyści majątkowej w postaci przysporzenia sobie składników majątkowych. Swoim zachowaniem sprawcy wypełnili zatem przedmiotowe i podmiotowe znamiona występku zart. 286 § 1 kk. Późniejsze pobicie pokrzywdzonego nie ma znaczenia dla kwalifikacji tego zachowania, w szczególności nie daje podstaw do zakwalifikowania czynu zart. 281 § 1 kk(por.wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2012 r. sygn.akt II KK 321/11).
Drugie z przypisanychW. K.przestępstw polegało na tym, że wziął udział w pobiciuŁ. S. (1), polegającym na zadawaniu pokrzywdzonemu uderzeń po całym ciele i w którym pokrzywdzony został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania średniego uszczerbku na zdrowiu, o jakim mowa wart. 157 § 1 kkoraz doznał on obrażeń w postaci ran tłuczonych warg, głowy, prawej goleni, podbiegnięć krwawych i otarć naskórka na ciele, które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie jego organizmu na okres nie dłuższy niż 7 dni. Każdy ze sprawców w sposób świadomy połączył swoje działania z działaniami innych sprawców przeciwko pokrzywdzonemuŁ. S. (1). Sprawcy podjęli działania fizyczne polegające na zadawaniu pokrzywdzonemu uderzeń, przy czym część z nich zadano przy użyciu niebezpiecznych przedmiotów. Sprawcy uczestniczyli zatem w pobiciu pokrzywdzonego, gdyż udziałem w pobiciu jest każda forma kierowanego wolą udziału w grupie napastniczej, bowiem obecność każdego jej uczestnika zwiększa przewagę napastników, przez to ułatwia im dokonanie pobicia, zadawanie razów, a wzmaga niebezpieczeństwo nastąpienia skutków na zdrowiu ofiar (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 1 marca 2001 roku w sprawie IIAKa(...)KZS 2001/4/25). Skutkiem zachowania napastników było narażenieŁ. S. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo uszczerbku na zdrowiu w znaczeniuart. 157 § 1 kk, co nie budzi wątpliwości w świetle okoliczności, że pokrzywdzony doznał obrażeń które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie jego organizmu na okres nie dłuższy niż 7 dni. Sprawcy działali umyślnie ze świadomością, że pobicie zagraża bezpośrednio, w poważnym stopniu zdrowiuŁ. S. (1)– zważywszy na wielokrotność urazów, zadawanie ciosów w także w głowę, użycie przez część sprawców niebezpiecznych przedmiotów w postaci kija bejsbolowego, klucza francuskiego - i na to się godzili. Zachowanie sprawców wyczerpało zatem przedmiotowe i podmiotowe znamiona występku zart. 158 § 1 kk. Z uwagi na to, że nie było dostatecznych podstaw do ustalenia, iż takżeW. K.– obok pozostałych sprawców – w trakcie pobicia używał niebezpiecznego przedmiotu, przypisanego mu czynu nie można było zakwalifikować zart. 159 kk.W. K.był natomiast świadomy tego, iż inni współsprawcy działają w sposób bardzo brutalny, używając niebezpiecznych przedmiotów, co stanowi okoliczność obciągającą, podlegającą uwzględnieniu przy wymiarze kary.
Przypisanego czynu zart. 158 § 1 kk, popełnionego z użyciem przemocy,W. K.dopuścił się więc w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne – co szerzej opisano we wcześniejszym fragmencie dotyczącym czynu zpkt. IV– a zatem w warunkach powrotu do przestępstwa, określonych w przepisieart. 60 § 1 kk.
Analogiczne przestępstwa przypisać należałoM. R. (1)iP. Z. (1), mimo iż nie realizowali oni osobiście czynności czasownikowych, opisanych wart. 286 § 1 kkiart. 158 § 1 kk. Podjęte przez nich działania stanowiły jednak istotny wkład w realizację przestępczego porozumienia.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniomP. Z. (1), iż nie obejmował zamiarem popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa na szkodęŁ. S. (1), a chciał jedynie pomócM. R. (1)zarobić na pośredniczeniu w handlu papierosami z przemytu. W tym zakresie wyjaśnieniaP. Z. (1)są bowiem sprzeczne z wyjaśnieniamiM. R. (1), który podał, iż obydwaj oskarżeni obejmowali zamiarem pozbawienia pokrzywdzonego papierosów w drodze przestępstwa, dopuszczając nawet użycie wobec niego przemocy. Tak bowiemM. R. (1)interpretował wypowiedziP. Z. (1)o „wyj.....niu gościa z fajek”, „wyj....niuS.z towaru” (k.1057).M. R. (1)iP. Z. (1)rozważali różne scenariusze, w tym obejmujący te dwa elementy – objęcie papierosów we władanie i stosowanie przemocy wobec pokrzywdzonego. To jaką postać przyjmie przestępstwo oczywiście było uzależnione od rozwoju wypadków na miejscu zdarzenia wR., jednakże oskarżeni brali pod uwagę pozbawienie pokrzywdzonego papierosów nawet w drodze rozboju (k.1057). W świetle wyjaśnieńM. R. (1)to on iP. Z. (1)zaplanowali i zorganizowali przestępstwo, a sprawcy, którzy udali się doR.byli wykonawcami planu, aczkolwiek obdarzonymi znaczną swobodą działania. W ocenie Sądu wyjaśnieniaM. R. (1)w tym zakresie są bardziej wiarygodne, niż wyjaśnieniaP. Z. (1).M. R. (1)nie miał bowiem powodu, aby niezgodnie z prawdą pomawiać siebie o udział w przestępstwie, którego nie popełnił. Gdyby zatem jego zachowanie ograniczało się do pośredniczenia w nielegalnej transakcji między pokrzywdzonym aM. B., to nie przyznawałby się do tego, że chciał zdobyć papierosy w drodze przestępstwa popełnionego na szkodęŁ. S. (1). W konsekwencji to wyjaśnieniaM. R. (1)w tym zakresie należy ocenić jako szczere, prawdziwe, zaś wyjaśnieniaP. Z. (1)jako obliczone na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wyjaśnieńM. R. (1), iż inicjatorem przestępstwa byłP. Z. (1), którego pomysłem było również to, aby bezpośrednimi wykonawcami przedsięwzięcia byliM. B.iW. K.. Podkreślić należy, że wyjaśnieniaP. Z. (1)co do okoliczności spotkaniaM. R. (1)zM. B.iW. K.były niekonsekwentne. W pierwszych wyjaśnieniachP. Z. (1)utrzymywał, że do spotkania tego doszło przypadkiem, aW. K.iM. R. (1)sami wpadli na pomysł współpracy w handlu papierosami. W dalszych wyjaśnieniachP. Z. (1)stwierdził, że to on wpadł na pomysł, abyM. R. (1)iW. K.współpracowali ze sobą oraz że zaaranżował ich spotkanie. Rozbieżność ta wskazuje na to, iż wyjaśnieniaP. Z. (1)nie były do końca szczere. Oskarżony dążył do minimalizacji swojej odpowiedzialności. To kolejny argument przemawiający za tym, że wyjaśnieniaM. R. (1), w zakresie przytoczonych okoliczności, ocenić należy jako bardziej wiarygodne.
WyjaśnieniaW. K., iż został zmuszony przezM. R. (1)do udziału w przestępstwie na szkodęŁ. S. (1)nie dają podstaw do kwestionowania wiarygodności wyjaśnieńM. R. (1). RelacjaW. K., iż był przekonany, że biorąc udział w swoistych prowokacjach, pomaga Policji zwalczać handel papierosami pochodzącymi z przemytu jest nielogiczna i sprzeczna z doświadczeniem życiowym. Nie została ona potwierdzona, czy chociażby uprawdopodobniona, innymi wiarygodnymi dowodami. Wyjaśnienia tej treściW. K.złożył na bardzo późnym etapie postępowania. W ocenie Sądu stanowią one jedynie tendencyjną próbę przedstawienia korzystnej dlaW. K.interpretacji faktów, wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. WyjaśnieniaW. K.nie mogą zatem stanowić podstawy do kwestionowania wiarygodności relacjiM. R. (1).
Zgromadzone dowody pozwoliły zatem ustalić, że przed przystąpieniem do realizacji przestępczego zamachu sprawcy – zarówno ci którzy znaleźli się na miejscu zdarzenia wR.i osobiście realizowali znamiona czasownikowe, jak iM. R. (1)orazP. Z. (1), którzy nie udali się na miejsce zdarzenia i takich czynności osobiście nie realizowali – uzgodnili dwa elementy:
- przejęcie władztwa nad papierosami w związku z pozorowaniem ich zakupu
- ewentualne zastosowanie wobec pokrzywdzonego przemocy przez sprawców, którzy udali się na miejsce zdarzenia wR..
Oczywiste jest przy tym, że przed przystąpieniem do działania przez sprawców wR.nie było do końca wiadomo, jaki ostatecznie kształt przestępstwo przybierze. Zależało to w znacznej mierze od zachowania pokrzywdzonego, w jakim kierunku potoczą się wypadki. W ocenie Sądu nie budzi zatem wątpliwości, żeM. R. (1)iP. Z. (1)obejmowali zamiarem zarówno podstępne doprowadzenieŁ. S. (1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci papierosów, jak i pobicie pokrzywdzonego. Nie ma jedynie podstaw do przypisania im świadomości, że ewentualna przemoc wobec pokrzywdzonego obejmować będzie zadawanie mu urazów przy użyciu niebezpiecznych przedmiotów.
W ocenie Sądu zachowanieM. R. (1)iP. Z. (1)traktować należy jako współsprawstwo w zakresie przestępstw, których dopuścił sięW. K.wR..M. R. (1)iP. Z. (1)wspólnie zaplanowali i zorganizowali przestępstwo,M. R. (1)skontaktowałW. K.iM. B.z pokrzywdzonym, aP. Z. (1)zleciłW. K.realizację przestępczego planu oraz wskazał jednemu ze sprawców miejsce popełnienia przestępstwa. Ich zachowanie stanowiło istotny wkład w realizację wspólnego przestępczego zamachu. Bez ich zaangażowania realizacja przestępczego zamachu, w sposób jaki ów zamach nastąpił, nie byłaby możliwa.M. R. (1)iP. Z. (1)mieli uczestniczyć w zyskach z popełnionego przestępstwa. Przytoczone okoliczności wskazują na to, żeM. R. (1)iP. Z. (1)muszą być traktowani jako współsprawcy, mimo iż osobiście nie wykonali żadnych czynności, odpowiadających znamionom czasownikowym przestępstw zart. 286 § 1 kkani zart. 158 § 1 kk.
W ocenie SąduM. R. (1)iP. Z. (1)popełnili dwa przestępstwa – udziału w pobiciu i oszustwa – w postaci zjawiskowej współsprawstwa, mimo że w ich zachowaniu nie można wyodrębnić zachowań stanowiących wyłącznie wyraz współdziałania w popełnieniu przestępstwa zart. 286 § 1 kki odrębnych od nich zachowań związanych z udziałem w przestępstwie zart. 158 § 1 kk. Ocena, w kontekście jedności i wielości czynów, zachowania współsprawców, którzy nie realizują osobiście znamion czasownikowych, jest bowiem pochodną oceny zachowania współsprawców, którzy osobiście realizują znamiona czasownikowe. Znamiona opisujące sprawcze zachowanie, mają bowiem decydujące znaczenie dla określenia granic tożsamości czynu w prawie karnym, które wyznaczane są w oparciu o kryteria jurydyczne – znamiona typu czynu zabronionego. Wszyscy współsprawcy, niezależnie od tego jaki był ich wkład w realizację uzgodnionego przestępczego zamachu, popełniają wspólny czyn, którego granice wyznaczone są przez znamiona opisujące sprawcze zachowanie. Wydaje się, że odmiennie należałoby potraktować sytuację, gdybyM. R. (1)iP. Z. (1)byli jedynie podżegaczami lub pomocnikami. Te postaci zjawiskowe mają bowiem odrębne od sprawstwa znamiona. Podżegacz i pomocnik wypełniają inny niż sprawca zespół znamion czynu zabronionego, a więc dla oceny jedności i wielości czynów pomocnika i podżegacza istotna jest analiza zachowania pomocnika i podżegacza w kontekście realizacji znamion podżegania lub pomocnictwa.
Reasumując, w świetle poczynionych ustaleń zasadne było przypisanie zarównoM. R. (1)jak iP. Z. (1)dwóch przestępstw, popełnionych w postaci zjawiskowej współsprawstwa, z których pierwsze stanowi występek zart. 286 § 1 kk, a drugie – zart. 158 § 1 kk.
Zgromadzone dowody pozwoliły ustalić, żeB. G. (1)nie brał udziału w zdarzeniu, do którego doszło w pobliżu bloku pokrzywdzonego w miejscowościR., w szczególności nie brał on udziału w pobiciuŁ. S. (1).B. G. (1)nie obejmował także zamiarem pozbawieniaŁ. S. (1)papierosów w drodze przestępstwa ani pobicia pokrzywdzonego przez innych oskarżonych. Oskarżony miał natomiast świadomość, iżW. K.iM. B.będą przewozić większą ilość (ponad sto kartonów) papierosów bez polskich znaków akcyzy, pochodzących z przemytu.B. G. (1)chciał im pomóc w popełnieniu tego przestępstwa skarbowego i w tym zamiarze udostępnił im środek transportu w postaci samochoduM.nr rej.(...). SamochódB. G. (1)został użyty do przewiezienia 500 kartonów papierosów. Jeden karton papierosów (tj. 10 paczek po 20 sztuk) zawiera 200 papierosów. Przedmiotem przestępstwa skarbowego było zatem 100 000 sztuk papierosów. Bazując na informacji Urzędu Celnego wB., iż wg wyliczenia na dzień 16 kwietnia 2010 roku uszczuplenie podatku akcyzowego w przypadku 60 000 sztuk papierosów wyniosło 31 284 zł (k.2382), przyjąć należało, że w przypadku 100 000 papierosów (tj.500 kartonów) uszczuplenie podatku akcyzowego wyniosło 52 160 złotych.  Wartość podatku narażonego na uszczuplenia była zatem małej wartości. Zgodnie bowiem z treściąart. 53 § 14 kksgórną granicę „małej wartości” stanowi dwustukrotność minimalnego wynagrodzenia z daty czynu, które w dniu 16 kwietnia 2010 roku wynosiło 1 317 zł. Górną granicę „małej wartości” stanowiła zatem kwota 263 400 zł. Kwota uszczuplenia 52 160 zł przekraczała przy tym ustawowy próg określony w przepisieart. 53 § 3 kks– pięciokrotność minimalnego wynagrodzenia – tj. kwotę 6 585 zł. Papierosy przewiezione samochodemB. G. (1)stanowiły zatem przedmiot przestępstwa skarbowego zart. 63 § 2 kks. Swoim zachowaniemB. G. (1)wyczerpał więc przedmiotowe i podmiotowe znamiona przestępstwa skarbowego zart. 18 § 3 kkw zw. z art.art.20 § 2 kksw zw.zart. 65 § 3 kks.
Z dokonanych ustaleń wynika, żeB. G. (1)zawiózł do miejscowościR.w pobliże bloku pokrzywdzonego jednego ze sprawców. Skoro jednakB. G. (1)nie obejmował świadomością tego, że mężczyzna ten weźmie udział w pobiciu pokrzywdzonego i pozbawieniu go w drodze przestępstwa papierosów, to zachowanie to nie może być traktowane jako współdziałanie oskarżonego w popełnieniu przestępstwa zart. 286 § 1 kklub a zart. 158 § 1 kk.
WyjaśnieniaM. R. (1)iP. Z. (1)w zakresie czynu zarzuconego w pkt.III, w których opisali okoliczności zakopania tablic rejestracyjnych samochoduB. G. (1)oraz ukrycia w szopie na posesjiB. M. (1)rzeczy wyjętych z tego pojazdu, (k. 80v, 75, 75v) nie budzą żadnych wątpliwości. Znajdują pośrednio potwierdzenie w treści dokumentów w postaci protokołu oględzin przedmiotów zabezpieczonych uB. M. (1)( k.68) oraz protokołu zatrzymania tablicy rejestracyjnej (k. 20).
Ustalenie, iżM. R. (1)iP. Z. (1), chcąc uniknąć odpowiedzialności karnej za przestępstwo popełnione na szkodęŁ. S. (1), ukryli tablicę rejestracyjną samochoduB. G. (1), aP. Z. (1)dodatkowo ukrył inne przedmioty pochodzące z tego pojazdu, nie prowadzi do przypisania oskarżonym przestępstwa zart. 239 § 1 kk. Odpowiedzialności zart. 239 § 1 kknie może bowiem ponosić sprawca, który następnie podejmuje działania zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej.S.jest bezkarne (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn.akt II AKa 197/09). Ukrycie przez oskarżonych tablic rejestracyjnych samochodu nie rodzi także ich odpowiedzialności zart. 306 kkani zart. 276 kk. Tablice rejestracyjne samochodu nie są bowiem znakami identyfikacyjnymi w rozumieniuart. 306 kk(Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r. w sprawie I KZP 33/05), ani dokumentem w rozumieniuart. 276 kk(Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2010 r. w sprawie IV KK 293/10).
W konsekwencji należało uwzględnić wniosek oskarżyciela publicznego i uniewinnićM. R. (1)iP. Z. (1)od zarzutu popełnienia czynu opisanego w pkt.III aktu oskarżenia.
Wymierzając oskarżonym karę, Sąd miał na uwadze, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oskarżonych oraz by uwzględniała zasady i dyrektywy wymiaru kary określone w przepisieart.53 § 1 i 2 kk.
Oceniając stopień zawinienia oskarżonych, Sąd miał na uwadze, że w sprawie nie zachodziły okoliczności ograniczające ich swobodę wyboru i realizacji zachowania zgodnego z prawem. W szczególności oskarżeni (uwzględniając poziom rozwoju intelektualnego, emocjonalnego, społecznego, stan wiedzy, doświadczenia) nie mieli ograniczonej możliwości rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia czynu; nie mieli ograniczonej możliwości podjęcia decyzji zgodnego z prawem zachowania (zważywszy na działanie oskarżonych w normalnej sytuacji motywacyjnej).
W ocenie Sądu stopień szkodliwości społecznej przestępstw przypisanych oskarżonym jest znaczny. Dokonując takiej oceny, Sąd miał na uwadze:
- przedmiotem przestępstwa rozboju na szkodęL. O.i oszustwa na szkodęŁ. S. (1)było mienie o stosunkowo dużej wartości; w konsekwencji rozmiar wyrządzonej tymi przestępstwami szkody był stosunkowo znaczący;
- pobicieŁ. S. (1)na długi czas pozbawiło pokrzywdzonego i członków jego najbliższej rodziny poczucia bezpieczeństwa;
- wskutek pobiciaŁ. S. (1)doznał lekkich obrażeń;
- oskarżeni działali w sposób przemyślany, zaplanowany i zorganizowany;
- rozbój na szkodęL. O.popełniony został z użyciem podstępu, polegającego na pozorowaniu chęci zakupu papierosów;
- przestępstwa pobicia, rozboju i oszustwa godziły w dobra usytuowane wysoko w hierarchii dóbr prawem chronionych; ich naruszenie miało charakter umyślny, a sprawcy działali z zamiarem bezpośrednim;
- dopuszczając się rozboju,W. K.działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;
- wysokość narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej w przypadku czynuB. G. (1).
Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił ponadto:
- brutalny charakter pobiciaŁ. S. (1)i współdziałanieW. K.ze sprawcami, którzy użyli niebezpiecznych przedmiotów w postaci kija bejsbolowego i klucza francuskiego;
- współdziałanie oskarżonych z innymi osobami;
- niekaralnośćB. G. (1)(k.2712);
- niekaralnośćP. Z. (1)w Polsce (k.2737);
- karalnośćM. R. (1), przed popełnieniem czynów przypisanych w niniejszej sprawie, za przestępstwa zart. 178a § 1 kk,244 kki przestępstwo skarbowe zart. 54 § 2 kks;
- wielokrotną karalnośćW. K.za czyny popełnione w okresie poprzedzającym czyny przypisane w niniejszej sprawie, w tym popełnione z użyciem przemocy; ponowne popełnienie przestępstw po odbyciu orzeczonych wcześniej kar pozbawienia wolności; popełnienie przestępstw rozboju i udziału w pobiciu w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych wart. 64 § 1 kk(k.2717, 807 – 809, 462, 645, 687, 688, 689, 690, 691, 697, 698, 699, 2319, 2320);
- ustabilizowany(...)(k. 727),M. R. (1)(k. 733),B. G. (1)(k. 722);
- podjęcie przezW. K.wyższych studiów i bardzo dobre wyniki osiągane w nauce;
- złożenie przezM. R. (1)już na wczesnym etapie postępowania przygotowawczego szczerych, wyczerpujących wyjaśnień;
- podjęcie przezP. Z. (1)starań o zadośćuczynienieŁ. S. (1)poprzez zapłatę na jego rzecz kwoty 33 000 złotych. - a także zachowanie się pokrzywdzonego.
Określając wysokość stawki dziennej grzywny wymierzonejB. G. (1)za przestępstwo skarbowe oraz grzywny wymierzonej na podstawieart. 33 § 2 kkM. R. (1)iP. Z. (1)za przestępstwo oszustwa, popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd miał na uwadze sytuację majątkową, zdrowotną i rodzinną oskarżonych.B. G. (1): ma wykształcenie średnie ogólne; ma na utrzymaniu niepracującą konkubinę i dziecko; z pracy w charakterze przedstawiciela handlowego osiąga dochód ok. 1 000 zł miesięcznie; nie ma majątku; jest zdrowy.M. R. (1)ma wykształcenie średnie ogólne; jest żonaty; na utrzymaniu ma dwoje dzieci; z prac dorywczych uzyskuje dochód w wysokości około 1300 zł miesięcznie; żona pracuje i uzyskuje dochód w wysokości około 1500 zł miesięcznie; nie ma majątku; jest zdrowy.P. Z. (1)ma wykształcenie średnie – techniczne; z zawodu jest obuwnikiem; jest żonaty; ma na utrzymaniu dwoje dzieci; rodzina utrzymuje się z pensji żony w wysokości ok. 2 000 zł miesięcznie; jest właścicielem nieruchomości o powierzchni 7340 m2zabudowanej domem mieszkalnym o powierzchni około 100 m2użytków rolnych o powierzchni 0,0390 ha; na budowę domu zaciągnięty kredyt w wysokości 100 000 zł; leczy się kardiologicznie i endokrynologicznie.
Z uwagi na to, że oskarżeniW. K.,M. R. (1)iP. Z. (1)popełnili przypisane im przestępstwa, zanim zapadł pierwszy wyrok co do któregokolwiek z nich i wymierzono im za nie kary tego samego rodzaju , podlegające łączeniu, należało na podstawieart. 85 kk,art.86 § 1 kkkary jednostkowe pozbawienia wolności połączyć i wymierzyć oskarżonym stosowne kary łączne. Określając wymiar kar łącznych, Sąd miał na uwadze, iż w niniejszej sprawie związek przedmiotowy (oceniany według tożsamości lub podobieństwa dóbr naruszonych poszczególnymi przestępstwami oraz zwartości czasowej i miejscowej ich popełnienia a także tożsamości osób pokrzywdzonych) oraz związek podmiotowy (rozumiany jako podobieństwo rodzaju winy, zamiarów, motywacji) zbiegających się realnie przestępstw nie są na tyle ścisłe, aby zasadne było ukształtowanie kary z zastosowaniem absorpcji. Związek ten nie jest także na tyle odległy, aby uzasadniona była kumulacja orzeczonych kar jednostkowych. W realiach sprawy zasadne jest wymierzenie kar łącznych przy zastosowaniu zasady asperacji.
W ocenie Sądu postawa oskarżonychM. R. (1)iP. Z. (1)już po popełnieniu przypisanych im przestępstw – skrucha wyrażająca się w przypadkuM. R. (1)złożeniem szczerych i obszernych wyjaśnień, w których przedstawił znane mu okoliczności zdarzenia, a w przypadkuP. Z. (1), zapłatą na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienia w kwocie 33 000 zł – uzasadnia wymierzenie im kary łącznej pozbawienia wolności z zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania na okres próby, na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kk. Tak orzeczona kara – której dolegliwość zwiększa kara grzywny, a w przypadkuM. R. (1), także orzeczony środek karny – jest wystarczająca dla osiągnięcia celów kary wobec sprawców, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, jak i w zakresie oddziaływania społecznego.
W ocenie Sądu na uwzględnienie zasługuje żądanieŁ. S. (1)zadośćuczynienia w łącznej kwocie 80 000 złotych (k.1777) za fizyczne i psychiczne cierpienia, których doznał w związku z pobiciem go. Kwota ta ma odczuwalną ekonomicznie wartość, a tym samym kompensuje pokrzywdzonemu doznane cierpienia. Należy mieć przy tym na uwadze, że rozmiar cierpień był znaczny – pokrzywdzony doznał szeregu obrażeń ciała; w związku z pobiciem pokrzywdzony wymagał udzielenia specjalistycznej pomocy medycznej, był hospitalizowany; niezleżnie od bólu jaki pokrzywdzony w trakcie zdarzenia, towarzyszył lęk przed utratą życia; skutkiem brutalnego ataku była długotrwałe poczucie zagrożenia, lęk o bezpieczeństwo swoje i najbliższych (k.1775v). Stopień wynikającego stąd dyskomfortu był znaczny.
Zgłoszone przezŁ. S. (1)żądanie orzeczenia środka karnego na podstawieart. 46 § 1 kkmoże zostać uwzględnione jedynie wobec tych oskarżonych, którzy brali udział w popełnieniu na jego szkodę przestępstwa zart. 158 § 1 kk.
Przepisart. 46 § 1 kkdaje możliwość orzeczenia środka karnego wobec współsprawców w częściach równych,pro rata parte,w postaci solidarnego zobowiązania do naprawienia szkody w całości lub w części. Wybór sposobu nałożenia obowiązku zart. 46 § 1 kknależy do sądu. Powinien on uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy i uwzględniać zasadę odpowiedzialności indywidulanej każdego ze współsprawców (por.uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2000 roku sygn.akt I KZP 40/00). Odnosząc te zasady do okoliczności niniejszej sprawy ocenić należy, że stopień odpowiedzialnościM. R. (1)iP. Z. (1)za przysporzenie cierpieńŁ. S. (1)jest niższych niż sprawców, którzy osobiście stosowali przemoc wobec pokrzywdzonego. Podkreślić należy, iż ci oskarżeni, w przeciwieństwie doW. K., nie mieli świadomości, że przemoc będzie tak intensywna, jak to miało miejsce w rzeczywistości, nie wiedzieli, że do wobec pokrzywdzonego zostaną użyte niebezpieczne przedmioty. W świetle tych okoliczności uzasadnione jest obciążenie oskarżonych obowiązkiem zapłaty zadośćuczynienia w częściach, przy czymM. R. (1)iP. Z. (1)w stopniu proporcjonalnie mniejszym niżW. K..
Stosownie do przytoczone wyżej okoliczności należało zatem przyjąć, żeM. R. (1)iP. Z. (1)odpowiadają za uiszczenie zadośćuczynienia po 15 000 złotych. Z kolei naW. K.spoczywał obowiązek uiszczenia zadośćuczynienia w kwocie 50 000 złotych.P. Z. (1)uiścił na rzeczŁ. S. (1)kwotę 33 000 złotych (k.2010v). Podlega ona zaliczeniu na rzecz żądanego przez pokrzywdzonego zadośćuczynienia w kwocie 80 000 zł, gdyżŁ. S. (1)nie domagał się naprawienia szkody wynikłej z utraty papierosów. Na sprawcach ciąży zatem zobowiązanie do uiszczenia pozostałej kwoty 47 000 złotych zadośćuczynienia. Z uwagi na to, żeP. Z. (1)uiścił już część zadośćuczynienia – i to w kwocie wyższej niż wynikająca z przyjętego przez Sąd sposobu obciążenia współsprawców obowiązkiem zadośćuczynienia w częściach, których wielkość jest proporcjonalna do stopnia przysporzenia cierpień pokrzywdzonemu – pozostającą do zapłaty kwotę 47 000 złotych należało rozdzielić międzyW. K.iM. R. (1), proporcjonalnie, do ustalonego przez Sąd sposobu nałożenia obowiązku zapłaty zadośćuczynienia. W konsekwencji należało orzec wobecW. K.obowiązek w kwocie 29 375 zł , zaś odM. R. (1)– w kwocie 8 812,50 zł. Z uwagi na to, żeP. Z. (1)zapłacił zadośćuczynienia w kwocie wyższej niż część przypadająca na niego, przysługuje mu roszczenia regresowe w stosunku doW. K.,M. R. (1)i pozostałych sprawców, którzy nie zostali objęci niniejszym postępowaniem karnym.
Z uwagi na to, żeB. G. (1)uzyskał z popełnionego przestępstwa skarbowego korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 500 zł, należało na podstawieart. 33 § 1 kksorzec wobec niego środek karny w postaci przepadku korzyści majątkowej w kwocie 200 złotych (w postaci dwóch banknotów o nominale 100 złotych otrzymanych odW. K.) oraz ściągnięcia równowartości pieniężnej korzyści majątkowej w kwocie 300 złotych.
Orzeczenie o zaliczeniu okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie na poczet kary podlegającej wykonaniu - w zakresie ,w jakim okres ten nie podlegał zaliczeniu na poczet innej kary (k. 1203- 1207, 1284 – 1285, 1752, 563, 919, 920, 990 - 992) opiera się na przepisieart.63 § 1 kk.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart.624 § 1 kpk, mając na uwadze, iż z uwagi na aktualną sytuację majątkową oskarżonych, orzeczenie długoletniej kary pozbawienia wolności w stosunku doW. K., dolegliwość finansową wynikającą z orzeczonych kar grzywny i środków karnych, uiszczenie kosztów sądowych nawet w części, byłoby dla oskarżonych zbyt uciążliwe.