Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 613/15
Data wyroku: 2015-07-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Śliwiński

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 lipca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział IV Karny – Odwoławczyw składzie :
Przewodniczący: SSO Dariusz Śliwiński
Protokolant :prot. sąd.M. W.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2015 r.
w sprawieP. J.
obwinionego z art. 92 § 1 kw i art. 86 § 1 kw
na skutek apelacji obrońcy obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto wP.z dnia 1 kwietnia 2015 r. w sprawie sygn. akt III W 1579/14

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł i wymierza mu opłatę w kwocie 400 zł

SSO Dariusz Śliwiński

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto wP.w sprawie sygn. akt III K w 1579/14 uznał obwinionegoP. J.za winnego popełnienia wykroczeń z art. 92 § 1 kw i art. 86 § 1 kw, za które wymierzono mu karę 4000 zł grzywny i obciążano go kosztami procesu (k. 52-53).
Apelacjęod powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego zaskarżając go w całości (k. 68-76).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego okazała się bezzasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy nie podzielił zasadności zarzutów apelacji obrońcy obwinionego w zakresie ewentualnego naruszenia przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.
W szczególności nie sposób wskazać jakichkolwiek racjonalnych powodów, aby odmówić wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego. Pokrzywdzony jest dla obwinionego osobą obcą i nie utrzymywał z nim wcześniej żadnych stosunków i nie pozostawał z nim w żadnym konflikcie, z uwagi na który mógłby ewentualnie pomawiać go o popełnienie czynów karalnych.
Potencjalnej nieszczerościJ. K.nie można zasadnie upatrywać również we wspomnianym przez Sąd I instancji zainteresowaniu pokrzywdzonego wynikiem niniejszego postępowania. Zupełnie naturalne było, iżJ. K.chciał, aby obwiniony został ukarany za czyn, godzący w jego bezpieczeństwo, tj. podjętą przez obwinionego próbę wymuszenia przejazdu, która mogła skutkować potrąceniemJ. A., a dzięki jego refleksowi skończyła się tylko na niegroźnym otarciu pojazdu obwinionego o spodnie pokrzywdzonego. Obwiniony, jak wynika z relacji pokrzywdzonego zupełnie zbagatelizował potencjalne skutki wykonanego przez siebie manewru i nie okazał żadnych oznak ubolewania z tego tytułu. W takich warunkach determinacja pokrzywdzonego w doprowadzeniu do ukaraniaP. J.była jak najbardziej zrozumiała. W ocenie Sądu Okręgowego nie można w niej upatrywać przejawów tzw. „pieniactwa”, jak zasugerował to obrońca obwinionego, czy też przejawu „nadmiernego poczucia obowiązku obywatelskiego”, jakkolwiekby to pojęcie rozumieć.
PokrzywdzonyJ. K.kierował się jedynie elementarnym poczuciem sprawiedliwości i nie sposób zarzucić mu w tym zakresie jakichkolwiek innych motywów działania. Niewykluczone, że gdyby tylko obwiniony nie potraktował go tak arogancko, zwyczajnie przyjął do wiadomości uwagę pokrzywdzonego odnośnie naruszonych przez siebie przepisów ruchu drogowego,J.K.nie chciałby w ogóle angażować.
Sąd Okręgowy nie podzielił także zasadności zarzutu obrońcy obwinionego dotyczącego rzekomych zaniechań, jakich miał się dopuścić Sąd I instancji w zakresie weryfikacji zeznań pokrzywdzonego w świetle innych dowodów zgromadzonych w sprawie a także nowych dowodów możliwych do przeprowadzenia.
Jeżeli chodzi wspomnianą przez skarżącego dokumentacje fotograficzną warto zauważyć, iż w żaden sposób nie podważała ona prawdziwości zeznań pokrzywdzonego. Również sam obwiniony nie kwestionował jej rzetelności.
Odnosząc się natomiast do oceny przydatności dla rozstrzygnięcia dowodu rzeczowego w postaci spodni noszących ślady zabrudzenia powyżej kolan w postaci czarnych kresek, które miały powstać przy wymuszeniu przejazdu przez obwinionego, podkreślenia wymaga, iż sam skarżący nie był w stanie wskazać specjalności biegłego, którego opinia mogłaby potwierdzić albo wykluczyć: po pierwsze, że pokrzywdzony miał na sobie te spodnie w dniu zdarzenia, po drugie, że zabrudzenia te pochodziły z pojazdu obwinionego, co zdaje się świadczyć, iż także on w istocie żywi przekonanie, że badanie tego dowodu rzeczowego nie wniosłoby niczego istotnego do sprawy. Spodnie pokrzywdzonego zostały jedynie zabrudzone w kontakcie z pojazdem obwinionego i nie pozostał na nich żaden materiał pochodzący np. z powłoki karoserii tegoż pojazdu. Nieprawdopodobne było również, aby przy otarciu o tak miękki materiał przykładowo opony pojazdu obwinionego, wtarły się w niego elementy ogumienia. Stąd też możliwość obiektywnego potwierdzenia kontaktu spodni pokrzywdzonego z pojazdem obwinionego w świetle badań specjalistycznych ocenić należało jako zupełnie nieprawdopodobne.
W końcu Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również w rozumowaniu przedstawionym przez Sąd I instancji znamion nieobiektywizmu polegającego na rozstrzyganiu nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.
Reasumując Sąd I instancji w świetle zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo ustalił sprawstwo i winę obwinionego popełnienia wykroczeń z art. 92 § 1 kw i art. 86 § 1 kw.
Przechodząc do kwestii wymiaru kary Sąd Okręgowy pragnie zauważyć, iż nie sposób dopatrzyć się w wymierzonej obwinionemu grzywnie w wysokości 4000 zł przesłanek rażącej surowości. Wymiar kary ocenić należy jako współmierny do stopnia społecznej szkodliwości czynu obwinionego oraz stopnia jego zawinienia. Poza tym zważywszy na sytuację rodziną obwinionego – rozwiedziony, jedno niepełnoletnie dziecko na utrzymaniu oraz uzyskiwane przez niego dochody z prowadzenia działalności gospodarczej – średnio około 50.000 zł miesięcznie, nie można uznać, iż orzeczonej wobec niej grzywny w tej kwocie nie będzie w stanie uiścić.
Sąd Rejonowy wymierzył obwinionemu karę z uwzględnieniem wszystkich kryteriów jej wymiaru określonych w art. 33 § 1 i 2 kw, wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego. Warto podkreślić, iż obwiniony dopuścił się dwóch wykroczeń oraz był wcześniej karany za wykroczenie drogowe. Poza tym, jeśli chodzi o czyn z art. 86 § 1 kw trzeba podkreślić, iż obwiniony spowodował zagrożeniu w ruchu drogowego wskutek aroganckiego, wykonanego z pełną premedytacją manewru, którego celem było zmuszenie pokrzywdzonego do odsunięcia się z jego drogi, nie licząc się z potencjonalnymi konsekwencjami, jakie zachowanie te mogło spowodować dla zdrowia pokrzywdzonego. Takie zachowanie wymagało odpowiednio surowego ukarania zarówno z uwagi na potrzeby prewencji szczególnej jak i ogólnej.
W końcu zaznaczyć trzeba, iż skuteczność kary finansowej jest również uzależniona od jej realnej odczuwalności dla obwinionego.P. J.jest osobą majętną, co również musiało znaleźć odzwierciedlenie w wymiarze orzeczonej wobec niego grzywny (art. 24 § 1 kw).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwi§ 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia. (Dz. U. Nr 118, poz. 1269) orazart. 3 ust. 1w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. t. jedn. z 1983 r. Nr 49,poz. 223z późn. zm.) zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawach o wykroczenia za postępowanie przed sądem drugiej instancji i wymierzając mu opłatę w kwocie 400 zł.
SSO Dariusz Śliwiński