Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: X U 770/14
Data wyroku: 2015-08-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Szajner
Słowa kluczowe: Niepełnosprawność
Podstawa prawna: art. 477 (14) § 1 kpc, art. 4ust. 1-3 ustawy o rehabilit.zawod. i społ. wraz z zatr. os.niepełn.

Sygn. akt X U 770/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 sierpnia 2015 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia Wydział X Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Marcin Szajner
Protokolant:Katarzyna Pietrzak
po rozpoznaniu w dniu19 sierpnia 2015 r. we Wrocławiu
sprawy z odwołaniaA. S.
od decyzjiWojewódzkiego Zespołu d/s Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w województwie(...)
z dnia20.08.2014r.znak:(...).(...)
w sprawieA. S.
przeciwkoWojewódzkiemu Zespołowi d/s Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w województwie(...)
oustalenie stopnia niepełnosprawności
oddala odwołanie.

UZASADNIENIE
WnioskodawcaA. S.wniósłodwołaniez dnia 14 października 2014 r. od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie(...)weW.z dnia 20 sierpnia 2014 r., znak(...).(...), utrzymującego w mocy orzeczenie organu I instancji odmawiające zaliczenia wnioskodawcy do wyższego niż lekkiego stopnia niepełnosprawności i domagał się jej zmiany poprzez nadanie jej umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
W uzasadnieniuodwołania, wnioskodawca podniósł, iż w orzeczeniach organów I i II instancji uwzględniono jedynie chorobę zakaźną, na którą choruje on od 1990 r. ( z przyczyną niepełnosprawności 11-I). Natomiast główną przyczyną trudności wnioskodawcy w funkcjonowaniu jest przebyta operacja głowy po udarze mózgu. Przyczyna niepełnosprawności winna być oznaczona jako 10-N. Od czasu operacji głowy stan wnioskodawcy nie poprawił się na tyle aby mógł normalnie funkcjonować społecznie i zawodowo. Obecnie pracuje w warunkach pracy chronionej, a wydane orzeczenie kwalifikuje go do zwolnienia. Pracy w normalnych warunkach nie może podjąć ponieważ nie uzyska dopuszczenia do pracy od lekarza medycyny pracy. Stwierdzenie lekkiego stopnia niepełnosprawności spowoduje utratę pracy i środków do życia.
W odpowiedzi na odwołaniez 18 listopada 2014 r. organ– Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie(...)weW., wniósł o jego oddalenie, z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.
W uzasadnieniuswojego stanowiska organ rentowy zarzucił, iż skład orzekający stwierdził, że werdykt organu I instancji jest zgodny z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa, wobec tego podtrzymał dotychczasowe rozstrzygnięcie. Stopień sprawności organizmu wnioskodawcy w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie daje podstaw do zaliczenia do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
W myśl definicji ustawowej dla ustalenia niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym niezbędne jest stwierdzenie u danej osoby naruszenia sprawności organizmu oraz 1) niezdolności do pracy lub zdolności do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej, albo 2) konieczności czasowej lub częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.
Biorąc pod uwagę dokumentację medyczną sprawy oraz ustalenia będące wynikiem bezpośredniego badania, wymogi ustawowe nie zostały spełnione

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

WnioskodawcaA. S.urodził się (...)
W orzeczeniu z dnia 2 lipca 2014 r., Powiatowy Zespół d/s Orzekania o Niepełnosprawności weW.postanowił zaliczyć wnioskodawcę do lekkiego stopnia niepełnosprawności ( symbol przyczyny 11-I) do dnia 31 lipca 2016 r., przyjmując, iż niepełnosprawność istnieje od 13 lipca 1999 r. a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 1 lipca 2014 r.
W dniu 11 lipca 2014 r. wnioskodawca złożył odwołanie od powyższego orzeczenia organu I instancji.
Po rozpatrzeniu odwołania i poddaniu badaniom lekarskim, Wojewódzki Zespół d/s Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie(...)weW., orzeczeniem z dnia 20 sierpnia 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji w zakresie ustalonego stopnia i przyczyny ( symbolu) niepełnosprawności, korygując (uchylając) zaskarżone orzeczenie jedynie w zakresie odpowiedniego zatrudnienia i wymaganego szkolenia specjalistycznego ( pkt. 1-2 orzeczenia).

Dowód:

akta orzecznicze wnioskodawczyni ( załącznik).
WnioskodawcaA. S.w 2001 roku przeszedł udar niedokrwienny móżdżku z cechami ekspansji. W 2000 roku rozpoznano przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby ( infekcja HIV), objęty leczeniem antyretrowirusowym od 2002 r. Ponadto u wnioskodawcy rozpoznano stan po przebytym zakażeniu HBV, zakażenie HIV, stan po udarze niedokrwiennym mózgu oraz po kraniotomii odbarczającej i założeniu drenażu zewnętrznego z powodu ostrego wodogłowia, dyskretne objawy móżdżkowe. Konsekwencją przebytego udaru i zabiegu odbarczenia są obecnie objawy uszkodzenia OUN w postaci niewielkiej niezborności oraz obecność patologicznych objawów piramidowych. Objawy te w niewielkim stopniu wpływają na sprawność powoda. Badany wnioskodawca pod względem neurologicznym nie jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym.
W zakresie schorzeń zakaźnych wnioskodawcy cierpi na zespół nabytych niedoborów odporności w trakcie terapii antyretrowirusowej, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, stan po nieskutecznym leczeniu PegINF + RBV ( 2013/14), stan po przebytym wzwB. Stwierdzone u wnioskodawcy przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby pomimo nieskutecznego leczenia interferonem pegylowanym z rybawiryną jest w fazie wyrównania. Aktywności aminotransferaz są zbliżone do normy, przy prawidłowych pozostałym parametrach funkcji metabolicznej i wydzielniczej wątroby, także badaniem fizykalnym nie stwierdza się cech niewyrównywania funkcji narządu ( skóra bez pajączków naczyniowych, podudzia bez obrzęków, brak wodobrzusza). Zespół nabytego niedoboru odporności w efekcie prowadzonej terapii jest również w fazie wyrównania. W badaniach kontrolnych ( styczeń 2015 r.) obserwuje się prawidłową ilość limfocytów CD4, a badanie aktywności wirusologicznej HIV RNA wykazuje śladową ilość wirusa. Nie stwierdza się również chorób wskaźnikowych, charakterystycznych dla zaawansowania tego schorzenia, a badaniem fizykalnym istotnych odchyleń od stanu prawidłowego.
Z punktu widzenia specjalności chorób zakaźnych wnioskodawca nie może być uznany za osobę o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.

Dowody:

opinia biegłego lekarza neurologa z 9.02.2015 r. ( k.7);

opinia biegłego lekarza specjalisty chorób zakaźnych z 15.04.2015 r. ( k.19-20).

W oparciu o powyższe ustalenia faktyczne Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Odwołanie jako bezzasadne, nie zasługiwało na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie wnioskodawca żądał zmiany orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie(...)weW.z dnia 20 sierpnia 2014 r. przez zaliczenie go do grupy osób niepełnosprawnych w stopniu co najmniej umiarkowanym.
Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych(tj. Dz. U. z 2011 r., nr 12, poz. 721 ze zm.) rozróżnia trzy stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki. W myślart. 4 ust. 3w/w artykułu, do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaka wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.
Z kolei art. 4 ust. 2 ustawy do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej lub częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.
Zatem zaliczenie do któregokolwiek stopnia niepełnosprawności wymaga spełnienia przesłanek warunkujących jego otrzymanie, które zostały zdefiniowane w art. 4 wyżej wskazanej ustawy.
Wobec medycznej natury okoliczności spornych, które były istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy, ich wyjaśnienie, wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego.
Powołani w sprawie biegli sądowi z zakresu chorób zakaźnych oraz neurologii rozpoznali u wnioskodawcy w szczególności przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby ( infekcja HIV), objęte leczeniem antyretrowirusowym od 2002 r., stan po przebytym zakażeniu HBV, zakażenie HIV, stan po udarze niedokrwiennym mózgu oraz po kraniotomii odbarczającej i założeniu drenażu zewnętrznego z powodu ostrego wodogłowia, dyskretne objawy móżdżkowe, a ponadto zespół nabytych niedoborów odporności w trakcie terapii antyretrowirusowej, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, stan po nieskutecznym leczeniu PegINF + RBV ( 2013/14), stan po przebytym wzwB.
Każdy z biegłych stwierdził, iż stopień zaawansowania rozpoznanych schorzeń nie uzasadnia przyjęcia iż wnioskodawca jest niepełnosprawny w stopniu umiarkowanym.
W ocenie biegłych orzeczenie odzwierciedla stan rzeczywisty i jest zgodne z obowiązującymi przepisami i tym są należy uznać za zasadne orzeczenie(...)z dnia 20 sierpnia 2014 r.
Sąd dokonał ustaleń stanu faktycznego na podstawie dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach(...)i aktach przedmiotowej sprawy, które zostały sporządzone przez podmioty profesjonalne i uprawnione oraz których autentyczność nie była kwestionowana przez żadną ze stron.
Odnosząc się do opinii biegłych sądowych Sąd uznał za wiarygodne opinie sporządzone przez nich w toku niniejszego postępowania. W ocenie Sądu, wydane w sprawie opinie biegłych sądowych są rzetelne, racjonalne, wewnętrznie spójne, logiczne, oparte na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy a Sąd w pełni podzielił dokonane w nich ustalenia, w szczególności że wnioskodawca jest niepełnosprawny w stopniu lekkim, zatem orzeczenie organu rentowego było zasadne.
Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do zanegowania takiego stanowiska biegłych. Tym bardziej, że wydana opinia przez biegłych sądowych zawiera pełne i jasne uzasadnienie, uwzględniające rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia i stopień ich nasilenia po przeprowadzonym leczeniu. Biegli sądowi obowiązani są zaś orzekać zgodnie z wiedzą medyczną, posiadanymi kwalifikacjami i obowiązującymi przepisami. Zatem ich pole orzekania nie jest ograniczone żadnymi dodatkowymi kryteriami, poza obowiązującymi przepisami. Dlatego zdaniem Sądu, sporządzonej przez biegłych opinii, nie można odmówić rzetelności i fachowości co do medycznej oceny stanu zdrowia wnioskodawcy, w odniesieniu do obowiązujących przepisów. Tym bardziej, że są to specjaliści z dużym doświadczeniem medycznym i stażem orzeczniczym.
Wydający w sprawie opinię biegły sądowy jest lekarzem niezależnym od stron i nie ma żadnego powodu, aby orzekać na korzyść którejkolwiek ze stron. Zgodnie zart. 282 § 2 k.p.c.w związku zart. 283 § 2 k.p.c.biegły sądowy wydający opinię w niniejszej sprawie złożył przed objęciem funkcji przysięgę, którą jest związany. Sąd nie znalazł podstaw do zanegowania bezstronności biegłego, jak i jego rzetelności przy wydaniu opinii. Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniuart. 233 § 1 k.p.c.– na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków.
Warto tutaj przytoczyć pogląd Sądu Najwyższego ujęty w wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, iż „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”.
Należy zauważyć, iż w toku postępowania żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń do opinii biegłych sądowych a zatem opinia nie była kwestionowana przez strony postępowania.
Zgodnie zart. 286 k.p.c.Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych, tym bardziej, gdy strony nie zgłosiły do nich żadnych zastrzeżeń.
Sąd, w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. Z tego też względu zastosowanieart. 286 k.p.c.pozostawione jest uznaniu sądu, co jednak w niniejszej sprawie – zważywszy na powyższe okoliczności – nie dało podstaw do jego zastosowania.
Warto zarazem zwrócić uwagę na to, że opinia nie stanowiła jedynej fachowej wypowiedzi na temat stanu zdrowia wnioskodawcy. Jeszcze na etapie postępowania administracyjnego wnioskodawca został poddany badaniom przeprowadzonym przez zespoły lekarskie, które także wykluczyły potrzebę zaliczenia go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Tej zbieżności ocen poszczególnych zespołów lekarskich, wydających swoje opinie niezależnie od siebie, nie można w żaden sposób deprecjonować, lecz trzeba potraktować ją jako dodatkową okoliczność przemawiającą za rzetelnością i prawidłowością opinii sporządzonych przez biegłą. Również dokumentacja medyczna przedłożona przez wnioskodawcę nie dawała podstaw do zmiany zajętego w tym zakresie stanowiska. Nie wskazywała ona bowiem (poza ogólnymi sugestiami odnośnie kontynuacji leczenia), aby występowały u niego ograniczenia uzasadniające zaliczenie go do wyższego, niż lekki stopnia niepełnosprawności.
Podkreślenia wymaga to, iż subiektywne odczucia wnioskodawcy co do stanu jego zdrowia nie znajdują odzwierciedlenia w dowodach z opinii biegłych sądowych i nie mogą stanowić podstaw do zmiany decyzji Wojewódzkiego Zespółu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie(...)weW.albowiem Sąd orzeka na podstawie całościowego materiału dowodowego a w szczególności dokumentacji medycznej.
Z powyższych względów Sąd nie widział potrzeby uzupełniania opinii biegłych, a tym bardziej – zlecania sporządzania opinii kolejnemu biegłemu. Stanowisko to jest zgodne z utrwaloną w orzecznictwie Sądu Najwyższego linią orzeczniczą. I tak w wyroku z dnia 15 lutego 1974 r. (sygn. II CR 817/73, nie publ.) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że dowód z opinii biegłego jak i instytutu ma szczególny charakter, a mianowicie korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Do dowodów tych nie mogą więc mieć zastosowania wszystkie zasady o prowadzeniu dowodów a w szczególnościart. 217 § 1 kpc. W konsekwencji nie można przyjąć, że Sąd obowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy opinia złożona jest niekorzystna dla strony. W świetleart. 286 kpcSąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszych biegłych lub z opinii instytutu, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas gdy opinia złożona już do sprawy zawiera istotne braki, względnie też nie wyjaśnia istotnych okoliczności.
Analogiczny pogląd Sąd Najwyższy wyraził w wyroku z dnia 18 lutego 1974 r. (sygn. II CR 5/74, Biul. Inf. SN 1974/4 poz. 64), wskazując na to, że okoliczność, że opinia biegłych nie ma treści, odpowiadającej stronie, zwłaszcza gdy wypowiadało się kilka kompetentnych pod względem fachowym zespołów biegłych, nie może uzasadniać przeprowadzenia dowodu z opinii dalszych biegłych. Za nieuzasadnione należy uznać stanowisko, według którego nie wolno zaniechać przeprowadzenia dowodu z opinii dalszych biegłych, jeżeli dotychczas opracowane opinie biegłych nie dają podstaw do rozstrzygnięcia sprawy w sensie wskazywanym przez stronę. Odmienne stanowisko oznaczałoby bowiem przyjęcie, że należy przeprowadzić dowód z wszelkich możliwych biegłych, by się upewnić, czy niektórzy z nich nie byliby takiego zdania, jak strona (por. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1974 r., I CR 562/74, nie publ.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 1999 r., I PKN 20/99, OSNAP 2000/22/807; wyrok Sąd Najwyższego z dnia 10 października 1999 r., II UKN 158/99, OSNAP 2001/2/51; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2001 r., IV CKN 478/00, nie publ.).
W wyroku z dnia 21 listopada 1974 r. (sygn. II CR 638/74, OSPiKA 1975/5/108) Sąd Najwyższy podkreślił, że jeżeli opinia biegłego jest tak kategoryczna i tak przekonywająca, że sąd określoną okoliczność uznaje za wyjaśnioną, to nie ma obowiązku dopuszczania dowodu z dalszej opinii biegłych.
Mając powyższe na uwadze, iż stan zdrowia wnioskodawcy i dolegliwości jakich doznaje nie naruszają sprawności organizmu w stopniu uzasadniającym orzeczenie innego niż lekki stopień niepełnosprawności oraz nie powodują istotnego obniżenie jej zdolności do wykonywania pracy Sąd na mocy przepisuart. 47714§ 1 k.p.c.oddalił odwołanie jako bezzasadne.