Sąd Okręgowy w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 284/15
Data wyroku: 2015-08-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Sztorc
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt II Ka 284/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 sierpnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Mariusz Sztorc
Protokolant: st. sekretarz sądowy Wojciech Wiśniowski
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r.
sprawyT. M.obwinionego o wykroczenie z art. 70 § 2 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie
z dnia 27 lutego 2015 r., sygnatura akt II W 333/14
uchylazaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt II Ka 284/15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt II W 333/14 uznał obwinionegoT. M.za winnego tego, że w dniu 18 grudnia 2013 roku około godziny 07:15 wfirmie (...)przyulicy (...)wR.wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości podejmował czynności zawodowe, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, tj. o czyn zart. 70 § 2kw i za ten czyn na podstawieart. 70 § 2kw wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 200 zł, a na podstawieart. 119kpow w zw. zart. 624 § 1 kpkczęściowo zwolnił obwinionego od zapłaty kosztów sądowych, zasądzając tym tytułem od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł, zaś w pozostałej części wydatkami obciążył Skarb Państwa.
Apelację od wyroku wniósł obrońca obwinionego zaskarżając orzeczenie w całości.
Obrońca obwinionego zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
-art. 4 kpki5 § 2 kpkw zw. zart. 8 kpwiart. 92 kpkw zw. zart. 32 § 5 kpw, albowiem Sąd nie uwzględnił okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, a zwłaszcza tego, że świadekP. W.zeznał, że w dniu 18 grudnia 2013 r. obwiniony był trzeźwy jak również pominięcie dowodu z listy obecności w pracy z dnia 18 grudnia 2013 r. i braku w tym dniu podpisu obwinionego na liście obecności,
-art. 7 kpkw zw. zart. 8 kpwiart. 410 kpkw zw. zart. 82 kpw, albowiem Sąd nie odniósł się w żaden sposób do wyjaśnień obwinionego, w których stwierdził, iż w dniu 18 grudnia 2013 r. w ogóle nie podjął pracy.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mających wpływ na jego treść – spowodowany tym, że Sąd I Instancji bezpodstawnie uznał obwinionego za winnego popełnienia wykroczenia, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala uznać, iż obwiniony wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości podejmował czynności zawodowe, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu.
Powołując powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionegoT. M.od popełnienia czynu opisanego w wyroku względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna o ile skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
Obowiązkiem Sądu I instancji wynikającym z zasady prawdy obiektywnej było dążenie do wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności w sprawie, zwłaszcza zaś do wyjaśnienia sprzeczności i to przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego, zgodnie z treściąart. 410 kpkw zw. zart. 82 § 1kpow, co jednak nie nastąpiło w przeprowadzonym postępowaniu i wydanym w jego następstwie wyroku. Sąd I instancji nie zweryfikował wyczerpująco linii obrony obwinionego.
Sąd Rejonowy zakwalifikował czyn popełniony przez obwinionego zart. 70 § 2kw. Przepisart. 70 § 2kw dotyczy sytuacji, w której sprawca, wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajduje się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka i podejmuje w tym czasie czynności zawodowe lub służbowe. Wykroczenia określonego wart. 70 § 2kw może się dopuścić tylko osoba znajdująca się w stanie "po użyciu alkoholu".Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231) definiuje to pojęcie w art. 46 ust. 2, przyjmując, że "stan po użyciu alkoholu" zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do: a) stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo b) obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3. Niezbędne zatem w sprawie było określenie tej wartości u obwinionego. W sytuacji, gdy nie zbadano krwi oskarżonego i nie udało się uzyskać wyniku z alkomatu zasadne było dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ds. alkohologii dla ustalenia czy w takiej sytuacji istnieją metody ustalenia wymaganych przez ustawę wartości, jeżeli zważyć, iż obwiniony wg. relacji świadków (np. zeznaniaP. R.k. 11) komunikował wypicie jednego piwa, a o godz. 7.15 miała być wyczuwana od niego silna woń alkoholu. Takiego dowodu Sąd I instancji nie przeprowadził, a co wymaga uzupełnienia.
Brak wyjaśnienia przez Sąd I instancji tych okoliczności powoduje, że wyrok jako przedwczesny należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, w którym Sąd Rejonowy ponowi postępowanie dowodowe i uwzględni powyższe zalecenia.
Z przedstawionych wyżej względów, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku na podstawieart. 437 § 2 kpk,449 kpk,456 kpkw zw. zart. 109 § 1kpow.