Sąd Apelacyjny w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 382/14
Data wyroku: 2015-03-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Andruszkiewicz, Grażyna Świderska-Wandor, Krzysztof Ciemnoczołowski

Sygn. akt II AKa 382/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 marca 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSA Krzysztof Ciemnoczołowski (spr.)
Sędziowie:   SSA Wojciech Andruszkiewicz
SSA Grażyna Świderska - Wandor
Protokolant:  sekr. sądowy Katarzyna Pankowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie
Katarzyny Płończyk
po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r.
sprawy
S. T. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.,art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 239 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.przy zast.art. 65 § 1 k.k.;art. 228 § 3 i 5 k.k.,art. 266 § 2 k.k.,art. 231 § 1 k.k.iart. 239 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.przy zast.art. 65 § 1 k.k.
P. P. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 228 § 3 k.k.,art. 231 § 1 k.k.,art. 266 § 2 k.k.iart. 239 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.przy zast.art. 65 § 1 k.k.
A. P. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 228 § 3 k.k.iart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.przy zast.art. 65 § 1 k.k.
M. O.
oskarżonej zart. 228 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
M. D.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 228 § 3 k.k.,art. 231 § 1 k.k.iart. 266 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.przy zast.art. 65 § 1 k.k.
D. P.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 229 § 1 i 3 k.k.,art. 231 § 1 i 2 k.k.iart. 266 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.przy zast.art. 65 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie- oraz apelacji obrońców oskarżonych:M. D.iD. P.
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. aktXIV K 134/08

I
zmienia zaskarżony wyrok:

-

wobecM. D.wpunkcie Vw ten sposób, że eliminuje z opisu czynu zwrot: „działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego i podważając zaufanie obywateli do organów powołanych do ścigania przestępstw oraz utrudniając prawidłowe funkcjonowanie tychże organów”, czyn ten kwalifikuje zart. 228 § 3 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k., a za podstawę prawną wymiaru kary przyjmujeart. 228 § 3 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.;

wobecM. D.wpunkcie VIw ten sposób, że za podstawę prawną orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności przyjmujeart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.,

wobecD. P.w punkcie XIII w ten sposób, że eliminuje z opisu czynu zwroty: „w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom” oraz „Komendy Powiatowej Policji wS.”, przyjmuje, że łączna wysokość korzyści udzielonych przez niego funkcjonariuszom Policji wyniosła co najmniej 34.000 złotych, przy czym funkcjonariuszomZ. M.iL. G. (1)udzielił on korzyści w łącznej wysokości 22.000 złotych, a funkcjonariuszowiH. S. (1)w łącznej wysokości 6.000 złotych, uzupełnia kwalifikację prawną czynu oart. 18 § 2 k.k., nadto obniża wymiar orzeczonej wobec tego oskarżonego kary pozbawienia wolności do lat 3 (trzech);

II
uchyla zaskarżony wyrok:

-

wobecS. T. (1), w punktach II i III, tj. odnośnie czynów zarzucanych temu oskarżonemu w punktach II i V aktu oskarżenia,

wobecP. P. (1)w punkcie IX, tj. odnośnie czynu zarzucanego mu w punkcie IX oskarżenia,

wobecA. P. (1)w punkcie XI, tj. odnośnie czynu zarzucanego mu w punkcie XII aktu oskarżenia,

i w tej części sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gdańsku;

III
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części,

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. K.i adw.B. L.– Kancelarie Adwokackie wG.– kwoty po 738 zł. (siedemset trzydzieści osiem złotych) brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonymA. P. (1)iD. P.,

V
wymierza oskarżonym tytułem opłat za postępowanie odwoławcze:

-

M. D.kwotę 1.300 zł. (tysiąc trzysta złotych),

D. P.kwotę 400 zł. (czterysta złotych),

a ponadto obciąża tych oskarżonych wydatkami za drugą instancję, przy czym wyłącznieD. P.wydatkami z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej mu z urzędu przez adwokata w postępowaniu odwoławczym;

VI
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w części, w której zaskarżony wyrok utrzymano w mocy co doS. T. (1)iM. O., obciąża Skarb Państwa

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał sprawę:
1.S. T. (1),
2.M. D.,
3.P. P. (1),
4.A. P. (1),
5.D. P.,
oskarżonych o to, że:

I
w okresie od bliżej nieustalonej daty 2000 roku do czerwca 2002 roku wS.,M.,K.,K.,W.,S.,I.,G.i w innych miejscowościach w Polsce, wraz z innymi ustalonymi osobami, odnośnie których toczą się odrębne postępowania karne, brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przezP. K. (1), skazanego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział II Karny sygn. II K 1220/05 za przest. zart. 258 § 3 kki inne, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom - związanych z nielegalnym wytwarzaniem i obrotem paliwami;

to jest o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.;
Nadto Sąd Okręgowy rozpoznawał sprawęS. T. (1), oskarżonego o to, że:

II
w dniu 29 maja 2001 roku w miejscowościS.w województwie(...), działając wspólnie i w porozumieniu, w tym z innymi ustalonymi osobami - skazanymi prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w Kwidzynie o sygn. II K 174/07 oraz Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie o sygn. II K 1220/05/K oraz inną osobą, co do której toczy się odrębne postępowanie, działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, w zamiarze osiągnięcia korzyści majątkowej i utrudnienia ówcześnie prowadzonego pod sygn. Ds. 3177/00 postępowania przygotowawczego przez Prokuraturę Rejonową w Malborku oraz doprowadzenia Skarbu Państwa do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie w błąd i posłużenie się przed dozorcą mienia uprzednio opracowanym, podrobionym postanowieniem Prokuratury Rejonowej w Malborku zarządzającym sprzedaż na rzeczfirmy (...) sp. z. o.o.oleju opałowego zabezpieczonego jako dowód rzeczowy, w celu spowodowania wydania go osobom nieuprawnionym i sprzedaży jako oleju napędowego w ilości co najmniej 481.500 litrów i o znacznej wartości nie mniejszej od kwoty 351.880,20 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na interwencję funkcjonariuszy Policji;

to jest o przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 239 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.przy zast.art. 65 § 1 k.k.

V
w okresie od bliżej nieustalonej daty drugiej połowy 2000 roku do czerwca 2002 roku oraz w okresie od września 2002 roku do czerwca 2004 roku wS.iM.oraz w innych miejscowościach województwa(...), działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w pierwszym okresie – w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, będąc Zastępcą Komendanta Powiatowego Policji wM.i w związku z pełnieniem tej funkcji publicznej, w zamian za podejmowanie działań stanowiących naruszenie przepisów prawa, przyjął odP. K. (1)korzyści majątkowe znacznej wartości w postaci: pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 245 000 zł, pełnej wartości lub dopłat do samochodów marki:O. (...)o wartości co najmniej 34 000 zł,A. (...)o wartości co najmniej 69 000 zł, WV Passat o wartości co najmniej 15 000 zł, nieodpłatnego korzystania z samochodów stanowiących własność osób i firm współpracujących zP. K. (1)oraz usług świadczonych przez te firmy o nieustalonej wartości, a także korzyści osobiste w postaci uczestniczenia w spotkaniach towarzyskich organizowanych i finansowanych przezP. K. (1), a w szczególności z zamian za:

⚫

ujawnienie tajemnicy służbowej, w szczególności w zakresie planowanych czynności procesowych i pozaprocesowych związanych z osobąP. K. (1)i prowadzoną przez niego działalnością związaną z nielegalną produkcją i obrotem produktami ropopochodnymi,

wpływanie na czynności innych funkcjonariuszy i niedopełnienie obowiązku nadzoru nad nimi w sposób ukierunkowany na ochronę osoby i wyżej opisanej działalnościP. K. (1),

niepodjęcie przewidzianych przepisami prawa kroków w zakresie ścigania przestępstw lub podejmowanie ich w sposób ukierunkowany na ochronę osoby i wyżej opisanej działalnościP. K. (1),

przy czym powyższych działań i zaniechań dopuścił się w szczególności w ramach nadzoru służbowego nad postępowaniem przygotowawczym sygn. Ds. 3177/00 prowadzonym pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Malborku przez podległego mu funkcjonariusza policji, czy utrudnił prowadzenie tego postępowania, przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił ciążących na nim jako funkcjonariuszu Policji obowiązków wynikających zUstawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r.(tekst jednolity Dz. U. z 2002 roku nr 7 poz. 58 z późn. zm.) iKodeksu postępowania karnego, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego i podważając zaufanie obywateli do organów powołanych do ścigania przestępstw oraz utrudniając prawidłowe funkcjonowanie tychże organów, a w szczególności podległej mu jednostki policji w zakresie wykrywania i ścigania przestępstw,
to jest o przestępstwo zart. 228 § 3 i 5 k.k.,art. 266 § 2 k.k.,art. 231 § 1 k.k.iart. 239 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.przy zast.art. 65 § 1 k.k.,
Nadto Sąd Okręgowy rozpoznawał sprawęM. D., oskarżonego o to, że:

VII
w okresie od bliżej nieustalonego miesiąca 2000 roku do czerwca 2002 roku oraz w okresie od września 2002 roku do czerwca 2004 roku wS.iM., będąc funkcjonariuszem policji w KPP wM.na stanowisku specjalisty Sekcji Prewencji, a następnie – specjalisty Zespołu Interwencyjnego, w związku z pełnieniem tej funkcji publicznej, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w pierwszym okresie – w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, w zamian za podejmowanie działań stanowiących naruszenie przepisów prawa wielokrotnie przyjął odP. K. (1), w tym za pośrednictwemB. K.iD. P., korzyści majątkowe w łącznej wysokości nie niższej niż 42 000 zł, w postaci pieniędzy w kwocie co najmniej 1500 zł miesięcznie oraz nieodpłatnego korzystania z samochodów stanowiących własność osób i podmiotów współpracujących zP. K. (1), a także korzyści osobiste w postaci uczestniczenia w spotkaniach towarzyskich organizowanych i finansowanych przezP. K. (1), w szczególności w zamian za:

⚫

ujawnienie tajemnicy służbowej, w tym w zakresie planowanych czynności procesowych i pozaprocesowych związanych z osobąP. K. (1)i prowadzoną przez niego działalnością związaną z nielegalną produkcją i obrotem produktami ropopochodnymi,

niepodejmowanie przewidzianych przepisami prawa działań w zakresie ścigania przestępstw lub podejmowanie ich w sposób pozorny, ukierunkowany na ochronę osoby i przestępczej działalnościP. K. (1),

stałą współpracę zP. K. (1)zmierzającą do zapewnienia mu ochrony osobistej i w zakresie opisanej działalności, przy czym na owe dodatkowe zatrudnienie nie posiadał zgody swoich przełożonych,

w wyniku czego przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił ciążących na nim jako funkcjonariuszu Policji obowiązków wynikających zUstawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r.(tekst jednolity Dz. U. z 2002 roku nr 7 poz. 58 z późn. zm.) iKodeksu postępowania karnego, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego i podważając zaufanie obywateli do organów powołanych do ścigania przestępstw oraz utrudniając prawidłowe funkcjonowanie tychże organów,
to jest o przestępstwo zart. 228 § 3 k.k.,art. 231 § 1 k.k.iart. 266 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.przy zast.art. 65 § 1 k.k.,
Nadto Sąd Okręgowy rozpoznawał sprawęP. P. (1), oskarżonego o to, że:

IX
w okresie od stycznia 2000 roku do czerwca 2002 roku wS., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, będąc funkcjonariuszem policji w Komendzie Powiatowej Policji wM., a następnie w Komendzie Powiatowej Policji wS., w związku z pełnieniem tej funkcji publicznej, w zamian za podejmowanie działań stanowiących naruszenie przepisów prawa, przyjął odP. K. (1)korzyści majątkowe o łącznej wartości nie mniejszej niż 10 000 zł w postaci pieniędzy, paliwa, samochodów osobowych wydawanych mu nieodpłatnie w użyczenie oraz sprzedawanych po cenach niższych od ich wartości rynkowej, a także korzyści osobiste w postaci uczestniczenia w spotkaniach towarzyskich organizowanych i finansowanych przezP. K. (1), w szczególności w zamian za:

⚫

ujawnienie tajemnicy służbowej, w szczególności w zakresie treści zeznań świadków, planowanych czynności procesowych i pozaprocesowych związanych z osobąP. K. (1)i prowadzoną przez niego i osoby z nim powiązane działalnością gospodarczą oraz nielegalną produkcją i obrotem produktami ropopochodnymi,

niepodjęcie przewidzianych przepisami prawa działań w zakresie ścigania przestępstw lub podejmowanie ich w sposób ukierunkowany na ochronę osoby i wyżej opisanej działalnościP. K. (1),

zaś powyższych działań i zaniechań dopuścił się w celu udaremnienia postępowania karnego prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji wM.pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Malborku o sygn. Ds 3177/00, czym utrudnił prowadzenie tego postępowania i przekroczył swoje uprawnienia oraz nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wynikających zUstawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r.(tekst jednolity Dz. U. z 2002 roku nr 7 poz. 58 z późn. zm.) iKodeksu postępowania karnego, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego i podważając zaufanie obywateli do organów powołanych do ścigania czynów zabronionych oraz utrudniając prawidłowe wykonywanie ich ustawowych zadań,
to jest o przestępstwo zart. 228 § 3 k.k.,art. 231 § 1 k.k.,art. 266 § 2 k.k.iart. 239 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.przy zast.art. 65 § 1 k.k.,
Nadto Sąd Okręgowy rozpoznawał sprawęA. P. (1), oskarżonego o to, że:

XII
w okresie od bliżej nieustalonego dnia i miesiąca 2000 roku do czerwca 2002 roku wM.,S.i innych miejscowościach, będąc funkcjonariuszem policji Ogniwa Ruchu Drogowego Sekcji Prewencji w Komendzie Powiatowej Policji wM., a następnie funkcjonariuszem policji w Komendzie Powiatowej Policji wS.i w związku z pełnieniem tej funkcji publicznej, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, przyjął dla siebie odP. K. (1)korzyść majątkową w postaci zbiornika na paliwo oraz bliżej nieustalonej ilości paliwa, o wartości łącznej co najmniej 1000 zł, w zamian za naruszenie prawa polegające na zaniechaniu przeprowadzania kontroli drogowej samochodów należących do ustalonej osoby lub wykonujących usługi transportowe na zlecenie firmyo nazwie D.Maszyny Budowlane, Handel iUsługi (...), w wyniku czego nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wynikających zUstawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r.(tekst jednolity Dz. U. z 2002 roku nr 7 poz. 58 z późn. zm.) oraz zUstawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(tekst jednolity Dz. U. z 2005 roku nr 108 poz. 908 z późn. zm.), działając na szkodę interesu publicznego i podważając zaufanie obywateli do organów powołanych do ścigania czynów zabronionych oraz utrudniając prawidłowe ich funkcjonowanie;

to jest o przestępstwo zart. 228 § 3 kkiart. 231 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkiart. 12 kkprzy zast.art. 65 § 1 kk
Nadto Sąd Okręgowy rozpoznawał sprawęD. P., oskarżonego o to, że:

XIII
w okresie od bliżej nieustalonego dnia i miesiąca 2000 roku do czerwca 2002 roku wS.,M.i innych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, z których uczynił sobie stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu zP. K. (1)wielokrotnie wręczył korzyści majątkowe funkcjonariuszom policji, w zamian za kwoty 4 000 zł miesięcznie – łącznie co najmniej 72 000 zł, udzielił funkcjonariuszom policji korzyści majątkowych o łącznej wartości co najmniej 80 000 zł w postaci usług związanych z naprawą i konserwacją pojazdów, świadczonych przezfirmę (...)wS.prowadzoną przez niego iB. K.oraz pieniędzy pochodzących odP. K. (1), ustalonym i nieustalonym funkcjonariuszom policji z Komendy Powiatowej Policji wM., Komendy Powiatowej Policji wK.i Komendy Powiatowej Policji wS., w zamian za naruszanie przez nich przepisów prawa, skutkujące równoczesnym niedopełnianiem ciążących na nich obowiązków wynikających zUstawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r.(tekst jednolity Dz. U. z 2002 roku nr 7 poz. 58 z późń. zm.) i działaniem na szkodę interesu publicznego poprzez podważanie zaufania obywateli do organów ścigania i utrudnianie prawidłowego ich funkcjonowania, a w szczególności udzielił korzyści majątkowe:

⚫

w łącznej kwocie co najmniej 74 000 zł., funkcjonariuszom policji z Ogniwa Ruchu Drogowego Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji wM.-Z. M.iL. G. (1)oraz funkcjonariuszom policji z Ogniwa Ruchu Drogowego Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji wK.-T. G.iH. S. (1), za zaniechanie przeprowadzania kontroli drogowych samochodów należących do ustalonej osoby lub wykonujących usługi transportowe na zlecenie firmyo nazwie D.Maszyny Budowlane, Handel iUsługi (...)oraz informowanie o kontrolach drogowych prowadzonych przez inne służby,

w kwocie co najmniej 3 000 zł funkcjonariuszowi policji Komendy Powiatowej Policji wM.-D. S.pełniącemu obowiązki asystentaZespołu (...), za dokonanie zamiany dowodu rzeczowego w postaci zanieczyszczonych próbek cieczy zjeziora P.wS., pobranych w związku z potrzebą zasięgnięcia opinii biegłych w toku postępowania przygotowawczego o sygn. Ds 3307/00 Prokuratury Rejonowej w Malborku, na próbki nie zanieczyszczone,

w kwocie łącznie co najmniej 3 000 zł funkcjonariuszowi policji Komendy Powiatowej Policji wM.-M. D.pełniącemu obowiązki specjalisty Sekcji Prewencji, a następnie – specjalisty Zespołu Interwencyjnego, w zamian za ujawnianie tajemnicy służbowej w zakresie planowanych czynności procesowych i pozaprocesowych dotyczącychP. K. (1)i prowadzonej przez niego działalności związanej z nielegalną produkcją i obrotem produktami ropopochodnymi, zaniechanie ścigania przestępstw lub podejmowanie czynności w sposób pozorny, ukierunkowany na ochronę osoby i działalnościP. K. (1)oraz za działania mające na celu zapewnienieP. K. (1)ochrony osobistej i w zakresie prowadzonej działalności,

to jest o przestępstwo zart. 229 § 1 i 3 k.k.,art. 231 § 1 i 2 k.k.iart. 266 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.przy zast.art. 65 § 1 k.k.,
Nadto Sąd Okręgowy rozpoznawał sprawę:
6.M. O., oskarżonej o to, że:

XV
w bliżej nieustalonych dniach w miesiącach letnich 2001 góry powziętego zamiaru, będąc funkcjonariuszem publicznym – Posłem na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej III kadencji, co najmniej dwukrotnie przyjęła w związku z pełnioną funkcją publiczną, pochodzącą odP. K. (1)korzyść majątkową w postaci pieniędzy w łącznej kwocie co najmniej 105 000 zł, w tym 100 000 zł za pośrednictwemP. M.oraz 5 000 zł bezpośrednio odP. K. (1), w zamian za podjęcie działań zmierzających do ułatwieniaP. K. (1)dokonania zakupu, na korzystnych dla niego warunkach, terenów położonych wM.przyul. (...), stanowiących składnik masy upadłościowejfirmy (...) Sp. z o.o.(dawnychZakładów (...) Sp. z. o.o.), w szczególności poprzez prowadzenie rozmów i wpływanie tą drogą na wydawane przez organ samorządu terytorialnego decyzje oraz udzielanie informacji o przebiegu przetargów, a następnie negocjacji z innymi podmiotami w zakresie dotyczącym zbycia przedmiotowych terenów;

to jest o przestępstwo zart. 228 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
***
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 roku, sygn. akt XIV K 134/08, Sąd Okręgowy w Gdańsku orzekł:

I
oskarżonegoS. T. (1)uniewinnił od zarzutu popełnienia przestępstwa, opisanego w punkcie I aktu oskarżenia;

II
oskarżonegoS. T. (1)uniewinnił od zarzutu popełnienia przestępstwa, opisanego w punkcie II aktu oskarżenia;

III
oskarżonegoS. T. (1)uniewinnił od zarzutu popełnienia przestępstwa, opisanego w punkcie V aktu oskarżenia;

IV
oskarżonegoM. D.uniewinnił od zarzutu popełnienia przestępstwa, opisanego w punkcie I aktu oskarżenia;

V
oskarżonegoM. D.w granicach zarzutu opisanego w punkcie VII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od bliżej nieustalonego miesiąca 2000 roku do czerwca 2002 roku oraz w okresie od września 2002 roku do czerwca 2004 roku wS.iM., będąc funkcjonariuszem policji w KPP wM.na stanowisku specjalisty Sekcji Prewencji, a następnie – specjalisty Zespołu Interwencyjnego, w związku z pełnieniem tej funkcji publicznej, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, wielokrotnie przyjął odP. K. (1), w tym za pośrednictwemB. K.iD. P., korzyści majątkowe w łącznej wysokości nie niższej niż 42 000 zł, w postaci pieniędzy w kwocie co najmniej 1500 zł miesięcznie oraz nieodpłatnego korzystania z samochodów pozostających w dyspozycjiP. K. (1), w zamian za stałą współpracę zP. K. (1)w zakresie zapewnienia mu ochrony osobistej i ochrony jego majątku, przy czym na owe dodatkowe zatrudnienie nie posiadał zgody swoich przełożonych, w wyniku czego nie dopełnił ciążących na nim jako funkcjonariuszu Policji obowiązków wynikających zUstawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r.(tekst jednolity Dz. U. z 2002 roku nr 7 poz. 58 z późn. zm.), działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego i podważając zaufanie obywateli do organów powołanych do ścigania przestępstw oraz utrudniając prawidłowe funkcjonowanie tychże organów, czyn ten zakwalifikował jako występek zart. 228 § 3 k.k.w zb. zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k., skazał go na mocy powołanych wyżej przepisów i za to, przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.na mocyart. 228 § 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 100 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych;

VI
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt. 1 k.p.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. D.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat;

VII
na podstawieart. 45 § 1 k.k.zasądził od oskarżonegoM. D.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 42 000 zł tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej w wyniku przestępstwa;

VIII
oskarżonegoP. P. (1)uniewinnił od zarzutu popełnienia przestępstwa, opisanego w punkcie I aktu oskarżenia;

IX
oskarżonegoP. P. (1)uniewinnił od zarzutu popełnienia przestępstwa, opisanego w punkcie IX aktu oskarżenia;

X
oskarżonegoA. P. (1)uniewinnił od zarzutu popełnienia przestępstwa, opisanego w punkcie I aktu oskarżenia;

XI
oskarżonegoA. P. (1)uniewinnił od zarzutu popełnienia przestępstwa, opisanego w punkcie XII aktu oskarżenia;

XII
w granicach zarzutu opisanego w punkcie I aktu oskarżenia na podstawieart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym oskarżonegoD. P.;

XIII
oskarżonegoD. P.w granicach zarzutu opisanego w punkcie XIII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od bliżej nieustalonego dnia i miesiąca 2000 roku do czerwca 2002 roku wS.,M.i innych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, z których uczynił sobie stałe źródło dochodu, działając wspólnie i w porozumieniu zP. K. (1)iB. K., w zamian za kwoty 4000 zł miesięcznie (osiągając w ten sposób korzyść majątkową w łącznej kwocie nie mniej niż 72 000 zł), wielokrotnie wręczył korzyści majątkowe ustalonym funkcjonariuszom policji z Komendy Powiatowej Policji wM., Komendy Powiatowej Policji wK.i Komendy Powiatowej Policji wS.w postaci pieniędzy pochodzących odP. K. (1)o łącznej wartości co najmniej 80 000 zł oraz udzielił wyżej wymienionym funkcjonariuszom policji korzyści majątkowych o nieustalonej wartości w postaci usług związanych z naprawą i konserwacją pojazdów, świadczonych przezfirmę (...)wS.prowadzoną przez niego iB. K., w zamian za naruszanie przez nich przepisów prawa, skutkujące równoczesnym niedopełnianiem ciążących na nich obowiązków wynikających zUstawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r.(tekst jednolity Dz. U. z 2002 roku nr 7 poz. 58 z późń. zm.) i działaniem na szkodę interesu publicznego poprzez podważanie zaufania obywateli do organów ścigania i utrudnianie prawidłowego ich funkcjonowania, a w szczególności udzielił korzyści majątkowe:

⚫

w łącznej kwocie co najmniej 74 000 zł., funkcjonariuszom policji z Ogniwa Ruchu Drogowego Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji wM.-Z. M.iL. G. (1)oraz funkcjonariuszom policji z Ogniwa Ruchu Drogowego Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji wK.-T. G.iH. S. (1), za zaniechanie przeprowadzania kontroli drogowych samochodów należących do ustalonej osoby lub wykonujących usługi transportowe na zlecenie firmyo nazwie D.Maszyny Budowlane, Handel iUsługi (...)oraz informowanie o kontrolach drogowych prowadzonych przez inne służby,

w kwocie 3 000 zł funkcjonariuszowi policji Komendy Powiatowej Policji wM.-D. S.pełniącemu obowiązki asystentaZespołu (...), za dokonanie zamiany dowodu rzeczowego w postaci zanieczyszczonych próbek cieczy zjeziora P.wS., pobranych w związku z potrzebą zasięgnięcia opinii biegłych w toku postępowania przygotowawczego o sygn. Ds 3307/00 Prokuratury Rejonowej w Malborku, na próbki nie zanieczyszczone,

w kwocie łącznie 3 000 zł funkcjonariuszowi policji Komendy Powiatowej Policji wM.-M. D., pełniącemu obowiązki specjalisty Sekcji Prewencji, a następnie – specjalisty Zespołu Interwencyjnego, w zamian za ochronę osoby i majątkuP. K. (1);

to jest popełnienia przestępstwa, które, przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.zakwalifikował jako występek zart. 229 § 1 i 3 k.k.w zb. zart. 231 § 1 i 2 k.k.w zb. zart. 266 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r., skazał go na mocy wszystkich powołanych wyżej przepisów i za to, przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k., na mocyart. 229 § 3 k.k.wymierzył karę 4 lat pozbawienia wolności;

XIV
na mocyart. 45 § 1 k.k.zasądził od oskarżonegoD. P.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 72.000 złotych tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa;

XV
oskarżonąM. O.uniewinnił od zarzutu popełnienia przestępstwa, opisanego w punkcie XV aktu oskarżenia;

XVI
na mocyart. 626 § 1 kpk,art. 630 kpk,art. 632 pkt. 2 kpk,art. 624 § 1 kpkorazart. 1, art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 ze zmianami) kosztami procesu w zakresie objętym uniewinnieniem i umorzeniem postępowania obciąża Skarb Państwa, natomiast w zakresie objętym skazaniem – zwolnił w całości oskarżonychD. P.iM. D.od zapłaty przypadającej na nich części kosztów procesu, obciążając nimi Skarb Państwa.

***
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli prokurator odnośnie oskarżonychS. T. (1),P. P. (1),A. P. (1)iM. O., nadto obrońcy oskarżonychM. D.iD. P..
***
Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonychS. T. (1)iM. O.w całości oraz na niekorzyść oskarżonychP. P. (1)iA. P. (1)w części dotyczącej orzeczenia o winie w odniesieniu do czynów oznaczonych w akcie oskarżenia numerami IX i XII, zarzucając:

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a skutkujący uniewinnieniem oskarżonych:

1
S. T. (1)od zarzutu popełnienia czynów zarzuconych mu w punktach I, II i V aktu oskarżenia,

2
P. P. (1)od zarzutu popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie IX aktu oskarżenia,

3
A. P. (1)od zarzutu popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XII aktu oskarżenia,

który polegał na odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom i zeznaniomP. K. (1)obciążającym wymienionych oskarżonych przy jednoczesnym przyznaniu tego waloru ich wyjaśnieniom, którymi realizowali oni swoją linię obrony, podczas gdy prawidłowa - oparta na zasadach prawidłowego rozumowania, wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego - ocena materiału dowodowego, a w szczególności depozycji procesowychP. K. (1)w powiązaniu z pozostałymi osobowymi dowodami przeprowadzonymi w zakresie dotyczącym czynów zarzucanych oskarżonymS. T. (1),S. P.iA. P. (1), a to zeznaniami świadków –B. K.,J. K. (1),P. K. (2),M. K. (1)oraz innych osób prowadzi do wniosku, iż oskarżeni dopuścili się zarzucanych im czynów;

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a skutkujący uniewinnieniem oskarżonejM. O.od popełnienia czynu zarzucanego jej w punkcie XV aktu oskarżenia,

który polegał na odmówieniu wiarygodności pierwotnym wyjaśnieniom i zeznaniomP. K. (1)korespondującym z ówczesnymi wyjaśnieniami oskarżonychP. M.iS. T. (1), przy jednoczesnym przyznaniu tego waloru zeznaniomP. K. (1)oraz wyjaśnieniomP. M.iS. T. (1)o zmienionej treści, które złożone zostały w toku rozprawy głównej oraz wyjaśnieniom oskarżonej realizującej swoją linię obrony, podczas gdy prawidłowa - oparta na zasadach prawidłowego rozumowania, wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego - ocena wskazanego materiału dowodowego, prowadzi do wniosku, iż oskarżona dopuściła się zarzucanego jej czynu.
Podnosząc powyższe zarzuty apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym oskarżonych:

1
S. T. (1)– w całości, tj. punktów I, II i III wyroku (dotyczącego uniewinnienia w/wym. za czyny oznaczone w akcie oskarżenia numerami I, II i V),

2
P. P. (1)– w części, tj. punktu IX wyroku (dotyczącego uniewinnienia w/wym. za czyn oznaczony w akcie oskarżenia numerem IX),

3
A. P. (1)- w części, tj. punktu XI wyroku (dotyczącego uniewinnienia w/wym. za czyn oznaczony w akcie oskarżenia numerem XII),

4
M. O.- w części, tj. punktu XV wyroku (dotyczącego uniewinnienia w/wym. za czyn oznaczony w akcie oskarżenia numerem XV),

i przekazanie sprawy o wskazanym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
***
ObrońcaM. D.zaskarżył wyrok w części dotyczącej uznania oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa, tj. pkt V – VII wyroku, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych w postaci:

1
błędnego ustalenia, iż przyjęcie przezM. D.środków pieniężnych odP. K. (1)stanowiło korzyść majątkową przyjętą w związku z pełnieniem funkcji publicznej,

2
błędnego ustalenia, iż podjęcie przezM. D.zatrudnienia uP. K. (1)bez zgody przełożonych stanowiło umyślne działanie na szkodę interesu publicznego i podważało zaufanie obywateli do organów powołanych do ścigania przestępstw,

3
błędnego ustalenia, iż zachowanie opisane w pkt 2 utrudniało prawidłowe funkcjonowanie organów powołanych do ścigania przestępstw,

4
błędnego ustalenia, iż kilkudniowe nieodpłatne korzystanie z samochodu markiB. (...)stanowiło korzyść majątkową w rozumieniu przepisuart. 228 § 1 k.k.

Podnosząc powyższy zarzut apelujący wniósł o uchylenie skarżonego wyroku w części dotyczącej uznaniaM. D.za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
***
ObrońcaD. P.zaskarżył wyrok w punktach XIII i XIV w całości zarzucając:

1
naruszenie przepisów postępowania karnego:

-

art. 7 k.p.k.,art. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez:

⚫

uwzględnienie przez sąd jedynie okoliczności na niekorzyść oskarżonego bez uwzględnienia takich okoliczności jak przyznanie się i zeznania części świadków, których zeznania były niespójne oraz odmienne od wyjaśnień oskarżonego bez przeprowadzenia konfrontacji oskarżonego ze świadkami, w szczególności brak dowodów np. billingów rozmów telefonicznych ze świadkiemD. S., zaś zebrane osobowe środki dowodowe nie dały podstaw do przyjęcia, iż oskarżony miał kontakt ze świadkiem i przekazywał mu bezpośrednio jakiekolwiek środki finansowe, a wręcz zeznawali odmiennie;

uznanie za wiarygodne zeznań świadkaB. K., który karany był za składanie fałszywych zeznań w sprawach oskarżonegoK.w kontekście postawionych oskarżonemu zarzutów,

-

art. 410 k.p.k.poprzez:

⚫

pominięcie przez sąd w uzasadnieniu wyroku szeregu istotnych okoliczności, takich jak rzeczywista wysokość przekazywanych pieniędzy potwierdzona przez zeznania świadków i pozostały materiał dowodowy, pominięcia dat poznania się oskarżonegoP.zP. K. (1)i uwzględnianie ich w okresie zarzucanych czynów, co ma znaczenie przy określeniu dat przekazywania środków finansowych dla funkcjonariuszy i rozpoczęcia współpracy z oskarżonymK.,

pominięcie zeznań świadków, a przede wszystkim okoliczności, w których zeznaniaH. S. (2),D. G.iM. W.nie potwierdzają założeń aktu oskarżenia i nie były konfrontowane z wyjaśnieniami oskarżonegoD. P.,

zaniechanie poczynienia analizy materiału dowodowego pod kątem działania przez oskarżonego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co mimo umorzenia postępowania w zakresie punktu XII zaskarżonego wyroku ma wpływ na zarzucany czyn opisany w punkcie XIII w/w wyroku;

2
błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na:

-

przyjęciu, iż oskarżonyD. P.kontaktował się zD. S.w dniu 6 grudnia 2000 roku, podczas gdy zarówno z zeznań oskarżonych i świadka wynika, iż toP. K. (1)kontaktował się ze świadkiem,

przyjęciu, iż oskarżony swoim zamiarem obejmował skorumpowanie wszystkich funkcjonariuszy, którzy otrzymali pieniądze od pozostałych współoskarżonych, co wynika z zarzucanego oskarżonemu w punkcie XIII wyroku czynu, podczas gdy oskarżony, jak wynika z zebranego materiału dowodowego, , nie przekazywał żadnych środków finansowychD. S.,

przyjęciu, iż oskarżony przekazał łącznie 74 tysiące złotych na rzeczZ. M.,L. G. (1),H. S. (1)orazT. G., podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż kwoty te łącznie wyniosły 28 tysięcy złotych,

przyjęciu, iż oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a tym samym nie wyeliminowanie z opisu czynu w punkcie XIII wyroku działalności w zorganizowanej grupie przestępczej;

3
rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności w relacji do celów jakie kara ta winna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania.

Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez łagodniejszy wymiar kary w stosunku do oskarżonego i zarzucanych mu czynów.
***

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacja prokuratora zasługiwała na całkowite uwzględnienie odnośnie oskarżonychP. P. (1)iA. P. (1), zaś na uwzględnienie częściowe odnośnie oskarżonegoS. T. (1). Za bezzasadną w całości uznano część apelacji prokuratora, kwestionująca zasadność przypisania czynu zabronionego oskarżonejM. O.. Apelacje obrońcówM. D.iD. P.okazały się o tyle skutecznymi, że na skutek ich rozpoznania doszło do częściowej zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść tych oskarżonych.

I.

motywy uwzględnienia apelacji prokuratora co do oskarżonychS. T. (1)(w zakresie zarzutów II i III),P. P. (1)iA. P. (1).
Uwzględniając zarzuty podnoszone w apelacji prokuratora, Sąd Apelacyjny w punkcie II wyroku, na podstawieart. 437 § 2 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok:

-

wobecS. T. (1), w punktach II i III, tj. odnośnie czynów zarzucanych temu oskarżonemu w punktach II i V aktu oskarżenia,

wobecP. P. (1)w punkcie IX, tj odnośnie czynu zarzucanego mu w punkcie IX oskarżenia,

wobecA. P. (1)w punkcie XI, tj. odnośnie czynu zarzucanego mu w punkcie XII aktu oskarżenia,

i w tej części sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gdańsku.
W powyższym zakresie prokurator trafnie podniósł, iż wyrok sądu pierwszej instancji zapadł z uchybieniem przewidzianym wart. 438 pkt 3 k.p.k., tj. na skutek błędu w ustaleniach faktycznych. Należy przyznać rację apelującej, że przy argumentacji prezentowanej przez sąda quo, za ocenę dowolną, a przez to sprzeczną z zasadą wyrażoną wart. 7 k.p.k., należy uznać pogląd, że w przypadku wyżej wymienionych trzech oskarżonych podstawowy dowód oskarżenia, jakim były zeznania świadkaP. K. (1), nie zasługiwał na wiarę.
Po pierwsze - nie sposób uznać za dostatecznie uzasadnione stanowiska sądua quoo zasadniczej zmianie przez tego świadka składanych uprzednio zeznań, skoro sam on utrzymywał, że zmiana taka w istocie nie miała miejsca (w zeznaniach na k. 23.924-23.926P. K. (1)wielokrotnie podkreślał, że w pierwszych wyjaśnieniach nie kłamał i nie wprowadzał organów ścigania w błąd, a jedynie - cyt. z k. 23.925: „tak to sobie wyobrażał”). ŚwiadekP. K. (1)podczas terminu rozprawy 14.02.2011 r. zeznał: „(...) jest niezgodne z prawdą, że płaciłemP. M.20 tys. zł. miesięcznie. Potraktowałem kwotę 20 tys. zł. miesięcznie jako pożyczki, których udzieliłemP. M., tzn. były sytuacje, żeP. M.pożyczał ode mnie pieniądze, nawet bardzo często (...) Ja tymczasem powiedziałem, że to była łapówka, w rzeczywistości były to pożyczki. Jeżeli chodzi oS. T. (1), rzeczywiście z panemS. T. (1)współpracowałem. Wszystkie moje zeznania i wyjaśnienia dotycząceS. T. (1)są zgodne z prawdą” (k. 23.899). Nadto dalej, na tym samym terminie rozprawy: „To, że płaciłemP. M.za organizację ochrony, był to moja swobodna wypowiedź i traktowałem te pożyczone pieniądze jako formę łapówki” (k. 23.900). ZatemP. K. (1)w istocie potwierdzał fakty, dotycząceP. M., a „zmiana zeznań” polegała na unikaniu przed sądem nazywania udzielanych mu pożyczek „łapówkami”. Należy dodać, że niezależnie od swojego stanowiska w części, dotyczącejP. M.,P. K. (1)zachował konsekwencję, obciążającS. T. (1)w sposób niezmienny na przestrzeni całego postępowania.
Potwierdzeniem wadliwości wnioskowania Sądu Okręgowego jest niekonsekwencja tego organu, wyrażająca się odmiennymi ocenami podobnych okoliczności w przypadku oskarżonychP. M.iM. D.. W przypadku drugiego z nichP. K. (1)również nie mówił o „łapówkach”, lecz o „wynagrodzeniu za ochronę”, a sądmeritimimo to przypisałM. D.popełnienie przestępstwa korupcyjnego. W związku z tym uznanie, że w przypadkuP. M.doszło do zmiany treści pomówienia, gdyżP. K. (1)ostatecznie stwierdził, że miały miejsce same tylko pożyczki, wydaje się przedwczesne nawet w świetle toku rozumowania sądua quoco doM. D..
Po drugie i najistotniejsze - apelująca w sposób konkretny i rzeczowy podważyła trafność poglądu wyrażonego przez sąd pierwszej instancji, iż zeznaniaP. K. (1)w części odnoszącej się doS. T. (1),A. P. (1)iP. P. (1), nie znajdowały potwierdzenia w innych dowodach oskarżenia.
W części dotyczącejS. T. (1)treść pomówienia korespondowała z fragmentami zeznań świadkówB. K.,A. S.iW. J.(zob. fragmenty ich relacji powołane w uzasadnieniu apelacji prokuratora).
W części dotyczącejP. P. (1)apelująca trafnie podniosła, iż sąda quonadał nadmierne znaczenie wycofaniu sięP. K. (1)z wcześniejszych twierdzeń o wręczeniu oskarżonemu korzyści majątkowej w kwocie 10.000 zł. W istocie bowiem zmiana zeznań w tej części nie dawała podstawy do zanegowania ich w pozostałym zakresie, tym bardziej, że istniały dowody, potwierdzające prawdziwość pomówienia w części, zgodnie z którąP. P. (1)należał do kręgu skorumpowanych funkcjonariuszy Policji.
Apelująca trafnie wskazała, iżP. K. (1)w zeznaniach składanych w toku śledztwa w dniu 29.12.2005 roku opisał dwa zdarzenia, wskazujące na ujawnianie przezP. P. (1)za pośrednictwem brata informacji o charakterze służbowym, związanych z osobamiP. K. (2)iM. K. (1). ŚwiadkowieP. K. (2)iM. K. (1)złożyli zeznania na okoliczności korespondujące z treścią zeznańP. K. (1). Apelująca ma również rację, iżB. K.konsekwentnie relacjonował pozyskiwanie przezP. K. (1)informacji służbowych z pracy Policji odD. P.za pośrednictwem brata, udział braci w spotkaniach towarzyskich na terenie komisu, w barze itp., ich relacje finansowe i pożyczki,J. K. (1)wprost opisał charakter kontaktów miedzy braćmiP., zaśW. J.iP. T.wskazywali na dużą częstotliwość kontaktówP. K. (1)zP. P. (1). Do dowodów powyższych sądmeritinie odniósł się w ogóle w kontekście oceny wiarygodności pomówienia.
W części dotyczącejA. P. (1)apelująca trafnie wskazała na dowolność oceny, zgodnie z którą zbiornik opisywany przez oskarżonego w składanych zeznaniach miał być innym niż ten, który opisał w zeznaniachP. K. (1). Skoro bowiem:

-

P. K. (1)zeznawał konsekwentnie o przekazaniuA. P. (1)zbiornika wyposażonego w osprzęt (podobnie jak innym klientom),

A. P. (1)nie był konsekwentny, gdyż początkowo zaprzeczał otrzymaniu jakiegokolwiek zbiornika, a dopiero na dalszym etapie postępowania podjął próbę wykazania, że otrzymał zbiornik, lecz inny, a w dodatku „zapłacił” za niego butelką alkoholu,

to należało rozważyć – na gruncie zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.) – czy wersja oskarżonego może być uznana za spontaniczną i szczerą, czy też winna być traktowana tylko i wyłącznie jako przejaw przemyślanej i przygotowanej (zob. prywatną wycenę zbiornika) linii obrony.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w części dotyczącej oskarżonychS. T. (1),P. P. (1)iA. P. (1)koniecznym będzie ponowienie postępowania dowodowego.
W części odnoszącej się doS. T. (1)koniecznym będzie w szczególności przesłuchanie świadkówB. K.,A. S.iW. J.na okoliczności, powołane w uzasadnieniu apelacji prokuratora. Materiał dowodowy należy poddać swobodnej ocenie, zmierzającej do ustalenia:

-

czyP. K. (1)faktycznie zmienił relację odnośnie czynówS. T. (1),

czy można mówić o zasadniczej zmianie relacjiP. K. (1)na okoliczność zachowaniaP. M.(w tym czy można uznać, że przekazywane mu środki były „pożyczkami” a nie „łapówkami”), a jeżeli tak, to czy ma to znaczenie dla oceny pomówienia w części dotyczącejS. T. (1),

czy relacje procesoweB. K.,A. S.iW. J.mogą być uznane za dowody potwierdzające wiarygodność pomówienia,

w wypadku uznania, że pomówienie nie jest wiarygodne – jakimi pobudkami mógł kierować sięP. K. (1), konsekwentnie i fałszywie pomawiającS. T. (1).

W części odnoszącej się doP. P. (1)koniecznym będzie poddanie analizie kwestii, czy relacje procesoweB. K.,P. K. (2),M. K. (1),J. K. (1),W. J.iP. T., w zakresie wskazanym w uzasadnieniu apelacji prokuratora, mogą być uznane za dowody potwierdzające wiarygodność pomówienia, a w szczególności czy dowody te pozwalają obronić tezę, iż to nieP. P. (1), a inne osoby, dawałyD. P., a za jego pośrednictwemP. K. (1), dostęp do materiałów objętych tajemnicą służbową Policji.
W części dotyczącejA. P. (1)należy rozważyć na gruncie zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.), czy wersja oskarżonego zasługuje na wiarę, czy też winna być traktowana tylko i wyłącznie jako przejaw przemyślanej i przygotowanej linii obrony. W tym celu należy dokonać konfrontacji międzyP. K. (1)iA. P. (1), a wynikające z niej okoliczności poddać szczegółowej analizie. Rozważaniom należy poddać w szczególności kwestie, czyP. K. (1)mógł mieć motyw do skorumpowaniaA. P. (1), względnie, czy mógł mieć jakikolwiek powód do fałszywego obciążenia go składanymi zeznaniami.
***

II.

motywy nieuwzględnienia apelacji prokuratora co do oskarżonegoS. T. (1)(w zakresie zarzutu I) oraz co do oskarżonejM. O..
W części, w której utrzymano w mocy wyrok uniewinniającyS. T. (1)od zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, Sąd Apelacyjny w pierwszej kolejności zważył na treśćart. 434 § 1 zdanie 2 k.p.k., zgodnie z którymJeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego (...) sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego (...) tylko w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym lub podlegających uwzględnieniu z urzędu.
Zarzut i uzasadnienie apelacji prokuratora w części, która dotyczyS. T. (1), nie zawiera wskazania, na czym konkretnie apelująca opiera tezę, iż zachowanie tego oskarżonego – niezależnie od czynów o charakterze korupcyjnym – wyczerpywało znamiona występku zart. 258 § 1 k.k.Apelacja ogranicza się do wykazywania błędu w ustaleniach faktycznych, skutkującego odmową dania wiary zeznaniomP. K. (1), przy czym jej autorka całkowicie pomija kwestię zorganizowanej grupy przestępczej, akcentując wyłącznie te fragmenty zeznań pomawiającego i potwierdzające je inne dowody, w świetle którychS. T. (1)jawi się jako skorumpowany funkcjonariusz Policji. Apelująca nie podjęła przy tym próby wykazania, że zeznaniaP. K. (1)wskazywały na udziałS. T. (1)w zorganizowanej grupie przestępczej. Co więcej – we fragmentach uzasadnienia apelacji, odnoszących się do oskarżonegoP. P. (1)(s. 10) iA. P. (1)(s. 18) w środku odwoławczym wskazano na motywy odstąpienia od kwestionowania uniewinnienia tych oskarżonych od zarzutu popełnienia czynu zart. 258 § 1 k.k., spośród których – zdaniem sąduad quem- kwestia przedawnienia karalności i związana z nią, powołana przez apelującą, ekonomia procesowa, mają zastosowanie również w przypadku czynu zart. 258 § 1 k.k., od którego uniewinnionoS. T. (1).
W następstwie powyższych uwag należy wyrazić zapatrywanie, iż w apelacji prokuratora nie zostały podniesione zgodnie z wymogiemart. 434 § 1 zdanie 2 k.p.k.takie uchybienia, których skutkiem winno być uchylenie zaskarżonego wyroku na niekorzyść oskarżonego w części, w której uniewinniono go od zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Przeciwnie – w uzasadnieniu apelacji wyrażono stanowisko prokuratora, iż w niniejszej sprawie (w przypadku innych oskarżonych), m. in. wobec przedawnienia karalności, nie jest celowym kontynuowanie postępowania w tym zakresie. W związku z powyższym również w przypadkuS. T. (1)zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy w omawianej części na podstawieart. 437 § 1 k.p.k., albowiem w treści środka odwoławczego nie wskazano na konkretne uchybienia, z powodu których sytuację tego oskarżonego należałoby oceniać odmiennie od sytuacji współoskarżonych, co do których w zakresie występku zart. 258 § 1 k.k.nie zaskarżono.
W części, w której utrzymano w mocy wyrok uniewinniającyM. O., sąd odwoławczy nie podzielił argumentacji prokuratora, uznając ją za polemikę z prawidłowo umotywowanym stanowiskiem sądumeriti. Przede wszystkim Sąd Apelacyjny aprobuje rozważania Sądu Okręgowego na s. 100-108 uzasadnienia, mające charakter wyczerpujących i rzeczowych, a przy tym niewątpliwie spełniających kryteria oceny swobodnej (art. 7 k.p.k.). Powtarzanie w tym miejscu analizy zaprezentowanej przez sąda quonie jest celowe, w związku z czym należy się ograniczyć do stwierdzenia o prawidłowym, zgodnym z faktami odnotowaniu przez organ pierwszej instancji, iż żaden z dowodów oskarżenia (zeznaniaP. K. (1), wyjaśnieniaP. M.iS. T. (1)) nie miał charakteru konsekwentnego, a nie istniały żadne inne dowody, w szczególności dowody obiektywne, które potwierdzałyby możliwość, iż doszło do popełnienia przez oskarżoną czynu, zarzucanego jej aktem oskarżenia.
O polemicznym charakterze apelacji w omawianej części świadczy fakt, że jej autorka nie wskazała na konkretne błędy logiczne w dochodzeniu przez Sąd Okręgowy do określonych ocen, ograniczając się do przedstawienia własnego toku rozumowania, opartego na tych samych co sądmeritidowodach, jednak zakończonego innej treści konkluzją. Skoro jednak sąd orzekający ukształtował swoje przekonanie o braku winy oskarżonej na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (apelująca nie wykazała, aby było inaczej), a więc w zgodzie zart. 7 k.p.k., to zaskarżone rozstrzygnięcie pozostaje pod ochroną zasady oceny swobodnej.
Za polemiczną uznać należy w szczególności ocenę wyrażoną w apelacji, że pierwotnieP. K. (1)iP. M.mówili prawdę, albowiem logicznym jest, żeP. K. (1)zaufał wieloletniemu przyjacielowiP. M., angażując go we wręczenie korzyści majątkowych oskarżonej. Sama bowiem więź wynikająca z zaufania nie może być uznana – przy braku wiarygodnych, stanowczych, konsekwentnych dowodów – za argument dowodzący wiarygodności tej z wersji wydarzeń, zgodnie z którą miało dojść do wręczeniaM. O.korzyści majątkowych.
Polemiczny charakter ma również krytyczne stanowisko apelującej odnośnie argumentów sądumeriti, zgodnie z którymi wątpliwości co do wiarygodności pomówienia mają wynikać z nieścisłości w zeznaniachP. K. (1)(co do wysokości kwot, liczby spotkań), braku połączeń telefonicznych oraz braku wpływu kwoty 100.000 zł. na konto oskarżonej. Okoliczności te bowiem sąda quowskazał jako argumenty pomocnicze, uzupełniające jedynie główny tok rozumowania, zgodnie z którym wszystkie główne dowody oskarżenia, tj. zeznaniaP. K. (1)oraz wyjaśnieniaP. M.iS. T. (1), nie miały waloru niezmienności. Co więcej – argumentu Sądu Okręgowego o braku połączeń telefonicznych oraz braku wpływu kwoty 100.000 zł. na konto oskarżonej nie można traktować jako fałszywego, gdyż brak tego rodzaju dowodów obiektywnie w niniejszej sprawie wystąpił, potęgując wątpliwości, płynące z braku konsekwencji pomówień.
Apelująca nie ma racji, iż Sąd Okręgowy nie uwzględnił należycie w procesie wnioskowania dowodów z wyjaśnień oskarżonegoD. P.oraz zeznań świadkówA. R.,M. R.,B. W.,M. K. (2),W. J.iR. S., wskazujących na zainteresowanieP. K. (1)zakupem terenów pozakładach (...). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje (s. 29-30), iż sąd orzekający przyjął za udowodnione okoliczności związane z próbą nabycia przezP. K. (1)terenów, o których mowa wyżej, a także uznał za wykazane, iżP. K. (1)zamierzał nawiązać w związku z tym układ korupcyjny zM. O.. Tym samym sądmeritinie zanegował okoliczności, mających wynikać z zeznań osób, wskazanych w uzasadnieniu środka odwoławczego. Nie doszło zatem w tym zakresie do „błędu braku”, zaś stanowisko sądua quo, zgodnie z którym ustalone planyP. K. (1)nie mogły oznaczać automatycznie powstania po stronie oskarżonej zamiaru popełnienia przestępstwa korupcyjnego, nie przekracza granic oceny swobodnej (art. 7 k.p.k.). Apelująca nie wykazała wadliwości tej oceny, albowiem zasady prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuszczają możliwość, żeM. O.w tym przypadku prezentowała postawę, skutkiem której nie doszło do wręczenia jej korzyści majątkowej.
W następstwie powyższych rozważań Sąd Apelacyjny stanął na stanowisku, zgodnie z którym oceny Sądu Okręgowego odnośnie czynu zarzucanegoM. O.nie przekroczyły granic oceny swobodnej, w związku z czym w tej części na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

III.

motywy częściowej zmiany zaskarżonego wyroku co do oskarżonegoM. D..
W punkcie I wyroku Sąd Apelacyjny orzekł na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.o zmianie zaskarżonego wyroku wobecM. D.:

-

wpunkcie Vw ten sposób, że wyeliminował z opisu czynu zwrot: „działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego i podważając zaufanie obywateli do organów powołanych do ścigania przestępstw oraz utrudniając prawidłowe funkcjonowanie tychże organów”, czyn ten zakwalifikował zart. 228 § 3 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k., a za podstawę prawną wymiaru kary przyjąłart. 228 § 3 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.;

wpunkcie VIw ten sposób, że za podstawę prawną orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności przyjąłart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.

Za pierwszą z powyższych zmian przemawiało stwierdzenie przedawnienia karalności przypisanego oskarżonemu – w ramach kumulatywnej kwalifikacji prawnej – występku zart. 231 § 1 k.k.W punkcie V zaskarżonego wyrokuM. D.przypisano, iż popełnił on w okresie od nieustalonego miesiąca 2000 roku do czerwca 2002 roku oraz od września 2002 roku do czerwca 2004 roku opisany tam czyn zabroniony – cyt.: „działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego i podważając zaufanie obywateli do organów powołanych do ścigania przestępstw oraz utrudniając prawidłowe funkcjonowanie tychże organów”. Przytoczony fragment opisu czynu znalazł odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej poprzez przywołanie w niej przepisuart. 231 § 1 k.k.Występek zart. 231 § 1 k.k.jest zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 3, a w świetleart. 101 § 1 pkt 4 k.k.iart. 102 k.k.tak zagrożony czyn przedawnia się, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 10 lat. Skoro zatem koniec działania przestępczego przypadał na czerwiec 2004 roku, to przedawnienie karalności nastąpiło w czerwcu 2014 roku.
Przedawnienie karalności stanowi negatywną przesłankę procesową, przewidzianą wart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., w związku z czym nie było podstaw do pociągnięcia oskarżonego w tym zakresie do odpowiedzialności karnej.
Dokonując powyższej oceny, nadto mając na uwadze treśćart. 414 § 1 zdanie 2 k.p.k., Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że w przypadku wskazanego wyżej czynu nie było podstaw do stwierdzenia okoliczności zart. 17 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.k., co zostanie wykazane w części IV niniejszego uzasadnienia, w ramach odniesienia się do zarzutów i argumentów podnoszonych w apelacji obrońcyM. D..
Za drugą ze zmian wyroku, dotyczących oskarżonegoM. D.przemawiało stwierdzenie w punkcie VI zaskarżonego wyroku błędnego wskazania w podstawie prawnej orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności, przepisu „art. 70 § 1 pkt 1 k.p.k.”, podczas gdy kwestię wymiaru okresu próby regulujeart. 70 § 1 pkt 1 k.k.

IV.

motywy nieuwzględnienia zarzutów podnoszonych w apelacji obrońcy oskarżonegoM. D..
Podnoszone w apelacji zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych należy uznać za bezzasadne, zarazem wyrażając aprobatę dla stanowiska zaprezentowanego przez sąda quona s. 89-95 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Odnosząc się do zarzutu 1, sąd odwoławczy wyraża pogląd, iż uznanie przez Sąd Okręgowy, że pieniądze przekazywane przezP. K. (1)M. D.stanowiły korzyść majątkową przyjętą przez oskarżonego w związku z pełnieniem funkcji publicznej, było oceną swobodną, zgodną z dyrektywąart. 7 k.p.k.Wskazując na dowody, na których oparł przekonanie o popełnieniu przezM. D.występku zart. 228 § 3 k.k., sądmeritiza podstawowy z nich uznał zeznaniaP. K. (1). Jest to pogląd w pełni słuszny, albowiem znajduje potwierdzenie w konkretnych fragmentach zeznań świadka. Oto bowiemP. K. (1):

-

na terminie rozprawy 20.09.2010 r. zeznał: „(...) prosiłem panaD., aby ochraniał moją rodzinę i mnie osobiście. PanD., o ile sobie przypominam, pracował w grupie antyterrorystycznej, też słyszałem, że zna wielu ludzi, mianowicie takich, którzy mogliby zrobić krzywdę, bo jego praca polegała na tym, żeby ich znać (...)Z panemM. D.miałem taki układ, że gdyby coś słyszał, to miał reagować i powiedzieć mi o niebezpieczeństwie” (k. 23.683-23.684),

na tym samym terminie rozprawie wprawdzie twierdził, że płaciłM. D.tylko za ochronę, a nie za informacje, ale stwierdził również, że„(...) on miał szerokie kontakty w ochronie ludzi, którym mogło przyjść coś głupiego do głowy” (k. 23.686),

na terminie rozprawy 14.02.2011 r. zeznał: „M. D.ochraniał mnie prywatnie,S. T. (1)był Komendantem ds. przestępczości gospodarczej aP. M.był Komendantem Komendy.Jeżeli coś działoby się wS., tak podejrzewam, że ci dwaj panowie, tj.D.iM., to są moje przypuszczenia, powiedzieliby mi o zagrożeniu, chociaż nigdy z nimi na ten temat nie rozmawiałem, że to jest moja firma wA.. Wiedział o tym tylkoS. T. (1)” (k. 23.900).

[podkreślenia Sądu Apelacyjnego].
Powyższe zeznaniaP. K. (1)świadczyły wprost, że oczekiwał on odM. D.nie tylko fizycznej ochrony, ale również uprzedzania o niebezpieczeństwie lub zagrożeniu, ze względu na jego – cyt.: „szerokie kontakty w ochronie ludzi, którym mogło przyjść coś głupiego do głowy”. Jest oczywistym, że owe „szerokie kontakty” nie wynikały z faktu, żeM. D.trenował sporty siłowe, ale z faktu zatrudnienia w Policji. W efekcie sąd orzekający nie popełnił błędu, przyjmując, iżM. D.nie był tylko i wyłącznie wynagradzany za pracę dlaP. K. (1), ale także ze względu na dostęp do informacji, związanych z pracą w Policji, objętych tajemnicą służbową. Nie ma przy tym znaczenia, że do przekazania takich informacji nie doszło, gdyż nie jest to warunkiem odpowiedzialności za czyn zart. 228 § 3 k.k., co sąda quowykazał na s. 91 uzasadnienia.
Prawidłowości powyższej oceny nie podważa argumentacja zamieszczona w uzasadnieniu apelacji.
Argument, iż oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa korupcyjnego nie jest trafny, albowiem wyjaśnienia te niewątpliwie nie są obiektywne, skoro oskarżony jest zainteresowany uniknięciem odpowiedzialności karnej.
Pogląd apelującego, iżP. K. (1)zależało na profesjonalnej ochronie „na telefon”, a oskarżony taką profesjonalność zapewniał, przy czym wynikała ona jedynie z prywatnego uprawiania sportów walki, jest dowolną polemiką z ustaleniami faktycznymi sądumeriti, gdyż powyżej wykazano, żeP. K. (1)wprost potwierdzał w zeznaniach, iż liczył na przekazywanie mu przez oskarżonego informacji o zagrożeniach.
Nie jest trafnym argument obrońcy, iż służba w Policji (zwłaszcza w oddziale antyterrorystycznym) potwierdzała umiejętności oskarżonego, ale – cyt. „nie była (...) głównym kryterium zaproponowania mu wynagrodzenia za ochronę”. Wbrew temu stanowisku, sąda quozasadnie powołał się na zeznaniaP. K. (1)(zob. zwł. fragmenty cytowane wyżej przez sądad quem), w świetle których świadek ten kierował się kryterium „dostępu do informacji”, wynikającego ze służby w Policji. Z kolei to, czy było to kryterium główne, równorzędne lub drugorzędne, nie ma znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonego. Istotnym jest bowiem, żeP. K. (1)przez „ochronę” rozumiał również „uprzedzanie o zagrożeniach”, a to ostatnie możliwe było tylko dzięki informacjom możliwym do pozyskania przez oskarżonego w związku z pełnioną służbą.
Nie ma znaczenia argument, że ochrona świadczona przez oskarżonego nie była permanentna, a doszło jedynie do 2 lub 3 przypadków interwencji. Istotą owej ochrony była bowiem gotowość do jej świadczenia, obejmującego również – w miarę potrzeby – uprzedzanie o niebezpieczeństwach. Ponownie należy przy tym zaaprobować pogląd Sądu Okręgowego (s. 95 uzasadnienia), iż warunkiem odpowiedzialności karnej nie jest konkretna czynność funkcjonariusza publicznego, który przyjął korzyść majątkową, lecz jego ogólna przychylność dla osoby wręczającej korzyść lub też – jak w tym przypadku - gotowość do działania na jej rzecz.
Nie ma znaczenia dla oceny trafności zaskarżonego wyroku pogląd obrońcy, iż znajomości oskarżonego wynikały przede wszystkim z uprawiania przez niego sportów siłowych, gdyż z punktu widzenia społeczeństwa była to cecha „bardziej interesująca” niż służba w Policji. Istotnym jest bowiem, żeP. K. (1), umawiając się zM. D.w sprawie ochrony, liczył m. in. na pozyskiwanie dzięki temu informacji o zagrożeniach, o czym świadczą cytowane wcześniej fragmenty jego relacji.
Apelujący nie ma racji, iż żaden dowód nie potwierdza, abyM. D.był osobą zaufaną dlaP. K. (1). Sam bowiem fakt, żeP. K. (1)zdecydował się na opłacanieM. D.świadczy, że musiał mieć do niego pewną dozę zaufania. Brak zaufania wyklucza bowiem w ocenie sąduad quemnawiązanie układu korupcyjnego, w ramach którego przecież obie strony – korumpujący i korumpowany – popełniają czyny zabronione w rozumieniu prawa karnego. Nawet jednak gdyby uznać, żeM. D.nie można przyznać statusu „osoby zaufanej”, to okoliczność ta nie miałaby znaczenia dla jego odpowiedzialności karnej, gdyż oskarżony w zamian za korzyść majątkową zapewniałP. K. (1)o gotowości do świadczenia na jego rzecz „ochrony”.
Chybionym jest argument obrońcy, iż oskarżony, pomimo otrzymywania korzyści majątkowych, nie był bardziej przychylnyP. K. (1), albowiem – jak stwierdził w wyjaśnieniach - gdyby otrzymał rozkaz np. zatrzymaniaP. K. (1), to by go wykonał, gdyż nigdy nie sprzeniewierzył się służbie w Policji. Powyższa teza ma charakter domniemania, gdyż poza nieobiektywnym twierdzeniemM. D., nie istnieją żadne dowody na potwierdzenie jego dobrej woli. Przeciwnie – nawet trzymając się ściśle wersji prezentowanej przez oskarżonego nie sposób nie dostrzec, iż sam fakt niezgłoszenia przełożonym zamiaru „dodatkowego zatrudnienia” (jak określał oskarżony swoją relację zP. K. (1)) dowodzi, iżM. D.nie traktował zasad obowiązujących go jako policjanta w sposób nadmiernie ścisły. Tym samym ze znaczną ostrożnością należało traktować jego zapewnienia, iż mimo opłacania go przezP. K. (1), zachowałby względem niego – w razie potrzeby – niezbędny obiektywizm.
Apelujący ma rację, iż Sąd Okręgowy na s. 90 uzasadnienia przytoczył jako wiarygodne zeznanieP. K. (1), iż „chodziło mu tylko o ochronę osobistą i to, co płaciłM. D., nie miało charakteru łapówki, ale wynagrodzenia za świadczoną usługę”, ale za prawidłowe uznać należy dalsze rozważania tegoż organu, w świetle których o w tym wypadku nie mogło być mowy o świadczeniu przez oskarżonego pracy lub wykonywaniu przez niego zlecenia. Ponadto, na co już wskazano wyżej i uszło uwadze Sądu Okręgowego,P. K. (1)w innych fragmentach zeznań podkreślał, że udzielając korzyściM. D., liczył nie tylko na ochronę, ale także na dostarczanie informacji o zagrożeniach.
Bezzasadną jest ocena obrońcy, iż sąda quopopełnił błąd w ocenie prawnej czynu oskarżonego, gdyż z jednej strony uznał, że przyjęcie pieniędzy przez oskarżonego wynikało z podjęcia przez niego „dodatkowego zajęcia zarobkowego”, z drugiej zaś osiągnięte przez oskarżonego korzyści potraktował jako korzyść majątkową w rozumieniuart. 228 § 1 lub § 3 k.k.Jak bowiem wskazano, ani ustalenia Sądu Okręgowego, ani zeznaniaP. K. (1)nie pozostawiały wątpliwości, iżM. D.nie był jedynie pracownikiem lub zleceniobiorcą, lecz funkcjonariuszem publicznym, przyjmującym korzyści majątkowe w zamian za ochronęP. K. (1), obejmującą ostrzeganie go o zagrożeniach, o których wiedzę mógł powziąć jedynie z racji zatrudnienia w Policji.
Wbrew ocenie obrońcy, nie jest błędnym ustalenie Sądu Okręgowego, iżP. K. (1)„kupił sobie” policjanta i było to wiedzą powszechną (s. 92 uzasadnienia), gdyż na taką powszechność brak dowodów, a nie świadczy o niej kilkukrotne wręczanie oskarżonemu pieniędzy (wynagrodzenia za ochronę) przez pracownikówP. K. (1). Sąd odwoławczy zgadza się w tej mierze z sądema quo, iż opłacanieM. D.przezP. K. (1)za pośrednictwem innych osób, czyniło układ korupcyjny stosunkowo jawnym, a przez to uzasadniającym komentarze osób trzecich o „kupowaniu” usług funkcjonariusza. Zgodnie bowiem z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, świadkowie przekazywania pieniędzy nie mieli racjonalnych podstaw do zakładania, iż relacje finansowe obu mężczyzn mają źródło w czym innym, niż opłacanie co najmniej przychylności ze stronyM. D..
Obrońca nie ma racji, że błędnym jest rozumowanie sądumeriti, który z jednej strony ustalił, że niezgłaszanie przez oskarżonego zatrudnienia wynikało z chęci ukrycia dodatkowego zajęcia, a z drugiej, że wiedza o tymże zatrudnieniu była powszechna. Należy bowiem zważyć, że o ileM. D.chciał utrzymać układ zP. K. (1)w tajemnicy, o tyle nie zawsze okazywało się to możliwe, zwłaszcza, że pieniądze otrzymywał niekiedy od pracowników drugiego z nich, a i samP. K. (1)z pewnością był w jakimś stopniu zainteresowany ujawnieniem, iż jego interesy majątkowe i osobiste chroni funkcjonariusz Policji, związany ze służbą w oddziale antyterrorystycznym. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że zachowanie układu korupcyjnego w tajemnicy w dużym stopniu utrudniało zamiłowanie oskarżonego do motoryzacji. O ile bowiem przekazywanie pieniędzy mogło odbywać się w warunkach konspiracji, o tyle niewątpliwie uwadze opinii społecznej nie mogło ujść, że funkcjonariusz korzysta z kosztownego samochodu, na który nie pozwala wynagrodzenie policjanta, a który należy do zamożnego biznesmena, za jakiego uważany byłP. K. (1).
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut 4, albowiem – wbrew stanowisku obrońcy – nie doszło do błędnego ustalenia, iż kilkudniowe nieodpłatne korzystanie z samochodu markiB. (...)stanowiło korzyść majątkową w rozumieniu przepisuart. 228 § 1 k.k.Przede wszystkim nie może budzić wątpliwości, że skoroM. D.otrzymywał w stanie zatankowanym i za darmo do używania samochód, a następnie korzystał z niego przez kilkanaście dni, to tym samym uzyskiwał odP. K. (1)korzyść w postaci usługi, za którą w wypożyczalni samochodów musiałby uiścić stosunkowo wysoką (zwłaszcza w zestawieniu z zarobkami policjanta) kwotę pieniędzy. Taka darmowa usługa może jak najbardziej stanowić korzyść majątkową w rozumieniuart. 228 § 1 lub § 3 k.k., gdyż przepis ten nie zawęża definicji takiej korzyści do samych tylko pieniędzy, lecz dopuszcza przysporzenie w każdej postaci, możliwej do chociażby hipotetycznego przeliczenia na określoną kwotę pieniędzy.
Nie jest trafnym argument obrońcy, iż z żadnego dowodu nie wynika, abyP. K. (1)wypożyczył samochódM. D.w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej, a – cyt.: „była to przysługa wynikająca z wiedzy, iżM. D.jest miłośnikiem samochodów tej marki”, co miało wynikać z wyjaśnień oskarżonego na terminie rozprawy 17.11.2009 roku. Skoro bowiem sąd orzekający prawidłowo ustalił, że powodem opłacania przezP. K. (1)usługi w postaci „ochrony” przezM. D.była m. in. chęć uzyskania dostępu do informacji służbowych Policji (zob. wcześniejsze rozważania), a z innych ustaleń wynika, żeP. K. (1)opłacał w podobny sposób lojalność wielu funkcjonariuszy Policji, to za całkowicie dowolną uznać należy ocenę, iż w przypadkuM. D.istniały jakieś szczególne względy, inne od układu korupcyjnego, skłaniająceP. K. (1)do obdarowywania go kosztowną usługą. Teza, że motywem nieodpłatnego wypożyczania samochodu była wiedzaP. K. (1), iżM. D.jest miłośnikiem motoryzacji, nie wytrzymuje krytyki na gruncie zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego. Jakkolwiek bowiem nie można wątpić, żeM. D.był lub jest miłośnikiem samochodów, to jednak nie sposób uznać za zjawisko typowe udostępnienia mu za darmo drogiego pojazdu bez konkretnego, istotnego ekwiwalentu. Należało przy tym uznać – podobnie jak Sąd Okręgowy – że jedynym racjonalnym wytłumaczeniem powyższej sytuacji jest przyjęcie, że ekwiwalentem owym była gotowośćM. D.do współpracy w ramach układu korupcyjnego. Innymi słowy – gdybyM. D.nie sprzeniewierzył się dlaP. K. (1)służbie w Policji, ten niewątpliwie nie wykazałby zrozumienia dla jego zamiłowania do motoryzacji i nie sfinansował mu kosztownej usługi.
Pomimo, że sąd odwoławczy zmienił opis i kwalifikację prawną czynu przypisanegoM. D.ze względu na przedawnienie karalności występku zart. 231 § 1 k.k.(zob. część III niniejszego uzasadnienia), koniecznym jest odniesienie się do zarzutów 2 i 3 apelacji celem wyrażenia poglądu, iż w tym wypadku nie doszło do stwierdzenia okoliczności przewidzianych wart. 17 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.k., lecz jedynie do przedawnienia karalności, tj. zaktualizowania się przesłanki zart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, iż podjęcie przezM. D.zatrudnienia uP. K. (1)bez zgody przełożonych stanowiło umyślne działanie na szkodę interesu publicznego i podważało zaufanie obywateli do organów powołanych do ścigania przestępstw. Ocena apelującego, iż – cyt.: „nie jest działaniem na szkodę interesu publicznego ochranianie obywatela, o którym nie mamy jakiejkolwiek wiedzy aby popełniał przestępstwa”, jest całkowicie nieadekwatna do ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, zgodnie z którymiM. D.świadomie naruszył zasady służby w Policji, albowiem bez zgody przełożonych zdecydował się na „stałą współpracę” zP. K. (1), obejmującą m. in. ostrzeganie go o zagrożeniach na podstawie wiedzy uzyskanej w związku z pełnioną służbą. Taka postać „ochrony” (wynikająca z relacjiP. K. (1)) niewątpliwie podważała zaufanie obywateli do Policji, gdyż niweczyła przekonanie o bezstronności lub obiektywizmie tego organu. Co gorsza – opisana sytuacja mogła powodować przekonanie, że przychylność Policji jest uzależniona od zamożności obywatela, zaś najzamożniejsi mogą sobie pozwolić nawet na odpłatne pozyskanie usług poszczególnych funkcjonariuszy.
Apelujący nie ma racji, zarzucając sądowia quobłędne ustalenie, iż zachowanie oskarżonego utrudniało prawidłowe funkcjonowanie organów powołanych do ścigania przestępstw. Jest bowiem oczywistym, że wszelkie naruszenia tajemnicy służbowej, jak również potencjalna możliwość takich naruszeń (do której zobowiązał sięM. D.), zmniejszają skuteczność zarówno działań prewencyjnych, jak i związanych ze ściganiem przestępstw, albowiem prowadzą do uprzedzenia osób postronnych, w tym zainteresowanych uniknięciem odpowiedzialności prawnej, o działaniach Policji.
W świetle powyższych rozważań apelacja obrońcyM. D.w omawianej tutaj części nie zasługiwała na uwzględnienie.
***

V.

motywy częściowej zmiany wyroku na korzyść oskarżonegoD. P..
W punkcie I wyroku Sąd Apelacyjny orzekł na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.o zmianie zaskarżonego wyroku wobecD. P.w punkcie XIII w ten sposób, że wyeliminował z opisu czynu zwroty: „w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom” oraz „Komendy Powiatowej Policji wS.”, przyjął, że łączna wysokość korzyści udzielonych przez niego funkcjonariuszom Policji wyniosła co najmniej 34.000 złotych, przy czym funkcjonariuszomZ. M.iL. G. (1)udzielił on korzyści w łącznej wysokości 22.000 złotych, a funkcjonariuszowiH. S. (1)w łącznej wysokości 6.000 złotych, uzupełnił kwalifikację prawną czynu oart. 18 § 2 k.k., nadto obniżył wymiar orzeczonej wobec tego oskarżonego kary pozbawienia wolności do lat 3.
Za pierwszą z powyższych zmian przemawiało ustalenie, iżD. P.nie przypisano popełnienia występku zart. 258 § 1 k.k., a w punkcie XII wyroku postępowanie o ten czyn umorzono na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.k.
W punkcie XIII zaskarżonego wyrokuD. P.przypisano, iż popełnił on opisany tam czyn zabroniony, obejmujący działanie w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom, w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2000 roku do czerwca 2002 roku. Występek zart. 258 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującymtempore criminisbył zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 3, a w świetleart. 101 § 1 pkt 4 k.k.iart. 102 k.k.tak zagrożony czyn przedawnia się, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 10 lat. Skoro zatem koniec działania przestępczego przypadał na czerwiec 2002 roku, to przedawnienie karalności nastąpiło w czerwcu 2012 roku.
Przedawnienie karalności stanowi negatywną przesłankę procesową, przewidzianą wart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., w związku z czym nie było podstaw do pociągnięcia oskarżonego w tym zakresie do odpowiedzialności karnej, w tym również poprzez zamieszczenie w opisie czynu działania w zorganizowanej grupie przestępczej jako okoliczności uzasadniającej nadzwyczajne obostrzenie kary.
Sąd odwoławczy dostrzegł również konieczność zmiany opisu czynu poprzez wyeliminowanie zwrotu: „Komendy Powiatowej Policji wS.” i korektę w zakresie opisu wysokości korzyści majątkowych udzielonych przezD. P.poszczególnym funkcjonariuszom Policji.
Na potrzebę powyższych zmian słusznie wskazał obrońca, albowiem istotnie ani w świetle lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku, ani dostępnego materiału dowodowego, nie sposób dopatrzyć się podstaw do uznania, żeD. P.wręczył łącznie korzyści majątkowe w wysokości co najmniej 80.000 zł.
Na wstępie należy wskazać na niekonsekwencję sądumeritiw zakresie zmiany opisu czynu. Oto bowiem:

-

w akcie oskarżenia zarzucono oskarżonemu udzielenie funkcjonariuszom policji korzyści majątkowych o łącznej wartości co najmniej 80.000 zł. w postaci usług związanych z naprawą i konserwacją pojazdów, świadczonych przezfirmę (...)wS.prowadzoną przez niego iB. K.oraz pieniędzy pochodzących odP. K. (1), a więc – w skrócie - udzielenie korzyści w wysokości 80.000 zł., obejmującej usługi i pieniądze,

w punkcie XIII wyroku oskarżonemu przypisano, iż „wielokrotnie wręczył korzyści majątkowe ustalonym funkcjonariuszom policji z Komendy Powiatowej Policji wM., Komendy Powiatowej Policji wK.i Komendy Powiatowej Policji wS.w postaci pieniędzy pochodzących odP. K. (1)o łącznej wartości co najmniej 80 000 zł oraz udzielił wyżej wymienionym funkcjonariuszom policji korzyści majątkowych o nieustalonej wartości w postaci usług związanych z naprawą i konserwacją pojazdów, świadczonych przezfirmę (...)wS.prowadzoną przez niego iB. K.”, a więc – w skrócie – wręczył korzyści w postaci pieniędzy w kwocie co najmniej 80.000 zł. i dodatkowo w postaci usług nieustalonej wartości,

na s. 95 uzasadnienia Sąd Okręgowy przyjął, iż oskarżony „udzielił łącznie korzyści majątkowych o wartości co najmniej 80 000 zł. w postaci przede wszystkim pieniędzy pochodzących odP. K. (1), ale także wspomnianych usług świadczonych przezfirmę (...)”, a więc – w skrócie – korzyść wynosiła co najmniej 80.000 zł., w tym „przede wszystkim pieniądze”.

Powyższe sprzeczności stwarzały konieczność korekty ustaleń faktycznych w omawianym zakresie, przy czym podstawę obliczeń dokonanych przez sądad quemstanowiły te same dowody, na które powołał się sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Ponowna analiza tych dowodów przez sąd odwoławczy pozwoliła przyjąć, że łączna wysokość korzyści udzielonych przezD. P.funkcjonariuszom Policji wyniosła co najmniej 34.000 złotych, przy czym funkcjonariuszomZ. M.iL. G. (1)udzielił on korzyści w łącznej wysokości 22.000 złotych, a funkcjonariuszowiH. S. (1)w łącznej wysokości 6.000 złotych. Tok rozumowania sąduod quemw tym zakresie był następujący.
ŚwiadekZ. M.zeznał (k. 14149-14155), iżD. P.iB. K.zaproponowali jemu iL. G. (1)2.000 zł. miesięcznie za „przymykanie oka” na samochodyfirmy (...); nie pamięta ile razy doszło do przekazania pieniędzy, ale – cyt. „pięć razy na pewno”. Pieniędzmi dzielili się po połowie; łącznie potwierdził przyjęcie przez nich obu kwoty 22.000 zł. Podczas rozprawy (k. 23.098 – 23.104) świadek potwierdził, że przyjął kwotę 22.000 zł., ale wspólnie i w porozumieniu zL. G. (1); potwierdził również pośrednictwoD. P.w przekazywaniu pieniędzy.
ŚwiadekL. G. (1)zeznał (k. 23.090 – 23.097 akt), iżD. P.iB. K.zaproponowali mu współpracę,tj. „przymykanie oka” podczas kontroli drogowych; jemu osobiścieD. P.nie wręczał pieniędzy, ale razem zeZ. M.przyjęli kwotę 22.000 zł.
Powyższe zeznania świadków, uznane za wiarygodne również przez Sąd Okręgowy, uzasadniały przypisanieD. P.udziału w przekazaniuZ. M.iL. G. (1)łącznie kwoty 22.000 zł. Fakt, że nie każdą z przekazywanych kwot wręczał osobiścieD. P.(L. G. (1)stwierdził, że nie otrzymał pieniędzy osobiście odD. P.) nie mógł skutkować uznaniem, żeD. P.wręczał pieniądze jedynieZ. M., albowiemD. P.przypisano popełnienie przestępstwa korupcyjnego wspólnie i w porozumieniu zP. K. (1)iD. K., a zeznaniaZ. M.iL. G. (1)nie pozostawiały wątpliwości, że zostali oni skorumpowani przezD. P.iB. K.. W tej sytuacji nie miało znaczenia kto fizycznie przekazywał pieniądze funkcjonariuszom, tym bardziej, że zeznaniaP. K. (1)jednoznacznie opisywały zasady współpracy z współwłaścicielamifirmy (...). Okoliczności teP. K. (1)przedstawił szczególnie dokładnie w zeznaniach na k. 1102-1112, w tym na k. 1108, stwierdzając: „My zD.iB.spotykaliśmy się w ogóle cyklicznie – raz albo dwa razy w miesiącu (w zależności od potrzeb. ale raz to minimum). Rozmowy takie prowadziliśmy w moim gabinecie wD.. Na tych spotkaniach rozliczaliśmy też naprawy samochodów –B.przychodził z wyliczonymi kosztami iD.również.B.miał koszty policzone naprawy samochodów tych, które razem kupiliśmy i samochodów policjantów ((...),M.,M.). Wliczał także koszty myjni dla policjantów. Na poczet dalszych kosztówB.dostawał ode mnie zaliczkę 5-10 tys. zł (...)D.też przychodził z wyliczeniami (...)”
ZeznaniaH. S. (1)(k. 23170 – 23173) świadczyły, iż łącznie otrzymał on korzyść majątkową w wysokości 6.000 zł., przy czym jednokrotnie kwotę 2.000 zł. odP. K. (1), a dwukrotnie po 2.000 zł. odB. K.. Zeznania te uzasadniały przypisanieD. P.udziału w przekazaniuH. S. (1)korzyści w wysokości 6.000 zł., albowiem – co szczegółowo wykazano wyżej – oskarżonemu przypisano działanie w tym zakresie wspólnie i w porozumieniu zP. K. (1)iB. K.(zob. również ponownie cytowany wyżej fragment zeznańP. K. (1)z k. 1108 na okoliczność rozliczeń ze współwłaścicielamifirmy (...)).
Pomimo, że wskazane wyżej zeznaniaZ. M.,L. G. (1),H. S. (1)iP. K. (1)dawały podstawę do uznania, iżD. P.brał udział w we wręczeniu im kwoty łącznej 28.000 zł., sąd odwoławczy przyjął, że kwota ta wynosiła „co najmniej 34.000 zł.”, albowiem istniały podstawy do przypisaniaD. P.udziału we wręczeniu kwoty 3.000 zł.D. S.oraz kwoty 3.000 zł.M. D.(wskutek przeoczenia Sąd Apelacyjny nie ujął przy zmianie opisu czynu przekazania tych dwóch ostatnich kwot, jednak nie wpływa to na prawidłowość przyjętej kwoty „co najmniej 34.000 zł.”).
ŚwiadekD. S.w początkowych wyjaśnieniach (k.11.731-11.733, 11.747-11.754, 11.755-11.758) utrzymywał, że był nakłaniany przezD. P.do zniszczenia dowodów rzeczowych, a ponadto, że oskarżony ten brał aktywny udział w przekazaniu mu korzyści majątkowej w wysokości 3.000 zł. W dalszych relacjachD. S.zaprzeczał pośrednictwuD. P.w przyjęciu korzyści majątkowej (k. 11.819-11.824, 11.825-11.828, 11.829-11.830), przy czym na rozprawie tłumaczył tę sprzeczność następująco: „W moich poprzednich przesłuchaniach podawałem dwie wersje (...) Wcześniej w zeznaniach mówiłem, że brał w tym udział równieżD. P., ale go tam nie było. Zrobiłem tak, bo byłem wściekły naD. P., że przez niego się wplątałem w tą sytuację. Pomyślałem wtedy, że jeżeli ja mam przez niego kłopoty, to niech on też ma problem” (k. 24.725-24.726).
Powyższej treści zeznaniaD. S.dawały podstawę – w ramach oceny swobodnej – do uznania za wiarygodną pierwszej z prezentowanych przez niego wersji. Była ona bowiem spontaniczna i przez dłuższy czas niezmienna, co przemawiało za przyjęciem – na gruncie zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego – iż odzwierciedlała prawdziwy przebieg wypadków. Na rozprawie świadek wprawdzie podjął próbę wykazania, że pierwotnie fałszywie pomawiałD. P.z zemsty, ale zeznaniom tym nie sposób dać wiary, gdyż – wbrew twierdzeniu świadka – nie sposób ustalić, na czym konkretnie miałoby polegać „wplątanie go” w przestępstwo przezD. P., a także, dlaczego ostatecznie zaniechał zemsty na tym oskarżonym.
Prezentowana wyżej ocena zeznańD. S.jest zbieżna z oceną, jakiej dokonał sąda quo, zgodnie z którą zmiana przez niego prezentowanej wersji – cyt.: „(...) podyktowana była wyłącznie chęcią udzielenia pomocyD. P., z którym, czego świadek nie ukrywał, łączą do dobre kontakty.” (s. 75 uzasadnienia).
M. D.wyjaśnił (k. 14.949): „Zdarzało się też tak – kilkakrotnie, że w komisie odbierałem pieniądze odD. P.(może dwu, trzykrotnie) (...)”. Uzasadniało to przyjęcie minimum w postaci dwukrotnego przyjęcia pieniędzy przezM. D.odD. P., co dawało – przy jednorazowej „wypłacie w kwocie 1.500 zł.” – korzyść majątkową w wysokości 3.000 zł. Wprawdzie na rozprawie oskarżony zaprzeczył, aby przyjmował korzyści bezpośrednio odD. P., ale nie był w stanie racjonalnie wyjaśnić, dlaczego wskazał na tą osobę, raz mówiąc, że była to „potrzeba chwili”, gdyż przebywał w areszcie, innym razem, że obawiał się, iżD. P.„mówi na niego jakieś głupoty”, wreszcie, że „trudno mu to wytłumaczyć” (k. 22.757- 22.758). W efekcie – wobec braku racjonalnego i konsekwentnego wytłumaczenia przezM. D.zmiany treści wyjaśnień – zasadnym było uznanie – na gruncie zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego – iż na wiarę zasługiwały jego pierwotne wyjaśnienia, w świetle którychD. P.uczestniczył w przekazaniu mu łącznie kwoty co najmniej 3.000 zł.
W konkluzji należało przyjąć, że przeprowadzone i ujawnione dowody dawały podstawę do przypisaniaD. P.udziału we wręczeniu korzyści majątkowych w łącznej kwocie co najmniej 34.000 zł., na którą składały się kwoty:

-

22.000 zł. wręczonaZ. M.iL. G. (1),

6.000 zł. wręczonaH. S. (1),

3.000 zł. wręczonaD. S.,

3.000 zł. wręczonaM. D.,

przy czym – na co już wskazano – przy zmianie opisu czynu przez Sąd Apelacyjny, wskutek przeoczenia, nie wskazano (nie ujęto w opisie czynu) okoliczności w postaci wręczenia przezD. P.korzyści majątkowychD. S.iM. D..
Zmieniając opis czynu, Sąd Apelacyjny kwotę 34.000 zł. opatrzył określeniem „co najmniej”, albowiem w świetle zeznańP. K. (1)(na k. 1008 zeznał on o przekazywaniu co miesiąc jako zaliczki na łapówki kwot 5.000 zł – 10.000 zł.), korzyści, w których przekazywaniu uczestniczyłP. K. (1), niewątpliwie były wyższe od kwoty 34.000 zł., ale niemożliwe do precyzyjnego ustalenia. Oskarżyciel publiczny nie przedstawił przy tym dowodów, pozwalających na dokładne ustalenie, czy i jakie kwoty przekazywał (lub brał udział w ich przekazaniu)D. P.T. G., zaś zeznania świadkówW. M.,D. G.,M. W.nie potwierdzały, abyD. P.brał udział we wręczaniu im korzyści majątkowych. Kwestii tej nie rozstrzygnęły w żaden sposób również zeznania świadkówM. B.,W. J.,K. C.iD. D. (2).
Zmieniając zaskarżony wyrok co doD. P., Sąd Apelacyjny na podstawieart. 455 k.p.k.uzupełnił kwalifikację prawną czynu oart. 18 § 2 k.k., albowiem opis czynu przez Sąd Okręgowy obejmował nakłanianie ustalonych funkcjonariuszy do popełnienia występków zart. 231 § 1 i 2 k.k.iart. 266 § 2 k.k., a nie znajdowało to pełnego odzwierciedlenia w przyjętej przez ten Sąd kwalifikacji prawnej. Poprawienie kwalifikacji prawnej było dopuszczalne pomimo wniesienia apelacji wyłącznie na korzyść oskarżonego, albowiem uzupełnienie jej oart. 18 § 2 k.k.było co najwyżej neutralne z punktu widzenia interesu procesowego oskarżonego, a to w szczególności wobec faktu, że podstawę wymiaru kary stanowił w tym przypadkuart. 229 § 3 k.k.przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.
Obniżając wymiar orzeczonej wobecD. P.kary pozbawienia wolności do lat 3, Sąd Apelacyjny w pełni podzielił ustalenia i oceny zaprezentowane przez Sąd Okręgowy na s. 109-111 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, dochodząc zarazem do wniosku, że skoro z opisu czynu wyeliminowanie działanie w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej, a ponadto zmieniono na korzyść oskarżonego ustalenia co do kwoty korzyści majątkowych, w których udzielaniu brał on udział (z co najmniej 80.000 zł. na co najmniej 34.000 zł.), to koniecznym było odzwierciedlenie tych zmian w wymiarze kary. W efekcie sądad quemuznał, że karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia zawinienia oskarżonego w przypadku czynu o zmienionym opisie będzie kara 3 lat pozbawienia wolności, która w stopniu wystarczającym spełni stawiane jej cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także wystarczająco uwzględnia potrzeby w zakresie świadomości prawnej społeczeństwa.
W świetle powyższych rozważań, na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.koniecznym było dokonanie zmiany zaskarżonego wyroku odnośnieD. P.jak w punkcie I.

VI.

motywy nieuwzględnienia pozostałych argumentów podnoszonych w apelacji i piśmie procesowym, sporządzonych przez obrońców oskarżonegoD. P..
Apelacja obrońcyD. P.– adw.B. L.– okazała się częściowo zasadną, co skutkowało zmianą wyroku na korzyść oskarżonego w zakresie, wskazanym w części V niniejszego uzasadnienia. W pozostałej części podnoszone przez obrońcę zarzuty i argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie. W tej mierze sąd odwoławczy wyraża aprobatę dla rozważań sądua quo, zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut obrazyart. 7 k.p.k.,art. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k., mającej wynikać z uwzględnienia jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, bez uwzględnienia takich okoliczności jak przyznanie się i zeznania części świadków, których zeznania były niespójne oraz odmienne od wyjaśnień oskarżonego, bez przeprowadzenia konfrontacji oskarżonego ze świadkami, przy braku dowodów, np. billingów rozmów telefonicznych ze świadkiemD. S., podczas gdy osobowe środki dowodowe nie dały podstaw do przyjęcia, iż oskarżony miał kontakt ze świadkiem i przekazywał mu bezpośrednio jakiekolwiek środki finansowe, a prowadziły do wniosku odmiennego.
Nie jest trafnym pogląd apelującego, iż – cyt.: „Jak wynika z wyjaśnień współoskarżonegoK.oraz zeznań świadkaD. S., udzielenie korzyści majątkowej funkcjonariuszowi PolicjiD. S.za dokonanie zamiany dowodu rzeczowego zostało wykonane przez współoskarżonegoK.bezpośrednio bez udziałuD. P.. Oskarżony jak wynika z materiału dowodowego nie miał kontaktu z w/w świadkiem. Nie obejmował również swoim zamiarem przekazania korzyści majątkowej w/w świadkowi”.
Należy zważyć, iż świadekD. S.w początkowych wyjaśnieniach (k. 11.731-11.733, 11.747-11.754, 11.755-11.758) utrzymywał, że był nakłaniany przezD. P.do zniszczenia dowodów rzeczowych, a ponadto, że oskarżony ten brał aktywny udział w przekazaniu mu korzyści majątkowej w wysokości 3.000 zł. W dalszych relacjachD. S.zaprzeczał pośrednictwuD. P.w przyjęciu korzyści majątkowej (k. 11.819-11.824, 11.825-11.828, 11.829-11.830), przy czym na rozprawie tłumaczył tę sprzeczność następująco: „W moich poprzednich przesłuchaniach podawałem dwie wersje (...) Wcześniej w zeznaniach mówiłem, że brał w tym udział równieżD. P., ale go tam nie było. Zrobiłem tak, bo byłem wściekły naD. P., że przez niego się wplątałem w tą sytuację. Pomyślałem wtedy, że jeżeli ja mam przez niego kłopoty, to niech on też ma problem” (k. 24.725-24.726).
Powyższej treści zmienne zeznaniaD. S.dawały podstawę – w ramach oceny swobodnej – do uznania za wiarygodną pierwszej z prezentowanych przez niego wersji. Była ona bowiem spontaniczna i przez dłuższy czas niezmienna, co przemawiało za przyjęciem – na gruncie zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego – iż odzwierciedlała prawdziwy przebieg wypadków. Na rozprawie świadek wprawdzie podjął próbę wykazania, że pierwotnie fałszywie pomawiałD. P.z zemsty, ale zeznaniom tym nie sposób dać wiary, gdyż – wbrew twierdzeniu świadka – nie sposób ustalić, na czym konkretnie miałoby polegać „wplątanie go” w przestępstwo przezD. P., a także, dlaczego ostatecznie zaniechał zemsty na tym oskarżonym.
Takiej dokładnie oceny zeznańD. S.dokonał sąda quo, przyjmując, iż zmiana prezentowanej przez świadka wersji – cyt.: „(...) podyktowana była wyłącznie chęcią udzielenia pomocyD. P., z którym, czego świadek nie ukrywał, łączą do dobre kontakty.” (s. 75 uzasadnienia). Tak dokonaną ocenę uznać należy za swobodną (art. 7 k.p.k.) z powodu okoliczności wskazanych przez sądad quemwyżej, przemawiających przeciwko daniu wiary wersji, przedstawionej przez świadka podczas rozprawy.
Prawidłowości oceny dokonanej w powyższym zakresie przez sądmeritinie podważa argument obrońcy, iż – cyt.: „Fakt pozytywnych relacji świadkaS.z oskarżonym nie może stanowić jedynej podstawy do przyjęcia, iż świadek jest niewiarygodny i celowo składa nieprawdziwe zeznania na korzyść oskarżonego. Korelacja zeznań świadkaD. S.z wyjaśnieniamiP. K. (1)winna dostarczyć wniosków odmiennych od poczynionych przez sąd (...)”. Cytowany pogląd stanowi jedynie polemikę z prawidłowo umotywowanym stanowiskiem sądu orzekającego. Apelujący niesłusznie dyskredytuje ocenę tego organu, zgodnie z którą znajomość lub dobre relacje między świadkiem a oskarżonym nakazują krytyczne podejście do próby „odwołania” pomówienia. Sąd Okręgowy niewątpliwie ma rację, żeD. S., będąc dobrym znajomyD. P., nie był zainteresowany konsekwentnym utrzymywaniem, iż ten drugi brał udział w popełnieniu czynu zabronionego. Konsekwentne obciążanie oskarżonego mogło oznaczać dla pomawiającego pogorszenie relacji z pomawianym, albo wręcz prowadzić do konfliktu między nimi. Co więcej –D. S., odwołując pomówienie, sam już uprzednio poniósł odpowiedzialność karną, w związku z czym z pewnością nie obawiał się pogorszenia własnej sytuacji, a jednocześnie nie obawiał się narażeniaP. K. (1), albowiem niewątpliwie miał świadomość, iż ten nie poniósł i nie poniesie odpowiedzialności za przestępstwa korupcyjne, które ujawnił, a w których brał udział.
Apelujący nie ma racji, że brakiem materiału dowodowego, przemawiającym na korzyśćD. P., był brak bilingów połączeń telefonicznych między nim, aD. S.. Fakt niezabezpieczenia tego typu dowodów nie może w ocenie sądu odwoławczego świadczyć o istotnej niekompletności materiału dowodowego. Skoro bowiem materiał ten obejmował:

-

zeznaniaD. S., w których konsekwentnie potwierdzał on przyjęcie korzyści majątkowej,

pierwotne wyjaśnieniaD. S., wskazujące na udziałD. P.w przekazaniu korzyści majątkowej,

konsekwentne zeznaniaP. K. (1), iż korumpował on funkcjonariuszy, a głównym wykonawcą tego zadania (ze względu na znajomości w Policji) byłD. P.,

konsekwentne zeznaniaP. K. (1), iż przekazał on korzyść majątkową w zamian za usunięcie (zniszczenie) dowodów rzeczowych (próbek wody z jeziora),

D. P.na pewnym etapie postępowania przyznał się do winy,

to brak dowodów, iżD. P.iD. S.pozostawali w kontakcie telefonicznym nie mógł mieć zasadniczego wpływu na ocenę pozostałych dowodów. Co więcej – nawet gdyby przyjąć, że połączenia takie istniały, to same one nie byłyby dowodem na korupcję, skoroD. P.iD. S.byli znajomymi, w związku z czym mogło dochodzić między nimi do kontaktów nie związanych z popełnianiem czynów zabronionych.
W efekcie za prawidłowością oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji przemawiał całokształt materiału dowodowego (w tym analiza obu wersji przedstawionych przezD. S., a nie – co postuluje obrońca – tylko jednej z nich), a ponadto zasady prawidłowego rozumowania i wskazania doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.), zgodnie z którymi – co umotywowano wyżej – postawaD. S.w toku rozprawy nie może być uznana za obiektywną.
Wbrew ocenie obrońcy nie doszło do obrazyart. 7 k.p.k.,art. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k.– cyt.: „poprzez uznanie za wiarygodne zeznań świadkaB. K., który karany był za składanie fałszywych zeznań w sprawach oskarżonegoK.w kontekście postawionych oskarżonemu zarzutów”. Ocena zeznań wymienionego świadka na s. 72 uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie budzi zastrzeżeń. W istocie są one bowiem dalece konsekwentne, nadto – co trafnie odnotował Sąd Okręgowy – nie doszło do ujawnienia dowodu, pozwalającego zakwestionować wiarygodność świadka. Dowodem takim nie jest – co wywodzi obrońca – karalnośćB. K.za składanie fałszywych zeznań. Apelujący w żadnym stopniu nie wykazał istnienia związku przyczynowo-skutkowego między ową karalnością, a rzekomym brakiem wiarygodności świadka w niniejszej sprawie. Co więcej – zeznaniaB. K.nie były dowodem odosobnionym, a wskazane przez niego okoliczności znajdowały potwierdzenie nie tylko w zeznaniachP. K. (1), ale i w szeregu innych dowodów, powołanych przez Sąd Okręgowy w treści sporządzonego uzasadnienia, w tym w treści zeznań funkcjonariuszy Policji, korumpowanych przezP. K. (1)za pośrednictwem właścicielifirmy (...).
Bezzasadnym okazał się zarzut obrazyart. 410 k.p.k.w części, w której wskazano w nim na pominięcie przez sąd orzekający w uzasadnieniu dat poznania się oskarżonegoD. P.zP. K. (1)i na nieuwzględnienie ich w okresie zarzucanych czynów, co miało mieć – według apelującego - znaczenie przy określeniu dat przekazywania środków finansowych dla funkcjonariuszy i rozpoczęcia współpracy z oskarżonym. Zarzutu tego apelujący nie rozwinął w uzasadnieniu środka odwoławczego, poza enigmatycznym stwierdzeniem, iż oskarżony – cyt.: „(...) rozpoczął znajomość z niektórymi z funkcjonariuszy w okresie nie pozwalającym na udzielenie im korzyści majątkowej, w szczególności odnosi się to do funkcjonariuszy, którym korzyść majątkowa była przekazywana przezP. K. (1)w czasie, kiedyD. P.nie wszedł w znajomość pozwalającą na przekazanie korzyści majątkowej funkcjonariuszowi”. Należy wyrazić pogląd, iż nawiązanie znajomościD. P.zP. K. (1)nie musiało oznaczać natychmiastowego rozpoczęcia współpracy w zakresie korumpowania funkcjonariuszy Policji. W efekcie nie istnieje żadna sprzeczność między faktami ustalonymi na s. 9-10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a datą początkową czynu przypisanegoD. P.w punkcie XIII wyroku.
Zarzut obrazyart. 410 k.p.k.okazał się zasadnym w części, w której zarzucono pominięcie zeznańD. G.iM. W.przy ustaleniu okoliczności i rozmiarów korzyści majątkowych, przekazywanych funkcjonariuszom Policji przezD. P.. Jak bowiem wskazano w części V niniejszego uzasadnienia, istotnie nie było podstaw do uznania, abyD. P.brał udział we wręczaniu korzyści majątkowych wymienionym wyżej policjantom. Uchybienie to jednak – wbrew stanowisku apelującego – nie dotyczyH. S. (1). Jego zeznania (k. 23.170 – 23.173) świadczyły, iż łącznie otrzymał on korzyść majątkową w wysokości 6.000 zł., przy czym jednokrotnie kwotę 2.000 zł. odP. K. (1), a dwukrotnie po 2.000 zł. odB. K.. Zeznania te uzasadniały przypisanieD. P.udziału w przekazaniuH. S. (1)korzyści w wysokości 6.000 zł., albowiem – co szczegółowo wykazano wyżej – oskarżonemu przypisano działanie w tym zakresie wspólnie i w porozumieniu zP. K. (1)iB. K.(zob. również ponownie cytowany w części V niniejszego uzasadnienia fragment zeznańP. K. (1)z k. 1108 na okoliczność rozliczeń ze współwłaścicielamifirmy (...)).
Apelujący trafnie zarzucił sądowia quozaniechanie poczynienia analizy materiału dowodowego pod kątem działania przez oskarżonego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, pomimo umorzenia postępowania punkcie XII zaskarżonego wyroku. Uwzględniając ten zarzut, sąd odwoławczy dokonał stosownej zmiany zaskarżonego wyroku (zob. ponownie część V niniejszego uzasadnienia).
Jedynie częściowo zasadne okazały się zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych.
Prawidłowość ustaleń faktycznych sądu orzekającego odnośnie udziałuD. P.w przekazaniuD. S.korzyści majątkowej w kwocie 3.000 zł. sądad quemwykazał wyżej, odnosząc się do odpowiedniego zarzutu obrazy przepisów postępowania karnego.
Apelujący ma wprawdzie rację, że błędnym było ustalenie o przekazaniu przez oskarżonego łącznie 74.000 zł. na rzeczZ. M.,L. G. (1),H. S. (1)orazT. G., ale nie można się zgodzić z obrońcą, iż z materiału dowodowego wynika, że kwoty te łącznie wyniosły 28.000 zł. W części V niniejszego uzasadnienia Sąd Apelacyjny wykazał, że dowody dawały podstawę do przyjęcia, że łączna wysokość korzyści majątkowych, w których przekazywaniu brał udziałD. P., wyniosła co najmniej 34.000 zł.
Zasadnym okazał się zarzut błędnego przyjęcia, iż oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w związku z czym sąd odwoławczy dokonał stosownej zmiany zaskarżonego wyroku (zob. ponownie część V niniejszego uzasadnienia).
Krytycznie należy odnieść się do argumentu obrońcy, iż – cyt.: „niezgodne z zasadami logiki jest zawyżone wynagrodzenie jakieD. P.miał otrzymać za świadczone przez siebie usługi (...) Udzielone środki łapówek stanowią kwotę niższą od podanego wynagrodzeniaD. P.. Dodatkowo tylko wyjaśnieniaP. K. (1)miały potwierdzać tą kwotę. Nie wynika ona z żadnych innych dokumentów czy dowodów, zaś wyjaśnieniaP. K. (1)nie zasługiwały na wiarygodność w pełnym zakresie”.
Apelujący nie ma racji, że udzielone korzyści majątkowe były niższe od korzyści, jakie uzyskiwałD. P.odP. K. (1). W opisie czynu przypisanego oskarżonemu, zarówno Sąd Okręgowy jak i Sąd Apelacyjny, użyły określenia „co najmniej”, zarazem konkretnie (kwotowo) wskazując tylko te przypadki wręczenia korzyści majątkowej, które zdołano ustalić w sposób pewny. O tym, że w okresie współpracy zP. K. (1)D. P.przekazał znacznie więcej „łapówek”, niż sam otrzymał wynagrodzenia, świadczy treść zeznańP. K. (1)na okoliczność „odpraw” celem dokonania rozliczeń zD. P.iB. K.. Na k. 1.108P. K. (1)zeznał m. in., że przekazywane samemu tylkoB. K.jednorazowe zaliczki na koszty opłacania policjantów wynosiły od 5.000 zł. do 10.000 zł., przy czym inne dowody (głównie zeznania policjantów, którzy potwierdzali przyjmowanie „łapówek”) świadczyły, iż otrzymywali oni pieniądze co miesiąc. Zatem uzyskiwana przezD. P.co miesiąc kwota 4.000 zł. nie była nadmierna w porównaniu z kwotą przeznaczaną przezP. K. (1)dla funkcjonariuszy, lecz stanowiła jedynie godziwe wynagrodzenie osoby zaufanej.
Zarzut rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności okazał się o tyle skutecznym, że Sąd Apelacyjny również dostrzegł konieczność obniżenia orzeczonej kary pozbawienia wolności, co umotywowano w części V niniejszego uzasadnienia.
Należy przyjąć, że kara pozbawienia wolności w wymiarze obniżonym do 3 lat nie została wymierzona na skutek uchybienia, przewidzianego wart. 438 pkt 4 k.p.k.W judykaturze i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna dysproporcja pomiędzy karą orzeczoną, a karą, jaką należałoby sprawcy wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw sądowego wymiaru kary określonych wart. 53 k.k.Przedmiotowe uchybienie dotyczy zatem jedynie niewspółmierności wyraźnej, oczywistej, widocznej już na pierwszy rzut oka. Orzeczona wobecD. P.kara 3 lat pozbawienia wolności nie zasługuje na miano kary surowej w stopniu tak jaskrawym, jak wymaga tego przepisart. 438 pkt 4 k.p.k.Na aprobatę zasługują w tym względzie motywy zaprezentowane przez sąda quona s. 108-111 uzasadnienia, uzupełnione własną oceną sąduad quemw części V niniejszego uzasadnienia. W szczególności gdy weźmie się pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, skalę procederu przestępczego, w którym uczestniczyłD. P., jego doniosłą rolę w popełnieniu przestępstwa, wysokość osiągniętej korzyści majątkowej, a także uprzednią karalność, kary pozbawienia wolności zbliżonej wyraźnie do dolnego wymiaru ustawowego zagrożenia, nie sposób uznać za oczywiście i jaskrawie nadmiernie surową.
Odnosząc się do argumentów podnoszonych w piśmie obrońcyD. P.– adw.J. K. (2)– z dnia 23.03.2015 roku, sąd odwoławczy zważył, co następuje.
Wbrew stanowisku adw.J. K. (2), zeznaniaH. S. (1)pozwalały na przypisanie wręczenia mu korzyści majątkowej przezD. P.pomimo, że wskazywał on otrzymywanie korzyści tylko odP. K. (1)iD. K.. Do kwestii tej sądad quemodniósł się już w części V niniejszego uzasadnienia, wskazując iżD. P.przypisano w punkcie XIII wyroku działanie w tym zakresie wspólnie i w porozumieniu zP. K. (1)iB. K., co uzasadniało przyjęcie udziału oskarżonego we wręczeniu korzyściH. S. (1)pomimo braku osobistej realizacji przez niego czynności wykonawczej. Ta sama argumentacja dotyczy podnoszonej przez obrońcę kwestii przekazywania pieniędzy przezD. P.M. D..
Adw.J. K. (2)ma rację, iż w sprawie nie było dowodów na udziałD. P.w przekazywaniu pieniędzyT. G.. W tym zakresie sąd odwoławczy wyeliminował z opisu czynu przypisanego w punkcie XIII stosowny fragment.
Wskazane w piśmie obrońcy okoliczności, związane z konfliktem międzyP. K. (1)aD. P., nie dawały w ocenie sądu odwoławczego podstaw do zakwestionowania prawidłowości ocen dokonanych przez organ pierwszej instancji. Po pierwsze bowiem Sąd Okręgowy brał pod uwagę istnienie takiego konfliktu, albowiem o konflikcie tym zeznawał samP. K. (1), a sąda quodał wiarę tym zeznaniom. Po drugie, i najistotniejsze, uwadze obrońcy uszło, że obciążająceD. P.zeznaniaP. K. (1)znajdowały potwierdzenie w licznym materiale dowodowym, przywołanym przez sądmeritina s. 95-100 uzasadnienia. Materiał ten obejmował m. in. również wyjaśnieniaD. P., w których przyznał się on do winy (k. 13.881-13.883), a które wprawdzie zostały przez niego odwołane, lecz podlegały ocenie swobodnej na równi z innymi dowodami. Gdyby zatem pójść za argumentacją obrońcy, fakt istnienia konfliktu winien automatycznie podważać wiarygodność pomawiającego nawet w sytuacji, gdy o jego winie świadczą liczne inne dowody (zwł. zeznania funkcjonariuszy, którzy otrzymywali od niego korzyści majątkowe). Było by to rozumowanie nieprawidłowe, albowiem sprowadzałoby ocenę wiarygodności pomówienia wyłącznie do kwestii obiektywizmu pomawiającego, z pominięciem analizy innych dowodów potwierdzających pomówienie. W związku z tym należy wyrazić zapatrywanie, że skoroP. K. (1)szczerze przyznał istnienie konfliktu i opisał okoliczności jego zaistnienia, a przy tym obciążał oskarżonego w sposób generalnie konsekwentny, logiczny i korespondujący z wieloma innymi dowodami, to sama tylko niechęć pomawiającego względem pomawianego nie uzasadniała odmowy dania wiary pierwszemu z nich. Tak więc dokonaną przez sąd orzekający w tej mierze ocenę uznać należy za swobodną, zgodną z treściąart. 7 k.p.k.
Odnosząc się do argumentu adw.J. K. (2)związanego z czasem popełnienia przezD. P.przypisanego mu czynu należy stwierdzić, iż – wbrew stanowisku obrońcy – sąda quoprawidłowo ustalił czas popełnienia przestępstwa i prawidłowo zastosował normęart. 4 § 1 k.k., swoje stanowisko w tej mierze należycie motywując (s. 100 uzasadnienia). Pogląd obrońcy należy w tej sytuacji traktować jako polemikę z prawidłową dokonaną przez Sąd Okręgowy ocena prawną przypisanego oskarżonemu czynu zabronionego.
W świetle powyższej argumentacji zaskarżony co doD. P.wyrok – z wyłączeniem zmian omówionych w części V niniejszego uzasadnienia – należało utrzymać w mocy na podstawieart. 437 § 1 k.k.
***

VII.

pozostałe rozstrzygnięcia.
O zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. K.i adw.B. L.– Kancelarie Adwokackie wG.– kwot po 738 zł. brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonymA. P. (1)iD. P., orzeczono na podstawie§ 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r.w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. nr 163 nr 1348 ze zm.).
O wymierzeniu oskarżonym tytułem opłat za postępowanie odwoławcze:

-

M. D.kwoty 1.300 zł.,

D. P.kwoty 400 zł.,

a ponadto obciążeniu tych oskarżonych wydatkami za drugą instancję, przy czym wyłącznieD. P.wydatkami z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej mu z urzędu przez adwokata w postępowaniu odwoławczym, sąd odwoławczy orzekł na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 626 § 1 k.p.k.iart. 627 k.p.k., zaś wysokość opłat określono na podstawie orazart. 2 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973r.o opłatach w sprawach karnych(tekst jednol. Dz.U. z 1983r. nr 49 poz. 223 ze zm.).
W zakresie wydatków postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny kierował się treściąart. 633 k.p.k., zgodnie z którymkoszty procesu przypadające od kilku oskarżonych lub oskarżycieli prywatnych albo posiłkowych, jak również od oskarżonych i oskarżycieli, sąd zasądza od każdego z nich według zasad słuszności, mając w szczególności na względzie koszty związane ze sprawą każdego z nich. Zgodnie z zasadą wynikającą z powołanej normy, sąd odwoławczy obciążył wyłącznieD. P.wydatkami z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym, albowiem wydatek ten dotyczył tylko tego oskarżonego.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się podstaw do zwolnienia oskarżonych od opłat i wydatków postępowania odwoławczego, gdyż nie zostało stwierdzone, aby byli oni całkowicie pozbawieni majątku lub możliwości zarobkowych.
O obciążeniu Skarbu Państwa kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w części, w której zaskarżony wyrok uniewinniający utrzymano co doS. T. (1)iM. O., orzeczono na podstawieart. 634 k.p.k.iart. 632pktk.p.k.