Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 904/14
Data wyroku: 2015-03-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Irena Mazurek, Alicja Podczaska, Janina Czyż
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: art 385 kpc

Sygn. akt

III AUa 904/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia11 marca 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Irena Mazurek (spr.)

Sędziowie:

SSA Janina Czyż
SSA Alicja Podczaska

Protokolant

st. sekr. sądowy Anna Kuźniar

po rozpoznaniu w dniu11 marca 2015 r.
na rozprawie
sprawy z wnioskuA. N.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy
na skutek apelacji wniesionej przez wnioskodawcę
od wyrokuSądu Okręgowego w Rzeszowie
z dnia30 września 2014 r.sygn. aktIV U 2534/13

oddala apelację

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 11 marca 2015 r.
Decyzją z dnia 14 października 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.odmówił wnioskodawcyA. N.prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.Powołując w podstawie prawnej decyzjiart. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 153 , poz. 1227 ze zm.) organ rentowy stwierdził ,że wnioskodawca nie ma prawa do renty, gdyż orzeczeniem komisji lekarskiej Zakładu z dnia 20 września 2013 r. nie został uznany za niezdolnego do pracy.
WnioskodawcaA. N.odwołał się od decyzji ZUS do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie.W przyjętym do protokołu organu rentowego odwołaniu z dnia 23 października 2013 r. ,wnosząco zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do renty, wnioskodawca zarzucił ogólnie błędność ustalenia ZUS w zakresie oceny stanu jego zdrowia jak stanu nie sięgającego granic niezdolności do pracy.
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 18 listopada 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.wnosił o oddalenie żądania wnioskodawcy z tych samych względów , które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.Jednocześnie pozwany organ rentowy naprowadzał, że zaskarżona decyzja jest wynikiem kolejnego wniosku rentowegoA. N.z dnia 8 lipca 2013r. w sytuacji uprzedniego pobierania przez wnioskodawcę tego rodzaju świadczenia tj. renty okresowej z tytułu częściowej niezdolności do pracy ( od 14 kwietnia 2011r. do 31 sierpnia 2013r.).
Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołaniaA. N.,wyrokiem z dnia 30 września 2014 r. (sygn. akt IV U 2534/13) oddalił odwołanie.Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd Okręgowy w Rzeszowie ustalił, że wnioskodawcaA. N.ur. (...)z zawodu technik samochodowy , wykonujący w tym charakterze pracownicze zatrudnienie do 1986 r. od 1989r. rozpoczął prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie produkcji i handlu regałów magazynowych . W okresie od 14 kwietnia 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. odwołujący pobierał rentę okresową z tytułu częściowej niezdolności do pracy, kontynuując działalność gospodarczą aż do końca 2012 r. W dniu 8 lipca 2013 r. wnioskodawca wystąpił z kolejnym wnioskiem rentowym, co skutkowało dokonaniem oceny stanu jego zdrowia zarówno przez lekarza orzecznika ZUS jak i następnie komisję lekarską Zakładu , zgodnie nie uznających już odwołującego za niezdolnego do pracy. Powyższe orzeczenia legły zaś u podstaw -zaskarżonej w niniejszym postępowaniu - decyzji organu rentowego z dnia 14 października 2013 r. odmawiającejA. N.prawa do renty. Opierając się następnie na przeprowadzonych w postępowaniu sądowym dowodach osobowych z opinii biegłych lekarzy : kardiologa ,reumatologai ortopedy (opinia łączna), jak również opinii biegłego lekarza specjalisty z zakresu medycyny pracy (opinia odrębna)– mających na celu weryfikację dokonanej przez organ rentowy oceny stanu zdrowia wnioskodawcy – Sąd Okręgowy w Rzeszowie ustalił, żeA. N.po dniu 31 sierpnia 2013 r. odzyskał zdolność do wykonywania pracy odpowiadającej jego kwalifikacjom zawodowym. Jak podkreślił bowiem w tym względzie Sąd I instancji – opierając się w zupełności na wyżej wskazanych opiniach biegłych (za wyjątkiem opinii biegłego lekarza ortopedy , którą uznał za niemiarodajną tak z uwagi na jej jednostkowość gdy idzie o przyjętą konkluzję o dalszej – mającej trwać do 31 grudnia 2014r. -niezdolności do pracy odwołującego , jaki niewłaściwe uzasadnienie tak wyrażonego wniosku końcowego , bo w nieuprawniony sposób zawężające ocenę stanu zdrowia wnioskodawcy w aspekcie możliwości wykonywania przez niego pracy wyłącznie w zawodzie mechanika samochodowego), choć uA. N.występują: choroba niedokrwienna serca, stan po plastyce przedniej tętnicy zstępującej z założeniem stentu w 2009r. ,stan po zawale mięśnia sercowego NSTEMI ( 2012r.) , nadciśnienie tętnicze, zaburzenia tolerancji glukozy, stan po alloplastyce stawu kolanowego lewego, a także zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego z dyskopatią, to jednak aktualny stopień zaawansowania tych schorzeń nie upośledza w istotny sposób sprawności jego organizmu w stopniu stanowiącym o chociażby częściowej niezdolności do pracy. Przyjmując powyższe Sąd I instancji podkreślił przy tym, iż opinie biegłych na których oparł się w swoim zasadniczym dla wyniku sporu ustaleniu nie były kwestionowane prze strony postępowania ,w tym więc i przez samego wnioskodawcę , który w pisemnej odpowiedzi na wezwanie do ustosunkowania się do treści opinii ograniczył się jedynie do wskazania występujących u niego dolegliwości . W świetle więc powyższego ustaleniao zdolności do pracy odwołującego, Sąd Okręgowy w Rzeszowie, dokonując oceny prawnej sprawy , przy powołaniu brzmienia zarównoart.12 ust.1 i 3jak iart.107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Fundusz Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) stwierdził, że w stanie zdrowia wnioskodawcyA. N.po dniu 31 sierpnia 2013 r. doszło do takiej poprawy ,która uzasadnia odmowę dalszej wypłaty renty. W podstawie prawnej wyroku ,oprócz wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego ,powołany zostałart. 47714§ 1 k.p.c..
Wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 30 września 2014 r. zaskarżony został przez wnioskodawcęA. N..W obszernej apelacji z dnia 5 listopada 2014 r. skarżący – reprezentowany już przez fachowego pełnomocnika - zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego tj. w szczególnościart. 233 § 1 k.p.c.,art. 278 k.p.c.orazart. 286 k.p.c.jak i prawa materialnego – w tym wypadkuart. 107 i art. 12 oraz art. 13 ustawyz dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie żądania odwołania na koszt pozwanego organu rentowego, względnie uchylenia wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowiei przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi ,przy uwzględnieniu kosztów postępowania apelacyjnego jako części kosztów procesu. Jednocześniew apelacji zawarte zostały wnioski dowodowe dotyczące przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym dowodów z : szeregu zaświadczeń lekarskich jak też wyników badań specjalistycznych skarżącego, oraz z bezpośredniego przesłuchania opiniujący w sprawie biegłych . W uzasadnieniu podniesionych w petitum apelacji zarzutów, wnioskodawca w szczególności podkreślał, że opinie biegłych na których oparł się w swoim ustaleniu Sąd I instancji już choćby z uwagi na ich lakoniczność nie mogły być uznane za w pełni miarodajne. To zaś wymagało przynajmniej bezpośredniego wysłuchania autorów opinii ,a tego bezzasadnie zaniechał Sąd Okręgowy w Rzeszowie, wykorzystując nadto fakt ,że odwołujący występował bez fachowego pełnomocnika (w tym kontekście podkreślono też zostało ,że pismo wnioskodawcy z dnia 11 sierpnia 2013r., stanowiące odpowiedź na opinie biegłych, mimo swej lakonicznej treści ,winno być jednak uznane za merytoryczne zastrzeżenia odwołującego ). Niezależne od tego skarżący podnosił, że z uwagi na występującąu niego dyskopatię kręgosłupa w składzie biegłych zabrakło lekarza specjalisty neurologa względnie neurochirurga. Apelujący zwracał też uwagę ,że w kontekście przywołanego w podstawie prawnej decyzji ZUS jak i zaskarżonego wyroku art. 107 ustawy emerytalno-rentowej ,niewyjaśnione zostało na czym ma polegać istotna poprawa stanu jego zdrowia po dniu 31 sierpnia 2013r. uzasadniająca odmowę dalszego prawa do pobieranego dotąd świadczenia rentowego. W ocenie apelującego byłoby to tym bardziej zaś zasadne ,że aktualnie oczekuje na kolejny zabieg operacyjny – tym razem kolana prawego- a ocena stanu jego zdrowia winna przede wszystkim uwzględniać kwalifikacje zawodowe związane z wykonywaniem pracy fizycznej (stąd zdaniem skarżącego właściwie było stanowisko biegłego lekarza ortopedy o dalszej okresowej częściowej niezdolności do pracy, które bezzasadnie odrzucił Sąd I instancji) . Apelujący zarzucał także, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia przewidzianych wart. 328 § 2 k.p.c.wymogów ,co utrudnia nawet sformułowanie zarzutów zaskarżenia. Odnosząc się zaś do występujących u niego rozlicznych schorzeń skarżący, powołując się przy tym na literaturę fachową , podkreślał ,że jego schorzenia natury kardiologicznej stanowią istotne przeciwwskazania do wykonywania pracy ,bowiem rodzaj przebytego zawału serca wiąże się ze złymi rokowaniami , a nadciśnienie tętnicze jest nadciśnieniem wysokiego ryzykaZ kolei gdy idzie o narządu ruchu to jego dysfunkcja związana zarówno z występującą dyskopatią jak i z przebytą operacją i reoperacją kolana lewego , przy zaawansowanym procesie zwyrodnieniowym w kolanie prawym kwalifikującym go do kolejnego zabiegu operacyjnego ,czyni go także niezdolnym do pracy . W końcu wnioskodawca powoływał się na orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności , jako mające uzasadniać wprost uznanie go za niezdolnego do pracy w rozumieniu przepisów emerytalno-rentowych.
Pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział ZUS wR.wniósł o oddalenie apelacji wnioskodawcy(oświadczenie pełnomocnika organu rentowego złożone na rozprawie apelacyjnej).
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, rozpoznając apelację wnioskodawcyA. N.zważył co następuje;
Wniesiony przez wnioskodawcę środek odwoławczy nie może odnieść pożądanego skutku.
Zaskarżony bowiem wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 września 2014 r. – w ocenie tut. Sądu– w swym ostatecznym w wyniku uznany być musi za trafny i odpowiadający prawu. Mówiąc o ostatecznej trafności przyjętego przez SądI instancji rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny ma przede wszystkim na względne niekompletność uzasadnienia zaskarżonego wyroku (co tym samym stanowi o naruszeniuart. 328 § 2 k.p.c.) , jak też błędnie przywołany w podstawie prawnej orzeczeniaart. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.). Powyższe jednak uchybienia są tego rodzaju , że mogą być konwalidowane w postępowaniu odwoławczym przez Sąd II instancji, który jest w istocie sądem merytorycznym rozpoznającym niejako sprawę na nowo w granicach apelacji (por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008r. III CZP 49/07 OSNC 2008/6/55 ). Czyniąc więc zadość powyższemu uprawnieniu i uzupełniając jednocześnie w niezbędnym zakresie ustalenia Sądu Okręgowego w Rzeszowie odnotować już na wstępie przyjdzie , że wnioskodawcaA. N.w okresie od 14 kwietnia 2011 r. do31 sierpnia 2013 r. pobierał rentę okresową z tytułu częściowej niezdolności do pracy, co już z założenia stanowiło o tym , że liczono się z poprawą stanu jego zdrowia w stopniu umożlwiającym odzyskanie zdolności do pracy .Należy także podkreślić , że zasadniczymi schorzeniami wnioskodawcy które w w/w okresie stanowiły o tak rozumianym inwalidztwie były schorzenia natury kardiologicznej i ortopedycznej. Tylko też lekarz ortopeda i lekarz kardiolog byli autorami zaświadczeń o stanie zdrowia wnioskodawcy , dołączanych do kolejnych wniosków rentowych ,w tym i do tego ostatniego z dnia 8 lipca 2013r. stąd już na wstępie stwierdzić należy, że zupełnym nieporozumieniem jest stawiany w apelacji zarzut braku pełnej oceny stanu zdrowia wnioskodawcy z uwagi na brak w składzie biegłych lekarza neurologa czy neurochirurga. Zwrócić należy także uwagę na fakt ,że ostatnia decyzja ZUS ustalająca prawoA. N.do świadczenia rentowego oparta została na orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS z dnia 31 października 2012 r. w którym uwzględniono fakt przebytego we wrześniu 2012 r. zawału mięśnia sercowego NSTEMI z adnotacją, że wskazana jest rehabilitacja lecznicza w ramach prewencji ZUS. Taka zaś rehabilitacja miała miejsce w dniach od 18 stycznia 2013r. do 10 lutego 2013 r. w ośrodku rehabilitacyjnym(...)(vide k- 57 akt rentowych) ,a jak wynika z informacji o przebiegu tego leczenia wykazało ono, iż wnioskodawca jest w stanie pełnej wydolności krążenia ,przy ujemnym wyniku testu wysiłkowego i prawidłowej kurczliwości komór serca z frakcją wyrzutową lewej komory 55 % .Są to zaś uwagio tyle istotne, że potwierdzają w pełni prawidłowość stanowiska biegłego lekarza kardiologa o zdolności do pracy wnioskodawcy, mimo –co trzeba przyznać skarżącemu – lakonicznego w tym względzie uzasadnienia tak przyjętej konkluzji . W tym kontekście właściwym będzie też odnotowanie ,że w ostatnim wniosku rentowymz dnia 8 lipca 2013 r. wnioskodawca nie przywoływał już jakiejkolwiek dalszej dokumentacji medycznej z leczenia kardiologicznego , a z kolei odnotowywane w orzeczeniach lekarskich pomiary ciśnienia były zawsze prawidłowe. Gdy zaś idzie o schorzenie natury ortopedycznej to należy zauważyć ,że w ostatniej ocenie stanu zdrowia wnioskodawcy w postępowaniu przed organem rentowym uczestniczył także lekarz konsultant ortopeda (vide k-128 do 129 akt rentowych) , który w nader dokładnym opisie wyniku badania przedmiotowego odnotował ruchomość czynną i bierną kończyn dolnych w stawach skokowych i biodrowych w pełnym zakresie , gdy zaś idzieo stawy kolanowe ; ruchy czynne i bierne niebolesne bez objawów zmian zwyrodnieniowych , przy jednoczesnej remisji objawów zmian zwyrodnieniowo- dyskopatycznych kręgosłupa. W uzasadnieniu zaś swego stanowiska o zdolności do pracy wnioskodawcy w/w lekarz konsultant podkreślił ,że schorzenia kolan mogą stanowić co najwyżej pewne utrudnienie w wykonywaniu ciężkiej i średnio -ciężkiej pracy fizycznej ,niemniej jednak nie dotyczy to prac w zawodzie wyuczonymA. N.jak i tych związanych z ostatnio wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą. Jeżeli więc popatrzeć na tak szczegółowy opis wyniku badania przedmiotowego wnioskodawcy i porównać go z tym zawartym w opinii biegłych ,a dokonanym przez biegłego lekarza ortopedę ,które sprowadza się wyłącznie do jednego zdania„ w badaniu ortopedycznym stwierdzono szpotawość kończyn dolnych, rana po operacji kolana lewego dobrze zagojona-" to wyprowadzony z tego wniosek w/w biegłego, iż schorzenie kolan w chwili obecnej czyni wnioskodawcę nadal częściowo niezdolnym do pracy do 31 grudnia 2014 r. uznać należy za zupełnie bezpodstawny . Tym bardziej jest to zasadne w świetle pełnego już opisu badania przedmiotowego odwołującego dokonanego przez kolejnego biegłego lekarza specjalistę z zakresu medycyny pracy, które w istocie pokrywa się ze stanowiskiem lekarza konsultanta ortopedy z postępowania przed ZUS ( „ruchomość stawów kończyn dolnych w zakresie normy ,objawy rozciągowe ujemne …). Nie można przy tym zapominać ,że dokonanie oceny stanu zdrowia musi uwzględniać w sposób najbardziej pełny wszelkie kwalifikacje zawodowe ubezpieczonego, a więc nie tylko te związane z wyuczonym zawodem ale również wiążące się ze wszelkimi przejawami jego aktywności zawodowej ( o tak rozumianym szerokim pojęciu kwalifikacji zawodowych dla potrzeb rentowych , stanowi między innymi wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2008r. I UK 359/07 OSNP 2009/17-18/234) . W tym wypadku jest zaś to o tyle istotne ,że ocena taka w przypadku wnioskodawcy – jak słusznie zauważył to Sąd I instancji – nie może ograniczać się do zawodu technika samochodowego ( który to zresztą zawód odwołujący wykonywał jedynie do w 1986r. ), ale też musi uwzględniać prowadzoną przezA. N.od 1989 r. aż do końca 2012r. działalność gospodarczą, tym bardziej ,że to właśnie z tego tytułu ubezpieczenia wnioskodawca nabył prawo do świadczenia rentowego. W tym zaś zakresie istotne było jaki to był rodzaj działalności i jak przejawiała się w nim aktywność zawodowa samego wnioskodawcy. Jużz udzielanych biegłym przez wnioskodawcę wywiadów wynikało , iż działalność ta wiązała się z produkcją regałów magazynowych jak też ze sprzedażą tych produktów, przy czym słuchany na rozprawie w dniu 30 września 2014 r. odwołujący ( v. e- protokół 00:07:55-00:12:12 - zeznaniaA. N.) przyznał ,że już od pewnego czasu nie angażował się bezpośrednio w prace fizyczne , zajmując się głównie handlem - sprzedażą regałów . Z kolei zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej wiązał przede wszystkim z faktem odejścia wspólnika. W tym stanie rzeczy należy więc tym bardziej przyjąć za prawidłowe stanowisko lekarza konsultanta ortopedy z postępowania przed organem rentowy , jak też biegłego lekarza specjalistyz zakresu medycyny pracy z postępowania sądowego ,że ten rodzaj aktywności zawodowej może być nadal kontynuowany przez wnioskodawcę i to mimo przebytej operacji i reoperacji kolana prawego jak i mającego mieć dopiero miejsce w przyszłości zabiegu operacyjnego kolana prawego. Trzeba też już w tym miejscu podkreślić , że samo istnienie schorzenia nie stanowi jeszcze o niezdolności do pracy ,tak jak nie stanowi o niej samo zagrożenie wystąpienia zwiększenia towarzyszących chorobie dolegliwości ,czy też nawet powstania nowej jednostki chorobowej ( takz kolei m. innymi w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005r. II UK 288/04 OSNP 2006/5-6/99) . Dlatego też w przedmiotowej sprawie przesądzające znaczenie w aspekcie medycznej oceny stanu zdrowia wnioskodawcy ma opisywany ,a wyżej przywołany obiektywny wynik badań przedmiotowych jak i wyniki badań specjalistycznych ,obrazujące aktualny stopień zaawansowania występujących schorzeń , jako nie upośledzających sprawność organizmu w stopniu stanowiącym o niezdolności do pracy . Wszystko to razem stanowi więc o bezzasadności zarzutu apelacjico do naruszenia wart. 286 k.p.c.przez zaniechanie bezpośredniego przesłuchania biegłych , uzasadniając tym samym oddalenie zgłoszonego w tym zakresie w postępowaniu odwoławczym wniosku dowodowego skarżącego. Z kolei gdy idzie o zaoferowane także do przeprowadzenia na tym etapie postępowania dowody z dokumentów w postaci zaświadczeń lekarskich czy wyników badań specjalistycznych ,to Sąd Apelacyjny także nie znalazł podstaw do uwzględnienia tego wniosku jako ,żew przeważającej swej części powołana dokumentacja lekarska dotyczyła okresu po wydaniu zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji (a wiadomym jest , iżw sprawach tego rodzaju ,ocena stanu zdrowia dokonywana jest wg stanu istniejącego w dacie wydania decyzji- por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2013r.I UK 485/12 LEX nr 1360193) ) , a pozostałe – co zresztą przyznał sam apelujący na rozprawie apelacyjnej i co znajduje swoje potwierdzenie w dokumentacji zgromadzonej w aktach organu rentowego – były już dostępne opiniującym w sprawie biegłym . Odnosząc się zaś na koniec do twierdzeń apelacji jakoby orzeczony u skarżącego umiarkowany stopień niepełnosprawności decydować miał o jego częściowej niezdolności do pracy z całą mocą stwierdzić należy, iż jest to twierdzenie ze wszech miar błędne. Przewidziane bowiem w przepisachustawy z dnia 27 sierpnia 1997r.o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych( teks jednolity Dz. U. z 2011r.,Nr 127,poz.721 ze zm.) przesłanki (kryteria) decydujące o danym stopniu niepełnosprawności są zgoła odmienne od tych przewidzianych wart. 12 i art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) decydujących o niezdolności do pracy. Tym samym nie ma jakichkolwiek podstaw do stawiania znaku równości pomiędzy orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności a częściową niezdolnością do pracy (tak też w bogatym orzecznictwie Sądu Najwyższego ,czego przykładem mogą być chociażby wyroki tego Sądu z dnia 11 marca 2008r. I UK 286/07 OSNP 2009/13-14/178 , czy z dnia 12 marca 2014r. II UK 360/13 LEX nr 1466628). Z tych wszystkich więc wyżej naprowadzonych względów należało ostatecznie potwierdzić prawidłowość ustalenia Sądu Okręgowego w Rzeszowie o braku niezdolności do pracyA. N.po dniu 31 sierpnia 2013r. Powyższe jednak winno prowadzić do konstatacji o braku spełnienia przez wnioskodawcę po wyżej wskazanej dacie zasadniczej przesłanki nabycia dalszego prawa do renty przewidzianej wart. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) ustawy emerytalno-rentowej i ten to przepis prawa materialnego ,a nie -błędnie przywołany tak przez ZUS jak i Sąd I instancji –art. 107 w/w ustawy emerytalno-rentowej winien stanowić prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia. Prawo bowiem do renty okresowej ustaje z datą końcową okresu na jaki świadczenie to było przyznane , a kolejny wniosek rentowy rozpoczyna na nowo całą procedurę związaną z ustalaniem prawa do tak określonego świadczenia w aspekcie przesłanek przewidzianych w wyżej powołanym art. 57 ustawy emerytalno-rentowej. Tymczasem błędnie przywołany art. 107 odnosi się do sytuacji które występująw trakcie pobierania świadczenia tj. w okresie na jaki przyznana była renta. Ta uwaga jest zaś o tyle istotna, że wbrew twierdzeniom skarżącego, w jego sytuacji nie było potrzeby wykazywania na czym ma polegać istotna poprawa w stanie jego zdrowia, choć i tak w oparciu o całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyprowadzić można taki wniosek , a sprowadzać się on będzie do -ujętego już przez biegłego lekarza specjalistę z zakresu medycyny pracy - stwierdzenia , że schorzenia wnioskodawcy mają naturę przewlekłą ,ale ich stan ustabilizował się na tyle ,że nie odnotowuje się istotnych zaburzeń funkcjonalnych w zakresie układu ruchu, przy jednoczesnym wydolnym układzie krążenia.
Mając powyższe na uwadze – z braku dostatecznych podstaw faktycznychi prawnych – na podstawieart. 385 k.p.c.orzeczono jak w sentencji.