Sąd Apelacyjny w Gdańsku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUz 384/15
Data wyroku: 2015-07-29 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Barbara Mazur, Małgorzata Gerszewska, Maria Ołtarzewska
Słowa kluczowe: Koszty Procesu
Podstawa prawna: § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490)

Sygn. akt III AUz 384/15

POSTANOWIENIE
Dnia 29 lipca 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSA Małgorzata Gerszewska (spr.)
Sędziowie: SA Barbara Mazur
SO del. Maria Ołtarzewska
po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. w Gdańsku
na posiedzeniu niejawnym
sprawyS. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.
o wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne
na skutek zażalenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.
na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, zawarte w pkt 2 wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt VII U 2128/14 w przedmiocie wysokości zasądzonych od wnioskodawczyni na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego
postanawia:
1.zmienić zaskarżone postanowienie i zasądzić odS. M.na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.dodatkowo kwotę 120 złotych (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
2. zasądzić odS. M.na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.kwotę 120 złotych (sto dwadzieścia złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Sygn. akt III AUz 384/15

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r. (VIIU 2128/14) zawartym w punkcie 2 wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Sąd zasądził od wnioskodawczyniS. M.na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł pozwany wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie pełnej kwoty kosztów zastępstwa procesowego, przy uwzględnieniu wartości przedmiotu sporu, w oparciu o§ 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. z 2013 r., poz. 490), tj. kwoty 180 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zasługiwało na uwzględnienie.
Analizując trafność argumentacji podniesionej przez pozwanego w wywiedzionym zażaleniu, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych w decyzji z dnia 29 września 2014 r. w sposób prawidłowy ustalił obowiązek i obliczył wysokość zaległych składek na ubezpieczenie zdrowotneS. M.prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą za okres od listopada 2013 r. do lutego 2014 r., ustalając ich łączny wymiar na kwotę 1065 zł. A zatem sprawa z odwołania wnioskodawczyni od decyzji nakładającej na nią obowiązek uregulowania składek na ubezpieczenie zdrowotne jest sprawą o składki, a nie - jak przyjął Sąd I instancji - sprawą o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego, o których mowa w§ 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(tekst jednolity Dz.U. z 2013 r.,490). Jak bowiem wskazał w uzasadnieniu swego postanowienia z dnia 24 września 2012 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie ( III AUz 164/12, LEX nr 1220520) składki na ubezpieczenie społeczne nie są świadczeniami pieniężnymi z ubezpieczenia społecznego, lecz świadczeniami na to ubezpieczenie, a skoro tak to uznać należy, że wynagrodzenie pełnomocnika za udział w postępowaniu przed Sądem I instancji jest uzależnione od wartości przedmiotu sporu. Nie inaczej we wskazanym zakresie wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2009 r. (I UZP 1/09, LEX nr 518062), wskazując, że w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczącej przeniesienia na członków zarządu spółki zobowiązań spółki za zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym powinno być ustalone na podstawie§ 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, a nie w oparciu o § 11 ust. 2 tego rozporządzenia. Zaprezentowany pogląd ostatecznie został uznany za trafny w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2013 r. (I UZP 1/13, Biul. SN 2013/5/15, LEX nr 1316088).
Podzielając w pełni pogląd prawny wyrażony w powołanym wyżej orzecznictwie, Sąd Apelacyjny stanął na stanowisku, że w analizowanej sprawie należało przyjąć, iż w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczącej zobowiązania wnioskodawczyni do uregulowania zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym powinno być ustalone na podstawie§ 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Zaznaczyć bowiem trzeba, że sprawa o uregulowanie należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, jest
    de factosprawą o uregulowanie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, a skoro tak, to zastosowanie do niej znajdują regulacje szczegółowo omówione powyżej (por. postanowienie NSA w Warszawie z 31 marca 2012 r., I GSK 944/10, LEX nr 1136592 oraz Sądu Najwyższego z 18 października 2011 r., III UZ 23/11, OSNP 2012/21-22/275).
Z tych względów, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżone postanowienie z dnia 2 czerwca 2015 r. i przy zastosowaniu przepisów § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., zasądził od wnioskodawczyni na rzecz pozwanego dodatkowo kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za pierwszą instancję, o czym orzekł w punkcie 1 postanowienia.
W punkcie 2 Sąd Apelacyjny, na mocy § 12 ust. 2 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia zasądził od wnioskodawczyni na rzecz pozwanego zwrot kosztów postępowania zażaleniowego w kwocie 120 zł.