Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 42/15
Data wyroku: 2015-05-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Sójka

Sygn. akt IX Ka 42/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 maja 2015 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Krzysztof Sójka
Protokolant: st.sekr.sądowy Monika Ćwiek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Augustyna Pindziaka
po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 roku
sprawyA. T.
oskarżonego o przestępstwo zart. 222 § 1 kk,art. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,
w zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Sandomierzu VII Zamiejscowy Wydział karny z siedzibą w Staszowie
z dnia 23 października 2014 roku sygn. akt VII K 203/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonegoA. T.w ten sposób, że:

1
uchyla orzeczenie z pkt II wyroku w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności;

2
uchyla orzeczenie z pkt III wyroku w przedmiocie wymierzenia kary grzywny na podstawieart. 71§ 1 kk;

3
w pkt IV wyroku na podstawieart. 63 § 1 kkokres zatrzymania oskarżonegoA. T.zalicza na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności;

4
zwalnia oskarżonegoA. T.od opłaty za obie instancje;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.Z. K.kwotę 619,92 (sześćset dziewiętnaście 92/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoA. T.w postepowaniu odwoławczym ;

IV
zwalnia oskarżonegoA. T.od wydatków za postępowanie odwoławcze w całości.

Sygn.akt 42/15

UZASADNIENIE
A. T.oskarżony został o to, że:
w dniu 04 lutego 2014r. wS., woj.(...)będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności przez Sąd Rejonowy w Staszowie, wyrokiem z dnia 08.09.2010r. nr sygn. II K 234/10, przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy tej kary, którą odbywał w okresie od 22.03.2010r. do 06.07.2011r. znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariuszy publicznychA. Ł.iG. B., podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych oraz naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznegoG. B., podczas i w związku z pełnionymi przez niego obowiązkami służbowymi uderzając go pięścią w brzuch, tj. o popełnienie przestępstwa zart. 222 § 1 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki w zw. zart. 64 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Sandomierzu VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wS.wyrokiem z dnia 23 października 2014r. w sprawie sygn. akt VII K 203/14 orzekł:

I
uznał oskarżonegoA. T.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, a stanowiącego występek zart. 222 § 1 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart.222 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 37 kkwymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił wobec oskarżonegoA. T.wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt I wyroku na okres próby 5 lat,

III
na podstawieart. 71 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoA. T.karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 10 złotych,

IV
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet kary grzywny orzeczonej w pkt. III wyroku zaliczył oskarżonemuA. T.okres zatrzymania w sprawie w dniu 04.02.2014r.,

V
na podstawieart. 46 § 2 kkorzekł wobec oskarżonegoA. T.tytułem środka karnego nawiązki w kwocie po 500 złotych na rzecz pokrzywdzonychA. Ł.iG. B.,

VI
zasadził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu oskarżonego adw.Z. K.kwotę 442,80 złotych ( w tym naliczone 23 %) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoA. T.,

VII
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonegoA. T.od ponoszenia wydatków związanych z postępowanie w sprawie obciążając nimi Skarb państwa i odstąpił od wymierzania oskarżonemu opłaty.

Apelacje od wyroku tego wywiedli prokurator oraz obrońca oskarżonego.
Prokurator wyrok ten zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego i na podstawieart. 438 pkt 4 kpkzarzucił:
rażącą niewspółmierność kary zarzuconej oskarżonemuA. T.poprzez wymierzenie mu za przypisane przestępstwo kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, w sytuacji gdy dotychczas stosowane wobecA. T.kary nie odniosły w stosunku do zamierzonego celu prewencyjnego, pomimo braku szczególnych okoliczności przemawiających za takim rozwiązaniem, rażącej niepoprawności oskarżonego wynikającej z działania w recydywie, przy uprzednim wielokrotnym skazaniu w przeszłości, w tym dwukrotnym za występku podobne, a także pomimo działania pod wpływem alkoholu i środków odurzających,
wnosząc o
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz uchylenie orzeczenia o wymierzeniu kary grzywny.
Obrońca oskarżonegoA. T.apelację wniósł w całości na korzyść oskarżonego i na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 kpkwyrokowi zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych polegających na bezzasadnym przyjęciu, jakoby to oskarżony naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza policjiG. B.uderzając go pięścią w brzuch, albowiem nie ma na to dostatecznych i przekonywujących dowodów,
- naruszenie prawa do obrony oskarżonego, ponieważ Sąd prowadził postępowanie pod nieobecność oskarżoengo, który powinien być i złożyć wyjaśnienia odnośnie okoliczności naruszenia nietykalności, albowiem w tym zakresie były sprzeczności pomiędzy świadkami, a oskarżonym
wnosząc o
zmianę opisu czynu poprzez wyeliminowanie z zarzutu „naruszenia nietykalności cielesnejG. B.” ze względu na brak dowodów w sprawie i tym samym wymierzenie jedynie zart. 226 kksamoistnej kary grzywny wobec oskarżonegoA. T..
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Na uwzględnienie zasługuje jedynie apelacja prokuratora.
Nie jest zasadna natomiast apelacja obrońcy oskarżonego, co oznacza, że nie ma podstaw do uwzględnienia jej zarzutu i wniosku końcowego.
Sąd Rejonowy prawidłowo powołując się na zebrane w sprawie dowody, które ocenił trafnie, zgodnie z wymogamiart.7 kpkustalił stan faktyczny w sprawie stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku.
Wbrew wywodom apelacji obrońcy Sąd słusznie przyjął, iż wiarygodne są dowody i zeznania funkcjonariuszy policjiG. B.,A. Ł.iD. J., a skoro tak, to oczywistym jest trafność ustalenia Sądu, że oskarżony nie tylko znieważał policjantów, ale również naruszył nietykalność jednego z nich, a mianowicieG. B.. Nie ma żadnej sprzeczności między dowodem z wyjaśnień oskarżonego, a dowodami z zeznań powołanych powyżej świadków, w kontekście tego ostatniego ustalenia Sądu. Podkreśli należy, iż oskarżony w swoich wyjaśnieniach w toku postępowania przygotowawczego przyznał się formalnie również do naruszenia nietykalności policjanta stwierdzając, że doszło miedzy nim, a policjantem do szarpaniny. Jest rzeczą oczywistą, iż naruszenie nietykalności cielesnej to każde bezprawne dotknięcie innej osoby czy inny krzywdzący kontakt . Naruszeniem nietykalności cielesnej są wszystkie te czynności oddziałujące na ciało innej osoby, które nie są przez nią akceptowane. Naruszenie nietykalności cielesnej wcale nie musi łączyć się z powstaniem jakichkolwiek obrażeń, jednakże musi ono mieć wymiar fizyczny. Skoro sam oskarżony przyznał, że szarpał funkcjonariusza policji, a ten z kolei zeznał, iż został uderzony w brzuch, to nawet przy braku jakichkolwiek oznak na ciele policjanta, słusznie Sąd Rejonowy uznał, że została naruszona nietykalność cielesna funkcjonariusza policji podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych tak jak stanowi o tymart. 222 § 1 kk. Uderzenie w brzuch oznacza wzmożoną aktywność oskarżonego, nasilenie jego złej woli, a także wprost wskazuje na zamiar dokuczenia, naruszenia nietykalności cielesnej policjanta, w tym przypadkuG. B..
Nie można zgodzić się absolutnie z sugestią apelacji obrońcy, iż naruszone zostało prawo do obrony oskarżonego skoro istniały rozbieżności między jego wyjaśnieniami a zeznaniami policjantów co obligowało Sąd orzekający do osobistego przesłuchania oskarżonego. Zwrócić należy tutaj uwagę, że oskarżony nie tylko był prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy i nie stawił się z własnej woli, nie wnosił o jej odroczenie ale korzystał z pomocy obrońcy. Na rozprawie przed Sądem Rejonowym obrońca nie wnosił o osobiste przesłuchanie oskarżonego i nie zgłaszał żadnych dowodów.
Podnoszenie w tej sytuacji zarzutu w apelacji jest więc nieporozumieniem.
Jak już podniesiono na wstępie trafna jest natomiast apelacja prokuratora .
Słusznie podnosi jej autor, że nie sposób uznać za uzasadnione orzeczenie wobecA. T.kolejnej już kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania pomimo działania w warunkachart. 64 § 1 kkw tym uprzedniego dwukrotnego jego skazania za przestępstwo podobne.
Ta okoliczność sama w sobie decyduje o tym, iż po stronie oskarżonego trudno dopatrywać się tzw.” pozytywnej prognozy kryminologicznej” niezbędnej do wydania orzeczenia na podstawieart. 69 § 1 i 2 kko warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności.
Nie ma w tej sytuacji potrzeby przytaczania tych kolejnych słusznych argumentów apelacji prokuratora przemawiających za uchyleniem orzeczenia Sądu Rejonowego w zaskarżonej części, które przytacza prokurator w jej uzasadnieniu.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpkorzekł jak w sentencji .
SSO Krzysztof Sójka