Sąd Okręgowy w Lublinie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 1755/14
Data wyroku: 2015-07-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Cichosz

Sygn. akt VII U 1755/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 lipca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodnicząca – SSO Grażyna Cichosz
Protokolant prot. sądowy Przemysław Ochal
po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2015 roku w Lublinie
sprawyZ. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wL.
o prawo do emerytury
na skutek odwołaniaZ. G.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wL.
z dnia 15 lipca 2014 roku znak(...)
zmienia zaskarżoną decyzję i ustalaZ. G.prawo do emerytury od dnia(...)roku.
Sygn. akt VII U 1755/14

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 15 lipca 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.odmówiłZ. G.przyznania prawa do emerytury, gdyż wnioskodawca nie udokumentował 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósłZ. G.domagając się jej zmiany i przyznania prawa do emerytury. Podnosił, że pracował w warunkach szczególnych.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
Z. G.urodzony (...)w dniu 1 lipca 2014 roku złożył wniosek o emeryturę. Nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Przed organem rentowym udowodnił 26 lat, 9 miesięcy i 14 dni okresów składkowych i nieskładkowych (okoliczności bezsporne).
Wnioskodawca w okresie od 6 grudnia 1971 roku do 31 grudnia 1992 roku pracował wD.-(...) Spółdzielni (...)wL.w pełnym wymiarze czasu pracy. Od 6 grudnia 1971 roku do 9 stycznia 1974 roku pracował na stanowisku zbijacza elementów drzewnych, od 10 stycznia 1974 roku jako suszarnik, a od 1 kwietnia 1977 roku do 31 grudnia 1992 roku jako operator urządzeń mechanicznych obróbki gumy (świadectwo pracy – k. 7 akt ZUS).
Od 10 maja 1994 roku do 31 grudnia 2011 roku wnioskodawca pracował w pełnym wymiarze czasu pracy uE. G.prowadzącej działalność gospodarczą podfirmą Produkcja (...)z(...)E. G.jako operator mechanicznej obróbki gumy (świadectwo pracy – k. 8 akt ZUS).
Z. G.w okresie od 1 kwietnia 1977 roku do 31 grudnia 1992 roku (15 lat i 9 miesięcy) był członkiemSpółdzielni (...)tak jak wszyscy pozostali pracownicy. Jednak pracował w oparciu o umowę o pracę, a jego wynagrodzenie było liczone akordowo, a nie w oparciu o dniówki obrachunkowe. Nie czerpał także żadnych profitów z tytułu członkostwa. Spółdzielnia zajmowała się produkcją wyrobów drzewnych i gumowych. Wnioskodawca w powyższym okresie czasu obsługiwał prasę do wytwarzania gumowych uszczelek. Otrzymywał formę oraz gumę, którą następnie zgniatał w prasie pod wpływem nacisku i wysokiej temperatury. W trakcie formowania uszczelki ulatniały się substancje chemiczne. Naddatki usuwali chałupnicy. Wnioskodawca nie zajmował się ani walcowaniem gumy, ani naprawami prasy w przypadku awarii. Jeżeli zaszła taka konieczność korzystał z innej prasy, których w zakładzie znajdowało się 12 na 8 pracowników do ich obsługi (zeznania wnioskodawcy – k. 11v-12, 19v, zeznaniaD. H.– k. 18v-19, zeznaniaJ. K.– k. 19-19v).
Powyższy stan faktyczny ustalony został na podstawie powołanych dowodów. Zeznania wnioskodawcy oraz świadków zatrudnionych w tym samym zakładzie były wzajemnie zgodne. Ich relacje wzajemnie się uzupełniały i ze sobą korelowały. Nie były także sprzeczne w żadnym stopniu.
OdwołanieZ. G.jako zasadne zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne przyjęcie, że wnioskodawca wykonywał pracę w warunkach szczególnych jako operator urządzeń mechanicznych obróbki gumy od 1 kwietnia 1977 roku do 31 grudnia 1992 roku (15 lat i 9 miesięcy). Należy wskazać, że pracęA. G.pracującego na takim samym stanowisku jak wnioskodawca i w tym samym zakładzie uznano za pracę w warunkach szczególnych (akta sygn. akt VII U 1477/13).
Są to prace wymienione w wykazie A w dziale IV, pozycja 21, produkcja i przetwórstwo wyrobów gumowych, ebonitowych oraz półproduktów i środków pomocniczych do tych wyrobów; produkcja sadzy,rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
Ustalenie, że wnioskodawca pracował we wskazanych okresach w warunkach szczególnych przesądza o uznaniu odwołania za zasadne.
Zgodnie zart. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 rokuo emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity: Dz. U. z 2013 roku, poz. 1440 ze zm.), mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27. Emerytura taka przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Od 1 stycznia 2013 roku nie jest wymagane rozwiązanie stosunku pracy przez ubezpieczonego będącego pracownikiem.
Według art. 32. ust. 2 za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ustęp 4 stanowi natomiast, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym w ust. 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 cytowanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1
osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,

2
ma wymagany okres zatrudnienia, w tym, co najmniej 15 lat pracyw szczególnych warunkach.

Jednocześnie przepis art. 1 § 2 rozporządzenia stanowi, że właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B.
Sumując powyższe, aby nabyć prawo do emerytury wnioskodawca musiał spełnić łącznie następujące warunki:

1
osiągnąć obniżony do 60 lat wiek emerytalny;

2
nie przystąpić do otwartego funduszu emerytalnego;

3
na dzień 1 stycznia 1999 roku udowodnić:

)a
co najmniej 15-letni okres wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz

)b
staż pracy w wymiarze co najmniej 25 lat.

W ocenie Sądu Okręgowego wszystkie te przesłanki zostały przez wnioskodawcę spełnione, toteż należało ustalićZ. G.prawo do emerytury od dnia(...)– od dnia ukończenia 60 roku życia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów orazart. 47714§ 2 k.p.c.Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.