Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 490/15
Data wyroku: 2015-06-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Grzesiak, Zbigniew Karamara, Ewa Opozda-Kałka

Sygn. akt IX Ka 490/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 czerwca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Zbigniew Karamara
Sędziowie: SSO Leszek Grzesiak (spr.)
SSO Ewa Opozda-Kałka
Protokolant: st.sekr.sądowy Monika Ćwiek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Jerzego Kraski
po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2015 roku
sprawyT. S.
oskarżonego o przestępstwo zart. 244 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej
z dnia 5 stycznia 2015 roku sygn. akt II K 757/13
zmienia zaskarżony wyrok w całości w ten sposób, żeT. S.od dokonania zarzucanego mu czynu uniewinnia, kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt IX Ka 490/15

UZASADNIENIE
T. S.został oskarżony o to, że w okresie czasu od 12 stycznia 2012 roku do 4 października 2013 roku wS., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie prowadziłw ruchu lądowym pojazd mechaniczny markiS. (...)onr rej. (...), nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej wyrokiemz dnia 1 sierpnia 2011 roku sygn.. akt II K 201/11 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres czterech lat,
tj. o przestępstwo zart. 244 kkw zw. zart. 12 kk.
Sąd Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II K 757/13 z dnia 5 stycznia 2015 roku uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu stanowiącego przestępstwo zart. 244 kkw zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 244 kkwymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 4 lata, na podstawieart. 71 § 1 kkw zw. zart. 33 § 1 i 3 kkorzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł oraz zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1014 zł tytułem kosztów sądowych, w tym 340 zł opłaty.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego na podstawieart. 438 pkt 1 kpkzarzucając orzeczeniu obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pojęcia ruch lądowy zart. 244 kki nieuzasadnione przyjęcie, że ruch lądowy może odbywać się na drodze leśnej, wewnątrz kompleksu leśnego i drodze nie mającej charakteru drogi wewnętrznej.
W oparciu o tak skonstruowany zarzut obrońca oskarzonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Odwoławczy zważył co następuje.
Na wstępnie rozważań stwierdzić należy, iż dokonana przez Sąd Odwoławczy kontrolna analiza akt sprawy niniejszej pozwala na stwierdzenie, iż materiał dowodowy zgromadzony przez Sąd Orzekający jest materiałem kompletnym.W oparciu zatem o taki materiał możliwe jest czynienie stanowczych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji rozstrzyganie o zasadności zarzutu stawianegoT. S..
Analiza sporządzonego w sprawie pisemnego uzasadnienia umożliwia, zdaniem Sądu Odwoławczego, pełną kontrolę instancyjną wydanego orzeczenia. Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie jest materiałem obszernym, jednak pozwolił Sądowi Rejonowemu na dokonanie prawidłowego ustalenia, że oskarżony prowadził samochód przejeżdżając przed posesjąJ. P., zaś apelacja tego ustalenia nie kwestionuje.
Istota rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie sprowadza się natomiast do prawidłowego ustalenia statusu drogi, po której poruszał się oskarżony w czasookresie objętym zarzutem aktu oskarżenia. I w tym właśnie zakresie Sąd Odwoławczy podziela wszelkie argumenty apelującego zmierzające do uniewinnieniaT. S.od dokonania przypisanego mu czynu. Niewątpliwie bowiem ruch drogowy, zawierający się w pojęciu ruchu lądowego, odbywa się na wszystkich drogach, które z racji swojego przeznaczenia służą ruchowi pojazdów i pieszych, co oznacza nie tylko drogi publiczne w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, ale o każde miejsce, w którym odbywa się ruch pojazdów, pod warunkiem, że jest do takiego ruchu przeznaczone (vide Tomasz Razowski Komentarz do art. 178a § 1 kk). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego do miejsc takich nie zalicza się miejsc, w których dopuszczone do ruchu jest tylko wąskie grono osób (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15.12.2011r., II KK 184/11, OSNKW 2012/1/11, z dnia 5.05.2009r., IV KK 432/08, OSNwSK 20069/1/1068, czy z dnia 11.10.2000r., IV KKN 250/00, Prok.iPr-wkł.(...)).
Analiza akt sprawy prowadzi natomiast do wniosku, iż wskazana przed domem świadkaJ. P.droga nie ma statusu drogi publicznej, lecz jest to droga leśna (k. 40-41 pismo NadleśnictwaS.). Wbrew stanowisku Sądu Rejonowego zaprezentowanego na k. 4 pisemnych motywów wyroku ustawodawca stworzył definicję drogi leśnej – uczynił to wustawie o lasach z dnia 28 września 1991 roku, a zatem przyjęta przez Sąd Orzekający definicja drogi wewnętrznej jest w ustalonym stanie faktycznym błędna, co słusznie podniósł apelujący. Art. 6 ust. 1 pkt 8 tej ustawy stanowi, że drogi leśne to drogi położone w lasach niebędące drogami publicznymi w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, zaś zgodnie z art. 29 ust. 1 w/w ustawy ruch pojazdem silnikowym, zaprzęgowym i motorowerem w lesie jest dozwolony jedynie drogami publicznymi, natomiast drogami leśnymi jest dozwolony tylko wtedy, gdy są one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch po tych drogach. Omawiana droga na wskazanym w zeznaniach świadkaP.odcinku jest objęta z obydwu stron zakazem ruchu (znak B1) za wyjątkiem(...)i pojazdów uprawnionych, co wynika wprost z jej oznakowania (k. 33, 35-37), jest to również droga pożarowa(...)
W orzecznictwie Sądu Najwyższego trafnie przyjmuje się, że nie mogą być zaliczone do miejsc dostępnych dla ruchu pojazdów, a tym samym nie mogą być miejscem popełnienia przestępstw drogowych miejsca, w których nie odbywa się ruch ogólnodostępny, lecz jedynie w danym miejscu dopuszczone są do ruchu pojazdy ściśle określonego wąskiego grona osób, a zatem również drogi leśne, tak jak i drogi prywatne, prowadzące do gruntów rolnych, z których korzysta właściciel dojeżdżając do pola w celu wykonania prac. Tak wypowiedział się m.in. R.A. Stefańskiw Komentarzu doKodeksu karnego–Rozdział XXIPrzestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, na który powołał się również Sąd Rejonowyw uzasadnieniu wyroku, z niezrozumiałych przyczyn stwierdzając jednak, że wyłączeniu z ruchu lądowego podlegają „lasy”, a nie „drogi leśne”, jak to ujął wprost autor opracowania.
Na aprobatę zasługują zatem argumenty apelującego wskazujące, że skoro droga, po której poruszał się samochodem oskarżony, jest drogą leśną, czyli drogą na której do ruchu dopuszczone jest tylko wąskie grono osób, nie jest to zaś droga publiczna, nie można uznać, abyT. S.swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 244 kk.
Podzielić należy również zarzuty apelującego, że bezprzedmiotowe są rozważania Sądu I instancji w zakresie częstotliwości faktycznie odbywającego się na wskazanej drodze ruchu pojazdów, gdyż to do uprawnionych służb należy kontrola przestrzegania przepisów drogowych przez użytkowników dróg.
Konkludując zatem uznać należy, iż wniosek apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego jest zasadny.
Reasumując zatem powyższe rozważania, działając na mocyart.437§2 kpk,iart. 456 kpkSąd Odwoławczy zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, żeT. S.od dokonania przypisanego mu przestępstwa uniewinnił,a kosztami procesu – na podstawieart.632 pkt 2 kpkw zw. zart. 634 kpk- obciążył Skarb Państwa.
SSO Leszek Grzesiak  SSO Zbigniew Karamara SSO Ewa Opozda-Kałka