Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Cz 393/15
Data wyroku: 2015-06-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Depozyt Sądowy, Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 520 k.p.c.

Sygn. akt II Cz 393/15

POSTANOWIENIE

Dnia

29 czerwca 2015 r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący

SSO Piotr Starosta

Sędziowie

SO Bogumił Goraj
SO Maria Leszczyńska (spr.)

po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r.

w Bydgoszczy

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z wniosku

    Gminy(...)

z udziałemA. S.

od postanowienia Sądu Rejonowego w Inowrocławiu

z dnia 11 września 2014 r.

sygn. akt. I Ns 506/14

p o s t a n a w i a :
oddalić zażalenie.
II Cz 393/15

UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni Gmina(...)złożyła do Sądu Rejonowego w Inowrocławiu wniosek o zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego kwoty 1608,25 zł tytułem zapłaty kwoty wnikającej z wyroku Sądu Okręgowego na rzecz uczestnikaA. S.. Twierdziła, że nie zna konta bankowego dłużnika, który zamieszkuje poza granicami.
Sąd Rejonowy w Inowrocławiu postanowieniem z dnia 11 września 2014r. umorzył postępowanie, zwrócił wnioskodawcy kwotę 50 zł tytułem połowy uiszczonej opłaty od wniosku oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.
Przyczyną , dla której postepowanie umorzono był fakt, że w piśmie z 12 sierpnia 2014r. wnioskodawca cofnął wniosek o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego przed rozpoczęciem posiedzenia w sprawie ze względu na podanie przez uczestnika danych do dokonania przelewu należności. O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 520 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawieart. 512 § 1 k.p.c.w zw. zart. 355 § 1 k.p.c.iart. 13 § 2 k.p.c.orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.
W punkcie drugim Sąd postanowił zwrócić wnioskodawcy połowę uiszczonej opłaty od wniosku na podstawieart. 79 ust. 1 pkt 3 a) ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnychz uwagi na cofnięcie wniosku po doręczeniu odpisu wniosku uczestnikowi a przed wyznaczeniem terminu posiedzenia w sprawie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 520 k.p.c.W postępowaniu nieprocesowym każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, co oznacza, że każdego z nich obciążają koszty dokonanej przez niego czynności oraz czynności podjętej w jego interesie. W ocenie Sądu brak było podstaw do obciążania uczestnika kosztami postępowania. Przede wszystkimbrak jest podstaw do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowegosprawowanego przez radcę prawnego. Koszty te w ocenie Sądu winnyobciążać wyłącznie wnioskodawcę, z uwagi na to, iż koszty tego rodzajuw postępowaniu nieprocesowym winny obciążać tylko tę stronę, któratakiego pełnomocnika ustanowiła. Koszty o zasądzenie których wnosiłwnioskodawca były kosztami jego udziału w sprawie. Wskazał Sąd, że wnioskodawca w chwili złożenia wniosku posiadał adres uczestnikaza granicą umożliwiający dokonanie przekazu środków bezkonieczności składania ich do depozytu i wniesienie wniosku wniniejszej sprawie był o niecelowe. Zachowanie uczestnika, który w odpowiedzi na wniosek niezwłocznie udzielił informacji o wskazaniu nr rachunku bankowego nie przedłużało postępowania ani nie powodowało wzrostu jego kosztów. Zgodnie z powyższym Sąd uznał za nieuzasadnione odstępstwo odzasady wyrażonej wart. 520 § 1 k.p.c.i orzekł jak w punkcie 3sentencji.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł wnioskodawca. Kwestionował oddalenie jego wniosku o zasądzenie od uczestników kosztów postępowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie wnioskodawczyni nie zasługiwało na uwzględnienie.
Przystępując do jego rozpoznania zauważyć należało dwie kwestie: po pierwsze zasadę rozstrzygania o kosztach postępowania w sprawie o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego, po wtóre zaś wpływ sytuacji procesowej, w której wnioskodawczyni cofnęła wniosek na rozstrzygniecie sądu o kosztach postępowania.
Zasady orzekania o kosztach postępowania nieprocesowego odbiegają od zasad orzekania o kosztach procesu. Zostały ustanowione wart. 520 k.p.c, zgodnie z którymi każdy uczestnik postępowania ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie, co oznacza, ze obciążają go koszty tej czynności, której sam dokonał, jak i czynności podjętej w jego interesie, także przez Sąd, na jego wniosek lub z urzędu. Pomijając wyjątki przewidziane wart. 520§2 i § 3koszty poniesione przez uczestników, związane z ich udziałem w sprawie, nie podlegają wzajemnemu rozliczeniu (zwrotowi).
Tymczasem w omawianym postępowaniu taka sytuacja nie występuje. W przypadku bowiem wydania przez Sąd merytorycznego postanowienia zezwalającego na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego, w sytuacji takiej jak w przedmiotowej sprawie przedmiotem świadczenia jest dług wynikający z orzeczenia Sądu, wierzyciel uzyskuje zaspokojenie, zaś dłużnik zwalnia się z długu, pod warunkiem, ze przedmiot świadczenia złozy do depozytu sądowego i nie odbierze go (art. 469§2 kc) i złożenie będzie ważne (art. 470 kc).
Okoliczność, że w postępowaniu procesowym wnioskodawca i uczestnik wykazywali sprzeczność interesów pozostaje bez wpływu na postępowanie o zezwolenie na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu. Przyjąć bowiem należy, że w przedmiotowej sprawie nie są oni w równym stopniu zainteresowani jego wynikiem, jak również ich interesy nie są sprzeczne.
Tymczasem taka jedynie sytuacja uzasadniałaby zastosowanieart. 520§2 kpc. Innymi słowy w ocenie Sądu Okręgowego zasada przewidziana wart. 520§1 kpcjest nienaruszona wtedy, gdy uczestnicy są w równym stopniu zainteresowani wynikiem postępowania lub – mimo braku tej równości – ich interesy są wspólne.
Zasada ujęta wart. 520§1 k.p.c.jest nienaruszona wtedy, gdy uczestnicy są w równym stopniu zainteresowani wynikiem postępowania lub – mino braku tej wówczas – ich interesy są wspólne.
W pozostałych wypadkach sąd może od tej zasady odstąpić i na żądanie uczestnika albo z urzędu – jeżeli działa on bez adwokata lub radcy prawnego orzec według dyrektyw określonych wart. 520§2 lub 3 k.p.c.. W postępowaniu nieprocesowym są rozpoznawane sprawy, w których interesy uczestników są sprzeczne. Jest tak zazwyczaj, np. w sprawach o stwierdzenie nabycia własności rzeczy przez zasiedzenie, o ustanowenie służebności albo w niektórych sprawach o ubezwłasnowolnienie.
W ocenie Sądu Okręgowego w sprawach o zezwolenie na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sadowego sprzeczność interesów pomiędzy uczestnikami nie zachodzi. O sprzeczności interesów bowiem mówić można wtedy, gdy postanowienie kończące postępowanie w sprawie może wywrzeć wpływ dla jednych zainteresowanych na zwiększenie, a dla innych na zmniejszenie sfery ich uprawnień.
Przyjmując zatem, że w postępowaniu o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego w przedmiocie kosztów tego postępowania obowiązuje reguła wynikająca zart. 520§1 kpc. bez znaczenia dla rozstrzygnięcia o tych kosztach pozostaje okoliczność, ze wnioskodawczyni cofnęła wniosek w niniejszej sprawie i jakie były przyczyny cofnięcia tego wniosku. Nawet bowiem, gdyby jej wniosek w sprawie o zezwolenie na złożenie przedmiotu świadczenia został uwzględniony poniosłaby ona swoje koszty związane z tym postępowaniem, a tym bardziej poniosłaby je, gdyby wniosek uwzględniony nie został.
W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu Okręgowego zbędne są jakiekolwiek rozważania na temat zasadności złożonego w przedmiotowej sprawie wniosku.
Z tych zatem względów Sąd Okręgowy bezzasadne zażalenie oddalił na podstawieart. 385w zw. zart. 397§2 kpc.