Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 558/15
Data wyroku: 2015-12-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariola Krajewska-Sińczuk
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu
Podstawa prawna: 437§2kpk

Sygn. akt II Ka 558/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 grudnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariola Krajewska - Sińczuk

Protokolant:

st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak

przy udziale Prokuratora Andrzeja Michalczuka
po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r.
sprawyK. K. (1)
oskarżonego o przestępstwo zart. 158 § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie
z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II K 70/14
zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoK. K. (1), a na podstawieart. 440 kpkw stosunku do oskarżonegoS. G. (1)uchyla i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Węgrowie do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt II Ka 558/15

UZASADNIENIE
S. G. (1)iK. K. (1)zostali oskarżeni o to, że w dniu 24 listopada 2013 r. wG., w gminieK., w powie­cie(...), w województwie(...), działając wspólnie i w poro­zumieniu wzięli udział w pobiciuS. G. (2)w ten sposób, że uderzali go pięściami oraz kopali go po głowie oraz całym ciele, w wyniku czego zostałon narażony na nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lub 157§ 1 k.k., doznając obrażeń ciała w postaci wybicia siekacza dolnego P1, rany szarpanej wargi dolnej, otarcia czoła i nasady nosa powodujących naruszenie czynności narządów jego ciała na okres nie przekraczający siedem dni,

tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II K 70/14, Sąd Rejonowyw Węgrowie:

I
oskarżonychS. G. (1)iK. K. (1)uznałza winnych dokonania zarzucanego im czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 158 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 158 § 1 k.k.skazał ich na kary po 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoS. G. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 4 lat;

III
na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoS. G. (1)karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych;

IV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoS. G. (1)kary grzywny zaliczył mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 24 listopada 2013 r. do dnia 26 listopada 2013 r., przyjmując, że 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się2 stawkom dziennym grzywny i tym samym uznał grzywnę za wykonaną do wy­so­kości 6 stawek dziennych;

V
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoK. K. (1)kary pozbawienia wolności zaliczył mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 24 listopada 2013 r. do dnia 26 listopada 2013 r., przyjmując, że 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się 1 dniowi kary pozbawienia wolności;

VI
zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych –S. G. (1)kwotę 450 złotych, zaś odK. K. (1)kwotę 300 złotych tytułem opłaty oraz obciążył ich poniesionymi w sprawie wydatkami w częściach równych w kwotach po 437,91 złotych.

Apelacje od przedstawionego wyżej wyroku wywiedli oskarżonyK. K. (1)i jego obrońca.
OskarżonyK. K. (1)zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, podnosząc, że jest dla niego krzywdzący i wnosząc uchylenie zanegowanego orze­czenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
ObrońcaK. K. (1)zaskarżył orzeczenie Sądu Rejonowegow całości, zarzucając mu:

1
obrazę przepisów postępowania –art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.– mającą wpływ na treść orzeczenia a polegającą na dokonaniu oceny ze­branego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, z prze­kro­czeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświad­czenia życio­wego, poprzez bezzasadne obdarzenie wiarą zeznań pokrzywdzonego przy jedno­czesnym odmówieniu tego przymiotu konsekwentnym i spójnym wyja­śnieniom oskarżonych oraz rozstrzygnięciu niedających się usunąć i nie usuniętych wątpliwości co do przebiegu zdarzenia w domu pokrzywdzonego pomiędzy oskar­żonymi aS. G. (2)na niekorzyść oskarżonych, co doprowadziłodo niesłusznego przyjęcia, iżK. K. (1)wziął udział w pobiciuS. G. (2), a w konsekwencji – do skazania go za zarzucanymu czyn, podczas gdy swobodna – a nie dowolna, jak w ujęciu Sądu I instancji – ocena wszystkich przeprowadzonych dowodów, w tym przede wszystkim zeznań pokrzywdzonegoS. G. (2), które są niekonsekwentne, niespójne oraz składająca je osoba ma skłonności do konfabulacji, ograniczoną zdolnośćdo przyswajania, kodowania i odtwarzania spostrzeżeń, jak również niewłaściwą motywację do złożenia zeznań, wyjaśnień oskarżonych oraz zeznań świadkówP. G.,A. R., które to osoby konsekwentnie twierdzą, że to jedynieS. G. (1)uderzył dwukrotnie pokrzywdzonego, przeprowa­dzona z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzyi doświadczenia życiowego prowadzi do odmiennych wniosków – a zatemdo uzna­nia, żeK. K. (1)nie dopuścił się wspólnie i w poro­zumieniu występku pobicia zart. 158 § 1 k.k.na szkodęS. G. (2),a po dwukrotnym zadaniu uderzeń przezS. G. (1),S. G. (2)do­znał jedynie obrażeń ciała w postaci wybicia siekacza dolnego P1 i rany szarpanej wargi dolnej;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż w stosunku doK. K. (1)nie istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna, co skutkowało nie zasto­sowaniem wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia kary w sytuacji, gdyz zebranego w sprawie materiału dowodowego, wbrew ustaleniom Sądu wynika,iżK. K. (1)za uprzednie przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.nie byłw każdym wypadku skazany na karę pozbawienia wolności, a na karę samoistną grzywny, która najprawdopodobniej w chwili orzekania uległa zatarciu, oraz karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, nadto obra­żenia jakich doznał pokrzywdzony były nieznaczne, co skutkowało błędnym przy­jęciem, iż oskarżony nie zasługuje na zastosowanie wobec niego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia orzeczonej kary;

3
rażącą niewspółmierność kary orzeczonej względemK. K. (1), polegającą na wymierzeniu mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy okoliczności sprawy przemawiały, przy ewentualnym uznaniu go za winnego zarzucanego mu czynu, za wymierzeniem mu samoistnej kary grzywnyw rozmiarze 100 stawek dziennych po 10 zł każda.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami odwołujący się wniósł o unie­winnienie oskarżonegoK. K. (1)od zarzucanego mu czynu, alter­natywnie zaś o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy SądowiI instancji do ponownego rozpoznania.
W toku rozprawy odwoławczej obrońca oskarżonego poparł obie apelacjei wnioski w nich zawarte. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacje okazały się zasadne i jako takie doprowadziły do uchylenia zaskar­żonego wyroku i przekazania sprawyS. G. (1)iK. K. (1)do ponownego rozpoznania.
Należy z całą mocą podkreślić, że orzeczenie takiej treści nie przesądzaw żadnej mierze o sposobie rozstrzygnięcia tej sprawy po jej ponownym rozpoznaniu i nie może zostać odebrane inaczej niż jedynie jako zalecenie ponownego jej rozpo­znania bez opisanych niżej uchybień. W chwili obecnej stwierdzić jedynie należy,że wydanie wyroku w tej sprawie było przedwczesne.
Na wstępie zaznaczyć trzeba, że skoro w sprawieS. G. (1)iK. K. (1)występują co najmniej dwa scenariusze zajścia z dnia24 listopada 2013 r., to przyjęcie jednego z nich i odrzucenie drugiego wymaga logicz­nie nienagannego wykazania, że ta inna ewentualna wersja jest nieprawdopodobnalub też jej prawdopodobieństwo jest w racjonalnej ocenie znikome, niedające się roz­sądnie uzasadnić, pozostaje w sprzecz­ności z elementarnymi zasadami życiowego doświad­czenia lub w sprzeczności ze wskazaniami wiedzy (
    por.wyrok Sądu Apela­cyjnego w Bia­łym­stoku z 2 kwietnia 2014 r., II AKa 39/14, LEX nr 1455524). Sąd Rejonowy obowiązkom wskazanego rodzaju nie sprostał. Teza taka płynie z wadliwej oceny zgro­ma­dzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji równieżz przed­wcze­snego zaniechania rozważań w przedmiocie innego niż przyjęty mecha­nizmu inkryminowanego czynu. Mając na uwadze wskazane komponenty toku rozu­mowania, który winien doprowadzić do prawidłowego rozstrzygnięcia o przed­miocie procesu, Sąd Okręgowy rozpoczął swe wywody od pierw­szego z podniesio­nych za­gad­nień.
Nawiązując do realiów dowodowych przedmiotowej sprawy, w ślad za Sądem Rejonowym, przyjąć trzeba, że odtworzenie rzeczywistego przebiegu zdarzenia

    de factomoże nastąpić jedynie w oparciu o relacjeS. G. (2)iS. G. (1)Zestawienie informacji przekazanych przez wymienionych wskazuje natomiast na występowanie sprzeczności w zakresie uczestnictwa w zaj­ściuK. K. (1). Przekonanie Sądu Rejo­nowego w tejże materii zostało oparte na zeznaniach pierwszej z wyżej wymienionych osób (k. 169). Nie ne­gując faktu, iż możliwym jest oparcie ustaleń faktycznych tylko na jednym dowodzie, tj.na zeznaniach osoby pokrzywdzonej, podkreślić trzeba, że w odróżnieniu np. od do­wodu z zeznań innych świadków dowód ten ma charakterystyczną cechę wyrażającą się w tym, że pochodzi od osoby w najwyższym stopniu zainteresowanej wynikiem sprawy, co nakłada na Sąd szczególną ostrożność i bezwzględny obowiązek jak naj­bar­dziej rygorystycznego i wszechstronnego rozważenia oraz oceny poszcze­gólnych elemen­tów zawartych w tego rodzaju dowodzie (

    videwyrok Sądu Apela­cyjnegow Łodzi z 6 grudnia 2012 r., II AKa 246/12, LEX nr 1392203). Lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku dowodzi, że w postępowaniu pierwszo­instancyjnym wskazane wymogi nie zostały zachowane. W pierwszym rzędzie zaznaczyć tutaj trze­ba, iż zeznania każdego świadka mogą stanowić pełnoprawny dowód w postę­powaniu karnym, jednakże powinny być oceniane z wykorzystaniem instytucji procesowych, np. w postaci opinii biegłego co do zdolności spostrzegania, zapamiętywania i odtwa­rzania określonych zdarzeń. Rolą biegłego jest wówczas określenie przebiegu pro­cesów pamięciowych. Ekspertyza taka podlega ocenie w świetle całokształtu materiału dowodowego sprawy i pomimo, że zgodnie z nią istnieją podstawy do kwe­stio­nowania wiarygodności, w świetle innych dowodów zeznania takiego świadka mogą zostać uznane za wiarygodne (

    podobnie:M. M. Kurowski

    , Komentarz do art. 7 Kodeksu po­stę­powania karnego, [w:] D. Świecki,

    Kodeks postępowania karnego.Komentarz, LEX/el. 2013, teza 13.). Z wywołanej w sprawie opinii psychologicznej wynika,że całokształt zebranego materiału badawczego doprowadził biegłego do stwier­dzenia, iżS. G. (2)w czasie zdarzenia nie był w stanie precyzyjnie zapamiętać jego przebiegu, w tym osób uczestniczących w nim, gdyż był pod znacznym działaniem al­ko­holu. W ocenie biegłego, zdolność wyżej wymienionego do przyswajania, kodo­wania i odtwarzania spostrzeżeń jest ograniczona, zaś ze względu na deficyty pamięci możliwe jest występowanie konfabulacji (k. 145). W tym stanie rzeczy apelujący obrońca nie bez racji podkreśla, że w świetle wspomnianej eks­pertyzy za wiarygodne mogą być uznawane te elementy depozycji pokrzywdzonego, które znajdują odzwier­ciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Jak wzmian­kowano już wyżej, istotnego znaczenia w tym kontekście nabiera warto­ściowanie wyjaśnieńS. G. (1), w tej części, w której odnosił się on do zachowania przejawionego przezK. K. (1).
W złożonych wyjaśnieniach wspomniany oskarżony konsekwentnie podawał, żeK. K. (1)nie zadawał ciosówS. G. (2)(k. 26, 110v). Na jakiekolwiek wypowiedzi w zakresie aktywnego uczestnictwaK. K. (1)w inkryminowanej akcji nie wskazują również pierwotne zeznaniaA. R.(k. 67v). W toku rozprawy głównej w dniu 20 sierpnia 2014 r. świadek ten podał natomiast, że oskarżeni mówili mu, iż pokłócili się z pokrzyw­dzonym i pobili się (k. 112), zaś w trakcie rozprawy głównej w dniu 7 maja 2015 r. stwierdził, że dowiedział się od podsądnych, że przyczyną starcia była kwota 100 zł, przy czym nie opisywali oni jak pobicie wyglądało (k. 148v).P. G.podał natomiast, żeS. G. (1)mówił mu, iż uderzyłS. G. (2), zaś w jego ocenie kontekst rozmowy wskazywał, iż jedynym napast­nikiem byłS. G. (1)(k. 40v, 112, 148v- 149). Apelujący nie bez racji zakwe­stiono­wał nadto możliwość poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie spraw­stwa oskarżonych w oparciu o treść zeznań funkcjonariuszy PolicjiG. W.(k. 159v- 160) iM. M.(k. 159v). Aczkolwiek nie ma procesowych przeszkód, by treść notatki urzędowej, czy zeznania osoby ją sporzą­dzającej wykorzystać dowodowo obok wyjaśnień oskarżonego lub zeznań świadkaw celu potwierdzenia i uzupełnienia oryginalnych zeznań i wyjaśnień, jeśli tym zezna­niom lub wyjaśnieniom nie przeczą albo w celu weryfikacji tych wyjaśnień lub ze­znań, to jednak nie można odmówić wiary wyjaśnieniom lub zeznaniom i dokonać ustaleń faktycznych w oparciu o treść notatki urzędowej lub na podstawie dowoduz zeznań osoby sporządzającej notatkę urzędową. Konsekwentnie, na podstawie takiego dowodu nie wolno też czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z wyja­śnieniami oskarżonego lub z zeznaniami świadka, wobec których dokonano czynności rozpytania, gdyż byłoby to usankcjonowanie nieformalnie przeprowadzonego dowodu z wyjaśnień lub zeznań, w sytuacji gdy jego przeprowadzenie w formie określonej przez prawo dowodowe (tzw. dowód ścisły) jest bezwzględnie wymagane jako pod­stawa prawna rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności karnej (

    videwyrok Sądu Apelacyjnego w Lu­blinie z 17 czerwca 2014 r., II AKa 119/14, LEX nr 1500822). Skoro inter­weniujący funkcjonariusze podali, że z czynności rozpytaniaK. K. (1)iS. G. (1), utrwalonej notatką urzędową (k. 3), wynikało, iż każdy z nich wziął udział w pobiciuS. G. (2),to skoro oskarżeni zaprzeczyli udziałowi pierwszego z wymienionych nie wolnow opar­ciu o rzeczone depozycje czynić przeciwstawnych wyjaśnieniom ustaleń faktycz­nych.
W dalszej kolejności, w związku z dwiema zarysowującymi się wersjami prze­stęp­nej akcji, podkreślić trzeba, że ustalenia faktyczne nie zawsze muszą bez­pośrednio wynikać z konkretnych dowodów. Mogą one także wypływać z nieod­partej logiki wydarzeń stwierdzonej innymi dowodami, jeżeli owe wydarzenia są tego ro­dzaju,że stanowią oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie ży­ciowe nasuwa jedno­znaczny wniosek, iż dana okoliczność istotnie miała miejsce (

    videwyrok Sądu Apela­cyjnego w Poznaniu z 28 stycznia 2002 r., II AKa 570/01, LEX nr 55349).W związku z tym należycie uargumentowane ustalenia w przedmiocie toż­samości osób, które wzięły udział w inkryminowanej akcji nie mogą pomijać charakteru sto­sun­ków panujących w dniu 24 listopada 2013 r. pomiędzyS. G. (2)aS. G. (1)iK. K. (1). Z relacji samego pokrzywdzonego wynika, że jego styczność z oskarżonymi we wskazanym dniu wią­zała się ze wspólnym spożywaniem alkoholu i przekazaniem mu przezS. G. (1)kwoty 100 zł celem zakupienia większej ilości trunku. Do starcia miało natomiast dojść w związku z zaniechaniem przezeń tegoż zakupu, przy jedno­czesnym niezwróceniu pieniędzy ich właścicielowi i zdecydowaniem się na odebranie ich siłą (k. 18, 111v, 126, 142v). W relacjachS. G. (2)brak jest przy tym informacji wskazujących na jakąkolwiek przyczynę konfliktu zK. K. (1). Do zagadnienia tego w żaden sposób nie odniósł się równieżS. G. (1). Wymieniony w zakresie przyczyn starcia poprzestawałna wskazywaniu różnych źródeł swojego konfliktu z pokrzywdzonym w dniu 24 listo­pada 2013 r., w tym także problemu zrelacjonowanego przez samegoS. G. (2)(k. 25, 110v, 126v). W świetle takich realiów dowodowych, na chwilę obecną zwraca uwagę brak po stronieK. K. (1)racjonalnego mo­tywu działania. Okoliczność ta winna zostać uwzględniona w toku rozumowania Sądu Rejonowego.
Apelujący obrońca nie ma natomiast racji, o ile podnosi, że przeciwko moż­ności uznania, iżK. K. (1)wziął udział w zadawaniu ciosówS. G. (2)przemawia okoliczność, iż zdaniem pokrzywdzonego atak trwał jedynie przez chwilę. Oczywistym jest bowiem, że krótki przedział czasowy nie wyklucza możliwości jednoczesnego przejawiania agresji. Zagadnienie charakteru zajścia, w tym również jego rozpiętości czasowej, może mieć natomiast znaczenie-w razie zaistnienia takiej potrzeby- dla zajęcia stanowiska w przedmiocie wystę­powania po stronieK. K. (1)woli współdziałania w popełnieniu prze­stępstwa. Analogicznie, tezie o niemożności przypisaniaK. K. (1)współsprawstwa nie służy zagadnienie obrażeń doznanych przezS. G. (2). Nie negując faktu, iż liczba atakujących ma wpływ na ilość stwier­dzonych obrażeń, zaznaczyć trzeba, że wpływ ten nie musi być dostrzegalny w razie krótkotrwałości zajścia. Słusznie podnosi natomiast apelujący obrońca, że Sąd Rejo­nowy, ustalając zakres obrażeń ciała doznanych przezS. G. (2)oparł się wyłącznie na opinii sądowo- lekarskiej (k. 76- 77), nie dostrzegając, iż tenże podał, że otarcie czoła i nasady nosa występowało u niego już wcześniej i było efektem uderzenia gałęzią w trakcie rąbania drzewa (k. 18v).
Zaniechanie rozważenia przez Sąd Rejonowy całokształtu zaprezentowanych wyżej zaszłości unie­możliwiło zaaprobowanie pierwszoinstancyjnych ustaleń faktycz­nych tak w odniesieniu do roli odegranej przezK. K. (1)w trakcie zajścia z dnia 24 listopada 2013 r., jak i w odniesieniu do zakresu obrażeń doznanych przezS. G. (2). Wobec okoliczności, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności karnejS. G. (1)zostało oparte na konstrukcji działania wspólnie i w porozumieniu zK. K. (1), koniecznym było- z uwagi na konieczność uniknięcia rażącej niesprawiedliwości orzeczenia w ro­zu­mieniuart. 440 k.p.k.- uchylenie zanegowanego orzeczenia także w stosunkudo pod­sądnego, który nie wniósł środka odwoławczego (art. 435 k.p.k.). Procedującpo raz kolejny, Sąd I instancji przeprowadzi przewód sądowy od początku, dokładając wszelkiej staranności celem wnikliwego ustalenia okoliczności inkryminowanego zajścia. Sąd Rejonowy weźmie pod uwagę zaprezentowane wyżej zapatrywania,w tym także w odniesieniu do znaczenia wywołanej w sprawie opinii psychologicznej oraz moty­wacji przyświecającej działaniom oskarżonych. Podej­mując działaniaw ostat­nim ze wska­zanych zakresów Sąd I instancji przejawi staranie o ustalenie cha­rakteru relacji panujących pomiędzyS. G. (2)iK. K. (1)przed dniem 24 listopada 2013 r. Wnikliwa analiza całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowo­do­wego umożliwi Sądowi Rejonowemu poczynienie należycie uargu­mentowanych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji podjęcie trafnego rozstrzy­gnięcia o przedmio­cie pro­cesu. W razie uznania winyK. K. (1)i kształ­towania reakcji prawnokarnej na przypisanemu zachowanie Sąd I instancji weźmie pod uwagę fakt, że - inaczej niż przyjętow motywach uchylonego wyroku (k. 172) - wymieniony, w związkuz czynem zart. 158 § 1 k.k.tylko raz został skazany na karę pozbawienia wolnościz warunkowym zawieszeniem jej wykonania (

    karta karna- k. 135). Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego dla War­szawy- Mokotowa w Warszawie z dnia15 grud­nia 2008 r., sygn. akt III K 1018/08,K. K. (1)wymierzono karę 100 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu, iż jedna stawka dzienna wynosi 10 zł (k. 68 akt III K 1018/08), zaś przedmiotowa kara grzywny została wykonana w dniu 15 lutego 2010 r. (

    karta wpłaty- k. 98, karta dłużnika- k. 99akt III K 1018/08).
Z powyższych powodów Sąd Okręgowy, na podstawieart. 437 k.p.k.w zw. zart. 456 k.p.k., orzekł jak w wyroku.