Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 364/15
Data wyroku: 2015-08-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Walenta
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 96 § 3 kw

sygn. akt IXKa 364/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 sierpnia 2015r.
Sąd Okręgowy w Toruniu - Wydział IX Karny - Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący– SSO Andrzej Walenta
Protokolant- stażysta Marzena Chojnacka
po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca i 11 sierpnia 2015r. sprawyA. S.
obwinionego o wykroczenie z art. 96§3 kw,
na skutek apelacji wniesionej przezobwinionegoA. S.od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 13 marca 2015r., sygn. akt XIIW 3678/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza odA. S.na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) kwotę 30zł. (trzydziestu złotych) tytułem opłaty za drugą instancję, oraz obciąża go zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50zł. (pięćdziesięciu złotych).

/ Andrzej Walenta /
Sygn. akt IX Ka 364/15

UZASADNIENIE
A. S.został obwiniony o to, że:
w dniu 6 listopada 2013 r. w miejscowościC.naul. (...), będąc właścicielem/użytkownikiem pojazdu marki(...)onr rej. (...), nie udzielił informacji, komu powierzył pojazd do kierowania w dniu 19 października 2013 r. o godz. 10:03 w miejscowościP.,
tj. o wykroczenie zart. 96§3kw w zw. zart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym
Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 13 marca 2015 roku (sygn. akt XII W 3678/14):

I
Uznaje obwinionegoA. S.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu tj. wykroczenia z art. 96§3 kw i za to na podstawie art. 96§3 kw wymierza mu karę 200 (dwustu) złotych grzywny;

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty sądowej i obciąża go wydatkami w kwocie 100 (stu) złotych.

Od powyższego wyrokuapelację wniósł obwiniony, zaskarżając powyższy wyrok w całości.
Podnosząc, że wyrok został wydany na podstawie oświadczenia Straży Gminnej wC., które mija się z prawdą, ponieważ na żądanie wskazania osoby użytkującej pojazd, wysłał on pisemne oświadczenie, że w dniu 19 października 2013 roku nie prowadził samochodu osobowego(...)onr. rej. (...)i nie wie kto użytkował ten pojazd, gdyż w owym czasie był poważnie chory i nie mógł prowadzić samochodu.
Ponadto twierdząc, że jest współwłaścicielem przedmiotowego pojazdu i powinno się o to samo zapytać drugiego współwłaściciela, czego nie uczyniono.
W związku z powyższym wniósł o uniewinnienie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
W ocenie Sądu odwoławczego na wstępie wyjaśnić należy, kiedy przypisać można obwinionemu popełnienie przedmiotowego wykroczenia.
Konieczne jest w takim przypadku, aby uprawniony organ wystąpił ze stosownym żądaniem do odpowiedniej osoby - czyli właściciela lub posiadacza pojazdu o wskazanie czy w momencie popełnienia wykroczenia z art. 92a kw osobiście użytkował należący do niego pojazd, czy prowadził go ktoś inny, komu użyczył on samochód. Jeśli tak - to ze wskazaniem kto to mógł być. Wykroczenie to ma więc charakter indywidualny, można je popełnić zarówno przez działanie jak i zaniechanie działania, w sposób umyślny lub nieumyślny.
W niniejszej sprawie Straż Gminna wC.(a więc organ, który na mocy ustawy z dnia dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. Nr 123, poz. 779 z późn. zm.) posiada odpowiednie uprawnienie; co zostało jasno określone w uchwale Sądu Najwyższego z  dnia 30 września 2014 r. (I KZP 16/14), posiadającej moc zasady prawnej) na podstawie informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustaliła, że właścicielem pojazdu marki(...)onr rej. (...)jestA. S., w związku z czym postępując prawidłowo wezwała go do wskazania kierującego pojazdem lub użytkownika pojazdu, który mógł w owym czasie popełnić wykroczenie przekroczenia prędkości.
Obwiniony nie udzielił Straży Gminnej wC.żadnej informacji, podnosząc jedynie w apelacji, że jest współwłaścicielem auta i jest pewien, iż ów organ nie wystąpił do drugiego współwłaściciela o wskazanie osób mogących odpowiadać za popełnienie wykroczenia.
Należy mieć jednak na względzie, iż ustawodawca wskazał okoliczności, które mogą stanowić podstawę do odmówienia udzielenia w/w informacji. Możliwość niewskazania wbrew takiemu obowiązkowi osoby kierującej lub używającej dany pojazd w oznaczonym czasie występuje jedynie pod warunkiem, że pojazd ten został użyty wbrew woli i wiedzy właściciela lub posiadacza pojazdu przez nieznaną osobę i nie mógł on temu zapobiec. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie. We wszystkich innych wypadkach właściciel lub posiadacz pojazdu, a więc również ewentualnie współwłaściciel samochodu, od którego zażądano powyższej informacji, a który jej nie udzielił, popełnia czyn z art. 96 § 3 kw.
Z powyższego wynika więc, iż nie można się uchylić od przedmiotowego obowiązku wskazując, iż to inna osoba jest współwłaścicielem pojazdu i to od niej stosowny organ powinien domagać się wskazania kierującego pojazdem lub użytkownika pojazdu, gdyż w przypadku otrzymania wezwania do złożenia wyjaśnień istotne jest tylko czy osoba wezwana wywiązała się ze swojego obowiązku i czy nie zostały przez nią podniesione okoliczności, na podstawie których można by stwierdzić, że mogła ona odmówić udzielenia wymaganych informacji. W tym przypadku powyższe nie zostało podniesione i wykazane.
Skoro więc obwiniony nie mógł w żaden sposób uchylić się od złożenia wyjaśnień, to jego obowiązkiem było wyraźne wskazanie - kto skoro nie wzywany - mógł kierować pojazd w momencie zdarzenia. W tym przypadkuA. S.ani nie dostarczył w wyznaczonym przez Straż Gminną terminie oświadczenia, ani nie stawił się w Komendzie Straży Gminnej wC.w dniu 12 marca 2014 r. celem złożenia wyjaśnień w niniejszej sprawie.
Jedynie w apelacji obwiniony podniósł, że w związku z żądaniem organu wysłał on pisemne oświadczenie, którego treść przedstawił dopiero w postępowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy jednak nie dał wiary powyższemu stwierdzeniu, ponieważ skarżący nie posiadał stosownego potwierdzenia, iż nadał powyższe pismo.
Podczas rozprawy apelacyjnej oznajmił, że wysłał w/w pismo zwykłym listem, co wydaje się być mało prawdopodobne przede wszystkim dlatego, że Straż Gminna wC.na wezwanie Sądu Okręgowego odpowiedziała, iż do dnia 30 czerwca 2015 r. nie wpłynęła żadna informacja lub też pismo odA. S.. Ponadto mając na względzie wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego można stwierdzić, że osoby składające stosowne oświadczenia wobec organów państwowych czy jednostek samorządu terytorialnego domagają się odpowiedniego poświadczenia ich złożenia, w szczególności korzystając z pośrednictwa operatorów pocztowych.
Podsumowując – obwiniony ani we wskazanym przez Straż Gminną terminie, ani w trakcie postępowania sądowego, wykluczając siebie, nie podał kto w momencie popełnienia wykroczenia mógł prowadzić samochód, jak również nie stwierdzono istnienia przesłanek mogących stanowić podstawę do uchylenia się od przedmiotowego obowiązku.
W związku z powyższym Sąd Okręgowy stwierdził, iż Sąd Rejonowy nie popełnił żadnych błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które mogłaby mieć wpływ na jego treść, czego skutkiem było orzeczenie o utrzymaniu powyższego wyroku w mocy.
Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również uchybień, które skutkować musiałyby uchyleniem zaskarżonego orzeczenia na podstawieart. 104 kpwiart. 440 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw.
Sąd odwoławczy zasądził odA. S.na rzecz Skarb Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) kwotę 30 zł. (trzydziestu złotych) tytułem opłaty za drugą instancję oraz obciążył go zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł. (pięćdziesięciu złotych) przyjmując za podstawęart. 119kpsw w zw. zart. 636 kpkw zw. zart. 627 kpkorazart. 3 ust. 1w zw. zart. 8 i art. 21 ustawy o opłatach w sprawach karnych.