Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 790/14
Data wyroku: 2015-11-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Banaś

Sygn. akt IV K 790/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 listopada 2015 roku
Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie IV Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:   SSR Tomasz Banaś
Protokolant: sekr. sąd. Anna Komaniecka – Ptasznik
przy udziale prokuratora Moniki Bednarskiej – Kałużnej
po rozpoznaniu dnia 9.04.2015 roku, 16.06.2015 roku, 24.09.2015 roku, 5.11.2015 roku
sprawyM. W.
ur. (...)wS., synaA.iM.z domu Zgrzebna
oskarżonego o to, że w dniu 29 marca 2014 roku wS., naul. (...), kierując samochodem markiS. (...)onr rej. (...), jadąc prawym pasemul. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...), naruszając nieumyślnie zasady bezpieczeństwa i przepisy obowiązujące w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu na lewy oraz nie udzielił pierwszeństwa przejazdu czym zmusił kierującego motocyklemmarki Y. (...)onr rej. (...)P. N., który jechał lewym pasem ruchu w tym samym kierunku, do gwałtownego hamowania, na skutek czego kierujący motocyklem przewrócił się w wyniku czego doznał on złamania paliczka dalszego palucha lewego oraz stłuczenia kolana lewego, wskutek czego przyszło u niego do naruszenia czynności narządu ciała na okres trwający dłużej niż 7 dni,
tj. o czyn zart. 177 § 1 kk

I
Na podstawieart. 66 § 1 i 2 kk,art. 67 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkpostępowanie karne wobec oskarżonegoM. W.warunkowo umarza na okres 2 (dwóch) lat próby.

II
Na podstawieart. 67 § 3 kkw zw.art. 49 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkzobowiązuje oskarżonego do zapłaty tytułem świadczenia pieniężnego kwoty 1000 (jednego tysiąca) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

III
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym kwotę 80 (osiemdziesięciu) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt IV K 790/14

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 29 marca 2014 rokuM. W.kierował samochodem markiS. (...)onr rej. (...). Około godziny 15.15 jechał drogą przyul. (...)wS., kierując się w stronęosiedla (...). Panowały dobre warunki atmosferyczne, było słonecznie, asfaltowa nawierzchnia drogi była sucha.

Dowód:

- karta zdarzenia drogowego – k. 8
- zeznania świadkaA. S.– k. 59 verte-60, 104
- wyjaśnienia oskarżonegoM. W.– k. 49-50
W tym samym czasie, lewym pasem tej drogi, poruszał się kierujący motocyklemmarki Y. (...)onr rej. (...)–P. N.. W momencie zrównania się z samochodem kierowanym przezM. W., zbliżając się do przejścia do dla pieszych prędkością zbliżoną do 60 km/h, wykonywał sygnalizowany manewr wyprzedzania. Kierujący pojazdem markiS.zaczął, chcąc wyprzedzić jadący przed nim pojazd, wykonywać manewr zmiany pasa ruchu na lewy, którym poruszał sięP. N.. W wyniku tego kierujący motocyklem został zmuszony do gwałtownego hamowania, w konsekwencji którego stracił kontrolę nad pojazdem przewracając się na lewy bok wraz z motocyklem. W trakcie zdarzenia nie doszło do kontaktu miedzy pojazdami. Żaden z uczestników zdarzenia nie był pod wpływem alkoholu.

Dowód:

- protokół z pomiaru stanu trzeźwości – k. 2, 3
- protokół oględzin pojazdu – k. 4-7
- karta zdarzenia drogowego – k. 5
- protokół oględzin miejsca wypadku wraz ze szkicem – k. 9-11
- zeznania świadkaP. N.– k. 19-21, k. 92 verte, 93
- zeznania świadkaB. K.– k. 25, 102-103
- w części zeznania świadkaM. S.– k. 30, 101-102
- zeznania świadkaC. J.– k. 32, 103verte-104
W wyniku upadkuP. N.doznał obrażeń ciała w postaci złamania paliczka dalszego palucha lewego oraz stłuczenia kolana lewego, wskutek czego doszło u niego do naruszenia czynności narządu ciała na okres trwający powyżej dni 7, w rozumieniuart. 157 § 1 kk. Uszkodzeniu uległ również prowadzony przez niego pojazd poprzez otarcie powłoki lakierniczej.

Dowód:

- protokół oględzin pojazdu – k. 4-7
- protokół oględzin miejsca wypadku wraz ze szkicem – k. 9-11
- dokumentacja fotograficzna – k. 12-18
- zeznania świadkaP. N.k. 19-21, k. 92 verte-93
- karta ambulatoryjna – k. 22
- protokół oględzin lekarskich – k. 26-28
M. W.naruszyłart. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 roku Prawo o ruchu drogowym(tekst jednolity Dz. U. z 2012, poz. 1137), nakazujący  zmianę kierunku jazdy lub zajmowanego pasa ruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności oraz obowiązek ustąpienia pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony.
Do zdarzenia doszło na skutek nieprawidłowej obserwacji przedpola jazdy przez kierującego w trakcie manewru zmiany pasa ruchu. KierującyS. (...)przy zachowaniu szczególnej ostrożności do której był zobligowany w trakcie wykonywania manewru zmiany pasa ruchu z prawego na lewy, przy prawidłowej obserwacji w lusterku wstecznym sytuacji za pojazdem mógł uniknąć przedmiotowego zdarzenia drogowego poprzez zaniechanie wykonywania rozpoczętego już manewru zmiany pasa ruchu, w celu ustąpienia pierwszeństwa pojazdowi poruszającemu się po pasie ruchu na który zamierzał wjechać.

Dowód:

- opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego – k. 36-43
- uzupełniająca opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego – k. 61-63
- opinia ustna biegłego z zakresu ruchu drogowego – k. 124-125
Z kolei kierujący motocyklemP. N.naruszyłart. 20 ust. 1przywołanejustawy Prawo o ruchu drogowymokreślający, iż  prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach 500-2300wynosi 50 km/h, czym przyczynił się do skutków omawianego zdarzenia, w postaci pozderzeniowego przemieszczenia się motocykla. Prędkość początkową motocykla ustalono na poziomie ok. 70 km/h. Kierujący motocyklem poruszał się lewym pasem ruchu, bezpośrednio przed zdarzeniem hamował, na co wskazuje ślad blokowania tylnego koła jego pojazdu o długości ok. 12 metrów. Jego prędkość w momencie upadku wynosiła ok. 58 km/h, następnie motocykl sunął po asfalcie na odcinku ok. 30 metrów.

Dowód:

- opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego – k. 36-43
- uzupełniająca opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego – k. 61-63
- opinia ustna biegłego z zakresu ruchu drogowego – k. 124-125
- zeznania świadkaP. N.– k. 19-21, k. 92 verte-93
M. W.ukończył 20 lat, ma wykształcenie gimnazjalne. Jest uczniem IV klasyZespołu Szkół (...), pozostaje na utrzymaniu rodziców. Jest kawalerem, nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Nie był karany sądownie.

Dowód:

- wyjaśnienia  oskarżonegoM. W.– k. 49-50, k. 92
- dane osobopoznawcze – k. 46
- dane o karalności – k. 120
OskarżonyM. W.nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, twierdząc, że bezpośrednio przed zdarzeniem jechał z prędkością ok. 60 km/h, chcąc wyprzedzić pojazd znajdujący się przed nim. Przed wykonaniem manewru zmiany pasa ruchu upewnił się, że na lewym pasie nie ma żadnego pojazdu, przy czym w momencie rozpoczęcia tego manewru usłyszał odgłos hamowania, więc odruchowo powrócił na prawy pas. Dopiero w tym momencie dostrzegł przewracający się motocykl, sugerując tym samym, iż ten poruszał się z prędkością znacznie wyższą od dozwolonej. ZdaniemM. W.kierujący motocyklemP. N.stracił kontrolę nad pojazdem bez jego udziału (k. 49 – 50).
Podczas rozprawy w dniu 9 czerwca 2015 roku ponownie nie przyznał się do zarzucanego mu czynu odmawiając jednocześnie składania wyjaśnień. Potwierdził ponadto złożone wcześniej wyjaśnienia, odmawiając odpowiedzi na pytania (k. 92).
Sąd zważył, co następuje:
Nie ulega wątpliwości, że w dniu 29 marca 2014 roku, około godziny 15.15, na drodze przyul. (...)wS., miało miejsce zdarzenie drogowego, w którym uczestniczył kierowca samochodumarki S.F. W.oraz kierujący motocyklemmarki Y.P. N.. Podczas zdarzenia doszło też do upadku kierującego motocyklem, w wyniku, którego doznał on obrażeń ciała opisanych w akcie oskarżenia. Obaj uczestnicy tego zdarzenia byli trzeźwi.
Niekwestionowane w tym zakresie ustalenia potwierdzają dowody z dokumentów sporządzonych na potrzeby niniejszego postępowania, takich jak: protokoły badania stanu trzeźwości, protokoły oględzin pojazdu i miejsca zdarzenia, szkic miejsca wypadku drogowego, czy dokumentacja fotograficzna z miejsca wypadku. Sąd ocenił je jako wiarygodne, gdyż zostały sporządzone w sposób zgodny z przepisami prawa, przez uprawnione do tego osoby, w ramach ich kompetencji oraz w sposób rzetelny, a ich prawdziwość nie była kwestionowana przez strony w toku postępowania. Przyjęte ustalenia znalazły również potwierdzenie w spójnych i obiektywnych zeznaniach bezpośrednich świadków zdarzenia.
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, sąd musiał przede wszystkim ustalić, który z uczestników zdarzenia ponosi odpowiedzialność za przedmiotowy wypadek drogowy i w jakim zakresie, a więc – przede wszystkim – czyM. W.naruszył zasady ruchu drogowego, jeżeli tak jakie oraz czy ewentualnieP. N.mógł przyczynić się do zaistnienia analizowanego zdarzenia. Oceny takiej dokonał na podstawie wymienianych już wyżej dokumentów, jak również w oparciu o zeznania świadków, częściowo wyjaśnienia oskarżonego oraz w dużej mierze na podstawie opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych i techniki samochodowej.
Dowody zgromadzone w sprawie uprawniają do stwierdzenia, że to zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu określonego wart. 177 § 1 kk.
M. W.wyjaśnił, iż jadąc z prędkością ok. 60 km/h chciał wyprzedzić pojazd jadący przed nim, przed wykonaniem tego manewru upewnił się, że na lewym pasie nie ma żadnego pojazdu. Dopiero po przeprowadzeniu tego manewru, po przejechaniu ok 30 – 40 metrów zauważył w lusterku przewracającego się motocyklistę (k. 49). ŚwiadekA. S., będąca pasażerem samochodu prowadzonego przez oskarżonego zeznała, iż w momencie zdarzenia nie obserwowała toru jazdy. Zaalarmował ją dopiero „huk” za pojazdem, którym poruszała się wraz z oskarżonym przy czym, od miejsca gdzie upadł motocyklista dzieliło ich już ponad 100 metrów (k. 59). Sąd nie dał wiary w tym zakresie ich relacjom, jako sprzecznym z zeznaniami pozostałych świadków, a w szczególności konkluzjami powołanego w sprawie biegłego z zakresu ruchu drogowego.
ŚwiadekB. K., którego pojazd wyprzedzał oskarżony w momencie zdarzenia zeznał, iż wspomniany „huk” usłyszał na moment przed tym jak zauważył wyprzedzający go pojazd. Dystans miedzyS.prowadzoną przezM. W.a motocyklem pokrzywdzonego, musiał wiec być w momencie zdarzenia, wedle tej relacji, znacznie mniejszy niż podał to oskarżony oraz jego pasażerka.B. K.zeznał ponadto, że oba pojazdy poruszały się „dość dużą prędkością”, nie potrafiąc oszacować jej dokładnie podał, że sam jechał z prędkością ok. 40 – 50 km/h, a oba pojazdy poruszały się szybciej od niego (k. 25).
Ten przebieg zdarzenia znajduje również częściowo potwierdzenie w zeznaniachM. S., który jechał przed uczestniczącymi w zdarzeniu pojazdami. Podał, że upadek motocyklisty zaobserwował w momencie, w którym oskarżony kończył manewr wyprzedzania, powracając na prawy pas jezdni (k. 32). O ile wątpliwość budzi przypadkowe spotkanie świadka i córki, która była w samochodzie oskarżonego, pozostaje to bez znaczenia dla poczynionych ustaleń.
Wielce przydatne dla odtworzenia przebiegu zdarzenia były zeznaniaC. J., który jechał kilkanaście metrów za pojazdami biorącymi udział w wypadku, miał tym samym najlepszy ogląd na przebieg wypadku. Wymieniony podał, że w momencie wykonywania przezM. W.manewru zmiany pasa ruchu, motocyklista znajdował się cały czas na lewym pasie ruchu„mniej więcej na wysokości tylnej części samochoduF.”. Podał ponadto, że kierującyF.„nie zasygnalizował zmiany pasa ruchu i nie włączył kierunkowskazu. Po prostu gwałtownie skręcił na lewy pas”(k. 35).Ostania depozycja pozostaje w sprzeczności z relacją oskarżonego iA. S., jednak w świetle wskazanych ustaleń, sygnalizowanie manewru, ma wtórne znaczenie dla odpowiedzialności oskarżonego. Tę wątpliwość sąd rozstrzygnął na korzyść oskarżonemu.
Na podstawie przytoczonych okoliczności należy więc uznać, wbrew wyjaśnieniom oskarżonego, że oba pojazdy znajdowały się w momencie zdarzenia w bezpośredniej bliskości.M. W.zdawał się również sugerować, że kierujący motocyklem poruszał się z prędkością znacznie wyższą od przyjętej powyżej, co powodowało, iż nie mógł odpowiednio wcześnie go dostrzec i zaprzestać podjętego manewru wyprzedzania. Taka wersja zdarzenia nie znajduje potwierdzenia zarówno w przytoczonych wyżej zadaniach świadków, jak i ustaleniach powołanego w sprawie biegłego. Biegły w opinii, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, określił prędkość z jaką poruszał się motocyklista na 70 km/h. Jest to wiarygodne, bo oparte o długość śladów po hamowaniu, jak również odległość w jakiej zatrzymał się motocykl od miejsca zdarzenia. Biegły jednocześnie stwierdził, że takie zachowanie miało wpływ nie na zaistnienie samego zdarzenia, a na jego skutki zdarzenia (k. 39 – 43), czyli pozderzeniowe przemieszczenie motocykla po wywróceniu, a więc co się z tym wiąże – zakres i charakter uszkodzeń motocykla (k. 125). Sąd podziela konsekwentne stanowisko biegłego, że oskarżony, przy zachowaniu szczególnej ostrożności do zachowania, której był zobligowany w trakcie wykonywania manewru zmiany pasa ruchu, przy prawidłowej obserwacji w lusterku wstecznym sytuacji za pojazdem, mógł uniknąć przedmiotowego zdarzenia drogowego.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło więc ustalić, że oskarżony opisanym zachowaniem wypełnił dyspozycjęart. 177 § 1 kk. Przepis ten stanowi, że odpowiedzialności karnej podlega ten, kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone wart. 157 § 1 kk. Bezpośrednim przedmiotem ochrony przestępstwa zart. 177 § 1 kkjest bezpieczeństwo w komunikacji, ubocznym zaś życie i zdrowie człowieka.
Przestępstwo ma charakter nieumyślny, a więc charakterystyczne jest dla niego nieostrożne zachowanie się sprawcy. Nieostrożny charakter zachowanie się sprawcy sprecyzowany jest również w ustawowych znamionach czynu. Ocena czy zachowanie się sprawcy było nieostrożne, czy też mieściło się w ramach wymaganych standardów ostrożności, dokonywana jest w oparciu o tzw. zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Przyjęcie, iż określone zachowanie stanowiło naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu wymaga wskazania, jaka zasada obowiązywała sprawcę w konkretnych okolicznościach oraz na czym polegało naruszenie tej zasady bezpieczeństwa.
W oparciu o przytoczone rozważania przyjąć należy, żeM. W.wypełnił znamiona czynu zabronionego zart. 177 § 1 kk, gdyż przy zachowaniu szczególnej ostrożności do której był zobligowany zgodnie zart. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 roku Prawo o ruchu drogowym(tekst jednolity Dz. U. z 2012, poz. 1137), w trakcie manewru zmiany pasa ruchu z prawego na lewy, przy prawidłowej obserwacji we wstecznym lusterku sytuacji za pojazdem mógł uniknąć przedmiotowego zdarzenia drogowego. Z odpowiedzialności karnej nie zwalnia go przekroczenie prędkości przez kierującego motocyklem, bo nawet mimo tego, ustalając pewnie, że przy odpowiedniej obserwacji sytuacji za pojazdem, mógł uniknąć zdarzenia, winien manewru zaniechać, w celu ustąpienia pierwszeństwa pojazdowi poruszającemu się po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać. Nie robiąc tego stworzył sytuację zagrożenia, która skutkowała wypadkiem drogowym w rozumieniuart. 177 § 1 kk. Swym bowiem działaniem doprowadził do powstania rozstroju zdrowia u pokrzywdzonego, który trwał dłużej niż 7 dni.
Znaczenie przekroczenia prędkości przez kierującego motocyklem przecenia obrońca oskarżonego, który nie zauważa, że przykładowo odpowiedzialność zart. 177 § 1 kkmoże ponieść również kierujący, który potrąca pieszego na przejściu dla pieszych przy wyświetlonej dla pieszego sygnalizacji czerwonej, jeżeli kierowca mógł, stosując zasady ruchu drogowego, potrącenia uniknąć. Jest to sytuacja dość tożsama z rozpoznawaną w niniejszej sprawie, niemniej klarownie pokazująca kwestię odpowiedzialności karnej za wypadek drogowy. Oczywiście inaczej kształtuje się odpowiedzialność cywilna oskarżonego za skutki zdarzenia, do których przyczynił się pokrzywdzony, a co nie było przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy.
Oskarżony w czasie zdarzenia był zdolny do ponoszenia odpowiedzialności ze względu na wiek. Jego poczytalność nie była zniesiona, ani w znacznym stopniu ograniczona. Nie zaszły też okoliczności wyłączające winę lub bezprawność czynu. Za takie nie sposób uznać, o czym była już mowa, faktu przyczynienia się pokrzywdzonego do skutków wypadku, który wbrewart. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 roku Prawo o ruchu drogowym(tekst jednolity Dz. U. z 2012, poz. 1137), przekroczył prędkość administracyjną. Jak już zostało to wykazane, fakt ten nie miał znaczenia dla zaistnienia wypadku, a pokrzywdzony nie naruszył zasady ograniczonego zaufania z art. 4 powołanej ustawy, bo jak słusznie wskazywał biegły, zmiana pasa ruchu była nagła, a tylko wcześniejsze rozpoczęcie wykonywania manewru, nie nawet jego zasygnalizowanie, bo te nie jest jeszcze wykonywaniem manewru, mogło wskazywać, że oskarżony nie będzie stosować się do zasad ruchu drogowego. Wtedy dopiero wymagać by można odpowiedniej reakcji od motocyklisty.
Stopień społecznej szkodliwości czynuM. W.z pewnością przekraczał znikomość, przez co mógł zostać uznany za przestępstwo. Oskarżony realnie zagrażał bezpieczeństwu w komunikacji, a pośrednio również życiu i zdrowiu ludzkiemu, co zresztą znalazło odzwierciedlenie w postaci wystąpienia skutku o jakim mowa wart. 157 § 1 kk. Zgodnie z brzmieniemart. 115 § 2 kkprzy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Niemniej oskarżony nie miał zamiaru spowodowania upadku kierującego motocyklem i nieumyślnie spowodował wypadek. Również nieumyślnie naruszył wyżej opisane zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W konsekwencji sąd gradował stopień społecznej jako nieznaczny.
Stanowiło to wyjście dla rozważań do zastosowania instytucji warunkowego postępowania karnego.
Warunkowe umorzenie postępowania jest immamentnie związane ze stwierdzeniem winy. W przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki opisane wart. 66 kk, uzasadniające zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania karnego. Nie tylko stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu nie jest znaczny, ale i stopień winy oskarżonego, który naruszenia zasad bezpieczeństwa obowiązujących w ruchu drogowym dopuścił się z winy nieumyślnej i to w jej najlżejszej postaci – mianowicie poprzez nie ustąpienia pierwszeństwa pojazdowi, który z racji gabarytów był słabiej widoczny niż samochód.
Oskarżony przy tym nie jechał brawurowo, poruszał się z prędkością zbliżoną do 60 km/h, w dość dużym ruchu, co utrudniało pożądane zachowanie kierowcy. Nie miał dużego doświadczenia, posiadając dopiero rok uprawnienia do kierowania pojazdem. Nie jechał gwałtownie, nie doprowadził do uderzenia w motocykl. Jego stopień winy nie jest więc znaczny. Niemniej, podobnie jak przekroczenie prędkości przez pokrzywdzonego, tak fakt, że pokrzywdzony słuchał muzyki, w świetle przedstawionych okoliczności zdarzenia, pozostaje bez znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonego.
Sąd miał też na uwadze dotychczasowy sposób życia oskarżonego, który jest nienaganny. Oskarżony uczy się, nie był nigdy karany sądownie. Zwrócić także należy uwagę na zachowanie się oskarżonego po manewrze, bo było takim, jakie winno nastąpić przy tego typu zdarzeniach – oskarżony zatrzymał się i oczekiwał na przyjazd odpowiednich służb.
W ocenie sądu więc środek probacyjny w najłagodniejszej postaci spełnia swoje cele, zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej i jest adekwatny do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Stąd też cele postępowania karnego zostaną osiągnięte pomimo jego warunkowego umorzenia, a oskarżony z pewnością będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności zaś nie popełni przestępstwa. Umarzając warunkowo postępowanie karne sąd określił okres próby na 2 lata uznając, że jest to okres wystarczający dla weryfikacji postawy oskarżonego.
Ponadto na podstawieart. 67 § 3 kkw zw. zart. 49 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkzobowiązał oskarżonego do zapłaty tytułem świadczenia pieniężnego kwoty 1000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Jest to jedyna dolegliwość z wyroku, która uzmysłowi oskarżonemu, że jednak dopuścił się przestępstwa. Oskarżony, pomimo, że nie pracuje na stałe, jako osoba młoda, zdrowa, ma możliwości uzyskania takiej kwoty chociażby z prac dorywczych.
Przedstawione rozstrzygnięcia w zakresie kary sąd, wobec zmianykodeksu karnego, kierując się zasadą powołanegoart. 4 § 1 kk, sformułował na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy, bo jest względniejsza dla oskarżonego. W szczególności rozszerzenie okresu próby do lat 3, przekonuje, że zastosowanie ustawy nowej byłoby mniej korzystne.
Sąd, pomimo analogicznej przed zmianą treściart. 67 § 3 kk, nie orzekł w niniejszej sprawie obowiązku naprawienia szkody, bo pokrzywdzony nie wskazywał jej wysokości, poza tym, ewentualną szkodę, zobowiązany jest pokryć ubezpieczyciel odpowiedzialności cywilnej sprawcy zdarzenia.
Konsekwencją warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonego było także obciążenie go kosztami sądowymi, na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 629 kpkoraz art. 7 ustawy z dnia 2.06.1973 roku o opłatach sądowych w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223), kwotą 80 złotych tytułem opłaty.