Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 206/15
Data wyroku: 2016-02-01 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Antonina Surma
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 279 § 1 kk

sygn. akt II K 206/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 01 lutego 2016roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu w Wydziale II Karnym,
w składzie :
Przewodniczący :SSR Antonina Surma
Protokolant :Izabela Łukaszewicz
po rozpoznaniu w dniu 01 lutego 2016 roku we Wrocławiu
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia – Śródmieścia
Ewy Bernackiej
sprawy karnej z oskarżenia publicznego :
D. K. (1),
urodzonego w dniu (...)weW.
synaA.iL.z domuM.;
PESEL (...)
oskarżonego, o to że:
w nocy 7 września 2014 roku weW.przyul. (...), wspólnie i w porozumieniu z inną osobą włamał się do samochodu markiV. (...)onr rej (...), poprzez wybicie szyby w drzwiach przednich od strony pasażera, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia radioodtwarzacz nieustalonej marki wartości 100 złotych na szkodęP. Ł. (1)
- tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonegoD. K. (1)za winnego zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, z tym, że przyjmuje, iż dopuścił się on go wspólnie i w porozumieniu zH. T. (1), tj. przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.i za to, na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby;

III
na podstawieart. 73 § 1 k.k.w zw.art. 4 § 1 k.k.w okresie próby oddaje oskarżonego pod dozór kuratora;

IV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania w dniach od dnia 07.09.2014r. do dnia 08.09.2014r.;

V
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie, w tym od opłaty.

Sygn. akt II K 206/15

UZASADNIENIE
W toku postępowania w sprawie ujawniono następujący stan faktyczny:
W nocy z 6 na 7 września 2014r.D. K. (1)spotkał swojego kolegęH. T. (1), który powiedział mu, że potrzebuje radio z samochodu markiV. (...)onr rej (...)zaparkowanego przyul. (...)na wysokości nr 138.
Po chwili,D. K. (1)rozbił szybę w przednich drzwiach od strony pasażera samochodu wskazanego wczesniej przezH. T..
Po wybiciu szyby, obaj mężczyźni przeszliul. (...), w okolicy bramy 140- 142 i udali się w kierunkuul. (...).
(Dowód: zeznania świadkaM. R.– k. 8, 63, 115 - 116, zeznania świadka H.
T.– k. 36, 89).
Kiedy mężczyźni zauwazyli, iż wybicie szyby nie wzbudziło niczyjego zainteresowania,D. K. (1)iH. T. (1)zawrócili. Następnie,H. T. (1)– przez rozbite okno – przedostał się do środka pojazdu i wyciągnął z niego radioodtwarzacz o wartości 100 złotych. W tym czasie,D. K. (1)stał w okolicach bramy nr 140. Następnie, obaj mężczyźni ponownie udali się w kierunkuul. (...), po czym wrócili i ponownie stanęli przyul. (...)- przy bramie 138. Nie mięli jednak ze sobą już radia.
(Dowód: zeznania świadkaH. T.– k. 36, 62, 89, zeznania świadkaM. R.
– k. 8, 63, 115 - 116, zeznania świadkaP. Ł.– k. 19, protokół oględzin –
k. 10 – 11, wyrok w sprawie o sygn. akt II K 787/14 – k. 65 – 66).
Po chwiliH. T. (1)ponownie wsiadł do samochodu – tym razem drzwiami kierowcy. Kiedy wysiadł, skierował się wul. (...), zaśD. K. (1)poruszał się w okolicy przystanków MPK przyul. (...).
(Dowód: zeznania świadkaM. R.– k. 8, 63, 115 – 116).
OskarżonyD. K. (1)to dwudziestotrzyletni bezdzietny mężczyzna stanu wolnego.
D. K. (1)uzyskał wykształcenie zawodowe i jest mechanikiem pojazdów samochodowych. Obecnie jest zatrudniony w sortowni, gdzie osiąga dochód w kwocie około 1400 zł miesięcznie; jednocześnie uczy się – jest uczniem Liceum Ogólnokształcącego przyCentrum (...)weW..
Oskarżony zamieszkuje wraz z matką, rodzeństwem i dzieckiem siostry w 48 metrowym mieszkaniu. Częstokroć do domu przychodzi jedynie na nocleg. Jest na własnym utrzymaniu.
Zgodnie z jego własnym oświadczeniem, oskarżonyD. K. (1)nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Nie był też uprzednio karany.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 24, 86,K.– k. 42, dane osobopoznawcze –
k. 26, wywiad kuratora – k. 81).
W toku postepowania w sprawie, oskarżonyD. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i składał wyjaśnienia.
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie spójnych, logicznych i bezstronnych zeznań świadkaM. R. (2)(k. 8 – 9, 63, 116), który zeznał, że będąc na balkonie widział dwóch przemieszczających się mężczyzn. W jednym z nich bez wątpliwości rozpoznałD. K. (1). Świadek zeznał, że pierwszy raz zwrócił na nich uwagę gdy po raz pierwszy stanął na balkonie – kiedy mężczyźni szliul. (...)na wysokości nr 140 – 142 i dalej, w kierunkuul. (...). Jak wskazał, miało to miejsce po tym, jak usłyszał dźwięk tłuczonego szkła. Około pół godziny później, natomiast, kiedy ponownie wyszedł na balkon, zauważył, jak mniejszy z nich wchodzi do pojazdu przez szybę od strony pasażera, drugi, zaś, stoi w okolicy jego balkonu. Po tym, mężczyźni ponownie udali się w kierunkuul. (...), po czym wrócili - bez radia. Po chwiliH. T. (1)ponownie wsiadł do samochodu – tym razem drzwiami kierowcy. Kiedy wysiadł, skierował się wul. (...), zaśD. K. (1)poruszał się w okolicy przystanków MPK przyul. (...).
Świadek podczas rozprawy głównej wielokrotnie oświadczał, że oskarżonego rozpoznaje bez wątpliwości, a zdarzenie obserwował z balkonu – w miejscu, które było wówczas bardzo dobrze oświetlone, niezależnie od prowadzonego w innej części ulicy remontu.
Powyższe zeznania spójne się okazały z pierwotnymi, spontanicznymi relacjamiH. T. (1)(k. 88 – 89, 36), który we własnej sprawie wyjaśnił, ze toD. K. (1)wybił szybę w samochodzie, jak też, że włamania do pojazdu mężczyźni dokonali wspólnie. Wówczas potwierdził też, że on sam do pojazdu dostał się przez rozbitą szybę.
Potwierdził też relacjeM. R. (2), że po wybiciu szyby wraz zD. K.oddalili się od pojazdu (M. R.wskazywał, że kiedy wyszedł na balkon widział mężczyzn idących w kierunkuul (...)– po tym, jak usłyszał brzęk tłuczonego szkła).
Wiarygodności tych relacji nie zaprzecza okoliczność, że przed Sądem, w toku rozprawy dotyczącej niego samegoH. T. (1)zakwestionował te relacje, twierdząc, że zostały na nim wymuszone. Jak jednak wynika z protokołu przesłuchaniaH. T.w dniu 3 października 2014r. (postępowanie przygotowawcze), zamiast mężczyzn, o których opowiadał podczas przesłuchania przed Sądem, a którzy to funkcjonariusze mięli stosować różne techniki wymuszenia relacji określonej treści, przesłuchiwała go kobieta, co w sposób oczywisty czyniło jego twierdzenia z dnia 26 lutego 2015r. niewiarygodnymi. Podczas rozprawy głównej dnia 5 czerwca 2015r., natomiast przesłuchiwany w charakterze świadkaH. T.udzielał odpowiedzi niekonkretnych, a do sygnalizowanych rozbieżności pomiędzy jego wcześniejszymi wypowiedziami w sprawie – nie był w stanie się odnieść.
Zdaniem Sadu, wypowiedziH. T. (1)składane w toku całego postepowania – także prowadzonego co do niego samego, przybierają postać coraz bardziej korzystną dlaD. K. (1), co wskazuje na wzajemne uzgadnianie zeznań i wyjaśnień.
Przed Sądem, także oskarżonyD. K. (1)twierdził, że jego pierwotne relacje w sprawie zostały na nim wymuszone, choć z ich treści (k. 25, 88) wynika, że nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazał, natomiast, że toH. T.wybił szybę w pojeździe, on zaś, cały czas stał kilka metrów dalej, gdyż nie chciał brać „w tym” udziału. W dalszej części swoich pierwotnych relacji jednak, wskazuje: „wówczas odeszliśmy od auta…” , (na co wskazuje takH. T., jak iM. R.), a co – zdaniem Sądu - wskazuje na działanie wspólne i w porozumieniu. Oskarżony podkreślał jednak, że poszedł jedynie sprawdzić rozkład jazdy tramwajów, aH. T.poszedł za nim. Jednocześnie w postępowaniu przygotowawczym oskarżony opisał, że toH. T.przedostał się do wnętrza przez wybite okno i zabrał z samochodu radio, co także potwierdziłM. R.. Kategorycznie jednak zaprzeczył, by umawiał się zH. T.na dokonanie włamania.
Zauważyć, jednak, należy, że mimo jednak, jak sugerował oskarżony, braku woli wzięcia udziału we włamaniu,D. K. (1)nie oddalił się niezwłocznie z miejsca zdarzenia, co byłoby następstwem logicznej analizy sytuacji, lecz stał w okolicy balkonu (m. in.M. R.) z włączonym telefonem komórkowym.
W toku rozprawy głównej oskarżony szczegółowo opisał poszukiwania odpowiedniego środka transportu, którym po krótkim – jak wówczas utrzymywał - spotkaniu zH. T.mógłby dostać się do domu. Argumentował ponownie, że czynu nie popełnił, czego dowodem miałoby być – jego zdaniem – przeszukanie – podczas którego nie wykryto przy nim żadnych narzędzi służących do popełnienia przestępstwa. Wskazać jednak należy, iż – zgodnie z treścią zeznańM. R.– kiedy ich zauważył, po usłyszeniu dźwięku tłuczonego szkła, widział, że odchodzą w kierunkuul. (...), skąd następnie powrócili, w związku z czym oskarżony mógł tam pozostawić narzędzie, którym stłukł szybę.
Oskarżony wskazał tez, że nie podtrzymuje wyjaśnień z postepowania przygotowawczego „co do radia”, bo policjanci nalegali, by się przyznał. – Jego twierdzenia jednak są niespójne, gdyż jak wynika z treści protokołu z dnia 8 września 2014r.,D. K. (1)nie przyznał się do popełnienia przestępstwa włamania.
Co więcej,D. K. (1)dopiero podczas ostatniego terminu rozprawy, w toku uzupełniającego przesłuchania, podał nowe okoliczności zdarzenia. – Wskazał, bowiem, że kiedy odchodził na przystanek (k. 116),H. T. (1)spotkał się z innym jeszcze mężczyzna, któremu to faktowi zaprzeczył kategorycznieM. R., obserwujący zdarzenie z balkonu. Nadto, oskarżony nie był w stanie wskazać żadnych szczegółów dotyczących wyglądu tej osoby, w związku z tym, Sąd uznał także i ten fragment wypowiedzi oskarżonego za jego linię obrony.
Dokonując rekonstrukcji stanu faktycznego w sprawie, Sąd wykorzystał natomiast, jednoznaczne zeznania pokrzywdzonegoP. Ł. (1)(k. 16 – 17, 105), który opisał zaobserwowane uszkodzenia pojazdu oraz wskazał na brak radia. Jego relacje okazały się spójne z protokołem oględzin pojazdu.
W toku postępowania Sąd oparł się także na sporządzonych przez uprawnione podmioty danych osobopoznawczych oskarżonego (k. 26) oraz wywiadzie kuratora w miejscu zamieszkaniaD. K.(k. 81), które potwierdziły podawany przez niego stan majątkowy i rodzinny. Wykorzystał tez karę karnąD. K.(42), wskazującą na jego uprzednią niekaralność.
- Podobnie, wykorzystano nie kwestionowany przez strony protokół oględzin pojazdu (k. 10 – 11), oraz wyrok w sprawie II K 787/14, wskazujący na udziałH. T.w przedmiotowym włamaniu.
Sąd nie wykorzystał, natomiast, danych osobopoznawczych (k. 37) i karty karnejH. T. (1)(k. 38), które nie odnosiły się do oskarżonego w niniejszym postępowaniu.
Podobnie, nie posłużono się, natomiast, protokołem przeszukania osoby (k. 3 – 6), który nie przyczynił się do ustaleń stanu faktycznego w sprawie.
Mając powyższe na względzie, Sąd uznał oskarżonegoD. K. (1)za winnego tego, że w nocy 7 września 2014 roku weW.przyul. (...), wspólnie i w porozumieniu zH. T. (1)włamał się do samochodu markiV. (...)onr rej (...), poprzez wybicie szyby w drzwiach przednich od strony pasażera, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia radioodtwarzacz nieustalonej marki wartości 100 złotych na szkodęP. Ł. (1).
Jak, bowiem, wynika z uznanych przez Sad za wiarygodne relacjiM. R.iH. T., w nocy 7 września 2014r. oskarżony rozbił szybę samochodu markiV. (...), z zamiarem byH. T. (1)wszedł do środka i zabrał znajdujące się tam radio. Następnie, razem z nim odchodził od pojazdu, by po chwili znów wrócić w jego okolice. Cały czas – w szczególności gdyH. T. (1)znajdował się w środku pojazdu -D. K. (1)był w jego pobliżu: nie oddalił się, co z pewnością miałoby miejsce gdyby nie chciał – jak twierdził – mieć z czynem kolegi nic wspólnego. – Z takiego zachowania oskarżonego wynika istniejące pomiędzy współsprawcami porozumienie co do wykonania znamion czynu zabronionego – niezależnie od tego, czy miało ono charakter wyraźny, czy tez domniemany (tak tez A. Marek, Komentarz, s. 71; Sakowicz (w:) Królikowski, Zawłocki, Ogólna I, s. 659 i n.; wyrok SN z dnia 22 listopada 1971 r., Rw 1202/71, OSNKW 1972, nr 3, poz. 54, wyrok SA w Łodzi z dnia 11 października 2000 r., II AKa 120/00, Prok. i Pr.-wkł. 2001, nr 5, poz. 26). Co więcej, zachowanie oskarżonego wskazuje na to, że zarównoH. T. (1)jak i on sam mięli świadomość wspólnego wykonywania czynu zabronionego, o czym świadczyć może w szczególności stwierdzenieH. T., że razem zD. K.dokonali włamania do samochodu. Co więcej, porozumienie to (niezależnie od jego formy) musiało zostać zawarte przed rozpoczęciem dokonania opisywanego przestępstwa, gdyż to właśnie wybicie szyby samochodowej przezD. K. (1)umożliwiło jego dokonanie.
Wskazać zatem, należy, że oskarżonyD. K. (1)dopuścił się czynu zart. 279 § 1 k.k.
Zauważając, iż oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się przed zmianami prawa materialnego, jakie weszły w życie 1 lipca 2015r. – uznając przepisy wówczas obowiązujące za względniejsze – Sąd dokonywał wymiaru kary w niniejszej sprawie na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2015r. – Zgodnie, bowiem, z „nowymi” regulacjami, nie byłoby możliwe warunkowe zawieszenie wykonania kary wobec oskarżonego bez nałożenia na niego obowiązku probacyjnego lub środka karnego.
W związku z tym, wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, która kształtuje się w dolnych granicach zagrożenia za przypisane mu przestępstwo. Wymierzając tę sankcję miał na uwadze, by jej dolegliwość nie przekroczyła stopnia winy oskarżonego oraz by była współmierna do społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Sąd rozważył, zatem, fakt, iż oskarżony popełnionym czynem naruszył własnośćP. Ł. (1), lecz zwrócił też uwagę na niewielką wartość zabranego z pojazdu radioodtwarzacza. Rozważył także działanieD. K.wspólnie i w porozumieniu zH. T.. Wątpliwości Sądu nie ulega też fakt, żeD. K.działał w zamiarze bezpośrednim, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej – niezależnie od tego, czy miała być to korzyść dla niego samego, czy teżH. T.(art. 115 § 4 k.k.).
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się również względami prewencji indywidualnej, wyrażającymi się w zapobieżeniu powrotu oskarżonego na ścieżkę przestępstwa, a także celami ogólnoprewwencyjnymi, wyrażający społeczny sprzeciw wobec kradzieży z włamaniem do samochodów. Wzięto tez pod uwagę, że oskarżony nie był wcześniej karany.
W związku, natomiast, z uprzednią niekaralnością, jak też z faktem, żeD. K. (1)uczy się i pracuje, uznano, iż zachodzi wobec niego pozytywna prognoza kryminologiczna, w związku z czym, wykonanie wymierzonej kary warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby.
Mając, natomiast, na względzie konieczność nadzorowania zachowania oskarżonego w czasie kiedy przebywa poza domem, oskarżonego oddano pod dozór kuratora.
W związku z tym, żeD. K.był w sprawie zatrzymany, okres ten zaliczono na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności.
Rozważając, zaś, skomplikowaną sytuację majątkową oskarżonego, Sąd zwolnił go od kosztów sądowych w sprawie, w tym, od opłaty.

ZARZĄDZENIE

1
(...)Ki(...)

2
(...)

SSR Antonina Surma