Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1759/14
Data wyroku: 2015-06-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Stupnicki
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: 157 § 1 kk

Sygn. akt II K 1759/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 czerwca 2015 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Grzegorz Stupnicki
Protokolant: Grzegorz Kosowski
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze – Elżbiety Pawlikowskiej
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 4 marca 2015 r., 15 kwietnia 2015 r., 13 maja 2015 r. i 19 czerwca 2015 r.
s p r a w y :Z. K.

     synaH.iM.z d.D.

ur. (...)wJ.

oskarżonego o to, że:
w dniu 09 września 2014 roku wŁ.woj.(...)przyulicy (...)uderzając zaciśniętą, prawą dłonią w lewą część twarzyC. M.spowodował u niej obrażenia w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem, które to obrażenia naruszyły czynności organizmu na okres powyżej dni 7, czym działał na szkodęC. M.

tj. o czyn zart. 157 § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonegoZ. K.za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 157 § 1 k.k.i za to za podstawieart. 157 § 1 k.k.przy zastopowaniuart. 58 § 3 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

II
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoZ. K.środek karny w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzeczC. M.kwoty 8000 (ośmiu tysięcy) złotych;

III
na podstawieart. 29 ust.1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 576 zł netto, oraz kwotę 132,48 zł tytułem podatku od towarów i usług, tj. łącznie kwotę 708,48 zł brutto;

IV
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia w całości oskarżonegoZ. K.od kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa, w tym na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierza mu opłaty.

Sygn. akt II K 1759/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Z. K.mieszka wŁ.przyul. (...). Wraz z nim mieszkają także jego dwaj małoletni synowie. W tym samym budynku mieszkała także była żonaZ. K.–C. M..C. M.iZ. K.są ze sobą skonfliktowani.
(dowód:

-

wyjaśnienia oskarżonegoZ. K.k.18;

zeznania świadkaC. M.k. 2)

W dniu w 9 września 2014 roku około godz. 20.15C. M.chciała wejść do domu położonego wŁ.przyulicy (...)by zabrać swoje rzeczy na wyjazd. W tym czasie przed domem na podwórzu przebywałM. M. (2), kolega z pracyC. M., by pomóc jej zabrać bagaż.Z. K.trzymając od wewnątrz za drzwi wejściowe do budynku uniemożliwiałC. M., stojącej na ganku wejście do środka – oboje zaczęli szarpać za drzwi. W pewnym momencieZ. K.odsunął drzwi wychylając się za nie, po czym uderzył zaciśniętą, prawą dłonią w lewą część twarzyC. M.. W wyniku tego uderzeniaC. M.doznała złamania kości nosa z przemieszczeniem, które to obrażenia naruszyły czynności narządu jej ciała na okres powyżej dni 7.
(dowód:

-

zeznania świadkaC. M.k.2,71-73;

zeznania świadkaM. M. (2)k. 9-10,89-90;

zeznania świadkaD. P.k.24,90-91;

zeznania świadkaA. K.k.101;

zeznania świadkaD. K.k.30,88-89;

zeznania świadkaP. W.k.19,73-74;

zeznania świadkaP. R.k.27-28,74;

opinia sądowo – lekarska 13;

dokumentacja fotograficzna k. 5;

zaświadczenia lekarskie k.6-7)

Z. K.nie był dotychczas karany sądownie za przestępstwa.
(dowód:

-

dane o karalności oskarżonego k.99)

Z. K.zarówno w toku dochodzenia jak i na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W toku dochodzenie odmówił składania wyjaśnień. Składając wyjaśnienia na rozprawie zapewnił, że po wyjściu swoich synów z domu na trening (tj. po godz. 18.00) nie widział pokrzywdzonej, która wyszła z domu piętnaście minut po wyjściu synów. Dodał, że on sam poszedł spać a obudził się dopiero gdy synowie wrócili z treningu. Wskazał, żeC. M.jest osobą mściwą sugerując, iż doznała ona obrażeń ciała w wyniku „rozstania się” z jej ówczesnym partnerem.
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia oskarżonegoZ. K.w zakresie w jakim zapewnił, że w dniu 9 września 2014r. – około godz.20.45 nie widział w ogóle swojej byłej żony – a co jest z tym związane nie uszkodził jej ciała uderzając pięścią w nos – były niewiarygodne. Pozostawały one w sprzeczności nie tylko z zeznaniami bezpośrednich świadków zdarzenia tj.C. M.iM. M. (2)ale także były w sprzeczności z regelacją świadków pośrednich tj.D. P.– sąsiadki pokrzywdzonej, która bezpośrednio po zdarzeniu na prośbęM. M. (2)dała papierowy ręcznym by zatamować krew pokrzywdzonej, a której wówczas przekazano, że ta została uderzona przez męża (k.24 akt sporawy),D. K.– syna oskarżonego i pokrzywdzonej, który przyznał, że gdy wrócił z treningu to widział jak przy bramie na podwórku stoi matka z chusteczką przy zakrwawionym nosie dodając, że matka wówczas mówiła, że została uderzona przez ojca (k.88 akt sprawy),A. K.– byłego pracodawcy pokrzywdzonej, który wskazał, iżC. M.opisywała, że została uderzona przez męża (k.101 akt sprawy) a takżeP. W.(k.19 akt sprawy) iP. R.(k.74 akt sprawy) – funkcjonariuszy Policji, którzy przybyli na miejsce zdarzenia, którzy także wskazali, iżC. M.miała widoczne obrażenia oraz, że skarżyła się, że doznała ich w wyniku uderzenia ją przez męża. PróczA. K.świadkowie ci słyszeli zatem bezpośrednio po zdarzeniu relacjęC. M.bądźM. M. (2)w której wskazali oni, iż sprawcą widocznego uszkodzenia ciała pokrzywdzonej był oskarżony – który ją uderzył. To zaś potwierdzało wiarygodność zeznańC. M.iM. M. (2), którzy konsekwentnie i kategorycznie wskazali, że sprawcą tego uszkodzenia ciała byłZ. K., który uderzył pięściąC. M.gdy ta chciał wejść do domu na co on nie chciał się zgodzić – przytrzymując drzwi wejściowe. Sąd dostrzegł, iż relacje o zdarzeniuM. M. (2)iC. M., w zakresie pewnych szczegółów, nie są identyczne. Jednakże nieścisłości w ich zeznaniach nie dotyczą kwestii zasadniczej tj., że oskarżony uderzył pięścią w twarzC. M., w wyniku czego doznała ona obrażeń nosa lecz kwestii pobocznych m.in. czy drzwi wejściowe do budynku są prawo czy lewostronne, w jakiej odległości zdarzenie obserwowałM. M. (2), gdzie znajdował się pies, czy i ile stopni schodów prowadzi na ganek budynku itp., za zatem okoliczności które nie miały istotnego znaczenia w sprawie. Istnienie tych rozbieżności, usprawiedliwione dynamiką zajścia, nie podważało wiarygodności zeznańM. M. (2)iC. M.a wręcz utwierdziło Sąd w uznaniu ich zeznań za prawdziwe. Świadczyły bowiem, że świadkowie ci relacjonując przebieg zdarzenie nie uzgodnili wcześniej wspólnej wersji zajścia, lecz relacjonowali jego przebieg w sposób przez siebie zapamiętany. Oceniając zeznaniaM. M. (2)Sąd nie przeoczył, że świadek ten nie był w zażyłych relacjach z pokrzywdzoną, która była wyłącznie jego koleżanką z pracy – nie miał zatem powodów by wskazywać na nieistniejące działania oskarżonego, narażające go na odpowiedzialność karną, gdyby nie miały one miejsca w rzeczywistości. Nadto, co już wskazano powyżej, bezpośrednio o tym zdarzeniu zarównoM. M. (2)jak iC. M.opisali jego przebieg innym osobom wskazując na fakt, iż oskarżony uderzył pokrzywdzoną. W świetle tych dowodów, które Sąd uznał jako wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego jakoby nie miał nic wspólnego z obrażeniami jakich doznałaC. M.(gdyż jej nie widział) były całkowicie niewiarygodne. W świetle wiarygodnych zeznańM. M. (2)iC. M.niewiarygodne jest także wersja, iż pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w wyniku uderzenia drzwiami. Dodać przy tym należy, iż takiej wersji zdarzeń nie przedstawił nawet sam oskarżony – co niewątpliwie uczyniłby, gdyby tak było w rzeczywistości. Oskarżony zaś zapewnił, niezgodnie z prawdą, że w czasie zdarzenia w ogóle nie widział pokrzywdzonej sugerując, że jej obrażenia ciała spowodował jakiś inny mężczyzna.
Na prawdziwość zeznań pokrzywdzonej pośrednio wskazywała także opinia sądowo – lekarska wydane w sprawie. Biegły wskazał, iż obrażenia jakich doznałaC. M.mogły powstać w okolicznościach przez nią podanych tj. w wyniku uderzenia pięścią. Opinia sądowo – lekarska została wydana przez lekarza mającego wiadomości specjalne w dziedzinie medycyny sądowej a jej wnioski były kategoryczne. Tym samym Sąd uznał jej wnioski za własne.
Sąd nie znalazł żadnych podstaw do podważenia dowodów z dokumentów ujawnionych w sprawie, bowiem zostały sporządzone przez powołane do tego podmioty w granicach ich kompetencji.
Biorąc pod uwagę zgromadzone dowody nie budzi wątpliwości, żeZ. K.swoim zachowaniem z dnia 9 września 2014r. polegającym na uderzeniu zaciśniętą, prawą dłonią w lewą część twarzyC. M., powodując u niej obrażenia w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem, które to obrażenia naruszyły czynności organizmu na okres powyżej dni 7 wyczerpał znamiona występku zart. 157 § 1 k.k.
W opisanym zdarzeniu oczywiste jest umyślne działanie oskarżonego z zamiarem bezpośrednim. Jego zachowanie polegające na uderzeniu pięścią w twarzC. M.wymagało wykazania woli działania. Oczywiste jest, że takie zachowanie skierowane było na spowodowanie obrażeń u zaatakowanej. Z całą pewnością można przypisać oskarżonemu winę. Jest bowiem osobą dorosłą, o stopniu rozwoju nie odbiegającym od rozwoju przeciętnego człowieka. Znane są mu powszechnie obowiązujące zakazy takie jak zakaz występowania przeciwko zdrowiu innego człowieka.
Z. K.uderzając pięścią w twarzC. M.– łamiąc jej kości nosa z przemieszczeniem spowodował u niej obrażenia naruszające czynności narządów jej ciała na okres powyżej 7 dni, toteż wyczerpał znamiona czynu zart. 157 § 1 k.k.
Stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu był wysoki. Oskarżony zaatakował pokrzywdzoną jedynie z tego powodu, że ta chciała wejść do zajmowanego przez nich wspólnie domu z innym obcym mężczyzną – na co on nie chciał się zgodzić. Nie można także było stracić z pola widzenia faktu, iż oskarżony zaatakował osobę słabszą od siebie fizycznie – kobietę, która nie stanowiła dla niego żadnego zagrożenia. Nadto pomimo, że była to matka ich dzieci po dokonaniu tego czynu nie zaoferował jej w żaden sposób pomocy. Sąd nie pominął także, iż obrażenia ciała dotyczyły twarzy, a pokrzywdzona kobieta musiała pokazywać się z tymi obrażeniami publicznie (chociażby wykonując swoją pracę zarobkową) w tym swoim małoletnim synom, co niewątpliwie narażało ją także na dyskomfort psychiczny.
Sąd nie dopatrzył się żadnych szczególnych okoliczności łagodzących wpływających na wymiar kary oskarżonego. Zasadą obowiązującą w społeczeństwie jest bowiem nie wchodzenie w konflikt z prawem zaś wyjątkiem od zasady naruszania prawa. Tym samym fakt, iż dotychczas oskarżony nie popełniał przestępstw nie może być uznany za szczególnie łagodzącą okoliczność przy wymiarze kary.
W ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo zart. 157 § 1 k.k., przy zastosowaniuart. 58 § 3 k.k.kara roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania kontrolowanej nieodpłatnej pracy na cele społecznie w wymiarze 30 godzin miesięcznie jest adekwatna do jego winy i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu. Kara ta powinna spełniać swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej, uzmysławiając oskarżonemu naganność jego postępowania oraz nieopłacalność wchodzenia w konflikt z prawem. Zdaniem Sądu, orzeczona wobec niego kara powinna również spełnić swoje cele w zakresie prewencji ogólnej, wskazując, że popełnienie przestępstwa musi pociągnąć za sobą odpowiedzialność karnoprawną.
Biorąc pod uwagę następstwa zdrowotne i psychiczne jakich doznała pokrzywdzona w wyniku działania oskarżonego, a także uwzględniając jej cierpienia związane uszkodzeniem ciała Sąd zasądził odZ. K.na rzeczC. M.zadośćuczynienie w kwocie 8000 złotych, uznając tą wysokość za odpowiednią do winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego.
Na podstawieart. 29 ust.1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturzeSąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 576 zł netto, oraz kwotę 132,48 zł tytułem podatku od towarów i usług, tj. łącznie kwotę 708,48 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sąd zwolnił w całości oskarżonegoZ. K.od kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa, w tym na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierzył mu opłaty bowiem uznał, mając na względzie sytuację majątkową oskarżonego, iż nie będzie on w stanie samodzielnie ponieść kosztów procesu.