Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 79/15
Data wyroku: 2015-03-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski, Tomasz Skowron, Andrzej Wieja
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 284 § 2 kk

Sygn. akt VI Ka 79/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Tomasz Skowron (spr.)
Sędziowie SO Waldemar Masłowski
SO Andrzej Wieja
Protokolant   Konrad Woźniak
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Zbigniewa Jaworskiego
po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2015 r.
sprawyB. K.
oskarżonej zart. 284 § 2 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu
z dnia 19 grudnia 2014 r.  sygn. akt II K 604/14
uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonejB. K.i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Zgorzelcu do ponownego rozpoznania
Sygn. akt VI Ka 79/15

UZASADNIENIE
B. K.została oskarżona o to, że w dniu 4 października 2013 roku wZ., rejonu(...)przywłaszczyła pojazd markiM. (...)onr rej. (...)o wartości 163,900 zł, powierzony jej na podstawieumowy leasingu nr (...)zawartej w dniu 11 marca 2013 roku z(...) Sp. z o.o.z siedzibą wŁ., działając na szkodę(...) Sp. z o.o.z siedzibą wŁ., tj. o czyn zart. 284 § 2 kk.
Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014r. w sprawie sygn. akt II K 604/14 uniewinnił oskarżonąB. K.od popełnienia zarzucanego jej czynu i na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł prokurator zaskarżając orzeczenie Sądu I instancji w całości na niekorzyść oskarżonejB. K..
Powołując się naart. 438 pkt 3 kpkskarżący zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a wyrażający się w przyjęciu, że oskarżona nie zrealizowała swoim zachowaniem znamion czynu zart. 284 § 2 kk, podczas gdy całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności zeznaniaR. K.,T. M.orazK. W., a także dokumentacja dotycząca leasingu pojazdu, jak też jego prawidłowa analiza, czego nie dokonał Sąd I instancji, prowadzi do wniosku, iż oskarżona popełniła zarzucany jej czyn.
Apelujący zgodnie z treściąart. 437 § 2 kpkwniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Zarzut błędnych ustaleń faktycznych zawarty w apelacji prokuratora jest zarzutem trafnym. Na uwzględnienie zasługuje sformułowany w apelacji oskarżyciela publicznego postulat o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zgorzelcu.
Podstawą wydania wyroku uniewinniającego oskarżonąB. K.od popełnienia zarzucanego jej czynu przez sąd I instancji było ustalenie, iż jej działaniu nie towarzyszył zamiar określony jakoanimus rem sibi habendi. Ustalenie to w ocenie sądu odwoławczego jest ustaleniem błędnym.
Bezsporne w sprawie jest, że w maju 2013r. ( a więc już w dwa miesiące po zawarciu umowy leasingowej ) ze względu na trudności finansowe firma oskarżonej, która była leasingobiorcą –Fabryka (...)B. K.Spółka Jawna wZ.zaprzestałą spłacania rat leasingowych. Podobnie jak to, że w dniu 19.09.2013r.(...) sp. z o.o.wŁ.wypowiedział przedmiotową umowę leasingu zobowiązując do zwrócenia jej przedmiotu w terminie do 03.10.2013r. Przedmiotowy samochód został oskarżonej odebrany przez policję dopiero w dniu 27.03.2014r. przez okres zatem prawie pół roku oskarżona używała samochodu markiM. (...)w sposób bezprawny.
Błędnie ocenione przez sąd rejonowy wyjaśnienia oskarżonej spowodowały, iż sąd ten nie dopatrzył się w jej zachowaniu znamion występku przywłaszczenia powierzonej rzeczy ruchomej. Sąd ten w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ( str. 4 uzasadnienia ) stwierdza, że nie znalazł podstaw do twierdzenia, iż zachowanieB. K.nakierowane było na pozbawienie leasingodawcy władztwa nad przedmiotem leasingu. Twierdził dalej, że oskarżona „nastawiona była na kontynuowanie leasingu” i nigdy nie „wypowiedziała, ani nie zamanifestowała, że nie zamierza zwrócić pojazdu właścicielowi”.
Tymczasem z zeznań świadkaK. W.( k. 141-142 ) wynika wbrew ustaleniom sądu, że oskarżona kilkakrotnie jedynie deklarowała spłatę zobowiązania ale tego nie uczyniła., że był utrudniony kontakt z oskarżoną. Podobnie zeznawali świadkowieT. M.( k.142 ) iR. K.( k.114-115 ) – pracownicyfirmy (...), która z ramienia leasingodawcy zajmowała się windykacją po wypowiedzeniu przedmiotowej umowy. Z zeznań tych świadków wynika, że kontakt z oskarżoną był utrudniony i nie dotrzymywała ona umówionych terminów spotkań, pracownicyfirmy (...)nie byli wpuszczani na teren posesjifirmy (...). Oskarżona też nie wywiązała się ze złożonego ( już w listopadzie 2013r. ) zobowiązania zwrócenia zaległości za leasing i odstawienia samochodu na parking wG.. Kompletnie nieprzekonywujące są w tej mierze wyjaśnienia oskarżonej, że pracownicyfirmy (...)nie posiadali oryginałów udzielonych im pełnomocnictw, ani, że z przyczyn finansowych nie mogła odstawić samochodu na wyznaczony parking. Twierdziła, że auto cały czas nie było przez nią użytkowane i stało na terenie firmy. Z zeznań funkcjonariuszy policjiM. S.( k.156v.) iK. D.( k.156v. ) wynika bowiem, że nawet w dniu kiedy pojazd został oskarżonej odebrany nie było go na treniefirmy (...), a dopiero po kilkudziesięciu minutach jej córka przyjechała przedmiotowym samochodem.
Zgodzić się należy ze skarżącym, że wbrew ustaleniom sądumeritipo stronie oskarżonej istniał zamiar określony w doktrynie prawa jakoanimus rem sibi habendi. Sąd odwoławczy nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia zachowania oskarżonej jak tylko chęć zatrzymania rzeczy dla siebie. To zaś chociażby w myśl cytowanego przez sądmeritiw uzasadnieniu zaskarżonego wyroku orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 6.01.1978 r. V KR 197/77, ( OSNPG 1978, z.6, poz.64 ) wystarcza do przypisania wypełnienia znamion występku zart.284§2 k.k.
Należy w tym miejscu przywołać orzeczenie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26.09.2012r. sygn. akt II AKa 269/12, ( LEX nr 1220382 ), iż obowiązek zwrotu bezprawnie zabranej lub przywłaszczonej rzeczy ciąży na każdym sprawcy przestępstwa kradzieży lub przywłaszczenia i gotowość wykonania tego obowiązku nie wyklucza przestępstwa. Wyżej już wskazano, żeB. K.od maja 2013 r. nie płaciła już rat leasingowych. We wrześniu 2013r. umowa ta została jej wypowiedziana i zażądano zwrotu jej przedmiotu. Oskarżona wbrew ustaleniom sądu I instancji nie inicjowała kontaktów z bankiem w sprawie „kontynuowania umowy leasingu”. Pomijając nieprzekonywujące wyjaśnienia oskarżonej co do braku właściwego umocowania pracownikówfirmy (...)do odzyskania leasingowanego przez nią samochodu zauważyć należy, że jak wynika z zeznań świadkaR. K.( k. 21 i k.114 ) w dniu 8 listopada 2013r. spotkała się ona z oskarżoną, która zobowiązała się do zapłaty zaległości wynikających z umowy leasingu i zwrotu jej przedmiotu do dnia 13 listopada 2013r. Po tym terminie nie udało się jej już skontaktować z oskarżoną. Bez wątpienia zatem z całą pewnością można stwierdzić, że przynajmniej od tego momentuB. K.miała pełną wiedzę i świadomość odnośnie zaległości związanych z leasingowaniem samochodu markiM.i wynikających konsekwencji z tytułu wypowiedzenia jej umowy przez leasingodawcę. W związku z tym w czasie kiedy oskarżona mając pełną świadomość, że nie jest już uprawniona do decydowania o przedmiotowym pojeździe dysponowała nim jak właściciel ( co zresztą ustala sąd rejonowy ), nawet dokonując jego naprawy ( co wynika wprost z jej wyjaśnień ). Bez znaczenia jest przy tym deklarowana przez oskarżoną gotowość zwrotu przedmiotu leasingu.
Reasumując stwierdzić należy, że zarówno ustalenia sądu I instancji odnośnie braku znamion przywłaszczenia przedmiotowego samochodu, jak i dokonana przez ten sąd ocena prawna zachowania oskarżonej są wadliwe. Stąd też zaskarżony wyrok należało uchylić, a sprawę przekazać sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd I instancji przeprowadzi postępowanie w zakresie niezbędnym do wydania wyroku. W szerokim zakresie może skorzystać z przepisuart. 442§2 k.p.k.Winien jest również poczynić prawidłowe ustalenia w zakresie czasu, kiedy u oskarżonej skrystalizował się zamiar przywłaszczenia. Wydaje się, iż zamiar przywłaszczenia samochodu może wynikać z niewywiązania się jego zwrotu po dacie, kiedy oskarżona była do tego zobowiązana w związku z wypowiedzeniem jej umowy o czym świadczą jej zachowania wobec przedstawicieli firmy windykacyjnej odmawiające wydania przedmiotowego pojazdu.