Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VIII Wydział Cywilny
Sygnatura akt: VIII C 133/15
Data wyroku: 2015-07-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Martyniec
Słowa kluczowe: Odsetki
Podstawa prawna: art. 481 k.c.

Sygnatura akt VIII C 133/15
*$%$VIII/C/133/15*

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
W., dnia 24-07-2015 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu VIII Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Martyniec
Protokolant:Bernadeta Piskorek
po rozpoznaniu w dniu 22-07-2015 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy
z powództwa(...) Państwowych S.A.wW.
przeciwkoD. K.
o zapłatę

I
umarza postępowanie w części tj. co do należności głównej;

II
oddala dalej idące powództwo.

Sygn. akt VIII C 133/15

UZASADNIENIE
Strona powodowa w pozwie z dnia 4 marca 2014 r. wniesionym w elektronicznym postępowaniu upominawczym do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny domagała się zasądzenia od pozwanegoD. K.na swoją rzecz kwoty 372,25 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazała, że na podstawie umowy najmu wynajmowała pozwanemu powierzchnie usługowe, za co pozwany zobowiązany był do zapłaty umówionego czynszu wraz z dodatkowymi opłatami eksploatacyjnymi w wysokości ustalonej w treści umowy. Mając to na uwadze strona powodowa z tytułu czynszu i opłat eksploatacyjnych wystawiłafakturę VAT nr (...)z dnia 14 marca 2013 r. na kwotę 372,25 zł z terminem płatności 28 marca 2013 r. Pomimo upływu terminu płatności wskazanego w fakturze VAT pozwany nie uregulował należności.
W dniu 10 marca 2014 r. został wydany nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, którego odpis nie został pozwanemu doręczony, przesyłka wróciła z adnotacją: „błędny adres”. Postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny uchylił nakaz zapłaty z dnia 10 marca 2014 r. i przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia.
Pozwany na pierwszej rozprawie wskazał, że nie dostawał wcześniej korespondencji od strony powodowej, w tym również faktury będącej przedmiotem sporu, bo była wysyłana na nieprawidłowy adres, a po otrzymaniu korespondencji z sądu zapłacił należność w dniu 30 kwietnia 2015 r.
Pismem procesowym z dnia 2 lipca 2015 r. strona powodowa cofnęła pozew co do kwoty 372,25 zł bez zrzeczenia się roszczenia i wniosła o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kwoty 49,37 zł tytułem odsetek liczonych od kwoty 372,25 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tj. 30 kwietnia 2015 r. oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Na rozprawie w dniu 22 lipca 2015 r. pozwany oświadczył, że wyraża zgodę na cofnięcie pozwu i sprzeciwia się żądaniu od niego odsetek i kosztów procesu.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Strona powodowa, jako wynajmująca oraz pozwany, jako najemca, zawarli w dniu 1 kwietnia 2012 r. umowę najmu, na czas nieokreślony.
Na podstawie tejże umowy strona powodowa oddała pozwanemu w najem grunt o powierzchni 97 m2znajdujący się wP.przyul. (...), stanowiący częśćdziałki nr (...), arkusz mapy 3, obrębP., w zamian za co pozwany zobowiązał się do zapłaty czynszu płatnego półrocznie, na podstawie wystawionej faktury, w terminie w niej określonym, w wysokości 291 zł netto.
W umowie został określony następujący adres pozwanego:ul. (...),(...)-(...) W..
Dowód:
- umowa najmu z dnia 01.04.2012 r., k. 27-28.
W dniu 14 marca 2013 r. strona powodowa wystawiłafakturę VAT nr (...)obejmującą należność z tytułu czynszu za dzierżawę gruntuP.za okres od 1 stycznia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r. na kwotę 302,64 zł netto (372,25 zł brutto) z terminem płatności 28 marca 2013 r. Jako adres pozwanego do korespondencji wskazano w fakturze:ul. (...),(...)-(...) W..
Dowód:
-faktura VAT nr (...), k. 16.
W dniu 5 lutego 2014 r. strona powodowa skierowała do pozwanego wezwanie do zapłaty kwoty 372,25 zł wysyłając je na adres:ul. (...),(...)-(...) W..
Dowód:
- przesądowe wezwanie do zapłaty, k. 17.
W dniu 30 kwietnia 2015 r. pozwany uregulował należność główną w kwocie 372,25 zł.
Okoliczność bezsporna
Sąd zważył co następuje:
Powództwo w podtrzymywanym zakresie było nieuzasadnione i podlegało oddaleniu.
Ostatecznie, wobec spłaty należności głównej w toku sporu, strona powodowa domagała się od pozwanego zasądzenia odsetek od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Pozwany sprzeciwiał się żądaniu wskazując na nie doręczenie mu faktury VAT.
W pierwszej kolejności podnieść należy, że stan faktyczny w niniejszej sprawie był bezsporny. Pozwany nie zaprzeczał, aby łączyła go ze stroną powodową umowa najmu a w toku procesu zapłacił żądaną należność główną. Potwierdził tym samym wysokość swojego zadłużenia wobec strony powodowej.
Zgodnie zart. 659 k.c.przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz - § 1. Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju - § 2.
Pozwany zobowiązał się płacić stronie powodowej czynsz w wysokości 291 zł netto półrocznie. Jednocześnie strony postanowiły w umowie, że czynsz będzie płatny na podstawie wystawionej faktury, w terminie w niej określonym. Tym samym strony powiązały wymagalność czynszu z wystawieniem faktury, a co za tym idzie – z jej doręczeniem pozwanemu. Strona powodowa zaś nie doręczyła pozwanemu wystawionej faktury. Wysłała ją bowiem, tak samo jak wezwanie do zapłaty, na błędny adres:ul. (...)weW., pomimo wskazała w umowie prawidłowego (a właściwie pełnego) adresu pozwanego:ul. (...)weW.. Również w pozwie został wskazany ten sam niepełny adres pozwanego, który nie pozwolił na skuteczne doręczenie odpisu nakazu zapłaty pozwanemu. Nie można zatem uznać, aby pozwany pozostawał z opóźnieniem w zapłacie faktury do momentu, aż jej nie otrzymał, co stało się wraz z doręczeniem mu odpisu pozwu w niniejszej sprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. W dniu następnym pozwany zapłacił należność z faktury.
Zgodnie z treściąart. 481 k.c.jeżeli dłużnik spóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W ocenie Sądu, skoro strony w umowie uzależniły wymagalność czynszu od wystawienia faktury, a ta została doręczona pozwanemu dopiero w toku procesu, pozwany nie popadł w opóźnienie z jej zapłatą, a stronie powodowej nie należą się odsetki za opóźnienie.
Mając na uwadze co powyższe, orzeczono jak w pkt. II sentencji wyroku.
Zgodnie z przepisemart. 203 § 1 k.p.c., pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. Stosownie zaś doart. 355 § 1 k.p.c.Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne.
Mając na uwadze cofnięcie przez stronę powodową pozwu co do należności głównej, na co pozwany wyraził zgodę, Sąd w oparciu o powołane przepisy orzekł, jak w punkcie I wyroku.