Sąd Okręgowy w Gliwicach
X Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: X Ga 275/15
Data wyroku: 2015-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Żymełka, Małgorzata Korfanty, Lesław Zieliński –
Słowa kluczowe: Ciężar Dowodu
Podstawa prawna: art. 6 k.c.

Sygn. aktX Ga 275/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 grudnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach X Wydział Gospodarczy
0.0.1.w składzie:
Przewodniczący SSO Lesław Zieliński – spr.
SSO Katarzyna Żymełka
SSO Małgorzata Korfanty
Protokolant   Aleksandra Ciesińska
po rozpoznaniu w dniu11 grudnia 2015 rokuw Gliwicach
na rozprawie
sprawy z powództwa:
C. (...)S.A. wW.

przeciwko:T. M.
o zapłatę
na skutek apelacji wniesionej przez powódkę
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 28 sierpnia 2014 roku
sygn. akt II C 382/13
oddala apelację.
SSO Małgorzata Korfanty  SSO Lesław Zieliński  SSO Katarzyna Żymełka
Sygn. akt X Ga 275/15

UZASADNIENIE
PowódkaC. (...)wW.wniosła o zasądzenie od pozwanegoT. M.kwoty 18.698,01 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami procesu ostatecznie tytułem opłat czynszowych za najem zestawu POS – urządzeniado przyjmowania zapłaty przy użyciu kart płatniczych.
Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie wydał w niniejszej sprawie nakaz zapłaty uwzględniając w całości dochodzone przez powódkę roszczenie.
Pozwany w sprzeciwie podniósł, iż dochodzona przez powódkę należność względem niego była nienależna.
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Rybniku oddalił powództwo.
Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 1 czerwca 2009 r. strony zawarły umowę serwisową. W dniu 24 listopada 2009 r. strony zawarły umowę najmu telefonu komórkowego. W dniu 30 listopada 2009 r. na podstawie protokołu odbioru kart testowychT. M.otrzymał odC. (...)Spółki Akcyjnej wW.kartyV.,M.,P.,A.(...),(...), Kartę AktywacyjnąG.o łącznej wartości 1,23 zł. Pismem z dnia 12 listopada 2012 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty należności objętych żądaniem pozwu z tytułu niezwróconego sprzętu na podstawie umowy serwisowej.
Zdaniem Sądu Rejonowego powództwo nie zasługiwałona uwzględnienie, gdyż powódka nie udowodniła okoliczności związanychz rodzajem powierzonego pozwanemu sprzętu, jego wartości, obowiązku pozwanego rozliczenia się z powierzonego sprzętu oraz nie rozliczenia się za ten sprzęt.
W apelacji powódka zaskarżyła wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisuart. 233 § 1 k.p.c.poprzez dowolną ocenę dowodówi wynikające z tego błędy w ustaleniach faktycznych polegające w szczególności na skoncentrowaniu się na analizie samego dokumentu umowy bez uwzględnienia jej załączników i korespondencji prowadzonej między stronami; naruszenieart. 232 k.p.c.w zw. zart. 227 k.p.c.w zw. zart. 228 § 1 k.p.c.w zw. zart. 230 k.p.c.w zw. zart. 231 k.p.c.poprzez przyjęcie, że powódka nie wywiązała się z obowiązku udowodnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sporu okoliczności podnoszonych w sprawie bez oceny znaczenia dowodówi stwierdzenie, że pozwanego nie dotyczą żadne obowiązki dowodzenia; naruszenieart. 316 k.p.c.poprzez nie branie pod uwagę wszystkich okoliczności płynących z treści dowodów podczas rozstrzygania sporu.
Wobec powyższego powódka wniosła o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie powództwa, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu oraz zasądzenie kosztów procesu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego i trafnej wykładni prawa materialnego.
Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy tej ocenynie wykazują sprzeczności ustaleń faktycznych Sądu z treścią zebranegow sprawie materiału dowodowego, zaoferowanego przez strony, który został oceniony bez przekroczenia przysługującego Sądowi I instancji uprawnieniado swobodnej oceny dowodów, zgodnie z przepisemart. 233 § 1 k.p.c.Nie można również zarzucić Sądowi I Instancji nieprawidłowościw rozumowaniu czy też błędów logicznych.
Tak poczynione ustalenia Sąd Okręgowy przyjmuje za własne i podziela w pełni zarówno dokonaną ocenę dowodów, jak i wykładnię prawa materialnego.
Uwzględniając powyższe Sąd Okręgowy uznał, iż ponowne przytaczanie argumentów uzasadniających to stanowisko, wskazanych już w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jest zbędne i niecelowe.
Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutów apelacji, w szczególności dotyczących naruszenia prawa procesowego,tj.art. 233 k.p.c.
Należy wskazać, że Sądowi I instancji można zarzucić naruszenie przepisuart. 233 k.p.c.wykazując, że Sąd wyciąga wnioski wbrew treści dowodu z naruszeniem zasad logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Tylko takie uchybienia mogą być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Za niewystarczające należy uznać samo przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd wadze poszczególnych dowodów i ich ocenie – odmiennej niż ocena Sądu (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1998 r., sygn. akt III CKN 4/98; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt I ACa 698/13).
Ocena sądu ma być oparta na wszechstronnym rozważeniu zebranego materiału. Taka ocena obejmuje kolejno jego uporządkowanie, odniesienie się do przeprowadzonych dowodów i w konsekwencji wskazanie, które z faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zaistniały bądź nie zaistniały. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd Okręgowy uznał, iż SądI instancji postąpił prawidłowo i wypełnił wszystkie wskazane wymogi związane ze wszechstronnym rozważeniem materiału dowodowego.
Powódka nie udowodniła, że zaistniały jakiekolwiek z naruszeń związanych z dokonaną oceną dowodów. Jedynie na podstawie niczym nie popartych twierdzeń nie sposób uznać, że zarzut naruszenia przepisuart. 233 § 1 k.p.c.był zasadny. W przypadku zarzutu naruszenia zasady swobody w ocenie materiału dowodowego musi być wskazane to w jakim zakresie i czego owo naruszenie dotyczyło. Sama polemika z logicznym tokiem rozumowania SąduI instancji, który na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wywiódł inne wnioski w sprawie niż spodziewane przez powódkę, nie uzasadnia powoływania się na naruszenie wskazanych w apelacji przepisów prawa.
Należy wskazać, że postępowanie dowodowe było prowadzone przez Wydział Cywilny Sądu Rejonowego w Rybniku, mimo udziału przedsiębiorców w sporze. Jednakże biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy, powyższy fakt nie stanowił uchybienia, które powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Przeciwnie analiza sprawy doprowadziła do wniosku, że Wydział Cywilny Sądu I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe stosując większe rygory dla stron w ramach swobody dowodowej niż stosowane przez Wydział Gospodarczy.
Sąd Okręgowy podzielił pogląd, iż powódka nie udźwignęła ciężaru obowiązku dowodowego, który na niej spoczywał z mocy prawa, na zasadzie wyrażonej w przepisieart. 6 k.c.W myśl wskazanego przepisu ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. To powódka formułowała w pozwie żądanie zapłaty, zatem to ona powinna była udowodnić, że żądanie to jest zasadne. Powódka nie sprostała jednak temu obowiązkowi.
Powódka częściowo zgodziła się z powyższym stanowiskiem, mimo treści apelacji, albowiem do apelacji dołączyła plik około stu następnych dokumentów. Zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego należy stwierdzić, że takie postępowanie wskazuje na to, że wbrew ciążącemu na powódce obowiązkowi powódka w toku procesu nie przedstawiła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wymagał uzupełnienia.
Z przytoczonych względów, wobec prawidłowości rozstrzygnięcia SąduI Instancji apelację, na podstawie przepisuart. 385 k.p.c.należało oddalić, jako bezzasadną.
SSO Małgorzata Korfanty SSO Lesław Zieliński SSO Katarzyna Żymełka