Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1068/14
Data wyroku: 2015-12-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Kulikowski
Słowa kluczowe: Recydywa
Podstawa prawna: art. 226§1 kk w zw.z art. 64§1kk, art.224§2kk i art.226§1kk w zw. z art.11§2kk w zw. z art.64§1kk

Sygn. akt II K 1068/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 grudnia 2015r.
Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach, Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący -SSR Marcin Kulikowski
Protokolant - Iwona Miller
w obecności Prokuratora Kamila Rogozińskiego
po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015r. sprawy z oskarżenia Prokuratury Rejonowej w Tarnowskich Górach
przeciwkoM. V.(V.)
synowiH.iJ.zd.K.
ur. (...)wC.
oskarżonemu o to, że

I
w dniu 8 maja 2014r. podczas rozprawy przed Sądem Rejonowym w Tarnowskich Górach w sprawie o sygnaturze IIK 807/13 znieważył adw.M. F.plując na nią, podczas i w związku z pełnieniem przez pokrzywdzoną funkcji obrońcy, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sosnowcu z dnia 11.02.2009r. sygn. akt VIIK 377/08 za przestępstwo zart. 226§1kkna karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w ramach wymierzonej tym wyrokiem kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności w okresie: 8 kwietnia 2008r., od 25 sierpnia 2008r. do 21 października 2008r., od 5 listopada 2008r. do 23 grudnia 2008r., od 5 lutego 2009r. do 4 marca 2009r., od 5 czerwca 2009r. do 27 lipca 2009r. i od 27 stycznia 2010r. do 17 maja 2010r. ;

to jest o czyn z art., 226§1kkw zw. zart. 64§1kk;

II
w dniu 8 maja 2014r. w Sądzie Rejonowym w Tarnowskich Górach działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, znieważył słowami powszechnie uznanymi za obraźliwe funkcjonariuszy KWP wK.D. T.,T. Ś. (1)iT. Ś. (2), podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych oraz stosował przemoc wobecT. Ś. (1)w postaci wyprowadzenia ciosów w jego głowę, w celu zmuszenia go do odstąpienia od prawnej czynności służbowej, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sosnowcu z dnia 11.02.2009r. sygn. akt VIIK 377/08 za przestępstwo zart. 226§1kkna karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w ramach wymierzonej tym wyrokiem kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności w okresie: 8 kwietnia 2008r., od 25 sierpnia 2008r. do 21 października 2008r., od 5 listopada 2008r. do 23 grudnia 2008r., od 5 lutego 2009r. do 4 marca 2009r., od 5 czerwca 2009r. do 27 lipca 2009r. i od 27 stycznia 2010r. do 17 maja 2010r. ;

to jest o czyn zart. 224§2kkiart. 226§1kkw zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 12
kkw zw. zart. 64§1kk;
-orzeka-

1
oskarżonegoM. V.(V.)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego wyżej wpkt. I, wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 226§1 kkw zw. zart. 64§1kki za to na mocyart. 226§1kkwymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

2
oskarżonegoM. V.(V.)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego wyżej wpkt. II, wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 224§2 kkiart. 226§1kkw zw. zart. 11§2kkw zw, zart. 12 kkw zw. zart. 64§1kki za to na mocyart. 224§2kkw zw. zart. 11§3 kkwymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

3
na mocyart. 85§1 i 2 kk,art. 86§1 kkwymierza oskarżonemu karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

4
na mocyart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o Adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście, 60/100) złotych (w tym VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu z urzędu;

5
na mocyart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychiart. 624§1kpkzwalnia oskarżonego od opłaty oraz ponoszenia pozostałych kosztów procesu obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 1068/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyM. V.w Zakładzie Karnym wR.odbywał karę pozbawienia wolności. Jednocześnie przed Sądem Rejonowym w Tarnowskich Górach w sprawie o sygn. akt II K 807/13 występował w charakterze oskarżonego o czyn zart. 190§1 kkiart. 226§1 kkw zw. zart. 64§1 kk.
W dniu 8 maja 2014r. funkcjonariusze policji – Wydziału Konwojowego i Policji Sądowej przy KWP wK., Referatu wR.–D. T.,T. Ś. (1)orazT. Ś. (2)udali się do Zakładu Karnego wR.celem wykonania nakazu doprowadzeniaM. V.do Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach na termin rozprawy w sprawie o sygn. akt II K 807/13.
Po przewiezieniu mężczyzny do Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach funkcjonariusze udali się wraz zM. V.na salę rozprawę nr 73. Po wywołaniu sprawy o godzinie 10:30 na rozprawie stawili się także obrońca oskarżonego z urzędu adw.M. F.oraz aplikant adw.M. S.. Na rozprawieM. V.wniósł o zwolnienie obrońcy z urzędu, a na pytanie Przewodniczącej o powód wniosku oświadczył, że ich „pierdoli”. Po nieuwzględnieniu wniosku z uwagi na brak należytego uzasadnienia oskarżonyM. V.odwróciwszy się opluł adw.M. F., następnie zwracając się do Sądu z zapytaniem, „a teraz?”. Mimo nałożenia naM. V.kary porządkowej ten w dalszym ciągu zakłócał porządek rozprawy, co doprowadziło do zarządzenia przez Przewodniczącą jego wydalenia z sali rozpraw.
M. V.wyprowadzany przez konwojujących go funkcjonariuszy zachowywał się agresywnie, po zastosowaniu przezT. Ś. (1)chwytu transportowego mężczyzna gwałtownie szarpnął ramieniem oraz usiłował uderzyć policjanta głową. Powyższe zmusiłoD. T.do zastosowania chwytu obezwładniającego w postaci dźwigni założonej na szyję. Na korytarzu w kierowanych do funkcjonariuszyD. T.,T. Ś. (1)orazT. Ś. (2)wulgarnych słowachM. V.znieważył ich wykrzykując m.in. „nie dotykaj mnie ty kurwo, już mnie wkurwiacie wy pojebańcy” oraz „wy kurwy zajebane, wsadź sobie te ręce w dupę”. Doprowadzany do pojazdu służbowego nadal zachowywał się agresywnie, dalej wyzywając funkcjonariuszy w obraźliwych słowach, a transportowany wygrażał konwojentom.
M. V.był osobą wielokrotnie karaną. Przedmiotowych czynów dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie: 8 kwietnia 2008r., od 25 sierpnia 2008r. do 21 października 2008r., od 5 listopada 2008r. do 23 grudnia 2008r., od 5 lutego 2009r. do 4 marca 2009r., od 5 czerwca 2009r. do 27 lipca 2009r. i od 27 stycznia 2010r. do 17 maja 2010r., kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Sosnowcu z dnia 11.02.2009r., sygn. akt VII K 377/08, za przestępstwa zart. 190 § 1 kkoraz zart. 226 § 1 kk.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: zeznania świadkaT. Ś. (2)(k. 9-10, 179), zeznania świadkaD. T.(k. 13-14, 178), zeznania świadkaT. Ś. (1)(k. 17-18, 178-179), zeznania świadekI. Ś.(k. 50, 179), a także na podstawie dowodów z dokumentów w postaci: protokołu rozprawy z 8.05.2014r. (k. 26-29), wyroku Sądu Rejonowego w Sosnowcu z 11.02.2009r., sygn. akt VII K 377/08 (k. 51-52).
OskarżonyM. V.w toku postępowania przygotowawczego odmówił wyjaśnień uzależniając ich złożenie od doprowadzenia go i przesłuchania w Prokuraturze Rejonowej w Tarnowskich Górach (k. 67).
W toku postępowania sądowegoM. V.uniemożliwił doprowadzenie go na rozprawę, osadzony w Zakładzie Karnym wR.odmówił wyjścia z celi oznajmiając, że nie chce brać udziału w rozprawie (k. 178).
Sąd zważył, co następuje:
Dowody przeprowadzone w niniejszym postępowaniu pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że oskarżonyM. V.dopuścił się popełnienia zarzuconych mu czynów. Na jego sprawstwo wskazują w szczególności spójne zeznania świadków, a toD. T.,T. Ś. (2),T. Ś. (1)orazI. Ś..
W wiarygodnych zeznaniach okoliczności przedmiotowego zajścia opisał dowódca konwojuD. T.. Wskazał, iż po opluciu przezM. V.obrońcy z polecenia Przewodniczącego wyprowadzili go z sali rozpraw. W trakcie wyprowadzaniaT. Ś. (1)zastosował chwyt transportowy, wówczas mężczyzna stał się agresywny, szarpał się, stawiał czynny i bierny opór, a donośnym głosem zaczął kierować do nich obraźliwe i wulgarne słowa, usiłował także głową uderzyćT. Ś. (1). Świadek wskazał, że wtedy zastosował chwyt obezwładniający w postaci dźwigni założonej na szyję, przy czymM. V.doprowadzany do pojazdu służbowego nadal zachowywał się agresywnie, wyzywał ich, a w trakcie transportowania do Zakładu Karnego wR.wygrażał, że po wyjściu ich „załatwi” (k. 13-14, 178).
W sposób zbieżny z wersją przedstawioną przezD. T.okoliczności przedmiotowego zajścia zrelacjonowali także świadkowieT. Ś. (2)(k. 9-10, 179) iT. Ś. (1)(k. 17-18, 178-179), konwojujący wówczas osadzonegoM. V..
Sąd nie znalazł podstaw, by odmówić wiarygodności zeznaniom słuchanych w sprawie funkcjonariuszy policji. RelacjeD. T.,T. Ś. (1)orazT. Ś. (2)przyjęto za podstawę poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Należy wskazać, iż przytoczone przez nich relacje pozostają zbieżne i szczegółowe. Zeznania słuchanych w sprawie funkcjonariuszy policji znalazły potwierdzenie w całokształcie zebranego materiału dowodowego, w tym w sporządzonym wówczas protokole rozprawy.
W zakresie przebiegu zdarzeń na sali rozpraw okoliczności zajścia w pełni wiarygodnych zeznaniach zrelacjonowała świadekI. Ś.(k.50,k.170). Wskazała, iż po oddaleniu przez sędziego wniosku o zwolnienie obrońcyM. V.odwrócił się w kierunku swego obrońcy adw.M. F.plując jej w twarz, po czym wyprowadzany przeklinał i wyzywał funkcjonariuszy. Świadek pozostała na sali rozpraw zatem nie powzięła spostrzeżeń co do sytuacji na korytarzu. Zaznaczyła, iż mężczyzna nie wyzywał wówczas sędziego, prokuratora ani jej osobiście, nie kojarzyła też, by obrażał słownie obrońcę bądź aplikanta. Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek podstaw do podważeni rzetelnej relacji świadek, która o okolicznościach sprawy zeznawała w związku z pełnionymi wówczas obowiązkami zawodowymi.
Czyniąc ustalenia faktyczne Sąd w istotnym zakresie oparł się o dowody z dokumentów, które przyjął za podstawę poczynionych ustaleń. W szczególności protokół rozprawy z dnia 08.05.2014r w sprawie IIK 807/13 potwierdza przebieg zdarzenia mającego miejsce na Sali rozpraw w sposób zbieżny z wyżej omówionymi relacjami świadków.
Na podstawieart. 226§1 kkodpowiedzialność karną ponosi sprawca, który znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Przestępstwo to jest typem kwalifikowanym zniewagi zart. 216 kk. Przedmiotem jego ochrony jest w szczególności godność i powaga funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej. Zważyć należy, iż „o tym, czy zachowanie miało charakter znieważający, decydują dominujące w społeczeństwie oceny i normy obyczajowe, a nie subiektywne przekonanie osoby rzekomo znieważonej” [Uchwała SN z dnia 5 czerwca 2012 r., SNO 26/12, LEX nr 1231618]. Niewątpliwie wypowiadane przezM. V.względem pełniących służbę funkcjonariuszy policji wulgarne wyzwiska, miały charakter znieważenia, naruszały powszechnie przyjęte w społeczeństwie normy obyczajowe. Przy tym zniewaga może przybrać także postać pozawerbalną, w szczególności poprzez oplucie innej osoby, co uznać należy za rażąco dotkliwe naruszenie godności.
W treściart. 224 § 2 kkustawodawca ustanowił odpowiedzialność karną za działanie sprawcy, który stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej. Odnosząc się do przedsięwziętych przez oskarżonego działań zważyć zwłaszcza należy, iż przewidziana w rozpatrywanym przepisie czynność wykonawcza w postaci stosowania przemocy „oznacza stosowanie środków fizycznego oddziaływania w celu przełamania oporu podmiotu (na który wywiera się wpływ lub zmusza do określonego zachowania). Aby tego rodzaju środki mogły być uznane za przemoc, charakteryzować je musi pewien stopień intensywności. Chodzi tutaj bowiem o oddziaływanie środkami fizycznymi, które uniemożliwiają lub udaremniają opór, prowadząc do przełamania woli osoby zmuszanej lub uniemożliwiają powzięcie woli” [T. Hanausek, Przemoc jako forma działania przestępnego, Warszawa 1966, s. 69]. W realiach niniejszej sprawy taki charakter przybrało działanieM. V.w postaci wyszarpywania się funkcjonariuszom, a zwłaszcza próba uderzenia głowąT. Ś. (1). Podejmowane przez agresywnegoM. V.zachowania zmierzały do przełamania prawnych czynności służbowych funkcjonariuszy i obiektywnie utrudniały ich wykonywanie.
Zgodnie z treściąart. 115 § 13 pkt 7 kkfunkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego (w tym policjant) jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniukodeksu karnego. Natomiast w myślart. 7 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze, adwokat podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków zawodowych korzysta z ochrony prawnej podobnie jak sędzia i prokurator. W realiach niniejszej sprawy adw.M. F.została znieważona występując w charakterze wyznaczonego przez Sąd obrońcy z urzędu, a do zajścia doszło w związku i podczas wykonywania jej obowiązków – na rozprawie głównej.
Reasumując, w przekonaniu Sądu zebrany w sprawie i wyżej omówiony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że oskarżonyM. V.w dniu 8 maja 2014r, podczas rozprawy przed Sądem Rejonowym w Tarnowskich Górach w sprawie o sygn. akt IIK 807/13 znieważył adwokatM. F.plując na nią – podczas i w związku z pełnieniem przez nią funkcji obrońcy.
Zachowania tegoM. V.dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresach: 08.04.2008r, 25.08.2008r – 21.10.2008r, 05.11.2008r – 23.12.2008r, 05.02.2009r – 04.03.2009r, 05.06.2009r – 27.07.2009r i 27.01.2010r – 17.05.2010r kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstw zart. 226§1 kkwyrokiem Sądu Rejonowego w Sosnowcu z dnia 11.02.2009r, sygn. akt VIIK 377/08 i odbywanej w ramach orzeczonej w/w wyrokiem kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (k.51-52).
Okoliczności zdarzenia, sposób działania oskarżonego wskazują, iż zachowaniem swoim wyczerpał ustawowe znamiona występku opisanego wart. 226§1 kkw zw. zart. 64§1 kk.
NadtoM. V.w dniu 8 maja 2014r wT., znieważył słowami powszechnie uważanymi za obraźliwe funkcjonariuszy KWP wK.D. T.,T. Ś. (1)iT. Ś. (2), podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych oraz stosował przemoc wobecT. Ś. (1), w postaci wyprowadzenia ciosu w głowę, w celu zmuszenia go do odstąpienia prawnej czynności służbowej.
Do znieważania policjantów dochodziło wielokrotnie, na korytarzu sądu i podczas doprowadzania do pojazdu służbowego, zatem w krótkich odstępach czasu, a zachowanie oskarżonego wskazuje, że towarzyszył temu jeden, z góry powzięty zamiar znieważania funkcjonariuszy.
Zachowania tegoM. V.dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresach: 08.04.2008r, 25.08.2008r – 21.10.2008r, 05.11.2008r – 23.12.2008r, 05.02.2009r – 04.03.2009r, 05.06.2009r – 27.07.2009r i 27.01.2010r – 17.05.2010r kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstw zart. 226§1 kkwyrokiem Sądu Rejonowego w Sosnowcu z dnia 11.02.2009r, sygn. akt VIIK 377/08 i odbywanej w ramach orzeczonej w/w wyrokiem kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Okoliczności zdarzenia, sposób działania oskarżonego wskazują, iż zachowaniem swoim wyczerpał ustawowe znamiona występku opisanego wart. 224§2 kkiart. 226§1 kkw zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64§1 kk.
Oskarżony jest osobą dojrzałą, w pełni poczytalną, co potwierdza zasięgnięta w sprawie opinia o stanie jego zdrowia psychicznego (k. 81-84), miał możliwość rozpoznania bezprawności swojego zachowania. Sąd uznał, że oskarżony jest winny przypisanych mu czynów. Można mu zarzucić, iż w trakcie swoich bezprawnych zachowań nie dał posłuchu normie prawnej, mimo, że mógł to uczynić.
Określając stopień społecznej szkodliwości czynu, Sąd – zgodnie z treściąart. 115§2 kk– wziął pod uwagę bezpośredni zamiar oraz wysoce naganną motywację sprawcy w postaci dążenia do naruszenia czci oraz znieważenia zarówno obrońcy z urzędu jak i funkcjonariuszy policji. Sąd uwzględnił także rodzaj i charakter zagrożonego przestępstwem dobra prawnego, którym jest zarówno cześć pokrzywdzonych, pośrednio także działanie instytucji państwowych, a to Sądu i Policji. Istotny pozostał również sposób i okoliczności popełnienia czynu – a to agresywne wyładowanie frustracji w słowach i czynach powszechnie uznanych za obelżywe oraz znieważające.
Uznając oskarżonegoM. V.za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów, Sąd wymierzył mu za przestępstwo opisane wpunkcie Ina karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, za czyn opisany wpunkcie II, zgodnie z regulacjąart. 11§3 kkna podst. przepisuart. 224§2kkzagrożonego surowiej karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd miał na uwadze, iż czyn zart. 224 § 2 kkzagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 3, natomiast występek zart. 226 § 1 kkalternatywnie karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Ponadto przy zastosowaniuart. 64 § 1 kksąd może wymierzyć karę w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Wymierzoną karę należy zatem uznać za względną dla oskarżonego, bliższą dolnej granicy ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności.
Na mocyart. 85 § 1 i 2 kkiart. 86 § 1 kkSąd połączył wymierzone oskarżonemu kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną w wysokości 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę dyrektywy zawarte w treściart. 53 kk. Na korzyść oskarżonego uwzględniono umiarkowany rozmiar ujemnych następstw popełnionego przezeń przestępstwa. Natomiast na jego niekorzyść przemawia wcześniejsza karalność, w tym za czyny podobne i fakt dopuszczenia się obydwu przestępstw w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64§1 kk.
Przy wymiarze kary łącznej 6 miesięcy pozbawienia wolności zastosowano zasadę częściowej absorpcji. Sąd miał na uwadze tutaj przede wszystkim zbieżność czasową przestępstw oskarżonego oraz znaczne podobieństwo popełnionych czynów.
Sąd uznał, że wymierzona kara łączna 6 miesięcy pozbawienia wolności jest współmierna i sprawiedliwa, odpowiada stopniu jego zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Rozważając możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności Sąd zważył, iż oskarżony nie zasłużył na takie dobrodziejstwo, był uprzednio wielokrotnie karany, w tym za przestępstwa zart. 224 § 2 kkiart. 226 § 1 kk, nadto charakter czynów oraz okoliczności ich popełnienia wykluczają zasadność stosowania wobecM. V.warunkowego zawieszenia kary jako swoistego rodzaju przywileju dla sprawców przestępstw. W ocenie Sądu kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania powinna spełnić swe cele względem sprawcy, zabezpieczy przed popełnianiem przezeń przestępstw w przyszłości, nadto będzie oddziaływać w ramach społecznej świadomości prawnej, przy tym jest wystarczająco wychowawcza i dotkliwa.
Na mocyart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o Adwokaturzesąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu z urzędu w kwocie 516,60 złotych.
Rozstrzygając w przedmiocie kosztów postępowania, uwzględniając sytuację materialną oskarżonego, który jako osoba pozbawiona wolności nie ma możliwości osiągania dochodów Sąd zwolnił oskarżonego od opłaty oraz ponoszenia pozostałych kosztów procesu obciążając nimi Skarb Państwa.