Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 6031/14
Data wyroku: 2015-05-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Bazyluk
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Bezpieczeństwu I Porządkowi W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 5 § 1 pkt 1 kpw
Teza: brak danych dostatecznie uzasadniających popełnieni przez obwinionego zarzucanego mu wykroczenia

Sygn. akt XI W 6031/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 maja 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Agnieszka Bazyluk
Protokolant: Marta Boratyńska, Izabela Bańcer, Anna Urbańska
W obecności oskarżyciela:---------------------------------
po rozpoznaniu w dniach 25 listopada 2014 r., 8 stycznia i 27 maja 2015 r. wW.sprawy przeciwko:
T. O.
synowiH.iA.z d.Z.
urodzonemu dnia (...)roku wW.
obwinionemu o to, że
w dniu 26.04.2014r. ok. godz. 19.55 wW.przyul. (...)kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...)jechał wzdłuż po chodniku
tj. za wykroczenie z art. 97 kw

orzeka

I
na podstawieart. 5§1 pkt 1 kpww zw. zart. 62§3 kpwobwinionegoT. O.

uniewinnia od dokonania zarzucanego mu czynu;
II.na podstawieart. 118§2 kpwustala, iż koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.
Sygn. akt XI W 6031/14

UZASADNIENIE
T. O.został obwiniony o to, że w dniu 26 kwietnia 2014 r. ok. godz. 19:55 wW., przyul. (...), kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...), jechał wzdłuż po chodniku, tj. o wykroczenie z art. 97 k.w.
Na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
26 kwietnia 2014 r.T. O.wraz z synemP. O.udali się na mecz(...)rozgrywany na stadionie przyul. (...). Około 19:55T. O.zaparkował swój samochód w pobliżuronda (...), w całości na chodniku, przy krawędzi jezdni, równolegle do niej, w miejscu dozwolonym, nie dopuszczając się przy tym manewru jazdy chodnikiem wzdłuż.
/wyjaśnienia obwinionegoT. O.(k. 41-42), zeznania świadkaP. O.(k. 63-64), informacja z(...)wraz z planem organizacji ruchu (k. 49-50)/
Gdy wysiedli z samochodu podeszli do nich funkcjonariusze Policji zabezpieczający mecz-A. R.iJ. K., którym dowódca wydał uprzednio polecenie usunięcia z tego miejsca samochodów. Trzeci z policjantów z tego samego patrolu-K. J.przeprowadzał wówczas czynności z inną osobą i nie był przy tym obecny.A. R.powiedziałaT. O.aby odjechał z tego miejsca, na co ten odparł, że nie stoi w miejscu zakazanym. Policjantka stwierdziła, że parkowanie jest tam zakazane ze względu na powadzone działania Policji i zagroziła kierowcy ukaraniem. Gdy ten nadal nie zgadzał się odjechać, argumentując, że parkował tam już wcześniej przed meczami w obecności policjantów a także stały i stoją tam inne samochody, wylegitymowała go i, po odejściu narondo (...), gdzie w samochodzie policyjnym sporządziła notatkę, nałożyła na niego mandat karny kredytowany w wysokości 250 zł za wykroczenie z art. 90 k.w., mające polegać na jeździe po chodniku, którego obwiniony nie przyjął. Samochód został pozostawiony na miejscu i stał tam, aż do powrotuT.iP. O.z meczu.
/wyjaśnienia obwinionegoT. O.(k. 41-42), zeznania świadkaP. O.(k. 63-64), częściowo zeznania świadekA.R.(k. 43-44), zeznania świadkaK. J.(k. 99-100), częściowo zeznania świadkaJ. K.(k. 100-101), notatka urzędowa (k. 1), kopie notatników służbowych (k. 53-57)/
ObwinionyT. O.ma obecnie 42 lata, jest żonaty, ma syna, którego utrzymuje. Prowadzi działalność gospodarczą w branży elektrycznej, która przynosi straty. Uprzednio był dwukrotnie karany.
/dane podane przez obwinionego na rozprawie (k. 41), karta karna (k. 9-10)/
Sąd zważył:
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie obwinionemu sprawstwa zarzucanego mu wykroczenia.
Sąd uznał za wiarygodne w całości wyjaśnienia obwinionego i zbieżne z nimi do tego stopnia, że należy oceniać je łącznie, zeznaniaP. O.. Zdaniem Sądu przedstawiony przez nich przebieg wydarzeń jest spójny, logiczny i zgodny za wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zauważyć przy tym należy, że zarówno z zeznańA. R., treści zapisów w notatniku służbowym, w którym zanotowała ona, że obwiniony od początku nie przyznawał się już wówczas do popełniania żadnego wykroczenia jak i jego zachowania- nie usunięcia samochodu wynika, żeT. O.od początku przekonany był o tym, że nie złamał prawa. Brak jest przy tym przekonywujących dowodów przeciwnych, wystarczających do obalenia przysługującego obwinionemu domniemania niewinności.
ZeznaniaA. R., w ocenie Sądu, są wiarygodne w zakresie w jakim odnoszą się do faktu zatrzymania przez obwinionego samochodu na chodniku w rejonieronda (...), podjęcia wobec niego interwencji, której celem było usunięcie samochodu, w związku z poleceniem przełożonego, nieprzyznania się przez obwinionego do popełnienia czynu i twierdzenia, że parkowanie nie jest tam zabronione, wylegitymowania go, odejścia przez świadek w trakcie interwencji w kierunku ronda oraz nałożenia naT. O.mandatu karnego kredytowanego w wysokości 250 zł za wykroczenie z art. 90 k.w., którego obwiniony nie przyjął. W tej części są one w pełni zgodne z pozostałymi zgromadzanymi w sprawie dowodami.
Sąd nie dał im natomiast wiary w pozostałym zakresie, depozycje te są bowiem bardzo nieprecyzyjne jeśli chodzi o samo zachowanie obwinionego, którego ustalenie jest kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy. Świadek nie była w stanie wskazać żadnych jego szczegółów, w tym tego jaką odległośćT. O.miał przejechać po chodniku, czy w jakim kierunku jechał, które to okoliczność są istotne dla ustalenia czy wjechanie przez niego na chodnik stanowiło element dopuszczalnego manewru parkowania, czy też złamanie zakazu określonego w art. 26 ust 3 pkt 3 p.o.r.d.
Przedstawiona przez nią wersja zdarzeń wydaje się także mało prawdopodobna w świetle wskazań doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu, brak było jakiegokolwiek racjonalnego powodu który uzasadniałby jazdę obwinionego wzdłuż po chodniku, miał on bowiem możliwość zaparkowania bez takiego manewru, co więcej, zważywszy na dużą liczbę samochodów parkowanych w tym rejonie przed meczami na stadionie Legii i przechodzących tamtędy pieszych, wykonanie go mogło być w tamtym czasie znacznie utrudnione. Ponadto wątpliwości musi budzić nałożenie przez świadek na obwinionego mandatu karnego tylko za jazdę wzdłuż po chodniku, błędnie zakwalifikowaną z art. 90 k.w., popełnienie którego to czynu obwiniony kwestionował, podczas gdy zgodnie z jej zeznaniami obwiniony miał też zaparkować samochód w odległości mniejszej niż 10 m od skrzyżowania, co również stanowiłoby wykroczenie. Zdaniem Sądu, nawet w razie zamiaru nałożenia przez funkcjonariuszkę mandatu tylko za jedno z ujawnionych wykroczeń, logicznym byłby wybór, tego, które jest oczywiste dla każdego kierującego i popełniania go obwiniony nie mógłby w zasadzie zakwestionować, co zwiększyłoby szanse na zakończenie sprawy bez kierowania do sądu wniosku o ukaranie i wykonywania związanych z tym dodatkowych czynności.
Zeznania świadkaK. J.miały ograniczone znaczenie dla ustalenia przebiegu zdarzenia, świadek ten, choć był członkiem tego samego patrolu coA. R.iJ. K., w czasie gdyA. R.podjęła interwencję wobec obwinionego był w innym miejscu kończąc czynności związane z poprzednią interwencją i nie widział przedmiotowego zdarzenia. Jego zeznania mają znaczenie tylko dla ustalenia celu działania funkcjonariuszy, jakim było usunięcie zaparkowanych w rejonieronda (...)samochodów. Chociaż zeznał on, iż nie dostali wówczas takiego rozkazu, to w jego ocenie parkowanie w miejscu zdarzenia w czasie meczów jest niedopuszczalne, a w przeszłości takie polecenia były wydawane policjantom zabezpieczającym mecze. Zeznania te, w ocenie Sądu, są w pełni wiarygodne, albowiem ich treść jest niesprzeczna z żadnym z pozostałych dowodów, a zaistnienie okoliczności w nich przedstawionych jest wysoce prawdopodobne w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Wiarygodności nie odbiera im twierdzenie, o tym, że nie zostało wydane polecenie usunięcia samochodów, ponieważ, zgodnie z zeznaniamiA. R.zostało ono wydane bezpośrednio przed podjęciem przez nią interwencji wobecT. O., a więc w czasie gdy świadek przebywał w innym miejscu.
ŚwiadekJ. K.nie pamiętał przebiegu zdarzenia. Odpowiadając na zadawane pytania stwierdził najpierw, iż na pewno miała miejsce sytuacja z jazdą wzdłuż po chłodniku, by następnie stwierdzić , iż nie pamięta czy obwiniony jechał wzdłuż po chodniku czy też parkował. Ze względu na bardzo ubogą i zmienną treść jego zeznań Sąd nie uznał ich za wiarygodny dowód.
Notatka urzędowa ze zdarzenia (k. 1) sporządzana przezA. R.oraz kopia jej notatnika służbowego odpowiadają treścią jej zeznaniom złożonym w charakterze świadka i, zdaniem Sądu, tak samo należy też oceniać ich wiarygodność.
Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia zgromadzonych w sprawie dowodów nieosobowych w postaci informacji z(...)o organizacji ruchu w miejscu zdarzenia, kopii notatnika służbowegoJ. K.i karty karnej nie wzbudziły żadnych wątpliwości Sądu, a także nie były przedmiotem zarzutów stron. Dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione osoby w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania. Z tych względów Sąd nie odmówił wskazanym wyżej dowodom wiarygodności.
Notatka urzędowa znajdująca się na k.8 i kopia umowy znajdująca się na k. 21 są, zdaniem Sądu, w pełni wiarygodnymi dowodami, jednak nie miały one znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego a jedynie dla kwestii procesowych, albowiem nie odnoszą się one bezpośrednio do przedmiotowego zdarzenia.
W ocenie Sądu, powyższe dowody, z powodów przywołanych przy ich ocenie, nie pozwalają na przełamanie domniemania niewinności i ustalenie, iż obwiniony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Z drugiej strony niemożliwe na ich podstawie jest także kategoryczne wykluczenie jego sprawstwa. Sąd nie doszukał się także kolejnych dowodów, które mógłby przeprowadzać z urzędu, mogących posłużyć dalszej weryfikacji sprzecznych wersji przebiegu wydarzeń. W tej sytuacji Sąd obowiązany był uniewinnić obwinionego na podstawieart. 5 § 1 pkt 1 k.p.w w zw. zart. 62 § 3 k.p.w.
Wobec uniewinnienia obwinionego, Sąd zgodnie zart. 118 § 2 k.p.w.stwierdził, iż koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.
Ze względu na powyższe, należało orzec jak w sentencji.