Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 391/15
Data wyroku: 2015-06-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariola Urbańska-Trzecka, Włodzimierz Hilla, Małgorzata Lessnau-Sieradzka
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437§1kpk

Sygn. akt.IV Ka 391/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 czerwca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Mariola Urbańska - Trzecka
Sędziowie SO Włodzimierz Hilla (sprawozdawca)
SO Małgorzata Lessnau-Sieradzka
Protokolant    st. sekr. sądowy Anna Jagieło-Pick
przy udziale Antoniny Kasprowicz-Czerwińskiej - prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy
po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 roku
sprawyH. O., s.F.iC.ur. (...)wI.
oskarżonego zart. 177 § 1 i 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegoK. V.
od wyroku Sądu Rejonowego w Świeciu
z dnia 4 lutego 2015 roku sygn. akt II K 454/14
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; wymierza oskarżycielowi posiłkowemu -K. V.100 (sto) złotych opłaty za II instancję i obciąża go wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.
IV Ka 391/15

UZASADNIENIE
H. O.wyrokiem Sąd Rejonowy w Świeciu z 4 lutego 2015 r. (sygn. akt II K 454/14) został uniewinniony od zarzucanego mu subsydiarnym aktem oskarżenia czynu zart. 177 § 1 i 2 k.k., polegającego na tym, że 15 stycznia 2011 r. w m.S.kierując samochodem ciężarowym wraz z naczepąmarki S.onr. rej. (...), jadąc z kierunkuŚ.w kierunkuG., w trakcie manewru zjazdu z pasa lewoskrętnegodrogi krajowej (...)w kierunku pieszegoK. V., znajdującego się w stanie nietrzeźwości o stężeniu powyżej 0,5 promila, w wyniku czego doznał on wstrząsu pourazowego spowodowanego rozległym zmiażdżeniem kończyny dolnej prawej, z jej oskalpowaniem, otwartym złamaniem kości podudzia prawego, co w konsekwencji doprowadziło do amputacji kończyny prawej na wysokości połowy kości udowej, a nadto spowodował stłuczenia głowy i kończyny górnej lewej, co spowodowało ciężkie kalectwo narządu ruchu.
Powyższy wyrok został zaskarżony w trybie apelacji przezpełnomocnika oskarżyciela posiłkowego,który, powołując się na podstawy odwoławcze określone wart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k., orzeczeniu temu zarzucił:
I.obrazę przepisów postępowania, a w szczególności:
1.art.art.: 7 w zw. z 193 w zw. z 201k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez częściowe odrzucenie opinii biegłego;
2.art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez wadliwe ustalenie w oparciu o przeprowadzony eksperyment procesowy i wizję lokalną okoliczności dotyczącej widoczności pokrzywdzonego na miejscu zdarzenia;
3.art. 211 k.p.k.przez wadliwe przeprowadzenie eksperymentu procesowego, w niezgodzie z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń;
4.art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez niezasadne uznanie, że oskarżony musiał obserwować pas, który przecinał wykonując manewr skrętu;
II.dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia, że nie doszło do potrącenia pokrzywdzonego przez oskarżonego.
W konkluzji apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uznanie oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje
         :
Powyższą apelację należało uznać za oczywiście bezzasadną, w rozumieniu treści przepisuart. 457 § 2 k.p.k., wobec czego zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy.
W ocenie sądu odwoławczego, sąd pierwszej instancji w sposób w pełninależyty, kompletny i wyczerpującyprzeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, po czym poczynił jak najbardziejtrafne ustaleniafaktyczne skutkujące uniewinnieniem oskarżonego od zarzucanego mu subsydiarnym aktem oskarżenia czynu.
Sąd orzekający przeanalizował i oceniłwszystkie dowody, jakie zostały przeprowadzone w sprawie (art. 410 k.p.k.), w pełni prawidłowo ustalając stan faktyczny (art. 2 § 2 k.p.k.). Natomiast fakt, że strony skarżącej nie satysfakcjonuje rezultat tego procesu ocennego i decyzyjnego, bynajmniej sam przez sięnie uprawniajeszcze do sięgania do tego rodzaju, rażącej dowolnością argumentacji, jaką zwarto właśnie w niniejszym środku odwoławczym. Sąd orzekający władny jest dokonywać ustalenia faktyczne właśnie w granicachswobodnej ocenydowodów i wiąże się z tym między innymi jego dyskrecjonalne uprawnienie do uznania części dowodów za rzeczowe, przydatne dla czynionych ustaleń, a w konsekwencji za wiarygodne i miarodajne, a tym samym do odmówienia tych przymiotów innym dowodom, czy ich fragmentom, a więc także tym, do których tutaj odwołuje się obrona. Naturalnie przy pełnym zachowaniu (jak miało to miejsce w przypadku zaskarżonego wyroku) wzmiankowanych reguł i zasad oceny dowodów.
Zatem, jeżeli tylko ustalony w taki oto sposób stan faktyczny jawi się jakologiczne następstwodokonanej analizy i oceny dowodów, a nadto znajduje on swe niezbędne oparcie i uzasadnienie w świetle wskazań wiedzy i zasad doświadczenia życiowego, tonie możnaskutecznie wywodzić w sposób jak czyni się to w przedmiotowej apelacji, tylko dlatego, że jej autor „potrafi” sobie wyobrazić i zbudować, wedle wielce dowolnych reguł i wyobrażeń, odmienny bieg zdarzeń, czy też określonych faktów i okoliczności.
Sąd orzekającyw swymobszernym, szczegółowym, rzeczowym, logicznymi jak najbardziejprzekonującymuzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wskazał, na jakich dowodach oparł dokonane ustalenia i z jakich powodów nie uznał dowodów przeciwnych, a z jego treści w sposób jednoznaczny, jasny i zrozumiały wynika,dlaczego zapadł taki właśnie wyrok.
Przedstawiona ocena wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów – wbrew twierdzeniu apelującego - w żaden sposóbnie wykraczapoza granice ich swobodnej oceny, uwzględnia wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, jak najbardziej uprawnienie korzystając z ochrony przewidzianej właśnie treścią przepisuart. 7 k.p.k.
Sąd odwoławczy, w powyższym zakresie, z tą argumentacją, jaka została tamże przywołana, w pełni się utożsamia i się do niej odwołuje, nie dostrzegając zatem konieczności ponownego szczegółowego jej przytaczania.
Czyniąc natomiast zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania odwoławczego treścią przepisów art. art.: 433§ 2 i 457 § 3 k.p.k., należy stwierdzić co następuje:
Niniejsza apelacja jawi się jako w gruncie rzeczytylko i wyłącznie polemicznawobec ustaleń sądu orzekającego oraz logicznej, rzeczowej i jak najbardziej przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dostarczającjakichkolwiekmerytorycznych argumentów tego rodzaju, które pozwalałyby na podzielenie zarzutów sformułowanych w tymże środku odwoławczym oraz w leżącej u ich podstaw argumentacji. Ta zdaje się całkowicie rozmijać się ze tymi wszystkimi relewantnymi dla sprawy okolicznościami, zwłaszcza, że w treści zarzutów nawet nie podnosi się, czy wskazywane uchybienia mogły mieć, czy też miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku (art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.).
Lektura niniejszego środka odwoławczego podpowiada, że jego istota zasadza się w głównej mierze na kwestionowaniu dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodu w postaci opinii biegłego z dziedziny technicznej i kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych –P. Ż.. Tymczasem, okoliczności przedmiotowego zdarzenia zdają się wskazywać przede wszystkim na to, że w ogóle już sama przydatność tegoż dowodu dla merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jestco najmniej wątpliwa. O ile bowiem niechybnie nader wartościowym dowodem, jaki został przeprowadzony przez sądmeriti, była czynność w postaci wizji lokalnej na miejscu zdarzenia, pozwalająca w sposób możliwie optymalny ustalić i udokumentować procesowo usytuowanie, ulokowanie poszczególnych uczestników owego zdarzenia w terenie, połączona z eksperymentem procesowym, umożliwiającym dokonanie ustaleń dotyczących jednej z podstawowych dla sprawy okoliczności, a mianowicie możności ewentualnego dostrzeżenia pokrzywdzonego przez kierowcęS., o tyle czynienie owych ustaleń (przecież przez przeprowadzający owe czynności Sąd, a nie przez biegłego) w tym trybie z udziałem biegłego, w gruncie rzeczy w żaden sposób i w jakimkolwiek zakresie nie mogło determinować rezultatów owych czynności. Sąd bowiemsamodzielnie,bez „pomocy” biegłego, z powodzeniem był w stanie poczynić własne obserwacje (naturalnie z udziałem uczestników postępowania) i ustalić okoliczności, dla których dowód ów (wizję lokalną połączoną z eksperymentem) dopuszczono. Tak też Sąd uczynił, stwierdzając, że w określonym, opisanym w protokole z owej czynności, zakresie, pokrzywdzonynie był widoczny(a precyzyjnie mówiąc,mógł być niewidoczny) dla kierowcy ciężarówki.
Natomiast, podnoszenie przez biegłego, a w ślad za nim przez apelującego, że obserwacji i ustaleń tych dokonano w sposób statyczny, a więc w sytuacji, gdy pojazd, w przeciwieństwie do momentu zdarzenia, nie był w ruchu, ma zgołairrelewantne znaczeniew sprawie. Abstrahując już od tego, że ewentualna próba wykonania owej czynności w postulowany przez apelującego sposób, w istocie z powodzeniem mogłaby zakończyć się tożsamo, jak w krytycznym czasie, to w sposób oczywisty nie mogłaby ona doprowadzić do odmiennych wniosków, zwłaszcza przy uwzględnieniu, zupełnie ignorowanej przez żalącego się, afundamentalnejw sprawie, a przy tym wyraźnie, jednoznacznie i zdecydowanie podnoszonej przez sąda quookoliczności związanej z tym, żenie są znane ani możliwe do ustaleniaokoliczności oraz sposób, w jaki pokrzywdzony przemieścił się w okolicę ciężarówki (przyszedł, przybiegł, z którego kierunku etc. etc. ?!), w jej bezpośrednie sąsiedztwo, a wreszcie znalazł się pod lewym, przednim kołem pojazdu. Jakiekolwiek próby ustalenia, a raczej związane z tym wszelakie spekulacje, mające charakter najzwyczajniejszych domniemań, musiałyby być obarczone całkowicieniedopuszczalnym mankamentem dowolności, uniemożliwiającym objęcie takowych „ustaleń” ochroną przewidzianą treścią przepisuart. 7 k.p.k.
Z tożsamych powodów jako wyłącznie czczą polemikę należało potraktować i te dalsze dywagacje żalącego się, jakie ów czynił w związku z usłyszeniem przez kierowcęS.jakiegoś, bliżej nieokreślonego „puknięcia w kabinę kierowcy”, które to puknięcie apelujący rad by, jednakz jedynie sobie znanych względów,kategorycznie i jednoznacznie wiązać, już to z faktem „potrącenia” pokrzywdzonego przez pojazd, już to z dalszymi konsekwencjami, jakie z tego „faktu” miałyby wynikać dla postulowanego przezeń zakresu odpowiedzialności oskarżonego. Tym bardziej, że z treści niepodlegającej kwestionowaniu opinii medycznej biegłego –P. S.wynika, że „brak jest wystarczających podstaw do stwierdzenia, iżby ślady na ciele pokrzywdzonego wskazywały na ich powstanie w następstwie jego potrącenia” (k. 78).
W takim stanie rzeczy, sąd orzekający byłw pełni władny„odrzucić częściowo” (jak określił to apelujący) te zastrzeżenia, jakie w związku z przebiegiem tejże czynności procesowej podnosił biegły w swej opinii. Z tożsamych powodów, w sposób oczywisty nie mogło być tu mowy również o zaistnieniu tego rodzaju okoliczności, jakie przewidziane są treścią przepisuart. 201 k.p.k.
Wbrew dalszym zarzutom apelującego, stwierdzić należy, że sąd pierwszej instancji, w oparciu o treść zgromadzonych dowodów, dla oceny inkryminowanego zachowania się oskarżonego z powodzeniem władny był przyjąć także i to, że kierowca pojazdu wykonując manewr skrętu i wjazdu na teren stacji benzynowej, w sposób oczywisty musiał koncentrować swoją uwagę naróżnorakich okolicznościach, które pozwalałyby mu na bezpieczne wykonanie owego manewru. Jeszcze raz przypomnieć należy, że mamy do czynienia z kierowaniem przez oskarżonegodużym zestawem kołowym, w warunkach ograniczonego, jednakżenormalnego ruchu drogowego, z równoczesną koniecznościąprzecięciaprzeciwległego pasa ruchu, a wszystko to w nadertrudnych warunkachdrogowych i atmosferycznych iznacznie ograniczonej widoczności,gdzie – nawiasem mówiąc – pokrzywdzony był do tego ubrany w ciemną odzież. Oczekiwanie, zatem od kierowcy pojazdu „permanentnego” – jak zdaje się chciałby to widzieć autor apelacji - „wypatrywania” ewentualnej obecności pokrzywdzonego w pobliżu pojazdu, brzmi zgołairracjonalnie. Także dlatego, że w miejscu zdarzenia - co do samej zasady - nie powinien pojawić sięnie tylko pokrzywdzony, lecz jakikolwiek inny pieszy(vide materiał poglądowy), w związku z czym o zachowywaniu zasady ograniczonego zaufania do tegoż pieszego w żaden sposób nie może być mowy.
Wreszcie, przypomnienia wymaga, że z niekwestionowanych ustaleń wynika także i to, że pokrzywdzony, zgodnie z poleceniem funkcjonariuszy Policji, wiadomym także oskarżonemu, winien był udać się na teren stacji benzynowej, w miejsce relatywnie odległe od miejsca, z którego ten ruszył pojazdem. Zresztą,K.V.w tym kierunku pierwotnie się udał, a spostrzeżenie takie zostało poczynione przezH. O.. Ten zatem w istociemiał pełne prawo sądzić, że pokrzywdzony „dawno” już znajduje się na terenie stacji.
Przy czym, nic do rzeczy nie ma tutaj i ta, podnoszona w apelacji okoliczność, jaka dotyczy faktu, że oskarżony jest kierowcą zawodowym, zwłaszcza w zakresie, w jakim podnosi się to w pkt. 4 apelacji.
Tak zatem, ze wszystkich tych powodów, jakie przywołano w szczególności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, acz także tych zaprezentowanych w niniejszym dokumencie procesowym, niniejszą apelację należało uznać zaoczywiście bezzasadną, a zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy.
Już zatem tylko na marginesie godzi się skonstatować, że podstawowy wniosek apelacji, postulujący „zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu”, pozostaje wrażącej sprzecznościz tą zasadą procesową (ne peius), jaka statuowana jest treścią przepisuart. 454 § 1 k.p.k.
Orzeczenie odnośnie kosztów procesu związanych z postępowaniem odwoławczym ma swe oparcie w treści przepisówart. 636 § 1 k.p.k.oraz§ 13 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednol. Dz.U. Nr 49/83, poz. 223 ze zm.), wobec braku przesłanek do zwolnienia apelującego od poniesienia tychże kosztów.