Sąd Apelacyjny w Krakowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 58/15
Data wyroku: 2015-07-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Krężołek, Władysław Pawlak, Zbigniew Ducki
Słowa kluczowe: Użytkowanie Wieczyste
Podstawa prawna: art. 80 ustawy o gospodarce nieruchomościami

Sygn. akt I ACa 58/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 lipca 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Władysław Pawlak

Sędziowie:

SSA Zbigniew Ducki
SSA Grzegorz Krężołek (spr.)

Protokolant:

sekr.sądowy Katarzyna Rogowska

po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. w Krakowie na rozprawie
sprawy z powództwa(...) SAwG.
przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi MiastaK.
o ustalenie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego
na skutek apelacji obu stron
od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach
z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt I C 3106/13

1
zmienia zaskarżony wyrok w punktach:

a
II w ten sposób, że wymienioną w nim kwotę 2 717,58 zł obniża do kwoty 2 232 zł (dwa tysiące dwieście trzydzieści dwa złote),

b
III poprzez podwyższenie wskazanej w nim sumy 648 zł do 1451,90 zł (jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt jeden złotych 90/100)

2
w pozostałym zakresie apelację strony powodowej, a apelację strony pozwanej w całości, oddala;

3
zasądza od Skarbu Państwa - Prezydenta MiastaK.na rzecz strony powodowej(...) SAwG.kwotę 2 400 zł (dwa tysiące czterysta złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego;

4
ustala i przyznaje ze środków budżetowych Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Krakowie na rzecz biegłego mgr inż.M. S. (1)kwotę 217,52 zł (dwieście siedemnaście złotych 52/100) tytułem wynagrodzenia za złożenie ustnej opinii w postępowaniu przed Sądem II instancji;

5
nakazuje ściągnąć od(...) SAwG.oraz Skarbu Państwa - Prezydenta MiastaK.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Krakowie kwot po 108,76 zł (sto osiem złotych 76/100) tytułem wydatków związanych z postępowaniem apelacyjnym.

Sygn. akt : I ACa 58/15

UZASADNIENIE
Strona powodowa(...)Przedsiębiorstwo (...)„ - spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wG., przekształcone następnie wSpółkę Akcyjną (...)„ , domagała się ustalenia , że aktualizacja wysokości opłaty za użytkowaniem wieczyste gruntu stanowiącego nieruchomość składającą się zdziałek ewidencyjnych nr (...), położoną wK.przyul. (...), objętą księgą wieczystą nr(...), dokonana w drodze wypowiedzenia przez Prezydenta MiastaK., w dniu 11 lutego 2013r, jest w całości nieuzasadniona.
Domagała się również obciążenia strony przeciwnej kosztami procesu.
Uzasadniając żądanie wskazała , ze podstawą wypowiedzenia dotychczasowej wysokości opłaty rocznej za prawo do gruntu , które jej przysługuje było uznanie ,iż nastąpił wzrost wartości rynkowej nieruchomości , podstawą którego był operat szacunkowy , sporządzony w dniu 20 sierpnia 2012r , który określał jej wartość na sumę 5 733 167złotego , co było wielkością bardzo istotnie zawyżoną.
Wobec tego powódka złożyła doSamorządowegoKolegium Odwoławczego wK.wniosek o ustalenie , że aktualizacja ta była w całości nieuzasadniona. W postępowaniu przed Kolegium wartość tego gruntu została określona na kwotę 4 041 867 złotych, która była , zdaniem powódki , wielkością także zawyżoną. Na tej podstawie SKO ustaliło wysokość należnej opłaty na sumę 121 256 złotych.
Spółka wskazywała , że taka jej ocena określenia wartości nieruchomości wynika z faktu , że pozostająca w jej użytkowaniu wieczystym realność jest rozdzielona granicąK.. Jej cześć , znajdująca się na terenie miasta ma powierzchnie 3,9033 ha , natomiast pozostała o areale 3,4333 ha jest położona na terenie gminyP.. Wartość tej części , ostatnio określana w roku 2011r, wskazywała na kwotę 463 320 złotych , co w przeliczeniu na metr kwadratowy daje wielkość 12,l 87 zł , podczas gdy tak samo liczona wartość metra kwadratowego gruntu położonego w granicach miasta , której przeznaczenie oraz sposób użytkowania niczym nie odbiega od części nieruchomości położonej na terenie gminy , wynosi aż 103, 55 złotego.
Nie ma przy tym żadnych podstaw by twierdzić , że przez okres dwóch lat pomiędzy 2011 i 2013r nastąpił tak radykalny wzrost wartości tej części nieruchomości , której dotyczy sprzeciw powódki od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa - Prezydent MiastaK., reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa , domagał się oddalenia powództwa oraz obciążenia spółki kosztami postępowania.
W swoim stanowisku prezentował pogląd zgodnie z którym sprzeciw powódki od decyzji SKO nie jest uzasadniony , a wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej, dokonany przez PrezydentaK.miał swoją podstawę w obowiązujących przepisach prawa i był usprawiedliwiony wzrostem wartości rynkowej nieruchomości, przyul. (...), którą prawidłowo określał operat szacunkowy , który stał się podstawą dokonanego wypowiedzenia.
Strona pozwana wskazywała ponadto , iż podtrzymuje , dotąd prezentowane , w sporze ze spółką stanowisko , że opłata roczna mogłaby zostać ostatecznie obniżona do kwoty 109 130, 41 zł , którą Prezydent proponował już w postępowaniu przed SKO.
Wyrokiem z dnia 3 października 2014r Sąd Okręgowy w Kielcach :
- ustalił , że począwszy od stycznia 2014r , wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu , stanowiącego nieruchomość , będącą własnością Skarbu Państwa , składającej się zdziałek ewidencyjnych nr (...), o łącznej powierzchni 3, 9033 ha, położonej wK.przyul. (...), objętej księgą wieczystą nr(...), wynosi 91 103, 02 złotego [ pkt(...)],
- nakazał pobrać od strony powodowej(...) SAwG.na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Kielcach kwotę(...), 58 złotego, tytułem nie uiszczonych kosztów sądowych [ pkt II],
- zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 648 złotego jako części kosztów procesu. [ pkt III sentencji wyroku ].
Sąd Okręgowy ustalił następujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia :
Nieruchomość położona wK.przyul. (...)ma łączną powierzchnię 3, 9033 ha i tworzą ją dwie działki ewidencyjne; nr(...)z obrębu(...), dla której Sąd Rejonowy w Kielcach prowadzi księgę wieczystą nr(...)
Jest ona położona na obszarze peryferyjnym miasta , bezpośrednio przy jego granicy administracyjnej. W sąsiedztwie realności przebiegadroga wojewódzka nr (...). W jej otoczeniu znajdują się grunty o funkcji zabudowy przemysłowo - magazynowej, a także takie , które nie są zabudowane i zagospodarowane. Zabudowa mieszkalna- o niskiej intensywności - jest oddalona od niej o około 500 metrów. Nieruchomość uzbrojona jest w media ; dostęp energii elektrycznej , możliwym jest także podłączenie kanalizacji.
Kształt działek ją tworzących jest nieregularny, przy czym nie utrudnia on w jakikolwiek sposób możliwości jej aktualnego zagospodarowania. Jedna z nich , onumerze ewidencyjnym (...)i powierzchni 0, 6507 ha jest niezabudowana , natomiast na drugiej nr(...)o powierzchni 3, 2526 ha , znajdują się budynki o funkcji przemysłowej , które stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności użytkownika wieczystego. Jest nim strona powodowa , pozostająca uprawnioną z tego tytułu do 25 marca 2091r. Właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa.
Z dalszych ustaleń Sądu I instancji wynika , że pismem z dnia 11 lutego 2011r Prezydent MiastaK., działając jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, dokonał wobec powódki wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste , wynoszącej 64 645, 68 złotego i zaproponował przyjęcie jej przez użytkownika w nowym , wyższym wymiarze , określając jego wysokość na kwotę 171 995, 01 złotego, który miał obowiązywać począwszy od stycznia 2014r.
Wysokość nowej opłaty została ustalona przy zastosowaniu stawki 3 %, na podstawie danych dotyczących aktualnej , na datę wypowiedzenia, wartości rynkowej nieruchomości przyul. (...), określonej w operacie szacunkowym autorstwa rzeczoznawcy majątkowegoA. W., na kwotę 5 733 167 złotych.
Pismem z dnia 14 marca 2013r poprzednik prawny strony powodowej(...)Przedsiębiorstwo (...)„ - spółka ograniczoną odpowiedzialnością wG., złożyło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wK.żądanie ustalenia , iż aktualizacja wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości jest w całości nieuzasadniona.
W motywach żądania wskazywała , że jej wartość określona w operacie szacunkowym nie odzwierciedla wartości rzeczywistej , a metodologia przyjęta przez autorkę opracowania oparta na podejściu porównawczym w postaci korygowania ceny średniej nie była usprawiedliwiona , w sytuacji , gdy brak było odpowiedniej liczby nieruchomości przyjętych do porównania z nieruchomością wycenianą dla braku porównywalnych z nią cech.
W szczególności realności z przyjętego zasobu porównawczego nie były do niej dostatecznie podobne ze względu na powierzchnię , położenie oraz przeznaczenie - wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tego terenu gdzie jest położona - w postanowieniach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta.
Orzeczeniem z dnia 29 maja 2013r , Samorządowe Kolegium Odwoławcze wK., przy ostatecznym przyjęciu , że wartość rynkowa nieruchomości położonej przyul. (...)wynosi 4 041 867 złotych , przy zastosowaniu stawki 3 % , ustaliło nową wysokość opłaty rocznej za jej użytkownie wieczyste , począwszy od 1 stycznia 2014r, na kwotę 121 256 złotych.
W sprzeciwie od tego orzeczenia , skierowanym do Sądu strona powodowa podnosiła , że także tej wymiar opłaty jest w całości nieuzasadniony.
Ponadto na podstawie wniosków , przeprowadzonej w toku postępowania rozpoznawczego , opinii biegłegoM. S. (1), które zostały w całości zaaprobowane przez Sąd I instancji, mimo zarzutów stron do opracowania eksperckiego , ustalił , że na datę 11 lutego 2013r , kiedy Prezydent MiastaK.dokonał wypowiedzenia dotychczasowej wysokości opłaty rocznej, wartość nieruchomości objętej sporem stron wynosiła 3 036 767 złotych. Ponadto skonstatował, na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta , przyjętego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 26 października 2000r nr(...), iż nieruchomość ta leży w całości w terenach o przewadze funkcji przemysłowo - magazynowych i usług technicznych z dopuszczeniem funkcji ogólno miejskich i mieszkalnictwa.
Jej część o powierzchni ponad 3700 m. kw. , stanowi obszar chronionego krajobrazu pod nazwąD.S.. Taka kwalifikacja tej powierzchni wynika z uchwały Sejmiku Województwa(...)z dnia 27 września 2010r nr(...)w sprawie wyznaczenia(...)O.(...)Krajobrazu.
Rozważania prawne rozpoczął Sąd Okręgowy od wskazania przepisówustawy O gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r[ jedn. tekst DzU z 2010 Nr 102 poz. 651 z późn. zm] , oraz przepisów wykonawczych do nich , w oparciu o które może dojść do wypowiedzenia dotychczasowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oraz ustalenia jej nowej wysokości.
Przedstawił również, opisany normatywnie mechanizm , w oparciu o który użytkownik wieczysty może , w sytuacji braku akceptacji wypowiedzenia i propozycji ustalenia nowego wymiaru opłaty doprowadzić , czy to w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym , czy później na drodze sądowej , do weryfikacji istnienia podstaw dla ich dokonania przez właściciela gruntu.
Następnie wskazał , że żądaniem strony powodowej , wskazanym w sprzeciwie wniesionym do Sądu od orzeczenia Kolegium było ustalenie , iż wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty , dokonane przez Prezydenta MiastaK.było w całości nieuzasadnione, a tym samym powódka domagała się stwierdzenia , że opłata ustalona poprzednio, przed aktem wypowiedzenia , na kwotę 64 645, 68 złotego jest nadal obowiązującą jej wysokością,
Dalszą część motywów rozstrzygnięcia poświęcił Sąd I instancji na bardzo szczegółową analizę treści opinii biegłegoM. S. (1), w tym w szczególności , podstaw w oparciu o które , przy przyjęciu metody wyceny – porównywania parami - ekspert ustalił wartość rynkową objętej sporem nieruchomości na kwotę 3 036 767 złotego.
Dokonując ten analizy przez pryzmat zarzutów stawianych opracowaniu przez strony i uznając , że żaden z nich nie jest podstawą do skutecznego podważenia jej wniosków , uznał ją za źródło ustaleń faktycznych oraz oceny prawnej żądaniaspółki (...)„
Żądanie to uznał za usprawiedliwione w części i przy przyjęciu za punkt wyjścia określoną wyżej wartość rynkową nieruchomości , stosując stawkę 3 % [ której zastosowanie nie było przez strony kwestionowane ], ustalił wysokość opłaty rocznej, obowiązującej począwszy od 1 stycznia 2014r , na kwotę oznaczoną w punkcie I sentencji wyroku.
Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu była normaart. 100 kpc, którą stosując , w ramach wzajemnego rozliczenia pomiędzy stronami tych kosztów, Sąd I instancji uznał , że strona powoda wykazała swoje żądanie w zakresie 59 % w pozostałym zakresie - 41 % - ulegając w sporze.
Kwota przyznanaspółce (...)od przeciwnika procesowego z tego tytułu była konsekwencją wskazanej wyżej proporcji , wynikając ze wzajemnego pomiędzy stronami potrącenia kwot im z tego tytułu należnych.
Wskazana wyżej proporcja , jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, zdecydowała o zakresie obowiązku jaki wobec Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Kielcach został na powódkę nałożony z racji jej udziału w niepokrytych , związanych z postępowaniem , kosztach sądowych.
Orzeczenie Sądu I Instancji zaskarżyły apelacjami obydwie strony.
Skarb Państwa - Prezydent MiastaK., zaskarżając je w zakresie punktu I w odniesieniu do ustalenia , iż aktualizacja opłaty rocznej jest uzasadniona w kwocie niższej aniżeli 171 995 , 01 złotego oraz w części obejmującej orzeczenie o kosztach procesu [ pkt III], domagała się zmiany wyroku w zaskarżonym zakresie i oddalenia powództwa w całości oraz obciążenia przeciwniczki procesowej kosztami postępowania za obydwie instancje .
Jako wniosek ewentualny sformułowała żądanie uchylenia wyroku w zaskarżonej części i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Środek odwoławczy został oparty na następujących zarzutach :
Naruszenia prawa procesowego , w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy , a to :
a/art. 233 §1 kpc, wobec wadliwej oceny przez Sąd Okręgowy opinii biegłegoM. S. (1), bez wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego , uznanie tego opracowania jako mogącego być podstawą ustaleń i wyrażenia oceny prawnej żądania strony przeciwnej , w sytuacji gdy zostało ono przygotowane z naruszeniemart. 153 ust. 1 i art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościamioraz §4 ust. 3 Rozporządzenia RM z dnia 21 września 2004r , w sprawie wyceny nieruchomości oraz i sporządzania operatu szacunkowego. Zdaniem apelującego pozwanego , biegły w zbiorze nieruchomości przeznaczonych do porównania z nieruchomością objęta sporem nie zgromadził ani odpowiedniej ilości takich nieruchomości , a te które w zbiorze tym znalazły się nie miały cech , które mogłyby świadczyć o podobieństwie z realnością przyul. (...),
Jego zdaniem , opracowanie biegłegoS.narusza normę art. 155 ustawy albowiem określając jej wartość nie zostały uwzględnione wszystkie jej cechy mające dl niej znaczenie, a w szczególności , nie zostało przezeń wzięte pod uwagę , że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta teren ten ma obok funkcji produkcyjno - magazynowych także funkcję usług ogólno miejskich i mieszkalnictwa. Jest to przy tym cecha wpływająca na wzrost wartości tej realności , co biegły zupełnie pominął , a to deprecjonuje wartość jego opracowania.
b/art. 227 kpcw zw zart. 278 §1 kpci286 kpc, jako następstwa nie uwzględnienia wniosku pozwanego Skarbu Państwa o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności mimo , że wniosek ten był uzasadniony , usprawiedliwionymi wątpliwościami co prawidłowości wyceny,
c/art. 328 §2 kpcjako konsekwencji nie wyjaśnienia w motywach kwestionowanego orzeczenia , przyczyn dla których merytoryczne zarzuty Skarbu Państwa wobec opinii biegłego zostały przez Sąd I instancji uznane za nietrafne,
- naruszenia prawa materialnego w następstwie nieprawidłowego zastosowania następujących przepisów :
1/art. 77 ust. 3 Ustawy o gospodarce nieruchomościami, wobec ustalenia przez Sąd Okręgowy [ nowej ] wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste , podczas gdy nie zostało w postepowaniu ustalone jaka była wartość nieruchomości przyul (...)wK., skoro podstawą takiej konstatacji nie mogła być nieprawidłowo przygotowana opinia biegłegoM. S.,
2/ §28 ust1 w zw z ust. 5 oraz §4 ust. 4 Rozporządzenia RM z dnia 21 września 2004r , w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego , jako następstwa określenia wartości spornej nieruchomości w oparciu o stwierdzenie , że grunt ma przeznaczenie produkcyjno - magazynowe , podczas gdy ze Studium wynika , ze przeznaczenie to jest także inne [ usługi ogólno miejskie i mieszkalnictwo , co istotnie wpływa na podwyższenie jej wartości, w porównaniu z tym praznaczeniem , które za biegłym , nietrafnie, zostało ustalone przez Sąd I instancji.
Realizacji stawianego zarzutu pozwany upatrywał także w tym , że Sąd oparł się na opinii , której wnioski zostały sformułowane na podstawie analizy wadliwie przygotowanego zbioru nieruchomości służących porównaniu z nieruchomością wycenianą , a wobec tego wycena ta nie może by uznana za miarodajną.
W następstwie tak sformułowanych zarzutów , strona pozwana wniosła o przeprowadzenie przed Sądem II instancji dowodu z opinii innego biegłego z zakresu wyceny nieruchomości , dla określenia wartości rynkowej gruntu przyul. (...)na datę dokonania wypowiedzenia opłaty w poprzedniej wysokości.
W motywach apelacji Skarb Państwa zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania rozpoznawczego i jego wyniki, a także w istocie powtórzył zasadnicze tezy swojego , dotąd prezentowanego stanowiska , w tym w szczególności, zarzuty jakie stawiał opinii zasadniczej i uzupełniającej biegłegoM. S. (1).
Strona powodowa objęła zakresem swojego środka odwoławczego punkt I oraz punkty II i III orzeczenia Sądu Okręgowego, domagając się w jego wniosku :
- ustalenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu objętego sporem , w miejsce tej określonej przez Sąd niższej instancji , na kwotę 83 603, 02 złotego ,
- obniżenia sumy kosztów sądowych , którymi powódka została obciążona na rzecz Skarbu Państwa oraz podwyższenia sumy , która jest jej należna od przeciwniczki procesowej z tytułu kosztów procesu.
Apelacja została oparta na zarzutach naruszenia prawa procesowego , a to :
a/art. 233 §1 i 286 kpci229 kpcjako konsekwencji nie uwzględnienia przez Sąd żądania powódki, która domagała uzupełnienia opinii biegłegoS.poprzez wskazanie jak na wartość nieruchomości przy.ul. (...)wpływa okoliczność, iż jej część leży w granicach obszaru chronionego krajobrazu przyrodniczego -D.S., a zamiast tego nietrafne uznanie za niesporny pomiędzy stronami fakt , iż ten ciek wodny nie przebiega w odległości mniejszej aniżeli 100 metrów od granicy przedmiotu sporu,
b/art. 100 kpcoraz art. 83 ust. 2 oraz 113 ust.1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wobec nietrafnego oznaczenia wzajemnego stosunku określającego zakres , w jakim strony wykazały trafność swoich stanowisk procesowych , a co za tym idzie , skali w jakiej są zobowiązane wzajemnie zwrócić sobie te koszty, a także w jakiej powódka zobligowana jest do pokrycia tych kosztów sądowych , które tymczasowo wyłożył w postępowaniu Skarb Państwa.
Zdaniem powódki położenie części nieruchomości pozostającej w jej użytkowaniu wieczystym na obszarze chronionego krajobrazu przyrodniczego wpływa ograniczająco na możliwość właściwego jej wykorzystania , co powinno skutkować ograniczeniem tak jej wartości rynkowej , a w konsekwencji także wysokości należnej opłaty z tytułu ucztowania wieczystego , co najmniej o 7 500 złotych. I w takim w wymiarze postulowała zmniejszenie jej rozmiaru w orzeczeniu reformatoryjnym Sądu II instancji.
W związku z tym zarzutemspółka (...)„ wniosła o przeprowadzenie w postępowaniu odwoławczym dowodu z uzupełniającej opinii biegłegoS., której przeprowadzenia , jej zdaniem niezasadnie, odmówił Sąd I instancji.
Powódka motywując drugi z zarzutów apelacyjnych podnosiła , że dokonując rozliczenia kosztów , Sąd Okręgowy przyjął wadliwe założenie , że apelująca wykazała swoje żądanie jedynie w 59 % , podczas gdy skala ta wynosi ponad 75 %. Błąd ten pociągnął za sobą konsekwencję w postaci nadmiernego obciążenia finansowego spółki z tytułu kosztów sądowych oraz braku zwrotu od strony przeciwnej kosztów procesu w takim rozmiarze , który był jej rzeczywiście należny.
Obydwie strony złożyły także odpowiedzi na apelacje , w których zakwestionowały trafność środków odwoławczych przeciwnika . Obydwie zażądały przyznania kosztów postępowania apelacyjnego , przy czym Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa domagała się ich przyznania na swoją rzecz.
Rozpoznając apelacje stron , Sąd Apelacyjny rozważył :
Środek odwoławczy Skarbu Państwa jest nieuzasadniony w całości i podlega oddaleniu.
Ocena ta ma swoja podstawę w stwierdzeniu , iż żaden zarzut na jakich został on oparty nie może być uznany za zasadny.
Chybiony jest zarzut naruszeniaart. 328 §2 kpc.
Zgodnie z utrwalonym, podzielanym przez Sąd Apelacyjny , stanowiskiem Sądu Najwyższego , ukształtowanym na tle wykładni tego przepisu , skuteczne postawienie tego zarzutu jest tylko wówczas możliwe , kiedy uzasadnienie kontrolowanego instancyjnie wyroku jest tak wewnętrznie wadliwe , iż nie zawiera danych pozwalających na jej przeprowadzenie . Innymi słowy, zarzut ten można podzielić jedynie wówczas , gdy wewnętrzna struktura motywów orzeczenia jest tak nieprawidłowa , że nie sposób na podstawie jego lektury stwierdzić, czy prawo materialne i procesowe zostały przez Sąd niższej instancji prawidłowo zastosowane.
Tego rodzaju , zasadniczych wad , uzasadnienie wyroku z dnia 3 października 2014r nie zawiera , jego ocena instancyjna jest w oparciu o analizę motywów tego rozstrzygnięcia możliwa .
Już z tego powodu zarzut ten jest bezzasadny.
Wbrew stanowisku apelującego uzasadnienie wyroku , w części poświęconej ocenie dowodów zawiera wskazanie przyczyn dla których Sąd uznał opracowanie eksperckie biegłegoM. S. (1)za mogące być podstawą tak ustaleń jak i sformułowania ocen prawnych żądania strony powodowej.
Wbrew temu co podnosi w ramach tego zarzutu strona pozwana , Sąd Okręgowy odniósł się zarzutów stawianych przez obydwie strony wobec tej opinii ,czyniąc to w sposób szczegółowy i nie przekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów.
Poprawność tej oceny została potwierdzona w ramach postępowania przed Sądem II instancji , który zdecydował o uzupełnieniu opinii przez tego biegłego w formie odpowiedzi na pytania , w związku z nadal podtrzymywanymi przez strony , w środkach odwoławczych, zarzutów opracowań dotąd składanych.
Odpowiadając na nie , a także pytania Sądu biegły , w całości podtrzymując ich treść odniósł się do tych zarzutów , w ocenie Sądu Apelacyjnego , w sposób logiczny i konsekwentny i równocześnie wystarczający wyjaśniając zarówno przyjętą metodologię wyceny , powody dla których w ocenie rzeczoznawcy była ona właściwą jak i kryteria , przy zastosowaniu których dokonał on ustalenia wartości nieruchomości parzyul. (...)wK.na datę wypowiedzenia dotychczasowej wysokości opłaty za użytkowanie wieczyste.M. S. (1)wskazał w ten sam , przekonujący sposób, na powody dla których na wartość tej nieruchomości , przy aktualnym sposobie jej wykorzystania , nie ma wpływu [ na ograniczenie jej rozmiaru ] to , że jej część znajduje się w pobliżu cieku wodnego - potokuS., którego dolina stanowi obszar chronionego krajobrazu / por. k. 219v -220 akt , zapis dźwiękowy rozprawy apelacyjnej z dnia 29 czerwca 2015r , minuty 2- 33/.
Nietrafny jest zarzut naruszeniaart. 233 §1 kpc.
Ponownie odwołując się do wykładni tej normy wynikającej z aprobowanego przez Sąd II instancji i mogącego być uznanym za utrwalone orzecznictwa Sądu Najwyższego, zarzut ten może być przez stronę skutecznie podniesiony wtedy, gdy strona powołująca się nań wykaże , w odniesieniu do zindywidualizowanego dowodu , że Sąd oceniając go jako wiarygodny postąpił niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego lub wbrew regułom logicznego rozumowania . Nie jest przy tym wystarczające aby skarżąca poprzestała na przeciwstawieniu ocenie zaprezentowanej przez Sąd jego oceny własnej , przeciwnej , uznawanej przez siebie za poprawną .
/ por. w tej kwestii , powołane jedynie dla przykładu , postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001r , sygn. IV CKN 970/00 , publ. Lex nr 52753 i wyrok z dnia 6 lipca 2005r , sygn. III CK 3/05 , publ. Lex nr 180925 /
Bliższa analiza motywów jakimi strona pozwana posłużyła się aby zarzut ten uzasadnić usprawiedliwia wniosek zgodnie z którym opiera się on i równocześnie wyczerpuje się w polemice z dokonaną przez Sąd I instancji oceną opinii biegłegoM. S. (1), która , zdaniem Skarbu Państwa miała zostać przygotowana w warunkach naruszających tak powołane w zarzucie przepisyustawy z dnia 21 sierpnia 1997r O gospodarce nieruchomościamijak i aktu wykonawczego do niej , a to Rozporządzenia RM z dnia 21 września 2004r w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego.
Motywy te nie uzasadniają podzielenia tego zarzutu.
Po pierwsze dlatego , że oceniając opracowanie biegłego jako takie , które być podstawą ustaleń i wniosków prawnych na których Sąd Okręgowy oparł swoje rozstrzygniecie , a która to ocena opracowania jako kompletnego i wykonanego zgodnie z regułami sztuki opiniodawczej w sposób nie naruszający , wskazanych przez stronę pozwana przepisów nie wykroczyła poza granice swobodnej oceny dowodów. Co więcej prawidłowość tej oceny znalazła swoje potwierdzenie w ramach uzupełnienia postępowania dowodowego przed Sądem II instancji , w którym biegły w sposób przekonujący odparł wszystkie podnoszone na tym etapie postępowania zarzuty stron.
Po wtóre stawiając ten zarzut strona pozwana nie zwróciła uwagi , że zgodnie z normąart. 157 ustawy O gospodarce nieruchomościami, w sytuacji gdy opinia rzeczoznawcy majątkowego mającą za przedmiot określenie wartości nieruchomości objętej reżymem tego aktu prawnego , także w sytuacji gdy opracowanie przygotowane w ramach postępowania sądowego nie zawiera oczywistych błędów lub nielogiczności w zakresie wewnętrznej konstrukcji czy sformułowanych wniosków , ma takich zarzutów opinii strony nie stawiały, podstawowym narzędziem do podważenia takiego opracowania jest wniosek [ kierowany do Sadu ] o przeprowadzenie jego oceny przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych. Potwierdzenie w tym trybie nieprawidłowości opracowania może być następnie podstawą dla Sądu by sięgnął po zlecenie przygotowania opinii przez innego biegłego tej samej specjalności. Z tego środka weryfikacji opracowania biegłegoS.pozwana nie skorzystała, co tylko utwierdza w poprawności wyrażonej wyżej oceny stawianego zarzutu.
Po trzecie i w szczególności zarzut ten jest chybiony dlatego , iż wbrew twierdzeniom zawartym w jego motywach opracowanie to nie narusza powołanych przez Skarb Państwa przepisów materialnych.
Zgodnie z normąart. 152 ustawy O gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r[ jedn. tekst DzU z 2015 poz. 782 ] , wycena wartości nieruchomości następuje , przy uwzględnieniu czynników wpływających na tę wartość według podejścia porównawczego , dochodowego, kosztowego , bądź też mieszanego , zawierającego elementy podejść poprzednich.
Ustalenie wartości rynkowej nieruchomości następuje przy zastosowaniu pierwszych dwóch z nich , przy czym , jeżeli chodzi o podejście porównawcze, może ono być zrealizowane przez sięgniecie do ustalenia jej poprzez porównywanie parami , ustalenie tej wartości przez korygowanie ceny średniej albo też w drodze analizy statystyczna rynku [ argument z brzmienia § 4 ust. 2 Rozporządzenia RM z dnia 21 września 2004r - [ Dz U nr 207 poz. 2109]
Należy także pamiętać , że po myśli art. 154 ust. 1 ustawy, sięgniecie do określonego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości należy do samego rzeczoznawcy , zachowującego w tym zakresie autonomię , a kryteria , którymi powinien się kierować dokonując jej to : cel wyceny , rodzaj i położenie nieruchomości , praznaczenie jej w planie miejscowym [ lub w oparciu o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo też tym , co dla tego przeznaczenia wynika z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ] , stan nieruchomości oraz dane dotyczące cen oraz cech nieruchomości podobnych. Trzeba także mieć na uwadze , że zgodnie ust. 4 §4 Rozporządzenia wykorzystanie metody korygowania ceny średniej jest możliwe o tyle o ile istnieje co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych do nieruchomości , której wartość ma być ustalona.
/ por . także w tej materii uwagi J. Jaworskiego w komentarzu do ustawy o gospodarce nieruchomościami - wydawnictwo CH. Beck 2013. /
W rozpoznawanej sprawie , wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez stronę stawiającą omawiany zarzut, biegły wskazał w sposób wyraźny na przyczyny dla których nie sięgnął w ramach podejścia porównawczego do metody korygowania ceny średniej , a wykorzystał metodę porównywania parami.
Wyjaśnił , że pierwsza z tych metod nie mogła być zastosowana albowiem z uwagi na cechy indywidualne nieruchomości wycenianej nie był w stanie zgromadzić odpowiedniej liczby [ według postanowienia Rozporządzenia wykonawczego z 21 września 2004r co najmniej kilkunastu - według praktyki stosowanej przez eksperta co najmniej dziesięciu ] nieruchomości nadających się do porównania z nią , by móc metodę tę wykorzysta. W tej sytuacji sięgnięcie po metodę porównywania parami , która po myśli ust. 3 §4 Rozporządzenia, nie wymaga zgromadzenia tak licznego zbioru nieruchomości przeznaczonych do porównania z realnością wycenianą było , wbrew odmiennemu zapatrywaniu strony pozwanej, usprawiedliwione.
Zważywszy na wskazywane wyżej uprawnienie rzeczoznawcy majątkowego do autonomicznego doboru sposobu podejścia oraz metody wyceny nieruchomości powiedzieć jedynie na marginesie należy , że odwoływanie się przez Skarb Państwa do innej metody ustalenia wartości rynkowej nieruchomości objętej sporem , którą zastosowała , dokonując jej na potrzeby Prezydenta MiastaK., który dokonał w oparciu o nią wypowiedzenia wysokości opłaty w dotychczasowej wysokości rzeczoznawcaA. W., metody korygowania ceny średniej nie była usprawiedliwiona. już tylko z tego powodu w ramach przyjętego zbioru porównawczego, na który składa się 11 nieruchomości , cześć z nich , już tylko z uwagi na cechę powierzchni, tak istotnie odbiega od nieruchomości wycenianej [ jej powierzchnia to 3 9033 m. kw ] , że nie można zasadnie twierdzić , że powinny być do tego zbioru zaliczone.
Ich wyeliminowanie z niego ma z kolei tę konsekwencję , iż nieruchomości pozostałe w nim nie tworzą zbioru dostatecznie licznego , który usprawiedliwiałby sięgniecie po metodę ustalenia wartości nieruchomości , którą zastosowała autorka opracowania. / por. operat szacunkowy znajdujący się w aktach SKO wK.k. 84-98 tych akt - załączeniu /
Nie ma też racji strona pozwana upatrując realizacji tego zarzutu w tym , że biegłyS.nie wziął po uwagę wszystkich cech nieruchomości wycenianej , w tym w szczególności, jej przeznaczenia w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miastaK., które z tego punktu widzenia było doniosłe wobec braku dla tego terenu planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak wynika nie tylko z opracowania na piśmie jak i ustnych opinii uzupełniających, biegły tę cechę nieruchomości wycenianej brał pod uwagę i przy dokonanej wycenie jej wartości uwzględniał , czemu dał dodatkowo wyraz także, uzupełniając opinię na rozprawie apelacyjnej. Wytłumaczył przekonująco przyczyny dla których nie wyceniał tej nieruchomości w sposób właściwy dla realności o funkcjach usług ogólno miejskich i mieszkalnictwa , wskazując , iż w Studium były to jedynie funkcje traktowane jako uzupełniające [ dopuszczalne ] , podczas gdy zasadniczymi, były funkcje produkcyjno - magazynowe i usług technicznych i zgodnie z nimi realność ta jest przez użytkownika wieczystego od szeregu lat wykorzystywana.
Niezasadny jest także kolejny zarzut , oparty na podważaniu decyzji procesowej Sądu I instancji, o nie dopuszczeniu dowodu z uzupełniającej opinii innego biegłego tej samej specjalności.
Wbrew stanowisku strony pozwanej , Sąd dokonuje oceny dowodu z opinii biegłego jak każdego innego środka dowodowego , a normaart. 286 kpcnie nakłada nań obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego w każdym wypadku , gdy wydana opinia jest niekorzystna dla strony składającej taki wniosek. W szczególności Sąd nie ma takiego obowiązku , gdy żądanie jest motywowane odmiennością treści dotąd złożonego opracowania od tej , która wynika z opinii na którą powołuje się strona albo też , gdy stawiane przez nią , wobec tego opracowania zarzuty , nie znajdują potwierdzenia
/ por. bliżej stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w niepublikowanym judykacie z 18 października 2001r, sygn.IV CKN 478/00/
Skoro opinie biegłegoM. S. (1)zostały ocenione przez Sąd Okręgowy jako mogące być podstawą ustaleń doniosłych dla rozstrzygnięcia oraz źródłem dla sformułowania ocen prawnych żądania powódki , a ocena ta nie może być uznana za dowolną , przy tym poprawność samej oceny została ugruntowana przez stanowcze i logicznie uzasadnione wyjaśnienia biegłego na rozprawie apelacyjnej , domaganie się przeprowadzania dowodu z opinii innego biegłego trafnie zostało przez Sąd Okręgowy uznane za nieusprawiedliwione. Wniosek taki skutkuje oceną , że stawiany zarzut nie jest zasadny.
Uznanie ,iż żaden z zarzutów procesowych nie jest usprawiedliwiony ma m. in. to następstwo , iż ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji jako poprawne i kompletne , Sąd II instancji przyjmuje za własne.
Chybione są również zarzuty naruszenia przez Sąd Okręgowy, przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, norm prawa materialnego.
Nietrafnie strona pozwana wskazuje , że wyrok z dnia 3 października 2014r , został wydany w warunkach naruszeniaart. 77 ust. 3 ustawy O gospodarce nieruchomościami.
Jak wynika z motywów , które posłużyły apelującej dla jej uzasadnienia , upatruje ona jego realizacji w tym , że Sąd I instancji ustalił wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego mimo , że , w ocenie skarżącej , podstawą do takiego ustalenia [ w wysokości niższej niż uczynił to Prezydent MiastaK., równocześnie wypowiadając wysokość opłaty dotychczasowej] nie powinno było być opracowanie eksperckieM. S. (1), a krytyka treści tego dowodu przez stronę pozwaną powinna prowadzić do uznania , iż nie może ono być podstawą ustaleń , a co za tym idzie , także merytorycznego rozstrzygnięcia, ustalającego wysokość tej opłaty.
Tak motywowany zarzut podlega odparciu, w sytuacji gdy negacja ze strony Skarbu Państwa tych opracowań eksperckich nie jest usprawiedliwiona z przyczyn , które były już uprzednio wskazywane .
Z tym zarzutem , łączą się również pozostałe zarzuty materialno prawne , w oparciu o które , odwołujące się do wskazanych w nich norm Rozporządzenia RM z dnia 21 września 2004r w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, także służą i i jednocześnie wyczerpują się w negacji opracowań biegłegoS., których treść ma być , w ocenie autora tych zarzutów, niezgodna ze wskazanymi przezeń , normami tego aktu wykonawczego do ustawy z 21 sierpnia 1997r.
Uznając i te zarzuty za nietrafne i ponownie wskazując , że opinie biegłego , także w ocenie Sądu II instancji mogą być tak podstawą ustaleń faktycznych jak i formułowania wniosków prawnych, w zakresie oceny roszczenia strony powodowej , dodatkowo powiedzieć należy , że wbrew stanowisku apelującego Skarbu Państwa, Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miastaK., w części w jakiej dotyczy ono gruntu objętego sporem wskazuje dla niego , jako główne funkcję przemysłowo - magazynowa i usług technicznych a jako jedynie uzupełniającą [ dopuszczalną ] funkcję usług ogólno miejskich i mieszkalnictwa.
Taka treść zapisów studium oraz ich wzajemna relacja , jako zasadniczych i uzupełniających , odczytana przez pryzmat rzeczywistego sposobu wykorzystania realności przyul. (...)przez aktualnego użytkownika wieczystego , w sposób zgodny z funkcjami wskazanymi jako zasadnicze, były podstawą dla biegłego by to kryterium wyceny wartości nieruchomości interpretować tak, jak to wynika z założeń jego opracowań .
W szczególności biegły nie miał podstaw , jak sugeruje to w motywach zarzutu apelująca , aby wyceniać ją przy przyjęciu założenia , że grunt będzie podlegał wykorzystaniu na usługi ogólno miejskie a już szczególnie , że będzie zabudowywany na potrzeby mieszkaniowe.
Nie można podzielić zarzutu , że dokonując wyceny według przyjętego przez siebie podejścia oraz metody ustalenia wartości rynkowej nieruchomości [ porównywania parami ] , biegły nie zgromadził odpowiedniego zasobu nieruchomości podobnych , służącego dokonaniu porównania z realnością wycenianą.M. S. (1)wyjaśnił w sposób przekonujący , [ o czym była już uprzednio mowa ] , dlaczego przyjął tę metodę wyceny , odwołując się , w szczególności, do niewielkiej liczby nieruchomości o cechach podobnych do tej przyul. (...), które w czasie doniosłym dla wyceny, podlegały obrotowi rynkowemu.Wytłumaczył także, w podobny sposób, dlaczego , co także pozwany zarzucał , nie sięgał do transakcji na rynku nieruchomości [podobnych ] w innych województwach /por. wypowiedź biegłego na rozprawie apelacyjnej k.219 v akt /
Z podanych wyżej powodów przy uznaniu , iż żaden z zarzutów na jakich opiera się apelacja Skarbu Państwa - Prezydenta MiastaK.nie jest uzasadniony, Sąd Apelacyjny , orzekł o oddaleniu jego apelacji w całości , na podstawieart. 385 kpc.
Środek odwoławczy strony powodowej nie jest uzasadniony , w tej jego części, w ramach którejspółka (...)postuluje ograniczenie wysokości opłaty rocznej , określonej w orzeczeniu Sądu I instancji , do sumy 83 603, 02 złotego.
Część ta opiera się ona na zarzucie procesowym naruszeniaart. 233 §1 kpc,art. 286 i 229 kpc, w sposób mający mieć istotny wpływ na wynik sprawy ,a którego realizacji powódka upatruje w tym , iż Sąd Okręgowy zaniechał przeprowadzenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłegoS., który miał określić wpływ na wartość nieruchomości przyul. (...)tego , iż jej cześć jest położona w granicach strefy chronionego krajobrazu potokuS..
Zarzut ten należy uznać za nietrafny gdy zważyć , że w ramach uzupełnienia postępowania dowodowego przed Sądem II instancji, autor opinii na ten temat wypowiedział się , stając na stanowisku , iż okoliczność ta jest pozbawiona znaczenia dla tej wartości.
Mogłaby być doniosła wówczas , gdyby powódka planowała zabudowę tej części realności , która jest objęta tą strefą. Skoro takiej zabudowy nie planuje, wartość nieruchomości na skutek objęcia jej części strefą ochrony przyrodniczej nie wpływa na tę wartość, w szczególności, nie ogranicza jej.
Ma natomiast rację powódka , gdy neguje sposób rozliczenia przez Sąd I instancji pomiędzy stronami kosztów procesu oraz określenia przezeń kwoty , która obciążaspółkę (...)z tytułu kosztów sądowych.
Jak wynika z pisemnych motywów orzeczenia , Sąd Okręgowy przyjął założenie , że powódka wykazał swoje roszczenie w zakresie 59 % , a pozwany skutecznie się przed nim obronił w pozostałej części - 41 %. Bliżej jednak nie wskazał podstaw dla takiego ukształtowania tej proporcji , według której następnie dokonał rozliczenia , którego wynik zdecydował o treści punktów II i III sentencji wyroku , kwestionowanych przez powódkę.
Podzielając w części argumentację apelującej , co prowadzi do zmiany zaskarżonej części wyroku w sposób określony w punkcie 1 sentencji rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego , wskazał na wstępie trzeba , że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego , zawartym w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2008r , sygn. V CZ 37/08 , powołanym za zbiorem Lex nr 637712 w tego rodzaju sprawach , która była przedmiotem rozstrzygnięcia, wartością przedmiotu sporu jest różnica pomiędzy wysokością opłaty za użytkowanie wieczyste zaproponowaną, w ramach wypowiedzenia jej dotychczasowej wysokości , a tą jej wysokością , którą powód uważa za właściwą , i która wynika z treści wniesionego przezeń sprzeciwu od orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Przyjmując to założenie , w rozstrzyganej sprawie wartością tą jest zatem różnica pomiędzy wielkościami 171 995, 01 złotego i 64 645, 68 złotego. Daje to , w zaokrągleniu , wielkość 107 350 złotych.
Określając zakres w jakimspółka (...)spór wygrała, a w jakim , w postępowaniu uległa , adekwatnym jest odniesienie tej wysokości opłaty rocznej , którą określił Sąd I instancji - w pewnym przybliżeniu - 91 103 złotego i tej jej wysokości , którą spółka uznawała za właściwą czyli taką jaka obciążała ją przed dokonaniem wypowiedzenia - także z przybliżeniem- 64 645 złotego.
Porównanie obu tych wielkości określa tę wzajemną relację , wskazując , że powódka wygrała spór w 70 % , przegrywając go w pozostałym zakresie.
Relacja ta jest decydująca dla określenia rozmiaru obowiązku fiskalnego, jaki obciąża spółkę zG.wobec Skarbu Państwa z tytułu opłaty od pozwu oraz wydatków związanych z postępowaniem.
Łącznie koszty te zamykają się w kwocie 7440, 14zł , a składają się na nie ; opłata od pozwu [ przy przyjętej wyżej wartości przedmiotu sporu ]- 5368 zł oraz wydatek na opinię biegłego 2074, 14 zł.
Powódkę może obciążać z tego tytułu jedynie kwota - z pewnym zaokrągleniem – 2232 zł [ 7440,14 zł x 0,3 ] i taką też sumę Sąd II instancji wskazał , zmieniając punkt II zaskarżonego wyroku.
Przyjęta proporcja ma również swoje konsekwencje dla rozliczenia pomiędzy stronami kosztów procesu, skoro obie strony poniosły w jego ramach wynagrodzenia dla reprezentujących je pełnomocników : 3617 zł powódka i 3600 złotych - należność Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa .
Przy uwzględnieniu jej i wzajemnym potrąceniu nalaności obu stron z tego tytułu , pozwany jest zobowiązany zwrócić przeciwniczce procesowej sumę 1451, 90 złotego i taką kwotę Sąd II instancji wskazał , zmieniając punkt III sentencji wyroku Sądu Okręgowego.
W pozostałym zakresie apelacjaspółki (...)jako niezasadna , podlega oddaleniu na podstawieart. 385 kpc[ pkt 2 sentencji wyroku Sądu II instancji].
Rozstrzygając o kosztach postępowania apelacyjnego, Sąd orzekł , stosującart. 100 kpcw zw zart. 108 §1 i 391 §1 kpc.
Dokonując wzajemnego ich rozliczenia pomiędzy stronami uwzględnił , że apelacja powódki została uznana za w części uzasadnioną a , apelacja strony przeciwnej podlegała oddaleniu w całości .
Biorąc pod uwagę wskazane przez strony wartości przedmiotu zaskarżenia, oraz to , że obydwie były także przed Sądem II instancji profesjonalnie zastąpione, koszty , które podlegają rozliczeniu po stronie powódki zamykają się kwotą 3 300 złotych [ 375 zł +900 zł +2700 zł ] , natomiast po stronie przeciwnej , sumą 900 złotych .
Wzajemne ich potrącenie określa wielkość tych kosztów , które pozwany Skarb Państwa jest zobowiązany zwrócić użytkownikowi wieczystemu gruntu przyul. (...)wK.. [ pkt 3 sentencji wyroku. ]
Po ustaleniu i przyznaniu wynagrodzenia biegłemuM. S. (1)za udział w rozprawie apelacyjnej i złożenie na niej uzupełniającej , ustnej opinii , Sąd II instancji uznał , że obowiązek pokrycia tego wydatku obciąża obydwie strony w częściach równych , jako że o uzupełnieniu w ten sposób postępowania dowodowego postanowił z urzędu , a przyczyną , która zdecydowała o takiej decyzji były zarzuty obu stron do dotąd składanych przez tego eksperta opracowań. [ pkt 4 i 5 sentencji wyroku]