Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 326/15
Data wyroku: 2015-10-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Zalewska-Statuch
Słowa kluczowe: Pożyczka
Podstawa prawna: art. 720 § 1 kc

Sygn. akt I Ca 326/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 października 2015 roku.
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Elżbieta Zalewska - Statuch
po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 roku w Sieradzu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa GODebt 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego
Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą wW.
przeciwkoD. D.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanej
od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu
z dnia 2 lipca 2015 r. sygn. akt I C 1647/14 upr

1
oddala apelację;

2
zasądza od pozwanejD. D.na rzecz powoda GODebt 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibąwW.300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt I Ca 326/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 2 lipca 2015 roku Sąd Rejonowy w Sieradzu zasądził od pozwanejD. D.na rzecz powodaG. D.1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą wW.kwotę 1.900 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 9 lipca 2014 roku do dnia zapłaty oraz orzekł o kosztach procesu.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się powódka, zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Pozwana podniosła, że nie otrzymała wezwania do zapłaty z dnia 1 października 2013 roku i nie wiedziała, że zmienił się wierzyciel, a ona zawierała umowę o kredyt zL.Bankiem. Ponadto nie zgadza się z tym, że powód wytoczył powództwo tylko o część należności a nie o całość, gdyż takie działanie powoda narażać ją będzie na dalsze koszty sądowe i koszty zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej oceny materiału dowodowego, w oparciu o który poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Sąd odwoławczy podzielił te ustalenia i przyjął je za własne.
Ustalenia faktyczne w sprawie nie były kwestionowane przez żadną ze stron, gdyż skarżąca kwestionowała jedynie wynik merytorycznej oceny zgłoszonego przeciwko niej powództwa, przy czym nie negowała istnienia ważnego zobowiązania, wysokości długu z tytułu niespłaconego kapitału, czy skuteczności dokonanej umowy cesji wierzytelności.
Odnosząc się do zarzutów apelacji, należy zaznaczyć, że Sąd Rejonowy w motywach swojego rozstrzygnięcia trafnie wskazał, iż podnoszenie przez pozwaną braku doręczenia jej wezwania do zapłaty z dnia 1 października 2013 roku (k. 7) nie podważa zasadności powództwa. Pogłębiając rozważania Sądu pierwszej instancji trzeba podkreślić, że zmiana wierzyciela z(...) Bank (...) Spółka Akcyjna(następcy prawnego(...) Bank S.A.) naG. D.1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą wW.wynika już z pisma z dnia 12 września 2013 roku (k. 6), którego doręczenia skarżąca nie zaprzeczyła.
Nawet jednak przy założeniu, że żadne z wymienionych pism nie zostało doręczonych pozwanej, trzeba podkreślić, że kwestia powiadomienia dłużnika o przelewie została uregulowana wart. 512 k.c.Zgodnie z tym przepisem dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, spełnienie świadczenia do rąk poprzedniego wierzyciela ma skutek względem nabywcy, chyba że w chwili spełnienia świadczenia dłużnik wiedział o przelewie; przepis ten stosuje się odpowiednio do innych czynności prawnych dokonanych między dłużnikiem a poprzednim wierzycielem. Z treściart. 512 k.c.nie wynika zatem, aby powiadomienie dłużnika o przelewie warunkowało skuteczność roszczenia nowego wierzyciela o zapłatę. Zasadność roszczenia zależy bowiem w tym wypadku od skutecznej umowy przelewu wierzytelności, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy.
Przedmiotem sporu w tej sprawie było żądanie zapłaty wierzytelności wynikającej z zawartej przez pozwaną w dniu 19 lutego 2007 roku umowy kredytu o numerze(...)i okoliczności zawarcia tej umowy i istnienia wynikającego z niej niespłaconego zadłużenia skarżąca nie zaprzeczała. Kwestia komu obecnie wierzytelność przysługuje jest rzeczą wtórną do istnienia samego długu i wymagało jedynie wykazania skuteczności przejścia tej wierzytelności na inne podmioty w drodze umowy przelewu wierzytelności. Istnienie takiej umowy powód wykazał dokumentami załączonymi do pozwu, których prawidłowości i prawdziwości pozwana nie zaprzeczyła. Z załączonego do pozwu odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że pierwotny wierzyciel(...) Bank SAz siedzibą weW.zmienił nazwę na(...) Bank (...) SAz siedzibą weW., a następnie sprzedał wierzytelność powodowi w dniu 28 maja 2013 roku.
Rolą sądu było zatem dokonanie prawnej kwalifikacji powyższych okoliczności (zgodnie z łacińską paremiąda mihi factum, dabo tibi ius - podasz fakty, dam ci prawo) i uwzględnienie powództwa, gdyż przedmiot rozpoznania i orzekania sądu wyznaczają zgłoszone w pozwie żądanie i okoliczności faktyczne je uzasadniające, jeśli dają ku temu podstawę przepisy prawa materialnego.
Pozwana z poprzednikiem prawnym powoda zawarła umowę pożyczki gotówkowej na kwotę 11 098,87 zł na okres do 8 marca 2010 roku, która zobowiązała się spłacać wraz z odsetkami w 36 miesięcznych ratach, poczynając od 8 kwietnia 2007 roku.
Pozwana nie przeczyła, że otrzymała te pieniądze, ani temu, że uchybiła terminom płatności, co skutkowało wypowiedzeniem umowy, rodzącym obowiązek zwrotu pożyczonych jej pieniędzy zgodnie zart. 720 § 1 kc, nakazującym biorącemu określoną ilość pieniędzy obowiązek zwrotu dającemu pożyczkę takiej samej ilości pieniędzy.
Jeśli pozwana w stosunku do umowy cesji nie zgłosiła jakichkolwiek zarzutów, to powyższe uprawniało Sąd pierwszej instancji do przyjęcia okoliczności istnienia ważnej umowy przelewu za uznaną na mocyart. 230 k.p.c.co z kolei skutkowało uwzględnieniem powództwa w oparciu oart. 720 § 1 kci przepisy prawa materialnego wskazane w treści uzasadnienia sądu pierwszej instancji.
Co się tyczy dochodzenia przez powoda jedynie części roszczenia wynikającegoz umowy cesji, trzeba wskazać, że brak jest przepisu prawnego zabraniającego wytaczania powództwa o zapłatę dotyczącego części należnej kwoty. To, czy powód chce realizować jedynie fragment przysługującego mu roszczenia, jest jego uprawnieniem, a zgłaszana przez pozwaną kwestia kosztów procesu stanowi domenę swobodnego orzekania przez Sądw każdej sprawie. Wierzycielowi przysługuje bowiem swoboda wyboru sposobu spełnienia świadczenia. To wierzyciel decyduje, czy świadczenie ma być spełnione w całości, czy też w części. Uprawnienie to nie podlega żadnemu ograniczeniu i nie może być skutecznie zakwestionowane przez dłużnika (argumentum a maiori ad minus – łacińska nazwa sposobu argumentacji od czegoś większego do czegoś mniejszego, tzn. jeżeli wolno coś więcej to z pewnością wolno też coś mniej; jeżeli wierzyciel może dochodzić całości należności to może też dochodzić jej części).
Podsumowując, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji doszedł do prawidłowego wniosku, że w świetle załączonych przez powoda dokumentów, jego roszczenie zarówno co do zasady i jak co do wysokości, zostało udowodnione.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawieart. 385 k.p.c., o czym orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł w punkcie 2. sentencji na podstawieart. 98 § 1 i 3w zw. zart. 99 k.p.c.w zw. zart. 108 § 1 k.p.c., a zatem zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, który pozwana przegrała w instancji odwoławczej w całości.
Sąd zasądził więc od pozwanej na rzecz powoda kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym, którą to kwotę Sąd ustaliłw oparciu o § 6 pkt 3), § 12 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490.).
.