Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 98/15
Data wyroku: 2015-04-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski, Klara Łukaszewska, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 291 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 98/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 kwietnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Klara Łukaszewska (spr.)
Sędziowie SO Waldemar Masłowski
SO Andrzej Tekieli
Protokolant  Jolanta Kopeć
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Zbigniewa Jaworskiego
po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2015r.
sprawyJ. S.
oskarżonego zart. 291 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 23 grudnia 2014 r.   sygn. akt II K 905/14
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. S.uznając apelację oskarżonego za oczywiście bezzasadną,
II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 500 złotych
Sygn. akt VI Ka 98/15

UZASADNIENIE
J. S.został oskarżony o to, że:
w przedziale czasowym nie wcześniej niż 11 stycznia 2014 roku a nie później niż 19 lutego 2014 roku wS., woj.(...)przyjął pochodzący z kradzieży samochód osobowy markiA. (...)o nr VIN(...), skradziony w dniu 11 stycznia 2014 roku z terenu Austrii, o wartości 25 tys. Euro /103 347,50 zł/, który następnie ukrył w stodole mieszczącej się przyulicy (...)użytkowanej przezJ.Z., wiedząc, że samochód ten pochodzi z czynu zabronionego, czym działał na szkodęE.G.i firmy ubezpieczeniowejD.
tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 23 grudnia 2014r. w sprawie o sygn. akt II K 905/14:

I
uznał oskarżonegoJ. S.za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 291 § 1 k.k.i za to za podstawieart. 291 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawieart. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych każda;

II
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuJ. S.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił ustalając na podstawieart. 70 § 1 pkt 1 k.k.okres próby na 4 (cztery) lata;

III
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuJ. S.kary grzywny zaliczył okres zatrzymania w dniu 2 kwietnia 2014r.;

IV
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił w całości oskarżonegoJ. S.od kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa, w tym na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierzył mu opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł oskarżony, który kwestionował poczynione przez Sąd ustalenia faktyczne podnosząc, iż opierają się one na fałszywych zeznaniachJ.Z., podczas gdy oskarżony nie ma z przedmiotem sprawy nic wspólnego. Ponadto skarżący argumentował, iż zabezpieczony podczas przeszukania laptop nie należał do niego, służył bowiem p.J.do wykonywania działalności gospodarczej i „nic podejrzanego na nim nie znaleziono”. Oskarżony podniósł także, iż informacje z(...)nie wskazują, iż aukcje dotyczą tego konkretnego przedmiotu oraz że nie zabezpieczono żadnych przedmiotów z aukcji internetowych. Nadto, powołując się na sporządzoną w sprawie opinię mechanoskopijną skarżący podniósł, iż nie zabezpieczono jego odcisków palców na żadnym z przedmiotów przestępstwa. Kwestionując zasadność przypisania mu popełnienia zarzucanego czynuJ. S.argumentował, iż niniejsza sprawa „to klasyczny przypadek słowa przeciwko słowu”, a mimo to w zaskarżonym wyroku sędzia orzekł wyższą karę, niż wnioskował prokurator.
Podnosząc powyższe zarzuty oskarżony stwierdził, iż czuje się pokrzywdzony wyrokiem i wniósł o „ponowne rozpatrzenie jego sprawy”.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelację oskarżonego uznać należało za bezzasadną w stopniu oczywistym.
Chociaż oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, celowym wydaje się przytoczenie sposobu wnioskowania, który pozwolił na przypisanieJ. S.popełnienie zarzucanego mu czynu zart. 291 § 1 k.k.W przekonaniu Sądu Odwoławczego bowiem materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, który to Sąd Rejonowy ocenił zgodnie z zasadami określonymi wart. 7 k.p.k., wskazuje jednoznacznie na sprawstwo i winęJ. S.w zakresie przypisanego mu czynu.
Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie było dokonanie na terenie Austrii w dniu 11 stycznia 2014r. kradzieży samochodu markiA. (...)o nr VIN(...). Następnie właściciel utraconego pojazdu zidentyfikował pochodzące z niego felgi oferowane na portalu(...)przez użytkownika „(...)” na aukcji internetowej nr(...), bowiem posiadały one cechy charakterystyczne.
Z informacji otrzymanych zserwisu (...)(k. 102-104) wynika, iż posiadaczem konta „(...)” jestJ. S.zam. przyul. (...)wS., nrtel. (...). Użytkownik ten we wskazanej aukcji jako numer telefonu kontaktowego wskazał(...). Ponadto ujawniono powiązanie tego konta z adresem e-mail(...).
Użytkownik „(...)”, poza wskazanymi felgami doA. (...)(wystawionymi wcześniej na aukcjach nr(...)i(...)), oferował na aukcjach internetowych także inne częściA. (...), tj. przód karoserii (aukcje nr(...)i(...)), tył karoserii (aukcja nr(...)), klapę tylną (aukcje nr(...)i(...)), dach z podsufitką (aukcja nr(...)), zderzak (aukcja nr(...)oraz(...), na której wystawiono także lampy, maskę i błotniki), drzwi z lusterkami (aukcja nr(...)), komplet foteli (aukcje nr(...),(...)i(...)), skrzynię biegów (aukcje nr(...)i(...)), deskę rozdzielczą (aukcje nr(...)i(...)). Aukcje internetowe z w/w przedmiotami były zamieszczane przez użytkownika „(...)” w okresie od 23 stycznia 2014r. do 2 marca 2014r. Wobec powyższego za całkowicie chybiony należy uznać zarzut oskarżonego, jakoby przedmiotowej sprawie nie ujawniono żadnych aukcji na portalu(...)powiązanych z przedmiotem przestępstwa.
Ponadto z informacji od operatora sieci komórkowej (k. 192-199) wynika, iż użytkownik numeru(...)niejednokrotnie nawiązywał połączenie telefoniczne z numerem należącym doJ.Z.((...)), do córki oskarżonego –M. S.(...)), jego byłej konkubinyA. J.((...)) oraz numerem telefonu stacjonarnego(...)w miejscu zamieszkania oskarżonego.
Sąd Rejonowy dał wiarę złożonym przezJ. S.wyjaśnieniom jedynie w zakresie dotyczącym wcześniejszych wyjazdów wraz zJ.Z.lawetą do Niemiec, bowiem w pozostałej części stały one w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, tj. z protokołem przeszukania, opiniami biegłych, pismem z(...)i bilingami telefonicznymi, a także z zeznaniamiJ.Z., który jednoznacznie wskazałJ. S.jako osobę, która przywiozła przedmiotowy samochódA. (...)do użytkowanej przez niego stodoły przyul. (...). Oskarżony z kolei, realizując obraną przez siebie linię obrony, podważał prawdziwość niekorzystnych dla siebie zeznań tego świadka.
Odnosząc się do postawionego przezJ. S.zarzutu, iż treść opinii z badań mechanoskopijnych nie wskazuje na ujawnienie odcisków palców oskarżonego, należy zwrócić uwagę, iż opinia ta (k. 222-224) była sporządzana celem ustalenia, czy w zdekompletowanej karoserii pojazdu markiA. (...)nastąpiła ingerencja w pole numerowe nadwozia pojazdu, a jeśli tak, to jaką metodą i jaki był pierwotny numer nadwozia pojazdu oraz czy w pojeździe są ukryte numery VIN, jeśli tak to jakie.
Wobec powyższego nie sposób uznać słuszności zarzutu, iż powołana opinia nie ujawniła odcisków palców oskarżonego, ponieważ celem jej przeprowadzenia nie było ujawnienie odcisków palców ewentualnych sprawców przestępstwa.
Opinia ta pozwoliła jednak na ustalenie, iż ujawnione w stodole przyul. (...)części karoserii samochoduA. (...)pochodziły z pojazdu skradzionego w dniu 11 stycznia 2014r. na terenie Austrii dzięki zidentyfikowaniu numeru VIN znajdującego się w bagażniku i na tabliczce znamionowej. Badający te oznaczenia biegły stwierdził, iż nie noszą one widocznych śladów przerabiania i posiadają cechy wykonania fabrycznego. Ponadto w samochodzie ujawniono dodatkowe, poufne oznaczenia identyfikacyjne z numerem VIN zgodne z oznaczeniem skradzionego pojazdu oraz oznaczenia z numerem produkcyjnym PKN, który może posłużyć do weryfikacji numeru VIN pojazdu.
Dla przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanego mu czynu bez znaczenia pozostaje podnoszona przez niego okoliczność, iż będący przedmiotem oceny biegłego w niniejszej sprawie laptop nie należał do niego oraz że „nie znaleziono na nim nic podejrzanego”. Nieujawnienie bowiem w będącym przedmiotem opinii laptopie śladów wskazujących jednoznacznie, iż to oskarżony się nim posługiwał, nie deprecjonuje informacji z(...)wskazujących na to, iż to właśnie oskarżony wystawiał aukcje internetowe z częściami skradzionego samochodu, posługując się nazwą użytkownika „(...)”.
W określającym podstawowy typ paserstwaart. 291 § 1 k.k.występują cztery alternatywnie ujęte formy wykonawcze tego przestępstwa: nabycie, pomoc w zbyciu, przyjęcie lub pomoc w ukryciu. Pierwszą z wymienionych form wykonawczych jest nabycie rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego, przez co należy rozumieć dokonanie transakcji zmierzającej do uzyskania przez pasera od zbywcy przedmiotu tej transakcji w zamiarze postępowania z nią jak właściciel (z reguły jest to kupno, ale może być również zamiana bądź przyjęcie darowizny, zob. wyrok SN z dnia 12 listopada 1986 r., II KR 315/86, OSNKW 1987, nr 7-8, poz. 67). Należy wszakże podkreślić, że paser, jako nabywca rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego, który działa w złej wierze, nie uzyskuje własności rzeczy nabytej (zob.art. 169 k.c.). Najczęściej, ukrywając przestępne pochodzenie rzeczy, zbywa ją dalej, narażając na stratę kolejnego nabywcę, który może pozostawać w błędzie co do stanu prawnego przedmiotu transakcji. Obrót rzeczą skradzioną utrudnia w sposób istotny jej odzyskanie przez właściciela. Jest to zatem szczególnie groźna forma paserstwa, godząca w prawo własności i bezpieczeństwo obrotu prawnego (vide: A. Marek, Komentarz do art. 291 k.k., teza 4, LEX 2010).
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zaprzeczenie przez oskarżonego, iż popełnił zarzucanego mu przestępstwa i nie przechowywał w stodole przyul. (...)samochodu markiA. (...)o nr VIN(...), stanowi jedynie element przyjętej przez niego linii obrony w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej.
Sąd Odwoławczy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, iż materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy pozwalał na przypisanieJ. S.sprawstwa i winy w zakresie zarzucanego mu czynu zart. 291 § 1 k.k.W świetle przeprowadzonych dowodów bowiem, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, fakt przeciwny dowodzeniu jest wysoce nieprawdopodobny, a wręcz niemożliwy.
Odnosząc się z kolei do zarzutów apelacji dotyczących wymierzonej kary podkreślić należy, iż – wbrew stanowisku skarżącego – wymierzenie mu kary pozbawienia wolności w wymiarze wyższym, aniżeli wnioskował prokurator, nie stanowi uchybienia.
Zgodnie z dyrektywami wymiaru kary określonymi wart. 53 § 1 k.k., sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iż stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przezJ. S.jest znaczny. Oskarżony dopuścił się bowiem przestępstwa przeciwko mieniu, które jest jednym z najważniejszych dóbr chronionych prawnie, a wartość przedmiotu przestępstwa była relatywnie wysoka, ponieważ przekraczała kwotę 100.000zł. Ponadto oskarżony działał w porozumieniu z inną osobą, w sposób przemyślany i planowany.
Dla oceny stopnia winy oskarżonego znaczenie ma obiektywna ocena społecznej szkodliwości popełnionego czynu oraz stopień zawinienia odpowiadający subiektywnej możliwości podjęcia przez sprawcę zachowania zgodnego z porządkiem prawnym. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iżJ. S.mógł rozpoznać faktyczne i społeczne znaczenie czynu, którego się dopuścił, miał możliwość podjęcia zgodnego z prawem zachowania oraz możliwość faktycznego sterowania swoim postępowaniem, a zatem dopuścił się on zarzucanego mu czynu w sposób zawiniony.
Wobec powyższego orzeczoną kara uznać należy za adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu oraz winy oskarżonego. Mieści się ona w granicach sędziowskiego uznania i nie jest karą rażąco niesprawiedliwą. Przy ustawowym zagrożeniu czynu zart. 291 § 1 k.k.karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności wymierzono oskarżonemu karę w wysokości 1 roku pozbawienia wolności, jest to zatem kara mieszcząca się w dolnych granicach ustawowego zagrożenia za to przestępstwo.
Sąd Rejonowy słusznie, mając na względzie przede wszystkim uprzednią niekaralnośćJ. S., warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. Czteroletni okres probacji pozwoli na zweryfikowanie słuszności przyjętej wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Ponieważ z okoliczności badanej sprawy jednoznacznie wynika, iżJ. S.dopuścił się przypisanego mu przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd Rejonowy zasadnie wymierzył mu obok kary pozbawienia wolności również karę grzywny zgodnie zart. 33 § 2 k.k.Także wymiar tej grzywny, która mogła zostać orzeczona w granicach od 10 do 510 stawek dziennych, nie razi swoją surowością. Ponadto Sąd I instancji określił wysokość jednej stawki dziennej w najniższej przewidzianej przezkodeks karnywysokości (art. 33 § 3 k.k.), mając na względzie niewielkie dochody oskarżonego.
Przy rozpoznawaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego Sąd odwoławczy nie dopatrzył się nadto podstaw do stosowania dyrektywy zart. 439 k.p.k., tudzieżart. 440 k.p.k.Nie znajdując zatem podstawy faktycznej ani prawnej dla uwzględnienia apelacji oskarżonego, uznając tę apelację za oczywiście bezzasadną, Sąd II instancji zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy utrzymał w mocy.
Sąd Okręgowy na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.i w zw. zart. 636 § 1 k.p.k.oraz na podstawieart. 8w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychi§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnymzasądził od oskarżonegoJ. S.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w wysokości 500 złotych, na które składają się opłata w kwocie 480 złotych oraz kwota 20 złotych stanowiąca ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu sądowym.