Sąd Okręgowy w Przemyślu
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III U 798/15
Data wyroku: 2015-11-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Józef Pawłowski

Sygn. akt III U 798/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 listopada 2015 r.
Sąd Okręgowy w Przemyślu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:
PrzewodniczącySSO Józef Pawłowski
Protokolantst. sekr. sądowy Ewelina Kowalska
po rozpoznaniu w dniu10 listopada 2015 r. w Przemyślu
na rozprawie
sprawyG. T.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
oemeryturę
na skutek odwołaniaG. T.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wR.
z dnia26 sierpnia 2015 r.,znak:(...)
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje wnioskodawczyniG. T.prawo do emerytury w ustawowej wysokości, począwszy od dnia 1 lipca 2015 r.
Sygn. akt III U 798/15

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 10 listopada 2015 r.
Decyzją z dnia 26 sierpnia 2015 r., znak:(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.odmówił wnioskodawczyniG. T.prawa do emerytury.
W podstawie prawnej powołanoart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t. j. Dz. U.z 2013, poz. 1440 ze zm.) oraz§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43 ze zm.).
W uzasadnieniu wskazano, że Zakład odmówił przyznania emerytury, ponieważ na dzień 1 stycznia 1999 r. nie został udowodniony wymagany 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Zakład przyjął za udowodnione na dzień 1 stycznia 1999 r. okresy nieskładkowe w wymiarze 2 lata i 1 miesiąc; składkowe – 15 lat, 2 miesiące i 16 dni; uzupełniające - rola – 5 lat, 10 miesięcy i 14 dni; łącznie – 20 lat, w tym w szczególnych warunkach/charakterze – 14 lat, 11 miesięcy i 9 dni. Zakład nie uwzględnił okresu urlopu macierzyńskiegow trakcie urlopu wychowawczego od 2 maja 1985 r. do 7 sierpnia 1985 r., ponieważ w tym czasie wnioskodawczyni nie wykonywała pracy.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła w dniu 28 września 2015 r. wnioskodawczyniG. T., zaskarżając ją w całości i wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji oraz przyznanie prawa do emerytury począwszy od dnia złożenia wniosku; zasądzenie od organu rentowego na rzecz wnioskodawczyni zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Na uzasadnienie swojego stanowiska podała, że uzasadnienie decyzji jest niejednoznaczne i lakoniczne, tak więc trudno odnieść się merytorycznie do jej treści. Podała, że od dnia 10 września 1981 r. pracuje w SP ZOZwP.na stanowisku technika elektroradiologii, tj. pracy narażającej na działanie promieniowania jonizującego. Według obliczeń wnioskodawczyni jest to okres 17 lat, 3 miesięcy i 21 dni, po odliczeniu całego okresu urlopu wychowawczego, w tym okresu urlopu macierzyńskiego, tj. od 27 października 1983 r. do 31 stycznia 1986 r. Wnioskodawczyni przepracowała w warunkach szczególnych 15 lat, 1 miesiąc i 16 dni. W okresach od 26 października 1981 r. do 30 października 1981 r. oraz od 2 listopada 1981 r. do 6 listopada 1981 r. wykonywała stale i w pełnym wymiarze pracę w warunkach szczególnychna stanowisku technika elektroradiologii. Wnioskodawczyni wskazała,że biorąc pod uwagę sposób wyliczeń jej stażu pracy w szczególnych warunkach można wnioskować, że organ rentowy nie doliczył również okresów przebywania na zasiłku chorobowym (tj. okresów od 5 października 1992 r.do 10 października 1992 r., od 14 listopada 1992 r. do 20 listopada 1992 r., od 11 kwietnia 1994 r. do 22 kwietnia 1994 r. oraz od 9 listopada 1994 r.do 13 listopada 1994 r.) do stażu pracy w szczególnych warunkach.Dla wnioskodawczyni niezrozumiały jest sposób działania organu rentowego, który uznaje jej jako pracę w warunkach szczególnych okres pierwszego urlopu macierzyńskiego, tj. od dnia 22 maja 1983 r., a nie uwzględnia okresu urlopu macierzyńskiego po urodzeniu drugiego dziecka.
W odpowiedzi na odwołanie ZUS wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wskazano w szczególności, że wnioskodawczyni ukończyła wiek 55 lat w dniu 27 października 2014 r.; legitymuje się ogólnym stażem pracy wraz z okresem uzupełniającym, osiągniętym przed 1 stycznia 1999 r., wynoszącym łącznie 20 lat; we wniosku o emeryturę oświadczyła,że jest członkiem OFE, lecz wniosła o przekazanie środków zgromadzonychw OFE na dochody budżetu państwa. Wnioskodawczyni udowodniła,że wykonywała pracę w warunkach szczególnych w wymiarze 14 lat, 11 miesięcy i 9 dni (okres zatrudnienia w SP ZOZ wP.od 10 września 1981 r. do 31 grudnia 1998 r.), zamiast wymaganych co najmniej 15 latw okresie przypadającym przed 1 stycznia 1999 r. Według informacji zawartych w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnychw okresie zatrudnienia w SP ZOZ wP.wnioskodawczyni korzystała z urlopów bezpłatnych od 26 października 1981 r. do 30 października 1981 r., od 2 listopada 1981 r. do 6 listopada 1981 r. oraz od 30 marca 2004 r. do 9 lipca 2004 r., a także z urlopu wychowawczego od 27 października 1983 r.do 31 stycznia 1986 r. Pracodawca wymienił także okresy niewykonywania pracy, za które wnioskodawczyni otrzymała wynagrodzenie lub świadczeniez ubezpieczenia społecznego. Okresy takie nie podlegają uwzględnieniuw wymiarze okresów pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy stwierdził, że wnioskodawczyni podniosła, iż wbrew twierdzeniu pracodawcy, wykonywała ona pracę w okresach, które pracodawca wskazał jako okresy urlopu bezpłatnego. Na okoliczność takiego stanu rzeczy wnioskodawczyni wskazała dowód w postaci zeznań świadka i własnego oświadczenia. Przede wszystkim wnioskodawczyni powinna zwrócić się do zakładu pracyo wyjaśnienie tej kwestii. Niezależnie od tego trudno przyjąć, że zeznania świadka mogą przyczynić się do rozwiązania tej kwestii, zważywszy na odległy okres (jest to początek lat 80-tych), a ponadto okresy tych urlopów są stosunkowo krótkie, bo wynoszą po 4 dni. Co do uwzględnienia, jako okresu pracy w warunkach szczególnych, okresu urlopu macierzyńskiego przypadającego po urodzeniu pierwszego dziecka, czyli po 22 maja 1983 r.,to wskazać należy, że rozróżnienie okresów składkowych i nieskładkowych, jak też traktowanych jako składkowe wprowadzone zostało dopieroustawąz dnia 17 października 1991 r.o rewaloryzacji emerytur i rent, która weszław życie w dniu 15 listopada 1991 r.
Na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanieG. T.prawa do emerytury w warunkach szczególnych.
Sąd Okręgowy w Przemyślu ustalił następujący stan faktyczny:
WnioskodawczyniG. T.,ur. (...), w dniu 17 lipca 2015 r. złożyła wniosek o emeryturę, oświadczając w nim równocześnie, że jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego, ale wnosi o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Do wniosku wnioskodawczyni dołączyła: oświadczenie w sprawie braku dokumentów wraz z zeznaniami dwóch świadków celem wykazania,że w okresie od 27 października 1975 r. do 10 września 1981 r. wykonywała pracę w gospodarstwie rolnym rodzicówF.iJ. T.; zaświadczenie z dnia 7 stycznia 2015 r. wydane przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego potwierdzające, żeF.iJ. T.podlegali ubezpieczeniu społecznemu rolników i opłacali z tego tytułu należne składki w okresie od 1 lipca 1977 r. do 31 grudnia 1988 r.; zaświadczeniez dnia 16 grudnia 2014 r. wydane przez Starostwo Powiatowe wP., z którego wynika, że w okresie od 27 października 1975 r. do 10 września 1981 r.J.iF. T.byli właścicielami nieruchomości rolnej. Wnioskodawczyni przedłożyła w ZUS również świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 19 grudnia 2014 r. wystawione przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej wP., w którym pracodawca wskazał, żeG. T.jest zatrudniona w tym zakładzie pracy od 10 września 1981 r., i w tym okresie od 10 września 1981 r. do 31 grudnia 2008 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywała prace narażające na działanie promieniowania jonizującego oraz prace narażające na działanie pól elektromagnetycznych w zakresie od 0,1 do 300 000MHzw strefie zagrożenia, na stanowisku technika elektroradiologii, wymienionym w wykazie A, dziale XIV, poz. 4 wykazu stanowiącego załącznik do zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 lipca 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu(...). W treści świadectwa pracy wymieniono również: okresy niewykonywania pracy, za które pracownik otrzymał wynagrodzenie lub świadczenie z ubezpieczenia społecznego: od 5 października 1992 r. do 10 października 1992 r., od 14 listopada 1992 r. do 20 listopada 1992 r., od 11 kwietnia 1994 r. do 22 kwietnia 1994 r., od 9 listopada 1994 r. do 13 listopada 1994 r., od 8 lutego 2001 r. do 28 lutego 2001 r.; okresy urlopu bezpłatnego: od 26 października 1981 r. do 30 października 1981 r., od 2 listopada 1981 r. do 6 listopada 1981 r., od 30 marca 2004 r. do 9 lipca 2004 r.; okres urlopu wychowawczego od 27 października 1983 r. do 31 stycznia 1986 r.
Na podstawie całości zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, decyzją z dnia 26 sierpnia 2015 r., ZUS odmówił wnioskodawczyni przyznania emerytury, ponieważ na dzień 1 stycznia 1999 r. nie został udowodniony wymagany 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Zakład przyjął za udowodnione na dzień 1 stycznia 1999 r. okresy nieskładkowe w wymiarze 2 lata i 1 miesiąc; składkowe – 15 lat, 2 miesiącei 16 dni; uzupełniające - rola – 5 lat, 10 miesięcy i 14 dni; łącznie – 20 lat,w tym w szczególnych warunkach/charakterze – 14 lat, 11 miesięcy i 9 dni.
Dowód – akta organu rentowego:
- wniosek o emeryturę z dnia 17.07.2015 r.,
- oświadczenie wnioskodawczyni w sprawie braku dokumentów wraz z zeznaniami dwóch świadków,
- zaświadczenie z dnia 7.01.2015 r. wydane przez KRUS,
- zaświadczenie z dnia 16.12.2014 r.; zaświadczenie z dnia 16 grudnia 2014 r.,
- świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 19.12.2014 r. wystawione przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej wP.,
- zaskarżona decyzja ZUS z dnia 26.08.2015 r.
Ponadto Sąd ustalił, że wnioskodawczyniG. T.jest zatrudniona w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki ZdrowotnejwP.od 10 września 1981 r. na stanowisku technika elektroradiologii. Do jej obowiązków na zajmowanym stanowisku pracy należy wykonywanie zdjęć rentgenowskich.
Wnioskodawczyni w 1983 r. urodziła pierwsze dziecko i w związku z tym przebywała na urlopie wychowawczym. W trakcie tego urlopu urodziła drugie dziecko, z tego tytułu przebywając na urlopie macierzyńskim od 2 maja 1985 r. do 7 sierpnia 1985 r., a następnie na urlopie wychowawczym do 31 stycznia 1986 r.
Wnioskodawczyni pracuje stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Dowód:
- częściowe zeznania świadkaB. M.,
- częściowe przesłuchanie wnioskodawczyni.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodówz dokumentów zgromadzonych w aktach organu rentowego, których domniemanie prawdziwości wynika zart. 244 i nast. k.p.c., a ponadto ich wiarygodność nie została obalona przez żadną ze stron.
Sąd uznał za częściowo wiarygodne zeznania świadkaB. M.i wnioskodawczyniG. T., w zakresie, w jaki wskazywały onena charakter zatrudnienia, rodzaje powierzonych wnioskodawczyni obowiązków w spornym okresie zatrudnienia w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej wP., jako logiczne, spójne, znajdujące potwierdzenie w dowodach z dokumentów. Sąd odmówił natomiast wiarytym zeznaniom, w zakresie, w którym wynikło z nich, że wnioskodawczyni faktycznie w okresie od 26 października 1981 r. do 30 października 1981 r., od 2 listopada 1981 r. do 6 listopada 1981 r. nie korzystała z urlopu bezpłatnego. Pracodawca wystawił wnioskodawczyni świadectwo pracyw warunkach szczególnych, w którym na podstawie posiadanej dokumentacji wykazał okresy jej przebywania na urlopie bezpłatnym. Nielogicznym sądla Sądu twierdzenia wnioskodawczyni, że wprawdzie został jej udzielony urlop bezpłatny, ale faktycznie z niego nie skorzystała, a stawiając się w pracy nikomu tego faktu nie zgłosiła. Trudno przyjąć, że pracownik w trakcie udzielonego mu urlopu bezpłatnego stawia się w pracy, nie zgłaszając tego pracodawcy. Udzielenie pracownikowi urlopu bezpłatnego ma wpływ chociażby na wysokość przysługującego mu wynagrodzenia. Nie odnotowanie w kadrach, księgowości faktu świadczenia przez wnioskodawczynię pracyw okresie udzielonego jej urlopu bezpłatnego powodowałoby obniżenie wysokości wynagrodzenia.
Sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy wnioskodawczynio zobowiązanie ZUS do wskazania, jakie okresy zostały uwzględnionedo okresu pracy w warunkach szczególnych, a jakie okresy nie zostały zaliczone do takich okresów. Z karty przebiegu zatrudnienia sporządzonej przez ZUS w dniu 25 sierpnia 2015 r. wynika, które okresy zatrudnienia organ rentowy uwzględnił, jak zostały one rozliczone, a więc czy traktował je jako okresy składkowe, czy też jako okresy nieskładkowe.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie wnioskodawczyniG. T.należy uznaćza uzasadnione.
Na podstawieart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t. j. Dz. U.z 2013 r. poz. 1440 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianegow art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawado emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa(ust. 2 art. 184).
Zgodnie zart. 32 ust. 1powołanej wyżejustawy o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowawust. 2 i 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony wart. 27 ust. 2 i 3.
Przy ustalaniu okresu zatrudnienia w szczególnych warunkachlub w szczególnym charakterze nie uwzględnia się: okresów niewykonywania pracy, za które pracownik otrzymał po dniu 14 listopada 1991 r. wynagrodzenie lub świadczenia z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (art. 32 ust. 1a pkt 1).
Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1,za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwościdla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własnelub otoczenia (art. 32 ust. 2).
Wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych (ust. 4 art. 32).
Przepisy dotychczasowe torozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8,poz. 43 ze zm.).
Zgodnie z§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43ze zm.) - pracownik, który wykonywał pracę w szczególnych warunkach określonych w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeśli osiągnął wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
Ponadto według § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonychw rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkachlub w szczególnym charakterze była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Okresy pracy w szczególnych warunkach stwierdza zakład pracyna podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania pracw szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia,lub w świadectwie pracy.
W myśl § 3 powołanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej "wymaganym okresem zatrudnienia", uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 latdla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymido okresów zatrudnienia.
Bezspornym jest, iż wnioskodawczyni w dniu 27 października 2014 r. ukończyła 55 lat; we wniosku o emeryturę zawarła oświadczenie, iż jest członkiem OFE, ale jednocześnie wniosła o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym,za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa; ponadto wykazała na dzień 1 stycznia 1999 r. wymagany okres zatrudnienia wynoszącyco najmniej 20 lat dla kobiet.
Organ rentowy przyjął za udowodnione na dzień 1 stycznia 1999 r. okresy nieskładkowe w wymiarze 2 lat i 1 miesiąca; składkowe – 15 lat, 2 miesięcy i 16 dni; uzupełniające – rola – 5 lat, 10 miesięcy i 14 dni; łącznie – 20 lat, w tym w szczególnych warunkach/charakterze – 14 lat, 11 miesięcyi 9 dni z tytułu zatrudnienia w SP ZOZ wP..
Istotą sporu w niniejszej sprawie była więc kwestia ustalenia,czy wnioskodawczyni była zatrudniona, co najmniej 15 lat w warunkach szczególnych
Wnioskodawczyni przedłożyła Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 19 grudnia 2014 r. wystawione przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki ZdrowotnejwP., w którym pracodawca wskazał, żeG. T.jest zatrudniona w tym zakładzie pracy od 10 września 1981 r., w tym okresieod 10 września 1981 r. do 31 grudnia 2008 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywała prace narażające na działanie promieniowania jonizującego oraz prace narażające na działanie pól elektromagnetycznych w zakresieod 0,1 do 300 000MHz w strefie zagrożenia, na stanowisku technika elektroradiologii, wymienionym w wykazie A, dziale XIV, poz. 4 wykazu stanowiącego załącznik do zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznejz dnia 12 lipca 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu(...). W treści świadectwa pracy wymieniono również: okresy niewykonywania pracy,za które pracownik otrzymał wynagrodzenie lub świadczenie z ubezpieczenia społecznego: od 5 października 1992 r. do 10 października 1992 r., od 14 listopada 1992 r. do 20 listopada 1992 r., od 11 kwietnia 1994 r. do 22 kwietnia 1994 r., od 9 listopada 1994 r. do 13 listopada 1994 r., od 8 lutego 2001 r. do 28 lutego 2001 r.; okresy urlopu bezpłatnego: od 26 października 1981 r. do 30 października 1981 r., od 2 listopada 1981 r. do 6 listopada 1981 r., od 30 marca 2004 r. do 9 lipca 2004 r.; okres urlopu wychowawczegood 27 października 1983 r. do 31 stycznia 1986 r.
Z karty przebiegu zatrudnienia wynika, że organ rentowy nie zaliczyłdo okresów pracy w warunkach szczególnych okresów pobierania zasiłków chorobowych, okresów korzystania z urlopu macierzyńskiego oraz urlopu wychowawczego.
Zaliczeniu do okresów pracy w warunkach szczególnych nie podlega okres urlopu wychowawczego. W tym zakresie orzecznictwo Sądu Najwyższego jest jednolite. Wynika z niego, że okres urlopu wychowawczego to okres niewykonywania pracy, pracownik nie zachowuje prawa do wynagrodzenia,w związku z tym nie jest on zaliczany do okresów pracy w warunkach szczególnych.
Do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach nie zalicza się urlopu wychowawczego (wyrok Sądu Najwyższego z 23 kwietnia 2013 r., I UK 561/12, LEX nr 1324260). Okres pracy w szczególnych warunkachlub w szczególnym charakterze odnosi się do okresu faktycznego wykonywania takiej pracy, z pominięciem okresów wyłącznie formalnego pozostawaniaw zatrudnieniu, w których pracownik - zgodnie z treścią łączącego goz pracodawcą stosunku pracy - zajmuje stanowisko, z którym łączy się wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, lecz w rzeczywistości pracy tej nie wykonuje, a tym samymnie jest narażony na uciążliwość związaną z warunkami lub charakterem pracy. Okres niewykonywania pracy nie wpływa zatem na szybszą utratę zdolności pracownika do zarobkowania. Skoro przez pracę w szczególnych warunkach rozumie się wykonywanie takiej pracy, a nie pozostawaniew stosunku pracy, to nie ma podstaw do zaliczenia urlopu wychowawczegodo okresu pracy w szczególnych warunkach, skoro pracownik w czasie tego urlopu jest zwolniony z obowiązku świadczenia takiej pracy w takich, szczególnych warunkach. Wyjątek pozwalający na zaliczenie okresów niewykonywania pracy do okresu pracy w szczególnych warunkach obejmuje tylko okres pobierania wynagrodzenia i świadczeń z ubezpieczenia społecznego związanych z ciążą i macierzyństwem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2014 r., I UK 51/14, LEX nr 1621325).
Natomiast okres pobierania zasiłku chorobowego jest traktowany jako okres pracy w warunkach szczególnych. Krótkotrwałe przerwy w związkuz chorobą nie przerywają związku z pracą, a w konsekwencji nie podlegają odliczaniu od pracy w warunkach szczególnych.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 lipca 2003 r. w sprawie II UK 323/02 uznał, że przerwy w pracy spowodowane czasową niezdolnością do jej świadczenia w związku z chorobą (porodem) i korzystaniem z wynagrodzenia lub świadczeń z ubezpieczenia społecznego z tego tytułu, są okresami,w których pracownik zachowuje status osoby wykonującej pracęw szczególnym charakterze (tak też wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowiez dnia 20 maja 2015 r., III AUa 768/14, LEX nr 1712698).
Z wystawionego wnioskodawczyni świadectwa pracy w warunkach szczególnych wynika, że okresów pobierania zasiłków chorobowych było 30 dni. Doliczenie tych okresów do uwzględnionych przez ZUS okresów pracyw warunkach szczególnych już powoduje, iż wnioskodawczyni legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999 r. ponad 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych.
Ponadto w ocenie Sądu do stażu pracy wnioskodawczyni w warunkach szczególnych należałoby również doliczyć okres urlopu macierzyńskiego.
W wyroku z dnia 5 listopada 2012 r., II UK 82/12 (OSNP 2013/19-20/230) Sąd Najwyższy wskazał, że do okresu pracy w szczególnych warunkach uprawniającego do emerytury na podstawieart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychzalicza się okres urlopu wypoczynkowego i urlopu macierzyńskiego.
Z poczynionych wyżej ustaleń wynika, że wnioskodawczyni na dzień 1 stycznia 1999 r. wykazała ponad 15 lat pracy w warunkach szczególnych,a tym samym spełniła wszystkie przesłanki niezbędne do przyznania jej prawa do emerytury w świetle wyżej powołanych przepisów.
Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.o emeryturach i rentach z FUS, świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca,w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.
W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wszystkie przesłanki do nabycia świadczenia spełniła od dnia 1 lipca 2015 r., a więc od pierwszego dnia miesiąca, w którym zgłosiła ona wniosek o emeryturę.
Mając powyższe na uwadze, na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.w związku z powołanymi wyżej przepisami prawa orzeczono, jak w sentencji wyroku.