Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie
Sygnatura akt: VII W 269/14
Data wyroku: 2015-04-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Paprocki
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92a kw

Sygnatura aktVII W 269/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 kwietnia 2015 r.
Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie w składzie:
Przewodniczący SSR Tomasz Paprocki
Protokolant Edyta Lickiewicz
po rozpoznaniu w dniach 12 lutego 2015 r. i 2 kwietnia 2015 r.
sprawy
E. S., synaT.iF.z domuG.,urodzonego w dniu (...)wW.
obwinionego o to, że
w dniu 30 maja 2014 r. w miejscowościI., powiatW.kierując pojazdem m-kiR. (...)onr rej. (...)nie zastosował się do ograniczenia prędkości w obszarze zabudowanym do 50 km/h i przekroczył dozwoloną prędkość jadąc 80 km/h,
tj. o czyn z art. 92a kw

I
uznaje obwinionego  
E. S.
            za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 92a kw i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę grzywny w wysokości 250 zł (dwustu pięćdziesięciu złotych);

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwi§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaobciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 (stu) złotych, a na podstawieart. 119 kpww związku zart. 617 kpkiart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychwymierza mu opłatę w kwocie 30 (trzydziestu) złotych.

Sygn. aktVII W 269/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 30 maja 2014 r. około godz. 18.50E. S.poruszał się samochodem markiR. (...)onumerze rej. (...).
Dojeżdżając do miejscowościI.E. S.nie zmniejszył prędkości i poruszał się z prędkością 80 km/h w terenie zabudowanym, w którym obowiązywała dozwolona maksymalna prędkość 50 km/h.
W wyniku powyższego został zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy policji.
Dowód:
- notatka urzędowa, k. 1,
- wyjaśnieniaE. S., k. 25,
- zeznaniaW. W., k. 6, 26
- zeznaniaP. K., k. 12, 26.
W toku postępowania wyjaśniającego i sądowegoE. S.nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu wykroczenia i złożył wyjaśnienia przed sądem.

Sąd zważył:
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wina, sprawstwo i okoliczności popełnienia przez obwinionego czynu opisanego w wyroku nie budziły wątpliwości.
Ustalając stan faktyczny sąd oparł się na dowodach w postaci wyjaśnień obwinionego i zeznań świadków.
Dowodom w postaci zeznań świadków dano wiarę w całości, bowiem wzajemnie się one uzupełniały i potwierdzały tę samą wersję wydarzeń.
Nie dano wiary wyjaśnieniom obwinionego, w których stwierdzał, że nie przekroczył dozwolonej prędkości, a ujawnienie tego przekroczenia miałoby być wynikiem niewłaściwego pomiaru.
Podawane przez obwinionego w wyjaśnieniach okoliczności nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem. Ponadto taką wersję wydarzeń obwiniony ujawnił dopiero przed sądem.
Twierdzenia obwinionego o rzekomym pomiarze jego prędkości z odległości przekraczającej długość miejscowościI., czy też o „speszeniu się” policjanta, stanowiły zdaniem sądu swobodną interpretację wydarzeń.
Brak jest podstaw ku temu, aby uznać, że podawany przez obwinionego czas, jaki miał być mu okazany na radarze, potwierdzał dokonanie niewłaściwego pomiaru. Oczywistym jest bowiem, że od pomiaru do zatrzymania się pojazdu i okazania radaru kierowcy mogła upłynąć jedna minuta i czterdzieści sekund.
Sprawstwo i winę obwinionego potwierdzała treść notatki urzędowej sporządzonej przez policjantów, a przedstawiona tam wersja wydarzeń, wskazująca na przekroczenie prędkości przez obwinionego, znalazła odzwierciedlenie w spójnych i logicznych zeznaniach policjantów.
Tym samym sąd uznał, że obwiniony dopuścił się popełnienia wykroczenia zart. 92a Kodeksu wykroczeń, zagrożonego karą grzywny.
Wykroczenie, którego dopuścił się obwiniony, uznać należy za społecznie wysoko szkodliwe.
Sąd uznał zatem, że właściwą reakcją na czyn obwinionego będzie wymierzenie kary 250 zł grzywny. Taka kara może zdaniem sądu skłonić obwinionego do nie przekraczania w przyszłości dozwolonej prędkości.
Ponieważ obwiniony prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje regularne dochody, obciążono go kosztami sądowymi i opłatą.