Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 822/14
Data wyroku: 2015-03-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Alicja Kolonko, Maria Małek-Bujak, Jolanta Ansion
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998 o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt III AUa 822/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 marca 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach
Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSA Jolanta Ansion (spr.)

Sędziowie

SSA Maria Małek - Bujak
SSA Alicja Kolonko

Protokolant

Sebastian Adamczyk

po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. w Katowicach
sprawy z odwołaniaK. M.(K. M.)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.
o prawo do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w Katowicach
z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt X U 3043/13

zmienia zaskarżony wyrok i oddala odwołanie.
/-/ SSA M. Małek-Bujak /-/ SSA J. Ansion /-/ SSA A. Kolonko Sędzia Przewodnicząca Sędzia
Sygn. akt III AUa 822/14

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 2 sierpnia 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych OddziałwC.odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury w obniżonym wieku stwierdzając, że ubezpieczonyK. M.nie wykazał 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych, co jest warunkiem koniecznym do nabyciaprawa do świadczenia w trybie art. 184 z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturachi rentach z FUS.
W odwołaniu od decyzji ubezpieczony wniósł o jej zmianę, podnosząc,że pracował w warunkach szczególnych w WSS „Społem”, co potwierdzają złożone dokumenty i zeznania świadków.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, wywodząc, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 lutego 2014r., sygn. akt X U 3043/13,Sąd Okręgowy w Katowicach zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.z dnia 2 sierpnia 2013r. i przyznał ubezpieczonemu prawodo emerytury od miesiąca złożenia wniosku oraz zasądził od organu rentowegona rzecz ubezpieczonego kwotę 60,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd I instancji ustalił, że ubezpieczony ukończył 60 lat w dniu(...)., a w dniu 24 lipca 2013r. wystąpił z kolejnym wnioskiem o emeryturę, wobec wydania przez organ rentowy decyzji odmownej w dniu 10 lipca 2013r.
Sąd Okręgowy wskazał, że bezspornym jest, iż do 1 stycznia 1999r. skarżący wykazał ponad 25-letni staż pracy i nie jest członkiem OFE. Ubezpieczony złożyłw organie rentowym świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych,na podstawie których organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu do okresów pracyw warunkach szczególnych 14 lat, 2 miesiące i 17 dni. Do okresów pracyw warunkach szczególnych nie zaliczono natomiast okresu od 1 maja 1971r.do 19 lipca 1971r., mimo przedstawienia świadectwa wykonywania pracyw warunkach szczególnych oraz okresu pracy w WSS „Społem” od 1 stycznia 1976r. do 31 lipca 1985r. w związku z brakiem stosownego świadectwa. Kwestią wymagająca rozstrzygnięcia było zatem, czy ubezpieczony w okresach wskazanych wyżej pracował w warunkach szczególnych.
W oparciu o złożone do akt rentowych świadectwo wykonywania pracyw warunkach szczególnych, wydane w dniu 17 marca 2005r. przez Pocztę Polską Zakład Transportu Samochodowego, Sąd I instancji ustalił, że ubezpieczonyw wymienionym w nim okresie od 1 maja 1971r. do 19 lipca 1971r. pracował jako wydawca paliw. Okoliczność tę potwierdzają również dokumenty osobowe skarżącego, z których wynika, iż od maja 1971r. powierzono mu pracę w magazynie paliw jako wydawcy.
Na podstawie świadectwa pracy złożonego do akt rentowych, wydanego przez
„Społem” Centralny Związek Spółdzielni Oddział wK.z dnia 31 lipca 1985r. oraz akt osobowych ubezpieczonego z okresu pracy u wymienionego pracodawcy, Sąd I instancji ustalił, że skarżący pracował jako elektromechanikw brygadzie remontowej.
Przesłuchani w charakterze świadkówS. B.,T. B.iZ. M.oraz ubezpieczony zeznali zgodnie, iż skarżący, pracując w WSS „Społem”, zajmował się usuwaniem awarii sprzętu znajdującego się w jednostkach należących do „Społem”, naprawiał rozdzielnie elektryczne, zajmował się instalacjami elektrycznymi we wszystkich obiektach. Zeznający potwierdzili, że stałe miejsce pracy ubezpieczonego znajdowało się w warsztacie, gdzie była również rozdzielnia elektryczna, którą obsługiwał. Ubezpieczony wyjaśnił, że zajmował się przez wiele miesięcy utrzymaniem ruchu wszystkich urządzeń elektrycznych whotelu (...)wK..
Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom świadków i ubezpieczonego w zakresie,w jakim przedstawili charakter pracy skarżącego podczas zatrudnienia w WSS „Społem” wK.. Zeznania te są spójne, wzajemnie się potwierdzają, a przede wszystkim pozostają w zgodzie z treścią dokumentów przedstawionych przez odwołującego. Zarówno skarżący, jak i świadkowie konsekwentnie twierdzili,iż praca ubezpieczonego polegała na obsłudze i remontach urządzeń elektrycznychi była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Sąd Okręgowy, powołując treść art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r.o emeryturach i rentach z FUS oraz wskazując na rozporządzenie RM z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, uznał, że jak trafnie podkreśla organ rentowy, okresy pracy w warunkach szczególnych powinny być potwierdzone przez zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Jednakże zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, ubezpieczony w sprawie o ustalenie prawa do świadczenia lub jego wysokości, może w postępowaniu przed sądem wykazywać swoje uprawnieniaza pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych. Dopuszczalne jest zatemw przypadku braku świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych,z powodu niewystawienia dokumentu przez pracodawcę i braku możliwości jego uzyskania ze względu na przykład na likwidację zakładu pracy, czy też wystawienia świadectwa niezawierającego precyzyjnych informacji co do wykonywanej pracy, wykazywanie przez ubezpieczonego, iż pracował w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi takimi, jak zeznania świadków, czy dokumenty osobowe znajdujące się w archiwach.
W ocenie Sądu I instancji, ubezpieczony w sposób dostateczny wykazał,że faktycznie pracował w warunkach szczególnych podczas zatrudnienia w Poczcie Polskiej jako wydawca paliw przez 2 miesiące i 19 dni. Fakt ten wynika zarównoz wydanego świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych,jak i z dokumentów w aktach osobowych. Okoliczność, że pracodawca określił nieprawidłowo stanowisko i podstawę prawną zaliczenia tej pracy do pracyw warunkach szczególnych, nie może mieć wpływu na ocenę uprawnień skarżącego, skoro praca, którą rzeczywiście wykonywał jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r., w Wykazie A, Dział IV, poz. 40, stanowiącym załącznik do tegoż rozporządzenia.
Odnośnie charakteru pracy ubezpieczonego w WSS „Społem”, Sąd Okręgowy uznał, iż skarżący pracował przy eksploatacji i remontach urządzeń elektroenergetycznych, albowiem do takich należały urządzenia, w jakie wyposażone były jednostki jego pracodawcy, a praca elektromechanika w brygadzie remontowej niewątpliwie polegała na wykonywaniu opisanych wyżej czynności.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał, iż skarżący wykazał 15 lat pracyw warunkach szczególnych, wymienionej w Wykazie A, Dział IV, poz. 40 i Dział II, stanowiącym załącznik do tegoż rozporządzenia.
Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy na mocyart. 47714§ 2 k.p.c.zmienił zaskarżoną decyzję, przyznając ubezpieczonemu prawo do świadczeniaod miesiąca złożenia wniosku.
O kosztach orzeczono na mocyart. 98 k.p.c.
Apelację od wyroku wniósł organ rentowy.
Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu:
- naruszenie przepisów postępowania -art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 227 k.p.c.poprzez wyciągnięcie nieprawidłowych wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiocie zakwalifikowania pracy wykonywanej przez ubezpieczonego w czasie zatrudnienia w „Społem” Centralny Związek Spółdzielni Spożywców Oddział Wojewódzki wK.w okresieod 1 stycznia 1976r. do 31 lipca 1985r. na stanowisku elektromechanika w brygadzie remontowej, jako pracy w warunkach szczególnych objętej wykazem A Dział II załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze(prace w energetyce),
- błąd w ustaleniach faktycznych co do faktu udowodnienia na dzień 1 stycznia 1999r. co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, o której mowaw§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkachi w szczególnym charakterze,
- naruszenie prawa materialnego -art. 184 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ustawy z dnia17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw zw. z§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyznanie prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, pomimo, że ubezpieczony nie udowodnił pracy w warunkach szczególnych przezco najmniej 15 lat stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Wskazując na powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie odwołania.
Apelujący podniósł, że w spornym okresie ubezpieczony był zatrudniony przez Związek Spółdzielni Spożywców, tym samym, brak jest podstaw do obniżenia wieku emerytalnego na zasadach właściwych dla pracowników branży energetycznej objętych wykazem A Dział II załącznika do rozporządzenia Rady Ministróww sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem, w świetle przepisów wykazu A, stanowiącego załącznikdorozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wyodrębnienie poszczególnych prac ma charakter stanowiskowo-branżowy.Pod pozycjami zamieszczonymi w kolejnych działach wykazu wymieniono bowiem konkretne stanowiska przypisane danym branżom, uznając je za prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego. Taki sposób kwalifikacji prawnej tychże prac nie jest dziełem przypadku. Specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje bowiem charakter świadczonych w nich prac i warunki,w jakich są one wykonywane, ich uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia. Nie można zatem swobodnie, czy wręcz dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010r., sygn. II UK 21/10, LEX nr 619638, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011r., sygn. akt. III UK 174/10, LEX nr 901652, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 11 czerwca 2013r., sygn. akt 111 AUa 1370/12, LEX nr 1339369).
W ocenie organu rentowego, Sąd oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wyciągnął nieprawidłowe wnioski co do zakwalifikowania pracy wykonywanej przez ubezpieczonego jako pracy uprawniającej do obniżenia wieku emerytalnego na zasadach przewidzianych dla pracowników wykonujących pracęw energetyce (objętych wykazem A, Dział II).
W odpowiedzi na apelację ubezpieczony, podzielając stanowisko Sądu I instancji, wniósł o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie na rzecz ubezpieczonego kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie apelacyjne.
Sąd Apelacyjnydopuścił dowód z zeznań stron na okoliczność charakteru pracy ubezpieczonego w spornym okresie, ograniczając go do przesłuchania ubezpieczonego.
Ubezpieczony zeznał, że miał pod opieką budynek przyulicy (...)wK.i naW.oraz pracował naulicy (...)w budynku administracyjnym, naulicy (...)w laboratorium. Podał, że w piwnicynaulicy (...)był przekształtnik ze średniego napięcia na niskie, dwie podstacje rozdzielcze, urządzenia klimatyzacji nawiewowej, kotłownia wysokiego ciśnieniana kuchnie i cały budynek oraz zestaw przepompowni wodnej. Ubezpieczony zeznał, że posiadał uprawnienia SEP.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja organu rentowego spowodowała zmianę zaskarżonego wyrokui oddalenie odwołania.
Sporną w rozpoznawanej sprawie kwestią było ustalenie, czy na dzień1 stycznia 1999r. ubezpieczony legitymował się wymaganym, co najmniej 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach oraz czy spełniał przesłanki do przyznania prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym na podstawieart. 184 ustawyz dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, m.in. warunek posiadania 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych.
Z kolei ustalenie, czy praca wykonywana była w szczególnych warunkachlub szczególnym charakterze, podlega ocenie na podstawie przepisówrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983r. Nr 8, poz. 43 - zwane dalej rozporządzeniem). W myśl § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeńna zasadach określonych w rozporządzeniu, są okresy, w których pracaw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stalei w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązującym na danym stanowisku pracy.W myśl § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia, określa przesłanki, których łączne spełnienie przez pracownika warunkuje nabycie prawa do emerytury z tytułu pracyw szczególnych warunkach, a to osiągnięcie wieku emerytalnego wynoszącego:55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn oraz wykazanie wymaganego okresu zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
Do okresów pracy w warunkach szczególnych organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu 14 lat, 2 miesiące i 17 dni. Organ rentowy nie uwzględnił natomiast okresu zatrudnienia na stanowisku wydawcy paliw od 1 maja 1971 r. do 19 lipca 1971r., mimo przedstawienia świadectwa pracy w warunkach szczególnychoraz okresu pracy w WSS „Społem” od 1 stycznia 1976r. do 31 lipca 1985r.w związku z brakiem stosownego świadectwa.
Okoliczności sporne sprowadzały się zatem do rozstrzygnięcia, czy we wskazanym wyżej okresie ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych.
Nie ma racji Sąd I instancji, uznając, iż w trakcie zatrudnienia w WSS „Społem” ubezpieczony wykonywał pracę w warunkach szczególnych, tj. pracę wymienioną w Dziale II rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r.,tj. prace w energetyce - prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektryczneji cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznychi cieplnych.
Ubezpieczony domagał się zakwalifikowania powyższego okresu zatrudnienia jako pracy w warunkach szczególnych, podnosząc, że praca na stanowisku elektromechanika i mechanika, polegająca na usuwaniu awarii w budynkach należących do WSS „Społem”, była równoznaczna z pracą przy „eksploatacji urządzeń elektromagnetycznych i cieplnych”
Niemniej, samo subiektywne przekonanie ubezpieczonego, że jego pracaz uwagi na uciążliwe warunki, w jakich była świadczona, może stanowić podstawędo przyznania mu uprawnień do emerytury w niższym od powszechnego wieku,nie znajduje uzasadnienia faktycznego i prawnego (vide: wyrok Sądu Najwyższegoz dnia 21 listopada 2001r., II UKN 598/00, OSNP 2003, Nr 17, poz. 419).
Zważyć należy, że przepisy prawa ubezpieczeń społecznych mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących, co powoduje, iż określona w ustawie emerytalnej instytucja emerytury w obniżonym wieku emerytalnym musi podlegać ścisłej wykładni (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2007r., I UK 287/06,LEX nr 936837).
W ocenie Sądu Apelacyjnego, w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek miarodajnych dowodów pozwalających na poczynienie ustaleń,że ubezpieczony w trakcie zatrudnienia na stanowisku elektromechanikaw WSS „Społem” wykonywał prace „przy montażu, remontach i eksploatacji urządzeń elektromagnetycznych i cieplnych”, czyli pracę w energetyce, wymienioną w Dziale II Wykazu A, stanowiącego załącznik do cyt. wyżej rozporządzenia.
Na powyższe nie wskazywali również słuchani w sprawie świadkowie.
ŚwiadekS. B.zeznała jedynie, że ubezpieczony pracowałw warsztacie elektromechanicznym, zajmował się naprawą i czyszczeniem różnych urządzeń. Z kolei świadekT. B.podał, że ubezpieczony usuwał awarię rozdzielni - tablicy rozdzielczej w dziale reklamy. Zeznał, że nie wie,czy ubezpieczony brał udział w montażu tej rozdzielni. Natomiast świadekZ. M.zeznał, że razem z ubezpieczonym był wzywany do usuwania awarii elektrycznych w piekarniach, sklepach, domach mieszkalnych. Podał, że ubezpieczony naprawiał również chłodnie, wymieniał agregaty, pracował także w budynkuprzyulicy (...), gdzie w piwnicy znajdowała się rozdzielnia - tablica rozdzielcza.
Przedstawiony przez świadków zakres obowiązków ubezpieczonego wskazuje, że bezzasadnie Sąd I instancji zakwalifikował pracę odwołującego jako pracęprzy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektromagnetycznych i cieplnych.
Ubezpieczony posiadał uprawnienia SEP-owskie, przyznane podczas pracyw poprzednim przedsiębiorstwie, był wykwalifikowanym elektrykiem, ale pracaw WSS „Społem” wymagała od niego pracy przy różnych urządzeniach małegoi średniego napięcia, a w warsztacie, który mieścił się wK.naulicy (...)w budynkurestauracji (...)i siedziby zarządu WSS „Społem” pracował przy naprawie i czyszczeniu różnych urządzeń elektromechanicznych,w tym m.in. chłodni, czy agregatów. A zatem, nie przy wysokim napięciuw energetyce.
Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażonew wyroku z dnia 16 czerwca 2009r., sygn. akt I UK 24/09, LEX nr 518067,zgodnie z którym„nie jest uzasadnione zaliczanie do prac szkodliwychw „energetyce”, w rozumieniurozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkachlub szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), wszystkich prac związanych z montowaniem oraz eksploatacją wszelkich instalacji i urządzeń elektrycznych”.
W uzasadnieniu Sąd Najwyższy podał, że: „energetyka to gałąź przemysłu zajmująca się wytwarzaniem (przetwarzaniem) energii elektrycznej oraz cieplneji dostarczaniem jej odbiorcom. Nie jest zatem uzasadnione zaliczanie do prac szkodliwych w „energetyce” wszystkich prac związanych z montowaniem oraz eksploatacją wszelkich instalacji i urządzeń elektrycznych. Wówczas wykonywanietak szeroko rozumianego rodzaju prac czyniłoby bezprzedmiotowymi granice pojęcia „energetyka” z działu II i przenosiłoby wcześniejsze uprawnienia emerytalnena różnorakie roboty elektryczne nienależące do „energetyki”. Wszak w samej „energetyce” nie chodzi o wszelkie roboty elektryczne, lecz tylko o wskazane w dziale II (literalnie) prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych”.
A zatem pracą wykonywaną w szczególnych warunkach w energetyce są prace przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektromagnetycznych i cieplnych, świadczone przez pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwach zajmujących się przetwarzaniem, wytwarzaniem i przesyłaniem energii elektrycznej i cieplnej.
Tymczasem ubezpieczony wykonywał prace zlecone przez WSS „Społem”na terenie piekarni, sklepów i domów mieszkalnych. Fakt, że w pomieszczeniu,w którym pracował ubezpieczony znajdowała się rozdzielnia, nie kwalifikuje pracyw spornym okresie jako pracy w zakładzie zajmującym się wytwarzaniemi przesyłaniem energii elektrycznej i cieplnej.
Zgodzić się należy z przywołanym przez skarżącego poglądem Sądu Najwyższego, zgodnie z którym „w świetle przepisów wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wyodrębnienie poszczególnych prac ma charakter stanowiskowo-branżowy.Pod pozycjami zamieszczonymi w kolejnych działach wykazu wymieniono bowiem konkretne stanowiska przypisane danym branżom, uznając je za prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego. Taki sposób kwalifikacji prawnej tychże prac nie jest dziełem przypadku. Specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje bowiem charakter świadczonych w nich prac i warunki,w jakich są one wykonywane, ich uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia. Nie można zatem swobodnie, czy wręcz dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010r.,sygn. II UK 21/10, LEX nr 619638).
Reasumując, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia przyjęcia,że w spornym okresie ubezpieczony jako elektromechanik w WSS „Społem” wykonywał pracę w warunkach szczególnych w rozumieniu art. 32 ustawyo emeryturach i rentach z FUS przy zastosowaniu§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzew zw. z treścią załącznika do tego rozporządzenia - wykaz A Dział II.
W świetle powyższych ustaleń i rozważań, brak jest podstaw do uznania,że ubezpieczony spełnił wszystkie warunki konieczne (w trybie art. 184 ustawyo emeryturach i rentach z FUS) do otrzymania emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, bowiem na dzień 1 stycznia 1999r. nie legitymuje się 15-letnim stażem pracy w warunkach szczególnych (nawet przy uwzględnieniu okresu zatrudnieniana stanowisku wydawcy paliw od 1 maja 1971r. do 19 lipca 1971r.).
Tym samym, zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się uzasadniony.
Uwzględniając powyższe, Sąd Apelacyjny na mocyart. 386 § 1 k.p.c.zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie.
/-/ SSA M. Małek-Bujak /-/ SSA J. Ansion /-/ SSA A. Kolonko Sędzia Przewodnicząca Sędzia
JR