Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 274/14
Data wyroku: 2015-03-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Migoń-Karwowska
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: 157 § 2 kk w zw. z art. 91 § 1 kk

Sygn. akt II K 274/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 06 marca 2015 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Maria Migoń - Karwowska
Protokolant: Bożena Cybin
po rozpoznaniu w dniach: 16 lipca 2014 r., 17 listopada 2014 r., 19 stycznia 2015r., 2 marca 2015 r.
s p r a w y :J. S.
synaS.iA.z d.K.
urodzonego w dniu (...)wK.

oskarżonego o to, że:

1
w dniu 13.04.2013 r. wM., uderzył kilkakrotnieP. M.łopatą do odgarniania śniegu w głowę, ręce, ramiona i nogi, w wyniku czego pokrzywdzony doznał stłuczenia okolicy jarzmowej lewej i okolicy potylicznej, stłuczenia okolicy stawu śródręczno-paliczkowego kciuka lewego, stłuczenia okolicy dalszej przedramienia lewego, stłuczenia okolicy podbrzusza prawego, stłuczenia nadgarstka prawego, stłuczeń podudzia prawego, stłuczenia okolicy przedniej podudzia lewego, stłuczenia okolicy łokcia lewego, stłuczenia okolicy krocza;

to jest o czyn zart. 157 § 2 k.k.;

2
w dniu 20.04.2013 r. wM., złapałI. M.ręką za szyję i ścisnął ją, powodując otarcie skóry szyi oraz podbiegnięcie krwawe na długości ok. 4 cm;

to jest o czyn zart. 157 § 2 k.k.;

I
Uznaje oskarżonegoJ. S.za winnego popełnienia ciągu przestępstw polegających na tym, że:

- w dniu 13 kwietnia 2013 roku wM.uderzył kilkakrotnieP. M.łopatą do odgarniania śniegu w głowę oraz lewą rękę czym spowodował u niego obrażenia ciała w postaci obrzęku, bolesności miejscowej i dwóch punktowych podbiegnięć krwawych w okolicy potylicznej, drobnych otarć skóry okolicy stawu śródręczno paliczkowego kciuka lewego, dwóch podbiegnięć okolicy dalszej przedramienia lewego, podbiegnięcia krwawego okolicy łokcia lewego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni,
- w dniu 20 kwietnia 2013 roku wM., złapałI. M.ręką za szyję, czym spowodował u niej otarcie skóry podstawy szyi o długości 4 cm, które to obrażenie naruszyło czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni,
tj. występków zart. 157 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 157 § 2 k.k.przy zastosowaniuart. 91 § 1 k.k.wymierza mu karę 130 (stu trzydziestu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

II
na podstawieart. 46 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k., orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez uiszczenie na rzecz pokrzywdzonegoP. M.kwoty 500 (pięćset) złotych oraz na rzecz pokrzywdzonejI. M.kwoty 500 (pięćset) złotych;

III
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 2 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata;

IV
na podstawieart. 628 pkt 1 k.p.k.zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycieli prywatnychP. M.iI. M.kwoty po 876 złotych tytułem poniesionych przez nich kosztów procesu;

V
na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychwymierza od oskarżonemu opłatę w kwocie 260 złotych.

Sygn. akt II K 274/14

UZASADNIENIE
OskarżonyJ. S.orazI. M.i jej mążP. M.zamieszkiwali wM.przyul. (...), w nieruchomości stanowiącej ich współwłasność. Pomiędzy oskarżonym i jego matkąA. S., a pokrzywdzonymi istniał konflikt związany ze współwłasnością oraz korzystaniem z nieruchomości, w której zamieszkiwali.

dowód:

wyjaśnienia oskarżonego k. 37-38,  zeznania świadkaP. M.k.22-23, 29, 41 w aktach sprawy 2 Ds. 2319/13 oraz k. 38v.-39,65-66, zeznania świadkaA. S.k. 56-57, zeznania świadkaI. M.k.13-14, 28, 39-40 w aktach sprawy 2 Ds. 2319/13 oraz k. 66-67v.,
W dniu 13 kwietnia 2013 rokuP. M.uprzątał użytkowaną przez siebie część podwórka. W trakcie sprzątania pokrzywdzony wrzucił do kojca rurę kanalizacyjną należącą doJ. S.. Widząc toJ. S.chwycił drugi koniec rury i próbował przerzucić ją z powrotem za ogrodzenie. Między mężczyznami doszło do szarpaniny, podczas której obaj upadli, przy czymP. M.upadł na prawy bok. WówczasI. M.pomogła swojemu mężowi wstać. Wstał równieżJ. S.. Po tym zajściuJ. S.telefonicznie zawiadomił o nim Policję, prosząc o interwencję. NastępnieJ. S.przerzucił rurę z kojca na część podwórka użytkowaną przezP. M.. Po tym doszło do szarpaniny międzyP. M.aK. S.(uprzednioA.), ówczesną konkubiną oskarżonego, a obecnie żoną. Podczas tego incydentuK. S.próbowała chwycićP. M.za genitalia, zaś pokrzywdzony wykręcał jej rękę. W pewnym momencieP. M.puścił rękęK. S.. Wtedy z kolei doszło do szarpaniny międzyK. S.aI. M.. Widząc toP. M.chciał odciągnąćK. S.od swojej żony. WówczasJ. S.zaczął uderzaćP. M.łopatą do odgarniania śniegu w tył głowy.P. M.broniąc się przed uderzeniami zasłaniał się lewą ręką, po czym odepchnął oskarżonego doprowadzając do jego upadku, a następnie usiadł na nim. WtedyI. M.poleciła swojemu synowiD., aby pobiegł i wezwał na pomoc sąsiadaZ. S.. KiedyZ. S.wyszedł ze swojego domuJ. S.iP. M.trzymali się za klapy. Na widok sąsiada obaj mężczyźni puścili swoje ubrania i zakończyli zajście.

dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 37-38, zeznania świadkaZ. S.k.26 w aktach sprawy 2 Ds. 2319/13 oraz k. 38, zeznania świadkaP. M.k.22-23, 29, 41 w aktach sprawy 2 Ds. 2319/13 oraz k. 38v.-39,65-66, częściowo zeznania świadkaA. S.k. 56-57, zeznania świadkaI. M.k.13-14, 28, 39-40 w aktach sprawy 2 Ds. 2319/13 oraz k. 66-67v., częściowo zeznania świadkaK. S.(uprzednioA.) k.27 w aktach sprawy 2 Ds. 2319/13 oraz k. 67v.-68, zeznania świadkaD. M.wraz nagraniem k. 80-81,82,natatka urzędowa k. 9 w aktach sprawy 2 Ds. 2319/13
Na skutek uderzeń zadawanych przezJ. S.P. M.doznał obrażeń ciała w postaci w postaci obrzęku, bolesności miejscowej i dwóch punktowych podbiegnięć krwawych w okolicy potylicznej, drobnych otarć skóry okolicy stawu śródręczno paliczkowego kciuka lewego, dwóch podbiegnięć okolicy dalszej przedramienia lewego, podbiegnięcia krwawego okolicy łokcia lewego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni.

dowód:

zaświadczenie lekarskie k. 8, opinia sądowo – lekarska k. 103, 117-118v,
W dniu 20 kwietnia 2013 rokuI. M.wyszła ze swojego mieszkania, aby wyrzucić śmieci. W tym samym czasie wyszedł na podwórko takżeJ. S.. Oskarżony zaczął wyzywać pokrzywdzoną i grozić jej. Podszedł do niej i złapał ją ręką za szyję. Wówczas to potknął się, zaś pokrzywdzona w tym czasie uciekła do swojego mieszkania. Na skutek zachowaniaJ. S.I. M.doznała obrażenia ciała w postaci otarcia skóry podstawy szyi o długości 4 cm, które to obrażenie naruszyło czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni.

dowód:

karta informacyjna k. 10, opinia sądowo – lekarska k. 34  w aktach sprawy 2 Ds. 2319/13 oraz  k. 117-118v,
OskarżonyJ. S.ma 63 lata, jest emerytem i otrzymuje świadczenie emerytalne w kwocie 2.470 zł. Oskarżony jest żonaty, nie posiada nikogo na utrzymaniu.

dowód:

dane osobopoznawcze k.30,
OskarżonyJ. S.był karany sądownie wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt II K 1768/13 za czyny zart. 190 § 1 k.k., popełnione na szkodęI. M.iP. M..

dowód:

dane o karalności k. 100-101, odpis wyroku k. 88,
Oskarżony słuchany w postępowaniu jurysdykcyjnym nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, iż od 2006 roku, kiedy toP. M.zamieszkał na terenie posesji, zaczęły się między jego matką a oskarżycielem konflikty, przy czym obie strony wzajemnie wzywały policję na interwencje.P. M.w ogóle nie robił porządku na posesji. Porządki na posesji i naprawy wykonywał wyłącznie oskarżony.J. S.podał, iż nagle 13 kwietnia 2013 rokuP. M.rozpoczął porządkowanie posesji. W trakcie tych porządków zobaczył jak oskarżyciel przerzuca do kojca dużą rurę kanalizacyjną. Oskarżony podał, iż wówczas doszedł doP. M.i złapał oburącz za tę rurę. WtedyP. M.złapał go za koszulę i wepchnął pod garaż, na rury, które tam były składowane i trzymając go jedną ręką pod szyją, drugą ręką uderzał go po twarzy.P. M.odciągnęła od niegoI. M.. Po tym zdarzeniu zadzwonił na Policję, zawiadamiając, że został pobity. Oskarżony podał, że jego żona widząc to zdarzenie wyciągnęła telefon, żeby to nagrać. Wtedy oskarżyciel złapał ją za rękę i wytrącił jej telefon. WówczasI. M.zaczęła „skakać” do jego żony, obie kobiety zaczęły się szamotać. NastępnieP. M.doskoczył do jego żony, złapał ją za rękę, wykręcił jej rękę i odciągał ją, pomagającI. M.. Oskarżony wyjaśnił, iż widząc jak oskarżyciel odciągał jego żonę i atakował ją, uderzył go łopatą do odgarniania śniegu w plecy. WtedyP. M.przerzucił go przez murek fundamentowy i usiadł na nim. W pewnym momencie wyszedł sąsiad i zaczął mówić do nich „chłopy, co robicie”. Na tym zakończyło się to zajście. Oskarżony przyznał, iż uderzyłP. M.łopatą do odśnieżania, przy czym uczynił to raz.
Odnośnie drugiego z zarzuconych mu czynów oskarżony wyjaśnił, że nigdy nie uderzyłI. M.. Stwierdził, iż groził oskarżycielce i do tego się przyznał, a także dobrowolnie poddał karze za ten czyn.

dowód:

wyjaśnienia oskarżonego k. 37-38

Sąd zważył, co następuje:

Zebrany w sprawie materiał dowodowy, poddany przez Sąd gruntownej i wszechstronnej analizie, stworzył niepodważalną podstawę do stwierdzenia sprawstwa, jak i winy oskarżonegoJ. S.w zakresie przypisanych mu w wyroku czynów.
Analizując wyjaśnienia oskarżonegoJ. S.Sąd uznał je za wiarygodne w zakresie, w jakim przyznał, że pozostawał w konflikcie z oskarżycielami prywatnymi, w związku z nieporozumieniami na tle korzystania ze wspólnej nieruchomości. Wyjaśnienia te korespondują bowiem z zeznaniami oskarżycieli prywatnych, zeznaniami świadkówA. S.iK. S., a także z dowodami z dokumentów w postaci notatek urzędowych sporządzanych w związku z przeprowadzanymi interwencjami (k. 8, 9, 12 w aktach sprawy 2 Ds. 2319/13).
Niewiarygodne natomiast, w ocenie Sądu, były wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim podał, iż tylko raz uderzyłP. M.łopatą w plecy, przy czym uczynił to, aby pomóc swojej żonieK. S., którą oskarżyciel wówczas atakował, a także w zakresie, w jakim zaprzeczył, aby spowodował obrażenia ciała uI. M.. Takie wyjaśnienia oskarżonego pozostają bowiem w sprzeczności z zeznaniamiP. M.iI. M..P. M.wskazał, w jakich okolicznościach został uderzony przez oskarżonego łopatą do odgarniania śniegu. Wskazał też, iż tych uderzeń było kilka. Trafiły go w tył głowy oraz lewą rękę, którą się zasłaniał przed ciosami oskarżonego. Takie zeznaniaP. M.potwierdziłaI. M., w podobny, choć nie identyczny sposób opisując przebieg zdarzenia. Relacje obojga pokrzywdzonych są spójne, logiczne i stanowcze, a także korespondują ze sobą nie zawierając żadnych istotnych sprzeczności. Z kolei w zakresie czynu popełnionego na szkodęI. M.Sąd oparł się na zeznaniach pokrzywdzonej, która kategorycznie zeznała, iż oskarżony złapał ją za szyję, powodując powstanie obrażeń ciała. Zdaniem Sądu, zeznania złożone przez pokrzywdzonych zasługują na przyznanie im przymiotu wiarygodności. Wprawdzie oskarżyciele prywatni niewątpliwie byli zainteresowani w korzystnym dla siebie rozstrzygnięciu sprawy, to jednak okoliczność ta sama w sobie nie może podważać wiarygodności przedstawionej przez nich relacji. Zeznania pokrzywdzonych znajdują bowiem potwierdzenie w wiarygodnych dowodach z zaświadczeń lekarskich sporządzonych przez lekarzaK. T.oraz lekarzaA. O., a także opinii sądowo – lekarskich wydanych przez biegłego chirurgaZ. K.. Należy podkreślić, iż pokrzywdzeni następnego dnia po pierwszym zdarzeniu, tj. 14 kwietnia 2013 r., udali się do lekarza specjalisty chirurgaK. T., który dokonał ich zbadania i wydał stosowny dokument, w którym stwierdził, jakie obrażenia u nich ujawnił. I tak, uP. M.stwierdził on obrażenia w postaci obrzęku, bolesności miejscowej, dwóch punktowych podbiegnięć krwawych okolicy potylicznej, obrzęku, bolesności miejscowej, podbiegnięcia krwawego okolicy jarzmowej lewej o średnicy ok. 2 cm, drobnych otarć skóry okolicy stawu śródręczno – paliczkowego kciuka lewego, dwóch podbiegnięć krwawych okolicy dalszej przedramienia lewego, podbiegnięcia krwawego okolicy podbrzusza prawego o średnicy około 2,5 cm, bolesności miejscowej nadgarstka prawego, licznych drobnych otarć skóry okolicy podudzia prawego, podbiegnięcia krwawego okolicy przedniej podudzia lewego o średnicy około 2,5 cm, podbiegnięcia krwawego okolicy łokcia lewego o średnicy około 1 cm, bolesności miejscowej, zaczerwienienia skóry okolicy krocza. Ujawnione uP. M.obrażenia ciała w pełni odpowiadają przedstawionej przez niego wersji zdarzenia. Pokrzywdzony zeznał, żeJ. S.uderzał go w tył głowy oraz lewą rękę, którą się zasłaniał i faktycznie posiadał tam obrażenia ciała, tj. obrzęk, bolesność miejscową i dwa punktowe podbiegnięcia krwawe w okolicy potylicznej, drobne otarcia skóry okolicy stawu śródręczno paliczkowego kciuka lewego, dwa podbiegnięcia okolicy dalszej przedramienia lewego, podbiegnięcie krwawego okolicy łokcia lewego. Pokrzywdzony, co należy podkreślić, posiadał także inne obrażenia, w szczególności prawej strony ciała oraz krocza, co także potwierdza jego zeznania, według których upadł na prawy bok, zaśK. S.próbowała chwycić go za genitalia. Okoliczności te dodatkowo upewniają Sąd o prawdziwości zeznańP. M.. Z koleiI. M.w związku z zajściem z dnia 20 kwietnia 2013 r. udała się po pomoc medyczną do Poradni Chirurgicznej wK.. Tam też specjalista chirurgA. O.stwierdził u pokrzywdzonej otarcie skóry podstawy o długości około 4 cm. Stwierdzone przez lekarza obrażenie niewątpliwie odpowiada zeznaniom pokrzywdzonej dotyczącym jego powstania. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom obrony, uraz ten z pewnością nie mógł powstać podczas zajścia w dniu 13 kwietnia 2013 r.I. M.była przecież badana przez lekarzaK. T.w dniu 14 kwietnia 2013 r. uzyskując zaświadczenie lekarskie dotyczące stwierdzonych u niej obrażeń (k.9). Wśród nich nie ma żadnego obrażenia okolicy szyi. Ta okoliczność dodatkowo utwierdza Sąd w prawdziwości zeznańI. M.. Nie sposób zgodzić się też z argumentem obrony, jakoby oskarżony stojąc niżej niż pokrzywdzona nie mógł dosięgnąć jej szyi. Pokrzywdzona jest bowiem dużo niższa od oskarżonego, a zatemJ. S.stojąc dwa stopnie niżej od niej z pewnością mógł dosięgnąć jej szyi. Nie sprzeciwia się też temu okoliczność, iż oskarżony nie stał stabilnie, lecz się pośliznął. Z zeznań pokrzywdzonej wynika, że pośliznął się po złapaniu jej za szyję i to właśnie dzięki temu udało jej się uciec do mieszkania.
Sąd przyznał też walor wiarygodności opiniom biegłego lekarza specjalisty chirurgaZ. K.. Zdaniem Sądu opinie złożone przez tego biegłego w zakresie obrażeń stwierdzonych u obojga pokrzywdzonych, ich skutków oraz mechanizmu powstania są miarodajne, pełne, spójne i wyczerpujące. Zostały one sporządzone w sposób profesjonalny, jasny, wewnętrznie niesprzeczny oraz naukowo i logicznie uzasadniony. Biegły ten ocenił, iż obrażenia ciała, jakich doznali pokrzywdzeni z całą stanowczością naruszyły czynności narządów na okres poniżej siedmiu dni, a nadto, że mogły one powstać w sposób opisany przez pokrzywdzonych. W zakresie obrażeń stwierdzonych uP. M.biegły stwierdził, iż wszystkie, poza urazem okolicy krocza, mogły powstać zarówno od upadku jak też od uderzeń łopatą. Sąd, czyniąc ustalenia w tym zakresie oparł się na zeznaniachP. M., w których wskazał w jaki sposób i w jakie części ciała były zadawane uderzenia łopatą, eliminując z opisu czynu wszystkie te, które mogły powstać w inny sposób.
Jako wiarygodne ocenił też Sąd zeznania świadkaD. M.. W ocenie Sądu syn pokrzywdzonych złożył szczere zeznania, opisując zapamiętany przez siebie przebieg obu zdarzeń, których był świadkiem. W ocenie biegłego psychologaM. G.w związku z emocjonalnym ustosunkowaniem się do zdarzeńD. M.nie był w stanie w pełni odtworzyć okoliczności towarzyszących zdarzeniom. Jego relacja była spontaniczna, bez cech zmyśleń i konfabulacji. Biegła nie stwierdziła wpływu osób trzecich na relacje świadka. Opinia ta jest rzetelna i należycie uzasadniona toteż Sąd przyjął jej wnioski za własne.
Takiej samej oceny dokonał też Sąd w zakresie zeznań świadkaZ. S.. Świadek ten, zdaniem Sądu, złożył prawdziwe zeznania, opisując w jaki sposób dowiedział się o zajściu oraz co zaobserwował po wyjściu z domu. Zeznania tego świadka korespondują z relacjami pokrzywdzonych iD. M..
Jako wiarygodne Sąd ocenił też zeznania świadkówM. M.iG. P.. Świadkowie ci są funkcjonariuszami policji i przeprowadzali interwencję po zaistnieniu zdarzenia w dniu 13 kwietnia 2013 r. Potwierdzili oni swoje przybycie na miejsce zdarzenia oraz wskazali czego dotyczyła interwencja. Zeznania tych świadków znajdują też potwierdzenie w sporządzonej przezG. P.notatce urzędowej z interwencji oraz zapisach w notatnikach służbowych, których wiarygodność nie budzi wątpliwości.
Za nieprawdziwe natomiast uznał Sąd zeznania świadkówK. S.(uprzednioA.) iA. S., w zakresie w jakim odpowiedzialnym za przebieg zajścia z dnia 13 kwietnia 2013 r. czyniły wyłącznieP. M.. Zeznania wyżej wymienionych są bowiem sprzeczne z wiarygodną relacją z zajścia, przedstawioną przezP. M.iI. M., a także innymi ocenionymi wyżej dowodami, w tym dowodami z zaświadczeń lekarskichK. T.i opinii sądowo – lekarskich. Co istotne, zeznaniaK. S.iA. S.dotyczące przebiegu zajścia z dnia 13 kwietnia 2013r. są częściowo sprzeczne nawet z wyjaśnieniami oskarżonego. I tak, np. oskarżony twierdził, iż raz uderzył łopatąP. M.w sytuacji, kiedy jego żonę atakowali łącznie oboje pokrzywdzeni. TymczasemK. S.iA. S.zeznały, że oskarżony uderzyłP. M.łopatą, kiedy pokrzywdzony wykręcał rękęK. S.. Przywołać w tym miejscu należy, iżK. S.jest żoną oskarżonego, aA. S.jego matką i niewątpliwie zależało im na korzystnym dla niego rozstrzygnięciu sprawy. Zdaniem Sądu,K. S.iA. S.chciały uchronić swojego męża i syna od grożącej mu odpowiedzialności karnej, zrzucając winę za całe zdarzenie naP. M.. Ponadto wymienione twierdziły, żeJ. S.posiadał na skutek pobicia przezP. M.obrażenia ciała –A. S.zeznała wręcz, że miał wybitego zęba, a także z twarzy sączyła mu się krew. Tymczasem interweniujący policjanci nie stwierdzili u oskarżonego żadnych obrażeń. Zarówno w notatce urzędowejG. P., jak też zapisach w notatniku służbowym brak jest jakichkolwiek opisów dotyczących posiadanych przez którąkolwiek ze stron obrażeń ciała. Tymczasem, zdaniem Sądu, gdyby w istocieJ. S.doznał takich obrażeń, to niewątpliwie zostałyby one spostrzeżone i opisane przez funkcjonariuszy policji. W szczególności nie uszłoby ich uwadze wybicie zęba. Ponadto, zdaniem Sądu, gdyby rzeczywiście oskarżony doznał takich obrażeń ciała, po pierwsze zasięgnąłby pomocy medycznej, a w sytuacji istniejącego między stronami konfliktu i wzajemnych zgłoszeń dokonywanych na policji, zawiadomiłby o popełnieniu przestępstwa policję, czego wszak nie uczynił.
Nie budzi również wątpliwości co do swojej wiarygodności również pozostały materiał dowodowy w postaci danych o karalności i odpisu wyroku, które to dokumenty zostały sporządzone w prawem przewidzianej formie, przez upoważnione do tego osoby.
Konkludując, należy stwierdzić, iż kompleksowa ocena całości materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, dokonana w świetle zasad doświadczenia życiowego, w ocenie Sądu pozwoliła na niewątpliwe stwierdzenie sprawstwa oskarżonegoJ. S..
Reasumując Sąd uznał, iż oskarżonyJ. S.dopuścił się popełnienia ciągu przestępstw polegających na tym, że:
- w dniu 13 kwietnia 2013 roku wM.uderzył kilkakrotnieP. M.łopatą do odgarniania śniegu w głowę oraz lewą rękę czym spowodował u niego obrażenia ciała w postaci obrzęku, bolesności miejscowej i dwóch punktowych podbiegnięć krwawych w okolicy potylicznej, drobnych otarć skóry okolicy stawu śródręczno paliczkowego kciuka lewego, dwóch podbiegnięć okolicy dalszej przedramienia lewego, podbiegnięcia krwawego okolicy łokcia lewego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni,
- w dniu 20 kwietnia 2013 roku wM., złapałI. M.ręką za szyję, czym spowodował u niej otarcie skóry podstawy szyi o długości 4 cm, które to obrażenie naruszyło czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni,
stanowiących występki zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.
OskarżonyJ. S.działał umyślnie. Uderzając kilkakrotnieP. M., co najmniej godził się ze spowodowaniem u pokrzywdzonego uszczerbku, naruszającego czynności narządów ciała lub powodującego rozstrój zdrowia na okres poniżej 7 dni. W ocenie Sądu świadczy o tym użycie przez oskarżonego narzędzia w postaci łopaty do odgarniania śniegu. Nie może się ostać wersja oskarżonego, iż działał on w obronie koniecznej, broniąc swojej żony przed atakiem ze strony pokrzywdzonego. Pokrzywdzony przecież nie atakowałK. S., wręcz przeciwnie, chciał rozdzielić szarpiące się kobiety. Zresztą sam oskarżony stwierdził, żeP. M.odciągałK. S.odI. M., a zatem jej nie atakował. Ponadto, co należy podkreślić, oskarżony jest wprawdzie starszy od pokrzywdzonego, ale przy tym jest wyższy i mocniej zbudowany. Biorąc do ręki łopatę i zadając uderzenia pokrzywdzonemu oskarżony zamiarem swym obejmował urzeczywistnienie wszystkich ustawowych znamion przypisanego mu przestępstwa zart. 157 § 2 k.k.Oskarżony działał przy tym w normalnej sytuacji motywacyjnej, zdając sobie sprawę zarówno z bezprawności, jak i karygodności swego postępowania. Jeżeli nawet był skonfliktowany z pokrzywdzonym i nie akceptował jego zachowania polegającego na przerzuceniu rury kanalizacyjnej do kojca, to nie uprawniało go to do zadawania pokrzywdzonemu uderzeń łopatą do odśnieżania i spowodowania u niego obrażeń ciała. Również umyślnie oskarżony działał dopuszczając się występku na szkodęI. M.. Łapiąc pokrzywdzoną za szyję także co najmniej godził się ze spowodowaniem u niej uszczerbku, naruszającego czynności narządów ciała lub powodującego rozstrój zdrowia na okres nie dłuższy niż 7 dni. W ocenie Sądu świadczy o tym umiejscowienie urazu zadanego pokrzywdzonej. Szyja jest tak bardzo wrażliwym obszarem ludzkiego ciała, że wszelkie ciosy zadawane w tą okolicę z całą pewnością mogą spowodować obrażenia ciała, o czym powszechnie jest wiadomo. Zadając pokrzywdzonej uderzenie w taką okolicę ciała oskarżony, zdaniem Sądu, przewidywał możliwość spowodowania uI. M.obrażeń ciała naruszających funkcjonowanie jego narządów na okres poniżej 7 dni i na to się godził.
Zważywszy, iż oskarżony przypisane mu czyny popełnił w podobny sposób, w krótkim odstępie czasu, zanim zapadł pierwszy nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z nich Sąd uznał, iż stanowiły one ciąg przestępstw o jakich stanowiart. 91 § 1 k.k.
Biorąc pod uwagę dyrektywy wymiaru kary, określone wart. 53 k.k., a więc stopień zawinienia oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynów, sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa, Sąd uznał za zasadne wymierzenie oskarżonemu kary 130 (stu trzydziestu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych.
Stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego był przeciętny. Sąd uwzględnił przy tym, że do zdarzenia doszło w ramach konfliktu rodzinnego, w którym nawet błahostka powoduje eskalację wzajemnych pretensji i prowadzi do kłótni. Zachowanie oskarżonego niewątpliwie było następstwem długotrwałego konfliktu na tle współwłasności nieruchomości zajmowanej ówcześnie przez strony postępowania. Podkreślić jednak należy, iż oskarżony nie zakończył swojej agresji jedynie na jednorazowym ataku, lecz ledwie po upływie tygodnia zaatakował fizycznie takżeI. M., czyniąc to pod nieobecność jej męża, w czasie kiedy była w domu sama z dziećmi. Nie przeoczył też Sąd, iż oskarżony był karany sądownie za czyny zart. 190 § 1 k.k.popełnione także w dniu 20 kwietnia 2013 r. na szkodę tych samych pokrzywdzonych.
Z drugiej strony miał Sąd na względzie, iż takie zachowania ze strony oskarżonego wobec pokrzywdzonych po dniu 20 kwietnia 2013 roku więcej się nie powtórzyły, zaś aktualne relacje między stronami postępowania są poprawne.
W ocenie Sądu wymierzonaJ. S.kara grzywny jest odpowiednią do winy i stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego. Kara w tym wymiarze winna uzmysłowić oskarżonemu naganność jego postępowania, a także wykazać w środowisku rodzinnym i sąsiedzkim oskarżonego, iż takie zachowania powodują właściwą represję karną. Orzeczenie kary w innej wysokości, bądź odstąpienie od jej wymierzenia mogłoby w ocenie Sądu wywołać mylne przeświadczenie stron, iż takie zachowania, jak przypisane oskarżonemu, są tolerowane prawem.
W ocenie Sądu zaspokojeniu celów kary nie sprzeciwia się jednak orzeczenie wobec oskarżonego warunkowego zawieszenia kary grzywny na okres próby wynoszący 2 lata. Sąd uznał, iż w stosunku do oskarżonego zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenie wykonania orzeczonej kary. W wielu wypadkach wystarczy sam fakt skazania i groźba wykonania kary oraz poddanie sprawcy próbie. Taka sytuacja aktualizuje się w stosunku do oskarżonegoJ. S.. Zdaniem Sądu 2-letni okres próby winien być wystarczający dla weryfikacji pozytywnej prognozy postawionej oskarżonemu.
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonego zadośćuczynienie za doznaną krzywdę poprzez uiszczenie na rzecz pokrzywdzonychP. M.iI. M.kwot po 500 złotych. Przy orzeczeniu tego środka karnego Sąd miał na uwadze okoliczności sprawy, w tym rodzaj doznanych przez pokrzywdzonych urazów oraz kierował się możliwościami finansowymi oskarżonego.
W związku z poniesieniem przez pokrzywdzonych zryczałtowanych kosztów postępowania w kwotach po 300 złotych, a także kosztów zastępstwa procesowego w kwotach po 576 złotych (tryb szczególny, tj. 360 zł + dodatkowe 3 terminy rozprawy po 20 %, tj. 216 zł) wobec uznania winy oskarżonego, Sąd zobowiązany był zasądzić odJ. S.na rzeczP. M.iI. M.te koszty w oparciu o przepisart. 628 pkt 1 k.p.k.
J. S.uszykuje stałe miesięczne dochody, w związku z czym, na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychSąd wymierzył mu 260 złotych opłaty.