Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 59/14
Data wyroku: 2015-03-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Podgórska – Sułecka
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk i inne
Teza: wyrok uniewinniający

Sygn. akt III K 59/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 marca 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie, w III Wydziale Karnym w składzie:
Przewodnicząca: SSR Monika Podgórska – Sułecka
Protokolant: Anna Wachowska
przy udziale Prokuratora: Marcina Kalety
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 04.06, 26.08, 28.10.2014 r., 23.03.2015
sprawyK. K. (1)– s.S.iT.z d.W.,ur. (...)wW.
oskarżonego o to, że w bliżej nieustalonym czasie, nie wcześniej jednak niż 23.03.2011 r. i nie później niż 17.05.2011 r. wW., dopomógłD. G. (1)w usiłowaniu doprowadzenia pracownika(...) S.A.(...)z/s wW.do niekorzystnego rozporządzenia sumą ubezpieczenia w wysokości 8.900,00 zł na szkodę ww. firmy w ten sposób, że potwierdził okoliczności szkody, która miała nastąpić w dniu 23.03.2011 r. na skutek kolizji w ruchu drogowym pomiędzy jego samochodem markiF. (...)onr rej. (...), a kierowanym przezD. G. (1)samochodem markiV.onr rej. (...), podczas gdy zarówno z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji zdarzeń drogowych inż.H. S., jak i z wcześniejszej opinii biegłegofirmy (...) Sp. z o.o., RzeczoznawcyS. G.wynika, że uszkodzenia obu ww. pojazdów nie wskazują na to, aby mogły powstać w okolicznościach podawanych w wyżej wspomnianym zgłoszeniu szkody, tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 298 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
orzeka

I
oskarżonegoK. K. (1)uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;

II
ustala, iż koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu ujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
w dniu 23 marca 2011 r. około godz. 22:00 wW., na skrzyżowaniuulicy (...)doszło do kolizji drogowej pomiędzy samochodemF. (...)onr rej. (...)kierowanym przezK. K. (1)a pojazdemV.onr rej. (...)prowadzonym przezD. G. (1).D. G. (1)w dniu 24 marca 2011r. zgłosił do ubezpieczyciela(...) SAroszczenie z tytułu uszkodzenia pojazduV., z którego wedle zgłaszającego wynikała odpowiedzialność odszkodowawcza ubezpieczyciela w kwocie oszacowanej na 8.900zł.D. G. (1)do ubezpieczyciela zgłosił jednocześnie do naprawy uszkodzenia, które jego samochód posiadał przed kolizją z dnia 23 marca 2011 r., a powstałe w wyniku innej kolizji, która miała miejsce w dniu 28.10.2010 r., w której to uczestniczyła poprzednia właścicielka samochoduT. S. (1).D. G. (1)przedmiotowy samochódV.onr rej. (...)nabył w dniu kolizji tj. w dniu 23.03.2011 r. odT. P.. W dniu 22 kwietnia 2011r.D. G. (1)nadesłał również ubezpieczycielowi oświadczenie sporządzone przezK. K. (1), w którym ten ostatni wskazał, że w dniu 23 marca 2011r. ok. 22.00 nie ustąpił pierwszeństwa i spowodował kolizję obu pojazdów. W oświadczeniu tymK. K. (1)wskazał, iż jego samochód został uszkodzony z przodu, a samochódD. G. (1)z boku.K. K. (1)jednocześnie dokonał zgłoszenia szkody swojemu ubezpieczycielowi– (...) S.A., w którym także wskazał na powstanie uszkodzeń w jego pojeździe na skutek feralnego zdarzenia. Na skutek zdarzenia w samochodzie markiF. (...)doszło do uszkodzenia belki poprzecznej dolnej oraz prawej wnęki koła przedniego z podłużnicą.K. K. (1)zostało wypłacone odszkodowanie w kwocie 6700,00 zł.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień oskarżonegoK. K. (1)(k.61 – 62, k. 182, k. 317 - 318), zeznań świadkaJ. K.(k. 6 – 7, 206, 466 - 468),S. G.(k. 28v, k. 198 – 199, k. 468 – 471),T. S. (2)(k. 30v – 31, k. 198, k. 504 – 505),D. G. (1)(k. 93, k. 67 – 68, k. 182, k. 505 – 507), zawiadomienie (k. 1-3), umowa (k. 29), sprostowanie (k. 26), opinia (k. 41- 43), dokumentacja szkodowa (k. 72- 151), wywiad środowiskowy (k. 221), dane o karalności (k. 235), dane o karalności (k. 315, 326), pismo wraz z płytą (k. 327-328, 332), dokumentacja szkodowa (k. 333- 457), Dane o karalności (k. 521), opinia biegłegoK. K. (2)z 20. 03. 2015r. (data wpływu), dokumenty z akt szkodowych, numer szkody(...)oraz numer szkody 2010-09-(...),(...), które Sąd ocenił jako odpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy, wobec braku jakichkolwiek wątpliwości co do ich prawdziwości, tym bardziej że żadna ze stron ich nie zakwestionowała.
Sąd zważył co następuje:
oskarżonyK. K. (1)w toku całego postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do winy i wskazywał, iż do kolizji w dniu 23 marca 2011 r. pomiędzy samochodem prowadzonym przez niego oraz pojazdem kierowanym przezD. G. (1)faktycznie doszło. Sąd nie miał żadnych podstaw do kwestionowania wyjaśnień oskarżonegoK. K. (1). Pozostawały one w zgodzie z zeznaniami współuczestnika kolizjiD. G. (1), który również potwierdzał zdarzenie z dnia 23 marca 2011 r., wyjaśnienia te znalazły ponadto odzwierciedlenie w zapadłej w niniejszej sprawie opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego. Znamiennym przy tym jest, iż chociażD. G. (1)został prawomocnie skazany za dokonanie przestępstwa oszustwa w związku z feralnym zdarzeniem, jego odpowiedzialność w żaden sposób nie przekłada się na ewentualną odpowiedzialność oskarżonegoK. K. (1). Mianowicie u podstaw postawionego świadkowiD. G.zarzutu, a także przypisania mu sprawstwa tego czynu legła opinia biegłego i zeznania świadka, które wydane były bez uwzględnienia okoliczności ujawnionych w toku rozpoznania sprawyK. K. (1). Kluczową kwestią poddawaną badaniu w toku sprawy niniejszej było bowiem ustalenie, czy w dniu 23 marca 2011 roku doszło do kolizji pomiędzy pojazdami prowadzonymi przez oskarżonegoK. K. (1)iD. G. (1), a jeżeli doszło to jakie konkretnie uszkodzenia podczas tej kolizji powstać mogły. Precyzyjnej odpowiedzi na powyższe pytania udzieliła opinia biegłegoK. K. (3)z dnia 10 marca 2015 r., którą to Sąd uznał za jasną, pełną i nie zawierająca sprzeczności, a co za tym idzie mogąca stanowić pełnowartościowy dowód w sprawie. W opinii tej biegły jasno stwierdził, iż na podstawie przeprowadzonej analizy sytuacyjno – wysokościowej i energetycznej uszkodzeń samochoduF. (...)nr rej. (...)można wysnuć wniosek, iż uszkodzenia mogły powstać w wyniku jego kolizji z dnia 23 marca 2011 r. z samochodemV.w deklarowanych przezK. K. (1)okolicznościach. Jednocześnie biegły stwierdził, iż uszkodzenia w samochodzie markiV.zgłoszone przezD. G. (1)jako powstałe na skutek zdarzenia z dnia 23 marca 2011 r. zostały nałożone na wcześniej istniejące uszkodzenia powstałe ze zdarzenia mającego miejsce w dniu 28 października 2010 r. Biegły podkreślił, iż na samochodzieK. K. (1)nie zidentyfikował żadnych zgłoszonych ubezpieczycielowi uszkodzeń tego samochodu jako istniejących przed rzeczoną kolizją a także po niej. Sąd właśnie tę opinię uznał za całkowicie odpowiadającą prawdziwemu stanowi rzeczy, pozwalającą na czynienie ustaleń faktycznych w sprawie. W ocenie Sądu, wcześniej przeprowadzona w sprawie opinia biegłego tego waloru w odniesieniu do czynu zarzuconego oskarżonemuK. K. (1)nie spełnia. Należy zwrócić bowiem uwagę, iż opinia rzeczoznawcyS. G.przeprowadzona na zlecenie ubezpieczyciela, której wnioski następnie ww. potwierdził przesłuchany w charakterze świadka przed Sądem oparta była jedynie na analizie porównawczej uszkodzeń w samochodach, a świadek zakwestionował przy tym te uszkodzenia, które powstały w samochodzieV.. Świadek ten przy tym przed Sądem po okazaniu mu dokumentacji z akt szkody zgłoszonej przezK. K. (1)swojemu ubezpieczycielowi wycofał się z części swoich wcześniejszych wniosków i przyznał, iż uszkodzenia te mogły powstać w kontakcie pomiędzy samochodemV.aF. (...)w okolicznościach wskazywanych przez oskarżonego z tym zastrzeżeniem, iż w takim wypadku uszkodzenia w pojeździeV.mogły nie w całości pochodzić ze zdarzenia z dnia 23 marca 2011 r. (k. 470). Oceniając zeznania tego świadka Sąd uznał, iż podstawą ustaleń stanu faktycznego sprawy niniejszej mogą być jedynie te, które świadek składał przy ponownym rozpoznaniu sprawy, gdyż swoje wnioski świadek opierał dopiero wtedy na całości okoliczności. Abstrahując już bowiem nawet od tego, że wydana przez tego świadka opinia mogła zostać potraktowana jako jedynie dokument prywatny, świadek swoje wnioski wysnuwał w oparciu o przedstawione mu fragmentarycznie okoliczności. W ten sam sposób należało odnieść się do opinii biegłegoH. S.co do niemożliwości zaistnienia kolizji między samochodami oskarżonegoK.i świadkaG.jako przyczynie ujawnionych uszkodzeń obu pojazdów i powodów jakie doprowadziły biegłego do takiej konkluzji, czyli nieprzystawalności zniszczeń do siebie nawzajem. W opinii powyższej biegły (tak jak świadekS. G.) swoje wnioski opierał jedynie na okolicznościach podanych przezD. G. (1). BiegłyS.także wydając opinię nie opierał się wszakże na aktach szkody zgłoszonej przezK. K. (1)do swojego ubezpieczyciela, ani także na aktach szkody powstałej wcześniej w samochodzie markiV.. Jedynie wydana w sprawie niniejszej opinia została oparta na wszystkich tych okolicznościach i to zawarte w niej wnioski Sąd uznał za w pełni wartościowy materiał dowodowy w sprawie. Fakt, iż pojazdV.posiadał już przed kolizją z samochodem oskarżonegoK.uszkodzenia, potwierdziła świadekT. S. (1)i jedynie w tym zakresie jej zeznania należało uznać za przydatne do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zeznania tego świadka zasadniczo pokrywały się z dokumentacją dotyczącą likwidacji szkody z dnia 28 października 2010 roku wobec czego Sąd nie miał podstaw do ich kwestionowania. Z kolei za wiarygodne ale mało przydatne bo jedynie potwierdzające kwestie zgłoszenia przezD. G. (1)szkody ubezpieczycielowi, Sąd uznał zeznania świadkaJ. K..
Reasumując w świetle okoliczności ustalonych w sprawie niniejszej należało uznać, iż oskarżonyK. K. (1), który potwierdził zajście zdarzenia z dnia 23 marca 2011 roku ubezpieczycielowi nie popełnił czynu zabronionego. Jak wynika z opinii biegłego wspartej dodatkowo zeznaniami świadkaG.do powstania uszkodzeń w obu pojazdach należących do oskarżonegoK. K. (1)i świadkaD. G. (1)mogło dojść w wyniku kolizji, w której uczestniczyły te dwa pojazdy z tym zastrzeżeniem, że w samochodzieV.zgłoszone ubezpieczycielowi zostały rozleglejsze niż powstałe faktycznie. Jednocześnie w odniesieniu do zarzucanego oskarżonemu czynu podkreślić bezwzględnie należy, iż oskarżonyK.w oświadczeniu znajdującym się w aktach sprawy na k. 94 wymienił jedynie datę i okoliczności kolizji, a także umiejscowienie uszkodzeń obu samochodów ograniczając się do wskazania, iż uszkodzeniu uległ przód jego samochodu i bok samochoduV.. Zgodnie natomiast z treścią opinii biegłego w rzeczonej kolizji faktycznie uszkodzeniu mógł ulec bok samochoduV., jednak posiadał on już wcześniej uszkodzenia bardziej rozległe pochodzące z wcześniejszego zdarzenia. Za zupełnie nieuprawnione należy zatem uznać twierdzenie, iż składając oświadczenie o powyżej wskazanej lakonicznej treści,K. K. (1)wiedział, że podstawą żądania wypłaty odszkodowania przezD. G. (1)będzie twierdzenie nieprawdziwe, czyli, że wszystkie ujawnione w samochodzieV.uszkodzenia powstały z powodu kolizji w dniu 23 marca 2011 r. W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw by wiedzę takową oskarżonemuK. K. (1)przypisywać, nie można na podstawie zebranych w sprawie dowodów wysnuć logicznego wniosku, iż oskarżonyK.wiedział, żeD. G. (1)będzie ubiegał się o odszkodowanie, które mu się nie należy z powodu fikcyjności okoliczności faktycznych, jakie legną u jego podstaw. Wobec faktu, iż jak ustalono w sprawie kolizja faktycznie miała miejsce, nie można poczynić ustaleń, iżK. K. (1)miał świadomość, iż żądanieD. G. (1)oparte na jego oświadczeniu będzie stanowiło próbę wyłudzenia nienależnego odszkodowania, czyli doprowadzenia ubezpieczyciela do tego, aby pod wpływem błędu, co do zaistnienia okoliczności faktycznej rodzącej odpowiedzialność odszkodowawczą, dokonał niekorzystnego dla siebie rozporządzenia mieniem w postaci sumy odszkodowania wypłaconejD.G.. Nie ma bowiem podstaw do uznania, iż złożone przezK. K. (1)oświadczenie było obiektywnie nieprawdziwe. Nie można zatem ustalić, iż oskarżony chciał udzielić pomocyD.G.w jego przestępnym działaniu.
O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z przepisemart. 632 pkt 2 kpk.