Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV W 265/15
Data wyroku: 2015-05-06 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Słowa kluczowe: Nadużycie, Mienie
Podstawa prawna: 124§1kw

Sygn. akt IV W 265/15

POSTANOWIENIE
Dnia 06 maja 2015r.
Sędzia Sądu Rejonowego Katowice– Wschód w Katowicach Magdalena Rzaska, w Wydziale IV Karnym- działając w zastępstwie Prezesa Sądu Rejonowego Katowice - Wschód w Katowicach.
w sprawie z wniosku o ukaranie wniesionego przez Komisariat Policji I wK.dotyczącegoM. M.
obwinionego z art. 124§1 kw

postanawia

1
na podstawieart. 59§2 kpww zw. zart. 5§1 pkt 2 kpwodmówić wszczęcia postępowania przeciwkoM. M.obwinionemu o wykroczenie z art. 124§1 kw polegające na tym, że w dniu 03 listopada 2014r. około godz. 09.00 wK.naul. (...), jako pracownikfirmie PARK- (...)umyślnie uczynił niezdatnym do użytku pojazd markiF. (...)onr rej. (...), poprzez nieuprawnione założenie blokady na koło tego pojazdu;

2
na mocyart. 118 § 2 kpwkosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa

UZASADNIENIE
Komisariat I Policji wK.złożył wniosek o ukaranieM. M.za czyn z art. 124§1 kw, zarzucając wymienionemu, iż w dniu 03 listopada 2014r. około godz. 09:00 wK.ul. (...)poza drogą publiczną, będąc pracownikiem formyP.z siedzibą wD.ul. (...), zgodnie z dyspozycją artykułuKodeksu Cywilnegoo zastosowaniu obrony koniecznej, nie skorzystał z tego przepisu, a następnie swoim działaniem poprzez założenie blokady na koło samochodu markiF. (...)onr rej. (...)umyślnie uczynił pojazd ten niezdatnym do użytkowania.
W przedmiotowej sprawie, zainicjowanej wniesieniem wniosku o ukaranieM. M.należało odmówić wszczęcia postępowania, wobec stwierdzenia, iż zarzucany mu czyn nie zawiera znamion wykroczenia, tj. wobec zaistnienia negatywnej przesłanki postępowania unormowanej wart. 5 § 1 pkt 2 kpw.
Dla porządku rozważań wskazać przyjdzie, iż warunkiem do uznania, iż doszło do popełnienia czynu zabronionego ustawą, jest wypełnienie wszystkich wskazanych przepisem znamion. Stąd też wykluczenie jakiegokolwiek ze znamion czynu zabronionego wyłącza możliwość uznania jego zaistnienia.
Przedmiotem ochrony zarzucanego obwinionemuM. M.wykroczenia zart. 124 § 1kw jest własność i posiadanie rzeczy. Odpowiedzialności za ten czyn podlega m.in. ten kto czyni cudzą rzecz niezdatną do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia. Wykroczenie to posiada swój odpowiednik wkodeksie karnymopisany wart. 288 k.k.Granicę między tym wykroczeniem, a wskazanym występkiem wyznacza wielkość szkody wyrządzonej zachowaniem sprawcy.
W przedmiotowej sprawie, koniecznym jawi się wyeksponować, iż dla bytu czynu z art. 124 § 1 kw koniecznym jest wystąpienieszkody majątkowej. Tak w doktrynie, jak i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że w odniesieniu do zniszczenia, uszkodzenia lub uczynienia niezdatną do użytku cudzej rzeczy, szkodę majątkową należy rozumieć jako sumę rzeczywistego uszczerbku w mieniu (damnum emergens) i utraconych przyszłych korzyści (lucrum cessans).
W zakresie zaś uczynienia rzeczy niezdatną do użytku w literaturze znany jest pogląd, że nie jest ono relewantne prawnokarnie, jeżeli dla przywrócenia normalnej użyteczności rzeczy nie jest potrzebny nakład kosztów ani pracy (Makarewicz,
    Kodeks, s. 439; Dąbrowska-Kardas, Kardas (w:) Zoll III, s. 367-368). Częściowo odmienne stanowisko doktryny w tym zakresie wskazuje, iż jeżeli dla przywrócenia normalnej użyteczności rzeczy nie były potrzebne nakłady (rzutujące na możliwość poniesienia rzeczywistego uszczerbku w mieniu), jednakże właściciel lub posiadacz poniósł szkodę majątkową (np. w postaci utraconych spodziewanych korzyści), brak jest racji dla uznania czynu sprawcy za bezkarny (M. Kulik,
    Z prawnokarnej, s. 84 i n.; tenże,
    Przestępstwo, s. 83 i n.) Podobnie W. Kotowski (
    Komentarz do Kodeksu Wykroczeń,art. 124 k.w.) ogranicza możliwość wystąpienia szkody w tym przypadku tylko do postaci
    lucrum cessans.

Niezależnie od przytoczonych wyżej stanowisk, każdorazowy brak wystąpienia szkody majątkowej jednoznacznie wyklucza możliwość oceny takiego zdarzenia przez pryzmat karnoprawny tak wykroczenia zart. 124kw, jak i występku penalizowanego treściąart. 288 k.k.
W przedmiotowej sprawie obwiniony–M. M.– pozostaje zatrudniony wfirmie PARK- (...), gdzie wykonuje czynności w ramach swoim służbowych obowiązków. Teren naul. (...)przynależy do ww. firmy, a nadto jest on stosownie oznaczony tablicami informacyjnymi, które wskazują zasady i regulamin parkowania na tymże parkingu, jak również ewentualne konsekwencje zaparkowania samochodu przez osobę nieuprawnioną.
Bezspornym pozostaje, iż w dniu 03 listopada 2014 r. na zaparkowany samochód markiF. (...)onr rej. (...)W następstwie tego,M. M., zgodnie ze swoim zakresem obowiązków, założył na koło wskazanego pojazdu blokadę. Jak na teren parkingu wrócił właściciel samochoduI. D., obwiniony poinformował ją o obowiązku uiszczenia opłaty w kwocie 150,00 złotych za postój na terenie parkingu.
Na wstępie wskazać należy, iż już sama redakcja zarzutu stawianego obwinionemu nie obejmuje w ogóle znamion w zakresie czynności sprawczej czynu z art. 124§1 kw. Okoliczności czynu, jak i jego skutki wykluczają możliwość rozpoznania sprawy w kierunku tak „zniszczenia”, jak i „uszkodzenia” co skłania tut. Sąd do rozważenia całego zdarzenia w kontekście „uczynienia cudzej rzeczy niezdatnej do użytku”.
W ocenie tut. Sądu bezspornym w sprawie pozostaje okoliczność, iż poprzez założenie blokady na koło uczyniono przejściowo niezdatnym do użytku zablokowany pojazd, brak jest jednak podstaw do uznania prawnokarnego charakteru ustalonego działania obwinionego. Stanowczo należy już w tym miejscu zaakcentować, że w związku z zablokowaniem za pomocą blokady koła pojazdu, nie powstała w rozumieniu prawnokarnym żadna szkoda tj. wynikająca z czynu przestępczego, bezprawnego. Za taką szkodę nie sposób traktować następczego żądania opłaty wynikającej z regulaminu obowiązującego na terenie(...).
Dodatkowo co wynika wprost z akt sprawy postępowanie związane pozostaje z incydentem polegającym na naruszeniu praw własności poprzez parkowanie pojazdu w sposób niezgodny z warunkami Regulaminu obowiązującego na terenie(...), jak i dopiero następczym działaniem pracownikafirmy PARK- (...)-M. M.wykonującego wskazane wnioskiem o ukaranie czynności w ramach obowiązków pracowniczych zakreślonych przez pracodawcę.
Z powyższych względów brak elementarnych podstaw dla przypisania obwinionemu zarzucanego mu wykroczenia, albowiem w jego zachowaniu nie sposób upatrywać znamion wykroczenia z art. 124 § 1 kw i czyn ten pozostaje prawnokarnie obojętny. Na marginesie wskazać przyjdzie, iż tożsame stanowisko zostało zaprezentowane w wielu sprawach o podobnym stanie faktycznym, zainicjowanych w tut. Sądzie, a zapadłe orzeczenia (w przypadku ich zaskarżenia) zostały utrzymane w mocy przez Sąd Okręgowy w Katowicach.
Przyjdzie zatem ponownie podkreślić, iż samo zdarzenie w ocenie Sądu winno być ewentualnie rozpatrywane na gruncie cywilnoprawnym bez angażowania w sprawę sądu karnego, jak i organów ścigania.
Powyższe poniekąd oskarżycielnota benezdaje się dostrzegać wplatając w opis zarzucanego wykroczenia, całkowicie niezrozumiałe, jak i nietrafne w kontekście sprawy o wykroczenie, sformułowania „nie skorzystania z dyspozycji przepisukodeksu cywilnego(niewskazanego wprost) o zastosowaniu obrony koniecznej”. Już zatem jedynie dla porządku nadmienić należy, iż przy przyjęciu - jak chce to widzieć oskarżyciel (?) - działań obwinionego w ramach obrony koniecznej to zgodnie z dyspozycjąart. 423 k.c.działający w obronie koniecznej, odpierając bezpośredni i bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro własne lub innej osoby, nie jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną napastnikowi.
Mając powyższe na względzie, wobec stwierdzenia przeszkody procesowej opisanej wart. 5 § 1 pkt 2 kpw, Sąd na mocyart. 59 § 2 kpworzekł jak w sentencji. Brak możliwości stwierdzenia zaistnienia znamion zarzucanego obwinionemu czynu nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Sam wniosek o ukaranie należy zaś poczytać za efekt nieprawidłowej interpretacji istoty zarzucanego obwinionemu wykroczenia.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z powołanym w punkcie 2 sentencji przepisem.