Sąd Apelacyjny w Krakowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACz 1926/15
Data wyroku: 2015-11-12 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Teresa Rak, Jan Kremer, Jerzy Bess
Słowa kluczowe: Odrzucenie Pozwu
Podstawa prawna: art. 199 kpc

Sygn. akt I ACz 1926/15

POSTANOWIENIE
Dnia 12 listopada 2015 roku
Sąd Apelacyjny w Krakowie, Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSA Jan Kremer (spr.)
Sędziowie: SSA Teresa Rak
SSA Jerzy Bess
po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 roku w Krakowie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaP. K.
przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej wK.
o zapłatę
na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 25 maja 2015 roku, sygn. akt I C 1685/13
postanawia:

1
zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że odrzucić pozew w części dotyczącej roszczenia wynikającego z twierdzenia powoda, że kazano mu rozbierać się do naga w monitorowanych pomieszczeniach w Zakładzie Karnym wT.;

2
oddalić zażalenie w pozostałym zakresie;

3
pozostawić Sądowi I instancji rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym sprawę.

SSA Teresa Rak    SSA Jan Kremer    SSA Jerzy Bess
Sygn. akt I ACz 1926/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r., Sygn. akt I C 1685/13 Sąd Okręgowy w Krakowie w punkcie 1 odrzucił pozewP. K.skierowany przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej wK.odrzucić pozew w części dotyczącej roszczenia wynikającego z twierdzenia powoda, że kazano mu rozbierać się do naga w monitorowanych pomieszczeniach.
W uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie powód w pozwie z dnia 13 września 2013 r. domagał się od strony pozwanej zapłaty zadośćuczynienia. Jedną z okoliczności podnoszonych przez powoda jest, że kazano mu rozbierać się do naga w monitorowanych pomieszczeniach w Zakładzie Karnym wT.. Wcześniej jednakże przed Sądem Okręgowym wT.pod sygn. akt I C 883/13 toczyło się postępowanie pomiędzy tymi samymi stronami Zgłoszone przez powoda w ramach postępowania I C 883/13 roszczenie dotyczyło żądania zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. Jedną z podnoszonych okoliczności było to, że kazano powodowi rozbierać się do naga w monitorowanych pomieszczeniach w Zakładzie Karnym wT.. Postępowanie I C 883/13 zakończyło się wydaniem przez Sąd Okręgowy wT.wyroku w dniu 14 stycznia 2015 r. W ocenie Sądu I instancji, wobec tego, że wyrok w sprawie I C 883/13 jest prawomocny, uzasadnia to częściowe odrzucenie pozwu w niniejszej sprawie na zasadzieart. 199 k.p.c.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenia od strony pozwanej kosztów postępowania zażaleniowego oraz przyznanie na rzecz pełnomocnika powoda z urzędu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu zażaleniowym, bowiem koszty nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania:

1
art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.w zw. zart. 366 k.p.c.poprzez uznanie, że roszczenie wynikające z twierdzenia powoda, że kazano mu rozbierać się do naga w monitorowanych pomieszczeniach jest tożsame z jednym roszczeń zgłoszonych w prawomocnie zakończonym postępowaniu I C 881/13, podczas gdy taka tożsamość roszczeń nie zachodzi;

2
art. 328 § 2 k.p.c.w zw. zart. 361 k.p.c.poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia polegające na lakonicznym jego sformułowaniu, które uniemożliwia kontrolę instancyjną.

W odpowiedzi na zażalenie strona pozwana wniosła o oddalenie zażalenia i zasądzenie od powoda kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie odniosło częściowy skutek.
Zgodnie zart. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.sąd odrzuci pozew, jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. W niniejszej sprawie rozważenia wymaga, czy wystąpił stan zawisłości sporu (lis pendens), z którym mamy do czynienia wówczas, gdy występuje tożsamość stron oraz tożsamość roszczenia. Tożsamość roszczenia zachodzi, gdy identyczne są przedmiot i podstawa sporu. Wobec tego dla przyjęcia, że pozew późniejszy wniesiony został w warunkach zawisłości sporu, musi wystąpić tożsamość żądań zawartych w obu pozwach i ich podstawa, a także tożsamość okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1971 r., II CZ 59/71, OSNC 1971, Nr 12, poz. 226, dnia 9 stycznia 1974 r., I CZ 144/73, Lex nr 7375; z dnia 19 kwietnia 1999 r., III CKN 143/99, Lex nr 523569).
W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości tożsamość stron, podnoszony jest natomiast zarzut co do tożsamości roszczeń. W tej ostatniej kwestii powód w niniejszej sprawie dochodzi roszczenia odszkodowawczego (zadośćuczynienia) od Skarbu Państwa, z tytułu naruszenia dóbr osobistych zarzucając w pozwie jednostce organizacyjnej Skarbu Państwa (statio fisci)Okręgowemu Inspektoratowi Służby Więziennej wK.naruszenie dóbr osobistych powoda, między innymi w ten sposób, że nakazywano powodowi rozbieranie się w monitorowanych pomieszczeniach do naga podczas jego osadzenia w 2013 r. w Areszcie Śledczym wK.oraz w Zakładzie Karnym wT.(k. 3 akt). Tymczasem w sprawie sygn. akt I C 883/13 powód żądał m in. zapłaty zadośćuczynienia z tytułu naruszenia przez stronę pozwaną jego dóbr osobistych od dnia 5 lipca 2013 r. w ten sposób, że w Zakładzie Karnym wT.nakazywano powodowi rozbieranie się do naga w monitorowanych pomieszczeniach podczas kontroli osobistej (k. 2 akt I C 883/13). W obu postępowaniach z twierdzeń powoda wynika, że przebywał on w Zakładzie Karnym wT.od 5 lipca 2013 r. Z powyższego wynika, że tożsamość roszczenia powoda w obydwu sprawach w zakresie dotyczącym nakazania powodowi rozbierania się do naga w monitorowanych pomieszczeniach jest zachowana jedynie częściowo tj. w zakresie dotyczącym naruszenia dóbr osobistych powoda w ten sposób, że nakazywano powodowi rozbieranie się do naga w monitorowanych pomieszczeniach podczas jego osadzenia w Zakładzie Karnym wT.w roku 2013 r., natomiast nie ma tożsamości roszczeń w zakresie dotyczącym naruszenia dóbr osobistych powoda w ten sposób, że nakazywano powodowi rozbieranie się do naga w monitorowanych pomieszczeniach podczas jego osadzenia w Areszcie Śledczym wK.w roku 2013 r. W tym ostatnim przypadku roszczenie zostało zgłoszone jedynie w niniejszej sprawie, nie zostało natomiast zgłoszone o prawomocnie osądzone w sprawie o sygn. I C 883/13. W konsekwencji uzasadnione jest odrzucenie pozwu w części dotyczącej roszczenia wynikającego z twierdzenia powoda, że kazano mu rozbierać się do naga w monitorowanych pomieszczeniach w Zakładzie Karnym wT.. Zgłoszone w niniejszej sprawie roszczenie wynikające z twierdzenia powoda, że kazano mu rozbierać się do naga w monitorowanych pomieszczeniach w Areszcie Śledczym wK.nie zostało prawomocnie osądzone w innym postępowaniu sądowym, zatem brak jest podstaw do odrzucenia pozwu w tym zakresie. Co prawda pełnomocnik powoda słusznie wywodzi w zażaleniu, że nie można wykluczyć sytuacji, w której powód dochodzi swoich praw w związku z naruszeniem jego dóbr osobistych w podobny sposób, lecz w innym czasie, to w niniejszej sprawie powód nie podał żadnych okoliczności, że działania strony pozwanej wobec powoda podczas jego osadzenia w Zakładzie karnym wT.dotyczyły innego okresu czasu niż w sprawie I C 883/13. Więcej, powód w obydwu postępowaniach stwierdził jedynie, że jego roszczenia wynikające z twierdzenia, że kazano mu rozbierać się do naga w monitorowanych pomieszczeniach w Zakładzie Karnym wT.dotyczą roku 2013 r., przy czym niesporne jest, że powód przebywał w tym miejscu od 5 lipca 2013 r.
Z uwagi na powyższe, Sąd Apelacyjny w punkcie 1 sentencji zmienił zaskarżone postanowienie na zasadzieart. 386 § 1 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.a w punkcie 2 sentencji na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.oddalił zażalenie w pozostałym zakresie.
Wobec faktu, że postanowienie nie kończy postępowania w całości, Sąd Apelacyjny w punkcie 3 sentencji postanowił na podstawie art.art. 108 § 1 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.pozostawić Sądowi I instancji rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
SSA Teresa Rak    SSA Jan Kremer    SSA Jerzy Bess