Sąd Apelacyjny w Łodzi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 313/14
Data wyroku: 2015-02-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sławomir Lerman, Paweł Misiak, Izabela Dercz
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk

Sygn. akt II AKa 313/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 lutego 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący:

SSA Paweł Misiak (spr.)

Sędziowie:

SA Izabela Dercz
SO del. Sławomir Lerman

Protokolant:

st. sekr. sądowy Łukasz Szymczyk

przy udzialeJ. S., Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi
po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 r.
sprawy
S. Ś.
oskarżonego zart. 280 §2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu
z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt III K 35/14

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za drugą instancję.

II AKa 313/14

UZASADNIENIE
S. Ś.został oskarżony o to, że:
W dniu 19 lutego 2014r. wO., woj.(...)ok. godz. 00:15 w salonie gier przyul. (...), po uprzednim wtargnięciu do pomieszczenia socjalnego użył przemocy wobec pracownikasalonu (...)polegającej na popchnięciu jej na fotel, a następnie groził jej natychmiastowym użyciem przemocy za pomocą trzymanego w ręce noża, po czym przy pomocy młotka dokonał włamania drzwiczek od kasy automatu do gier i z jego wnętrza zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie ok. 2.300zł na szkodęfirmy (...), w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci naskórka palca środkowego dłoni prawej czym działał na szkodęA. A.orazG. B..
-tj. o czyn zart. 280§2 k.k.
Sąd Okręgowy w Kaliszu wyrokiem z dnia 2 września 2014r. uznał oskarżonego za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, za który na podstawieart. 280§2 k.k.wymierzył karę 3 lat pozbawienia wolności. Na jej poczet zaliczył okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 19 lutego 2014r., rozstrzygnął o dowodach rzeczowych i kosztach sądowych, przy czym oskarżonego zwolnił od obowiązku ich poniesienia na rzecz Skarbu Państwa.
W przewidzianym ustawą terminie wpłynęła do akt sprawy apelacja obrońcy z urzędu oskarżonego, a nadto apelacja obrońcy ustanowionego przez oskarżonego z wyboru, jako „uzupełnienie apelacji oskarżonego wniesionej w dniu 09.09.2014r. tak pod względem merytorycznym ( w trybieart. 445§2 k.p.k.), jak i pod względem formalnym ( w trybieart.446§1 k.p.k.)”. Obie apelacje zawierają tożsamy wniosek końcowy o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zaś druga z nich także postulat zmiany zaskarżonego wyroku przez ocenę czynu oskarżonego na płaszczyźnieart. 191§2k.k i wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granic zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Obie też podnoszą zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającego bądź to na nietrafnym przyjęciu, że przypisany oskarżonemu czyn został popełniony na szkodęG. B., bądź też równie nietrafnym przyjęciu, że czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona określone wart. 280§2 k.k., podczas gdy subiektywna świadomość oskarżonego o istnieniu wierzytelności należnej mu odM. S. (1), który de facto odpowiadał zaspółkę (...) Sp. z o.o., jak i był faktycznym właścicielem przedmiotowych automatów do gier, uzasadnia przyjęcie kwalifikacji prawnej zart. 191§2 k.k.. Ponadto obrońca z wyboru podnosił zarzut obrazy prawa procesowego przez niewyjaśnienie sprawy i nierozważenie całości materiału dowodowego co do tego, kto był faktycznym właścicielem automatów do gier i na czyją rzecz przypadał utarg z tych automatów, powiązańM. S. (1)zespółką (...)i zG. B.prowadzącym działalność pod szyldemfirmy (...), w tym powiązańM. S. (1)z przedmiotowymi automatami, jak i relacji oraz wzajemnych rozliczeń tego świadka z oskarżonym.
Sąd Apelacyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Żaden z podniesionych przez obrońców argumentów nie jest trafny. Fakty w tej sprawie zostały ustalone w sposób niebudzący zastrzeżeń – oskarżony w dniu 19 lutego 2014r. wtargnął do salonu gier wO.oraz po użyciu przemocy i sterroryzowaniuA. A.nożem, zabrał z automatu do gier 2.300zł. Te podstawowe dla odpowiedzialności karnej oskarżonego okoliczności nie są w tej sprawie kwestionowane. Zarzuty odwoławcze dotyczą innych kwestii, a mianowicie niewyjaśnienia przez sąd I instancji, kto był faktycznym właścicielem automatów do gier i uprawnionym do pobierania z nich utargów, braku ustaleń, co do rzeczywistego najemcy lokalu, w którym automaty się znajdowały, a ponadto powiązańM. S. (1)zaspółką (...)i świadkiemG. B., a także rozliczeńM. S. (1)z oskarżonym i ewentualnych wierzytelności oskarżonego. Skarżący zmierzał do wykazania, że możliwa była inna wersja wydarzeń niż zaprezentowana z uzasadnieniem wyroku przez Sąd I instancji, a mianowicie, że „faktycznym właścicielem przedmiotowych automatów do gry byłM. S. (1), który to uzyskiwał z tego tytułu korzyści i jednocześnie prowadził także faktyczne interesyspółki (...) sp. z o. o., a więc także był odpowiedzialny za lokal przyul. (...)i za zatrudnione tam osoby”. (k.263). Znaczenie tej okoliczności z punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego byłoby żadne – bo przecież rozbój pozostaje rozbojem niezależnie od tego, na czyją szkodę został popełniony – gdyby nie podnoszona w dalszej części uzasadnienia apelacji okoliczność, że oskarżony miał pozostawać w subiektywnym przekonaniu, że ma wierzytelność wobecM. S. (1)jako właściciela automatów. Zaznaczyć przy tym należy, że obrońca nie poszedł śladem wyjaśnień oskarżonego, który na pewnym etapie postępowania utrzymywał, że automaty należały do niego, jako do właścicielaspółki (...), a więc był uprawniony do zabrania z nich pieniędzy. Przeciwnie – autor apelacji uznaje oskarżonego za figuranta w spółce, co zresztą stwierdził także Sąd I instancji przy okazji krytycznej oceny zeznańM. S. (1)iA. D., dotyczących tego przedmiotu. Pozostaje więc kwestia dlaczego oskarżony w swoim subiektywnym przekonaniu co do istnienia wierzytelności nie zwrócił się do domniemanego dłużnika, lecz stosując przemoc i groźbę wobecA. A.włamał się do automatu i zabrał stamtąd pieniądze na szkodęG. B.. Bo akurat jego prawo własności do automatów nie budziło wątpliwości. Oskarżony dopiero na rozprawie przypomniał sobie, jakoby widział, żeM. S. (1)płaci za te automaty jakiemuś mężczyźnie po 7500zł za każdy. Właściwie nie bardzo wiadomo, na czym, poza chwiejnymi wyjaśnieniami oskarżonego, obrońca opiera przypuszczenie – bo przecież nie tezę – żeM. S. (1), a nieG. B.był właścicielem automatów. Sam pisze w uzasadnieniu apelacji (k. 262), że utarg z automatów „jak należydomniemywaćbył także jego (M. S.) własnością.”G. B.potwierdził przed sądem, że automaty usytuowane w lokalu przyul. (...)wO.stanowiły jego własność. Przedstawił nawet za pośrednictwemA. D.fakturę na ich zakup, zaś na samych urządzeniach znajdowały się oznaczenia jego firmy. To prawda, że sama faktura dotycząca 30 automatów to tylko pośredni dowód. Prawa własnościG. B.nie kwestionowali jednak aniM. S. (1)aniA. D., natomiast automaty zostały usytuowane w lokalu przyul. (...)na podstawie umowy podnajmu, która została załączona do akt. Cóż z tego, że pobierania utargów i obsługi tych urządzeń nie wykonywałG. B.ani jego pracownicy. Maszyny te miały liczniki przyjętych pieniędzy, ułatwiające właścicielowi rozliczenie wpływów, a pośrednio kosztów ich utrzymania związanych z wynagrodzeniem dla konserwatora i wynajęciem lokalu. Wszystko to zależało od rodzaju umowy międzyG. B.aM. S. (1). Należało wspomnieć o tych kwestiach w aspekcie argumentów podniesionych przez obu obrońców, poddających w wątpliwość prawo własnościG. B.. Ustalenia w tej sprawie, co do pokrzywdzonego zaborem pieniędzy poczyniono zresztą na etapie postępowania przygotowawczego zanim oskarżony w ogóle powołał argument o istnieniu jego wierzytelności wobecM. S. (1), jako rzekomego właściciela automatów. Obok istoty sprawy są z kolei podniesione przez obrońców okoliczności dotyczące zasad, na jakichspółka (...)władała lokalem wO., powiązańM. S. (1)z tą spółką, czy treści dokumentacji dotyczącej współpracy zG. B.. Okoliczności te nie mają bowiem istotnego znaczenia przy ocenie odpowiedzialności karnej oskarżonego za zarzucany mu czyn. Natomiast fakty podstawowe dla tej oceny zostały przez sąd I instancji ustalone prawidłowo w oparciu o niebudzącą zastrzeżeń ocenę dowodów. Są zaś takie, że oskarżony po uprzednim zamaskowaniu twarzy i uzbrojeniu się w nóż i młotek w drodze przemocy i groźby dokonał zaboru pieniędzy z automatów, które stanowiły własnośćG. B., a więc własność cudzą. Takie zachowanie trafnie zostało zakwalifikowane przez sąd I instancji, jako przestępstwo zart. 280§2 k.k.. Wymierzona zaskarżonym wyrokiem kara pozbawienia wolności w wysokości ustawowego minimum w żadnym razie nie może być uznana za rażąco surową. A przecież nie brak było w sprawie okoliczności obciążających, jak choćby uprzednia kilkakrotna karalność oskarżonego, głównie za przestępstwa przeciwko mieniu. Sąd Apelacyjny nie znalazł w tej sytuacji podstaw do uwzględnienia apelacji. Pismo oskarżonego z 8 września 2014r., nazwane apelacją, nie podnosi okoliczności, które podlegałby uwzględnieniu z urzędu w ramach instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku.
Sąd Apelacyjny zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję z powodów, które legły u podstaw analogicznej decyzji podjętej przez sąd I instancji.
EM