Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 195/15
Data wyroku: 2015-03-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Sójka

Sygn. akt IX Ka 195/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Krzysztof Sójka
Protokolant:   st. sekr. sądowy Iwona Stefańska
przy udziale oskarżyciela publicznego ---------------
po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2015 r.
sprawyB. W.
obwinionego o wykroczenie z art. 92 a kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej
z dnia 30 grudnia 2014r. sygn. akt II W 703/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od obwinionegoB. W.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 110 (sto dziesięć) złotych tytułem kosztów postępowania odwoławczego.

Sygn. akt IX Ka 195/15

UZASADNIENIE
B. W.obwiniony został o to, że:
w dniu 9 maja 2014r. około godziny 10:05 na trasie K-7 wS.kierując pojazdemH. (...)nr rej. (...)przekroczył dozwoloną prędkość w obszarze zabudowanym o 51 km/h,
tj. o czyn z art. 92a kw.
Sąd Rejonowy w Skarżysku Kamiennej wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 roku w sprawie sygn. akt II W 703/14 orzekł:

I
obwinionegoB. W.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 92a kw i za to na podstawie art. 92a kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 600 złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwzasądził od obwinionegoB. W.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 160 złotych tytułem kosztów postępowania, w tym kwotę 60 złotych tytułem opłaty od wymierzonej kary.

Apelację od wyroku tego w całości na swoją korzyść wywiódł sam obwinionyB. W.zarzucając:

1
naruszenie przepisów, które nie zostały przeanalizowane tj. Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 20.01.2004 w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym a zasugerowanie się nowelizacjąz dnia 17.02.2014

2
oparcie się na wyjaśnieniach świadka

3
oparcie się na doświadczeniu zawodowym świadka a nie na przepisach prawnych

4
naruszenie przepisówkodeksu karnegotj.art. 231 paragraf 1.

Wskazując na powyższe podstawy wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie go lub

2
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji

3
zasądzenie kosztów za i instancję/II instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obwinionego w żadnym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
Ponieważ środek odwoławczy sporządzony został osobiście przez obwinionego, a więc nie pochodzi od osoby fachowej o której mowa wart. 427 § 2 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwSąd odwoławczy zobowiązany był do kontroli całego orzeczenia Sądu I instancji niezależnie od podnoszonych przez skarżącego zarzutów w apelacji.
Zdaniem Sądu odwoławczego ustalenia Sądu orzekającego stanowiące podstawę zaskarżonego orzeczenia są prawidłowe i znajdują oparcie w zebranymw sprawie materiale dowodowym. Kwestionując te ustalenia, a w szczególności okoliczności dotyczące pomiaru prędkości prowadzonego przez niego samochoduH. (...)nr rej. (...), obwiniony wdaje się jedynie w polemikę z tymi ustaleniami opartą wyłącznie na dowodzie z jego wyjaśnień. Taka polemikaz oczywistych względów nie może stanowić podstawy do czynienia innych ustaleń niż te których dokonał Sąd I instancji. Ocena zebranych w sprawie dowodów w tym dowodu z wyjaśnień obwinionego w żadnym zakresie nie narusza kryteriów określonychart. 7 kpkw zw. zart. 8 kpw. Jest to ocena logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego.
Wbrew sugestiom obwinionego zeznania funkcjonariusza policjiK. N.są przekonywujące i Sąd orzekający trafnie uznał je za wiarygodne. Prawidłowo Sąd ocenił te „rozbieżności” o których mówi w apelacji obwinionya odnoszące się do koloru samochodu, którym obwiniony się poruszał.
Słusznie Sąd odmówił natomiast wiary wyjaśnieniom obwinionego kwestionującego swoją winę. Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie argumentację Sądu I instancji zawartą w treści pisemnego uzasadnienia wyroku.
Obwiniony podobnie jak w treści swoich wyjaśnień tak w uzasadnieniu apelacji powołuje się na okoliczności, jego zdaniem nieprawidłowego użycia do pomiaru prędkości jego samochodu urządzenia typuI.-1. W szczególności podnosi, że urządzenie to nie spełniało norm przewidzianych rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 20 stycznia 2004r. znowelizowanego 17 lutego 2014r. W istocie chodzi obwinionemu o rozporządzenie ministra gospodarkiz 17 lutego 2014r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 6.03.2014r. poz. 281).
Sąd rejonowy szczegółowo przeanalizował przepisy tegoż rozporządzenia,w szczególności § 8 i § 9 w zw. z § 5 czemu dał wyraz w treści uzasadnienia wyrokui słusznie doszedł do przekonania, iż przepisy na które powołuje się obwinionyw żadnym zakresie nie podważają zasadności użycia urządzeniaI.-1 w takich okolicznościach jak miało to miejsce w dniu 9 maja 2014r. wobec obwinionego.
Na obecnym etapie postępowania dotyczącego obwinionego nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że funkcjonariusz policji dopuścił się popełnienia przestępstwa zart. 231 § 1 kk. Jeśli obwiniony ma takie podejrzenia winien zawiadomić o tym fakcie organy ścigania.
Podniesione w treści apelacji (w jej uzasadnieniu) kwestie dotyczące odbierania przyrzeczenia od świadka, zgody na nagrywanie przebiegu rozprawy przed Sądem I instancji nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Nieporozumieniem jest twierdzenie obwinionego, iż „rozczarowanie jego budziło” pytanie zarówno na Komisariacie Policji jak i w sądzie jaki jest jego stan cywilny i czy posiada ze związku małżeńskiego dziecko. Przypomnieć należy obwinionemu o treści art. 24 § 3 kw który to przepis stanowi, iż wymierzając grzywnę bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwość i zarobkowe. Nie ulega żadnej wątpliwości, że ustalenia co do stanu rodzinnego obwinionego mieściły się w zakresie wymagań cytowanego przepisu.
Zawarte w treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji ustalenia, że obwiniony jest kawalerem należy traktować we kategorii oczywistej omyłki. Błąd ten nie ma żadnego wpływu na treść orzeczenia.
W ocenie Sądu I instancji okoliczności popełnienia przez obwinionego zarzucanego mu wykroczenia i jego wina nie budzą wątpliwości, Sąd Okręgowy tę ocenę w pełni podziela.
Orzeczona wobec obwinionego kara grzywny nie razi swoją surowościąw rozumieniu przepisuart. 438 pkt 4 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwi nie ma żadnych podstaw do jej łagodzenia.
Reasumując powyższe Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw.zart. 109 § 2 kpworazart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpworzekł jak w sentencji.
/SSO Krzysztof Sójka/
DZ