Sąd Okręgowy w Lublinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 190/14
Data wyroku: 2015-12-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

IV K 190/14

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Lublinie ustalił następujący stan faktyczny:
Występujący w niniejszej sprawie świadek koronnyS. S. (1)w swych wyjaśnieniach oraz zeznaniach opisał działalność przestępczą prowadzoną przez niego oraz przez inne osoby na terenieL., począwszy od roku 1993. Podał on, iż wspólnie zW. S.uczestniczył w grupie przestępczej, której członkowie posiadali broń palną. Grupa to określana była mianem „S.”, a jej przywódcami byliK. B.ps. (...),M. O. (1)ps. (...)orazW. S.. Grupa ta zajmowała się dokonywaniem napadów rabunkowych z użyciem broni, wymuszeniami rozbójniczymi oraz handlem narkotykami. Nieformalny nadzór nad wspomnianą grupą przestępczą pełniła inna grupa przestępcza zwaną „grupą(...)”. Jej przedstawiciele przyjeżdżali doL.m.in. w celu odbioru pieniędzy za możliwość powoływania się w działaniach grupy(...)na współpracę z grupą(...). Określano to mianem opłaty „za szyld”.
W. S.w kierowanej przez siebie grupie zajmował się wyszukiwaniem ofiar przestępstw, wydawał polecenia co do roli poszczególnych osób i sam też uczestniczył w napadach rabunkowych. Zajmował się ściąganiem haraczy od właścicieli lokali gastronomicznych znajdujących się wL.orazŚ.. Sposób działania grupy polegał na tym, że jej członkowie udawali się do lokalu, gdzie wywoływali awanturę połączoną z demolowaniem wyposażenia. Następnie przeprowadzano rozmowę z właścicielami lokalu informując ich, że tego typu działania nie będą miały miejsca, ale w zamian żądali opłaty wynoszącej około 3000 zł miesięcznie. Zdecydowana większość właścicieli lokali gastronomicznych zgadzała się na te warunki. WL.grupie „S.” opłacały się m.in. lokale o nazwie(...),(...),(...), a wŚ.(...)i(...)(zeznaniaS. S. (1)k. 2415v-2422, 2436v-2439, 2496v-2498).
W roku 2006S. S. (1)w dalszym ciągu należał do grupy przestępczej, z tym, że kierownictwo nad nią od jesieni 2005 r. sprawowałR. S.. On to w sierpniu 2006 r. w dacie bliżej nieustalonej skontaktował się zeS. S. (1)i w trakcie spotkania polecił mu udzielenie pomocyW. S.w odzyskaniu pieniędzy w kwocie 30 000 zł od dwóch bliżej nieustalonych mężczyzn.S. S. (1)już odW. S.dowiedział się, że mężczyźni ci oszukali go przy rozliczeniu ich wspólnej przestępczej działalności. Mieli oni razem dokonywać przestępstw poza granicami kraju i pochodzące z tego przedmioty sprzedawać w Polsce. Jeden z tych mężczyzn posługiwał się pseudonimem(...), a drugi miał na imięW..W. S.twierdził, że został przez nich oszukany, a nadto źle go potraktowali, gdy upomniał się o swój udział.
S. S. (1)wraz zW. S.ustalili, iż obu tych mężczyzn sprowadzą do wynajętego mieszkania wL.przyul. (...)i zmuszą ich do wydania pieniędzy w kwocie 30 000 zł. W sierpniu 2006 r.W. S.,S. S. (1),M. L.,D. M.iP. S.udali się do tego mieszkania i tam oczekiwali na przybycie w/w mężczyzn.M. L.na polecenieS. S. (1)udał się najpierw wraz zP. S.po broń palną w postaci karabinu maszynowego(...). Gdy wszyscy już znaleźli się w mieszkaniuW. S.sprowadził wspomnianego(...)iW.do mieszkania. Gdy tylko weszli do środka z kuchni wybiegliS. S. (1),D. M.,P. S.iM. L.. Wobec przybyłych zastosowano przemoc w postaci uderzeń i chwytów obezwładniających oraz groźbę użycia broni palnej, którą posługiwał sięM. L.. Po obezwładnieniu obu mężczyzn rozmowy z nimi prowadziłS. S. (1). Wytłumaczył, iż zdarzenie ma związek z nierozliczeniem się zW. S.i zażądał wydania pieniędzy w kwocie 30 000 zł. Obaj mężczyźni zgodzili się zapłacić tę sumę, ale nie mieli jej przy sobie i nie byli w stanie w sposób choćby telefoniczny zorganizować jej w dniu zdarzenia. Zapewniali jednak, iż zapłacą i w tym celu(...)zgodził się na rozmowę zR. S., u którego zobowiązał się „zastawić”, co w gwarze osób tworzących tzw. świat przestępczy oznaczało, iż ręczy swym honorem z spłatę długu. W sposób telefoniczny nawiązano połączenie zR. S.i ten rozmawiał z(...), który zapewnił, iż kwotę 30 000 zł odda. Po tej rozmowieR. S.polecił wypuszczenie mężczyzn. W czasie tej telefonicznej rozmowy w mieszkaniu nie było jużM. L.iP. S., gdyż udali się oni do miejsca, w którymM. L.ukrył broń. W kilka dni po zdarzeniuR. S.spotkał się zeS. S. (1)i przekazał mu kwotę 15 000 zł informując jednocześnie, iż zatrzymani mężczyźni przekazali żądaną od nich kwotę 30 000 zł (zeznaniaS. S. (1)k. 2415v-2422, 2436v-2439, 2496v-2498, zeznaniaP. S.k. 2304v-2308, zeznaniaM. L.k. 2456v-246, 12766v-2767, 2869v).
Opisane wyżej zdarzenie nie było jedynym wykonywanym na polecenieR. S.. Wcześniej, w dacie bliżej nieustalonej, jesienią 2005 r., jednak nie później niż 5 grudnia 2005 r.R. S.poleciłS. S. (1)aby ten spotkał się zW. M.w celu omówienia sposobu ukaraniaR. F.zC.za to, że ten sprowadza z zagranicy marihuanę, którą następnie sprzedaje i powołuje się przy tym na to, że działa pod „szyldem” jego oraz grupy „mokotowskiej”. WcześniejR. F.zaproponowano, aby opłacał sięR. S.za możliwość sprzedawania marihuany i powoływania się na niego, ale ten nie zgodził się na to. W dacie bliżej nieustalonej zR. F.skontaktowały się osoby z grupyS. S. (1)i pozorując chęć zakupu marihuany umówiono się z nim na terenieL.. TutajR. F.został obezwładniony przez grupę kierowaną przezS. S. (1)i wywieziony do domku letniskowego usytuowanego w bliżej nieustalonej miejscowości podL.. Tam stosując przemoc w postaci bicia oraz grożąc pozbawieniem życia zmuszonoR. F.do skontaktowania się ze swoim bratem w celu wydania pieniędzy oraz posiadanej marihuany. W zamian za uwolnienieR. F.został zmuszony do podpisania umowy sprzedaży swojego samochodu markiM. (...). Nadto doC., do jego brata pojechało dwóch mężczyzn z grupyS. S. (1), którzy odebrali od brataR. F.około 300 gram marihuany i 8 000 zł. Po ich powrocieR. F.został odwieziony doL.i uwolniony (zeznaniaS. S. (1)k. 2415v-2422, 2436v-2439, 2496v-2498, zeznaniaP. S.k. 2304v-2308, zeznaniaM. L.k. 2456v-246, 12766v-2767, 2869v, zeznaniaR. F.k. 2600-2601, informacja Wydziału Komunikacji MiastaC.dotycząca samochodu markiM.k. 2630).
W okresie bliżej nieustalonym, w styczniu 2006 r. wW.doszło o spotkaniaS. S. (1)zR. S.orazJ. P.. W czasie tego spotkaniaS. S. (1)został poinformowany, że jego grupa przechodzi pod kierownictwoJ. P., przy czym wL.nadzór nad nią ma sprawowaćR. S.. Ustalono także, iżS. S. (1)musi się pogodzić z kierownictwem drugiej dużej grupy przestępczej działającej na terenieL.tj. zM. P.ps. (...).S. S. (1)został poinformowany, iż do jego zadań będzie należało m.in. przewożenie narkotyków, tj. amfetaminy zW.doL.dla grupy(...). Za toS. S. (1)miał otrzymywać od każdego przewiezionego kilograma 1500 zł, z czego 500 zł miał przekazywać dlaR. S.. Ustalono nadto, że grupaS. S. (1)będzie sprawowała nadzór i pobierała haracz od agencji towarzyskich wL.przyul. (...).(...). Pieniądze pochodzące z tego procederu miały być dzielone po połowie dla niego i dlaR. S.lubJ. P.. Tak też się stało.S. S. (1)pobierał haracz od właścicieli wymienionych agencji towarzyskich i część pieniędzy przekazywałR. S.orazJ. P.(zeznaniaS. S. (1)k. 2415v-2422, 2436v-2439, 2496v-2498, zeznaniaM. L.k. 2456v-246, 12766v-2767, 2869v) .
Następnego dnia po spotkaniu wW.S. S. (1)wL.spotkał się zM. P.. Pogodzili się oni i omówili zasady współpracy związane z przywożeniem amfetaminy przezS. S. (1). Po upływie kolejnych kilku dniM. P.znów spotkał się zeS. S. (1)i polecił mu skontaktowanie się zJ. P.w celu zakupu 8 kg amfetaminy.S. S. (1)skontaktował się telefonicznie zJ. P.i zamówił u niego żądaną przezM. P.ilość narkotyku. Następnego dniaS. S. (1)wraz zM. L.udali się doW.na spotkanie zJ. P.. TamS. S. (1)odebrał zapakowane w torbę 8 kg amfetaminy i przewiózł ją doL.przekazując następnieM. P., za co ten wypłacił mu 12 000 zł. Po pewnym czasieM. P.zgłosił zastrzeżenia co do jakości 2 kg amfetaminy sugerując, iż została ona wymieszana przezS. S. (1). Doszło do kolejnego spotkania wymienionych wraz zR. S.. Wspólnie ustalili, iż kwestionowana ilość narkotyku zostanie zwróconaJ. P.. DoW.ponownie udał sięS. S. (1)wraz zM. L.,P. S.iD. M.. TamJ. P.wymienił sporne 2 kg amfetaminy na nowy narkotyk. Podczas tego wyjazduS. S. (1)przekazał teżJ. P.pieniądze w kwocie około 8000 zł pochodzące z agencji towarzyskich. Po powrocie doL.S. S. (1)przekazał za pośrednictwem innej osobyM. P.te 2 kg amfetaminy. Od tego czasu do lipca 2006 r.S. S. (1)jeździł doW.po amfetaminę jeszcze około sześciu razy przywożąc łącznie nie mniej niż 50 kg amfetaminy. Po przywiezieniu narkotyku doL.przekazywał goM. P.osobiście bądź też za pośrednictwem przysłanej przez niego osoby, a sam otrzymywał za to kwotę 1500 zł od każdego kilograma amfetaminy. Z otrzymanej sumy przekazywał następnie 500 zł dlaR. S.. Przekazywał mu nadto część pieniędzy pochodzących z agencji towarzyskich wL.(zeznaniaS. S. (1)k. 2415v-2422, 2436v-2439, 2496v-2498, zeznaniaP. S.k. 2304v-2308, zeznaniaM. L.k. 2456v-246, 12766v-2767, 2869v).
W dniu 1 września 2006 r.R. S.został osadzony w areszcie. W tym też okresie został aresztowanyM. P.. Okoliczności te spowodowały, iżS. S. (1)przestał jeździć doW.po amfetaminę.
Oskarżony o czyn zart. 258§3 k.k.oraz o czyn zart. 18§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.i o czyn zart. 282 k.k.W. S.nie przyznał się do ich popełnienia. Podczas rozprawy skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 2248-2249, 2303v-2304, 2497, 2840) i nie chciał odpowiadać na pytania. We wcześniejszych wyjaśnieniach składanych w toku postępowania przygotowawczego także nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił wówczas, iż nie brał udziału w żadnych przestępstwach i nie wie, dlaczegoS. S. (1)go pomawia. Przyznał, że zna go i, że zawsze on był grzeczny (k. 931-932).
R. S.oskarżony o czyn zart. 258§3 k.k., o czyn zart. 204§2 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k., o czyn zart. 18§1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65§1 k.k., o czyn zart. 18§1 k.k.w zw. zart. 189§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.i o czyn zart. 18§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.nie przyznał się do ich popełnienia. Podczas rozprawy wyjaśnił, iż w dniu 1 września 2006 r. został aresztowany, a zarzuty, jakie mu postawiono dotyczą okresu do grudnia 2006 r. Dodał też, że nie ukrywał się w toku postępowania. Ponieważ w toku postępowania przygotowawczegoR. S.złożył wyjaśnienia odczytano je. W pierwszych wyjaśnieniach składanych w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do przedstawionych mu zarzutów. Wyjaśnił, iż znaS. S. (1)od 1996 bądź 1997 r. Nie lubił go jednak i unikał. W 2002 r. miała miejsce sytuacja, gdyS. S. (1)pomówił go o lichwę. W kolejnym roku dowiedział się odM. P., żeS. S. (1)planował zabić go, lub też „posadzić na wózku”. Z kolei w 2005 r.S. S. (1)zdradził mu, iż planuje dokonać napadu na osobęP. P., co oskarżony mu odradził mówiąc, że to jest jego przyjaciel i w takim przypadku będzie miał z nim do czynienia.R. S.opisał też sytuację z marca 2006 r. kiedy to przez grupęS. S. (1)miał zostać pobityM. O. (2), który był znajomym oskarżonego.R. S.podał, że pojechał wtedy na spotkanie zeS. S. (1). Był on w grupie kilkudziesięciu mężczyzn, a po jego przyjeździe część z nich odeszła mówiąc, że nie wiedzieli, że to on przyjedzie. Wtedy doszło do załagodzenia sytuacji i rozstali się w zgodzie. Oskarżony opowiedział też o zdarzeniu z 2008 r. kiedy to obaj zeS. S. (1)przebywali w Areszcie Śledczym wC..S. S. (1)miał go wówczas poprosić o pomoc w związku z problemami z innymi osadzonymi, lecz oskarżony odmówił mu tej pomocy. W odpowiedziS. S. (1)oświadczył mu, iż pożałuje tej decyzji. Oskarżony opisał też, iż w 2010 r. do niego do domu przyszedłM. L.przynosząc mu grypsy pisane do niego przezS. S. (1), w których namawia go na to, aby pomówićR. S.iM. P.w celu otrzymania niższych wyroków. Grypsy teM. L.mu przekazał.R. S.dodał, żeS. S. (1)kilkakrotnie planował dokonać jego zabójstwa. Wyjaśnił, iż nigdy nie czerpał korzyści z uprawiania prostytucji. OdE. S., prowadzącej agencję towarzyską wL.przyul. (...), wie, że nachodził jąS. S. (1). Pytała go nawet w jaki sposób może się go pozbyć, ale on nie chciał się w to mieszać.R. S.zaprzeczył też, aby miał polecać przewożenie amfetaminy. Podobnie jeśli chodzi o pozostałe zarzucane mu czyny. Dodał, iż pytał kiedyśM. L.dlaczegoS. S. (1)obciąża go w swych wyjaśnieniach i wówczasM. L.miał mu powiedzieć, że to za to, że kiedyś nie pomógł mu w więzieniu wC.(wyjaśnieniaR. S.k. 1959-1963).
Podobne w treści wyjaśnieniaR. S.złożył podczas posiedzenia sądu w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania w toku postępowania sądowego. Podkreślił, iż nie pomógłS. S. (1), gdy przebywał on w więzieniu. Dodał, żeS. S. (1)chciał go zabić. Zaprzeczył, aby brał od niego jakieś pieniądze. Powtórzył też okoliczność otrzymania grypsów odM. L., w których miał on namawiać świadka do pomówienia oskarżonego w celu otrzymania niższych wyroków (wyjaśnienia k. 1964-1966).
R. S.potwierdził podczas rozprawy treść tych wyjaśnień (k. 2249, k. 2304). W toku postępowaniaR. S.złożył jeszcze krótkie wyjaśnienia w których podał, iż spotkał się kiedyś zM. P.i przekazał mu numer telefonu doS. S. (1).M. P.miał wtedy mówić, że chce się pogodzić zeS. S. (1), a potem zrobić z nim porządek. Miał też powiedziećR. S., żeS. S. (1)chce go zabić lub też „posadzić na wózek” (k. 2308).
Podczas rozprawy w dniu 5 grudnia 2014 r.R. S.powtórzył, iż był na spotkaniu zeS. S. (1)w związku z pobiciemM. O. (2). Powtórzył też, żeS. S. (1)planował porwanie i jego zabójstwo oraz porwanie syna. Zaprzeczył, aby znał osobę o nazwiskuP.oraz zaprzeczył, aby otrzymał kiedykolwiek jakieś monety odS. S. (1)(wyjaśnienia k. 2420v).
W czasie rozprawy w dniu 27 lutego 2015 r.R. S.powtórzył, iż odmówiłS. S. (1)pomocy w więzieniu i dlatego on się teraz za to mści. Zaprzeczył, aby otrzymywał pieniądze pochodzące z agencji towarzyskich (wyjaśnienia k. 2497).
Zdaniem Sądu wyjaśnieniaW. S.iR. S.nie zasługują na obdarzenie ich wiarą.
W sprawie niniejszej materiał dowodowy skupia się przede wszystkim na wyjaśnieniach i zeznaniachS. S. (1). Opisał on działalność grupy przestępczej, do której sam należał już od początku lat 90-tych XX wieku. Z jego słów wynika, że od 1993 r.W. S.należał do ścisłego kierownictwa grupy przestępczej o charakterze zbrojnym. Jej członkowie zajmowali się dokonywaniem napadów rabunkowych, wymuszeniami rozbójniczymi i handlem narkotykami.S. S. (1)w swych wyjaśnieniach podał przykłady takich zdarzeń i nie ukrywał swojego w nich udziału (wyjaśnienia k. 67-74, 75-83, 84-92). Okoliczność ta wzmacnia wiarygodność jego słów. Świadek koronny podawał okoliczności zdarzeń, które zapamiętał, a jeśli czegoś nie pamiętał to mówił o tym wprost, iż nie pamięta z uwagi na upływ czasu. W szczególności nie podał imion i nazwisk wszystkich członków grupy przestępczej. Jak jednak sam wyjaśnił, nie znał wszystkich, gdyż rozdziałem zadań zajmowało się kierownictwo grupy, w tymW. S.. Czasami dochodziło do spotkań tzw. „rozkminek” gdzie byli wszyscy członkowie grupy, ale z uwagi na upływ czasu świadek ich nie pamięta.
Z wyjaśnień (k. 93-101, 607-617)S. S. (1)wynikało, że zbieraniem haraczy od właścicieli lokali gastronomicznych wL.i wŚ.zajmował sięR. Ł.orazS. S. (2). Mimo podjętych prób przesłuchania tych osób podczas rozprawy nie udało się tego dokonać. Niemniej jednak nie ma powodów, aby odmówić wiary słowom świadka koronnego. Oczywiste jest też i to, że nawet w przypadku gdyby udało się sprowadzić w/w osoby i przesłuchać w charakterze świadków to potwierdzenie przez nich wersjiS. S. (1)byłoby raczej niemożliwe. Przede wszystkim osoby te mogłyby skorzystać z prawa do odmowy składania zeznań z uwagi na grożącą im odpowiedzialność karną z tym związaną. Mieliby bowiem zostać przesłuchani na okoliczność popełnienia przez nich czynów zabronionych. Oczywiste jest, że w tego typu przypadkach osoby te zaprzeczają, aby miały jakikolwiek związek z tymi czynami. To samo dotyczy właścicieli lokali gastronomicznych, którzy mieliby opłacać się tej grupie przestępczej, z tym, że w tym przypadku treść zeznań tych osób determinowana byłaby obawą przed zemstą osób, które wymuszały haracze, a które to osoby nie do końca zostały dokładnie ustalone i przede wszystkim przebywają one na wolności.
W sprawie został przesłuchany w charakterze świadka adwokatA. K., który miał w latach 90-tych XX wieku prowadzić lokal gastronomiczny wL.. Zaprzeczył on, aby ktoś zwracał się do niego o zapłatę haraczu za ochronę tego lokalu (k. 2686v-2687). Jego zeznania nie wnoszą jednak niczego istotnego do sprawy. Jak bowiem zeznał, lokal prowadził do 1995 r., a tymczasem zarzut aktu oskarżenia dotyczy okresu od 1995 r. do 1998 r., kiedy to nie on był już właścicielem lokalu.
WiarygodnościS. S. (1)w kwestii ściągania haraczy od właścicieli lokali gastronomicznych nie osłabia okoliczność, iż nie pamięta on dokładnie w jakiej wysokości te haracze były pobierane. Nie zajmował się on bowiem tym bezpośrednio i jego wiadomości w tym temacie pochodzą z tego, co usłyszał i zapamiętał podczas spotkań z kierownictwem grupy.
Oceniając wiarygodność zeznańS. S. (1)w części dotyczącej czynu zarzucanegoW. S.w pkt III wyroku, zaśR. S.w pkt VIII należy podnieść, iż wersja świadka koronnego znajduje potwierdzenie w zeznaniach składanych w tej sprawie przezM. L.orazP. S.. Występują wprawdzie pewne różnice w ich słowach, choćby dotyczące użycia broni palnej, co wykluczaM. L.podając, że broni nie okazywał, ale różnice te nie dyskredytują wersjiS. S. (1).M. L.jest oskarżony o udział w tym przestępstwie w toku innego postępowania i zrozumiałe jest, że stara się on umniejszyć swą rolę w tym czynie i przede wszystkim wyeliminować to, że używał broni palnej w postaci karabinu maszynowego(...). Z wyjaśnień i zeznań składanych w toku postępowania przygotowawczego przezM. L.(k. 2456v-2461, 2766v-2767, 2869v) iP. S.(k. 2304v-2308) wynikało, że po obezwładnieniu mężczyzn (Kosy iW.) wyszli oni z mieszkania i udali się na miejsce ukrycia broni. W tym właśnie czasie miał być wykonany telefon doR. S.i w czasie tej rozmowy(...)miał obiecać wydanie kwoty 30 000 zł ręcząc to swym honorem.P. S.iM. L.nie słyszeli tej rozmowy, gdyż ich po prostu w mieszkaniu nie było. Tymczasem podczas rozprawyM. L.zeznał, iż on słyszał rozmowę zR. S.i w czasie tej rozmowyR. S.był zły naS. S. (1)za to, że ten miesza go w jakąś sprawę. Tej wersjiM. L.nie obdarzył Sąd wiarą. Wyraźnie widać, że świadek stara się pomócR. S.w uniknięciu odpowiedzialności i już od początku swych zeznań składanych podczas rozprawy podawał, żeR. S.iS. S. (1)nienawidzili się. Powodem takiej postawyM. L.niewątpliwie może być też obawa przed zemstą osób, które swoimi zeznaniami mógłby obciążyć. Mimo tych różnic zeznaniaM. L.iP. S.potwierdzają wersjęS. S. (1)co do przebiegu zdarzenia polegającego na zwabieniu dwóch mężczyzn do mieszkania i zmuszeniu ich do wydania pieniędzy w kwocie 30 000 zł, co zresztą później nastąpiło.P. S.orazM. L.nie rozpoznali osobyW. S.i nie potrafili powiedzieć, czy to on był tym zlecającym to zatrzymanie.P. S.nie znał wcześniejW. S., a od zdarzenia upłynęło już prawie dziesięć lat. Zrozumiałe jest więc, że może on nie pamiętać osoby oskarżonego. Jeśli zaś chodzi oM. L.to brak potwierdzenia udziału w tym zdarzeniuW. S.wynika z obawy przed zemstą samego oskarżonego bądź też innych członków grupy przestępczej, do której przecież należałW. S..
ŚwiadkowieM. L.orazP. S.potwierdzili także okoliczności podawane przezS. S. (1), a dotyczące zatrzymania i zmuszenia do wydania pieniędzy, samochodu oraz marihuanyR. F.. Wprawdzie nie mieli oni wiedzy na temat osoby zlecającej tę czynność, ale podawane przez nich fakty potwierdziły, iż zdarzenie takie miało miejsce i nie ma powodów, aby można było odmówić wiarygodności zeznaniom świadka koronnego.
W sprawie przesłuchano zresztą samego pokrzywdzonegoR. F.. Przyznał on, iż miało miejsce zdarzenie, kiedy to został pozbawiony wolności, wywieziony i przetrzymywany w nieznanym mu miejscu. Oddał wtedy swojegoM.. Dzwonił też w sprawie pieniędzy do brata. Napastników nie rozpoznał, gdyż miał założoną na głowę kominiarkę. Nic mu nie mówi nazwiskoR. S.ani pseudonim(...). Świadek przyznał, że zajmował się handlem narkotykami i był za to skazany (zeznaniaR. F.k. 2600-2601).
Zdaniem SąduR. F.nie do końca mówi prawdę opisując to zdarzenie. Oczywiste jest, że samo zdarzenie polegające na pozbawieniu go wolności i zmuszeniu do wydania samochodu i pieniędzy miało miejsce. Pokrzywdzony nie chce jednak podawać dokładnych okoliczności z tym związanych gdyż niewątpliwie obawia się odwetu ze strony osób, które ewentualnie mógłby narazić na odpowiedzialność karną za ten czyn. Dozuje więc swój przekaz w taki sposób, aby nikogo na tę odpowiedzialność nie narazić i przede wszystkim nie podał powodu takiego zachowania sprawców wobec niego. Niemniej jednak nie osłabia to wiarygodności zeznań świadka koronnegoS. S. (1), którego relacja w powiązaniu z zeznaniamiP. S.iM. L.daje pełny obraz tego zdarzenia, znajdujący odzwierciedlenie w wyroku.
Dodać w tym miejscu należy, iż z treści zeznańR. F.oraz z treści informacji nadesłanej z Wydziału Komunikacji MiastaC.wynika, że zdarzenie to miało miejsce w 2005, a nie w 2006 r. W 2005 r. bowiem nastąpiło zarejestrowanie zbycia pojazdu markiM.należącego uprzednio doR. F.(informacja k. 2630).
ZeznaniaS. S. (1)w części dotyczącej przywożenia przez niego amfetaminy zW.doL.i jej przekazywania grupie kierowanej przezM. P.znajdują także potwierdzenie w zeznaniachP. S.iM. L.. Świadkowie ci jeździli zeS. S. (1)doW.i wiedzieli, że celem wyjazdów jest przywiezienie amfetaminy. Nie ma powodów, dla których należałoby odmówić wiary zeznaniomS. S. (1). To, żeJ. P.(k. 2687-2688) zaprzecza słowom świadka koronnego jest oczywiste. Wobec niego toczy się postępowanie karne i ewentualne potwierdzenie przez niego słów świadka koronnego świadczyłoby przecież przeciwko niemu.
Podobnie jeśli chodzi o świadkaS. N., który miał należeć do grupy(...)i odbierać amfetaminę przywożoną przezS. S. (1)zW..S. N.zaprzeczył słowom świadka koronnego. Zeznał, że wobec niego toczy się postępowanie karne za handel narkotykami i wymuszenia haraczy. W swych zeznaniach przedstawił argumenty mające przemawiać za odmową dania wiary zeznaniom świadka koronnego, ale argumenty te nie są przekonujące.S. N.jest osobą niewiarygodną. Przede wszystkim wobec niego toczy się postępowanie karne i zainteresowany jest zdyskredytowaniem osobyS. S. (1)jako wiarygodnego świadka, a nadtoS. N.jest już prawomocnie skazany za wymuszenia rozbójnicze, handel narkotykami i udział w grupie przestępczej i ta okoliczność osłabia jego wiarygodność (zeznaniaS. N.k. 2688v-2690).
Zeznania świadkaK. B.nie przyczyniły się do ustaleń faktycznych w sprawie niniejszej.K. B.zeznał, iż wobec niego toczy się postępowanie karne wW.o napad rabunkowy a wL.o zlecenie zabójstwa. Podał, iż nie ma wiedzy na temat prowadzenia grupy przestępczej przezR. S.i nie wie też nic na temat wymuszania haraczy przezW. S.. Świadek zaprzeczył, aby sam brał udział w takich zdarzeniach (k. 2688-2688v).
Zdaniem Sądu zeznaniaK. B.nie są szczere. Wobec świadka toczą się postępowania karne i nie można oczekiwać, iż w swych zeznaniach potwierdzi on okoliczności podawane przez świadka koronnego, gdyż w ten sposób potwierdziłby swój udział w części czynów zarzucanych oskarżonemuW. S..
Na wiarę nie zasługują także zeznania świadkaD. S.(k. 2767v), który podał, że był namawiany przezS. S. (1)do składania fałszywych zeznań dotyczących 300 kg marihuany. Okoliczności te nie dotyczą bezpośrednio przedmiotu postępowania i stąd też ich nikłe znaczenie dla sprawy. Zresztą to, że świadek ten był zamieszany w handel narkotykami ze strony grupy(...)i nie zna osobyR. S.wcale nie wyklucza udziału tego ostatniego w tym przestępstwie.D. S.nie musiał przecież znać osobyR. S.i nic nie wskazuje na to, aby był wtajemniczony w sposób rozliczeń pomiędzyS. S. (1)aR. S..
Zeznania świadkaZ. C.(k. 2811v-2812) orazR. P.(k. 2812v-2813) nic istotnego do sprawy nie wniosły. Świadkowie kwestionują wiarygodność zeznańS. S. (1), ale wyraźnie widać, iż są oni skłóceni, skonfliktowani ze świadkiem koronnym i z tego powodu wiarygodność ich zeznań jest zdecydowania nikła.
Zeznania świadków:P. W.(k. 2837v-2838),M. O. (2)(k. 2838-2838v) iE. B.(k. 2839) także nie odegrały decydującej roli w tej sprawie. Niemniej jednak na podkreślenie zasługują zeznaniaP. W.iM. O. (2), z których można wysnuć wniosek o tym, żeR. S.cieszył się poważaniem wśród grup przestępczych wL.i pełnił rolę niejako rozjemcy. Był osobą, z którego zdaniem liczono się w środowisku i do którego zwracano się w sprawach konfliktowych. Potwierdzają więc te zeznania słowaS. S. (1), co do roli, jaką w środowisku przestępczymL.odgrywałR. S..
D. M.(k. 2599v-2600) skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań, a odczytanie jego wyjaśnień nic do sprawy nie wniosło.
W sprawie nie udało się w sposób bezpośredni przesłuchać świadkaM. P.ps. (...). W toku postępowania przygotowawczego składał on wyjaśnienia (k. 1652-1653, 1654-1657, 1663-1664), które nie dotyczą okoliczności związanych z zarzutami stawianymi oskarżonym w tej sprawie. Przyznać jednak trzeba, że treść wyjaśnieńM. P.odpowiada treści zeznańS. S. (1), choć nie dotyczą one bezpośrednio przedmiotu sprawy. Dotyczą one mianowicie okoliczności związanych z uszkodzeniem mienia w jednej z agencji towarzyskich „nadzorowanych” przezS. S. (1)oraz faktu jego znieważenia przez jednego z członków grupy(...). Tym samym potwierdzając wiarygodność słów świadka koronnego.
Opierając się na wyżej przytoczonych rozważaniach i argumentach Sąd nie miał wątpliwości co do winy oskarżonych, która to wina w odniesieniu do obu jest umyślna. Działali z zamiarem bezpośrednim osiągnięcia korzyści majątkowej.
Sąd dokonał modyfikacji czynów przypisanych oskarżonym. W zakresie czynu z pkt I zarzucanegoW. S.wyeliminowano osobyK. B.iM. O. (1), uznając, iż wobec braku prawomocnego skazania ich za ten czyn ujęcie ich w opisie czynu przypisanego nie byłoby zasadne. Czyn ten niewątpliwie wyczerpał dyspozycjęart. 258§3 k.k.(w wersji obowiązującej w dacie czynu).W. S.pełnił rolę kierowniczą, przywódczą. Wydawał polecenia i współdecydował o kierunkach działania grupy. Była to też niewątpliwie grupa przestępcza, gdyż posiadała ona swą strukturę, podział ról, miała określone cele i je realizowała. O jej zbrojnym charakterze zdecydowało to, iż w działaniach wykorzystywano broń palną, co wprost wynikało z zeznańS. S. (1). Kwalifikacja prawna z art. zart. 258§3 k.k.jest więc uzasadniona i prawidłowa.
W zakresie czynu zarzucanegoW. S.wpkt IIopis czynu uzupełniono o to, że oskarżony działał w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Pobieranie haraczy nie miało bowiem charakteru jednorazowego, lecz było rozciągnięte w czasie, następowało w comiesięcznych okresach. Czyn ten wyczerpał dyspozycjęart. 18§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.i w zw. zart. 12 k.k.W. S.kierował wykonaniem tego czynu, popełnionego w grupie przestępczej i w warunkachart. 12 k.k.
W zakresie czynu zarzucanego oskarżonemuW. S.w pkt III zmianie uległa data jego popełnienia. Miał on miejsce w okresie pomiędzy 1 a 31 sierpnia 2006 r., gdyż w dniu 1 września 2006 r.R. S.został pozbawiony wolności. Nie mógł więc on po tej dacie uczestniczyć w tym zdarzeniu i musiało ono mieć miejsce przed tym pozbawieniem wolności. Kwalifikacja prawna tego czynu także jest prawidłowa. Było to wymuszenie rozbójnicze, a nie zmuszenie do zwrotu wierzytelności (art. 191§2 k.k.), gdyż z zeznańS. S. (1)wynikało tylko tyle, że kwota 30 000 zł ma związek z rozliczeniamiW. S.z tymi zatrzymanymi mężczyznami. Nie wiadomo jednak, czy kwota ta stanowiła karę za brak rozliczenia, czy też była tylko długiem zatrzymanych, a jeśli tak to czy była to wierzytelność zasługująca na ochronę prawną, przy czym tę okoliczność należy raczej wykluczyć z racji tego, że miał to być dług pochodzący z rozliczeń pomiędzy przestępcami.
Przystępując do wymiaru kary dlaW. S.do okoliczności obciążających zaliczono długotrwałość działalności przestępczej oskarżonego oraz dużą społeczną szkodliwość popełnionych czynów. Do okoliczności łagodzących zaliczono niekaralność oskarżonego. Kara trzech lat pozbawienia wolności orzeczona za czyn zart. 258§3 k.k., kara dwóch lat pozbawienia wolności za czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i kara czterech lat pozbawienia wolności za czyn zart. 282 k.k.to sprawiedliwe i adekwatne reakcje na popełnione czyny. Mimo uprzedniej niekaralnościW. S.nie mógł liczyć na pobłażliwość i łagodne potraktowanie. Działał w grupie przestępczej w zakresie czynu z pkt II, a w zakresie czynu z pkt III wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, z których jedna używała broni palnej. Kara łączna w wysokości pięciu lat pozbawienia wolności jest karą surową, ale tylko taka kara jest w stanie zapobiec ponownemu popełnieniu podobnych przestępstw przez oskarżonego i zmusić go do refleksji nad swoim postępowaniem. Nie bez znaczenia dla wymiaru kary był też wzgląd na jej społeczny odbiór. Łagodne, pobłażliwe potraktowanie sprawcy tak niebezpiecznych czynów nie byłoby sygnałem zniechęcającym, odstraszającym innych potencjalnych sprawców.
Na podstawieart. 63§1 k.k.na poczet orzeczonej wobecW. S.kary pozbawienia wolności zaliczono okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie.
W zakresie czynów przypisanychR. S.także dokonano modyfikacji ich opisów. Już czyn z pkt IV wymagał takiej zmiany w zakresie okresu jego popełnienia. Z zeznańR. F.wynikało, iż jego uprowadzenie miało miejsce jesienią 2005 r. To oznacza, że kierownictwo grupąS. S. (1)R. S.pełnił już co najmniej od tego okresu, a nie od stycznia 2006 r. GrupaS. S. (1)posiadała broń palną i posiadała swą strukturę organizacyjną oraz cele działania uwarunkowane chęcią osiągnięcia korzyści majątkowej z działalności przestępczej. SamR. S.nie uczestniczył w poszczególnych czynach, ale wydawał dyspozycje i przede wszystkim osiągał zyski z działalności grupy. Wyczerpał tym samym dyspozycjęart. 258§3 k.k.Wyczerpał także swym zachowaniem dyspozycjęart. 204§2 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., gdyż w okresie od stycznia 2006 r. do sierpnia 2006 r., tj. do daty pozbawienia wolności, czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez kobiety pracujące w agencjach towarzyskich na terenieL.. Z kolei czyn zpkt VIwyczerpał dyspozycjęart. 18§1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65§1 k.k.iart. 12 k.k.Uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami amfetaminy (nie mniej niż 50 kg) i otrzymywał w zamian kwotę 500 zł za każdy przywieziony zW.kilogram narkotyku. Działał w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. O tym, że ilość 50 kg amfetaminy jest ilością znaczną przekonuje okoliczność, iż taka ilość narkotyku wystarczyłaby do jednorazowego odurzenia się kilkudziesięciu tysięcy osób, przyjmując nawet tak dużą dawkę jak 1 gram dla jednej osoby.
ToR. S.poleciłS. S. (1)uprowadzenieR. F.i zmuszenie go do wydania samochodu, pieniędzy i narkotyków. Zachowaniem tym wyczerpał dyspozycjęart. 18§1 k.k.w zw. zart. 189§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.Identyczna sytuacja miała miejsce w przypadku czynu zarzucanego mu w pkt VII aktu oskarżenia.S. S. (1)do popełnienia tego czynu przystąpił na polecenieR. S.. Ten czyn wyczerpał dyspozycjęart. 18§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.
Przystępując do wymiaru kary dlaR. S.do okoliczności obciążających zaliczono długi okres przestępczej działalności oskarżonego, dużą ilość popełnionych czynów, ich znaczną społeczną szkodliwość i to, że skierowane były przeciwko różnym dobrom prawem chronionym.R. S.był już karany (k. 2047-2048, k. 2217-2218, 2587-2588).
Zdaniem Sądu kara dwóch lat pozbawienia wolności za czyn zart. 258§3 k.k., kara roku pozbawienia wolności za czyn zart. 294§2 k.k., kara sześciu lat pozbawienia wolności i 360 stawek dziennych grzywny po 20 zł za czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, kara czterech lat pozbawienia wolności za czyn związany z uprowadzeniemR. F.i kara czterech lat pozbawienia wolności za ostatni z zarzucanych mu czynów to kary odpowiadające stopniowi społecznej szkodliwości tych czynów i osobie sprawcy. Jako karę łączną wymierzył Sąd karę ośmiu lat pozbawienia wolności i na jej poczet, na podstawieart. 63§1 k.k., zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie. Kara ta należy do kategorii kar surowych, ale wobecR. S.tylko taki wymiar kary jest w stanie zapewnić poszanowanie przez niego prawa na przyszłość. Osoby sprawujące funkcje kierownicze w strukturach przestępczych muszą liczyć się z tym, że ich odpowiedzialność będzie surowsza i taka też ona musi być aby spełnić cele kary, tj. sprawiedliwie odpłacić za popełnione czyny i uczynić zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Orzeczona kara grzywny za czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwzmocni wychowawcze oddziaływanie wyroku i wyrobi przekonanie o nieopłacalności popełniania przestępstw. Jej wysokość będzie dla oskarżonego odczuwalna, a równocześnie nie przekracza ona progów realnych możliwości egzekucji.
Ponieważ wobec obu oskarżonych orzeczono długoterminowe kary pozbawienia wolności i nie mają oni stałych źródeł dochodu Sąd postanowił zwolnić ich od kosztów sądowych, obciążając wydatkami postępowania Skarb Państwa.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji.