Sąd Rejonowy w Świdnicy
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 445/16
Data wyroku: 2016-01-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kamila Firko

Sygn. akt II K 445/16
PR 2 Ds. 35.2016

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 stycznia 2016 roku
Sąd Rejonowy w Świdnicy II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący SSR Kamila Firko

Protokolant Kamila Salamon
po rozpoznaniu w dniach: 2.09.2016 roku, 18.10.2016 roku, 25.10.2016 roku, 8.12.2016 roku i 29.12.2016 roku sprawy karnej

M. F.
urodzonego (...)wŚ.
synaS.iE. z domu B.

oskarżonego o to, że:
I. w dniu 11 stycznia 2016 roku wŚ., woj.(...), przyul. (...)umyślnie dokonał uszkodzenia cudzej rzeczy, tj. samochodu osobowego markiF. (...)onr rej. (...)poprzez kopanie tego samochodu, powodując wgniecenia powłoki zewnętrznej drzwi tylnych, zarysowanie powłoki lakierniczej zderzaka przedniego, zerwanie mocowań przedniej tablicy rejestracyjnej, czym spowodował straty w wysokości 1000 zł na szkodęP. B.,

tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.;
II. w dniu 11 stycznia 2016 roku wŚ., woj.(...), przyAleje (...)na klatce schodowej kierował wobecE. W.groźbę pozbawienia jej życia, przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona,

tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.;
III. w dniu 11 stycznia 2016 roku wŚ., woj.(...), usiłował wedrzeć się do mieszkania znajdującego się przyul. (...)na leżącego doE. W., poprzez szarpanie za klamkę drzwi wejściowych, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na brak możliwości pokonania zabezpieczenia zamka drzwi tego mieszkania, działając na szkodęE. W.,

tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 193 k.k.;
IV. w dniu 24 stycznia 2016 roku wŚ., woj.(...), umyślnie dokonał uszkodzenia cudzej rzeczy, tj. drzwi wejściowych do mieszkania znajdującego się wŚ.przyul. (...), poprzez kopanie oraz uderzanie w te drzwi, powodując uszkodzenia zawiasów drzwi, wgniecenia oraz zarysowania powłoki drzwi, czym spowodował straty w wysokości 1000 zł na szkodęF. S.,

tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.;
V. w dniu 24 stycznia 2016 roku wŚ., woj.(...), umyślnie dokonał uszkodzenia cudzej rzeczy, tj. drzwi wejściowych do mieszkania znajdującego się wŚ.przyul. (...), poprzez uderzanie w te drzwi i napieranie na nie, powodując uszkodzenie dwóch zamków tych drzwi, zawiasów drzwi oraz konstrukcji mocowania futryny, czym spowodował straty w wysokości 1000 zł na szkodęA. L. (1),

tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.;
VI. w dniu 22 marca 2016 roku wŚ., woj.(...), przyul. (...)wsklepie (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, tj. perfum markiH. B.w ilości dwóch sztuk oraz perfum markiP. C.w ilości jednej sztuki, czym spowodował straty w mieniu w wysokości 522,97 zł na szkodę(...) sp. Z o.o.wŁ.,

tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.;
VII. w okresie od 22 lutego 2016 roku do 18 maja 2016 roku wŚ., woj.(...), działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem kierował groźby pozbawienia życia pod adresemE. W., przy czym groźby ta wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, a ponadto w dniu 18 maja 2016 roku rzucił w kierunkuE. W.łopatą,

tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
VIII. w dniu 28 maja 2016 roku wŚ., woj.(...), umyślnie dokonał uszkodzenia cudzego mienia, tj. drzwi wejściowych do budynku mieszczącego się wŚ.przyul. (...), w ten sposób, że kopiąc w te drzwi i szarpiąc je uszkodził te drzwi, czym spowodował straty w wysokości 500 zł na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej wŚ.przyul. (...),

tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.;
IX. w dniu 28 maja 2016 roku wŚ., woj.(...), groził pozbawieniem życiaP. B., przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona,

tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.;
X. w okresie od 11 stycznia 2016 roku do 18 maja 2016 roku wŚ., woj.(...), działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem znieważałE. W.używając wobec niej słów wulgarnych powszechnie uznanych za obelżywe,

tj. o czyn zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;

I
oskarżonegoM. F.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, przyjmując jednak, że wartość szkody wyniosła 600 zł, tj. występku zart. 288 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoM. F.uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach II, VII i IX części wstępnej wyroku, przyjmując, że czyny te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw zart. 91 § 1 k.k., tj. występków zart. 190 § 1 k.k.orazart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania w trakcie odbywania kary ograniczenia wolności nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

III
oskarżonegoM. F.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 193 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 193 k.k.w zw. zart. 14 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania w trakcie odbywania kary ograniczenia wolności nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

IV
oskarżonegoM. F.uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach IV, V i VIII części wstępnej wyroku, przyjmując jednak, że wartości szkód wyrządzonych przestępstwami wyniosły:

- odnośnie czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku – 160 zł,
- odnośnie czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku – 460 zł,
- odnośnie czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku – 255 zł,
oraz, że czyny te stanowią wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. i za czyny te na podstawie art. 124 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierza mu łącznie karę 30 (trzydziestu) dni aresztu;

V
oskarżonegoM. F.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 278 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

VI
oskarżonegoM. F.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie X części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 216 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania w trakcie odbywania kary ograniczenia wolności nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

VII
na podstawieart. 91 § 2 k.k.łączy kary pozbawienia i ograniczenia wolności orzeczone w punktach I, II, III, V i VI części rozstrzygającej wyroku i wymierza oskarżonemu karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

VIII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wpunkcie VIIkary łącznej pozbawienia wolności zalicza okresy zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego w dniu 11.01.2016 roku od godziny 01:45 do godziny 18:55, w dniu 12.01.2016 roku od godziny 16:20 do godziny 18:46, od dnia 22.03.2016 roku godzina 14:30 do dnia 24.03.2016 roku godzina 11:30, od dnia 28.05.2016 roku godzina 14:20 do dnia 30.05.2016 roku godzina 11:20, oraz od dnia 9.06.2016 roku godzina 11:00 do dnia 25.10.2016 roku godzina 14:20, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie za równoważny jednemu dniowi pozbawienia wolności;

IX
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. S.kwotę 1.151,28 zł (jeden tysiąc sto pięćdziesiąt jeden złotych dwadzieścia osiem groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonemu w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem Rejonowym;

X
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości, zaliczając wydatki poniesione w toku postępowania na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 10 stycznia 2016 roku wŚ.podczas(...)M. F.spożywał alkohol w postaci piwa oraz wódki, po czym udał się do swojej znajomejA. N., z którą - wmieszkaniu nr (...)mieszczącym się na pierwszym piętrze budynku przyul. (...)wŚ.– wypili następnie 0,5 litra wódki. Wejście domieszkania nr (...)odbywa się przez przejście przez wspólny dlamieszkań nr (...)przedpokój zamykany na noc. MieszkanieA. N.M. F.opuścił już po północy, tj. 11 stycznia 2016 roku. Na głównym korytarzu zatrzymał się przed drzwiamimieszkania nr (...)i zaczął rozrzucać stojące tam przedmioty. Hałas na korytarzu obudziłE. W..M. F.zaczął następnie szarpać za klamkę drzwi prowadzących domieszkania nr (...), chcąc wejść do środka. Wykrzykiwał przy tym wulgarne, obraźliwe słowa pod adresemE. W.i jej rodziny, grożąc pozbawieniem życia. Niemniej nie zdołał otworzyć drzwi, gdyż były one zamknięte na zamek. ZachowanieM. F.wywołało przerażenie wE. W., która obudziła śpiącego męża oraz zadzwoniła po Policję. W dniu 12 stycznia 2016 rokuE. W.udała się ponadto na Komisariat Policji wŚ.celem złożenia ustnego zawiadomienia o możliwości popełnienia przezM. F.przestępstwa.

Dowód:

- zeznania świadkaE. W.– k. 4-4v., k. 7-8 , 174-175, 182-18, 419v.-420;
- zeznania świadkaP. B.– k. 2-3, 11-12, 200-201, 419-419v.,
- częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k. 44-45, 52-53, 69-71, 86-87, 163-165, 209-210, 222-225, 234-235, 237, 275-278, 418v.-419, 439, 449.
Po odejściu sprzed drzwimieszkania nr (...)M. F.w nocy 11 stycznia 2016 roku opuścił budynek przyul. (...)wŚ., wychodząc na podwórko. Tam podszedł do zaparkowanego samochodu osobowego markiF. (...)onr rej. (...), należącego doP. B.. Zaczął kopać w przedmiotowy pojazd, czym doprowadził do wgniecenia powłoki zewnętrznej drzwi tylnych lewych, porysował lakier na przednim zderzaku oraz zerwał mocowania przedniej tablicy rejestracyjnej. Szkoda, którą poniósłP. B.w związku z naprawą samochodu wyniosła 600 zł.

Dowód:

- protokół oględzin samochodu z wykonanymi zdjęciami – k. 34-37 (t. I) w zw. z k. 501v. (t. III);
- zeznania świadkaE. W.– k. 4-4v., k. 7-8 , 174-175, 182-18, 419v.-420;
- zeznania świadkaP. B.– k. 2-3, 11-12, 200-201, 419-419v.,
- częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k. 44-45, 52-53, 69-71, 86-87, 163-165, 209-210, 222-225, 234-235, 237, 275-278, 418v.-419, 439, 449.
Przeprowadzone przez funkcjonariuszy Policji w dniu 11 stycznia 2016 roku o godzinie 2:39 badanie stanu trzeźwościM. F.wykazało zawartość 0,96 mg alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza.

Dowód:

- protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym – k. 31 (t. I) w zw. z k. 501v. (t. III).
Zdarzenie z dnia 11 stycznia 2016 roku nie było jedynym ubliżającymE. W.zachowaniem sięM. F.. Począwszy od tego dnia do 18 maja 2016 rokuM. F., spotykającE. W.w okolicach budynku przyul. (...)wŚ., na klatce schodowej czy korytarzu bloku - wychodzącą z mieszkania lub wracającą do domu, wysiadającą z samochodu - w odstępach czasu średnio dwóch – trzech dni, kierował pod jej adresem wulgarne, obraźliwe słowa, naruszając tym samym zastosowany wobec jego osoby postanowieniem asesora Prokuratury Rejonowej w Świdnicy z dnia 13 stycznia 2016 roku środek zapobiegawczy w postaci zakazu bezpośredniego kontaktowania się z pokrzywdzonymiE. W.iP. B., jak i utrzymywania z nimi kontaktów za pośrednictwem sieci teleinformatycznej i telekomunikacyjnej.

Dowód:

- postanowienie asesora Prokuratury Rejonowej w Świdnicy z dnia 13 stycznia 2016 roku, sygn. akt PR 2 Ds. 35.2016 wraz z postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 roku, sygn. akt PR 2 Ds. 35.2016.D o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej – k. 54-56 (t. I) i k. 57-58v. (t. I) w zw. z k. 501v.;
- zeznania świadkaE. W.– k. 4-4v., k. 7-8 , 174-175, 182-18, 419v.-420;
- zeznania świadkaD. N.– k. 13-13v., 191-192, 439,
- częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k. 44-45, 52-53, 69-71, 86-87, 163-165, 209-210, 222-225, 234-235, 237, 275-278, 418v.-419, 439, 449.
W dniu 22 lutego 2016 roku, kiedyE. W.chciała wyjść z budynku przyul. (...)wŚ., spotkałaM. F.. Ten zablokował jej drzwi, aby nie mogła opuścić klatki schodowej, wypowiadając przy tym groźby. ZachowanieM. F.spowodowało, żeE. W.zawróciła do swojego mieszkania, podczas gdyM. F.szedł za nią, nadal powtarzając, że ma przej…ne.M. F.próbował następnie wejść do mieszkaniaE. W., niemniej wycofał się na skutek interwencji męża kobiety.
Począwszy od tego dnia do 18 maja 2016 rokuM. F.spotykającE. W.w odstępach czasu średnio dwóch - trzech dni, wielokrotnie groził jej pozbawieniem życia.
W dniu 18 maja 2016 roku, kiedyE. W.wracała z psem ze spaceru,M. F.znajdował się w pobliżu starej huśtawki na podwórku posesji przyul. (...)wŚ.. DostrzegłszyE. W., zaczął krzyczeć używając pod jej adresem wulgarnych słów, zaś w pewnym momencie zamachnął się trzymaną przez siebie łopatą i rzucił nią z odległości około 2-3 metrów w kierunku wchodzącej do klatki schodowejE. W.. Łopata upadła przed schodami wejściowymi, na których stała kobieta. Świadkiem zdarzenia byłT. B., który stanął w obronieE. W..
E. W.bała się spełnienia wypowiadanych przezM. F.gróźb pozbawienia jej życia. Starała się unikać kontaktu zM. F., przez co nie wychodziła z domu, kiedy słyszała, że jest on na klatce schodowej lub widziała go na podwórku, nosiła przy sobie gaz łzawiący. Bezpiecznie czuła się dopiero w obecności męża lub sąsiadów.

Dowód:

- zeznania świadkaE. W.– k. 4-4v., k. 7-8 , 174-175, 182-18, 419v.-420;
- zeznania świadkaA. W.– k. 188-189, 448v.-449,
- zeznania świadkaD. N.– k. 13-13v., 191-192, 439,
- zeznania świadkaT. B.– k. 215-215v., 449,
- częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k. 44-45, 52-53, 69-71, 86-87, 163-165, 209-210, 222-225, 234-235, 237, 275-278, 418v.-419, 439, 449.
M. F.jest postrzegany w swoim otoczeniu jako osoba nadużywająca alkoholu, po którym staje się agresywny. Jest uciążliwym sąsiadem, wyrządzającym szkody Wspólnocie Mieszkaniowej. Niejednokrotnie sąsiedzi słyszeli wykrzykiwane przez niego wulgarne słowa zarówno w mieszkaniu, jak i poza nim. Niewłaściwe zachowanieM. F.powoduje, że sąsiedzi boją się go.

Dowód:

- zeznania świadkaD. N.– k. 13-13v., 191-192, 439,
- zeznania świadkaE. K.– k. 185-185v., 448v.,
- zeznania świadkaA. W.– k. 188-189, 448v.-449,
- zeznania świadkaE. W.– k. 4-4v., k. 7-8 , 174-175, 182-18, 419v.-420;
- zeznania świadkaP. B.– k. 2-3, 11-12, 200-201, 419-419v.,
- zeznania świadkaT. B.– k. 215-215v., 449.
W dniu 24 stycznia 2016 roku kilka minut po godzinie 20-tejA. L. (1)przebywał w mieszkaniu na parterze budynku przyul. (...)wŚ., kiedy to usłyszał odgłosy dobijania się do mieszkania. Drzwi nie były zamknięte na zamek, wobec czego gdyA. L. (1)nacisnął na klamkę, drzwi otworzyły się i osunął się na niegoM. F.– miał zakrwawioną głowę. Razem z córkąA.L., udało sięA. L. (1)wypchnąćM. F.z powrotem na klatkę schodową i zamknąć drzwi na klucz. Przebywający na korytarzuM. F.zaczął wówczas uderzać w drzwi pięściami, kopać i napierać na nie, wykrzykując jednocześnie obraźliwe, obelżywe zwroty oraz grożąc pozbawieniem życia, które to słowa nie wywołały obawy ich spełnienia wA. L. (1).A. L. (2)musiał natomiast, z uwagi na posturęM. F.– który był mężczyzną dobrze zbudowanym, trzymać drzwi od wewnątrz. W tym czasieA. L. (3)zadzwoniła na Policję.
A. L. (1)poniósł następnie kwotę 460 zł tytułem kosztów naprawy uszkodzonych przezM. F.: dwóch zamków, zawiasów oraz konstrukcji mocowania futryny drzwi.

Dowód:

- protokół oględzin wraz z wykonanymi zdjęciami – k. 73-76 (t. I) w zw. z k. 501v. (t. III);
- zeznania świadkaA. L. (1)– k. 21-22, 28-29, 438v.-439,
- częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k. 44-45, 52-53, 69-71, 86-87, 163-165, 209-210, 222-225, 234-235, 237, 275-278, 418v.-419, 439, 449.
M. F.po dokonaniu uszkodzeń drzwi do mieszkania zajmowanego przezA. L. (1)przeniósł się następnie przed drzwi mieszkania usytuowanego na pierwszym piętrze budynku przyul. (...)wŚ., w którym pomiędzy godziną 20-tą a 21-tą przebywaliF. S.iG. P.. Mężczyźni, siedząc w kuchni, usłyszeli mocne, zadawane przezM. F., uderzenia oraz kopanie w drzwi wejściowe prowadzące do mieszkania, a także wykrzykiwane przezM. F.na klatce schodowej pod adresemF. S.wulgaryzmy.
W efekcieM. F.swoim zachowaniem w dniu 24 stycznia 2016 roku doprowadził do poluzowania się przedmiotowych drzwi w zawiasach, powstania wgnieceń i porysowań powłoki drzwi, wyrządzając tym szkodęF. S.w wysokości 160 zł.

Dowód:

- płyta CD wraz z protokołem oględzin – k. 77-79 (t. I) w zw. z k. 501v. (t. III);
- opinia biegłego sądowego z zakresu budownictwa mgr inż.J. M.z dnia 6 grudnia 2016 roku – k. 472-482 (t. III);
- zeznania świadkaF. S.– k. 15-17, 25-25v., 439-439v.
- zeznania świadkaJ. S.– k. 27-27v., 439v.-440,
- zeznania świadkaA. L. (1)– k. 21-22, 28-29, 438v.-439,
- częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k. 44-45, 52-53, 69-71, 86-87, 163-165, 209-210, 222-225, 234-235, 237, 275-278, 418v.-419, 439, 449.
Nadto w dniu 28 maja 2016 roku po godzinie 14-tej przebywający w swoim mieszkaniu przyul. (...)wŚ.P. B.usłyszał trzaski dobiegające z klatki schodowej. Po zejściu na parter zobaczył braciF., z którychM. F.szarpał i kopał drzwi wejściowe do klatki schodowej od strony podwórka. Drzwi uprzednio zostały zdjęte z zawiasów, pozostawały natomiast zaczepione o zamontowane urządzenie do spowalniania ich zamykania.P. B.wezwał na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy Policji, po czymP. B.iM. F.zaczęli wzajemnie na siebie krzyczeć,M. F.używał słów wulgarnych. Pomiędzy mężczyznami doszło do szarpaniny. Wcześniej tego dniaM. F.spożywał alkohol w postaci wódki oraz kilku piw. Świadkami zdarzenia byli synP. T.B.orazD. S.. W pewnym momencieP. B.popchnąłM. F., który upadł na ziemię.P. B.próbował następnie przytrzymaćM. F.do czasu przyjazdu Policji, niemej ten zdołał uciec do swojego mieszkania.M. F.w dniu 28 maja 2016 roku nie uderzyłP. B., ale zagroził mu pozbawieniem życia, mówiąc „ja cię zapie…..”. Groźba ta spowodowała, żeP. B.zaczął obawiać się o własne bezpieczeństwo i jeszcze tego samego dnia zawiadomił o wszystkim funkcjonariuszy Policji.
Szkoda, którą w dniu 28 maja 2016 rokuM. F.wyrządził Wspólnocie Mieszkaniowej wŚ.przyul. (...)oddziałując na drzwi do klatki schodowej wyniosła 255 zł.
Przeprowadzone w dniu 28 maja 2016 roku o godzinie 14:44, po zatrzymaniuM. F.przez funkcjonariuszy Policji przybyłych na miejsce zdarzenia badanie stanu trzeźwości wykazało zawartość 0,61 mg alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza.

Dowód:

- protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym – k. 197 (t. I) w zw. z k. 501v. (t. III);
- protokół oględzin wraz wykonanymi zdjęciami – k. 256-257 (t. II) w zw. z k. 501v. (t. III);
- opinia biegłego sądowego z zakresu budownictwa mgr inż.J. M.z dnia 6 grudnia 2016 roku – k. 472-482 (t. III);
- wydruki zdjęć – k. 258-262 (t. II) w zw. z k. 501v. (t. III);
- zeznania świadkaP. B.– k. 2-3, 11-12, 200-201, 419-419v.;
- zeznania świadkaE. W.– k. 4-4v., k. 7-8 , 174-175, 182-18, 419v.-420;
- zeznania świadkaD. S.– k. 267-268, 449,
- zeznania świadkaK. K.– k. 271-272, 484-484v.,;
- zeznania świadkaA. O.– k. 499,
- częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k. 44-45, 52-53, 69-71, 86-87, 163-165, 209-210, 222-225, 234-235, 237, 275-278, 418v.-419, 439, 449.
W dniu 22 marca 2016 roku około godziny 14-tejM. F.udał się dosklepu (...)przyul. (...)wŚ.. Po podejściu do półki z perfumami, zabrał z niej dwie sztuki perfum markiH. B.oraz jedną sztukę perfum markiP. C.o łącznej wartości 522,97 zł, które włożył do kieszeni kurtki. Następie skierował się do wyjścia ze sklepu omijając kasy. Przed wyjściem ze sklepu podszedł do niego pracownik ochrony.M. F.próbował uciec ze sklepu, doszło do szamotaniny z ochraniarzem, w wyniku której obaj mężczyźni przewrócili się na ziemię już za linią kas. OstatecznieM. F.został obezwładniony przez pracownika ochrony. Perfumy, które przez cały czas miał przy sobie, w stanie nieuszkodzonym zostały wrócone do sprzedaży.
Przeprowadzone następnie przez funkcjonariuszy Policji o godz. 14:34 badanie stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym wykazało uM. F.zawartość 0,14 mg alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza.

Dowód:

- płyta CD wraz z protokołem oględzin – k. 147 (t. I) i k. 170 (t. I) w zw. z k. 501v. (t. III);
- protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości – k. 143 (t. I) w zw. z k. 501v. (t. III);
- zeznania świadkaN. S.– 149-150, 440,
- zeznania świadkaM. S.– k. 152-153, 440-440v.,
- częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k. 44-45, 52-53, 69-71, 86-87, 163-165, 209-210, 222-225, 234-235, 237, 275-278, 418v.-419, 439, 449.
OskarżonyM. F.skończył 26 lat. Legitymuje się wykształceniem gimnazjalnym. Kawaler, bezdzietny, nie posiadający nikogo na utrzymaniu. Bez majątku. Leczony psychiatrycznie. Nie cierpi na chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy ani inne krótkotrwałe zaburzenia czynności psychicznych. Wykazuje natomiast cechy nieprawidłowej osobowości, skłonność do nadużywania alkoholu i substancji psychoaktywnych oraz przejawia zaburzenia zachowania spowodowane ich używaniem. Zakładając, że w czasie czynów znajdował się w stanie upojenia alkoholowego, to było to upojenie alkoholowe zwykłe, którego skutki i następstwa znał dobrze z doświadczenia życiowego i mógł w pełni przewidzieć. Nadto, jeżeli znajdował się dodatkowo w stanie po pobraniu leków lub substancji psychoaktywnych, to również znał skutki i następstwa ich użycia. W chwili popełnienia zarzucanych mu czynów nie zachodziły warunki zart. 31 § 1 i 2 k.k.Zdolny do brania udziału w postępowaniu.

Dowód

:

- dane oskarżonego - k. 44 (t. I) w zw. z k. 418 (t. II);
- opinie sądowo – psychiatryczne – k. 63-66 (t. I), k. 126-129 (t. I) i k. 296-300 (t. II) w zw. z k. 501v. (t. III).
M. F.był 2 – krotnie karany: wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy, Wydział II Karny, z dnia 22 marca 2013 roku, sygn. akt II K 144/13, który uprawomocnił się w dniu 4 kwietnia 2013 roku, za przestępstwo zart. 178a § 1 k.k., którym wymierzono mu karę 5 miesięcy ograniczenia wolności oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy, Wydział II Karny, z dnia 23 kwietnia 2014 roku, sygn. akt II K 247/14, który uprawomocnił się w dniu 4 maja 2014 roku za przestępstwa zart. 216 § 1 k.k.iart. 217 § 1 k.k., za które został skazany na kary po 4 miesiące ograniczenia wolności objęte karą łączną 6 miesięcy ograniczenia wolności.

Dowód:

- karta karna - k. 497-498 (t. III) w zw. z k. 501v. (t. III).
Zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i w postępowaniu przed Sądem oskarżonyM. F.przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów. Złożył wyjaśnienia tak przed organem prowadzącym dochodzenie, jak i w postępowaniu jurysdykcyjnym. Po odczytaniu przez Sąd złożonych w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnień podtrzymał je w całości, wyraził skruchę podnosząc, że chciałby się zmienić, zaś czynów tych dopuścił się pod wpływem alkoholu.

Sąd zważył, co następuje:
Zgromadzony w sprawie obszerny materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazywał na popełnienie przezM. F.wszystkich zarzuconych mu czynów.
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego złożone zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i w postepowaniu sądowym w przeważającej części polegały na prawdzie. Oskarżony konsekwentnie przyznawał się do winy, natomiast okoliczność, iż w treści swoich wyjaśnień wskazywał na występujące zaniki pamięci oraz podał, że poszczególne zdarzenia mogły mieć miejsce, bez wyraźnego przyznania faktu ich zaistnienia, nie stała na przeszkodzie – w kontekście pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który należało uznać za kompletny, spójny a zarazem wystarczający dla poczynienia w sprawie ustaleń faktycznych – do nadania im waloru wiarygodności. W świetle treści zeznań przesłuchanych w sprawie świadków oraz zasad doświadczenia życiowego nie istnieją podstawy dla kwestionowania prawdziwości wyjaśnień złożonych przez oskarżonego. Zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania uznać należy, iż gdyby oskarżony zarzucanych mu czynu nie popełnił, nie przyznałby się również do winy, nie wyrażał skruchy i nie deklarował chęci przeproszenia pokrzywdzonych i zmiany swojego postępowania oraz nie przejawiał woli dobrowolnego poddania się karze. Waloru wiarygodności należało natomiast odmówić wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w dniu 10 czerwca 2016 roku w toku dochodzenia (k. 224, t. II i k. 235, t. II w zw. z k. 418v., t. II), jakoby jedynie odrzucił łopatę, ale nie po to, żeby zrobić krzywdęE. W.oraz jakoby nie wyzywałE. W.słowami wulgarnymi ani też nie zaczepiał jej. Przeczom im konsekwentne i spójne zeznania pokrzywdzonejE. W.(k. 174v., t. I w zw. z k. 420, t. II), znajdujące potwierdzenie w zeznaniach naocznego świadka zdarzenia z dnia 18 maja 2016 rokuT. B.(k. 215v., t. I w zw. z k. 449, t. III) oraz wyjaśnienia samego oskarżonego złożone w dniu 17 czerwca 2016 roku (k. 277, t. II w zw. z k. 418v., t. II), w których przyznał się do wyzywaniaE. W.. Nie polegały także na prawdzie wyjaśnienia oskarżonego, jakoby oskarżony nie biegał po dachach garażowych i nie wywracał koszów na odpady (k. 235, t. II w zw. z k. 418v., t. II). Przesłuchani w sprawie świadkowie, a to m.in.E. W.,D. N.,E. K.,A. W.iP. B.w swoich zeznaniach wskazywali na niewłaściwe zachowanie się oskarżonego.
Zeznania przesłuchanych w sprawie świadkówE. W.,P. B.,A. L. (1),D. N.,F. S.,J. S.,N. S.,M. S.,E. K.,A. W.,T. B.,D. S.,K. K.iA. O.Sąd uznał za rzeczowe, jasne, logiczne. Wypowiedzi w/w świadków były konsekwentne, zbieżne wzajemnie ze sobą oraz z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W ocenie Sądu nie istniały podstawy, dla których w/w świadkowie mieliby bezpodstawnie obciążać oskarżonego swoimi zeznaniami. Drobne nieścisłości w zeznaniach świadkaA. L. (1)złożonych na rozprawie w dniu 18 października 2016 roku (k. 438-439, t. III) oraz w tracie postępowania przygotowawczego (k. 21-22 i k. 28v., t. I), wynikały natomiast z upływu czasu i zacierania się w pamięci przebiegu zdarzeń, dotyczyły zaś momentu, w którym oskarżony miał wejść do mieszkania zajmowanego przezA. L. (1)– przed Sądem świadek podał, że nastąpiło to, zanim świadek doszedł do drzwi, w postępowaniu przygotowawczym wskazywał natomiast, że miało to miejsce po tym, jak świadek nacisnął na klamkę i otworzył drzwi. Podobnie należało ocenić nieścisłości w zeznaniach świadkaJ. S.co do osoby, która w 2009 roku miała dokonać wymiany drzwi do mieszkania w budynku przyul. (...)wŚ.(k. 439v., t. III i k. 27v., t. I w zw. z k. 439v., t. III) oraz świadkaM. S.co do ilości perfum, które oskarżony zabrał z półki sklepowej (k. 440, t. III i k. 152v., t. I w zw. z k. 440, t. III) – czy były to trzy sztuki czy też – jak wskazał w postępowaniu przed Sądem – cztery bądź pięć sztuk. Niemniej podane rozbieżności nie wpływają negatywnie na wiarygodność wypowiedzi tych świadków.
Sąd podzielił także wnioski opinii biegłych lekarzy psychiatrów dotyczących oskarżonego. Sporządziły je osoby dysponujące fachową wiedzą. Opinie są zaś jasne i pełne, a postawione w nich wnioski w sposób logiczny wynikają z poczynionych ustaleń. W opiniach tych nie stwierdzono również wewnętrznych sprzeczności. W oparciu o nie ustalono brak podstaw do kwestionowania poczytalnościM. F.w odniesieniu do zarzucanych mu czynów oraz brak przeszkód do brania przez niego udziału w niniejszym postępowaniu.
Sąd nie miał również wątpliwości co do wiarygodności dokumentów dołączonych do aktu oskarżenia w postaci protokołów z badania stanu trzeźwości oskarżonego, protokołów oględzin, zapisu z monitoringu. Wartość dowodowa tych dokumentów nie była również negowana przez strony.
Za wiarygodne uznano także dane o karalności oskarżonego. Dowody te pozwoliły na ustalenie uprzedniej karalności oskarżonego. Pochodziły one od kompetentnych do wystawienia powyższych dokumentów instytucji i mają moc dokumentów urzędowych, nie były również kwestionowane przez strony.

Co do czynu opisanego w punkcie I aktu oskarżenia:

Odpowiedzialności karnej na podstawieart. 288 § 1 k.k.podlega ten, kto rzecz cudzą niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziło do zmiany w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie I części dyspozytywnej wyroku co do wysokości uszczerbku wywołanego zniszczeniem samochodu osobowego, bez dokonywania jednak zmiany w jego kwalifikacji prawnej.
Jak wykazało postępowanie dowodoweM. F.w nocy 11 stycznia 2016 roku, po wyjściu z klatki schodowej budynku położonego przyul. (...)wŚ.podszedł do stojącego na podwórku samochodu osobowego markiF. (...)nr rej. (...). Oskarżony zaczął kopać w przedmiotowy pojazd, czym spowodował wgniecenia tylnych drzwi, porysował przedni zderzak, urwał też tablicę rejestracyjną umieszczoną na przodzie samochodu. Wartość wyrządzonej przez oskarżonego szkody wyniosła 600 zł. Swoim zachowaniem wypełnił tym samym opisane w powołanym przepisieart. 288 § 1 k.k.znamię uszkodzenia rzeczy polegające na doprowadzeniu do zmiany substancji, istotnych właściwości pojazdu decydujących o jego przeznaczeniu i możliwościach wykorzystania. Samochód, który uszkodził oskarżony, nie stanowił przy tym jego własności, ale należał do pokrzywdzonegoP. B..
Czynu swego oskarżony dopuścił się umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Stosując siłę fizyczną poprzez kopanie w samochód oraz oddziaływanie na jego powłoki lakiernicze, będąc przy tym osobą młodą, dobrze zbudowaną, miał świadomość, że takim działaniem powoduje uszkodzenia pojazdu niebędącego jego własnością i chciał ich dokonać. Wniosku powyższego nie podważa okoliczność, że w chwili popełnienia czynu oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości zdefiniowanym wart. 115 § 16 k.k., posiadając stężenie 0,96 mg alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza. Czyn był również zawiniony. Spożywając w dniu 10 i 11 stycznia 2016 roku alkohol oskarżony wielokrotnie wcześniej wprawiał się w stan nietrzeźwości i znał jego działanie, tym samym mógł co najmniej przewidzieć wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, ponadto znajdował się w stanie upojenia alkoholowego zwykłego, którego skutki i następstwa znał dobrze z doświadczenia życiowego i mógł w pełni przewidzieć. Nie cierpi przy tym na chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy ani inne krótkotrwałe zaburzenia czynności psychicznych. Tym samym stan nietrzeźwości oskarżonego nie może służyć jako element świadczący o braku zdolności oceny działania czy przewidzenia jego skutków.
Czyn był również bezprawny – sprzeczny z normą sankcjonowaną chroniącą mienie, karalny z mocyart. 288 § 1 k.k.oraz karygodny, tj. społecznie szkodliwy w stopniu większym niż znikomy.
Tak więc zachowanie oskarżonego wyczerpało wszystkie znamiona występku zart. 288 § 1 k.k.

Co do czynów opisanych w punktach II, VII i IX aktu oskarżenia:

Zgodnie zart. 190 § 1 k.k., kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Postępowanie dowodowe wykazało, żeM. F.w dniu 11 stycznia 2016 roku na klatce schodowej budynku położonego wŚ.przyul. (...), stojąc przed drzwiami mieszkaniaE. W., skierował pod jej adresem wypowiedź, że ją zabije, która wypełniła znamiona przedmiotowe przestępstwa groźby karalnej. Wypowiedź tę sformułował stanowczo, używając przy tym wulgarnych słów. Wcześniej rzucając przedmiotami znajdującymi się na korytarzu przed drzwiami do mieszkania pokrzywdzonej, obudziłE. W.spowodowanym hałasem, a następnie usiłował wtargnąć do mieszkania pokrzywdzonej, szarpiąc za klamkę drzwi wejściowych. Całe to zdarzenie miało miejsce po godzinie 1-szej w nocy. Oskarżony znajdował się wówczas w stanie nietrzeźwości.
Kolejno w okresie od dnia 22 lutego 2016 roku do dnia 18 maja 2016 roku oskarżony, spotykającE. W.w miejscu zamieszkania, średnio w odstępach czasu kilku dni, wielokrotnie groził jej pozbawieniem życia. Używał przy tym słów obraźliwych. W dniu 22 lutego 2016 roku uniemożliwił przy tym pokrzywdzonej spokoje opuszczenie budynku, zaś w dniu 18 maja 2016 roku rzucił w jej kierunku łopatą z odległości około 2-3 m. Sformułowane wypowiedzi oraz towarzyszące im zachowania się oskarżonego realizowały przedmiotowe znamiona przestępstwa groźby karalnej.
Wypowiedziane przezM. F.w stosunku doE. W.w dniu 11 stycznia 2016 roku, a następnie w okresie od 22 lutego 2016 roku do 18 maja 2016 roku słowa oraz jego agresywne, niewłaściwe zachowanie się tak przed drzwiami mieszkania pokrzywdzonej, jak i wokół budynku przyul. (...)wŚ., w tym w szczególności wykrzykiwanie na głos gróźb i wulgarnych zwrotów pod jej adresem stanowiły niewątpliwie zapowiedź popełnienia przez oskarżonego przestępstwa na szkodęE. W., która była podmiotem zdolnym do zrozumienia treści kierowanych do niej wypowiedzi. Wzbudziły one w zagrożonej uzasadnioną obawę, że oskarżony groźby swoje zrealizuje. Obawa ta nie miała charakteru jedynie subiektywnego, ale znajdowała obiektywne uzasadnienie w okolicznościach sprawy. Zważyć należy, iż oskarżony nie poprzestał na wypowiedziach słownych, w nocy 11 stycznia 2016 roku szarpał za klamkę mieszkania pokrzywdzonej, rozrzucał znajdujące się na korytarzu przedmioty zakłócając ciszę nocną, czym obudził pokrzywdzoną ze snu, był nietrzeźwy, nie panował nad swoim zachowaniem, był agresywny, o czym świadczą zeznania samej pokrzywdzonej oraz świadkaP. B., zaś w dniu 18 maja 2016 roku rzucił w jej stronę łopatą, na co wskazał w swoich zeznaniach świadekT. B.. Dodatkowo pokrzywdzona zdawała sobie sprawę, że oskarżony wie, gdzie mieszka, znał też jej rodzinę. Na realny charakter tej obawy wskazuje również fakt, żeE. W.powyższe zdarzenia zgłaszała niezwłocznie po ich zaistnieniu funkcjonariuszom Policji, starała się również unikać kontaktu z oskarżonym, nosiła przy sobie gaz łzawiący.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało ponadto, że w dniu 28 maja 2016 roku oskarżony skierował groźbę pozbawienia życia w stosunku doP. B.. Zdarzenie miało miejsce przy wejściu do budynku położonego wŚ.przyul. (...)po godzinie 14-tej, po tym, jak oskarżony wraz z bratemA. F.zdjęli z zawiasów drzwi wejściowe prowadzące na klatkę schodową. Pomiędzy mężczyznami wywiązała się szarpanina, oskarżony używał przy tym słów wulgarnych.
Zachowanie się oskarżonego w dniu 28 maja 2016 roku wobecP. B., w tym w szczególności wypowiedziane słowa stanowiły zapowiedź popełnienia na jego szkodę przestępstwa. Pokrzywdzony był osobą zdolną do zrozumienia treści skierowanych do niego gróźb. Wzbudziły one w zagrożonym uzasadnioną obawę, żeM. F.groźbę tę zrealizuje. Obawa ta nie wynikała jedynie z subiektywnego odczucia pokrzywdzonego, ale znajdowała swoje obiektywne uzasadnienie w okolicznościach sprawy.M. F.w dniu 28 maja 2016 roku - jak sam wyjaśnił – wypił kilka piw. Był nietrzeźwy, zachowywał się agresywnie. Pokrzywdzony znał jednocześnie oskarżonego z sąsiedztwa, wiedział o jego niewłaściwym zachowaniu się, na które wskazali w swoich zeznaniach także świadkowie:D. N.,E. K.,A. W.,E. W.iT. B.. Wcześniej w styczniu 2016 roku oskarżony dokonał uszkodzenia pojazduP. B.. O tym, że pokrzywdzony bał się spełnienia wypowiedzianej przez oskarżonego groźby dodatkowo świadczy okoliczność, że jeszcze tego samego dnia złożył zeznania na Policji, gdzie opisał przebieg zdarzenia z udziałem oskarżonego.
Opisanych czynów oskarżony dopuścił się umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Chciał je popełnić i godził się na ich popełnienie. Kierując pod adresemE. W.iP. B.wypowiedzi, że zabije pokrzywdzonych, używając przy tym obraźliwych, wulgarnych zwrotów, przejawiając agresję, miał świadomość konsekwencji swojego bezprawnego zachowania oraz faktu, że takim zachowaniem wywołuje w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę, że groźby swoje spełni. Powyższego nie zmienia ustalenie, iż czynów tych dopuścił się po spożyciu alkoholu, w tym w dniu 11 stycznia 2016 roku i 28 maja 2016 roku w stanie nietrzeźwości.
Czyny były również zawinione. Oskarżony jest osobą dorosłą. Bezprawność zachowania była mu znana. Brak jest również okoliczności wyłączających winę. Oskarżony mógł więc zachować się zgodnie z prawem i z własnej woli tego nie uczynił. Nie działał ponadto w żadnej szczególnej sytuacji motywacyjnej, w której niejako byłby zmuszony do popełnienia zarzucanych mu czynów.
Opisane powyżej zachowania w stosunku do pokrzywdzonejE. W.w okresie od dnia 22 lutego 2016 roku do dnia 18 maja 2016 roku oskarżony podejmował w krótkich odstępach czasu (kilku dni), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, tj. w warunkach czynu ciągłego zart. 12 k.k.
Czyny były również bezprawne – sprzeczne z normą sankcjonowaną chroniącą wolność człowieka przed popełnieniem przestępstwa na jego szkodę, karalne z mocyart. 190 § 1 k.k.oraz karygodne, tj. społecznie szkodliwe w stopniu większym niż znikomy.
Tak więc zachowanie oskarżonego wyczerpało wszystkie znamiona występków zart. 190 § 1 k.k.iart. 190 § 1 k.k.w związku zart. 12 k.k.

Co do czynu opisanego w punkcie III aktu oskarżenia:

Stosownie doart. 193 k.k., kto wdziera się do cudzego domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia albo ogrodzonego terenu albo wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Zgodnie natomiast zart. 13 § 1 k.k., odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.
W świetle ustalonego przez Sąd stanu faktycznego fakt popełnienia przez oskarżonegoM. F.zarzucanego mu w punkcie III części wstępnej wyroku czynu oraz jego wina nie budzą wątpliwości.
M. F.w nocy 11 stycznia 2016 roku, po opuszczeniu mieszkaniaA. N., z którą spożywał alkohol, znajdując się w stanie nietrzeźwości, podszedł do drzwi mieszkania zajmowanego przezE. W.wraz z rodziną. Oskarżony zaczął szarpać za klamkę drzwi wejściowych, usiłując otworzyć drzwi i dostać się do środka, wbrew woli pokrzywdzonej. Swoim zachowaniem oskarżony wypełnił znamiona usiłowania przestępstwa naruszenia miru domowego opisanego w powołanym przepisie, albowiem na skutek istniejącego zabezpieczenia w postaci zamontowanego zamka we drzwiach mieszkania, nie zdołał dostać się do jego środka. Jednocześnie znajdował się w fazie bezpośredniego zmierzania do dokonania czynu zabronionego, na co wskazuje podejście pod drzwi i szarpanie za klamkę celem ich otwarcia. Gdyby nie istniejąca przeszkoda,M. F.wdarłby się do mieszkania pokrzywdzonej, naruszając przysługujące jej prawo do decydowania o tym, kto może przebywać w miejscu, którego była gospodarzem. Nie był przy tym osobą, której na podstawie przepisów przysługiwałoby uprawnienie do dysponowania miejscem, do którego zamierzał wtargnąć.
Oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Chciał popełnić ten czyn zabroniony i godził się na jego popełnienie. Szarpiąc za klamkę drzwi, wykrzykując do pokrzywdzonej słowa obraźliwe, miał świadomość, że usiłuje wejść do cudzego mieszkania wbrew woli osoby dysponującej tym mieszkaniem. Wniosku powyższego, w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz poczynionych powyżej rozważań nie podważa fakt, iż w chwili czyny znajdował się w stanie nietrzeźwości.
Czyn był również zawiniony. Bezprawność zachowania była oskarżonemu, będącemu osobą dorosła, znana. Oskarżony nie działał przy tym w żadnej szczególnej sytuacji motywacyjnej, usprawiedliwiające jego zachowanie.
Czyn był ponadto bezprawny – sprzeczny z normą sankcjonowaną chroniącą wolność jednostki od naruszeń jej prawa do decydowania o tym, kto może przebywać w miejscach, których jednostka ta jest gospodarzem, karalny z mocyart. 193 k.k.w związku zart. 14 § 1 k.k.oraz karygodny, tj. społecznie szkodliwy w stopniu większym niż znikomy.
Tak więc zachowanie oskarżonego wyczerpało wszystkie znamiona występku zart. 13 § 1 k.k.w związku zart. 193 k.k.

Co do czynów opisanych w punktach IV, V i VIII aktu oskarżenia:

Oskarżony stanął pod zarzutem popełnienia występków zart. 288 § 1 k.k., zgodnie z którym kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Dla zakwalifikowania zachowania sprawcy jako przestępstwa zart. 288 § 1 k.k.niezbędne jest, aby skutkiem jego zachowania była szkoda majątkowa przekraczająca 1/4 minimalnego wynagrodzenia. Występek zart. 288 k.k.należy bowiem do czynów przepołowionych, a więc w zależności od okoliczności może być kwalifikowany albo jako występek, albo jako wykroczenie zart. 124 § 1k.w., stosownie do którego, kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Przepis art. 124 § 1 k.w. określa granicę przewidzianego w nim wykroczenia i odnosi ją do wysokości szkody, a nie wartości uszkodzonej rzeczy (tak SN w wyroku z dnia 22 października 1998 roku, III KKN 146/97, Prok. i Pr.-wkł. 1999, nr 2, poz. 16). Wartość tę wyznacza suma rzeczywistych strat (damnum emergens) i utraconych korzyści (lucrum cessans) w związku ze zniszczeniem albo uszkodzeniem rzeczy (tak SN w uchwale z dnia 19 października 1972 roku, VI KZP 41/72, OSNKW 1973, nr 1, poz. 4).
W 2016 roku wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę wynosiła 1 850 zł.
Jak wykazało postępowanie dowodowe oskarżony w dniu 24 stycznia 2016 roku w budynku położonym przyul. (...)wŚ.podszedł do drzwi mieszkania usytuowanego na parterze, zajmowanego przezA. L. (1)i jego rodzinę. Po tym, jak został wypchnięty z mieszkania przezA. L. (1)iA.L.na korytarz, zaczął uderzać pięściami w drzwi, kopać w nie i napierać na nie całym ciałem, czym doprowadził do poluzowania się zawiasów drzwi, uszkodzenia dwóch zamków i konstrukcji mocowania futryny. Szkoda, którą poniósłA. L. (1)w związku z zachowaniem się oskarżonego wyniosła 460 zł.
Kolejno jeszcze tego samego dnia oskarżony przeniósł się na pierwsze piętro budynku przyul. (...)wŚ., i powtórzył swoje zachowanie poprzez uderzanie oraz kopanie w drzwi mieszkania usytuowanego na piętrze budynku, czym spowodował uszkodzenie zawiasów drzwi, wgniecenia oraz zarysowania powłoki drzwi, wyrządzając tym samym szkodę w wysokości 160 zł.
Przeprowadzone postepowanie dowodowe wykazało ponadto, że w dniu 28 maja 2016 rokuM. F.szarpał oraz kopał drzwi wejściowe do klatki schodowej od strony podwórka budynku przyul. (...)wŚ.po tym, jak zostały one ściągnięte z zawiasów i pozostawały zaczepione o zamontowane urządzenie do spowalniania zamykania drzwi. Swoim zachowaniem wyrządził szkodę na kwotę 255 zł.
Dwukrotnie w dniu 24 stycznia 2016 roku, a ponadto w dniu 28 maja 2016 roku oskarżony swoim zachowaniem wypełnił opisane zarówno wart. 288 § 1 k.k., jak i wart. 124 § 1k.w. znamię uszkodzenia rzeczy polegające na doprowadzeniu do zmiany substancji i istotnych właściwości drzwi, decydujących o ich przeznaczeniu i możliwościach wykorzystania. Uszkodzone drzwi nie stanowiły przy tym własności oskarżonego, będąc rzeczami cudzymi w rozumieniu powołanych przepisów.
Jednocześnie przeprowadzone postępowanie doprowadziło do zmiany kwalifikacji prawnej czynów zarzucanych oskarżonemu poprzez przyjęcie, że czyny te stanowiły wykroczenia z art. 124 § 1 k.w., a to z uwagi na wartość powstałej, a ustalonej w wyniku zebranych w sprawie dowodów szkody, nie przekraczającej 1/4 minimalnego wynagrodzenia.
Oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim – nie tylko godził się na popełnienie opisanych czynów zabronionych, ale chciał je popełnić. Stosując siłę fizyczną poprzez uderzanie w drzwi, kopanie, napieranie na drzwi, będąc przy tym osobą młodą, dobrze zbudowaną, miał świadomość, że takim działaniem powoduje uszkodzenia drzwi niebędących jego własnością i chciał ich dokonać. Wniosku powyższego nie podważa okoliczność, że w chwili popełnienia czynu z dnia 28 maja 2016 roku oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości zdefiniowanym wart. 115 § 16 k.k., posiadając stężenie 0,61 mg alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza.
Czyny te były także zawinione. Oskarżony jest osobą dorosłą. Wprawdzie w dniu 28 maja 2016 roku znajdował się w stanie nietrzeźwości, niemniej stan upojenia alkoholowego zwykłego również na gruncie art. 17 § 3 k.w. nie wyłączył poczytalności.
Czyny były bezprawne – sprzeczne z normami sankcjonowanymi chroniącymi mienie, karalne z mocy art. 124 § 1 k.w. oraz karygodne, tj. społecznie szkodliwe.
Tak więc zachowanie oskarżonego wyczerpało wszystkie znamiona wykroczeń z art. 124 § 1 k.w.

Co do czynu opisanego w punkcie VI aktu oskarżenia:

Zgodnie zart. 278 § 1 k.k., kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności zeznań świadkówN. S.iM. S.i ustalony na ich podstawie stan faktyczny prowadzą do jednoznacznego wniosku, że oskarżony swoim działaniem zrealizował wszystkie znamiona przestępstwa kradzieży stypizowanego wart. 278 § 1 k.k.W dniu 22 marca 2016 roku udał się on bowiem dosklepu (...)wŚ., w którym podszedł do stoiska z perfumami. Następnie z półki zabrał trzy sztuki perfum o łącznej wartości 522,97 zł, które włożył do kieszeni kurtki. Kolejno skierował się w kierunku wyjścia ze sklepu, omijając kasy. Po przekroczeniu linii kas został zatrzymany przez pracownika ochrony, z którym doszło do szamotaniny.
Czynu tego oskarżony dopuścił się umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Chciał dokonać kradzieży, na co wskazuje schowanie towaru do kieszeni kurtki jeszcze przy półce z perfumami, skierowanie się następie do wyjścia z ominięciem linii kas bez zapłacenia za zabrany z półek sklepowych towar.M. F.próbował następnie opuścić sklep nie reagując na polecenia pracownika ochrony. Nie wywołuje przy tym wątpliwości, że miał świadomość, że zabiera ze sklepu rzeczy niebędące jego własnością.
Czyn oskarżonego był czynem zawinionym. Oskarżony jest osobą dorosłą, sprawną umysłowo, a zatem podmiotem zdolnym do ponoszenia winy. Jednocześnie oskarżony nie znajdował się w jakiejkolwiek anormalnej sytuacji motywacyjnej, która w jakimś stopniu usprawiedliwiłaby naruszenie przez niego normy prawnej.
Czyn był również bezprawny – sprzeczny z normą sankcjonowaną chroniącą mienie, karalny z mocyart. 278 § 1 k.k.oraz karygodny, tj. społecznie szkodliwy w stopniu większym niż znikomy.
Tak więc zachowanie oskarżonego wyczerpało wszystkie znamiona występku zart. 278 § 1 k.k.

Co do czynu opisanego w punkcie X aktu oskarżenia:

Odpowiedzialności karnej zart. 216 § 1 k.k.podlega ten, kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła.
Wprawdzie pojęcie znieważania nie zostało wkodeksie karnymsprecyzowane, jednakże jego znaczenie w prawie karnym nie odbiega od tego, które występuje w języku powszechnym. Jak uznał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 maja 2008 roku, sygn. akt III KK 234/07, Biul. PK 2008, nr 10, poz. 33: „Przestępstwo zniewagi polega na użyciu słów obelżywych lub sformułowanie zarzutów obelżywych lub ośmieszających, postawionych w formie niezracjonalizowanej. O uznaniu określonych sformułowań za «znieważające» decydują w pierwszym rzędzie ogólnie przyjęte normy obyczajowe”.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że oskarżony w okresie od dnia 11 stycznia 2016 roku do dnia 18 maja 2016 roku kierował pod adresemE. W., spotykając pokrzywdzoną na klatce wspólnie zajmowanego budynku, podwórku, w sytuacji, gdy wychodziła z domu lub wracała do domu, wysiadała z samochodu, słowa wulgarne, powszechnie uznawane za obelżywe, czym dopuścił się znieważeniaE. W.. Na powyższe konsekwentnie wskazywała w swoich zeznaniach sama pokrzywdzona, a znalazły one potwierdzenie m.in. w zeznaniach świadkaT. B.oraz wyjaśnieniach oskarżonego, przyznającego się do winy.
M. F.działał przy tym umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, na co wskazuje wypowiadanie bądź wykrzykiwanie wulgarnych, obraźliwych słów w obecności pokrzywdzonej. Miał przy tym świadomość, że swoim zachowaniem poniża godność pokrzywdzonej, albowiem używał słów, które według zdeterminowanych kulturowo i powszechnie przyjętych ocen stanowią wyraz pogardy dla człowieka, niezależnie od odczuć samego pokrzywdzonego.
Opisany czyn oskarżanego był również zawiniony. Oskarżony jest osobą dorosłą. Bezprawność takiego zachowania byłaM. F.znana. Oskarżony mógł więc zachować się zgodnie z prawem i z własnej woli tego nie uczynił. Nie działał ponadto w żadnej szczególnej sytuacji motywacyjnej.
Czyn był również bezprawny – sprzeczny z normą sankcjonowaną chroniącą godność człowieka, karalny z mocyart. 216 § 1 k.k.oraz karygodny, tj. społecznie szkodliwy w stopniu większym niż znikomy.
Opisane powyżej zachowania oskarżony podejmował w krótkich odstępach czasu (około dwóch - trzech dni), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, tj. w warunkach czynu ciągłego zart. 12 k.k.
Tak więc zachowanie oskarżonego wyczerpało wszystkie znamiona występku zart. 216 § 1 k.k.w związku zart. 12 k.k.

Co do kary:
Wymierzając kary jednostkowe za poszczególne popełnione przez oskarżonegoM. F.przestępstwa Sąd kierował się dyrektywami zawartymi wart. 53 k.k., zaś w odniesieniu do popełnionych wykroczeń, dyrektywami zawartymi wart. 33k.w.
Przy ustalaniu stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu w punktach I, IV i V wyroku Sąd miał na uwadze, że oskarżony swoim zachowaniem godził w mienie, będące jedną z podstawowych wartości chronionych w polskim systemie prawnym, a rozumiane jako własność oraz inne prawa majątkowe. Działał przy tym z zamiarem bezpośrednim, z naganną motywacją przejawiającą się lekceważącym stosunkiem do przysługującej innym podmiotom własności, pod wpływem alkoholu, przejawiając agresję. Sąd wziął także pod uwagę wysokość szkody wyrządzonej przez oskarżonego.
Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie II wyroku jako znaczny uwzględniono, że oskarżony swoim zachowaniem godził w wolność pokrzywdzonychE. W.iP. B.przed popełnieniem przestępstwa na ich szkodę, a ponadto w życie i zdrowieE. W.. Grożąc pozbawieniem życia używał wulgarnych, obraźliwych słów pod adresem pokrzywdzonych. Czynu z dnia 11 stycznia 2016 roku dopuścił się w porze nocnej, ponadto czyny z dnia 11 stycznia 2016 roku i 28 maja 2016 roku popełnił w stanie nietrzeźwości. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie II wyroku Sąd miał przy tym na uwadze, iż oskarżony nie został w żaden sposób sprowokowany zachowaniem pokrzywdzonych. Również sytuacja osobista oraz majątkowa oskarżonego, w jakiej się znajdował, nie wskazywała na istnienie szczególnych okoliczności, które mogłyby usprawiedliwić takie zachowanie sięM. F..
Rozważania te zachowują aktulanośc także w odniesieniu do oceny stopnia społecznej szkodliwosci czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie VI wyroku, którym to zachowaniem oskarżony godził w godność drugiego człowieka.
Podobnie też należało ocenić stopień społecznej szkodowości czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie III wyroku, gdyż swoim zachowaniem godził on w prawo jednostki do decydowania o tym, kto może przebywać w miejscach, których jednostka ta jest gospodarzem. Czynu tego dopuścił się w nocy, będąc w stanie nietrzeźwości. Stosował przy tym siłę fizyczną, szarpiąc za klamkę drzwi od mieszkania pokrzywdzonej, nadto grożąc pokrzywdzonej pozbawieniem życia, a wcześniej zakłócając ciszę nocną na wspólnym korytarzu.
Stopień winy należy ocenić jako średni. Oskarżony jest osobą dorosłą, w chwili czynów miał zachowaną zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Niemniej w oparciu o opinie sądowo – psychiatryczne Sąd ustalił, iż posiada on cechy nieprawidłowej osobowości, skłonność do nadużywania alkoholu i substancji psychoaktywnych oraz przejawia zaburzenia zachowania spowodowane ich używaniem, zaś w czasie objętym zarzutami występował uM. F.stan upojenia alkoholowego (zwykłego). Tym samym nie mógł on w pełni zapanować nad swoim zachowaniem. Okoliczność ta w ocenie Sądu, pomimo że pomniejszała stopień winy, nie stanowiła jednak dla oskarżonego w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów przeszkody dla dania posłuchu normie prawnej, z której to możliwości jednak nie skorzystał. Oskarżony nie znajdował się bowiem w żadnej szczególnej sytuacji motywacyjnej. Miał możliwość rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia czynu. Bezprawność wszystkich przypisanych mu zachowań była oskarżonemu doskonale znana.
Przy wymiarze jednostkowych kar na niekorzyść uwzględniono uprzednią karalność oskarżonego.
Wymierzając oskarżonemu kary na korzyść uwzględniono natomiast fakt przyznania się do winy oraz wyrażenie skruchy.
Mając na względzie powyższe, uznając oskarżonegoM. F.za winnego popełnienia czynu przypisanego muw punkcie I wyrokustanowiącego występek zart. 288 § 1 k.k.Sąd wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
W stosunku do czynów opisanych w punktach II, VII i IX części wstępnej wyroku Sąd przyjął, że czynów tych oskarżony dopuścił się w warunkach ciągu przestępstw zart. 91 § 1 k.k.Należy mieć na uwadze, iż ciąg przestępstw jest instytucją prawa karnego materialnego, co oznacza, że jej stosowanie jest obowiązkiem Sądu. Przyjęcie lub odrzucenie możliwości zastosowaniaart. 91 § 1 k.k.uzależnione jest więc wyłącznie od spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, którymi są: wykorzystanie takiej samej sposobności, krótkie odstępy czasu pomiędzy poszczególnymi przestępstwami oraz brak wyroku, chociażby nieprawomocnego co do któregokolwiek z nich, który zapadł w okresie między pierwszym a ostatnim z przestępstw.  Przestępstwa z dnia 11 stycznia 2016 roku, z okresu od dnia 22 lutego 2016 roku do dnia 18 maja 2016 roku oraz z dnia 28 maja 2016 roku polegały na wypowiadaniu przez oskarżonego gróźb karalnych. Zachowań tych oskarżony dopuścił się w krótkim odstępie czasu. Nie zapadł ponadto co do któregokolwiek z tych przestępstw chociażby nieprawomocny wyrok. Przypisane oskarżonemu czyny charakteryzują się tożsamą kwalifikacją prawną, wypełniając tak znamiona przedmiotowe, jak i podmiotowe występków zart. 190 § 1 k.k.Uznając zatem oskarżonego za winnego popełnienia czynów przypisanych muw punkcie II wyrokustanowiących występki zart. 190 § 1 k.k.oraz zart. 190 § 1 k.k.w związku zart. 12 k.k.Sąd, przy zastosowaniuart. 91 § 1 k.k.na podstawieart. 190 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu przypisanego muw punkcie III wyrokustanowiącego występek zart. 13 § 1 k.k.w związku z 193k.k.Sąd na podstawieart. 193 k.k.w związku zart. 14 § 1 k.k.wymierzył mu karę 2 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu przypisanego muw punkcie V wyrokustanowiącego występek zart. 278 § 1 k.k.Sąd wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu przypisanego muw punkcie VI wyrokustanowiącego występek zart. 216 § 1 k.k.w związku zart. 12 k.k.Sąd na podstawieart. 216 § 1 k.k.wymierzył mu karę 2 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Zgodnie natomiast z art. 9 § 2 k.w., jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. Uznając zatem oskarżonegoM. F.za winnego popełnienia czynów przypisanych muw punkcie IV wyrokustanowiących wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. Sąd przy zastosowaniu art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu łącznie karę 30 dni aresztu.
W ocenie Sądu powyższe kary jednostkowe będą adekwatną do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości reakcją na popełnione przez oskarżonego poszczególne przestępstwa oraz wykroczenia. Orzeczone kary jednostkowe są dostosowane do wagi czynów przypisanych oskarżonemu. Zarazem orzeczonych kar nie można uznać za rażąco surowe.
Biorąc pod uwagę kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz ograniczenia wolności wymierzone za zbiegające się przestępstwa Sąd na podstawieart. 91 § 2 k.k.wymierzył oskarżonemuw punkcie VII wyrokukarę łączną w wysokości 8 miesięcy pozbawienia wolności, przy zastosowaniu zasady asperacji. Przy orzekaniu oskarżonemu kary łącznej Sąd kierował się zwykłymi dyrektywami karania: słuszności i celowości, mając na uwadze związek podmiotowo – przedmiotowy zachodzący pomiędzy tymi przestępstwami.
Sąd nie znalazł zarazem podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności. Kluczową bowiem kwestią przy stosowaniu tej instytucji jest istnienie wobec sprawcy pozytywnej prognozy kryminologicznej, ustalanej m.in. na podstawie postawy sprawcy oraz jego dotychczasowego sposobu życia. W zachowaniuM. F.brak jest elementów świadczących o tym, że zrozumiał on naganność swojego zachowania. Jego dotychczasowy sposób życia wskazuje, że swoim zachowaniem oskarżony manifestuje skrajnie lekceważący stosunek względem obowiązującego porządku prawnego. Ponowne popełnianie przestępstw świadczy o uporze w naruszaniu prawa. Tym samym nie istnieją podstawy, dla których można twierdzić, iż warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności zapobiegnie kolejnemu popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa. Przepisart. 89 § 1 k.k.in finewyraźnie wymaga tu pewności, że kara w zawieszeniu zapobiegnie powrotowi do przestępstwa.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej w punkcie VII kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemuw punkcie VIII wyrokuokres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, tj. okresy zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego w dniu 11 stycznia 2016 roku od godziny 01:45 do godziny 18:55, w dniu 12 stycznia 2016 roku od godziny 16:20 do godziny 18:46, od dnia 22 marca 2016 roku godzina 14:30 do dnia 24 marca 2016 roku godzina 11:30, od dnia 28 maja 2016 roku godzina 14:20 do dnia 30 maja 2016 roku godzina 11:20, oraz od dnia 9 czerwca 2016 roku godzina 11:00 do dnia 25 października 2016 roku godzina 14:20, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie za równoważny jednemu dniowi pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu ukształtowana w powyższy sposób kara łączna oraz orzeczona kara za popełnione wykroczenia dają realną nadzieję, że oskarżony zrozumie naganność swojego postępowania, a zarazem będą wystarczające dla wdrożeniaM. F.w poszanowanie porządku prawnego realizując swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej.
Zdaniem Sądu kary te osiągną także swoje cele w zakresie prewencji ogólnej. Umocnią w świadomości społecznej konieczność przestrzegania norm prawnych oraz świadomość, że sprawcy przestępstw i wykroczeń nie pozostają bezkarni.

Co do kosztów:
O kosztach obrony z urzędu orzeczono na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez obrońcę z urzędu (Dz.U. poz. 1801).
Z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonego na podstawie przepisuart. 624 § 1 k.p.k.Sąd zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych w przedmiocie wydania wyroku łącznego, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.