Sąd Okręgowy w Gliwicach
IX Zamiejscowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IX Pa 27/15
Data wyroku: 2015-05-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Olszowska, Janina Kościelniak, Maria Konieczna
Słowa kluczowe: Zaświadczenie Zus
Podstawa prawna: art.385 kpc w zw. z art.189 kpc

Sygn. akt IX Pa 27/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 maja 2015 r.
Sąd Okręgowyw Gliwicach

    Sąd Pracy i Ubezpieczeń SpołecznychOśrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział IX Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący : SSO Janina Kościelniak
Sędziowie: SSO Maria Konieczna /spr/
SSO Maria Olszowska
Protokolant: st. sekretarz sądowy Dagmara Mazurkiewicz
przy udziale ./.
po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015r. w Rybniku
sprawy z powództwaR. S.
przeciwko(...) S.A.Kopalni (...)wP.
o wydanie zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu
na skutek apelacji powodaR. S.
od wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu –Zdroju Wydziału IV Pracy
z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt IV P 462/13

1
oddala apelację,

2
zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 60,00 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję.

Sędzia:   Przewodniczący:   Sędzia:
SSO Maria Konieczna SSO Janina Kościelniak SSO Maria Olszowska
Sygn. akt IX Pa 27/15

UZASADNIENIE
Pozwem przeciwko(...) S.A.Kopalnia (...)wP.powód wniósł o wydanie nowego zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu przez pozwaną z 3 lat kalendarzowych 1986-1988 , w których do zarobku doliczono 5 ton węgla obowiązującego go od dnia nabycia prawa do renty wypadkowej tj. 01.12.1993r.
W uzasadnieniu podniósł, iżKopalnia (...)wystawiając zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu przyjęła 4 lata kalendarzowe 1987-1990 r. w którym w.w.p.w wynosił 215,22% do zarobku doliczono 5 ton węgla. Korzystniejsze byłoby, gdyby zakład pracy w dniu nabycia prawa do renty wypadkowej przyjął 4 lata kalendarzowe 1986-1989 r. w którym w.w.p.w wynosiłby 234,67% , do zarobku doliczono 5 ton węgla. Wystawiono w 2007 r. i 2012 r. druki RP-7 , w których wykazano lata 1986-1989 r. lecz nie ustalono od, którego roku mają one obowiązywać. Do chwili obecnej wysokość renty nie została ustalona z uwzględnieniem druku RP-7 z 4 lat kalendarzowych 1986-1989 r. , w którym do zarobku doliczono 5 ton węgla, tym samym nie należą mu się dodatkowe 3 tony węgla, które Z.U.S wypłaca mu od 01.05.2007 r. , gdy przepisy wskazują dokładnie, kto może skorzystać z dodatkowych 3 ton węgla. Zakład pracy nie wykazał do chwili obecnej najkorzystniejszych zarobków w sposób prawidłowy, dlatego prośba o wystawienie nowego druku RP-7 z 3 lat kalendarzowych 1986-1988 r. jest uzasadniona, zgodnie zart. 16 ust. 2 ustawy z dnia 14.12.1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin( Dz. U z 1982 r., Nr 40 poz. 267 ze zm). Powód od 01.12.1993 r. do 01.07.2003 r. pobierał zkopalni (...)rentę wyrównawczą i za ten okres nie należy mu się nadpłata.
W odpowiedzi na pozew pozwanawniosła o odrzucenie powództwa lub o jego oddalenie oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podniosła, iż stroną postępowania winien być Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR., bo sprawa dotyczy wzajemnych relacji pomiędzy powodem a wskazanym wyżej Zakładem i stąd brak jest legitymacji procesowej biernej po stronie pozwanej, ponadto , gdy z informacji posiadanych przez pozwaną wynika, że powód prowadził, co najmniej jeden spór sądowy z ZUS, którego przedmiot był tożsamy z przedmiotem opisanym w niniejszym pozwie i spór ten został prawomocnie rozstrzygnięty.
Z ostrożności procesowej pozwana podniosła zarzut przedawnienia , bo powód wniósł pozew w dniu 02.12.2013 r. , przedmiotem sprawy jest wystawienie nowego zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu przez pozwaną z 3 lat kalendarzowych 1986-1988 r., powód kwestionuje zaświadczenie wydane przez pozwaną w listopadzie 2003 r. od daty wydania , którego minęło ponad 10 lat.
Również z przyczyn merytorycznych powództwo jest nieuzasadnione i winno zostać oddalone.
Roszczenie powoda jest niezasadne, bo zgodnie zart. 7 ustawy z dnia 17.10.1991 r.o rewaloryzacji emerytur i rent… podstawę wymiaru emerytury lub renty stanowiła podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne za okres 4 lat kalendarzowych wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 13 lat kalendarzowych, jeżeli wniosek o świadczenie został zgłoszony do dnia 31.12.1993 r., przy czym okres ostatnich lat kalendarzowych liczy się wstecz od roku, w którym zgłoszono wniosek, co zostało wyjaśnione powodowi.
Powód w dniu 20.09.1993 r. złożył wniosek o rentę inwalidzką z tytułu wypadku przy pracy. Do wniosku tego został sporządzony druk RP-7 z 4 lat kalendarzowych 1987-1990 wybranych z okresu 13 lat z pomniejszoną wartością węgla (5 ton) zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Wybór okresu do ustalenia podstawy należy do osób zainteresowanych. Zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej osoby mające ustalone prawo do świadczeń na podstawie obowiązujących przepisów przed 01.01.1999r. mogły wystąpić z wnioskiem o doliczenie tej części świadczeń w naturze, do których zachowali prawo po przejściu na emeryturę lub rentę. Doliczenie pełnej wartości świadczeń w naturze mogło nastąpić na wniosek osoby zainteresowanej. Po zmianie przepisów o możliwości wliczenia do podstawy wymiaru renty, pełnej wartości węgla, na wniosek zainteresowanego wystawiono w 2002 r. RP-7 z tych samych 4 lat 1987-1990 z pełną wartością węgla. W lipcu 2003 r. powód nabył prawa emerytalne i w listopadzie 2003 r. na pisemną prośbę powoda sporządzono druk RP-7 z okresu już 10 kolejnych lat kalendarzowych 1983-1992 z pełną wartością węgla z ostatnich 20 lat kalendarzowych (w załączeniu) przypadających bezpośrednio przed rokiem, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę. Druk, który został przesłany na adres domowy w dniu 10.11.2003r. zawiera również wynagrodzenie za lata 1986-1988, będące przedmiotem roszczenia . W okresie od grudnia 1993r. do lipca 2003r. powód otrzymywał z kopalni rentę wyrównawczą, od lipca 2003r. pobiera z ZUS-u półtora świadczenia. W kwietniu 2007r. na prośbę powoda sporządzono druk RP-7 za okres 4 lat 1986-1989 z pomniejszoną wartością węgla (5 ton) z datą 27.04.2007 r. i drugi druk RP-7 za okres 4 lat 1986-1989 z pełną wartością węgla z datą 24.04.2007 r. Obydwa druki zostały wysłane do ZUS-u w tym samym dniu 08.07.2007 r. W kwietniu 2012 r. powód złożył pismo, w którym stwierdza, że zakład pracy wystawił nieprawidłowo w/w druki RP-7.KWK (...)udzieliła pisemnej odpowiedzi, że w każdym druku wystawionym 06.11.2003 r., 24.04.2007 r. i 27.04.2007 r. wykazano prawidłowe kwoty wynagrodzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami. Po kolejnej interwencji powoda wysłano do ZUS-u pismo z wyjaśnieniem, że druk RP-7 z pomniejszoną wartością węgla 5 ton winien być opatrzony datownikiem 24.04.2007 r., a RP-7 z pełną wartością węgla 8 ton datownikiem 27.04.2007 r. Dnia 23.05.2012 r. wpłynęło kolejne pismo powoda o ponowne wystawienie druku RP-7 za lata 1986-1989 z wartością węgla 5 ton i 8 ton. Dnia 04.06.2012 r. zakład sporządził po raz kolejny druki RP-7. Dnia 26.10.2012 r. wpłynęło pismo powoda prośbą o anulowanie druków RP-7 z dnia 24.04.2007 r. i 27.04.2007 r.KWK (...)dnia 31.10.2012 r. wysłała pismo do ZUS-u z prośbą o anulowanie druków RP-7 z dnia 24.04.2007 r. i 27.04.2007 r., a przyjęcie, jako aktualne z dnia 04.06.2012 r. W dniu 27.11.2012 r. wpłynęło kolejne pismo powoda kolejna odpowiedź zakładu z dnia 10.12.2012 r., że wszystkie druki RP-7 zawierają te same wynagrodzenia i są sporządzone prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powód był informowany przez pozwaną o podjętych działaniach, o obowiązującym stanie prawnym oraz o poprawności działań Kopalni w przedmiotowej sprawie.
Wyrokiem z dnia 20.11.2014r. Sąd Rejonowy w Jastrzębiu-Zdroju Wydział IV Pracy:
w pkt 1 oddalił powództwo,
w pkt 2 zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 60,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał , co następuje:
26 maja 2014 r. powód wniósł o wystawienie nowego zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z 3 lat kalendarzowych 1986 – 1988 w którym do zarobku doliczono 5 ton węgla i obowiązywałoby od 1 grudnia 1993 r. oraz dołączenie do powyższego zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu pisma o anulowanie druku Rp-7 z 1993 r. W uzasadnieniu wskazał, iż żaden z pracowników pozwanej który złożył swój podpis na drukach Rp-7 z 1993 r., 2007 r., i 2002 r. nie chce się przyznać do błędów które się w nich znalazły oraz ich naprawy. Dlatego żąda wystawienia nowego druku Rp-7 z 3 lat kalendarzowych 1986-1988. Powyższe rozwiązanie zadowoli wszystkie strony. Świadczenie rentowe zostanie wyliczone według najkorzystniejszego wariantu i zamknie sprawę.
Poza sporem w niniejszej sprawie było, iż powód na mocy decyzji z dnia 01.01.1994r. począwszy od 01.12.1993 r. uzyskał prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Do ustalenia podstawy wymiaru przyjęto wynagrodzenie z 4 kolejnych lat kalendarzowych wybranych z ostatnich 13 lat kalendarzowych poprzedzających rok w którym złożono wniosek o świadczenie, to jest od 1987 do 1990r.
W dniu 10.10.2002r. po zmianie przepisów o możliwości doliczenia pełnej wartości węgla został sporządzony przez pozwaną druk Rp-7 za lata 1987-1990 z pełną wartością węgla.
W 2003r. powód nabył prawa emerytalne i w listopadzie 2003r. na pisemną prośbę powoda sporządzono druk Rp-7 z okresu już 10 kolejnych lat kalendarzowych 1983-1992 z pełna wartością węgla z ostatnich 20 lat kalendarzowych przypadających bezpośrednio przed rokiem, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę.
Wypłata renty z tytułu niezdolności do pracy, przy przyjęciu tego wskaźnika z 2002r. była realizowana do czasu wystąpieniaKopalni (...)w dniu 09.05.2007r. z wnioskiem o jej weryfikację poprzez uwzględnienie do wyliczenia korzystniejszych zarobków z innego okresu. W kwietniu 2007r. sporządzono druk RP-7 za okres 4 lat 1986-1989 z pomniejszoną wartością węgla (5 ton) z datą 27.04.2007 r. i drugi druk RP-7 za okres 4 lat 1986-1989 z pełną wartością węgla z datą 24.04.2007 r. Obydwa druki zostały wysłane do ZUS-u w tym samym dniu 08.07.2007 r. W dniu 23.05.2012 roku powód złożył kolejne pismo o ponowne wystawienie druku Rp-7 za lata 1986-1989 z wartością węgla 5 ton i 8 ton. W dniu 04.06.2012 roku pozwany sporządził po raz kolejny druki Rp-7, o które wnioskował powód. Powód wniósł ponadto o anulowanie druków Rp-7 z 2007 roku na skutek tego pozwana wysłała pismo do ZUS-u z prośba o anulowanie druków Rp-7 z dnia 24.04.2007r. oraz 27.04.2007r., a przyjęcie jako aktualne tych z dnia 04.06.2012r. W piśmie z dnia 28.01.2013r. pozwana wskazała, iż po przeanalizowaniu sprawy nie stwierdziła żadnych nieprawidłowości w sporządzonych drukach RP-7. Ponadto wskazała, że do wyliczenia emerytury przyjęte zostały zarobki z 10 lat ( 1983-1992) z w.w.p.w 210,18% sporządzone na druku RP-7 z dnia 06.11.2003 roku natomiast do renty z 4 lat ( 1986-1989) z w.w.p.w. 238,63% sporządzone na druku RP-7z 2007r. i ponownie w 2012r., które nie miały wpływu na zmianę wyliczenia.
Roszczenie powoda jest niezasadne.
Powód zażądał sprostowania informacji zawartych w doręczonym powodowi zaświadczeniu z druku ZUS RP-7 poprzez wzięcie pod uwagę w wyliczeniach lat pracy powoda od 1986-1989 , w których zdaniem powoda w.w.p.w. wynosiłby 234,67% a do zarobku doliczono by 5 ton węgla.
Pracodawca został zobowiązany do współdziałania z pracownikiem przy ubieganiu się przez niego o świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Z tego tytułu wynika obowiązek wydania zaświadczeń niezbędnych do ustalenia prawa do świadczeń i ich wysokości ,gdy pracodawca uchybia temu obowiązkowi, pracownikowi służy roszczenie o wydanie stosownego dokumentu, pracownik ma prawo do drogi sądowej. Jednak o ile wydanie zaświadczenia jest obowiązkiem pracodawcy, a jego nie wydanie może rodzić odpowiedzialność, o tyle przy żądaniu sprostowania takiego dokumentu, w istocie pracownik ubiega się o ustalenie treści dokumentu, a więc wytacza powództwo w trybieart.189 k.p.c., ono zaś będąc dopuszczalne, może być merytorycznie nieuzasadnione, jeżeli pracownik nie wykaże interesu prawnego.
Zgodnie bowiem zart. 189 kpcpowód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny.
Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż droga sądowa w niniejszym przypadku jest dopuszczalna co oznacza, iż istnieje materialnoprawna podstawa w wytoczeniu przez powoda powództwa o zobowiązanie pracodawcy do wydania stosownego dokumentu w tym zaświadczenia na druku ZUS Rp-7, co nie oznacza jednak, że jest możliwe skuteczne dochodzenie przez sądem sprostowania takiego oświadczenia, czy też wydania zaświadczenia określonej treści. Brak interesu prawnego w wytoczeniu powództwa o ustalenie skutkuje jego niezasadnością, nie zaś niedopuszczalnością drogi sądowej.
W przedmiotowej sprawie roszczenie powoda zmierzało do uzyskania dowodu w postaci zaświadczenia ZUS Rp-7 dla celów ubezpieczeniowych.
Powód słuchany w charakterze strony na rozprawie w sposób zdecydowany stwierdził, iż druk Rp-7 o żądanej treści jest mu potrzebny do postępowania przed ZUS, na powyższe wskazuje również wyraźnie uzasadnienie pozwu.
Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego jeżeli roszczenie pracownika zmierza do uzyskania dowodu dla celów ubezpieczeniowych, podlega ono oddaleniu z powodu braku interesu prawnego. Uogólniając to orzecznictwo dla potrzeb rozpoznawanej sprawy, należy przypomnieć, że ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, a nie faktów (za wyjątkiem faktów prawotwórczych) jest możliwe tylko wówczas, gdy ma się w tym interes prawny, przy czym nie ulega wątpliwości, że nie ma interesu prawnego w ustaleniu prawa lub stosunku prawnego osoba, która może dochodzić bezpośrednio świadczenia należnego z tego stosunku. Dotyczy to w sposób oczywisty także ewentualnego uzyskania w trybie powództwa o ustalenie dowodów, które mogłyby być wykorzystane w postępowaniu w sprawach o świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Jest to wynikiem przyjęcia, że takie okoliczności mogą być ustalone w postępowaniu o przyznanie świadczenia, które początkowo toczy się przed organem rentowym, ale w następstwie odwołania staje się przedmiotem oceny sądu, który w przeciwieństwie do organu rentowego nie jest związany brakiem stosownego dokumentu, bowiem w postępowaniu sądowym nie stosuje się żadnych ograniczeń dowodowych -art. 473 k.p.c.Jest jednak oczywiste, że brak interesu prawnego w wytoczeniu powództwa o ustalenie skutkuje jego niezasadnością, nie zaś niedopuszczalnością drogi sądowej co już wcześniej wskazano ( Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2005 r. II PZP 1/05 ).
Reasumując Sąd podzielił stanowisku Sądu Najwyższego stwierdzając brak interesu prawnego po stronie powoda, a tym samym oddalając powództwo.
Sąd w pkt. 2 wyroku orzekł o kosztach na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.zasądzając od powoda jako strony przegrywającej proces na rzecz pozwanej kwotę 60,00 zł tytułem wynagrodzenia jego pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym ustaloną na podstawie § 11 ust.1 pkt 3 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych…
W apelacji od wyroku powódzaskarżając go w całości zarzucił, iż :
- dotychczas wystawione druki RP-7 przez pozwaną po 2002r. nie pozwalają ustalić świadczenia rentowego powoda z 4 lat kalendarzowych 1986-1989 , przed 01 grudnia 1999r. do zarobku doliczono 5 ton węgla, mimo nie ustalenia świadczeń rentowych powoda z lat 1986-1989r. przed 01 stycznia 1999r. , ZUS wypłaca powodowi dodatkowo 3 tony węgla od 01 maja 2007r. niezgodnie z obowiązującymi przepisami ,
- pozwana nie chce naprawić błędu w druku RP-7 z 1993r. , w którym nie wykazała najkorzystniejszych lat pracy jak i najkorzystniejszych zarobków i stąd występuje o wydanie nowego druku RP-7 z 3 lat kalendarzowych 1986 do 1988r. na podstawie, którego ZUS wR.ustali świadczenie rentowe od dnia 01 grudnia 1993r. i dopiero teraz będzie mógł wystąpić o nowy druk jw. , w którym do zarobku zostanie doliczonych 8 ton węgla.
Zarzucając jak wyżej powód wniósł o:

1
wyrażenie zgody na wystawienie nowego druku RP -7 z 3 lat kalendarzowych 1986r do 1988r., w których do zarobku doliczono 5 ton węgla przez pozwaną,

2
powiadomienie przez pozwaną ZUS wR., że powyższe zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu ma obowiązywać od dnia nabycia prawa do renty wypadkowej tj. 01 grudnia 1993r.

3
zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów sądowych.

W uzasadnieniu apelacji powód podniósł, iż od 1 grudnia 1993r. nabył prawo do
renty wypadkowej. Pozwana wystawiła druk RP-7 z 4 lat kalendarzowych 1987r do 1990r, w którym do zarobku doliczyła 5 ton węgla, nie wykazała najkorzystniejszych lat pracy i najkorzystniejszych zarobków. W dniu 10 października 2002r. pozwana wystawiła kolejny druk jw. z lat jw. w którym do zarobku doliczyła 8 ton węgla, a ZUS dokonał przeliczenia świadczenia rentowego z uwzględnieniem dodatkowych 3 ton węgla i wypłaca je od 01 lipca 2003r.
Po interwencjach w pozwanej pozwana wystawiła 2 druki RP-7 z 4 lat kalendarzowych 1986 do 1989r. , w których do zarobku doliczono węgiel w całości ( w druku z dnia 24 kwietnia 2007r.) i 5 ton węgla ( w druku z dnia 27 kwietnia 2007r.), w dniu 4 czerwca 2012r. pozwana wystawiła 2 kolejne druki RP -7 z lat jw. nie wskazując od którego roku ma obowiązywać druk w którym doliczono 5 ton węgla , a od którego druk w którym doliczono 8 ton węgla. Pozwana w dniu 30 października 2012r. anulowała druki z dnia 24 i 27 kwietnia 2007r.
Z powyższego wynika, iż pozwana mogła naprawić błąd z 1993r. i wykazać wyższe zarobki z uwzględnieniem ostatecznie 8 ton węgla od 01 grudnia 1993r.
ZUS wR.przeliczył świadczenie powoda od 01 maja 2007r. na podstawie druku RP-7 z 24 kwietnia 2007r. , a nie od dnia nabycia prawa do renty wypadkowej tj. od 01 grudnia 1993r.
Pozwana w odpowiedzi na apelację wniosła o:

1
oddalenie apelacji powoda,

2
zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania przed Sądem II instancji wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi na apelację pozwana podniosła, iż apelacja jest
niezrozumiała, bezpodstawna , nie zasługuje na uwzględnienie, gdy roszczenie powoda zmierzało do uzyskania dowodu w postaci zaświadczenia ZUS RP-7 dla celów ubezpieczeniowych, gdy Sąd I instancji dla celów rozstrzygnięcia w sprawie słusznie podzielił stanowisko Sądu Najwyższego stwierdzając brak interesu prawnego po stronie powoda w sytuacji, gdy powód może dochodzić bezpośrednio świadczenia z ubezpieczenia społecznego.
Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacji powoda brak jest uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych.
Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w sprawie , słusznie orzekł jak w wyroku w okolicznościach faktycznych sprawy i zasadniczo prawidłowo oraz wyczerpująco uzasadnił wyrok, z właściwym powołaniemart.189 kpci jego interpretacji.
Ustalenia i argumentację Sądu I instancji Sąd Okręgowy podzielił i przyjął za własne.
W sprawie nie ulega wątpliwości, iż powód dochodzi roszczenia dla celów ubezpieczeniowych, dla celów ustalenia wysokości jego świadczeń, w szczególności świadczenia w postaci renty wypadkowej.
Nie ulega też wątpliwości, iż powodowi zostały wydane przez pozwaną na jego kolejne wnioski, kolejne zaświadczenia ZUS RP-7 – zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, przedłożone faktycznie w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych.
W takiej sytuacji i dodatkowo, gdy powód kwestionuje treść zaświadczeń, dokonane z uwzględnieniem ich treści wyliczenie świadczeń , powód powinien wystąpić do organu rentowego z wnioskiem o ustalenie wysokości świadczeń , ich przeliczenie , przedstawiając żądany sposób ustalenia ich przeliczenia.
Organ rentowy będzie zobowiązany do wydania decyzji w tym przedmiocie, od której odwołanie będzie przysługiwało do Sądu.
W konsekwencji takiego stanowiska Sąd Okręgowy w pkt 1 wyroku z mocyart.385 kpcoddalił apelację jako bezzasadną , a w pkt.2 wyroku z mocy z par.12 ust.1 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych… (tj. Dz. U z 2013r. poz,490) orzekł o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego przez powoda na rzecz pozwanej za II instancję.
Sędzia Przewodniczący Sędzia
SSO Maria Konieczna SSO Janina Kościelniak SSO Maria Olszowska