Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 610/15
Data wyroku: 2015-07-31 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Dział Spadku
Podstawa prawna: art. 688 k.p.c.

Sygn. akt III Ca 610/15

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2015 roku Sąd Rejonowy w Kutnie w sprawie z wniosku Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej im.F. S.wG.z udziałemA. W. (1),K. W.,J. W. (1)iW. W. (1)o stwierdzenie nabycia spadku poJ. W. (2), podział majątku wspólnego i dział spadku:
- ustalił, iż w skład majątku wspólnego byłych małżonkówA. W. (1)iJ. W. (2)wchodzi stanowiący odrębną nieruchomośćlokal mieszkalny numer (...)o powierzchni 58,4000 m2 położony wK.gminaK.wraz z udziałem(...)we współwłasności części wspólnychbudynku nr (...)i współwłasnościdziałki numer (...), dla którego Sąd Rejonowy w Kutnie prowadziksięgę wieczystą (...)o wartości 70.000 złotych,
- ustalił, iż udziały byłych małżonkówA. W. (1)iJ. W. (2)w majątku wspólnym są równe,
- ustalił, iż w skład spadku poJ. W. (2)wchodzi udział ½ (jedna druga) we własności składnika majątku opisanego w punkcie pierwszym postanowienia,
- dokonał podziału majątku wspólnego byłych małżonkówA. W. (1)iJ. W. (2)oraz działu spadku poJ. W. (2)w ten sposób, że składnik majątku opisany w punkcie pierwszym postanowienia przyznał uczestniczce postępowaniaA. W. (1)na wyłączną własność,
-zasądził od uczestniczki postępowaniaA. W. (1)na rzecz każdego z uczestników postępowania:K. W.,J. W. (1)orazW. W. (1), tytułem spłaty jego udziału kwotę po 8.750 złotych płatną w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się orzeczenia z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminu płatności,
- nakazał uczestnikowi postępowaniaK. W.wydanie uczestniczce postępowaniaA. W. (1)stanowiącego odrębną nieruchomośćlokalu mieszkalnego numer (...)opisanego w punkcie pierwszym postanowienia w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się orzeczenia,
oraz orzekł o kosztach postępowania.
Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach, żeJ. W. (2)synW.iW.zmarł dnia 27 grudnia 2001 r. wK., ostatnio stale zamieszkały wK.. Spadek poJ. W. (2)na podstawie ustawy nabyli: żonaA. W. (1)w ¼ części, synK. W.w ¼ części, synJ. W. (1)w ¼ części oraz synW. W. (1)w ¼ części.
J. W. (2)iA. W. (1)byli współwłaścicielami na zasadzie małżeńskiej wspólności ustawowej stanowiącego odrębną nieruchomośćlokalu mieszkalnego numer (...)o powierzchni 58,4000 m2 położonego wK.gminaK.wraz z udziałem(...)we współwłasności części wspólnychbudynku nr (...)i współwłasnościdziałki numer (...), dla którego Sąd Rejonowy w Kutnie prowadziksięgę wieczystą (...)o wartości 70.000,00 złotych. Nie posiadali poza tym lokalem innego majątku, nie posiadali żadnych oszczędności, papierów wartościowych, kosztowności, czy posiadających wartość rzeczy.
W przedmiotowym lokalu mieszkalnym mieszkaA. W. (1)i jej synK. W., nie mają możliwości zamieszkania w innym lokalu.
A. W. (1)utrzymuje się z emerytury.K. W.pracuje.
J. W. (1)razem z żoną mają własny dom.J. W. (1)dopuszcza możliwość, aby przejąć lokal wK., który też by mu się przydał. Teraz to mieszkanie nie jest mu potrzebne, ale może to mieszkanie odkupić i później sprzedać w celach zarobkowych. Nie wie gdzie mogłaby mieszkaćA. W. (1)iK. W., ostatecznie mógłby przygarnąćA. W. (1).J. W. (1)nie posiada możliwości spłaty od razu pozostałych spadkobierców, wspólnie z żoną posiada oszczędności w wysokości kilku tysięcy złotych.J. W. (1)zarabia w granicach 2-2,5 tys. zł, ma też gospodarstwo rolne o powierzchni 2 ha, w tej chwili zostało oddane w dzierżawę.
W. W. (1)mieszka wW., wyprowadził się z lokalu wK.po swoim ślubie, nie utrzymuje od wielu lat kontaktów z matką i bratemK. W..W. W. (1)nie dopuszcza możliwości, aby przejąć lokal wK., nie stać go na przejęcie tego lokalu.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przywołane dowody z dokumentów oraz przesłuchanie uczestników postępowania.
W rozważanych prawnych Sąd Rejonowy podnosił, że stosownie doart. 1037 § 1 k.c.dział spadku może nastąpić bądź na mocy umowy między wszystkimi spadkobiercami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek ze spadkobierców. Jak wynika z brzmieniaart. 688 k.p.c.do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zniesienia współwłasności, co potwierdza także przepisart. 1035 k.c., a sądowy dział spadku powinien obejmować cały spadek (art. 1038 § 1 zd. 1 k.c.).
W przedmiotowej sprawie w skład spadku poJ. W. (2)wchodzi jedynie udział w stanowiącym odrębną nieruchomośćlokalu mieszkalnym numer (...)położonym wK.gminaK., dla którego Sąd Rejonowy w Kutnie prowadziksięgę wieczystą (...). Dział spadku poJ. W. (2)musi być poprzedzony rozliczeniem majątku objętego małżeńską wspólnością majątkowąJ. W. (2)iA. W. (1).
Zgodnie zart. 684 k.p.c.w zw. zart. 567 § 3 k.p.c.skład i wartość majątku wspólnego ustala Sąd. W punkcie 1. postanowienia Sąd ustalił, iż w skład majątku wspólnego byłych małżonkówJ. W. (2)iA. W. (1)wchodzi stanowiący odrębną nieruchomośćlokal mieszkalny numer (...)o powierzchni 58,4000 m2 położony wK.gminaK.wraz z udziałem(...)we współwłasności części wspólnychbudynku nr (...)i współwłasnościdziałki numer (...), dla którego Sąd Rejonowy w Kutnie prowadziksięgę wieczystą (...)o wartości 70.000,00 złotych. Skład i wartość majątku wspólnego były bezsporne.
Sąd Rejonowy ustalił, iż udziały byłych małżonkówJ. W. (2)iA. W. (1)w majątku wspólnym są równe. W konsekwencji w skład spadku poJ. W. (2)wchodzi udział ½ we współwłasnościlokalu mieszkalnego numer (...)położonego wK.gminaK., dla którego Sąd Rejonowy w Kutnie prowadziksięgę wieczystą (...).
Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości (art. 211 k.c.). Podział fizyczny rzeczy wspólnej, jako najbardziej sprawiedliwy i pożądany, jest podstawowym sposobem zniesienia współwłasności preferowanym przez ustawodawcę. Dlatego też, jeżeli zniesienie współwłasności następuje z mocy orzeczenia sądu, sąd powinien przede wszystkim brać pod uwagę ten sposób wyjścia ze współwłasności, chyba że współwłaściciele żądają przyznania rzeczy wspólnej jednemu z nich w zamian za spłaty albo sprzedaży stosownie do przepisówkodeksu postępowania cywilnego.
Brak zgodnego wniosku co do sposobu działu spadku/zniesienia współwłasności bądź sprzeczność projektu podziału z prawem, zasadami współżycia społecznego lub naruszanie przez ten plan w sposób rażący interesu osób uprawnionych, uniemożliwia wydanie postanowienia odpowiadającego treści wniosku (art. 623 k.p.c.).
Wnioskodawca i uczestnicy postępowania prezentowali różne stanowiska odnośnie sposobu dokonania podziału rzeczy wspólnej. W przypadku braku zgody uczestników postępowania na zasądzenie od nich stosownej spłaty na rzeczA. W. (1), wnioskodawca nie zgodził się na przyznanie uczestnikom postępowania całej nieruchomości i wniósł o dokonanie podziału majątku wspólnego i działu spadku w sposób wskazany we wniosku poprzez przyznanie lokalu uczestniczce postępowaniaA. W. (1). Uczestnicy postępowaniaJ. W. (1)orazW. W. (1)wnieśli o pozostawienie uczestników postępowania we współwłasności, aby zachować przysługujące im udziały, nie wyrazili zgody na wniosek uczestników postępowaniaA. W. (1)iK. W., którzy wnieśli o przyznanie lokalu mieszkalnego na wyłączną własność uczestnika postępowaniaK. W.bez obowiązku spłaty na rzecz uczestniczki postępowaniaA. W. (1). Wskazane stanowisko uczestników postępowaniaA. W. (1)iK. W.w oczywisty sposób zmierza do pokrzywdzenia wnioskodawcy jako wierzyciela uczestniczki postępowaniaA. W. (1). Uczestnik postępowaniaW. W. (1)nie był w ogóle zainteresowany przyjęciem lokalu, taką możliwość zgłosili natomiast uczestnicy postępowaniaJ. W. (1)iK. W.. Przyjęcie lokalu przez któregokolwiek z synów uczestniczki postępowaniaA. W. (1)wiązałoby się z koniecznością poczynienia spłat, przedmiotowy lokal nie może podlegać fizycznemu podziałowi. Z materiału dowodowego zgromadzone w przedmiotowej sprawie nie wynika, aby uczestnicy postępowaniaK. W.,J. W. (1)orazW. W. (1)dysponowali możliwościami majątkowymi umożliwiającymi dokonanie spłat w stosunkowo szybkim terminie. Należy również wziąć pod uwagę wysokość udziałów poszczególnych współwłaścicieli, fakt przysługiwania uczestniczce postępowaniaA. W. (1)większości udziałów (udział 5/8 – własny udział 4/8 w majątku wspólnym i udział 1/8 w spadku poJ. W. (2)), co skutkowałoby koniecznością dokonania spłaty udziału uczestniczki postępowania w kwocie 43.750,00 zł. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie nie wynika, aby którykolwiek z pozostałych uczestników postępowania posiadał faktyczne możliwości dokonania spłaty udziału uczestniczki postępowaniaA. W. (1), jak również spłaty pozostałych udziałów. Ponadto należy zauważyć, że uczestniczka postępowaniaA. W. (1)zaspokaja w przedmiotowym lokalu swoje potrzeby mieszkaniowe, nie ma możliwości zamieszkania w innym lokalu, jest osobą w zaawansowanym wieku, lokal mieszkalny stanowi w istocie jedyny składnik jest małżeńskiego dorobku, z lokalem tym uczestniczka postępowaniaA. W. (1)niewątpliwie jest również emocjonalnie związana. Do tej pory spadkobiercy nie czynili żadnych starań mających na celu dokonanie umownego działu spadku. Mając na uwadze powyższe okoliczności, w punkcie 4. postanowienia Sąd dokonał działu spadku poJ. W. (2)i podziału majątku wspólnego byłych małżonkówJ. W. (2)iA. W. (1)w ten sposób, że stanowiący odrębną nieruchomośćlokal mieszkalny numer (...)położony wK.gminaK.przyznał uczestniczce postępowaniaA. W. (1)na wyłączną własność.
Przyznanie rzeczy wspólnej jednemu ze współwłaścicieli wiąże się z nałożeniem na niego obowiązku uiszczenia spłat na rzecz pozostałych współwłaścicieli (art. 212 § 2 k.c.). Przyznanie rzeczy wspólnej uczestniczce postępowaniaA. W. (1)na wyłączną własność spowodowało konieczność zawarcia rozstrzygnięcia na podstawieart. 212 § 2 k.c.w przedmiocie zasądzenia stosownych spłat na rzecz pozostałych współwłaścicieli. W konsekwencji Sąd zasądził od uczestniczki postępowaniaA. W. (1)na rzecz uczestników postępowaniaK. W.,J. W. (1)orazW. W. (1)spłaty w kwotach po 8.750,00 zł, czyli w wysokości odpowiadającej wartości udziałów przysługującym tym uczestnikom postępowania. Uczestnikom postępowaniaK. W.,J. W. (1)orazW. W. (1)przysługują udziały w wysokości 1/8 części, zatem spłaty tych udziałów powinny wynieść po 8.750,00 zł (1/8 x 70.000,00 zł).
Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, Sąd oznaczy termin i sposób ich uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu (art. 212 § 3 k.c.). Z tych względów Sąd Rejonowy określił termin spłat na okres jednego miesiąca od uprawomocnienia się orzeczenia z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminu płatności. Ustalenie dłuższego terminu spłat ingerowałoby zbyt dotkliwie w interesy majątkowe współwłaścicieli uprawnionych do otrzymania spłat. Z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie ma charakter konstytutywny, termin spłaty oraz należne odsetki w razie uchybienia terminu płatności poszczególnych rat ustalono na okres po uprawomocnieniu się postanowienia zasądzającego spłatę.
Z uwagi na fakt, iż przyznany uczestniczce postępowaniaA. W. (1)na wyłączną własność lokal mieszkalny znajduje się również w posiadaniu uczestnika postępowaniaK. W., Sąd na podstawieart. 624 k.p.c.nakazał uczestnikowi postępowaniaK. W.wydanie tego lokalu na rzecz uczestniczki postępowaniaA. W. (1), której w wyniku działu spadku i podziału majątku wspólnego lokal ten został przyznany na wyłączną własność.
Z tych względów w oparciu o powołane przepisy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
W dalszej części Sąd Rejonowy uzasadnił rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
Powyższe orzeczenie zaskarżył w całości uczestnik postępowaniaJ. W. (1), zarzucając mu:
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie możliwe było przyznanie nieruchomości wraz z udziałem we współwłasności części wspólnych budynku i współwłasności działki uczestniczceA. W. (1), która jest zadłużona nie tylko wobec wnioskodawcy na kwotę 29.590,29 zł na dzień 21 lipca 2014 r. i zadłużenie wzrasta każdego dnia o odsetki w wysokości 7,80 zł z ustaleniem spłaty na rzecz pozostałych uczestników po 8.750 zł, w sytuacji gdy po zajęciach komorniczychA. W. (2)pozostaje niewielka kwota emerytury na własne utrzymanie i nie jest ona w stanie spłacić nie tylko własnych bieżących zobowiązań i wcześniejszych zadłużeń, a tym bardziej spłacić uczestników postępowania;
- naruszenie prawa materialnego, w szczególności zasad współżycia społecznego poprzez ustalenie w postanowieniu, że nieruchomość została przyznana na wyłączną własność uczestniczki postępowaniaA. W. (1), w sytuacji gdy nie ma ona żadnego majątku, posiada duże zadłużenie, a lokal mieszkalny zostanie niezwłocznie zlicytowany, a uczestniczka i jej syn zostaną pozbawieni dachu nad głową;
- naruszenie prawa materialnego poprzez ustalenie, żeJ. W. (1)nie dysponuje możliwościami majątkowymi umożliwiającymi dokonanie spłat w stosunkowo szybkim terminie, podczas gdy wnioskodawczyni, posiadając liczne zadłużenie, nie dysponuje w ogóle żadnymi możliwościami spłaty, a uczestnicy postępowania posiadając współwłasność przedmiotowego lokalu uchronilibyA. W. (1)przed eksmisją z lokalu, ewentualnie dokonaliby spłaty matki, zachowując dla niej mieszkanie.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o przyznanie lokalu na współwłasność synomA. W. (1), ewentualnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest niezasadna.
Wbrew zarzutom skarżącego, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne.
W szczególności prawidłowo ustalono sytuację majątkową i mieszkaniową uczestników postępowania, w tymA. W. (1), która jest zadłużona wobec wnioskodawcy, a utrzymuje się z emerytury orazJ. W. (1), który zarabia 2 – 2.500 zł oraz wspólnie z żoną ma oszczędności w wysokości kilku tysięcy złotych, ma też gospodarstwo rolne o powierzchni 2 ha, które w tej chwili oddał w dzierżawę.
Zarzuty skarżącego sprowadzają się w istocie do zakwestionowania przyjętego przez Sąd sposobu zniesienia współwłasności jedynego składnika majątku spadkowego poJ. W. (2), tj. nieruchomości opisanej w punkcie pierwszym zaskarżonego postanowienia. Zdaniem skarżącego, przyznanie rzeczonej nieruchomości na wyłączną własnośćA. W. (1)doprowadzi do licytacji tej nieruchomości przez wnioskodawcę i eksmisji uczestniczki postępowania, podczas gdy przyznanie tej nieruchomości na współwłasność synomA. W. (1)zapewniłoby jej możliwość dalszego tam zamieszkiwania.
Zdaniem Sądu Okręgowego zarzuty powyższe w żaden sposób nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia.
Przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych jest jednym ze sposobów sądowego zniesienia współwłasności (art. 212 § 2 k.c.).
Zasadniczo o wyborze sposobu zniesienia współwłasności rozstrzyga sąd orzekający, jednak w razie zgodnego wniosku współwłaścicieli, jeśli projekt podziału nie narusza prawa, zasad współżycia społecznego, ani w sposób rażący interesu uprawnionych, sąd jest związany ich stanowiskiem (art. 622 § 2 k.p.c.).
W sprawie niniejszej, co należy podkreślić, brak było zgodnego wniosku współwłaścicieli co do sposobu zniesienia współwłasności przedmiotowej nieruchomości. Skarżący w toku postępowania przed Sądem Rejonowym wskazywał na potrzebę zachowania nieruchomości we współwłasnościA. W. (1)i pozostałych uczestników postępowania, a w apelacji postulował przyznanie lokalu na współwłasność uczestnikom postępowania: skarżącemu,K. W.orazW. W. (1), z czym jednak nie zgadzał się uczestnik postępowaniaW. W. (1).
W istocie, na wniosek kilku współwłaścicieli rzecz może być im przyznana na współwłasność z obowiązkiem spłaty pozostałych (analogia zart. 1044 k.c., por. post. SN z 16.11.1993 r., I CRN 176/93, niepubl.; por. też post. SN z 4.6.2003 r., I CKN 447/01,L.). Sąd nie może jednak przyznać rzeczy osobie, która się temu sprzeciwia (tak np. post. SN z 4.11.1998 r., II CKN 347/98, OSNC 1999, Nr 6, poz. 108; post. SN z 8.8.2003 r., V CK 174/02,L.).
Oczywiście jest tak, iż sąd powinien dążyć do takiego sposobu zniesienia współwłasności, który byłby akceptowany przez wszystkich współwłaścicieli, jednakże nie oznacza to, aby sądowi można zasadnie postawić zarzut przekroczenia uprawnień wynikających zart. 212 § 2 k.c., gdy samodzielnie dokona wyboru sposobu zniesienia współwłasności, nawet bez zgody uczestników, o ile jest to uzasadnione okolicznościami sprawy.
Wobec braku zgodnego wniosku co do sposobu zniesienia współwłasności, Sąd Rejonowy powinien rozważyć wszystkie okoliczności sprawy w celu dokonania wyboru konkretnego współwłaściciela, któremu rzecz zostanie przyznana na wyłączną własność z obowiązkiem spłaty pozostałych współwłaścicieli. Tymi okolicznościami są m.in.: rodzaj i przeznaczenie rzeczy, sytuacja rodzinna i majątkowa współwłaścicieli oraz zdolność finansowa do uiszczenia spłat. Nie bez znaczenia jest także wielkość udziału poszczególnych współwłaścicieli we własności rzeczy, gdyż przesądza ona o wysokości spłaty.
W sprawie niniejszej Sąd Rejonowy, po rozważeniu okoliczności sprawy, słusznie przyznał nieruchomośćA. W. (1)z obowiązkiem spłaty pozostałych współwłaścicieli. Posiadała ona bowiem największy udział w nieruchomości (5/8), a lokal ten spełniał jej iK. W.potrzeby mieszkaniowe. Mając na uwadze fakt przysługiwania uczestniczce postępowaniaA. W. (1)udziału we wskazanej wysokości, przyznanie lokalu innemu uczestnikowi, skutkowałoby koniecznością dokonania spłaty udziału uczestniczki postępowania w kwocie 43.750,00 zł. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie nie wynika, aby którykolwiek z pozostałych uczestników postępowania posiadał faktyczne możliwości dokonania spłaty udziału uczestniczki postępowaniaA. W. (1)w tej wysokości, jak również spłaty pozostałych udziałów.
Wątpliwość skarżącego odnośnie do realności uiszczenia przezA. W. (1)przypisanych jej spłat zanika, gdy wziąć pod uwagę, że uczestnicy będą mogli w takim przypadku egzekwować te spłaty z przedmiotowego prawa do lokalu (przez jego licytację).
Nie znajduje w tym miejscu uzasadnienia zarzut skarżącego naruszenia przez Sąd Rejonowy zasad współżycia społecznego poprzez przyznanie nieruchomości na wyłączną własnośćA. W. (1), w sytuacji gdy nie ma ona żadnego majątku, posiada duże zadłużenie, a lokal mieszkalny zostanie niezwłocznie zlicytowany, a uczestniczka i jej synK. W.zostaną pozbawieni dachu nad głową.
Przede wszystkim należy podkreślić, żeart. 5 k.c.(wprowadzający do porządku prawnego możliwość powoływania się na zasady współżycia społecznego) nie jest normą upoważniającą Sąd do orzekania na podstawie zasad słuszności. Służy on jedynie zwalczaniu nadużycia prawa. Aby natomiast można było mówić o nadużyciu prawa, konieczne jest jego wykonywanie. Posługując się terminologiąart. 5 k.c., niezbędne jest "czynienie użytku" przez uprawnionego nadużywającego swego prawa. W niniejszej sprawie nie można przyjąć, iż którykolwiek z uprawnionych żądając określonego rozstrzygnięcia nadużył prawo, samo zaś rozstrzygniecie Sądu Rejonowego za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego nie może być uznane.
Wskazać także należy, wbrew stanowisku skarżącego, że w przypadku przyznania prawa do lokalu mieszkalnego synomA. W. (1), nie dysponowałaby ona żadnym prawem do tego lokalu, a zatem to rozwiązanie nie zagwarantowałoby jej „dachu nad głową”. Wszakże skarżący, który chciał pozostać współwłaścicielem nieruchomości, sam wskazał, że lokal ten też by mu się przydał. Teraz to mieszkanie nie jest mu potrzebne, ale może to mieszkanie odkupić i później sprzedać w celach zarobkowych.
W końcu, nie bez znaczenia jest także okoliczność, że dokonany przez Sąd Rejonowy sposób zniesienia współwłasności odpowiada również usprawiedliwionym interesom wnioskodawcy.
Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy ustalił okoliczności faktyczne dotyczące uczestników postępowania, ocenił ich znaczenie z punktu widzenia sposobu podziału i uwzględniając wszystkie przesłanki orzekł stosownie doart. 212 § 2 k.c.Fakt, że skarżący inaczej niż Sąd postrzega wagę argumentów zaprezentowanych w postępowaniu przez uczestników nie stanowi podstawy do zakwestionowania rozstrzygnięcia mieszczącego się w ramach prerogatyw Sądu i pozostającego w zgodzie z dyspozycjąart. 212 § 2 k.c.
Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego, skarżący nie zdołał przedstawić argumentów, które podważałby prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. Z tego względu, na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c., Sąd Okręgowy oddalił apelacje.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 520 §1 k.p.c.jako generalnej regule postępowania nieprocesowego. Nie zaszły bowiem okoliczności aby przyjąć zasady szczególne rozdziału kosztów z dalszych paragrafów powołanego artykułu, wnioskodawca był zaiteresowny wynikiem niniejszego postępowania, które to postępowanie w równym stopniu wyjaśniło sytuację prawną uczestników postępowania.