Sąd Okręgowy w Zielonej Górze
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 702/15
Data wyroku: 2015-10-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogumił Hoszowski
Teza: Naruszenie dyspozycji art. 117§1 kpk

Sygn. akt.VII Ka 702/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 października 2015r.
Sąd Okręgowy w Zielonej Górze w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Bogumił Hoszowski
Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Graczyk
przy udziale Prokuratora Prok. Rej. Danuty Monczyńskiej (del. do Prok.(...).)
po rozpoznaniudnia 14 października 2015 roku w Sądzie Okręgowym w Zielonej Górze
sprawyJ. B.ur. (...)wT.synaF.
oskarżonego zart. 178a§1 i 4 kkw zw. zart. 64§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Zielonej Górze
z dnia 23.04.2015 r. sygn. akt II K 135/15
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Zielonej Górze do ponownego rozpoznania.
SSO Bogumił Hoszowski
VII Ka 702/15

UZASADNIENIE
J. B.został oskarżony o to, że: w dniu 07 stycznia 2015 roku wZ.naul. (...), będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zielonej Górze sygn. akt II K 445/06 kierował w ruchu lądowym samochodem markiF. (...)onr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości tj. 1,04 mg/I alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sądu za umyślne przestępstwo podobne,tj. o popełnienie czynu zart. 178a § 1 i 4 kkw zw. zart. 64 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Zielonej Górze po rozpoznaniu sprawy wyrokiem zaocznym z dnia 23 kwietnia 2015 roku oskarżonegoJ. B.uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, wypełniającego dyspozycjęart. 178a § 1 i § 4 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 178a § 4 kkw zw. zart. 64 § 1 kkwymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego,J. B., środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat.
Na podstawieart. 49 § 2 kkorzekł od oskarżonego,J. B., na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej wZ.świadczenie pieniężne w kwocie 200 złotych.
Nadto zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 250 złotych, w tym opłatę 180 złotych.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się oskarżyciel publiczny zaskarżając je w całości na niekorzyść oskarżonego zarzucił:

⚫

obrazę przepisu prawa materialnego w postaciart. 178a§ 4kkwyrażającą się w pominięciu przez Sąd Rejonowy w opisie czynu zarzuconego oskarżonemu znamienia występku opisanego w tym przepisie poprzez zaniechanie wskazania, iżJ. B.był uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, podczas gdy umieszczenie w opisie czynu zarzuconego oskarżonemu tego zapisu było niezbędne dla werbalizacji wszystkich znamion przestępstwa zarzuconegoJ. B.;

rażącą niewspółmierność kary orzeczonej przez Sąd I instancji wobec oskarżonegoJ. B.wyrażającą się w wymierzeniu mu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres trzech lat, podczas gdy prawidłowe zastosowanie zasad i dyrektyw sądowego wymiaru kary prowadzi do wniosku, iż orzeczenie tego środka karnego w powyższym wymiarze nie jest adekwatne do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, a nadto nie spełni ona swojej roli w zakresie prewencji ogólnej oraz indywidualnej.

Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W toku rozprawy odwoławczej prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwe zawiadomienie oskarżonego o terminie rozprawy przez Sąd I instancji.

Sąd odwoławczy zważył, co następuje :

Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się skuteczna umożliwiając Sądowi odwoławczemu przeprowadzenie kontroli instancyjnej zapadłego orzeczenia i w konsekwencji doprowadzając do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Abstrahując od trafności podniesionych zarzutów stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie zostało naruszone prawo oskarżonego do obrony, co powoduje, iż zaskarżony wyrok ostać się nie może.
Z analizy akt sprawy wynika, iż oskarżonyJ. B.nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy przez Sąd I instancji. OskarżonegoJ. B.na termin rozprawy, przypadający na dzień 23 kwietnia 2015r., Sąd I instancji wezwał na adres:Z.ul. (...). Wezwanie wróciło awizowane z adnotacją nie podjęto w terminie/k. 43 akt/.
Sąd orzekający uznał, iż oskarżony został prawidłowo wezwany i na podstawieart. 479§1 kpkprowadził sprawę bez udziału oskarżonego, albowiem oskarżony nie usprawiedliwił swojej nieobecności i nie wnosił o odroczenie rozprawy, po czym wydał wyrok zaoczny.
Tymczasem z akt sprawy wynika, iż oskarżonyJ. B.zamieszkuje wZ.naul. (...), co wynika także z pisemnych oświadczeń oskarżonego /k. 1, 4, 12,15, 16,44 akt/.
Z treściart. 139 § 1 kpk, obowiązującego w chwili orzekania w przedmiocie wydania wyroku, jeżeli strona, nie podając nowego adresu, zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem, pismo wysłane pod tym adresem uważa się za doręczone.
W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji nie zawiadomił skutecznie oskarżonego o terminie rozprawy, gdyż wezwanie kierował na adres:Z.ul. (...), podczas gdy w aktach sprawy obok wskazanego powyżej adresu figuruje adres:Z.,ul. (...), który oskarżony osobiście wskazywał w pisemnych oświadczeniach.
W chwili orzekania przez Sąd I instancji obowiązywały przepisy o postępowaniu uproszczonym. Stawiennictwo osobiste oskarżonego na rozprawie w postępowaniu uproszczonym o nie było obowiązkowe (art. 479§1 kpk), lecz należało oskarżonego o jej terminie zawiadomić.
Nie ulega wątpliwości, że oskarżonyJ. B.nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy, skoro wezwanie wysłano na błędny adres. Bez znaczenia jest adnotacja doręczyciela, że przesyłki nie podjęto wskutek nieobecności oskarżonego ( por. wyrok SN z dnia 5 października 2004r., VKK 109/04, LEX).
Tak więc brak prawidłowego zawiadomienia oskarżonegoJ.o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 23 kwietnia 2015 roku skutkował pozbawieniem oskarżonego przysługującego mu prawa do obrony (art. 6 kpk), poprzez uchybienie przepisowiart. 117 § 1 kpk.
Ustosunkowywanie się do zarzutów apelacyjnych wobec stwierdzonego uchybienia jest w chwili obecnej przedwczesne.
Mając powyższe na uwadze Sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Zielonej Górze do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji zważając na powyższe uwagi Sądu odwoławczego zadba o należyte przestrzeganie praw oskarżonego, a w szczególności prawa do obrony. W przypadku zaś wydania wyroku skazującego Sąd orzekający będzie miał na uwadze zarzuty podniesione w apelacji przez prokuratora, a zwłaszcza odnoszący się do braku w opisie czynu zarzuconego oskarżonemu znamienia kwalifikującego występek zart. 178a§4kk, a mianowicie okoliczności uprzedniego prawomocnego skazania sprawcy za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości.