Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 230/15
Data wyroku: 2015-05-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krystyna Święcicka, Jerzy Kozaczuk, Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 §1 i 2 kpk
Teza: Rzetelna weryfikacja trafności sformułowanej prognozy kryminologicznej wymaga zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności. Przyjęta długość okresu próby została podyktowana faktem, iż oskarżony działał ..... z łatwością podejmując decyzję o prowadzeniu pojazdu mechanicznego w sposób naruszający zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Sygn. akt II Ka 230/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 maja 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Krystyna Święcicka (spr.)

Sędziowie:

SSO Jerzy Kozaczuk
SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

przy udziale Prokuratora Luby Fiłoc

po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r.
sprawyD. J.
oskarżonego o przestępstwo zart. 177 §1 kki in.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. akt VII K 290/14

I
zmienia wyrok w ten sposób, że:

1
na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemuD. J.na okres próby 3 (trzech) lat;

2
na podstawieart. 71 § 1 kkorzeka od oskarżonego grzywnę w wysokości 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych;

II
w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 380 złotych opłaty za obie instancje i 20 złotych tytułem poniesionych wydatków w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt II Ka 230/15

UZASADNIENIE
D. J.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 28 marca 2014 r. w m.P., gm.P., woj.(...)umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości kierował quademm-ki E.onr rej. (...)nie dostosował techniki i taktyki jazdy do panujących warunków doprowadzając do przewrócenia pojazdu w wyniku czego pasażerkaW. W. (1)doznała obrażeń ciała w postaci urazu głowy, rozległej rany tłuczonej po stronie lewej, złamania kości skroniowej lewej, krwiaka podtwardówkowego po stronie prawej, obrzęku prawej półkuli mózgu należących do kategorii średnich powodujących naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający siedem dni a okres leczenia i rehabilitacji nie przekroczy 6 miesięcy,

tj. o czyn zart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.

II
w miejscu i czasie jak w pkt. I znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,97 mg/l i 0,90 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził quadm-ki E.onr rej. (...)w ruchu lądowym,

tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt VII K 290/14, Sąd Rejonowy w Siedlcach:

I
OskarżonegoD. J.uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu zpkt Ia/o wyczerpującego dyspozycjęart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności.

II
Na podstawieart. 42 § 2 k.k.w zakresie zarzutu I a/o orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat.

III
OskarżonegoD. J.uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu zpkt IIa/o wyczerpującego dyspozycjęart. 178a § 1 k.k.i za to na podstawieart. 178a § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

IV
Na podstawieart. 42 § 2 k.k.w zakresie zarzutu II a/o orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat.

V
Na podstawieart. 49 § 2 k.k.w zakresie zarzutu II a/o orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 400 zł.

VI
Na podstawieart. 90 § 2 k.k.orzeczone jednostkowe środki karne zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych połączył i wymierzył łączny środek karny w rozmiarze 5lat 5.

VII
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył jako karę łączną 1 rok pozbawienia wolności.

VIII
Na podstawieart. 43 § 3 k.k.zobowiązał oskarżonego do zwrotu prawa jazdy właściwemu miejscowo Wydziałowi Komunikacji.

IX
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 310 złotych tytułem kosztów postępowania.

Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1
obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na jego treść, a w szczególności przepisówart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.orazart. 7 k.p.k.poprzez:

a
rażąco dowolną, jednostronną na niekorzyść oskarżonego, wykraczającą poza granice swobodnej, ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez Sąd I instancji, która doprowadziła do oczywiście nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji niesłusznego skazaniaD. J., a wyrażającą się w:

- uznaniu zeznań świadkaP. W.dotyczących przebiegu zdarzenia z 28 marca 2014 r. za wiarygodne oraz, że stanowią obiektywną relację zdarzenia nie obciążającą nikogo jednostronną odpowiedzialnością, podczas gdyP. W.nie był bezpośrednim świadkiem wypadku, był w czasie zdarzenia w stanie upojenia alkoholowego z uwagi na spożywanie alkoholu, a zatem jego zdolność postrzegania rzeczywistości była ograniczona w stopniu uniemoż­liwiającym mu wiarygodne relacjonowanie przebiegu wypadku oraz okresu przed wypadkiem, a także co istotne jest synem pokrzywdzonejW. W. (1), co w sposób oczywisty rzutuje na jednostronność jego zeznań, które stoją w sprzeczności z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w tym wyjaśnie­niami oskarżonegoD. J.dotyczącymi faktu kierowania quadem przezW. W. (1);
- uznaniu za wiarygodne zeznańP. W.pomimo ich oczywistej sprzeczności z zeznaniami świadkaA. J.(którym Sąd I instancji dał w pełni wiarę), a w świetle których to świadekP. W.oświadczyłA. J., że „nic nie widział, nic nie wie, dowiedział się o wypadku jak przyjechała karetka” i poczynienie przez Sąd w zakresie oceny wiarygodności zeznańW.wykraczających poza granice prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego ustaleń bazujących jedynie na przypuszczeniach;
- uznaniu za niewiarygodne z uwagi na sprzeczność z zeznaniamiP. W., wyjaśnień oskarżonegoD. J.w zakresie w jakim podaje on, że w momencie wypadku, a także bezpośrednio przed zdarzeniem pojazdem typu quad należącym do oskarżonego kierowała siedząca z przoduW. W. (1), zaś ona sam, podczas gdy zeznaniaP. W.są w tym zakresie niewiarygodne i nieobiektywne, zaś ocena wyjaśnień oskarżonego z uwzględ­nieniem zasad prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego i wiedzy ogólnej powinna doprowadzić do wniosku, iż oskarżony siedzący na miejscu pasażera z tyłu zaW. W. (1)nie był w stanie kierować (tj. nadawać kierunek, napędzać i operować oprzyrządowaniem służącym sterowaniu pojazdu) quadem, a zatem jego wyjaśnienia w tym zakresie powinny zostać uznane za wiarygodne;
- uznaniu za niewiarygodne, z uwagi na brak umiejętnościW. W. (1)w zakresie kierowania pojazdem typu quad, wyjaśnień oskarżonegoD. J.w zakresie w jakim wskazał on, że przed zdarzeniem udzielił pokrzywdzonej instruktażu kierowania pojazdem i zajął na quadzie miejsce pasażera z tyłu, zaś w momencie wypadku, a także bezpośrednio przed zdarzeniem pojazdem typu quad należącym do oskarżonego kierowała siedząca z przoduW. W. (1), podczas gdy brak jest w sprawie jakiegokolwiek obiektywnego dowodu negują­cego wersję przedstawioną przezD. J., zaś twierdzenie Sądu I instancji, iż jednorazowy instruktaż nie byłby wystarczający do ruszenia z miejsca i rozpo­częcia jazdy jest rażąco sprzeczny ze wskazaniami wiedzy ogólnej i doświadczenia życiowego i ma na celu jednostronne ukierunkowanie odpowiedzialności oskar­żonego;
- uznanie za niewiarygodne zeznańT. J.w zakresie w jakim wskazał on, że po jego przybyciu na miejsce wypadku oskarżonyD. J.powiedział mu „tato to nie ja” z uwagi na ich sprzeczność z zeznaniamiJ.iM. K., z których miałoby wynikać, że oskarżony nie odzywał się po wypadku oraz, że na miejscu wypadku nie byłoT. J., podczas gdy z zeznań pozostałych świadków wynika, że na miejsce wypadku zaczęli schodzić się oko­liczni mieszkańcy, przyjechały karetki pogotowia ratunkowego, a więc na miejscu zdarzenia panowało charakterystyczne dla wypadków zamieszanie, a zatem oce­niając zeznaniaT. J.w oparciu o wskazania wiedzy ogólnej i doświad­czenie życiowe Sąd powinien przyjąć, że było możliwym, aby świadkowieK.nie zauważyliT. J.na miejscu wypadku oraz faktu, gdy oskarżony wypowiedział krótkie zdanie do swego ojca świadczące o tym, że to nie on kierował quadem.

b
rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego obiektywnie niedających się usunąć (wobec braku bezpośrednich świadków zdarzenia oraz niepamięci oskarżonego i pokrzywdzonej) wątpliwości w zakresie istotnych okoliczności dotyczących faktycznego przebiegu zdarzenia, podczas gdy zgodnie z dyspozycją przepisuart. 5 § 2 k.p.k.Sąd powinien takie wątpliwości rozstrzygać na korzyść oskarżonego.

2
Mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych, skutkujący nieprawidłowym zastosowaniem przepisów prawa materialnego wobec oskarżo­nego i w konsekwencji niesłusznym skazaniem go, a polegający na nieprawi­dłowym przyjęciu przez Sąd I instancji, że:

- kierującym pojazdem typu quad w momencie wypadku, a także bezpośrednio przed nim był wyłącznie oskarżonyD. J., pomimo iż jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zajmował miejsce pasażera, tj. siedział z tyłu zaW. W. (1)i obiektywnie nie był w stanie kierować pojazdem, podczas gdy w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie za rzeczywiście kierującego quadem należy uznaćW. W. (1), bowiem to ona, po instruktażu ze strony oskarżonego mając dostęp do kierownicy i oprzyrządowania służącego kierowaniu przedmiotowym pojazdem przystąpiła do kierowania nim, tj. wprawiła go w ruch, sterowała nim , bezpośrednio władała mocą silnika oraz nadawała pojazdowi ruch i kierunek,
- oskarżonyD. J.„nakłoniłW. W. (1)do wspólnej jazdy, aby z dumą zademonstrować przed nią swój pojazd oraz umiejętności kierowania nim” i na skutek brawury doprowadził do wypadku, zaśW. W. (1)zatraciła zdolność przewidywania ewentualnych zagrożeń i zgodziła się na bycie pasażerem pojazdu prowadzonego przez „pijanego osobnika”, podczas gdy w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek informacji potwierdzających poczy­nione przez Sąd ustalenia odnoszące się zarówno do motywacji oskarżonego oraz jego postawy, a także postawy pokrzywdzonej i rzekomego zatracenia przez nią zdolności przewidywania ewentualnych zagrożeń.
W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentu­alnie zaś o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu VII Wydziałowi Karnemu w Siedlcach.
W toku rozprawy odwoławczej obrońca oskarżonego poparł apelację i wnioski w niej zawarte. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskar­żonego wyroku w mocy. OskarżonyD. J.nie stawił się mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy apelacyjnej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się o tyle zasadna, że doprowadziła do zmiany zanegowanego orzeczenia w zakresie wskazanym w wyroku Sądu Okręgowego. Rozstrzygnięcie reformatoryjne nie stanowiło jednakże rezultatu uznania zasadności zarzutów wywiedzionych przez skarżącego, lecz efekt całościowej kontroli zaskarżonego orzeczenia.
W wyprzedzeniu zasadniczej części rozważań zaakcentować należy, że tok rozumowania zaprezentowany w apelacji cechuje się sprzecznościami natury logicznej. Wskazać tutaj trzeba, że błąd w ustaleniach faktycznych jako podstawa apelacyjna obejmuje grupę zarzutów oderwanych od wszelkich rozważań prawnych i dotyczących oceny materiału dowodowego w pełni zebranego, niemającego luk oraz poddanego analizie i ocenie sądu w uzasadnieniu wyroku kończącego postępowanie, w toku którego nie doszło do uchybień prawa procesowego (videwyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 28 grudnia 2005 r., II AKa 340/05, LexPolonica nr 419053). W tym stanie rzeczy jednoczesne wystąpienie ze wskazanym zarzutem oraz z zarzutem obrazyart. 7 k.p.k.nie mogło zostać uznane za właściwe. W dalszej kolejności zaakcentować należy, że wewnętrznie sprzeczne jest także jednoczesne wywodzenie, iż rzetelna ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pozwalała na poczynienie ustaleń faktycznych uniemożliwiających uznanie sprawstwaD. J.oraz podnoszenie, że w sprawie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości, o których mowa wart. 5 § 2 k.p.k.W sytuacji, gdy dokonanie określonych ustaleń faktycznych zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, lub też dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego nie można mówić o naru­szeniu zasadyin dubio pro reo. Ewentualne zastrzeżenia powinny być w takiej sytuacji podnoszone i rozstrzygane na płaszczyźnie zachowania lub przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (videwyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 31 lipca 2014 r., II AKa 207/14, LEX nr 1506773). W związku z całokształtem powyższego Sąd Odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do tych tez apelacji, które wskazują na przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów.
W przekonaniu Sądu Okręgowego, skarżący nie ma racji, o ile kwestionuje pierwszoinstancyjną ocenę materiału dowodowego. Motywy tej oceny zostały przed­stawione w pisemnym uzasadnieniu zanegowanego orzeczenia i analiza przytoczonych tam argumentów wskazuje, iż ocena ta jest prawidłowa. Sąd Rejonowy w niezbędnym stopniu uwzględnił dyrektywyart. 7 k.p.k., a skoro tak, to Sąd Odwoławczy nie jest władny podważyć jego rozumowania i wysnutych na tej podstawie ostatecznych wniosków.
Wbrew wywodom apelującego, Sąd I instancji nie przyjął, żeP. W.był bezpośrednim świadkiem wypadku. Motywy zaskarżonego wyroku wskazują, że świadek ten zrelacjonował jedynie fakty poprzedzające wypadek oraz swe spostrzeżenia po dotarciu na miejsce zdarzenia (k. 224v). Kontekst, w którym Sąd Rejonowy posłużył się sformułowaniem nawiązującym do zrelacjo­nowania zdarzenia wskazuje, że stwierdzenie takowe miało wyłącznie charakter niefortunnego sformu­łowania. Obrońca nie ma również racji, jeżeli kwestionuje efekt wartościowania informacji przekazanych przez wskazanego świadka. Zważyć należy, że sam tylko fakt, iżP. W.w dniu 28 marca 2014 r. spożywał alkohol nie nakazuje automatycznego zdeprecjonowania jego twierdzeń. Stan nietrzeźwości człowieka ma bowiem niekorzystny wpływ na jego percepcję, ale z samego faktu nietrzeźwości świadka podczas zdarzenia nie wynika automatycznie obawa o treść jego zeznań, zwłaszcza gdy nie budzą one wątpliwości w świetle innych okoliczności sprawy (

    videwyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 29 lutego 2012 r., II AKa 35/12, LEX nr 1127077). Zaakcentować w tym miejscu należy, że podniesienie przezP. W., że w momencie wprawienia w ruch pojazdu typu quadD. J.trzymał ręce na sprzęgle i na gazie (k. 30v- 31, 71), a zatem był kierującym, znalazło potwierdzenie w zeznaniachM. W.oraz w relacjach pokrzywdzonejW. W. (1). Pierwszy z wymienionych świadków, jako funkcjonariusz Policji, już w dniu zdarzenia dokonał rozpytania osób uczestniczących w wypadku i z czynności tej sporządził notatkę urzędową. Z jego relacji wynika, że w trakcie pobytu w szpitaluD. J.stwierdził, że niczego nie pamięta, zaś po badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu podał, że alkohol pił dopiero po tym jak kierując quadem przewrócił się.W. W. (1)wskazała natomiast, że była pasażerem (k. 17v, 217v- 218). Podkreślić w tym kontekście należy, że nie ma procesowych przeszkód, aby zeznania osoby sporządzającej notatkę urzędową wykorzystać dowodowo obok wyjaśnień oskarżonego lub zeznań świadka w celu potwierdzenia i uzupełnienia wyjaśnień bądź zeznań, jeśli tym wyjaśnieniom bądź zeznaniom nie przeczą, albo też w celu weryfikacji owych wyjaśnień lub zeznań, gdy zachodzi konieczność wyjaśnienia różnic między ich treścią. Do niczym nieuprawnionego obejścia zakazu zart. 174 k.p.k.doszłoby natomiast wówczas, gdyby ustalenia faktyczne sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego poczyniono na podstawie samych tylko zeznań policjanta sporządzającego notatkę urzędową z rozpytania jego osoby (

    podobnie:wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 28 grudnia 2012 r., II AKa 389/12, LEX nr 1254584).W. W. (1)podała natomiast, że nie wie dlaczego pojęła decyzję o przejażdżce z oskarżonym, w inkryminowanym czasie nie prowadziła pojazdu typu quad, a także nigdy nie potrafiła jeździć samochodem ani pojazdami wskazanego typu (k. 25v, 61v). Depozycje pokrzywdzonej pozostają tym samym nie tylko zgodne ze wspomnianymi relacjamiP. W., który również wskazywał na brak niezbędnych umiejętności po stronie wyżej wymienionej, lecz również w pewnym zakresie wyjaśniają dlaczego Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, iż zatraciła ona zdolność przewidywania ewentualnych zagrożeń. Apelujący dowolnie wywodzi nadto, że o jedno­stronności zeznańP. W.świadczy już sam tylko fakt, że jest on synem pokrzywdzonejW. W. (1). Fakt pokrewieństwa lub powino­wactwa nie odbiera bowiem dowodowi waloru wiarygodności, musi on być natomiast oceniony wnikliwie i rzetelnie tak, jak każdy inny dowód zgromadzony w toku postępowania (

    videwyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 16 czerwca 2005 r., II AKa 179/05, LEX nr 164573). Pamiętać trzeba, że istotą oceny dowodów jest ich treść, a nie pochodzenie (

    videwyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 11 lipca 2013 r., II AKa 81/13, LEX nr 1363328). Ani zeznaniaP. W., ani relacjeD. J.(k. 14v, 59v) iT. J.(k. 23v- 24, 70) nie wskazują na występowanie jakichkolwiek okoliczności mogących świadczyć o celo­wym zmierzaniu przez pierwszego z wymienionych do bezpodstawnego obciążenia oskarżonego. Wbrew zapatrywaniom obrońcy, wątpliwości co do szczerości zeznańP. W.nie budzi również treść zrelacjonowanej przezA. J.rozmowy ze świadkiem. Podkreślić należy, że z zeznań wymienionej wynika, że zapytała syna pokrzywdzonej „jak to wyglądało” (k. 206v). Fakt prowadzenia rozmowy w szpitalu oraz zasady doświadczenia życiowego wskazują, iżA. J.zmierzała do uzyskania informacji co do przebiegu samego wypadku. Wobec okoliczności, żeP. W.momentu zdarzenia nie widział przyjąć trzeba, iż do tej właśnie okoliczności odnosiło się przytaczane przez wymienioną (

    tamże) twierdzenie, że świadek nic nie widział, nic nie wie, zaś o zdarzeniu dowie­dział się jak przyjechała karetka. Brak jest równocześnie podstaw, by zakładać, że słowa przytaczane przezA. J.stanowiły przejaw chwilowej szczerości świadka. Przykładowo wskazać tutaj należy, że z zeznańP. W.wynika, iż o zdarzeniu zawiadomiony został przez sąsiadaI. G.(k. 31, 70v), zaś oczywistym jest, że rozmawiając zA. J.nie miałby powodu przeinaczać tej okoliczności.
Apelujący nie ma racji także o tyle, o ile kwestionuje ocenę wyjaśnień oskarżonegoD. J.. Z uwagi na zaprezentowaną wyżej argumentację chybionym jest wywodzenie, że o szczerości twierdzeń podsądnego świadczy niewiarygodność zeznańP. W.. W przekonaniu Sądu Okrę­gowego, do stanowiska o prawdziwości relacji oskarżonego, a tym samym o koniecz­ności odmówienia wiary relacjomP. W.,M. W.iW. W. (1), nie mogą doprowadzić również zasady prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego i wiedzy ogólnej. Nie pozwalają one bowiem na przyjęcie, żeD. J.- siedząc zaW. W. (1)- nie byłby w stanie prowadzić pojazdu typu quad. Zważyć trzeba, że zupełnie nielogicznym byłoby przyjęcie, że oskarżony- niewątpliwie zdając sobie sprawę z braku stosownych umiejętności po stronie pokrzywdzonej- zdecydowałby się na pełne powierzenie jej własnego bezpieczeństwa, rezygnując z możliwości przeciwdziałania ewentualnym zagrożeniom. To właśnie z uwagi na powyższe przyjąć trzeba, że zasadom doświad­czenia życiowego odpowiada wersja zaprezentowana przez wyżej wymie­nionych świadków, w tym zwłaszcza przezW. W. (1), która obrazowo podawała, że „nie trzymała za kierownicę” i usiadła z przodu, tak „jak się wozi dzieci” (k. 61). W tym stanie rzeczy większego znaczenia mieć nie może sygnalizowanie, że nie spo­sób wykluczyć, by jednorazowy instruktaż był wystarczający do ruszenia z miejsca i rozpoczęcia jazdy. Z uwagi na powyższe nie można było również założyć, że zaistniałemu stanowi rzeczy odpowiadała relacjaT. J., wskazującego, iż oskarżony bezpośrednio po zdarzeniu miał stwierdzić, że to nie on prowadził pojazd typu quad (k. 23v- 24, 70). W nawiązaniu do argumentacji podniesionej w apelacji zaznaczyć tutaj dodatkowo trzeba, że o zgodności wskazanego twierdzenia z rzeczy­wistym przebiegiem zdarzenia nie może świadczyć sam tylko fakt możliwości przeprowadzenia rozmowy, w ramach której miało ono paść. Nieuwzględnienie przez Sąd Rejonowy swoistego zamieszania wiążącego się z przybyciem zespołu medycz­nego i możliwości niedostrzeżenia przez świadków rozmowy pomiędzy oskarżonym, a jego ojcem nie mogło tym samym zdyskredytować poczynionej oceny wyjaśnień oskarżonego.
Z tych wszystkich względów poczynione przez Sąd Rejonowy wartościowanie materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, która mogłaby wywrzeć wpływ na treść orzeczenia. Wnioski płynące z pierwszoinstancyjnej oceny materiału dowo­dowego i poczynionych w oparciu o nią ustaleń faktycznych nie pozwoliły również przyjąć, że w realiach sprawyD. J.zaszły niedające się usunąć wątpliwości w rozumieniuart. 5 § 2 k.p.k.Nie sposób tym samym wywodzić, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do naruszenia zasady obiektywizmu zart. 4 k.p.k.
Całościowa kontrola zanegowanego orzeczenia doprowadziła natomiast Sąd Okręgowy do przekonania o rażącej niewspółmierności reakcji prawnokarnej na zachowania przypisaneD. J.w tej części, która dotyczy wymierzenia mu kary pozbawienia wolności. Sąd II instancji nie kwestionuje wymiaru kary łącznej tego rodzaju, lecz nie akceptuje zapatrywań Sądu Rejonowego w przed­miocie braku podstaw dla obdarzenia oskarżonego dobro­dziejstwem warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. W pierwszym rzędzie zaznaczyć tutaj trzeba, że w stosunku doD. J.została spełniona przesłanka formalna wyrażająca się w wymierzeniu mu kary nieprze­kraczającej 2 lat pozbawienia wolności (art. 69 § 1 k.k.). W odniesieniu do osoby oskarżonego zachodzi również możliwość sformułowania pozytywnej prognozy kryminologicznej. Za słusznością takiego zapatrywania przemawia fakt, żeD. J.prowadzi uporządkowany tryb życia- jest żonaty, posiada na utrzymaniu małżonkę oraz dwójkę dzieci, wykonuje stałą pracę zarobkową (dane osobopoznawcze- k. 52). Brak jest również podstaw, by zakładać, iż wymienionego cechuje utrwalona ignorancja w stosunku do norm społecznych i przepisów prawa. Okoliczności sprawy, w tym w szczególności fakt uprzedniej niekaralnościD. J.(karta karna- k. 38), wskazują, że popełnione przezeń przestępstwa miały charakter incydentalny, zaś on sam nie jest osobą zdemoralizowaną. Nie sposób tym samym zakładać, że podsądny może być silnie motywowany do powrotu na drogę przestępstwa przez swe warunki osobiste. Za możnością przyjęcia, że oskarżony nie naruszy ponownie porządku prawnego przemawiają również jego właściwości osobiste- wymieniony ma 32 lata (dane osobopoznawcze- k. 52), a zatem jest w stanie zrozumieć konsekwencje wiążące się z niedostosowywaniem się do obowiązujących norm prawnych. Wbrew stanowisku Sądu Rejonowego (k. 227), przeciwko warun­kowemu zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności nie może przemawiać konsekwentne nieprzyznawanie sięD. J.do popeł­nienia zarzucanych mu czynów. Taktyka taka stanowi realizację prawa do obrony, a realizacji prawa podmiotowego nie może pociągnąć negatywnych konsekwencji dla oskarżonego (videJ. Lachowski,Objaśnienia do art. 69 Kodeksu karnego, teza 72., [w:] M. Królikowski [red.], R. Zawłocki [red.],Kodeks karny. Część ogólna. Tom II. Komentarz do art. 32- 116, Legalis/el. 2015).
Dostrzegając zasadność obdarzeniaD. J.dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż rzetelna weryfikacja trafności sformułowanej prognozy kryminologicznej wymaga zastosowania, w oparciu o treśćart. 70 § 1 pkt 1 k.k., 3- letniego okresu próby. Przyjęta długość okresu próby została podyktowana faktem, iż oskarżony działał bez konkretnego powodu, z łatwością podejmując decyzję o prowadzeniu pojazdu mechanicznego w sposób naruszający zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
W celu wzmocnienia przeświadczeniaD. Ł.o niedopuszczalności naruszania przepisów prawa Sąd Okręgowy, na podstawieart. 71 § 1 k.k., orzekł od oskarżonego grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki na kwotę 20 złotych. Określając liczbę stawek dziennych Sąd Okręgowy w pierwszym rzędzie miał na uwadze znaczny stopień winy oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości popełnionego przezeń czynu. Nie bez istotnego znaczenia pozostawała również tutaj konieczność osiągnięcia celów prewencji indywidualnej i generalnej. Ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 20 zł Sąd Okręgowy kierował się treściąart. 33 § 3 k.k., a tym samym doszedł do przekonania, iż osiąganie przez sprawcę miesięcznych dochodów wyrażających się kwotą 1.500 zł (
    wyjaśnieniaD. J.- k. 59v) przy jednoczesnym występowaniu obowiązków związanych z utrzymywaniem rodziny sprawi, że orzeczenie od niego grzywny we wska­zanym wyżej kształcie nie przekroczy jego możliwości płatniczych, będąc zarazem dostatecznie dolegliwą konsekwencją popełnionych przestępstw.
Z tych wszystkich przyczyn i przy braku przesłanek zart. 439 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.
Na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa:
- 380 zł opłaty za obie instancje (art. 10 ust. 1w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych- tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.)
- 20 zł tytułem poniesionych wydatków w postępowaniu odwoławczym (art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym- tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 663).