Sąd Rejonowy w Rybniku
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI GC 579/15
Data wyroku: 2016-01-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ireneusz Wiliczkiewicz

Sygn. akt VI GC 579/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 stycznia 2016 r.
Sąd Rejonowy w Rybniku Wydział VI Gospodarczy
w składzie : Przewodniczący SSR Ireneusz Wiliczkiewicz
Protokolant Alicja Majorowska
po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r. na rozprawie, wR.
sprawy z powództwa(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
wR.
przeciwko pozwanemuJ. K.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 7.495,62 zł (siedem tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt dwa grosze) wraz z odsetkami liczonymi do dnia zapłaty od dnia 08 maja 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. w wysokości odsetek ustawowych oraz od dnia 01 stycznia 2016 r. w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie;

2
zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.234,00 zł (jeden tysiąc dwieście trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania;

3
nadaje wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygnatura akt:VI GC 579/15

UZASADNIENIE
Pozwem złożonym w dniu 28 stycznia 2015 roku powódka(...) sp. z o.o.wR.wniosła o zasądzenie od pozwanegoJ. K.kwoty 7.495,62 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 8 maja 2014 roku oraz kosztów postępowania. W uzasadnieniu pozwu wskazała, że sprzedała pozwanemu towary za które pozwany nie zapłacił. Powódka podała, że wezwała pozwanego do zapłaty, jednakże pozwany nie uregulował należności.
Nakazem zapłaty z dnia 16 marca 2015 roku uwzględniono powództwo.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki kosztów postępowania. Pozwany zanegował ważność umowy sprzedaży, a ponadto argumentował, że powódka nie udowodniła, iż doręczyła pozwanemu potwierdzenie przyjęcia zamówienia, jak również nie wykazała że dostarczyła towar o parametrach określonych w potwierdzeniu zamówienia i zamówionej ilości.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Powódka i pozwany są przedsiębiorcami.
W dniu 10 kwietnia 2014 roku w drodze korespondencji elektronicznej pozwany złożył u powódki zamówienie na 31 szt. kratek typu(...)o wym. 110x100cm, wys. 3cm i wymiarze pojedynczej kratki 3x1cm.
W dniu 11 kwietnia 2014 roku, pisemnym potwierdzeniem(...)powódka poinformowała pozwanego, że jest skłonna przyjąć złożone przezeń zamówienie z dnia 10 kwietnia 2014 roku na warunkach szczegółowo określonych przez pozwaną w ww. potwierdzeniu (31 szt. krat pomostowych prasowanych/P-R./ocynkowanych o wym. 1,10 m2, oczko 33,3x11,1, płaskownik nośny 30x2).
W dniu 16 kwietnia 2014 roku zamówiony przez pozwanego towar został wysłany z Niemiec przez kontrahenta powódki, a następnie dostarczony przez przewoźnika na wskazany przez pozwanego i adres wpisany w liście przewozowym(tj. „(...)-(...) R.,ul. (...)A. G.”). Odbiór towaru potwierdziła osoba wpisana w liście przewozowym pod danymi pozwanego tj.A. G..
W dniu 23 kwietnia 2014 roku powódka wystawiła na rzecz pozwanego jako nabywcyfakturę VAT (...)na kwotę 7.495,62 zł brutto z terminem płatności 7 maja 2014 roku tytułem sprzedaży 31 szt. krat pomostowych wraz z kosztami dostawy.
Pozwany nie zapłacił należności zfaktury VAT (...).
Pismem z dnia 21 sierpnia 2014 roku powódka wezwała pozwanego do zapłaty należności zfaktury VAT (...). Wezwanie to pozostało bezskuteczne.
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie zamówienia (k. 6), potwierdzenia (k. 7), faktury dołączonej do pozwu (k. 8), wezwania do zapłaty (k. 9-10), listu przewozowego (k. 48-50), dokumentacji fotograficznej (k. 51). Dopuszczone w sprawie dowody z dokumentów nie budzą żadnych wątpliwości i pozwalają na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Strony nie zgłaszały dalszych wniosków dowodowych.
Sąd zważył,co następuje:
Strony zawarły umowę sprzedaży.
Zgodnie zart. 535 k.c.powód zobowiązał się do przeniesienia własności rzeczy na pozwanego i do wydania rzeczy, a pozwany do odebrania rzeczy i zapłaty ceny.
W ustalonych okolicznościach sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, że strona powodowa wypełniła ciążące na niej świadczenia niepieniężne wynikające z zawartej umowy sprzedaży. Powódka wykonała w całości ciążące na nim zobowiązanie z mocy zawartej między stronami umowy sprzedaży. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozostawia żadnych wątpliwości, że powódka przeniósł własność towarów opisanych w dołączonej do pozwu fakturze VAT na pozwanego i wydała mu towar. Pozwany poprzez osobę trzecią (której dane były wpisane do listu przewozowego) odebrał towar, nie kwestionował również wskazanej w fakturze ceny, a zatem zobowiązany był do spełnienia ciążącego na nim wzajemnego świadczenia pieniężnego tj. zapłaty ceny.
Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2004 r., V CK 559/03, przewidziana wart. 488 § 2 k.c.możliwość powstrzymania się ze spełnieniem świadczenia z umowy wzajemnej przy zastrzeżonej umownie jednoczesności świadczeń, ograniczona jest przesłanką „(...)dopóki druga strona nie zaofiaruje świadczenia wzajemnego”. Gdy zatem druga strona spełniła swoje świadczenie, w ogóle nie zachodzi stan rzeczy odpowiadający hipotezie tej normy.
Zgodnie zart. 233 § 2 k.p.c.Sąd ocenia według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału na tej samej podstawie, jakie znaczenie nadać odmowie przedstawienia przez stronę dowodu lub przeszkodom stawianym przez nią w jego przeprowadzeniu wbrew postanowieniu sądu. Na mocyart. 3 k.p.c.strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody.
Pozwany nie przedstawił dokumentacji księgowej za okres, w którym powódka wystawiła przedmiotowe faktury. Przyjęcie faktury, przez co rozumiane jest nie tylko jej rzeczywiste odebranie, ale także zaksięgowanie, wywołuje skutki także w zakresie prawa cywilnego, uzasadniając domniemanie zawarcia czynności cywilnoprawnej o treści określonej w dokumencie rozrachunkowym.
Faktura stanowi bowiem dokument księgowy wystawiany w związku ze zdarzeniem cywilnoprawnym, z którym przepisyustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług(Dz.U.04.54.535 ze zm.) wiążą obowiązek podatkowy w zakresie tego podatku. W sytuacji gdyby nie miało miejsce zdarzenie cywilnoprawne o treści podanej w fakturze, niedopuszczalne byłoby przyjecie tejże faktury i w konsekwencji dokonanie odliczeń podatkowych. W tej sytuacji przedstawienie ewidencji faktur miało kluczowe znaczenie dla sprawy.
Postępowanie strony pozwanej polegające na odmowie przedstawienia tego dowodu zostało ocenione jako próba ukrycia niewygodnych faktów i uzasadniło domniemanie odebrania i zaksięgowania faktur powódki przez pozwanego, a co za tym idzie zawarcia umów na warunkach w niej określonych.
W tej sytuacji Sąd uznał, że przyjęcie towaru przez pozwanego bez zastrzeżeń skutkowało skwitowaniem spełnienia roszczenia przez powódkę zgodnie z umową. Pozwany zobowiązany był w tej sytuacji do spełnienia świadczenia wzajemnego tj. świadczenia pieniężnego (zapłaty ceny).
Pozwany negował ważność umowy sprzedaży, fakt doręczenia potwierdzenia przyjęcia zamówienia, jak również dostarczenia towaru, w ilości i o parametrach określonych w potwierdzeniu zamówienia. Pozwany nie wykazał jednak jakimkolwiek dowodem twierdzeń powołanych w sprzeciwie, poprzestając na polemice z dowodami przedłożonymi przez powódkę.
Zgodnie z ogólną zasadą zart. 6 k.c.ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Samo zaś twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 roku, sygn. akt I PKN 660/00, publik. Wokanda 2002/7-8/44). Cytowana regulacja ma swój odpowiednik w przepisach o procesie, wart. 232 k.p.c.stanowiącym, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Pozwany nie sprostał ww. ustawowym wymogom.
Z uwagi zatem na ustalony stan faktyczny i przywołane przepisy oraz zapisy umowne uwzględniono powództwo w całości na podstawieart. 535 k.c.
O odsetkach orzeczono na postawieart. 481 § 1 i 2 k.c.stanowiącego, iż jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki - do dnia 31 grudnia 2015 roku były to „odsetki ustawowe”, a począwszy od 1 stycznia 2016 roku „odsetki ustawowe za opóźnienie” (zgodnie z nowelizacjąart. 481 § 2 k.c.wprowadzoną art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 października 2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw, Dz.U.2014.1830). Odsetki zasądzono od dnia następnego po terminie płatności wynikającym z dokumentu rozliczeniowego (faktury VAT).
O kosztach postępowania postanowiono na podstawieart. 98 § 1,3 i 4 k.p.c.nakładając na pozwanego jako stronę przegrywającą obowiązek zwrotu wszystkich kosztów poniesionych przez powódkę w celu dochodzenia swoich praw. Na koszty postępowania w łącznej wysokości 1.234 zł złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika 1.200 zł i opłaty skarbowe od pełnomocnictw 34 zł. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika strony powodowej, ustalono w wysokość stawki minimalnej zgodnie z§ 6 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U.2013.461 j.t. ze zm.).
SSR Ireneusz Wiliczkiewicz