Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 898/15
Data wyroku: 2015-08-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Grzesiak, Andrzej Ślusarczyk, Jan Klocek

Sygn. akt IX Ka 898/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 sierpnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Andrzej Ślusarczyk
Sędziowie: SSO Jan Klocek (spr.)
SSO Leszek Grzesiak
Protokolant: stażysta Karolina Furyk
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Roberta Jagusiaka
po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 roku
sprawyP. O., s.M.iM.z d.K.,ur. (...)wO.
oskarżonego o przestępstwo zart. 280 § 1 kk,art. 158 § 1 kk,art. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
O. L., s.S.iJ.z d.L.,ur. (...)wO.
oskarżonego o przestępstwo zart. 280 § 1 kk,art. 158 § 1 kk,art. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonegoP. O.i obrońcę oskarżonegoO. L.
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim
z dnia 15 kwietnia 2015 roku sygn. akt II K 842/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.O. M.i adw.A. K.kwoty po 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych, tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonych z urzędu świadczoną w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonychP. O.iO. L.od kosztów sadowych w postępowaniu odwoławczym.

SSO Jan Klocek  SSO Andrzej Ślusarczyk  SSO Leszek Grzesiak
IX Ka 898/15

UZASADNIENIE
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ostrowcu Świętokrzyskim oskarżyłP. O.iO. L.o to, że w dniu 31 sierpnia 2014 roku wO., w województwie(...), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, poprzez użycie przemocy wobecŁ. N.polegającej na popchnięciu go i przewróceniu na podłoże oraz kopnięciu obutą stopą w głowę, zabrali w celu przywłaszczenia na jego szkodę saszetkę, wewnątrz której znajdowały się pieniądze w kwocie trzydziestu złotych, telefon komórkowymarki S. (...)o wartości trzystu złotych, portfel oraz należące do pokrzywdzonego dowód osobisty i prawo jazdy, powodując jednocześnie uŁ. N.wyżej opisaną przemocą obrażenia ciała w postaci stłuczenia łokcia prawego z otarciem naskórka oraz złamanie zęba martwego prawego szczęki górnej, przy czym ze względu na siłę i umiejscowienie zadanych ciosów narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 Kk, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 Kkiart. 158 § 1 Kkiart. 275 § 1 Kkw zw. zart. 11 § 2 Kk.
Sąd Rejonowy w Ostrowcu Świętokrzyskim Wydział II Karny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2015 roku oskarżonychP. O.iO. L.uznał za winnych popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia czynu stanowiącego występek zart. 280 § 1 Kki zart. 158 § 1 Kki zart. 275 § 1 Kkw zw. zart. 11 § 2 Kki za to na podstawie tychże przepisów skazał ich przyjmując jako podstawę wymiaru kary zart. 280 § 1 Kkw zw. zart. 1 § 3 Kkiart. 33 § 1, 2, 3 Kkna kary po dwa lata pozbawienia wolności i grzywny w liczbie po osiemdziesiąt stawek dziennych określając względem każdego z nich wysokości jednej stawki dziennej na dziesięć złotych.
Na podstawieart. 63 § 1 Kkna poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonymP. O.iO. L.okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 1 września 2014 roku do dnia 2 września 2014 roku.
Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokataO. M.kwotę sześćset dziewiętnaście złotych osiemdziesiąt dziewięć groszy, zaś na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokataA. K.kwotę sześćset dziewiętnaście złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze tytułem zwrotu kosztów obrony ustanowionej z urzędu.
Na podstawieart. 624 § 1 Kpkzasądził na rzecz Skarbu państwa od oskarżonychP. O.iO. L.kwoty po osiemset złotych tytułem częściowego obciążenia ich kosztami sądowymi zwalniając ich w pozostałej części od ich uiszczenia.
Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim Wydział II Karny z dnia 15 kwietnia 2015 roku wniósł obrońca oskarżonegoO. L..
Działając zgodnie z wolą oskarżonegoO. L.na podstawieart. 444 Kpkorazart. 425 § 1 i 2 Kpkobrońca oskarżonego zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim Wydział II Karny z dnia 15 kwietnia 2015 roku w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonegoO. L..
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 Kpkorazart. 438 pkt 4 Kpkzaskarżonemu wyrokowi obrońca oskarżonego zarzucił niewspółmierność kary orzeczonej wobecO. L., która to wyraża się w wymierzeniu bezwzględnej kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego w sytuacji, kiedy jego nienaganna postawa podczas toczącego się postępowania, przyznanie się do winy, okazanie skruchy, dostrzegalna wola poprawy pozwalają przypuszczać, iż oskarżony nie wróci na drogę przestępczą, a cele kary zostaną osiągnięte pomimo jej niewykonania, co przemawia za tym by Sąd orzeczoną względem oskarżonego karę pozbawienia wolności orzekł wraz z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania.
W związku z powyższym obrońca oskarżonegoO. L.wniósł o to by Sąd II Instancji zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i orzekł odmiennie niż Sąd I Instancji, to jest warunkowo zwiesił wykonanie kary dwóch lat pozbawienia wolności wymierzonej wobec oskarżonegoO. L.oraz oddał oskarżonego pod dozór kuratora.
Apelację od wyroku Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim Wydział II Karny z dnia 15 kwietnia 2015 roku wniósł także obrońca oskarżonegoP. O.i zaskarżył wyrok w całości.
Obrońca oskarżonegoP. O.wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu, iż oskarżonyP. O.uczestniczył w rozboju na poszkodowanymŁ. N.podczas gdy oskarżony stanowczo zaprzecza by brał udział w przestępstwie, ponadto nie konsekwentne zeznania pokrzywdzonego nie pozwalają na ustalenie winy oskarżonego.
Wskazując na powyższe obrońca oskarżonegoP. O.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieP. O..
Sąd Okręgowy zważył:
Apelacje obrońców oskarżonychO. L.iP. O.nie zasługiwały na uwzględnienie.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoP. O.należało zauważyć, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mogący mieć wpływ na treść orzeczenia był całkowicie chybiony. Należało uznać, że Sąd rozpoznający sprawę ustalając stan faktyczny wziął pod uwagę wszystkie istotne dowody i nie pominął wynikających z nich faktów. Ocenę dowodów przedstawił w aż nadto obszernym uzasadnieniu, które spełniało ustawowe wymogi, a przez to mogła nastąpić pełna weryfikacja zaskarżonego orzeczenia, która ostatecznie jawiła się pozytywnie. Sąd I Instancji niezwykle drobiazgowo i przekonująco przeprowadził wywód odnośnie sprawstwa obu oskarżonych, a końcowe wnioski znajdowały pełne odzwierciedlenie w zebranym i przeprowadzonym materiale dowodowym.
Oczywiście nie jest rolą Sądu Odwoławczego na nowo analizowanie dowodów w sprawie. Jednakże z uwagi na zarzut zawarty w apelacji wywiedzionej na korzyśćP. O.należało odnieść się do najistotniejszych dowodów.
Podstawę przedmiotowego zarzutu wnoszący apelację oparł wyłącznie na niewłaściwej, Jego zdaniem, ocenie dokonanej przez Sąd Rejonowy zeznań pokrzywdzonegoŁ. N., który wywodził o przebiegu zdarzenia nie dość konsekwentnie. Z tak sformułowanego zarzutu należało wywodzić, że wnoszącemu apelację chodziło o błąd „dowolności”, czyli polegający na ustaleniu, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, a z powołanego dowodu – zeznań pokrzywdzonego – fakt ten nie wynikał.
Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Wprawdzie rację ma wnoszący apelację, żeŁ. N.zmieniał swoje zeznania odnośnie udziałuP. O., ale należało zauważyć, że Sąd Rejonowy rozpoznający sprawę przedmiotową okoliczność zauważył i brał pod uwagę.
Wynika to wprost z treści uzasadnienia (por. karta 263). Słusznie jednak Sąd I Instancji zeznaniaŁ. N.oceniał przez pryzmat pozostałych istotnych dowodów w tej sprawie, a w szczególności zeznańD. K.oraz interweniujących na miejscu zdarzenia funkcjonariuszy policji. Co więcej istotne było w sprawie także to, żeŁ. N.w swoich pierwszych zeznaniach jednoznacznie wskazał na obu oskarżonych jako sprawców przestępstwa (por. karta 41 – 45). Tenże pokrzywdzony absolutnie wykluczył udział w zdarzeniuD. K., a samD. K.także stanowczo przeczył swojemu sprawstwu.
Szczególnie znamienne były zeznaniaŁ. N.złożone przed Prokuratorem (por. karta 118) kiedy to pokrzywdzony bardzo przekonująco opisał końcówkę zdarzenia obrazując miejsce i sposób oraz kierunek oddalania się sprawców. Podkreślił, że kiedy podnosił się z ziemi oddalało się od niego dwóch mężczyzn i z pewnością wśród nich nie było świadkaK., a nawet w pobliżu nie widział „chłopaka z poprawczaka”.
Nadto jak już wspomniano podejmujący interwencję policjanciM. W.iG. C.ponad wszelką wątpliwość potwierdzili stanowcze wskazanie pokrzywdzonego na oskarżonegoP. O.jako jednego ze sprawców.
W związku z tym Sąd Rejonowy dysponując tak utrwalonymi i zweryfikowanymi dowodami nie mógł poczynić na ich podstawie innych ustaleń niż zaprezentowanych w uzasadnieniu do orzeczenia. Odmienne ustalenia byłyby efektem pominięcia jednoznacznych faktów (okoliczności). Natomiast przyjęcie wersji przedstawionej przez obrońcę w apelacji byłoby nie do pogodzenia z rzeczywistym stanem i nie wynikałoby z przedstawionych powyżej dowodów.
Oczywiście dobrym prawem obrony jest przedstawienie innej oceny materiału dowodowego i wynikających z tej oceny ustaleń ale z prawa tego w konkretnej sprawie nie może wynikać zasadne zakwestionowanie ustaleń Sądu I Instancji. W istocie bowiem obrońca oskarżonego dla udowodnienia przewodniej tezy wyrażonej w apelacji bazował wyłącznie na niektórych wersjach zeznań pokrzywdzonego, pomijając całkowicie zeznania policjantów oraz zeznania świadkaK.. Obiektywizm jednak nakazuje analizę konkretnego dowodu w ujęciu z innymi wiążącymi się z daną kwestią dowodami. Dlatego poprzez wyjęte z kontekstu fragmenty zeznańŁ. N.nie można zakwestionować jednoznacznych ustaleń Sądu Rejonowego. Tym samym wywody zawarte w apelacji stają się wyłącznie polemiką z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd I Instancji i nie wykazują na czym polegał błąd w tych ustaleniach.
Także Sąd Rejonowy w Ostrowcu Świętokrzyskim dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie rodzaju i rozmiaru kar wymierzonych obu oskarżonym. Znowu należy podkreślić, że w uzasadnieniu wspomniany Sąd dokładnie określił jakie okoliczności wziął pod uwagę przesądzając o sankcjach za popełnienie czyny przezP. O.iO. L.. Rodzaj kar orzeczonych wobec obu oskarżonych warunkowany był wysokim stopniem społecznej szkodliwości popełnionego przez każdego ze sprawców przestępstwa, winą sprawców oraz treścią przepisów prawa materialnego czyli przepisamiart. 280 § 1 kkiart. 33 § 2 Kki należało zauważyć, że kary te mieściły się absolutnie w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Natomiast łagodzenie ich dolegliwości, czego domaga się zwłaszcza obrońcaO. L., poprzez warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności, nie znajduje żadnego uzasadnienia.
Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji wywiedzionej na korzyśćO. L.Sąd Rejonowy doceniając przyznanie się sprawcy do winy słusznie zwrócił uwagę na wysoki stopień demoralizacji sprawcy – uprzednia karalność – próżniaczy tryb życia i brak jakichkolwiek symptomów uzasadniających przekonanie, że oskarżony pozostając na wolności będzie przestrzegał obowiązującego porządku prawnego. Nie można przeceniać faktu przyznania się do winy zwłaszcza w okolicznościach przedmiotowej sprawy kiedy dowody były jednoznaczne, tym bardziej, że ten element nie stanowi istotnej przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Rzeczone przesłanki ściśle określaart. 69 § 1 i 2 Kki należy uznać, że po stronie obu sprawców one nie zaistniały.
Zatem Sąd Rejonowy orzekając stosowne kary nie wymierzył ich w sposób niewspółmierny lub niesłuszny.
Uwzględniając powyższe i kierując się treściąart. 437 § 1 Kpkobie apelacje należało uznać za bezzasadne, a zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.
Zasądzono stosowne wynagrodzenia dla adwokatów udzielających w postępowaniu odwoławczym obrony z urzędu oskarżonym, a kierując się treściąart. 634 Kpkiart. 626 § 1 Kpkorazart. 17. 1. Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychDZ. U nr 49 poz. 223 z 1983 roku zwolniono oskarżonychP. O.iO. L.z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym uznając, że ich trudna sytuacja materialna czyniłaby wątpliwym ściągnięcie należnych kosztów.
SSO Jan Klocek SSO Andrzej Ślusarczyk SSO Leszek Grzesiak