Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 249/15
Data wyroku: 2015-05-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Menzel, do Paweł Pomianowski, Grzegorz Szepelak
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze

Sygn. akt. IV Ka 249/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 maja 2015 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Jerzy Menzel (spr.)
Sędziowie  SSO  Grzegorz Szepelak
SSR del. do SO Paweł Pomianowski
Protokolant Justyna Gdula
przy udziale  Prokuratora Prokuratury Okręgowej Marka Janczyńskiego
po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2015 r.
sprawyS. T.
oskarżonej o przestępstwo zart. 284 § 2 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Trzebnicy
z dnia 12 grudnia 2014 r. sygn. akt II K 340/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

IV Ka 249/15

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 12.12.2014 roku Sąd Rejonowy w Trzebnicy uznałS. T.za winną tego, że w dniu 26 września 2008 roku w okresie od listopada 2004 roku do 26 września 2008 roku, wP. T., gminaP., jako Wiceprezes(...)oraz Główny(...)spółki (...) sp. z o.o., działając w warunkach czynu ciągłego, w celu uzyskania korzyści majątkowej, przywłaszczyła powierzone sobie mienie w postaci środków pieniężnych w łącznej kwocie 57277 złotych, w ten sposób, że dokonywała przelewów z różnych kont firmowychspółki (...), w celu opłaty dziewięciu prywatnych wyjazdów zagranicznych, w których brała udział, a które następnie wykazywała, jako wyjazdy szkoleniowe, księgując je w sposób nierzetelny i niestwierdzający stanu faktycznego, przy czym w wyżej wymienionym okresie czasu nie były organizowane szkolenia zagraniczne i delegowane osoby zespółki (...)wP. T., w celu uczestnictwa w takich szkoleniach, czym działała na szkodę wymienionej spółki, tj. czynu zart. 284 § 2 kkw zw. zart. 12 kki za to wymierzył jej karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat, zobowiązał na podstawieart. 72 § 2 kkdo naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez wpłatę na rzecz pokrzywdzonegofirmy (...) sp. z o.o.kwoty 57277 złotych w terminie 1 roku od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził wydatki w kwocie 528, 88 złotych i wymierzył opłatę w wysokości 300 złotych.
Od wyroku apelację złożył obrońca oskarżonej, który zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia stanowiących podstawę do przypisania oskarżonej winy w zakresie występku zart. 284 § 2 kkw zw. zart. 12 kk:

⚫

przyjęciu wbrew wyjaśnieniom oskarżonej oraz przy braku w tym zakresie jakichkolwiek dowodów, jak również unormowań prawnych, ze oskarżonaS. T.miała obowiązek uzyskania zgody na wyjazdy szkoleniowe od jakichkolwiek organów spółki, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że oskarżona zgodnie z treściąRozdziału 3, Oddziału 1kodeksu spółek handlowychmiała prawo samodzielnie decydować o własnych wyjazdach na szkolenia, a w tym zakresie umowa spółki nie zawierała jakichkolwiek ograniczeń;

2
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a w szczególnościart. 7 i art. 410 kpkorazart. 424 § 1 i 2 kpkpoprzez:

⚫

jednostronny, nieobiektywny, dowolny oraz nazbyt uproszczony sposób przeprowadzenia dowodów i przyjętą metodę ich oceny, w zakresie poczynienia ustaleń, o których mowa w pkt. 1 apelacji, z równoczesnym pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego wyroku, które nie zawiera przekonywającego wskazania podstawy racjonalnego przyjęcia takich ustaleń faktycznych, o którym mowa w pkt. I apelacji, a zatem nie spełnia ono swej podstawowej funkcji wynikającej z treściart. 424 § 1 i 2 kpk;

powołanie się w sprawie, jako dowodu potwierdzającego o sprawstwie i winie w zakresie zarzuconego oskarżonej czynu na zeznaniaA. R., z jednoczesnym dezawuowaniem wyjaśnień oskarżonej, jednoznacznych w swej treści przepisówkshoraz zakresu obowiązków oskarżonej, jako członka(...);

3
naruszenie prawa materialnego, a toart. 284 § 2 kpkpoprzez błędne jego zastosowanie w sytuacji, gdy przyjmując, z daleka idącej ostrożności procesowej, że oskarżona, jako osoba zarządzająca spółką nie miała prawa samodzielnie decydować o własnych wyjazdach szkoleniowych, jej zachowanie winno być rozpatrywane w kontekście ewentualnego wyczerpania znamion czynu zart. 296 § 1 kk.

Zarzucając powyższe obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie
oskarżonej od zarzuconego jej czynu, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego jej rozpoznania.
Sąd zważył:
Apelacja w stopniu oczywistym jest bezzasadna.
Na wstępie należy zauważyć, że zgłoszenie jednocześnie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych obok zarzutu naruszenia prawa materialnego jest niedopuszczalne. Zarzut naruszenia prawa materialnego może być, bowiem wyłącznie wówczas podniesiony, gdy ustalenia faktyczne nie są kwestionowane.
Obrońca zgłaszając zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w zasadzie sprowadził go do oczywiście błędnego uznania wyjaśnień oskarżonej za niewiarygodne i równie błędnego uznania, w obliczu braku innych dowodów, że oskarżona, jako członek(...)nie miała prawa samodzielnie decydować o swoich wyjazdach szkoleniowych. Zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.
Podnoszenie kwalifikacji zawodowych to "zdobywanie lub uzupełnianie” wiedzy i umiejętności. Jest to z jednej strony, pozyskiwanie nowej wiedzy i umiejętności, z drugiej zaś, poszerzanie zasobu już posiadanego. Ustawodawca wiąże podnoszenie kwalifikacji zawodowych przez pracownika z inicjatywą pracodawcy albo jego zgodą takart. 1031( do dnia 11.04.2010 r.art. 103)kodeksu pracy. Jeżeli pracodawca nie popiera udziału pracownika w wybranej formie dokształcania (szkolenia), nie jest ona podnoszeniem kwalifikacji zawodowych w rozumieniu wskazanego przepisu. W konsekwencji pracownik podejmujący jakiekolwiek szkolenie bez zgody pracodawcy nie może korzystać z ochrony gwarantowanej przez przepisy zamieszczone w komentowanym rozdziale.
Podstawowym uprawnieniem pracownika powiązanym z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych jest czas wolny od pracy, za który zachowuje on prawo do wynagrodzenia. Przedmiotowy czas wolny może być udzielony w formie urlopu szkoleniowego albo zwolnienia z całości lub części dnia pracy. Przesłanką zwolnienia z całości lub części dnia pracy jest udział pracownika w obowiązkowych zajęciach, podczas których realizowane jest podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnienia z pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia, które ustala się jak wynagrodzenie za urlop( por. Mirosław Włodarczyk; komentarz do art.103 Kodeksu pracy). Z prawidłowo poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych wynika, że oskarżona dziewięciokrotnie brała udział w zagranicznych wyjazdach szkoleniowych. W dokumentacji pokrzywdzonej spółki brak jest oficjalnych ofert firm rekrutujących na szkolenia. Brak jest również decyzji uprawnionego reprezentanta pracodawcy wyrażającego zgodę lub delegującego oskarżoną, jako pracownika na szkolenia. Oskarżona w czasie wyjazdów korzystała z urlopu wypoczynkowego, a nie z urlopu szkoleniowego. Rzeczywiście odbyte przez oskarżoną wyjazdy nie były ujęte w żadnej dokumentacji firmy. Słusznie, zatem uznał sąd a quo, że wyjazdy te miały charakter prywatny, i co za tym idzie, nie mogły być finansowane przez pracodawcę.
Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut obrazy przepisów postepowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia.
W pierwszej kolejności obrońca zarzucił, że sporządzone przez Sąd Rejonowy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia warunków zart. 424 § 1 i 2 kpk, albowiem przedstawia jednostronną, nieobiektywną dowolną i nazbyt uproszczoną przyjętą ocenę dowodów, pomijając zupełnie dowody przemawiające na korzyść oskarżonej. Zarzut naruszeniaart. 424§ 1 i 2 kpknie może odnieść zamierzonego celu, albowiem nawet przy ustaleniu, że istotnie Sąd I instancji naruszył wskazany przepis, to uchybienie to nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż uzasadnienie sporządzone zostało już po wydaniu wyroku. Jak się jednak wydaje intencją apelującego było podważenie przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów, a w głównej mierze uznanie za wiarygodne zeznańA. R., z jednoczesnym dezawuowaniem wyjaśnień oskarżonej. Sąd I instancji zgromadził wszystkie dowody konieczne do rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadził ich ocenę swobodnie, odpowiednio do zasad prawidłowego rozumowania i zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Uznanie za wiarygodne zeznańA. R.nie jest wynikiem abstrakcyjnego założenia, lecz logicznego powiązania z innymi dowodami. Świadek w okresie wskazanym w zarzucie pełnił funkcję prezesa w pokrzywdzonej spółce. Zeznał, żespółka (...)była małym podmiotem, powiązanym ze spółką macierzystą(...). Celem działania spółki w Polsce było pozyskanie i sprzedaż kurcząt.(...), jakie były organizowane w spółce dla pracowników były bezpośrednio powiązane ze spółką francuską, która organizowała szkolenia, ponosiła ich koszty i wskazywała miejsca, terminy i tematykę tychże szkoleń. Z tego tytułu pracownicy nie ponosili żadnych kosztów, a udział w szkoleniu miał charakter wyjazdu służbowego.Spółka (...), a także powiązane z nią spółki zagraniczne nie organizowały szkoleń, w jakich uczestniczyła oskarżona. O tym, że szkolenia, w których uczestniczyła oskarżona miały charakter prywatny świadczą w powiązaniu z zeznaniami świadka także inne dowody. Do akt załączone zostały wydruki z korespondencji e mailowej, prowadzonej przez oskarżoną z organizatorami spornych wyjazdów, z których treści wynikają dwie niezwykle istotne kwestie. Pierwsza, że oskarżona uzależniała udział w proponowanym wyjeździe od warunku, że wystawiona faktura nie będzie wskazywać osoby- uczestnika imprezy. Po drugie, prosiła organizatora o wystawienie za wyjazd nie jednej, lecz dwóch lub więcej faktur na mniejsze kwoty, z jednoczesnym wskazaniem, że dotyczą one wyjazdów krajowych. Dopiero po uzyskaniu akceptacji organizatora potwierdzała swój udział w imprezie. Uzyskując faktury za wyjazd, które w istocie potwierdzały nieprawdę, oskarżona, jako główna(...)dokonywała ich zarachowania na różne działy, co w efekcie miało prowadzić do rozbicia w istocie jednej płatności na kilka innych, bez ich finansowego powiązania. Tak dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów słusznie doprowadziła do wniosku, że wyjaśnienia oskarżonej są niewiarygodne, natomiast pozostałe wskazane wyżej dowody taki walor posiadają.
Prawidłowe ustalenia faktyczne, oparte na obiektywnych dowodach prowadzą do wniosku, ze oskarżona, jako członek(...)oraz główna(...)zarządzająca finansami firmy, decydująca o celowości wydatków i nadzorująca działalność finansową firmy, używając środków finansowych pracodawcy na swoje prywatne cele, przywłaszczyła cudze mienie, które zostało jej uprzednio powierzone. Tym samym nie można podzielić zarzutu obrońcy, który wskazał, że zachowanie oskarżonej należy rozpatrywać wyłącznie na gruncieart. 296 § 1 kkz pominięciem odpowiedzialności zart. 284 § 2kk. W wypadku, gdy sprawca przestępstwa określonego wart. 296 kkprzywłaszczył sobie składniki majątkowe należące do jego mocodawcy, w grę może wchodzić zbieg przepisów lub zbieg przestępstw, w którym powierzenie mienia stanowiło ułatwienie dla sprawcy w dokonaniu jego przywłaszczeniaO. G.i in., Komentarz, t. II, s. 431). Ponieważ apelacja została złożona wyłącznie na korzyść oskarżonej, rozważanie o jej odpowiedzialności w szerszym zakresie jest niedopuszczalne. (art. 434 § 1 kk).
Orzeczenie o karze uwzględnia stopień społecznej szkodliwości i winy, motywację jej działania i dotychczasowy sposób życia oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze. Kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat nie nosi cech rażącej, niewspółmiernej surowości. Orzeczony obowiązek naprawienia szkody, uwzgledniający interes pokrzywdzonej spółki spełni także dodatkowy cel probacyjny, a wskazany okres 1 roku, w którym szkoda ma zastać naprawiona, jest wystarczający, aby oskarżona zgromadziła wymagane środki.
Z uwagi na ciążący na oskarżonej obowiązek naprawienia szkody Sąd zwolnił ją od obowiązku poniesienia kosztów sadowych za postepowanie odwoławcze (art. 624 § 1 kpk).