Sąd Okręgowy we Wrocławiu
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 1806/14
Data wyroku: 2015-03-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Kuźniar
Podstawa prawna: art. 451§1kc

Sygn. akt II Ca 1806/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:
SSO Monika Kuźniar
po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2015 roku we Wrocławiu
na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym
sprawy z powództwa(...) Spółki AkcyjnejwR.
przeciwko(...) Spółce AkcyjnejweW.
o zapłatę
na skutek apelacji strony powodowej
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu
z dnia 9 października 2014 r.
sygn. akt VIII C 606/14

oddala apelację.
Sygn. akt II Ca 1806/14

UZASADNIENIE
Z uwagi na fakt, iż niniejsze postępowanie toczyło się w trybie uproszczonym, a w postępowaniu apelacyjnym nie prowadzono postępowania dowodowego, zgodnie z regulacją zawartą w przepisieart. 50513§ 2 k.p.c.Sąd Okręgowy ograniczy zakres pisemnych motywów rozstrzygnięcia do wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz przytoczenia stosownych przepisów prawa.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, jeżeli sąd drugiej instancji podziela ocenę dowodów sądu pierwszej instancji, to nie ma obowiązku ponownego przytaczania w uzasadnieniu przyczyn, dla których określonym dowodom odmówiono wiarogodności i mocy dowodowej. Wystarczy wówczas stwierdzenie, że podziela argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu orzeczenia sądu pierwszej instancji, w którym poszczególne dowody zostały wyczerpująco omówione, a także, iż traktuje ustalenia tego sądu, jako własne. Może również odwołać się do oceny prawnej sądu pierwszej instancji, jeżeli w pełni ją akceptuje i uznaje za wystarczającą (vide: wyrok SN z dnia 09 października 2014 r. sygn.akt I CSK 320/14).
Sąd Odwoławczy w pełni podziela i przyjmuje za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji. Sąd Odwoławczy podziela również ocenę prawną roszczenia, przeprowadzoną przez Sąd Rejonowy.
W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszeniaart. 451 § 1 kc.Już z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że w przypadku, gdy dłużnik wskaże który dług chce zaspokoić, uprawnienie wierzyciela do zaliczenia świadczenia na należności uboczne dotyczy jedynie należności związanych z długiem wskazanym przez dłużnika. Tym samym wierzyciel nie miał możliwości zarachowania świadczenia dłużnika spełnionego tytułemfaktury (...)na należności uboczne wynikające zfaktury (...). Nie można też zgodzić się ze stroną powodową, że zobowiązania wynikające z poszczególnych faktur stanowiły w istocie jeden dług z tytułu zrealizowania umowy. Z treści łączącej strony umowy wynika bowiem, że poszczególne faktury obejmują wynagrodzenie za usługi określone każdorazowo w odrębnym pisemnym zamówieniu, zaś faktury wystawiane są po zrealizowaniu usługi. To powoduje, że należności wynikające z poszczególnych faktur są odrębnymi długami.
Odnosząc się do zarzutów naruszeniaart. 98 kpc,art. 100 kpciart. 109 kpcprzywołać należy częściowo ustalenia stanu faktycznego poczynione przez Sąd Rejonowy. Strona pozwana posiadała dwa zadłużenia z tytułu jednego stosunku prawnego łączącego go ze stroną powodową. Jedno zadłużenie stwierdzonefakturą VAT nr (...)z dnia 31 lipca 2012 r. na kwotę 9.209,89 zł, drugie - stwierdzonefakturą nr (...)z dnia 31 lipca 2012 r. na kwotę 11.011,89 zł, następnie skorygowanefakturą (...)z dnia 22 stycznia 2013 r. do kwoty 10.273,89 zł. Strona pozwana kwotę 9.209,89 zł uiściła w dwóch ratach w dniu 11 lutego 2013 r. oraz w dniu 21 marca 2013 r. - przed wytoczeniem powództwa w niniejszej sprawie. Pozew bowiem został wniesiony w dniu 25 lipca 2013 r. a strona pozwana domagała się zapłaty zarówno kwoty 9.209,89 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 17 sierpnia 2012 r. oraz kwoty 10.273,89 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 17 sierpnia 2012 r. W dniu 11 listopada 2013 r. strona powodowa cofnęła pozew co do roszczenia zapłaty kwoty 9.209,89 zł oraz w zakresie odsetek. Z kolei zapłata kwoty 11.011,89 zł nastąpiła już po wniesieniu pozwu w niniejszej sprawie.
Powyższe oznacza, że wytoczenie powództwa w zakresie kwoty 9.209,89 zł było nieuzasadnione, skoro na chwilę wystąpienia na drogę sądową roszczenie powoda było w tym zakresie zaspokojone.
Strona pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty, wskazując, że płatność z tytułufaktury (...)została uiszczona przed wniesieniem pozwu, wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania. Skoro zatem powództwo w zakresie kwoty 9.209,89 zł było nieuzasadnione już w chwili jego wniesienia, albowiem kwotę tę pozwany już zapłacił, to pomimo ograniczenia przez powoda powództwa jeszcze przed doręczeniem pozwanemu odpisu pozwu, uznać należało, że w zakresie kwoty 9.209,89 zł powód sprawę przegrał. Wobec zaś wskazania przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty na bezzasadność powództwa w zakresie kwoty 9.209,89 zł – wobec wcześniejszego spełnienia zobowiązania w tej kwocie, jak też wobec zgłoszenia w sprzeciwie żądania zasądzenia kosztów procesu, o kosztach orzec należało w sposób, w który uczynił to Sąd I instancji.
Mając na uwadze powyższe Sąd Odwoławczy na podstawieart. 385 kpcorzekł jak w sentencji.