Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 991/15
Data wyroku: 2015-11-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Śliwiński

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 02 listopada 2015 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Dariusz Śliwiński
Protokolant: p. o. stażystyM. F.
po rozpoznaniu w dniu 02 listopada 2015 r.
sprawyT. S.
obwinionego o czyn z art. 97 Kw
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań- Stare Miasto wP.
z dnia 03 lipca 2015r. sygn. VIII W 680/15
1. zmienia zaskarżony wyrok i uniewinnia obwinionego od przypisanych mu czynów,
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego kwotę 636 zł. tytułem zwrotu obwinionemu kosztów obrony przed Sądami obu instancji.,
3. kosztami postępowania za obie instancje obciąża Skarb Państwa.
SSO Dariusz Śliwiński

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 3 lipca 2015 r. Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto wP.w sprawie sygn. akt VIII W 680/15 uznał obwinionegoT. S.za winnego popełnienia wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 49 ust. 2 pkt 4(...), wymierzając mu karę 400 zł grzywny i obciążając go kosztami procesu. (k. 54)
Apelacjęod powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego zaskarżając go w całości. (k.66 i nast.).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego okazała się zasadna i zaskarżony wyrok podlegał zmianie.
Trudno nie zgodzić się ze skarżącym, iż zgromadzony materiał dowodowy jest bardzo szczupły i nie wystarcza do negatywnego zweryfikowania wyjaśnień obwinionego, który stwierdził, iż nie pamięta kto w badanych dniach kierował pojazdem. Stwierdzić należy, że jedyną pewną rzeczą w niniejszej sprawie jest fakt zaparkowania pojazdu niezgodnie z przepisami.. Brak natomiast innych dowodów potwierdzających wersję zdarzenia, jakoby w badanych dniach pojazdem z całą pewnością kierował obwiniony. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy nie sposób wykluczyć, że pojazdem mogła poruszać się w tych dniach partnerka życiowa obwinionego. Przeprowadzona przez Sąd Rejonowy interpretacja materiału dowodowego razi dowolnością. Trudno bowiem stwierdzić na jakiej podstawie Sąd ten wykluczył możliwość prowadzenia pojazdu przez partnerkę życiową obwinionego. Sąd Okręgowy uważa, że na pewno nie pozwala na to, jak wskazuje błędnie Sąd Rejonowy, doświadczenie życiowe albowiem nie wydaje się wyjątkowo nieprawdopodobne by osoby pozostające w związku i prowadzące jedno gospodarstwo domowe korzystały zamiennie ze swoich pojazdów nawet w sytuacji gdy każdy partner posiada swój samochód. Naprawdę nie trudno wyobrazić sobie zaistnienie takie sytuacje gdy to się zdarzy np. awaria jednego z pojazdów, przegląd lub naprawa. Nie można więc zasadnie twierdzić, że są to sytuacje na tyle rzadkie, że doświadczenie życiowe wyklucza ich zaistnienie w niniejszej sprawie i to nawet przy uwzględnieniu rozważań Sądu Rejonowego w zakresie zniżek ubezpieczeniowych, które to jednak rozważania, jak wydaje się Sądowi Okręgowemu, pozostają bez związku z niniejszą sprawa i badanymi zdarzeniami. Sąd Okręgowy uważa także za całkowicie niedopuszczalne powoływanie się przez Sąd Rejonowy na zeznania funkcjonariuszki na okoliczność przebiegu rozmowy z obwinionym. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji była to rozmowa a więc nie czynność procesowa przewidziana przez procedurę. Rozmawiając z funkcjonariuszką obwiniony nie występował w żadnej roli procesowej a przede wszystkim nie był więc pouczony o prawach przysługujących mu jako osobie obwinionej o popełnienie wykroczenia. Oświadczenia więc złożone przez obwinionego w trakcie rozmowy nie mogą Stanowic podstawy do żadnych ustaleń faktycznych lub oceny pozostałego materiału dowodowego albowiem nie można rozmowy, a więc czynności nie przewidywanej przez procedurę, uznać za czynność generującą dowód w rozumieniu tejże procedury
Reasumując, tylko w oparciu o same zdjęcia oraz wyjaśnienia obwinionego, który oświadczył, że nie pamięta kto w badanych dniach kierował samochodem w niniejszej sprawie nie jest możliwe ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że to obwiniony zaparkował samochód w zabronionym miejscu, a tylko takie ustalenie mogło prowadzić do przypisania obwinionemu winy i sprawstwa zarzucanego wykroczenia.
Zatem treśćart. 5 § 2 kpkw zw. zart. 8 kpwprzemawiała za koniecznością zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnieniem obwinionego.
Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwzmienił zaskarżony wyrok poprzez uniewinnienie obwinionego od przypisanego mu wykroczenia.
Kosztami postępowania za obie instancje na podstawieart. 118 § 2 kpwobciążyć należało Skarb Państwa zasądzając jednocześnie na rzecz obwinionego zwrot kosztów obrony poniesionych przez niego w trakcie postępowania
SSO Dariusz Śliwiński