Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 358/13
Data wyroku: 2015-01-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Izabella Gabriel
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: 279 kk

Sygn. Akt IIK 358/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
W., dnia 23.01.2015 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia–Śródmieścia we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Izabella Gabriel
Protokolant: Sylwia Sobczak - Piżuch
przy udziale Doroty Zalipskiej Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Śródmieście
po rozpoznaniu sprawy

R. K. (1)

synaR.iS.z domuS.
urodzonego (...)w miejscowościŻ.
oskarżonego o to, że
w dniu 22 kwietnia 2000 roku weW., działając wspólnie i w porozumieniu zA. L.iJ. L. (1), poprzez wybicie szyby wystawowej, włamał się do sklepu ogólnospożywczego przyul. (...)w celu zaboru artykułów spożywczych i monopolowych nieustalonej wartości, lecz zamierzonego celu nie osiągnął, gdyż został spłoszony przez włączony alarm, a następnie zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji, czym działał na szkodę(...)(...), przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołowie z dnia 18 czerwca 1998 roku, sygn. akt II K 241/97, zmienionym następnie wyrokiem Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 01 grudnia 1988 roku, sygn. akt IV Ka 589/98, za czyn zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk, na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 03 sierpnia 1996 roku do 05 października 1997 roku.
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kki w zw. zart. 64 § 1 kk

* * *

I
uniewinnia oskarżonegoR. K. (1)od zarzutu popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku;

II
na podstawieart. 632 pkt 2 kpkkosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 358/13

UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 22 kwietnia 2000r. w godzinach przedpołudniowychR. K. (1)przebywając weW.spotkał naul. (...)swojego znajomegoJ. L. (1), który zaprosił go do mieszkania swojej konkubiny. Oskarżony przystał na tę propozycję. Wymienieni udali się do mieszkania przyul. (...), gdzie razem spożywali alkohol w postaci wódki i piwa. Następnie opuścili mieszkanie
Około godz. 20.00, po wypiciu kolejnych piw na stacji benzynowej przyul. (...), obaj mężczyźni udali się do znajomegoJ. A.L.. TamJ. L. (1)iA. L.spożywali alkohol. Następnie, około 22.00 wszyscy trzej udali się ponownie do mieszkania konkubinyJ. L. (1), ale się tam nie dostali, gdyż nie zostali wpuszczeni, aJ. L. (1)nie miał kluczy do mieszkania. Wcześniej kiedy wychodzili z mieszkaniaA. L.J. L. (1)powiedział, abyA. L.zabrał ze sobą jakąś torbę.
dowód:
- wyjaśnienia oskarżonegoR. K.k. 50-51, 471, 695-686
- zeznaniaśw. A. L.k. 55, 299/v -300, 472-473,
- zeznaniaśw. J. L.k. 58-59, 137-138, 473, 722
Gdy chodzili po okolicznych ulicachJ. L.zaproponował dokonanie włamania do sklepu z alkoholem, mieszczącego się przyul. (...). Na tę propozycję przystał, choć niechętnie,A. L., który miał jednak pewne opory z uwagi na zamontowany w sklepie alarm.J. L. (1)znalazł w śmietniku kamień i reklamówkę. Następnie, do reklamówki włożył kamień i rzucił nią w szklaną witrynę sklepu, wybijając ją w ten sposób. W tym czasieA. L.iR. K. (1)znajdowali się po drugiej stronie ulicy. Kiedy włączył się alarm, wszyscy trzej mężczyźni oddalili się w stronę stacji CPN przyul. (...). W pobliżu tej stacji zostali jednak zatrzymani przez funkcjonariuszy Policji. Podczas przeszukaniaA. L.ujawniono ortalionową czarną torbę. Po przewiezieniu zatrzymanych do komisariatu Policji zostali oni poddani badaniom na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które dały następujące wyniki: A.L.– 1,65 promila,R. K.– 0,97 promila,J. L.– 1,62 promila. W związku z powyższym w/w przewieziono do Izby Wytrzeźwień.
dowód:
- wyjaśnienia oskarżonego k. k. 50-51, 471
- zeznaniaśw. A. L.k. 54/v-55
- zeznaniaśw. J. L.k. 58-59
- zeznaniaśw. M. S.k. 120/v-121, 499,764
- zeznaniaśw. T. P.k. 32/v, 90/v-91, 500, 764
- zeznaniaśw. J. R.k. 30/v, 88/v- 89, 510-511, 763
- zeznaniaśw. P. K.k. 122/v -123, 528, 763
- zeznaniaśw. M. S.k. 24/v-25, 773
- protokoły badania na zwartość alkoholu w wydychanym powietrzu k. 3, 4, 5
- protokoły zatrzymania osób k. 7, 8, 9
- protokół przeszukania osoby k. 10-12
- wykaz dowodów rzeczowych k. 13
R. K. (1)ma 61 lat, jest rozwiedziony, ma troje dorosłych dzieci. Oskarżony ma wykształcenie zawodowe. Obecnie utrzymuje się z renty chorobowej w wysokości 560 zł. W przeszłości był wielokrotnie karany, w tym za przestępstwa p-ko mieniu, ostatnio wyrokiem Sądu Rejonowego w Trzebnicy z dnia 22 sierpnia 2011r., sygn. akt II K 283/11, za czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby.
dowód:
- wyjaśnienia oskarżonego k. 50, 695,
- dane o karalności k. 846-848
- odpisy wyroków k. 80, 128-12, 334-335
- wywiad środowiskowy k. 333
R. K. (1), zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak też na etapie postępowania jurysdykcyjnego konsekwentnie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
Składając wyjaśnienia najpierw podczas dochodzenia, a później śledztwa oskarżony podał m.in., że nie słyszał, abyL.mówił coś na temat włamania do sklepu po alkohol. Stwierdził wówczas, że nie wie nic na temat usiłowania włamania do sklepu przezL.i jego kolegę, a także nie słyszał rozmowy między nimi o włamaniu do sklepu (k. 50/v-51)
Na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011r. wymieniony podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia (k. 471)
W czasie kolejnego przesłuchania przed SądemR. K. (1)podał, że nie było go na miejscu zdarzenia, bo wracał ze stacji(...), gdzie był po piwo. Stwierdził, że został zatrzymany przez Policję, ponieważL.iL., który przyznał się do wybicia szyby, powiedzieli, że oskarżony był z nimi. Dodał przy tym, że na stację(...)poszedł po piwo razem zL., który jednak został na zewnątrz, aL.miał dołączyć do nich, później faktycznie doszedł do nich, a właściwie razem z nim pojawiła się Policja i zostali zatrzymani. Oskarżony stwierdził, że nic nie wiedział o żadnym włamaniu, i że dopiero na posterunku po przedstawieniu mu zarzutu dowiedział się, że miał dokonać włamania, ale tak nie było (k. 696)
Tej treści wyjaśnienia oskarżonego odnoszące się do samego zdarzenia, choć przedstawiają możliwy przebieg zdarzeń, wydają się z jednej strony sprzeczne z regułami przeciętnego doświadczenia życiowego, z drugiej zaś znajdują, przynajmniej częściowo potwierdzenie w zeznaniach świadków, wcześniej współoskarżonych, a to np.A. L., który stwierdził, że w czasie jakJ. L. (1)rzucił kamieniem szybę sklepu, on iR. K. (1)przebywali po drugiej stronie ulicy (k. 55). Jednocześnie też trudno przyjąć, żeby wyjaśnieniaR. K. (1), w części dot. usiłowania dokonania włamania i jego sprawstwa, były sprzeczne z zeznania policjantów, skoro funkcjonariusze ani nie stwierdzali który z mężczyzn mówił o włamaniu, ani też nie opisywali zachowania sięR. K. (1), ale podobnie jak on podali, że mężczyźni zostali zatrzymani w okolicy stacji(...)przyul. (...).
Z tych przyczyn, odnosząc się do najistotniejszej części wyjaśnień oskarżonego, tj. dot. tego czy słyszał on propozycjęJ. L. (1)dot. dokonania włamania, czy na nią przystał i czy godził się na dokonanie tego włamania obejmując swoim zamiarem działania pozostałych, Sąd nie mógł wyjaśnieńR. K. (3)w tym zakresie uznać za niewiarygodne. W pozostałym zakresie, tj. w części dot. spotkania zJ. L. (1), a później też zA. L.i wspólnego spożywania alkoholu, jak też późniejszego zatrzymania przez Policję i przewiezienia do komisariatu, wyjaśnienia oskarżonego znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków i polegają na prawdzie.
Odnosząc się zaś do zeznańM. S. (1),T. P.,P. K.iJ. R.- funkcjonariuszy Policji, którzy dokonali zatrzymania w/w mężczyzn Sąd dostrzegając, że są one spójne i konsekwentne uznał je za wiarygodne, stwierdzając jednocześnie, że w okolicznościach niniejszej sprawy były one mało przydatne do oceny zachowania się oskarżonego i możliwości przypisania mu odpowiedzialności karnej. Świadkowie ci wskazali bowiem tylko tyle, że widzieli oskarżonych przy sklepie u zbieguulic (...)i postanowili ich wylegitymować, że następnie jeden z mężczyzn rzucił czymś w szybę tego sklepu, na skutek czego włączył się alarm, a mężczyźni zaczęli się oddalać, że mężczyzną który rzucił w szybę okazał sięJ. L. (1), i że później mężczyźni oświadczyli, że chcieli dokonać włamania. Świadkowie powyższe zeznania potwierdzili w postępowaniu sądowym, choć nie byli już w stanie – z uwagi na znaczny upływ czasu – podać szczegółów zajścia.
Jeśli zaś chodzi o relacje przedstawione przezA. L.iJ. L. (1)Sąd uznał je za wiarygodne w zakresie dot. ich spotkania także zR. K. (1)i wspólnego picia alkoholu, gdyż w tej części były one spójne. Natomiast co do okoliczności dot. samego czynu Sąd zauważył, że wymienieni przedstawiali je odmiennie, a nadto w późniejszym etapie postępowania zmieniali je,nigdy jednak nie obciążającR. K. (1). Ostatecznie Sąd dał wiarę wersji przedstawionej przezA. L.bezpośrednio po zatrzymaniu, uznając, że była ona spontaniczna i szczera. Wymieniony stwierdził wówczas m.in., że kiedy chodzili po mieścieJ. L. (1)zaproponował, aby włamali się do sklepu z alkoholem, i że on niechętnie przyjął tę propozycję,tłumaczącL., że w sklepie jest alarm, ale ten nie zwracał na to uwagi. Świadek ten podał także, że toL.znalazł kamień i reklamówkę, do której go włożył, a następnie rzucił w szybę sklepu tłukąc ją. Sam świadek iR. K. (1)stali wówczas po drugiej stronie ulicy. To była w zasadzie jedyna konkretna relacja dot. samego czynu.
Zeznania świadkaM. S. (2), choć z przyczyn oczywistych mało istotne z punktu widzenia sprawstwa oskarżonego, Sąd ocenił jako szczere i obiektywne.
Sąd dał wiarę przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów uznając, ze zostały one sporządzone w sposób prawidłowy i przez osoby do tego powołane.
Sąd zważył co następuje:
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do poczynienia w/w ustaleń faktycznych, nie zaś do przyjęcia winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu. Analizując przeprowadzone w sprawie dowody i dokonując ich oceny Sąd doszedł do wniosku, że brak jest wystarczających, pewnych i jednoznacznych, a także nie budzących wątpliwości podstaw do przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanego mu występku. Twierdzenia przeciwne w świetle przeprowadzonych dowodów, przy wyczerpaniu możliwości dowodowych, jak też wobec zaistniałych w tej sytuacji wątpliwości nie znajdują uzasadnienia. Wątpliwości te, gdyby nawet w omawianym zakresie nie dać wiary wyjaśnieniom oskarżonego, dot. faktycznego sprawstwaR. K. (1), jego roli w przestępstwie i tego czy i jaki zamiar można mu przypisać. W świetle okoliczności niniejszej sprawy, nawet przy całkowitej negacji wyjaśnieńR. K. (1), i tak nie byłoby pewne i oczywiste czy oskarżony rzeczywiście godził się na dokonanie przestępstwa i czy obejmował on swoim zamiarem działanieJ. L. (1), co jest niezbędnym elementem przypisania sprawcy współdziałania.
Dowodami, które miałyby przemawiać za uznaniem winyR. K. (1)są bowiem jedynie zeznania funkcjonariuszy Policji, które jednak – o czym była wyżej mowa – z uwagi na ogólne relacje tych świadków i zawarte w nich stwierdzenia nie mogą stanowić wystarczającego dowodu. Takim dowodem nie są też zeznania, w wcześniej wyjaśnieniaJ. L. (1)czyA. L., zwłaszcza w kontekście przytoczonych wyżej wypowiedzi tego ostatniego odnośnie przebiegu samego zajścia (k 55). Nie ma tam mowy o tym, żeR. K. (1)słyszał propozycjęL.co do dokonania włamania, i co ważniejsze, że na nią przystał i godził się na nią czy też akceptował działaniaJ. L. (1). Dowody przedstawione przez oskarżyciela i przeprowadzone w toku postępowania, przy zestawieniu ich z konsekwentnymi wyjaśnieniami oskarżonego, nie były zatem wystarczające do tego, by przyjąć tezę aktu oskarżenia.
Nie oznacza to, że zdarzenie polegające na usiłowaniu włamania do wskazanego sklepu nie miało miejsca. Niewątpliwie bowiem do zdarzenia takiego doszło, konsekwencją czego jest prawomocny wyrok skazujący wobecA. L.iJ. L. (1). Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwolił jednak, zdaniem Sądu, na przyjęcie, żeR. K. (1)popełnił zarzucany mu czyn, a na pewno nie pozwolił na to w sposób wymagany regułami postępowania karnego, co z kolei nie mogło być obojętne dla końcowego rozstrzygnięcia. Nasuwające się skojarzenia, czy też wnioski wypływające z przeciętnego doświadczenia życiowego albo też „zła reputacja oskarżonego”, tj. jego wcześniejsza wielokrotna karalność uprawniają jedynie do pewnych przypuszczeń czy hipotez, które jednak rzecz jasna nie są wystarczające do uznaniaR. K. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Oceny tej nie zmienia fakt, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zarzutem dot. współdziałania z innymi osobami, i że w związku z tym oskarżony nie musiał wypełnić swoim działaniem wszystkich znamion czasownikowych. Współsprawstwo nie oznacza bowiem, że wszyscy współdziałający uczestniczą fizycznie w każdej z czynności wykonawczych, realizujących znamiona przestępstwa. W takiej sytuacji dla oceny zachowania się oskarżonego w zakresie zarzucanego mu przestępstwa i jego odpowiedzialności karnej istotne jest czy, uczestniczył on w przestępstwie wykonując swoje zadania, wynikające z podziału ról i przyjętego planu. Z powodów wskazanych wyżej, a to z uwagi na brak dowodów na takie właśnie działanie po stronie oskarżonego stwierdzić należy, że brak jest ku temu wystarczających, niepodważalnych podstaw.
Wobec powyższego, jak też z uwagi na powstałe wątpliwości, których niezależnie od oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, Sąd zgodnie z regułą określoną wart. 5 § 2 k.p.k.nie mógł rozstrzygnąć na jego niekorzyść, należało uniewinnićR. K. (1)od zarzutu popełnienia czynu objętego aktem oskarżenia.
Wobec uniewinnienia oskarżonego, działając na podstawie wskazanego przepisu, kosztami procesu Sąd obciążył Skarb Państwa.