Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach
Sygnatura akt: VIII W 120/15
Data wyroku: 2015-06-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Smoktunowicz

Sygn. akt VIII W 120/15

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 czerwca 2015roku
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny w Siemiatyczach w składzie:
Przewodniczący: SSR Elżbieta Smoktunowicz
Protokolant:  Marta Kobus
po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 roku sprawy
I. Ś.córkiS.iJ.z domuK.
Urodzonej w dniu (...)wW.

obwinionej o to, że:
w dniu 4 marca 2015 roku około godziny 14.45 wS.naulicy (...)kierując samochodem osobowym markiB. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie zastosowała się do znaku B-36 „zakaz zatrzymywania się”,
tj. o czyn z art. 92 § 1 k.w.

1
ObwinionąI. Ś.uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na mocy art. 92 § 1 kw skazuje ją na karę nagany.

2
Odstępuje od obciążania obwinionej kosztami sądowymi przejmując je na rzecz Skarbu Państwa.

VIII W 120/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 4 marca 2015 roku funkcjonariusze policji sierż.A. J. (1)i st. post.M. Ł.pełnili służbę patrolową na terenie miastaS.. Podczas patroluulicy (...)policjanci zauważyli zaparkowany na tej ulicy samochód osobowy markiB.onr rej. (...)w miejscu gdzie obowiązuje zakaz zatrzymywania (znak B36). Gdy policjanci podeszli do pojazdu, zastali w jego środkuI. Ś..
Powyższych ustaleń faktycznych dokonano w oparciu o notatkę urzędową (k.1), wyjaśnienia obwinionej oraz w oparciu o pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie.
ObwinionaI. Ś.przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, że w dniu 4 marca 2015 roku około godziny 14:40 wyjechała samochodem zW., który to samochód pożyczyła od znajomej i udała się doS.do swojej teściowej, jechała ona z synemK. Ś., kierowcą była ona, wS.zatrzymała samochód w uliczce odchodzącej odulicy (...), zatrzymała samochód w tym miejscu, ponieważ jej syn chciał coś załatwić na poczcie, czekając na syna, wysiadła z samochodu, a następnie wsiadając zajęła miejsce pasażera obok kierowcy, gdy do pojazdu podeszli policjanci zapytali ją czy kierowała samochodem. Obwiniona twierdziła, że zdenerwowała się i bezmyślnie zaprzeczyła, że kierowała pojazdem, po chwili wrócił jej syn i policjanci poprosili go o dokumenty, rozmowy syna z policjantami nie słyszała, ale gdy syn wsiadł do samochodu zapytał ją dlaczego powiedziała policjantom, że nie kierowała pojazdem i syn miał do niej pretensje, że skłamała.
Sąd zważył co następuje :
ObwinionaI. Ś.złożyła wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym. W ocenie Sądu treść tych wyjaśnień zasługuje na wiarę, albowiem są one konsekwentne, nie ma w nich sprzeczności i tworzą spójną całość.
W świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, a zwłaszcza z treści notatki urzędowej sporządzonej przez sierż.A. J. (2)wynika, że obwiniona kierując samochodem markiB.onr rej (...)wS.naulicy (...), zatrzymała pojazd w miejscu gdzie obowiązuje „zakaz zatrzymywania się znak B36”
Zgodnie więc z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zdaniem Sądu nie budzi żadnych wątpliwości, że obwiniona dopuściła się zarzucanego jej czynu określonego w art. 92 § 1 kw.
Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 33 kw, a zatem swoim uznaniem, granicami przewidzianymi w ustawie, miał także na uwadze cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do obwinionej.
Sąd przy wymiarze kary obwinionej miał także na uwadze okoliczności łagodzące określone w art. 33 § 3 kw, a mianowicie fakt dotychczasowej niekaralności obwinionej nawet za wykroczenie co świadczy w ocenie Sądu o prowadzeniu przez obwinioną nienagannego trybu życia przed popełnieniem niniejszego wykroczenia. Zdaniem Sądu powyższa okoliczność daje podstawę do pozytywnej prognozy i uznania, że wymierzenie kary przewidzianej w sankcji naruszonego przepisu, nawet w najłagodniejszej postaci jest uzasadnione albowiem obwiniona i tak będzie przestrzegała porządku prawnego. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd wymierzył obwinionej karę nagany.
Na podstawieart. 119 kpww zw. zart. 624 § 1 kpkSąd zwolnił obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych.