Sąd Rejonowy w Słupsku
XIV Wydział Karny
Sygnatura akt: XIV K 141/15
Data wyroku: 2016-01-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Edyta Sokołowska

Sygn. akt XIV K 141/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 stycznia 2016 roku
Sąd Rejonowy  w Słupsku  XIV Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSR Edyta Sokołowska
Protokolant: st. sekr. sądowy Dariusz Kuczyński
przy udziale Prokuratora: Marcina Natkaniec
po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2015 roku, 8 września 2015 roku , 6 października 2015 roku, 1 grudnia 2015 roku i 21 stycznia 2016 roku sprawy
A. G. (1)
synaT.iE.z d.C.
urodzonego (...)wS.
oskarżonego o to, że:
w dniu 25 października 2014r wU., uderzając ostrzem noża oraz biciem pięściami po głowie , spowodował uD. W.chorobę realnie zagrażającą życiu w postaci rany kłutej uda lewego z przecięciem żyły udowej i tętnicy udowej powierzchownej , następstwem krwawienia powodującego niedokrwistość pokrwotoczną wymagającą przetoczenia masy erytrocytarnej oraz rany ciętej ramienia lewego i podbiegnięcia krwawego oczodołu prawego i małżowiny usznej lewej , czym działał na jego szkodę
tj. o czyn zart. 156 § 1 pkt. 2 kk

1
uznaje oskarżonegoA. G. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa zart. 156 § 1 pkt. 2 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kki za to na podstawieart. 156 § 1 pkt. 2 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkskazuje oskarżonego na karę 2 ( dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 46 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoD. W.kwotę 9600 zł (dziewięć tysięcy sześćset złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

3
na podstawieart. 63 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkzalicza oskarżonemu na poczet wymierzonej mu w pkt. 1 sentencji wyroku kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności tj. tymczasowego aresztowania od 25.10.2014r do 19.12.2014r, przyjmując iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

4
na podstawieart. 230 § 2 kpknakazuje zwrócić:

-R. H. (1)dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/833/14 poz. 2-3, 26 k. 261-261v akt;
-P. B.- dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/833/14 poz. 4, 27 k. 261-261v akt;
-A. G. (1)- dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/833/14 poz.5-11 k. 261 akt;
-J. C.- dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/833/14 poz. 13-16 , 24-25 k. 261-261v akt;
-J. G.- dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/833/14 poz. 17-23, 28 k. 261v akt;

5
na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. aktXIV K 141/15; 3 Ds. 209/14

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
R. H. (1)zamieszkuje wlokalu mieszkalnym numer (...)położonym przyul. (...).
W dniu 25 października 2014 roku przebywał u niego znajomyD. W., który kilka dni wcześnie opuścił jednostkę penitencjarną, w której odbywał karę pozbawienia wolności. Obaj wspólnie spożywali tego dnia alkohol. W pewnym momencieD. W.zasnął na kanapie w pokoju ww. lokalu. Tego samego dnia od godzin porannych, do mieszkaniaR. H. (1)przyszli również:S. A.,A.K.,D. K.orazJ. C.. Wszyscy oni spożywali w tym mieszkaniu alkohol.
E. C.pozostawała w związku partnerskim zD. W.– do czasu osadzenia go w jednostce penitencjarnej.
W trakcie trwania ww. libacji alkoholowej, ok. godz. 11 z mieszkaniaR. H. (1)wyszłaA.K.udając się do swojego mieszkania. Za nią udała się teżJ. C.. Obie ww. kobiety wraz z konkubentemA.K.–J. K., nadal spożywały alkohol. W trakcie tego spotkania towarzyskiego,J. C.wychodziła na korytarz rozmawiając przez telefon komórkowy.
W dniu 25 października 2014 rokuJ. G.spotkał się zA. G. (1)w mieszkaniuG., położonym wU.przyul. (...), gdzie wspólnie spożywali alkohol. W trakcie tego spotkaniaA. G. (1)poinformowałJ. G., iż dowiedział się, żeJ. C.została pobita przezD. W.. Po uprzednio nawiązanym kontakcie telefonicznym zJ. C., po godzinie 14A. G. (1),J. G.orazP. B.udali się samochodem należącym doP. B.na teren osiedla lokali socjalnych położonych wU., przyulicy (...), gdzie miał przebywaćD. W.. Gdy podjechali pod blok , czekała już na tam na nichJ. C..
Około godziny 15R. H. (1)udał się dosklepu (...)przyul. (...)wU., celem zakupienia alkoholu. Pieniądze otrzymał odD. W.. Będąc na zewnątrz budynku spotkał nieznanych mu mężczyzn, tj.J. G.orazA. G. (1), którzy wysiedli z ww. samochodu, którym przyjechali i zmierzali w kierunku jego mieszkania. KiedyR. H. (1)przechodził obok ww. mężczyzn, pomiędzy nim aA. G. (1)wywiązała się sprzeczka, po którejR. H. (1)został uderzony w twarz przezA. G. (1), co spowodowało, że przewrócił się na ziemię.
J. C., która poinformowałaA. G. (1), gdzie dokładnie przebywaD. W..A. G. (1),J. G.udali się wówczas do mieszkaniaR. H. (1).P. B.pozostał przy samochodzie.
W tym czasie, przebywająca wówczas w mieszkaniuR. D.K., udała się do toalety znajdującej się na zewnątrz ww. lokalu, w korytarzu budynku.
Będąc już w mieszkaniuA. G. (1)podszedł do leżącego na łóżkuD. W.. Mężczyźni zaczęli się szarpać.A. G. (1)uderzyłD. W.pięścią w twarz. Następnie, ze stołu znajdującego się obok,A. G. (1)chwycił nóż, który natychmiast wbił w lewe udoD. W., a następnie w jego lewy bark. Po tym wydarzeniuA. G. (1),J. G.orazJ. C.wyszli z mieszkaniaR. H. (1). Udali się do samochodu, w którym czekałP. B.i odjechali. Kiedy ww. opuścili mieszkanieR. H. (1), do lokalu tego powróciłaD. K., która spostrzegła, że mężczyzna, który wcześniej tam spał, teraz jest w złym stanie i bardzo krwawi. W związku z powyższymi udała się do sąsiadaS. A., prosząc, aby wezwał karetkę pogotowia. Na miejsce zdarzenia bezzwłocznie przyjechała pogotowie ratunkowe, którego pracownicy udzielili pierwszej pomocyD. W.i zawieźli go do szpitala wS..
Na skutek powyższego zdarzenia ,D. W.doznał rany kłutej uda lewego z przecięciem żyły udowej i tętnicy udowej powierzchniowej , następstwem krwawienia powodującego niedokrwistość pokrwotoczną wymagającą przetoczenia masy erytrocytarnej oraz rany ciętej ramienia lewego a także podbiegnięcia krwawego oczodołu prawego i małżowiny usznej lewej.
A. G. (1)urodził się w dniu (...)wS.. Jest rozwodnikiem. Posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu jest malarzem budowlanym. Na jego utrzymaniu pozostaje dziecko w wieku 7 lat. Aktualnie wykonuje dorywcze prace elewacyjne na zlecenie osiągając z tego tytułu dochód w wysokości 2.000 zł miesięcznie. Nie posiada majątku większej wartości.
Uprzednio, wielokrotnie był karany sądownie, m.in. za czyn zart. 156 § 1 kk., czyn zart. 279 § 1 k.k.,art. 280 § 2 k.k.art. 158 § 1 k.k.,art. 178a § 1 k.k.art. 191 § 1 k.k.Nie był uprzednio leczony psychiatrycznie. W miesiącu styczniu 2015 roku podjął próbę leczenia odwykowego.
Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie następujących dowodów:
- wyjaśnień oskarżonegoA. G. (1)(k. 68-69, 89-91, 387);
- zeznań świadkówD. W.(k. 52-54, 101-102, 388-389, 428),R. H. (1)(k. 47-48, 109-11,392-393),A.K.(k. 57v-58, 119-120, 390-391),D. K.(k. 59v-60, 121v-122, 391-392),A. M.(k. 417-418),S. A.(k. 192v-193, 396-397);
- częściowo zeznań świadków:J. G.(k.130v-131v, 395-396),P. B.(k. 124-125, 394), i zeznań świadkaJ. C.(k. 74-77, 263-264, 403-405)
- oraz przyjętych w poczet materiału dowodowego dokumentów, w tym opinii sądowo-lekarskiej wraz z opinią uzupełniającą (k. 413; k. 265-269) oraz informacji z Krajowego Rejestru Karnego.
Podczasprzesłuchania w postępowaniu przygotowawczym w dniu 27.10.2014roku (k. 68-69)A. G. (1)podał, że do zarzucanego mu czynu przyznaje się w całości. Odmówił złożenia wyjaśnień i udzielania odpowiedzi na pytania.
Podczasposiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania w dniu 27.10.2014roku (k. 89-90)A. G. (1)przyznał się do zarzucanego mu czynu. Podał, że odmawia składania wyjaśnień i odmawia udzielenia odpowiedzi na pytania.
Słuchany na rozprawie w dniu 28 lipca 2015 roku(k. 385-387) oskarżonyA. G. (1)wskazał, iż zarzut zrozumiał i przyznaje się do popełnienia zarzucanego czynu. Oświadczył, że odmawia składania wyjaśnień.
Po odczytaniu oskarżonemu jego wyjaśnień z k. 68-69, 89-91, podał, że składał takie wyjaśnienia i podtrzymuje ich treść.
Dodatkowo wyjaśnił, że przed ww. zdarzeniem znałD. W.. Podał również, że w dniu zdarzenia wspólnie zJ. G.spożywał alkohol, kiedy to któryś z nich otrzymał telefoniczna informację odJ. C., że została ona pobita przez kolegę i prosiła o pomoc, przy czym nie mówiła o którego kolegę chodzi. WyjaśniającA. G. (1)wskazał, że zadzwonił wówczas po swego znajomego –P. B., który przyjechał i zawiózł go tam. Podał, że z uwagi na fakt, iż spożywał tego dnia alkohol, nie pamięta czy wówczasJ. G.pojechał razem z nim. Wyjaśniał, iż pamięta, że wszedł do tego mieszkania wraz zJ. C., która zaczęła kłócić się zD. W.. Opisując zdarzenie wskazał, że stał, a następnie podszedł doD. W.i zaczęli się szarpać.A. G. (1)wyjaśniał, że w pewnej chwili wziął do ręki leżący na stole nóż, którym ugodziłD. W.w udo. Podał, że nie pamięta, czy ugodził go również w ramię. Wskazywał, że te uderzenia były odruchowe, oraz że nie planował, iż ugodzi go akurat w udo.A. G. (1)wyjaśniając wskazał nadto, że po tym zdarzeniu uciekł i nie pamięta co stało się z nożem. Podał, że uciekł do samochodu, po czym odjechał z kierowcą do domu.Podniósł, że nie pamięta, czy jeszcze ktoś wówczas z nimi odjechał z tego miejsca. Wskazał przy tym, że nie pamięta czy przed wejście do tego budynku uderzył kogoś pięścią. Wyjaśniał, że nie bardzo kojarzy z opisywanego zdarzenia osobęR. H. (1). Wskazał, że zamierza zrekompensować pokrzywdzonemu doznana krzywdę.
A. G. (1)wyjaśnił, że kiedy wszedł do tego mieszkania, spostrzegł, że zna ww. osobę z widzenia, lecz nie miał wówczas wiedzy, że jest toD. W..

Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób niewątpliwy wykazał zasadność zarzutu postawionego oskarżonemu.
Przystępując do oceny wyjaśnień oskarżonegoA. G. (1), pamiętać trzeba, że oskarżony wprawdzie odmówił składania wyjaśnień, to jednak na rozprawie głównej w dniu 28 lipca 2015 roku, szczegółowo odpowiadał na zadane pytania.
I tak, wskazać należy, że relacjaA. G. (1), przyznającego się do winy, opisującego przebieg zdarzenia, okoliczności, które miały miejsce tuż przed zajściem, a jak również po nim, zasługuje na wiarę. Oskarżony przedstawił genezę zdarzenia, zgodnie z zapamiętanymi szczegółami opisał okoliczności, w których doszło do realizacji pomysłu, aby wyruszyć naulicę (...)wU., jak też organizacji środka transportu w postaci samochodu osobowego. WreszcieA. G. (1)wyjaśniając wiarygodnie opisał sam moment ugodzenia nożemD. W.jak tez wskazał, że nie przybył tam z narzędziem przestępstwa, lecz odruchowo użył noża leżącego wówczas na stole w mieszkaniu, w którym znajdował sięD. W.. Zdaniem Sądu, wiarygodne są również wyjaśnienia oskarżonego, w których opisał, że po zdarzeniu uciekł do pojazdu, po czym powrócił do domu.
Za zgodne z prawdą Sąd uznał nadto wyjaśnienia oskarżonegoA. G. (1)co do faktu, iż przed zdarzeniem dowiedział się odJ. C.przez telefon że została rzekomo pobita przezD. W..
Podkreślić należy, że relacja przedstawiona przezA. G. (1)nie jest pełna. Otóż wyjaśniał on zgodnie z zapamiętanymi faktami i zdarzeniami, jednak, z uwagi na spożywanie dużej ilości alkoholu w dniu zdarzenia nie pamiętał on niektórych okoliczności i faktów, przy czym – co istotne – nie zaprzeczał im żaden sposób.
W ocenie Sądu relacja oskarżonego zasługuje na wiarę nie tylko z uwagi na fakt, iż jest logiczna , lecz przede wszystkim znajduje pełne potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w szczególności w treści zeznań świadkaD. W.(pokrzywdzonego), ale także w treści opinii sądowo-lekarskiej z dnia 14.12.2014 roku (k. 265-269), wraz z opinią uzupełniająca z dnia 27.10.2015 roku (k. 413).
Z treści ww. opinii wynika m.in., iż obrażenia w postaci rany kłutej uda lewego stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu, gdyż towarzyszące ranie krwawienie z uszkodzonych naczyń powodowało chorobę realnie zagrażającą życiu. Jak wskazał biegła, charakter, rozległość i lokalizacja stwierdzonych u pokrzywdzonego uszkodzeń w obrębie kanału głębokiej rany kłutej uda lewego oraz ich następstwa wskazują, że doprowadziłyby one do śmierci pokrzywdzonego, gdyby nie udzielono mu szybkiej pomocy medycznej, polegającej na chirurgicznym zaopatrzeniu uszkodzenia naczyń w obrębie kanału rany, a także przetoczeniu masy erytrocytarnej. Biegła kategorycznie wskazała również , iż do powstania rany kłutej uda lewego doszło na skutek urazów zadanych narzędziem ostrym i kończystym jakim był nóż.
Biegła wskazała nadto, że pozostałe obrażenia stwierdzone u pokrzywdzonego to rana kłuta ramienia lewego ( nie opisana w dokumentacji przez personel lekarski) oraz podbiegnięcia krwawe w okolicy oczodołu prawego i małżowiny usznej, które powstały na skutek urazów mechanicznych zadanych z dużą siła , najprawdopodobniej pięścią., a które naruszyły czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia na okres nie dłuższy niż 7 dni.
Sąd za pełne, jasne i logiczne uznał pisemne opinie sporządzone przez biegłąD. P.do sprawy. Są to opinie, które zawierają tezy odpowiadające na wszelkie istotne dla sprawy kwestie. Tezy te poparte są należytym uzasadnieniem wypływającym z wiedzy i doświadczenia specjalistycznego biegłej. Brak jest podstaw do kwestionowania tej opinii. Nadto, opinia ta nie została zakwestionowana przez żadną ze stron postępowania.
Z całą mocą podkreślić należy, że opinia ta jasna, w czytelny sposób przedstawia tok rozumowania biegłej, a co za tym idzie umożliwia ona Sądowi dokonanie pełnej kontroli prawidłowości opinii z punktu widzenia wymagań logiki oraz zasad doświadczenia życiowego.
Z zeznań świadkaD. W.jednoznacznie wynika, iż przez ok. 3 dni przed zdarzeniem pomieszkiwał uR. H. (1)wU., w lokalu mieszkalnym przyul. (...), gdyż tydzień wcześniej opuścił zakład karny. Świadek zeznając wskazał, że w dniu zdarzenia spożywał alkohol wraz zR. H. (1)oraz dwoma koleżankami:A.iD., których nazwisk nie pamięta. W swej relacjiD. W.podał nadto, że ok. godz. 12-14 była tam równieżJ. C., na która niektórzy mówiąE.. Podał, że ona również wówczas spożywała wraz z nimi alkohol, po czym opuściła ten lokal. Świadek zeznając potwierdził, że podczas tego spotkania towarzyskiego doszło pomiędzy nim aJ. C.do wymiany zdań, gdyż ona chciała, aby ponownie byli parą, lecz świadek nie zgodził się na to.D. W.zeznając podał również, że w pewnej chwiliR. H. (1)udał się do sklepu, celem zakupu alkoholu, który się im skończył, zaś podczas jego nieobecności do tego mieszkania weszło dwóch mężczyzn, po czym z jednym z nim zaczęli się szarpać i wyzywać. Opisując zdarzenie świadek zeznał, że obraz zamazywał mu się wówczas w oczach, gdyż wypił bardzo dużo alkoholu i miał ok. 3 promili. Pamiętał jednak ( zwłaszcza w okresie najbliższym po zdarzeniu), iż szarpał się z oskarżonym, został przez niego uderzony w twarz , a następnie nożem w udo i ramię. Pokrzywdzony pamiętał także, że oskarżony chwycił za nóż leżący na stole w mieszkaniuR. H. (1). Świadek podał, że po zdarzeniu kolega poinformował go, kto ugodził go nożem, i wówczas skojarzył tę osobę, gdyż ok. 10 lat temu byli razem w morzu. ŚwiadekD. W.wskazał zeznając, że jest dla niego oczywistym fakt, iż toJ. C.zadzwoniła do oskarżonego, gdyż zna jej charakter i być może zadzwoniła z zemsty, albowiem poinformował ją przed zdarzeniem, że nie chce już być w związku z nią. Nadto, wskazał, że jest przekonany, iż to odJ. C.oskarżony powziął wiadomość co do adresu jego aktualnego pobytu.
Świadek potwierdził również fakt, iż z oskarżonym zawarł ugodę w zakresie zadośćuczynienia.
Sąd uznałzeznania świadkaD. W.za wiarygodne i miarodajne źródło dowodowe. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, albowiem treść jego zeznań, zwłaszcza w zakresie przebiegu wydarzeń – jest spójna, konsekwentna i rzeczowa, przez co oddaje rzeczywisty obraz zdarzenia z dnia 25.10.2014 roku mającego miejsce wU., przyul. (...). ZeznaniaD. W.są w dużej mierze spójne z relacją oskarżonego, zwłaszcza w kwestii sposobu spowodowania obrażeń przez oskarżonego oraz narzędzia jakim posłużył się oskarżony a także motywów jego działania. Zeznania te znajdują swe potwierdzenie w pozostałych dowodach, w tym: dowodach z dokumentów – dokumentacji medycznej oraz zeznaniach pozostałych świadków, tworząc z nimi zwartą, logiczną całość.
Wskazać w tym miejscu należy, że świadek ten nie pamięta wszystkich faktów, które miały wówczas miejsce, w szczególności okoliczności tuż po tym zdarzeniu, głównie na zły stan zdrowia, reakcję organizmu na zadane mu ciosy nożem, ale tez stan silnego upojenia alkoholowego. To zaś nie stanowi powodu, alby jego zeznaniom odmówić waloru wiarygodności, tym bardziej, że pokrzywdzony wskazywał, których szczegółów nie pamięta, nie próbując przy tym narzucać własnej interpretacji faktów.
Sąd , ustalając stan faktyczny oparł się również na zeznaniach świadkówR. H. (1),A.K.,D. K., iS. A., choć postępowanie dowodowe nie wykazało, żeby którakolwiek z tych osób była bezpośrednim świadkiem czynu zarzucanego oskarżonemu.
Co prawda wszyscy powyżej wskazani przebywali tego dnia w mieszkaniu należącym doR. H. (1)– wU.przyul. (...)( lub też- tak jakP. B.- nieopodal niego) , to jednak miało to miejsce w różnych porach przedmiotowego dnia. Podać należy przy tym, że świadkowie ww. kilkukrotnie tego dnia byli uR. H. (1), po czym wracali do swych mieszkań, a później ponownie go odwiedzali. Tego dnia (i w kilka poprzedzających go dni) w lokalu tym miało miejsce alkoholowe spotkanie towarzyskie, a brało w nim udział wiele osób, których rotacja w tym mieszkaniu była duża. Z uwagi na wysoki stopień upojenia alkoholowego wszystkich z tych świadków, wskazują oni na różne okoliczności (w zależności on indywidualnych właściwości poznawczych) mające miejsce zarówno tuż, przed, jak i po zdarzeniu. Żaden jednak z tych świadków nie pamięta by był obecny w mieszkaniu, kiedy wszedł do niegoA. G. (1).
Nadto, wskazać należy, iżR. H. (1)– najemca lokalu, w którym zdarzenie przedmiotowe miało miejsce – co do zasady tego dnia był obecny w swym mieszkaniu. Zeznawał, że wyszedł w godzinach popołudniowych dosklepu (...)położonego przyul. (...)wU., celem zakupienia kolejnych alkoholi. Zeznał on, że pieniądze na ten zakup otrzymał odD. W.(jego znajomego), który wówczas u niego przebywał. Podał zeznając, że kiedy wychodził do sklepu w jego mieszkaniu pozostałD. W., któremu nic nie dolegało (poza stanem upojenia alkoholowego), zaś kiedy ze sklepu tego wrócił, było już po zdarzeniu, aD. W.leżał na wersalce zakrwawiony. Wówczas już panowała tam nerwowa atmosfera, przybyli funkcjonariusze Policji, karetka pogotowia ratunkowego. Zeznał, że zastana po powrocie ze sklepu sytuacja bardzo go zdziwiła, gdyż nie wiedział, kto mógłby przez czas jego nieobecności, coś takiego uczynić. Świadek potwierdził, że po drodze do sklepu dostał od nieznanego mu mężczyzny (którego nie byłby w stanie rozpoznać) w twarz, lecz nie wie, z jakiej przyczyny.
Świadek w treści swych zeznań potwierdził również, że tego dnia od godzin porannych w jego mieszkaniu były także:A.K.orazD. K., z którymi spożywał alkohol. Podał, że przyszła teżJ. C., lecz było to jeszcze przed zdarzeniem.
Sąd dał zatem wiarę zeznaniom ww. świadków w tej części, w jakiej korespondują one z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w tymże postępowaniu, a więc w tym zakresie w którym potwierdzili oni przede wszystkim fakt spożywania tego dnia w mieszkaniuR. H. (1)wU.przyul. (...)dużej ilości alkoholu o różnych porach dnia, jak też fakt, że w mieszkaniu tym przebywał przez cały czas pokrzywdzony (niektórzy świadkowie nie znali go, określając jedynie jako młody mężczyzna), przez większość czasu śpiąc, czy leżąc na kanapieR. H. (1), oraz to , że pojawiła się w nim równieżJ. C..
W pozostałym zakresie, a więc zwłaszcza co to tego, która z w/w osób o jakiej porze przebywała w mieszkaniu i w czyim towarzystwie, Sąd odmówił zeznaniom świadków waloru wiarygodności. Świadkowie nie byli w tych twierdzeniach kategoryczni , zasłaniając się niepamięcią spowodowaną stanem głębokiego upojenia alkoholowego. W ocenie Sądu nie można wykluczyć , że w/w osoby posiadają bardziej szczegółową wiedze na temat przebiegu zdarzenia, lecz z uwagi na obawę przed konsekwencjami ze strony oskarżonego- zwłaszcza w obliczu tego co zrobił pokrzywdzonemu- nie chcieli jej ujawnić. Faktem jest jednak, że charakter tegoż „spotkania towarzyskiego” powodował ogólny chaos, zamęt i wyjątkową dynamikę zdarzeń, gdyż różne osoby wchodziły do tego mieszkania i z niego wychodziły, przy czym nie wszyscy z przebywających w tym lokalu, wzajemnie się znali. Większość z tych osób to jednak sąsiedzi, zamieszkujący w innych lokalach socjalnych przyul. (...)wU..
Co do zeznań świadkaP. B., Sąd w zdecydowanej większości uznał je za wiarygodne, gdyż świadek konsekwentnie zeznawał, że z umówionego miejsca zabrał swoim samochodem oskarżonegoA. G. (1)oraz drugiego kolegęJ. G.i zawiózł ich naulicę (...), przy czym również konsekwentnie twierdził, że nie był z nimi w mieszkaniuR. H. (1), lecz czekał przy samochodzie. Zeznania te znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego, zeznaniach świadkówJ. G.iJ. C., którzy zgodnie twierdzili, że świadek nie wchodził do mieszkaniaR. H. (1), orazD. W.– który od początki wskazywał, że do mieszkania w którym przebywał weszło tylko dwóch mężczyzn.
W ocenie Sądu , wątpliwość Sądu budzi jedynie ta część zeznań świadka , w której twierdził, że nie wiedział po co koledzy poszli do mieszkania ani też co się stało w mieszkaniu. Zdaniem Sądu z zasad doświadczenia życiowego wynika, że skoro świadek pojechał z oskarżonym iJ. G.pod wskazany adres jako kolega, a nie wynajęty przez nich kierowca, to doskonale znał zarówno powód tej podróży jak też okoliczności zdarzenia, jakie nastąpiło w mieszkaniuR. H. (1). Wnioski te wydają się być słuszne zwłaszcza w oparciu o zeznania świadkaJ. G., który przyznał, że wiedział w jakim celu oskarżony jedzie naulicę (...)oraz potwierdził, że po zdarzeniu oskarżony mówił w samochodzie w którym jechali ( a więc również w obecnościP. B.) że ugodziłD. W.nożem. Tak więc , zdaniem Sądu świadekP. B., zaprzeczając swojej wiedzy w tym zakresie, próbował uniknąć niekomfortowej dla siebie sytuacji w postaci konieczności obciążenia zeznaniami kolegi-A. G. (1).
ŚwiadekJ. G.zeznając potwierdził, że wraz zA. G. (1)pili w dniu zdarzenia alkohol i tego dnia pojechali porozmawiać zW., gdyż oskarżony dowiedział się że miał on pobićJ. C.. Zeznał nadto, żeP. B.zawiózł ich samochodem. Świadek wskazał, ze wielu okoliczności jednak nie pamięta, albowiem znajdował się w stanie upojenia alkoholowego. Świadek zeznając podał, że na miejscu, do budynku wszedł wyłącznieA. G. (1), zaś świadek stał na zewnątrz rozmawiając przez telefon. Zeznając potwierdził, że koło budynku byłaJ. C.oraz że miała miejsce sytuacja, że oskarżony uderzył jakiegoś mężczyznę, lecz gdy wyszedł z budynku, wówczas odjechali. Świadek zeznał także , że gdy oskarżony wyszedł z bloku przyul. (...), z ręki leciała mu krew. Wskazał , że w samochodzie oskarżony powiedział, że „dźgnął” nożemD. W..
Zeznania ww. świadka Sąd uznał za wiarygodne w zakresie, w jakim korespondowały one z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w tymże postępowaniu. Tak więc , w ocenie Sądu , świadek zeznał prawdę, wskazując powód jakim kierował się oskarżony, jadąc do mieszkaniaR. H. (1), wyjaśniając rolę jaką odegrała w zdarzeniuJ. C.oraz potwierdzając obecność oskarżonego w przedmiotowym dniu w w/w mieszkaniu. W tym zakresie zeznania tego świadka potwierdził oskarżony, a częściowo takżeJ. C..
Sąd odmówił wiarygodności tym zeznaniom świadka , w których twierdził, że do mieszkaniaR. H. (1)nie wszedł. Zeznaniom tym przeczy nie tylko świadekJ. C., lecz również pokrzywdzony , który pamiętał, że do mieszkania weszło dwóch mężczyzn.
W ocenie świadek negując swoją obecność w mieszkaniu, chciał nie tylko uwolnić się od konieczności złożenia takich zeznań, które mogłyby obciążyć jego kolegę –A. G. (1), ale uniknąć ewentualnego pociągnięcia go do współodpowiedzialności za popełnione przestępstwo.
Co się zaś tyczy zeznań świadkaJ. C., wskazać należy, iż w treści swych zeznań potwierdziła swój udział w spotkaniu alkoholowym w mieszkaniuR. H. (2)wU.przyul. (...). Podała, że nie pamięta jak się tam znalazła, gdyż była bardzo pijana. Wskazała przy tym, że często przychodziła doR. H. (2)i tam tez spała. Potwierdziła, że tego dnia był tam teżD. W., pomieszkiwał tam, i też spożywał alkohol. Świadek zeznała, iż nie pamięta dlaczego dzwoniła po oskarżonegoA. G. (1). Potwierdziła, że zanimD. W.trafił do zakładu karnego, byli parą. Twierdziła, iż oskarżony oraz pokrzywdzony przed zajściem mieli ze sobą konflikt. Świadek sugerowała, że podczas postępowania przygotowawczego była zmuszona zeznawać o określonych faktach, pomimo, że takowe nie miały miejsca. Zeznając na rozprawie podała, że nie zgadza się, iż powiedziała, że oskarżony „ciachnął go nożem” gdyż tak nie było, naprawdę ona nie widziała tego zdarzenia. Co do innych faktów, m.in., że uprzednio zeznała, że toB.wszedł do pokoju, podała przed Sądem, że to policjant źle zrozumiał, a chodziło jej oG..
W ocenie Sądu, zeznania świadkaJ. C.jedynie w niewielkim zakresie zasługują na miano wiarygodnych. Co do zasady jedynie w części, w której potwierdza ona swoją obecność w dniu zdarzenia w mieszkaniuR. H. (2)a także obecność w tym mieszkaniu oskarżonego orazJ. G.oraz co do faktu, że nawiązywała kontakt z oskarżonym, który faktycznie do ww. lokalu przyul. (...)wU.przybył wraz z kolegami. W tej części zeznania te korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego i częściowo świadkaJ. G.orazD. W..
W pozostałej części- zwłaszcza w tej, w której świadek zaprzeczała, by mówiła oskarżonemu, że pokrzywdzony ją pobił oraz by wiedziała, dlaczego oskarżony chciał przedmiotowego dnia widzieć się zD. W., są niewiarygodne. W ocenie Sądu, zeznania świadka są niezwykle pokrętne oraz niespójne. WielokrotnieJ. C.zmieniała ich treść, tłumacząc to rozmaitymi okolicznościami, np. upojeniem alkoholowym, brakiem pamięci, pomyłka funkcjonariuszy czy tez działaniem pod przymusem (zeznania w trakcie postępowania przygotowawczego). Z powyższych też względów Sąd potraktował treść zeznań tegoż świadka z dużą dozą ostrożności. Świadek ewidentnie w sposób nieudolny próbowała przedstawić swą osobę w jak najkorzystniejszym świetle, a przy tym nie obciążać nikogo swymi zeznaniami, w szczególności oskarżonego.
Jej zeznania – w tej części , w której zostały uznane przez Sąd za niewiarygodne- zostały podważone przez wyjaśnienia oskarżonego, zeznania świadkaJ. G.oraz pokrzywdzonegoD. W.. Mężczyźni Ci zgodnie i kategorycznie twierdzili, że powodem dla którego oskarżony przyjechał „policzyć się” z pokrzywdzonym , była informacja odJ. C., jakobyD. W.miał ją pobić. Wskazać przy tym należy, iżA. G. (1)orazD. W.zgodnie zaprzeczyli również, aby przed przedmiotowym dniem mieli ze sobą jakikolwiek konflikt. Sąd nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości tych twierdzeń, zwłaszcza że pokrzywdzony miałby niewątpliwie interes w tym by dodatkowo obciążać oskarżonego, a mimo to, potwierdził jego wersję.
W odniesieniu do zeznań świadkaA. M.– funkcjonariusza Policji – dokonującego czynności w stosunku doJ. C., podnieść należy, iż z relacji ww. świadka wynika, że świadek nie nakłaniała w żaden sposóbJ. C.do złożenia zeznań o określonej treści. Świadek zaprzeczyła przy tym, aby istniała możliwość, że zapisała w protokole odmienne stwierdzenia, aniżeli wypowiedziane przez osobę przesłuchiwaną (J. C.).A. M.zeznając potwierdziła, że kojarzy zdarzenie wU.związane z raną kłutą i w tej sprawie przesłuchiwała świadka – kobietę, lecz nie pamięta czy ta kobieta była naocznym świadkiem zdarzenia.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaA. M., albowiem były konsekwentne, spójne i szczere. Czynności, na które wskazała zeznając dotyczyły jedynie wykonywanych przez nią obowiązków służbowych funkcjonariusza Policji. Nie miała zatem powodów by zeznawać w sposób stronniczy.
Zeznania świadka potwierdzają jedynie opisane już powyżej wnioski Sądu co do wiarygodności zeznańJ. C..
Sąd za wiarygodny uznał pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentów, a zwłaszcza danych dotyczących uprzedniej karalności oskarżonego w postaci kart karnych i odpisów wyroków, a także protokołów oględzin miejsca i rzeczy, dokumentacji medycznej , albowiem zostały sporządzone w formie przewidzianej przepisami prawa, zaś żadna ze stron ich nie kwestionowała.
Na podstawie całokształtu ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego Sąd uznał oskarżonegoA. G. (1)za winnego tego, że w dniu 25 października 2014r wU., uderzając ostrzem noża oraz biciem pięściami po głowie, spowodował uD. W.chorobę realnie zagrażającą życiu w postaci rany kłutej uda lewego z przecięciem żyły udowej i tętnicy udowej powierzchownej, następstwem krwawienia powodującego niedokrwistość pokrwotoczną wymagającą przetoczenia masy erytrocytarnej oraz rany ciętej ramienia lewego i podbiegnięcia krwawego oczodołu prawego i małżowiny usznej lewej , czym działał na jego szkodę.
Przystępując do kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonemu czynu,Sąd stwierdził, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona czynu zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.
Zgodnie z przepisemart. 156 § 1 pkt 2 k.k.,kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej,choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała,podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Termin "ciężki uszczerbek na zdrowiu", jako ogólne znamię skutku przestępstwa zart. 156 § 1 KKoznacza w istocie "naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia", co wynika z wykładniart. 157 § 1 KK, w którym, określając znamię skutku stypizowanego w tym przepisie przestępstwa, wskazano, że jest nim "inne niż określone wart. 156 § 1 KKnaruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia", z tym że słowo "inne" oznacza w tym wypadku nie tylko rozgraniczenie rozmiarów skutków należących do znamion przestępstw zart. 156 § 1 i art. 157 § 1 KK, a tym samym - rozróżnienie tych dwóch odrębnych, samoistnych przestępstw, lecz również wskazanie, że w wypadku występku zart. 157 § 1 KKjego skutkiem nie są szczególnie szkodliwe dla zdrowia ludzkiego skutki wymienione wart. 156 § 1 KK, które - ze względu na ich charakter, można w związku z tym określić jako "ciężkie naruszenie czynności narządu ciała lub ciężki rozstrój zdrowia".
Rozważając ciężki uszczerbek na zdrowiu w kontekście urazów doznanych przezD. W., należy odnieść się do treściart. 156 § 1 pkt 2 k.k.Tutaj zgrupowano inne skutki, o bardziej różnorodnym charakterze i znaczeniu dla zdrowia człowieka niż wart. 156 § 1 pkt 1 k.k.. Pierwszym z tych skutków jest "inne ciężkie kalectwo", znamię wyraźnie nawiązujące do skutków określonych wpkt 1tego przepisu, a ponadto: ciężka choroba nieuleczalna lub długotrwała,choroba realnie zagrażająca życiu,trwała choroba psychiczna, całkowita lub znaczna trwała niezdolność do pracy w zawodzie, trwałe, istotne zeszpecenie lub zniekształcenie ciała. Spośród tych wszystkich ustawowych określeń w sferze zainteresowania Sądu w przedmiotowej sprawie pozostawać może jedynie: inne ciężkie kalectwo, ciężka choroba długotrwała, a także trwałe, istotne zeszpecenie lub zniekształcenie ciała.
I tak, jako "inne ciężkie kalectwo" traktować należy utratę ważnego narządu ciała, np. kończyny górnej lub dolnej bądź tylko ich części - dłoni, stopy. Ciężkim kalectwem zart. 156 § 1 pkt 2 KKnie jest każde uszkodzenie ciała, którego skutki są trwałe, ale kalectwo porównywalne z wymienionym wpkt 1tego przepisu pozbawieniem wzroku, słuchu, mowy itd., więc spowodowanie "ciężkiego" ograniczenia funkcji ciała człowieka (porównaj: wyr. SA w Krakowie z 27.5.1997 r., II AKa 36/97, OSPriP 1998, Nr 1,poz. 22). Ciężkie kalectwo w znaczeniuart. 156 § 1 pkt 2 KKnależy rozumieć jakozupełne zniesienie lub bardzo znaczne, graniczące z zupełnym, ograniczenie czynności ważnego narządu(porównaj w tym zakresie: wyr. SN z 10.11.1973 r., IV KR 340/73, OSNPG 1974, Nr 3, poz. 42; zob. też wyr. SN z 31.3.1978 r., VI KRN 42/78, OSNKW 1978, Nr 7-8, poz. 83).
Przekładając powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że obrażenia doznane przezD. W.na skutek ciosu nożem zadanego przez oskarżonego, stanowiłychorobę realnie zagrażającą życiupokrzywdzonego w myślart. 156 § 1 pkt 2 k.k.Oskarżony wyczerpał znamionaart. 156 § 1 pkt 2 k.k., albowiem swym czynem spowodował u pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu (rana kłuta uda lewego z przecięciem żyły udowej i tętnicy udowej powierzchniowej).
Chorobąrealnie zagrażającą życiujest taki stan, który przejawia się poważnymi zaburzeniami podstawowych czynności układów narządów, np. ośrodkowego układu nerwowego, układu oddechowego lub układu krążenia, z powodu których te czynności w każdej chwili mogą ustać, skutkując śmiercią człowieka. W post. z 21.4.2005 r. (IV KO 19/05, OSNwSK 2005, Nr 1, poz. 824) SN przedstawił następujący pogląd: "Każda choroba realnie zagrażająca życiu, niezależnie od czasu jej trwania, musi być uznana za ciężki uszczerbek na zdrowiu, ponieważ jest najdalej idącym - w porównaniu z innymi, zamieszczonymi w katalogu postaciami takiego uszczerbku - skutkiem działania sprawcy, odzwierciedlającym intensywność i efektywność bezpośredniego i umyślnego charakteru tego działania. Realność zagrożenia utratą życia nie zależy w żaden prosty sposób od czasu występowania takiego stanu - zawsze natomiast charakteryzuje znaczny stopień szkodliwości działania sprawcy powodującego chorobę, w której przebiegu w każdej chwili dojść może do zgonu ofiary przestępstwa.Tak:Kodeks karny. Komentarz; red. prof. dr hab.A. G. (2), prof. dr hab.K. W.; Rok wydania: 2012; Wydawnictwo: C.H. B.; Wydanie: 1.
Przekładając interpretację tegoż znamienia ustawowego na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać trzeba, że urazy w postaci rany kłutej uda lewego z przecięciem żyły udowej i tętnicy udowej powierzchniowejstanowił chorobę realnie zagrażającą życiu pokrzywdzonego w myślart. 156 §1 pkt 2 k.k, gdyż w konsekwencji w/w obrażenia mogło dojść do śmierci ( co w opinii jednoznacznie podkreśliła biegła z zakresu medycyny sądowej).
Przestępstwo zart. 156 § 1 kkmoże być popełnione tylko umyślnie , zarówno z zamiarem bezpośrednim jak i z zamiarem wynikowym. Sprawca musi obejmować świadomością przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby i chcieć takiego skutku albo na nastąpienie takiego skutku się godzić.
Zdaniem SąduA. G. (1)działał bez wątpienia umyślnie . Jako osoba dorosła i dojrzała, a przy tym funkcjonująca samodzielnie w życiu codziennym – musiał mieć świadomość - nawet będąc pod wpływem alkoholu- bo jest to wiedza powszechna, jaką posiada każdy przeciętnie inteligentny człowiek, że uderzając pokrzywdzonego takim narzędziem jak ostrze noża, zwłaszcza w okolice tętnicy udowej, może spowodować u niego ciężki uszczerbek na zdrowiu . Pomimo tak oczywistego zagrożenia takim skutkiem, oskarżony zdecydował się na takie działania, co jednoznacznie świadczy, iż co najmniej godził się na nastąpienie skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu u pokrzywdzonego.
Nadmienić przy tym należy, iż dla bytu tego przestępstwa nie jest koniecznym by sprawca obejmował swoją świadomością postać ciężkiego uszczerbku na zdrowiu wymienioną wart. 156 § 1 pkt. 1 lub 2 kk.
Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie wystarczy, że sprawca działał ze świadomością możliwości powstania daleko sięgającej krzywdy biorąc pod uwagę rodzaj użytego narzędzia , liczbę i silę uderzeń czy właściwości i warunki osobiste pokrzywdzonej osoby ( vide: wyrok SA w Katowicach z dnia 23.01.1997r II Aka 283/96, z dnia 8.02.2001r II Aka 36/01).
Skoro oskarżony zadał znajdującemu się w stanie silnego upojenia alkoholowego pokrzywdzonemu cios ostrzem noża, to oznacza, że chciał zadać pokrzywdzonemu znaczącą dolegliwość , co z kolei stanowi podstawę do tego, by uznać, że liczył się z tym, że w ten sposób zada pokrzywdzonemu poważne obrażenia ciała.
Stan faktyczny pozwolił na ustalenie również tego, iż oskarżony swoim działaniem spowodował u pokrzywdzonego także lżejsze obrażenia ciała w postaci rany kłutej ramienia lewego i podbiegnięcia krwawego oczodołu prawego i małżowiny usznej- które naruszyły czynności narządu ciała pokrzywdzonego na czas poniżej 7 dni.
W ocenie Sądu , zbędnym było jednak w przedmiotowej sprawie zakwalifikowanie zachowania oskarżonego również jako czynu zart. 157 § 2 kk. Zdaniem Sądu zastosowanie ma tu reguła konsumpcji ( lex consumens derogat legi consumptae), gdyż w tym wypadku przepisart. 156 § 1 pkt. 2 kk(ciężki uszczerbek na zdrowiu) spełnia in concreto funkcję drugiego (art. 157 § 2 kk- lekkie obrażenia ciała) w tym sensie, że wystarczy do uwzględnienia społecznej szkodliwości związanej z zaistniałym stanem faktycznym .
Przystępując do wymiaru kary,Sąd miał na względzie dyrektywy jej wymiaru opisane wart. 53 i 58 § 1 k.k., w tym przede wszystkim wychowawcze działanie kary oraz cele zapobiegawcze wyrażające się w dążeniu do wyeliminowania u oskarżonego zachowań godzących w przyjęty porządek prawny.
Wymierzając karę, Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności łagodzące i obciążające.
Jako okoliczność łagodzącą w niniejszej sprawie Sąd wziął pod uwagę postawę, zachowanie oskarżonego względem pokrzywdzonego, po popełnieniu czynu – czego skutkiem było zawarcie ugody, o której mowa w poprzedniej części uzasadnienia. Tym samym, w ocenie Sądu wyraził on skruchę oraz żal, że do omawianego zdarzenia doszło.
Okoliczności tej nie należy jednak przeceniać, mając na uwadze fakt ( co wynika wprost z zeznań pokrzywdzonego), że oskarżony do chwili wyrokowania uiścił na rzecz pokrzywdzonego wyłącznie kwotę 400 zł, pomimo, że jak wynika z ugody, zobowiązał się do uiszczania płatności w wysokości 500 zł miesięcznie przez okres 20 kolejnych miesięcy (łącznie kwota: 10.000 zł) tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za skutki zdarzenia z dnia 25.10.2014 roku.
W ocenie Sądu okolicznością łagodzącą , która miała wpływ na wymiar kary, była motywacja oskarżonego. Nie bez znaczenia jest fakt, iż jak wykazało postępowanie dowodowe, oskarżone działał w przekonaniu, iż czyni odwet za krzywdę , jaką wyrządziłD. W.J. C.. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż zamiar użycia noża , a tym samym spowodowania skutku o jakim mowa wart. 156 § 1 kk, powstał u oskarżonego w sposób nagły, o czym świadczy fakt, iż do spowodowania obrażeń ciała u pokrzywdzonego, użył narzędzia leżącego na stole w mieszkaniuR. H. (1).
Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył natomiast wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, albowiem oskarżony dopuścił się zamachu na cudze zdrowie oraz to, iż czyn popełnił będąc w stanie upojenia alkoholowego. Do okoliczności obciążających należy również fakt, iż oskarżonyA. G. (1)uprzednio był wielokrotnie skazywany sądownie, w tym za przestępstwa z użyciem przemocy, co potwierdzają zgromadzone w aktach sprawy informacje z Krajowego Rejestru Karnego oraz odpisy prawomocnych wyroków.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, na podstawieart. 156 § 1 pkt 2 kkskazał oskarżonego na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd uznał, że tak ukształtowana kara za czyn przypisany oskarżonemuA. G. (1)jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz do stopnia zawinienia sprawcy.
Orzeczona kara osiągnie przy tym pokładane w niej cele w zakresie oddziaływania społecznego i wpłynie wychowawczo i zapobiegawczo wobec oskarżonego na przyszłość, stanowiąc nadto czynnik kształtujący świadomość prawną społeczeństwa i informując o normach sankcjonowanych oraz karach orzekanych za ich naruszenie.
Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw, by zastosować wobec oskarżonegoA. G. (1)karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Jego dotychczasowe postępowanie, zwłaszcza w kontekście uprzedniej karalności, nie daje jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, żeA. G. (1)będzie przestrzegał obowiązującego porządku prawnego pomimo warunkowego zawieszenia orzeczonej wobec niego kary. Tego rodzaju rozstrzygnięcie rodziłoby, zdaniem Sądu, skutek zupełnie przeciwny, a mianowicie utwierdzałoby oskarżonego w przekonaniu o bezkarności jego bezprawnych występków i motywowało do kontynuowania przestępczego procederu. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności będzie w stanie osiągnąć wobec oskarżonego oczekiwane skutki w zakresie oddziaływania wychowawczego i zapobiegawczego. Tylko oddziaływanie na oskarżonego w warunkach izolacji więziennej skłoni go do głębszej refleksji nad swoim dotychczasowym postępowaniem i pozwoli mu wyciągnąć w tym zakresie słuszne wnioski, co do tego, że popełnianie kolejnych przestępstw, pomimo wymierzanych wcześniej prawomocnymi wyrokami kar, wiąże się zawsze z negatywnymi skutkami dla ich sprawców, a warunkowe zawieszenie wykonania kary jest dobrodziejstwem wymiaru sprawiedliwości, a nie automatycznie stosowanym środkiem.
W tym miejscu wskazać należy , iż skazując oskarżonego za przypisany mu czyn oraz wymierzając mu karę zasadniczą oraz środek karny, Sąd w całości stosowałustawę kodeks karny z dnia 6.06.1997r, jednak w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20.02.2015r o zmianieustawy Kodeks Karnyoraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2015r poz. 396).
W ten sposób Sąd czynił zadośćart. 4 § 1 kk, zgodnie z którym jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
Wyjaśnić zatem należy, iż od dnia 1.07.2015r ( zgodnie z ustawą z dnia 20.02.2015r o zmianieustawy Kodeks Karnyoraz niektórych innych ustaw) zmieniły brzmienie przepisyart. 46 § 1 kkoraz63 § 1 kk.
O ile zmiana treściart. 63 § 1 kkw porównaniu z brzmieniem dotychczasowym nie wpływa na sytuację oskarżonego, o tyle zmiana brzmieniaart. 46 § 1 kkmogłaby nieść dla oskarżonego konsekwencje poważniejsze aniżeli brzmienie tego przepisu przed 1.07.2015r.
W dotychczasowym stanie prawnymart. 46 § 1 kk- jako środek karny- pełnił funkcję kompensacyjną ( mającą na celu naprawienie pokrzywdzonemu szkód doznanych przestępstwem) oraz represyjną- stanowiącą dolegliwość dla sprawcy przestępstwa. Tym samym, szkodą, do której naprawienia sąd zobowiązywał skazanego, była równowartość rzeczywistej szkody wynikłej bezpośrednio z przestępstwa i nie było dopuszczalne uwzględnianie przy ustaleniu jej wysokości tych składników szkody, które wynikły z następstw czynu, na przykład odsetek (wyrok SN2014-07-17 Zakres zastosowania klauzuli antykumulacyjnej, OSNKW 2015/1/4..)
W aktualnym stanie prawnym, z uwagi na brzmienie przepisu , zgodnie z którym sąd orzekając o obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,stosuje przepisy prawa cywilnego, należy zaakceptować możliwość zasądzenia przez sąd karny np. odsetek ustawowych. Obecnie bowiemart. 46 § 1 kkstanowi środek wyłącznie kompensacyjny, który ma za zadanie w pełni zrekompensować pokrzywdzonemu szkody wynikłe z przestępstwa.
Powyższa analizaart. 46 § 1 kk, zobligowała Sąd do zastosowania wobec oskarżonego ( zgodnie z cytowanym powyżejart. 4 § 1 kk) w całości ustawy korzystniejszej tj. obowiązującej w dacie popełnienia czynu, a tym samym przed dniem wejścia w życie powołanej powyżej ustawy zmieniającejkodeks karny. Z tego też powodu, Sąd uznał, iż przy każdym z przepisów prawa karnego materialnego powołanych w wyroku należy wskazać jaką ustawę zastosowano.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawieart. 46 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy (Dz.U z 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoD. W.kwotę 9600 zł (dziewięć tysięcy sześćset złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Zważyć bowiem należy, że oskarżony zawarł z pokrzywdzonym ugodę, z której wynikało, iż kwotą rekompensującą - w ocenie pokrzywdzonego- krzywdę wynikłą z przestępstwa jakiego dopuścił się wobec niego oskarżony, jest kwota 10.000 złotych.
Z uwagi na fakt, iż oskarżony nie wywiązuje się z realizacji ugody, Sąd uznał , iż zasadnym jest w trybieart. 46 § 1 kk– z urzędu, orzec wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego, kwotę uzgodnionego pomiędzy stronami zadośćuczynienia- pomniejszoną o kwotę 400 zł, jaką oskarżony w ramach ugody, uiścił na rzeczD. W..
Określając wysokość zadośćuczynienia w niniejszej sprawie, Sąd wziął nadto pod uwagę rozmiar doznanej przez pokrzywdzonego krzywdy, uznając, że była ona znaczna. Doznane uszkodzenia ciała powodowały znaczny ból fizyczny u poszkodowanego i zagrażały jego życiu.
Reasumując, w ocenie Sądu, adekwatnym do okoliczności sprawy jest zadośćuczynienie w kwocie 9600 zł, jako że w pełni odpowiada społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a nadto stanowi godziwą kompensatę wobec pokrzywdzonego.
Sąd na podstawie na podstawieart. 63 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy (Dz.U z 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kk, zaliczył oskarżonemu na poczet wymierzonej mu w pkt. 1 sentencji wyroku kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności tj. tymczasowego aresztowania od 25.10.2014r do 19.12.2014r, przyjmując iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, o czym orzeczono w punkcie trzecim części dyspozytywnej wyroku.
Na podstawieart. 230 § 2 kpkSąd nakazał zwrócić:
-R. H. (1)dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/833/14 poz. 2-3, 26 k. 261-261v akt;
-P. B.- dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/833/14 poz. 4, 27 k. 261-261v akt;
-A. G. (1)- dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/833/14 poz.5-11 k. 261 akt;
-J. C.- dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/833/14 poz. 13-16 , 24-25 k. 261-261v akt;
-J. G.- dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/833/14 poz. 17-23, 28 k. 261v akt.
Orzekając o kosztach, Sąd wziął pod rozwagę aktualną sytuację życiową, rodzinną oraz materialną oskarżonego. Mając na uwadze powyższe, na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychSąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa, o czym orzeczono w punkcie piątym sentencji wyroku.

S., dnia 9 luty 2016 roku.

Sędzia Sądu Rejonowego w Słupsku

Edyta Sokołowska
Sygn. aktXIV K 141/15

ZARZĄDZENIE

1
odnotować w kontrolce uzasadnień;

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć zgodnie oskarżonemu i obrońcy;

3
akta z wpływem lub za 21 dni.

S., dnia 9 luty 2016 roku