Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Ga 151/15
Data wyroku: 2015-09-24 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: SSO Barbara Jamiołkowska, SO Marek Tauer, SO Elżbieta Kala
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 361 kc

Sygn. akt.

VIII Ga 151/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 września 2015r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy
w składzie:

Przewodniczący
Sędzia
Sędzia

SSO Barbara Jamiołkowska (spr.)
SO Marek Tauer
SO Elżbieta Kala

Protokolant

Karolina Glazik

po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015r. w Bydgoszczy

na rozprawie

sprawy z powództwa:K. S.

przeciwko:(...) Spółce AkcyjnejwW.

o zapłatę

na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 23 kwietnia 2015r. sygn. akt VIII GC 885/14

1
oddala apelację;

2
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania za instancję odwoławczą.

Sygn. akt VIII Ga 151/15

UZASADNIENIE
PowódK. S.wniósł pozew przeciwko(...) S.A.wW.o zapłatę kwoty 10 001 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 11 stycznia 2014 roku do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu powód wskazał, że jest nabywcą wierzytelności przysługującejT. S.od pozwanego z tytułu szkody komunikacyjnej spowodowanej przez kierowcę ubezpieczonego w zakresie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody spowodowane ruchem pojazdów, w firmie pozwanego. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność i wypłacił poszkodowanemu ostatecznie odszkodowanie w łącznej kwocie 10.077,89 zł. Powód wskazał, iż nie zgodził się ze stanowiskiem powoda i złożył odwołanie. Jednocześnie wskazał, iż ostateczna wysokość szkody zostanie ustalona przez biegłego.
Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pisma pozwany stwierdził, iż odszkodowanie - wobec braku rachunków za naprawę pojazdu - ustalono w oparciu o średnie ceny części i robocizny notowanych na rynku lokalnym.
Pismem z dnia 10 listopada 2014 roku pełnomocnik powoda rozszerzył powództwo o kwotę 2255,11 zł i wniósł o zasądzenie łącznie kwoty 12256,11 zł.
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 12 256,11 zł z ustawowymi odsetkami od 11 stycznia 2014 roku do dnia zapłaty oraz 3845,13 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Ponadto Sąd nakazał zwrócić powodowi ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 72,87 zł tytułem nadpłaconej zaliczki, a także nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 113 zł tytułem opłaty od rozszerzonego powództwa.
Sąd Rejonowy wydał rozstrzygniecie w oparciu o następujące ustalenia i wnioski.
W dniu 6 grudnia 2013 r. pojazd markiC. (...)onumerze rejestracyjnym (...)należący doT. S.został uszkodzony przez pojazd będący ubezpieczony przez pozwanego w zakresie odpowiedzialności cywilnej. Poszkodowany zgłosił szkodę pozwanemu w dniu 10 grudnia 2013 roku. Ostatecznie pozwany uznał swoją odpowiedzialność i tytułem odszkodowania za uszkodzony pojazd wypłacił poszkodowanemuT. S.kwotę 10.077, 89 zł.
W dniu 30 kwietnia 2014 roku powód zawarł z poszkodowanymT. S.umowę sprzedaży wierzytelności przysługującej mu względem pozwanego z tytułu odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku zdarzenia z dnia 6 grudnia 2013 roku. Poszkodowany nie dokonał naprawy pojazdu po szkodzie.
Zgodnie z pisemną opinią biegłego sądowegoS. G.z dnia 20 października 2014 r. Wysokość koniecznych kosztów naprawy pojazdu markiC. (...)onumerze rejestracyjnym (...)niezbędnych do przywrócenia go do stanu sprzed zdarzenia z dnia 6 grudnia 2013 roku wyniosła kwotę 22334 zł brutto.
Powód wzywał pozwanego do zapłaty reszty odszkodowania. Bezskutecznie.
Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o przedłożone przez strony dokumenty, zeznania świadkaP. S.i pisemną opinię biegłego, sądowegoS. G.. Nie wniosły wiele do niniejszej sprawy zeznania świadkaP. S.. Potwierdził on jedynie, iż doszło do zdarzenia oraz zeznał, iż poszkodowany -jego ojciec nie dokonał naprawy pojazdu przed zbyciem wierzytelności.
Z uwagi na treśćart. 328 § 3 k.p.c.Sąd poprzestał na wskazaniu dowodów, na których się oparł, natomiast nie omawiał dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, albowiem żadnemu z nich nie odmówił wiarygodności.
Ustalając wysokość szkody w samochodzie powoda Sąd kierował się pisemną opinią biegłegoS. G.. Opinię biegłego Sąd uznał za zupełną, jasną i rzeczową. Została sporządzona zgodnie ze wszystkimi wymogami przewidzianymi dla tego typu dokumentów oraz w sposób jasny i precyzyjny odpowiadała na zadane pytania. Opinia biegłego nie została zakwestionowana przez strony.
Z tych względów powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Poza sporem w sprawie pozostawał fakt odpowiedzialności pozwanego za szkodę powstałą w dniu 6 grudnia 2013 r. W wyniku umowy przelewu wierzytelności z dnia 30 kwietnia 2014 roku zawartej pomiędzyT. S.a powodem, ten ostatni wszedł we wszelkie prawa i obowiązki wynikające z tytułu odszkodowania związanego ze zdarzeniem z dnia 6 grudnia 2013 roku w pojeździeC. (...).
Sporna w sprawie była wysokość szkody ponad wypłaconą kwotę odszkodowania.
Zakres obowiązku naprawienia szkody normuje zaś w podstawowy sposóbart. 361 k.c.Nakłada on — co do zasady - na zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedzialność ograniczaną normalnymi następstwami działania lub zaniechania z którego szkoda wynikła oraz stratami, które poszkodowany poniósł bądź (także) korzyściami, których w wyniku wyrządzenia szkody nie uzyskano. Wbrew stanowisku pozwanego w przypadku naprawienia szkody nie ma podstaw do świadczenia rzeczy średniej jakości. Nie znajdzie tu bowiem zastosowanieart. 357 k.c, a 363k.c.i 361k.c.tzn., że przywrócenie rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem szkody. Zatem, nie ma podstaw do świadczenia rzeczy średniej jakości, a jakości takiej jak przed szkodą.
Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2003 roku ( III CZP 32/03; OSNC 2004/4/51), którą kierował się Sąd w niniejszej sprawie: „odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku". Warto także wskazać, iż zgodnie z niekwestionowanym poglądem judykatury „roszczenie o świadczenia należne od ubezpieczyciela w ramach ustawowego ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej (OC) z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego jest wymagalne niezależnie od tego, czy naprawa została już dokonana (tak np. Sąd Najwyższy wwyroku z dnia 27 czerwca 1988 r., sygn. akt I CR 151/88; orzeczenie SN z dnia 15 listopada 2001 r. sygn. akt III CZP 98/01). Przy ustalaniu wysokości odszkodowania nie ma zatem znaczenia, czy poszkodowany dokonał naprawy pojazdu czy nie.
Zatem tym bardziej, skoro jak zeznał świadekP. S., poszkodowany w dniu zbycia wierzytelności nie dokonał naprawy pojazdu, powodowi należało się odszkodowanie w wysokości ustalonej przez biegłego, zgodnie z powołanymi powyżej zasadami. Zwiększenie wartości rzeczy (samochodu) po naprawie można by uwzględnić tylko wówczas, gdyby chodziło o wykonanie napraw takich uszkodzeń, które istniały przed wypadkiem, albo ulepszeń w stosunku do stanu przed wypadkiem.
W przedmiotowej sprawie pozwany nie wykazał, iż było możliwe przywrócenie pojazduC. C.do stanu sprzed zdarzenia za wypłaconą kwotę 10077,89 zł. Jak wynikało z opinii biegłego sądowegoS. G.jedynie części oryginalne gwarantowały przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia. Tylko takie części zapewniają bezpieczeństwo i niezawodność. Biegły w sposób przekonywujący uzasadnił przyczyny przyjęcia stawki roboczogodziny w wysokości 100 zł - mechanik i 110 zł -lakiernik oraz wskazał, iż pozwany bez uzasadnienia obniżył ceny części zamiennych o 50% i koszt materiałów lakierniczych o 33%.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że aby pojazdC. (...)został przywrócony do stanu sprzed zdarzenia, to poszkodowany, a obecnie powód jako nabywca wierzytelności winien otrzymać odszkodowanie w łącznej wysokości 22.334 zł brutto, zgodnie z opinią biegłego sądowegoS. G.. Przyjęta kwota zakładała odbudowę przedmiotowego pojazdu z wykorzystaniem części zamiennych oryginalnych. Należne powodowi odszkodowanie z tytułu szkody w pojeździe, pomniejszone o wypłacone odszkodowanie wynosiło 12.256,11 zł.
Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie 1 wyroku na podstawieart. 509 k.c.w zw. zart. 436 §2 k.c.i415 k.c.oraz w zw. zart. 361 § 1 i 2 k.cw zw. zart. 363§1 k.c.i w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli zasądził od pozwanego na rzecz powoda żądaną kwotę (po rozszerzeniu powództwa) w wysokości 12256,11 zł tytułem odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku zdarzenia z dnia 6 grudnia 2013 roku.
O odsetkach od zasądzonej kwoty Sąd orzekł na podstawieart. 481 § 1 k.c.i przy uwzględnieniu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli. W myśl tego ostatniego przepisu wypłata należnego odszkodowania powinna nastąpić w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody. Po upływie tego terminu ubezpieczyciel popada w zwłokę.
O kosztach procesu orzeczono mając na uwadze przepisart. 98 kpc, przewidujący zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Z uwagi na fakt, iż powód wygrał sprawę należały mu się koszty od pozwanego w pełnej wysokości. Koszty poniesione przez powoda wyniosły 3845,13 zł i objęły opłatę sądową od pozwu w kwocie 501 zł, opłatę od pełnomocnictwa 17 zł, koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika 2400 zł (§ 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, (Dz. U. nr 163, poz. 1349, ze zm.) oraz zaliczkę na wynagrodzenie biegłego w wysokości 927,13 zł. W tym stanie rzeczy, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3845,13 zł.
Ponadto w punkcie 4 wyroku Sąd na podstawieart. 84 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychnakazał zwrócić powodowi ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Bydgoszcz kwotę 72,87 zł tytułem nadpłaconej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego.
Na mocyart. 98 k.p.c.iart. 1303§ 2 k.p.c.Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Bydgoszcz kwotę 113 zł tytułem opłaty od rozszerzonego powództwa.
Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany; który zaskarżył rozstrzygnięcie w całości zarzucając sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego i naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 361, art. 363 i art. 824 § 1 kcpoprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Na tej podstawie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa za obie instancje według norm przepisanych.
Skarżący w uzasadnieniu apelacji powtórzył swoje wcześniejsze wywody dotyczące obowiązku wypłaty odszkodowania nie przewyższającego wysokości poniesionej szkody, co w przypadku dokonania naprawy uszkodzonego auta sprowadza się do rzeczywiście wydatkowanych kosztów usunięcia szkody. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na powodzie.
Podał ponadto, że w sytuacji udowodnienia, że pojazd został sprzedany w stanie uszkodzonym, wysokość odszkodowania powinna być ustalona metodą różnicową, tj. od rynkowej ceny pojazdu w stanie nieuszkodzonym, należy odjąć sumę uzyskaną ze sprzedaży pojazdu po szkodzie. Tak ustalona kwota powinna stanowić górną granicę odpowiedzialności pozwanego. Wszystko, co powód uzyskałby po powstaniu szkody ponad wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym stanowić będzie bezpodstawne wzbogacenie powoda, w sytuacji gdy naprawa pojazdu nie jest możliwa na skutek jego sprzedaży.
Powód w odpowiedzi na apelację domagał się jej oddalenia oraz zasądzenia na jego rzecz od pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelację pozwanego należało uznać za bezzasadną.
Gołosłowne okazały się zarzuty sprzeczności ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegające na powtórzeniu przez skarżącego argumentacji prezentowanej w postępowaniu przed Sądem Rejonowym, dotyczącej konieczności badania w niniejszej sprawie kosztów rzeczywiście poniesionych na naprawę uszkodzonego pojazdu.
Było to zupełnie bezprzedmiotowe w okolicznościach, w których Sąd Rejonowy bezspornie ustalił, na podstawie zeznań użytkownika auta - świadkaP. S.(k. 103-104 akt), że do naprawy pojazdu nie doszło.
W tej sytuacji, zgodnie z aprobowanymi przez pełnomocnika strony pozwanej zasadami ustalenia odszkodowania niezależnie od poniesienia przez poszkodowanego kosztów naprawy, należało obliczyć wysokość szkody w oparciu o opinię biegłego. Jej wyniki nie były przez pozwanego kwestionowane, a w rozpoznawanej sytuacji właśnie biegły
z dziedziny techniki samochodowej był w stanie w sposób najbardziej obiektywny i fachowy ustalić technicznie uzasadnione koszty naprawy powstałych uszkodzeń.
Także drugi zarzut skarżącego dotyczący sprzedaży spornego pojazdu i wzbogacenia się powoda z powodu uzyskania odszkodowania przewyższającego poniesioną szkodę, nie znajdowały potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wbrew stanowisku skarżącego, świadek nie potwierdził sprzedaży uszkodzonego samochodu, a jedynie sprzedaż na rzecz powoda wierzytelności o zapłatę odszkodowania w wysokości przewyższającej wypłaconą przez ubezpieczyciela kwotę. Należało zważyć, że pełnomocnik pozwanego nie był obecny na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r., pomimo prawidłowego zawiadomienia, przez co pozbawił się możliwości zweryfikowania tej okoliczności.
W tej sytuacji wszelkie twierdzenia dotyczące konieczności uwzględnienia okoliczności sprzedaży auta pozostały w sferze przypuszczeń, które nie znajdowały potwierdzenia zeznaniach wspomnianego świadka.
Z tej przyczyny zarzuty pozwanego nie mogły zostać uwzględnione.
Odnosząc się na marginesie do argumentacji powoda zawartej w uzupełnieniu odpowiedzi na apelację, a dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 19 maja 2015 r., Sygn. akt VIII Ga 75/15, zważyć należy, że orzeczenie to zapadło w zupełnie odmiennych realiach. W tamtej sprawie, zeznający na rozprawie świadek potwierdził fakt dokonania naprawy samochodu, jednak nie był w stanie wskazać ani części, jakich użyto do naprawy, ani zakładu, ani nawet dokładnej ceny naprawy, co spowodowało odmowę uznania przez Sąd jego zeznań za dowód wskazujący na wysokość poniesionej szkody.
W przedmiotowym wypadku, skoro zostało bezsprzecznie ustalone, że do naprawy pojazdu nie doszło, konieczność zapewnienia poszkodowanemu rekompensaty uszczerbku majątkowego doznanego w związku z uszkodzeniem pojazdu (rozciągająca się na nabywcę wierzytelności) obejmowała naprawienia szkody w oparciu o zastosowane przez Sąd Rejonowy reguły zart. 363 k.c.iart. 361 k.c, zgodnie z którymi przywrócenie rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem szkody. Spełnienie tego wymogu w omawianym wypadku zapewniała rzetelna opinia biegłego, której wynik pozwany zresztą aprobował w piśmie z 20 listopada 2014 r. (k. 78).
Mając powyższe na uwadze, apelację należało oddalić w oparciu o przepisart. 385 kpca contrario.
O kosztach postępowania odwoławczego Sąd orzekł w oparciu o przepisart. 98 § 1 i 3kpe w zw. zart. 99 kpc. Na należne powodowi koszty celowego dochodzenia praw złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 1.200 zł, tj. stawki określonej w§ 13 ust. 1 pkt 1w zw. z§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).