Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 886/15
Data wyroku: 2015-10-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksander Ostrowski
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art.59, 216par.3kk

Sygn. akt. IV Ka 886/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 października 2015 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Aleksander Ostrowski
Protokolant  Justyna Gdula
po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r.
sprawy:

1
M. W. (1)(M. W. (1))

urodzonemu (...)weW., synowiK.iG.z domuW.;
oskarżonego o przestępstwa zart. 157 § 2 k.k., zart. 216 § 1 k.k.
2.O. G.(O. G.)
urodzonej (...)weW., córceK.iE.z domuD.
oskarżonej o przestępstwo z art. zart. 216 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej/oskarżycielki prywatnej wzajemnejO. G.
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej
z dnia 5 czerwca 2015 r.  sygn. akt XII K 458/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę odstąpienia od kary wobec oskarżonegoM. W. (1)za czyn opisany w pkt I części dyspozytywnej tegoż wyroku przyjmuje przepisart. 59 kk;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżycielki prywatnej (oskarżonej wzajemnej)O. G.na rzecz oskarżonego (oskarżyciela prywatnego wzajemnego)M. W. (1)kwotę 420 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;

IV
zasądza od oskarżycielki prywatnej (oskarżonej wzajemnej)O. G.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza jej opłatę w kwocie 240 złotych za II instancję.

Sygn.akt IV Ka 886/15

UZASADNIENIE
M. W. (1)został oskarżony przez oskarżycielkę prywatnąO. G.o to,że:
I.w dniu 7 maja 2014r.(około godz.17.15) weW.,na parkingu samochodowym przed sklepem”M.(...)przyul.(...)kopknął kilkakrotnie w nogi,uderzył kilkakrotnie pięściami w głowę,uderzył kilkakrotnie pięściami w ramiona(...)oraz krzyknął kilkakrotnie w sposób słyszalny dlaO. G.oraz przechodzących obok innych klientów sklepu”zboczeniec”i „pedał”tj.o czyn zart.157§2 kk;
II.w dniu 7 maja 2014r. (około godziny 17.19) weW.,wewnątrzsklepu (...)(...)przyul.(...)dwukrotnie przewróciłO. G.,uderzył ją kilkakrotnie pięściami w głowę,szarpał ją kilkakrotnie za ramiona oraz krzyknął kilkakrotnie w sposób słyszalny dlaO. G.oraz przechodzących obok innych klientów sklepu”zboczeniec” i „pedał”tj.o czyn zart.216 1 kk;
Jednocześnie oskarżonyM. W. (1)wniósł wzajemny prywatnoskargowy akt oskarżenia przeciwkoO. G.zarzucając jej to,że:
III.w dniu 7 maja 2014r.na parkingu samochodowym znajdującym się przedsklepem (...)przyul.(...)weW.znieważyłaM. W. (1)wykrzykując w jego obecności pod jego adresem niecenzuralne słowa:”ty skurwysynu” oraz „ty chuju”tj.o czyn zart.216§1 kk;
Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej z dnia 5 czerwca 2015r. sygn.akt XII K.458/14:
I.uznano oskarżonego –oskarżyciela prywatnego wzajemnegoM. W. (1)za winnego tego,że w dniu 7 maja 2014r. weW.przyul.(...)uderzyłO. G.w twarz oraz szarpał ją za ramiona,powodując u niej obrażenia ciała w postaci otarć naskórka ramion lewego i prawego oraz obrzęk w okolicy lewego łuku brwiowego,które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciałaO. G.na czas poniżej dni siedmiu tj.przestępstwa zart.157§2 kkprzy czym na podstawieart.59§1 kkodstąpiono od wymierzenia mu karyorzekając jednocześnie na mocyart.49§1 kkod oskarżonego –oskarżyciela prywatnego wzajemnegoM. W. (1)na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie500 zł;
II.uznano oskarżonego-oskarżyciela prywatnego wzajemnego za winnego tego,żę w dniu 7 maja 2014r. weW.,przyul.(...)znieważyłO. G.słowami(...)tj.przestępstwazart.216§1 kkprzy czym na podstawieart.216§3 kkodstąpiono od wymierzenia mu kary;
III.uznano oskarżycielkę prywatną – oskarżoną wzajemnieO. G.za winną tego,że w dniu 7 maja 2014r. weW.przyul.(...)znieważyłaM. W. (1)słowami(...)tj.przestępstwa zart.216§1 kki,przy czym na mocyart.216§3 kkodstąpiono od wymierzenie jej kary.
Jednocześnie na podstawieart.631 kpkzasądzono odM. W. (1)na rzeczO. G.kwotę 720 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu oraz na mocyart.628 kpkzasądzono odO. G.na rzeczM. W. (1)kwotę 720 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Powyższy wyrok został zaskarżony przez pełnomocnika – obrońcę oskarżonej wzajemnieO. G.w zakresie:
- na niekorzyść oskarżonego – oskarżyciela wzajemnegoM. W. (2)w odniesieniu do kary poprzez odstąpienie od kary w przypadku obu przypisanych czynów;
- na korzyść oskarżycielki – oskarżonej wzajemnieO. G.w całości co do czynu zart.216§1 kkoraz w części dotyczącej kosztów procesu.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I.obrazę przepisów postępowania,która miała wpływ na treść orzeczenia,a toart.7 kpkw zw. zart.410 kpkpoprzez – będące wynikiem nieuwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz niedostrzeżenie przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej,polegające na :
1.ustaleniu,że oskarżona poszturchiwała i ubliżałaK. W.,co sprowokowało przestępne działanieM. W. (2),
2.ustaleniu ,że oskarżona wypowiedziała obelżywe słowa w stosunku doM. W. (1)w tym słowo „skurwysyn”,wyłącznie na podstawie wyjaśnień oskarżonego,
3.pominięciu przy wyrokowaniu jako nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia zeznańA. B.,w sytuacji,w której jego zeznania mają znaczenie dla okoliczności związanych z wymiarem kary dlaM. W. (1).
II.obrazę przepisów postępowania,która miała wpływ na treść orzeczenia,a toart.496§1 i 3 kpk,poprzez zmianę wcześniejszego postanowienia Sądu w zakresie umorzenia postępowania z oskarżenia prywatnegoM. W. (2)przeciwkoO. G.,pomimo nieusprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego ;
III.rażącą niewspółmierność kary,polegającą na odstąpieniu od jej wymierzenia w stosunku doM. W. (2),w sytuacji,w której jego działanie było wydłużone w czasie,było nacechowane intensywnością i znaczną agresją,oskarżony nigdy nie okazał skruchy i nie przyznał się do winy,a ponadto swoją złość nakierował również na inne,niezwiązane ze sprawą osoby.
Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik (obrońca) oskarżonej-oskarżycielki prywatnej wzajemnejO. G.wniósł o:
1) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt.I poprzez wymierzenie oskarżonemu za czyn zart.157§2 kkkary 6 miesięcy pozbawienia wolności;
2)zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu za czyn zart.216§3 kkkary 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie;
3)zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienieO. G.od czynu zart.216§1 kk;
4)zmianę zaskarżonego wyroku przez zasądzenie odM. W. (2)na rzeczO. G.kosztów procesu,w tym 3000 zł kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Analiza akt przedmiotowej spraw na tle stanowiska obu stron procesowych a także wywodów Sądu I instancji wskazuje natrafność wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia,a tym samym brak podstaw do uwzględnienie apelacji obrońcy-pełnomocnikaO. G..
Odnośnie zarzutu obrazyart.496 §1 i 3 kpk:
Sąd Okręgowy stanął na stanowisku,iż zarzut skarżącego jakoby doszło po stronie Sądu I instancji do obrazy cytowanych wyżej przepisów postępowania uznać należy za całkowicie chybiony.
Zgodnie bowiem z przepisemart.496§3 kpktylkonieusprawiedliwioneniestawiennictwo oskarżyciela prywatnego na rozprawę uważa się za odstąpienie od oskarżenia.
Rolą Sądu Orzekającego jest zatem dokonanie oceny postępowania oskarżyciela prywatnego i podjęcie decyzji czy istnieją przesłanki do oczywistego umorzenia postępowania czy też argumenty przedstawione przez spóźnioną lub nieobecną stronę realizują wymóg rzeczywistego usprawiedliwienia po myśli cytowanego przepisu.
W niniejszej sprawie oskarżyciel prywatny i zarazem oskarżony wzajemnieM. W. (1)stawił się wprawdzie spóźniony na rozprawę,ale spóźnienie to było niewielkie i nie spowodowało jej odroczenia.
Sąd Rejonowy władny był w tej sytuacji uchylić swoje pierwotne postanowienie i kontynuować rozpoznanie sprawy albowiem pozostawało to w pełnej zgodności z przepisami procedury.

Zarzut obrazyart.7 kpk:

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego przeczy jednoznacznie tezie skarżącego o naruszeniu przez Sąd Rejonowy zasady swobodnej oceny dowodów na rzecz dowolności w ustaleniu faktów stanowiących podstawę dla rozstrzygnięcia.
W tym miejscu przypomnieć wypada, iż „zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k., jeśli tylko: - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy; - stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego; - jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku”(zob. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 28 kwietnia 2015 r. II KK 89/15, Legalis nr 1242114).
Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przeprowadził szczegółową analizę wiarygodności zgromadzonego materiału dowodowego. Ocena ta została dokonana w oparciu o prawidłowe i zrozumiałe kryteria, na podstawie całokształtu dowodów przeprowadzonych w postępowaniu. Odnośnie zarzutu obrazyart. 7 k.p.k.zasadnie wskazuje się w judykaturze, że „formułująca go strona procesowa winna wykazać, że Sąd orzekający nie respektował przy ocenie zebranych w sprawie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady prawidłowego (logicznego) rozumowania. Nie wystarczy natomiast (…) samo przeciwstawienie dokonanej przez Sądmeritiocenie poszczególnych dowodów własnej (subiektywnej) oceny owych dowodów i prosta negacja wyrażonego w tym przedmiocie przez tenże Sąd stanowiska”(zob. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu – II Wydział Karny z dnia 20 września 2012 r. II AKa 202/12, Legalis nr 680009).Zdaniem Sądu Odwoławczego argumentacja przedstawiona w tym zakresie przez skarżącego stanowi jedynie nieskuteczną polemikę z ustaleniami Sądu I instancji.
I tak,w żadnym razie nie doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów poprzez ustalenie,iż całe zajście z dnia 7 maja 2014r. zainicjowała oskarżycielka prywatna – oskarżona wzajemnieO. G.,albowiem Sąd Orzekający dysponował w tej mierze wiarygodnymi dowodami w postaci nie tylko wyjaśnień oskarżonego –oskarżyciela prywatnego wzajemnegoM. W. (2)ale i zeznaniami całkowicie obcego dla stron świadkaA. W.( k.70-72).
Jeśli zatem nawet podejść do zeznań byłego szwagraO. G.z dużą rezerwą wynikającą z niewątpliwie negatywnego jego stosunku do tej kobiety,to brak jest równocześnie jakichkolwiek podstaw do negowania oświadczeń świadkaA. W.,którego obszerne zeznania przedstawiły zachowanie sięO. G.bynajmniej nie jako wzorcowy przykład kultury i całkowitego braku agresji.
To właśnie ten świadek podkreślił,iż zaobserwował jakO. G.podeszła do byłego teścia,osoby już wówczas wiekowej i bezspornie schorowanej,a następnie wręcz zaatakowała tego mężczyznę szarpiąc go i ubliżając mu.
Jeśli do tego dodać oplucie interweniującego w obronie swojego ojca oskarżonego – oskarżyciela prywatnego wzajemnegoM. W. (2),to za bezsporny uznać należy fakt nagannego i przestępczego zachowania sięO. G.we wstępnej fazie zajścia,a w konsekwencji wysoce prowokacyjne postępowanie względemM. W. (2),które zaowocowało z kolei jego agresją względem byłego męża siostry.
Sąd Rejonowy władny był w związku z tym dać również wiaręM. W. (2)co do jego znieważenia przezO. G.i nie może to być traktowane jako nadużycie uprawnień ustawowych wynikających zart.7 kpk,tym bardziej iż opis czynu zart.216§1 kkprzypisanego tej oskarżonej – oskarżycielce wzajemnej zawarty jest również w zeznaniach świadkaA. W.( vide k.71).
Bez znaczenia orzeczniczego trafnie zakwalifikowano zeznania świadkaA. B.,albowiem nie uczestniczył on w charakterze obserwatora zdarzenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania a tym samym także i ten zarzut apelacji uznać należ za nie zasługujący na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze,Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w ustaleniach faktycznych Sądu I instancji dowolności i sprzeczności z materiałem dowodowym uznając,iż ustalenia te są prawidłowe.
Zarzut dotyczący rozstrzygnięcia o karze:
Rażąca niewspółmierność kary czy też środka karnego ma miejsce tylko wówczas,gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności,które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary,można przyjąć,iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart.53 kkoraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego.Zaznaczyć przy tym należy powtórnie ,iż ustawa traktuje jako podstawę odwoławczą tylko taką niewspółmierność kary,która ma charakter rażący.Niewspółmierność zatem musi już przy wstępnym oglądzie rzucać się w oczy i nie nadawać się do zaakceptowania / T.Grzegorczyk w:Grzegorczyk,Tylman,Polskie postępowanie s.710/:nie może to być dysproporcja mała,lecz znaczna /M.,Proces s.411/.Podkreślił to Sąd Najwyższy wyrażając pogląd,iż nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary,ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury,iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco”niewspółmierną,to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować/W..SN z 2.2.1995r.II KRN 198/94(...),nr 6,poz.18/.
Na tle rozstrzygnięcia jakie zapadło w niniejszej sprawie trudno zaaprobować zarzut obrońcy-pełnomocnikaO. G.o tym,iż nosi ono cechy rażącej łagodności lub też nieuzasadnionej surowości,w zależności od osoby oskarżonego.
Zdaniem Sądu Odwoławczego,Sąd Rejonowy w sposób właściwy i znajdujący swoje oparcie w aktach sprawy przyjął,iż materiał dowodowy oraz specyficzne tło konfliktu międzyO. G.aM. W. (1)nakazują zastosowanie do popełnionych przez ten osoby czynów przepisówart.59§1 kkorazart.216§3 kk.
W odniesieniu do każdego z czynów Sąd Rejonowy przedstawił bowiem logiczną i zasługującą na pełne poparcie argumentację ,której nie ma potrzeby ponownego przytaczania przez Sąd Okręgowy w niniejszym uzasadnieniu,ograniczając się do stwierdzenia,iż wywody skarżącego w niczym poglądu Sądu I instancji w tej mierze nie podważyły.
Reasumując, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok co do zasady utrzymał w mocy jako prawidłowy,zaś jedyna wprowadzona korekta do przepisuart.59 kkwynika ze zmiany ustawowej obowiązującej od 1 lipca 2015r.(vide Dz.U. z 2015r. poz.396).
Orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego oparto na przepisachart.636§1 i 3 kpkorazart.13 ust.2 ustawy o opłatach w sprawach karnych.