Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 617/14
Data wyroku: 2015-03-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Nowicka, Barbara Plewińska, Mirosław Wiśniewski
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygn. akt IX Ka 617 / 14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 marca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - SSO Mirosław Wiśniewski
Sędziowie - SO Aleksandra Nowicka
- SO Barbara Plewińska / spr/
Protokolant - st. sekr. Katarzyna Kotarska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Barbary Dryzner
po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 roku
sprawyK. P.
oskarżonego zart. 286 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Brodnicy VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibąw Golubiu - Dobrzyniu
z dnia 27 sierpnia 2014 roku sygn. akt VII K 257 / 14

I
uznając apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok utrzymujew mocy;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa / Sądu Rejonowegow Brodnicy / kwotę 180,- / stu osiemdziesięciu / zł. tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwaw postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt: IX Ka 617/14

UZASADNIENIE
K. P.został oskarżony o to, że:

1
w dniu 22 grudnia 2013r. w(...)w województwie(...)

(...), działając wspólnie i w porozumieniu zW. P.z góry powziętym zamiarem i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłfirmę (...) S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie w błąd sprzedawcysklepu (...)w(...), działającego w imieniu(...) S.A., co do zamiaru wywiązania sięze zobowiązań o łącznej wartości 1.470,93 zł, wynikających z zawartej przezW. P.umowy nr(...)na świadczenie usług telekomunikacyjnych działając na szkodę(...) S.A.wW.
ul. (...),

- tj. o przestępstwa zart. 286 § 1 kk;

2
w dniu 27 grudnia 2013r. w(...)w województwie(...)

(...), działając wspólnie i w porozumieniuW. P.z góry powziętym zamiarem i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłfirmę (...) S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wprowadzenie w błąd sprzedawcysklepu (...)w(...), działającego w imieniu(...) S.A., co do zamiaru wywiązania sięze zobowiązań o łącznej wartości 1.367,58 zł, wynikających z zawartej przezW. P.umowy nr(...)na świadczenie usług telekomunikacyjnych działając na szkodę(...) S.A.wW.
ul. (...),

- tj. o przestępstwo zart. 286 §1 kk.

    Sąd Rejonowy w Brodnicy VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibąw Golubiu-Dobrzyniu wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 roku w sprawie VII K 257/14:

1
uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów,tj. dwóch przestępstw zart. 286 § 1 kki przyjmując, że zostały one popełnione w ramach ciągu przestępstw, w myślart. 91 § 1 kkna mocyart. 286 § 1 kk, wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;

2
na mocyart. 69 § 1 i 2 kkw zw. zart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary warunkowo zawiesił na okres 3 lat;

3
na mocyart. 46 § 1 kkzobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego(...) S.A.wW.kwoty 2.238,51 zł;

4
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowegow Brodnicy) kwotę 180 zł tytułem opłaty sądowej i obciążył go wydatkami poniesionymi w związku z jego udziałem w sprawie w kwocie 70 zł.

Od powyższego wyrokuapelację wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrokw całości.
Obrońca zarzucił wyrokowi:

a
obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia,tj.art. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 6 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpkiart. 424 § 1 kpk, polegającą na tym, że sąd I instancji dokonał wybiórczej i jednostronnej oceny dowodów, przyznając walor wiarygodności zeznaniomW. P., które są wewnętrznie sprzeczne i nielogiczne, a także opisując dowody osobowe oraz przyjmując je za wiarygodne i mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych, nie wskazał, jakie ustalenia oparł na tych dowodach, nie odniósł się do istotnych, ujawnionych w toku rozprawy, okoliczności, w tym dotyczących wzajemnych rozliczeń międzyW. P.a oskarżonym, jak również nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, wynikających z dokumentów przedłożonych przez oskarżonego na rozprawie głównej, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów;

b
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się popełnienia czynów zarzuconych mu w akcie oskarżenia, mimo iż nie pozwala na to zgromadzonyw sprawie materiał dowodowy, w szczególności przez:

- przyjęcie, że oskarżony, w porozumieniu zW. P., doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemfirmę (...) S.A.poprzez wprowadzenie w błąd sprzedawcy wsklepie (...),w sytuacji, gdy oskarżony jedynie odkupił odW. P.przedmioty wobec trudnej sytuacji materialnej tego drugiego i nie spełnienia się jego oczekiwań odnośnie podjęcia zatrudnienia, oskarżonego nie było wsklepie (...)przy drugiej transakcji w dniu 27 grudnia 2013r., zaś przy pierwszej jego obecność wynikała z nabycia lodówki, co znajduje potwierdzenie w fakturze zakupu przedstawionej przez oskarżonego na zakup lodówki wsklepie (...);
- przyjęcie, że oskarżony odkupił odW. P.pralkę za kwotę 300 zł oraz kino domowe również za kwotę 300 zł, nie zaś kwoty odpowiednio 650i 600 zł, co pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w szczególności wyjaśnieniami oskarżonego i treścią dokumentów przedłożonych na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014r., a także zeznaniami złożonymi przezW. P.w charakterze świadka w dniu 20 sierpnia 2014r.

c
z ostrożności procesowej, obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 46 § 1 kkpoprzez orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody w kwocie 2.238,51 zł, podczas gdy toW. P.odniósł główny zyskz przestępstwa, a także stopień jego wkładu w całość akcji przestępczej był dominujący.

W związku z podniesionymi zarzutami obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu aktem oskarżenia czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie wobec jej oczywistej bezzasadności.
W ocenie sądu odwoławczego postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy. Sąd I instancji, kierując się zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, właściwie ustalił, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, stan faktyczny, dokonując wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów.
Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 22 grudnia 2013 rokuW. P., działającyw porozumieniu zK. P., zawarł wsklepie (...)w(...)umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych o numerze(...), skutkiem czegoW. P.otrzymał kupon rabatowy wartości 1.300 zł, który mógł zostać zrealizowany wsklepie (...). Za uzyskanyw ten sposób kupon rabatowyW. P.nabył, wybraną przezK. P., pralkę.
Sąd Rejonowy także ustalił, że dniu 27 grudnia 2013 rokuW. P., działając w porozumieniu zK. P., zawarł na analogicznych zasadach umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych o numerze(...), uzyskując ponownie kupon rabatowy na kwotę 1.300 zł, za który nabył kino domowe.
W obu przypadkachW. P., w związku z zawieranymi umowami, uiścił pokrzywdzonemu depozyty, w kwotach po 300,- zł, które to kwotyW. P.otrzymał od oskarżonego.
Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, żeW. P.zawarł obie, wskazane wyżej, umowy z inicjatywy i za namowąK. P.. Oskarżony, w zamian za dokonanie umówionych czynności, zaoferowałW. P.zarobek. Dodać trzeba, że oskarżony towarzyszyłW. P.w dniu 22 grudnia 2013 roku przy zawieraniu umowy oraz wskazał mu sprzęt, którego uzyskaniem był zainteresowany.
Dla właściwego ustalenia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy i prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów konieczne było, jak prawidłowo wywiódł to sąd I instancji, uwzględnienie okoliczności składających się na sytuację materialną i życiowąW. P..W. P.jako osoba bezrobotna, utrzymująca się z zasiłkuw kwocie około 300,- zł miesięcznie, mieszkająca w domu oskarżonego, niewątpliwie nie potrzebowała tego rodzaju sprzętu, ani też nie miała za co go nabyć, a tym bardziej z czego za ten sprzęt zapłacić. Podkreślenia wymaga fakt, że między oskarżonym, aW. P.nie było konfliktu, a więc jak zasadnie wywiódł sad meriti nie miał żadnego powodu, by oskarżonego bezpodstawnie pomawiać.
W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należało, że gdybyK. P.nie zaproponowałW. P.łatwego zarobku i zawarcia tych dwóch umów z pokrzywdzonym,W. P.nie zawarłby, w przeciągu kilku dni, tych dwóch umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych.
Za w pełni zasadne uznać należało stanowisko Sądu Rejonowego także w zakresie,w jakim sąd I instancji odmówił uznania za wiarygodną wersji przebiegu zdarzeń opisanej przezW. P.w toku postępowania sądowego, zgodnie z którą miał dokonać zakupu pralki i kina domowego dla siebie, a sprzedaży owych sprzętów dokonał w związku ze swą trudną sytuacją finansową i niepodjęciem zatrudnienia. Taka wersja zdarzeń jawiła się jako całkowicie sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego. Za wysoce nieprawdopodobne uznać należało, co podkreślił sąd meriti, by osoba bezrobotna, o bardzo złej sytuacji materialnej, licząc na podjęcie bliżej nieokreślonego zatrudnienia, lokowała pieniądze w kwocie, która ma wystarczyć na zaspokojenie potrzeb życiowych przez cały miesiąc, w sprzęt wyposażenia domowego i czyniła to poprzez zawarcie dwóch umówo świadczenie usług telekomunikacyjnych.
Za irrelewantny, z punktu widzenia możliwości przypisaniaK. P.sprawstwa zarzuconych czynów, uznać należało fakt dokonania przez oskarżonego w dniu 22 grudnia 2013 roku zakupu innego sprzętu wyposażenia domowego (lodówki) i tłumaczenie owym faktem obecności oskarżonego wsklepie (...). Wskazana okoliczność w żaden sposób nie mogła wpłynąć na ocenę prawdziwości ustalonego przebiegu zdarzeń, bowiem jedno nie zaprzecza drugiemu. Mógł on bowiem w tym samym sklepie, tego samego dnia, na podstawie innej umowy nabyć lodówkę, a także działając wspólnie i w porozumieniu zW. P.dopuścić się przypisanego mu czynu.
Tak samo sąd odwoławczy nie mógł podzielić twierdzeń strony skarżącej, iż o braku winy oskarżonego w zakresie czynu opisanego w punkcie drugiego aktu oskarżenia świadczą zeznania sprzedawcy –P. G., który zaprzeczyć miał bytności oskarżonego w dniu 27 grudnia 2013 roku w sklepie. Po pierwsze świadek temu nie zaprzeczył, a zeznał jedynie, że „nie pamięta czy pan ten (K. P.) był z kimś”. Świadek dalej zeznał, iż „wydaje mu się, że tak lecz nie jest w stanie go opisać … pamięta tylko, że… był dużo młodszy od panaP. W.” - / k. 31 /. Zdaniem sądu odwoławczego po pierwsze nie można z tych zeznań wywodzić, że w dniu 27 grudnia 2013 roku oskarżonego nie było w sklepie razem zW. P., jak to podał współskazany w zeznaniach które Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne i które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych. Po drugie przecież nawet pomimo nie wskazania przez świadkaP. G.kategorycznie by w tym dniu, tak jak w dniu 22 grudnia 2013 roku, oskarżony był zW. P., to jego zeznania temu nie przeczą, gdyż podał, że mogło być wówczas dwóch mężczyzn i ten drugi „był dużo młodszy od panaP. W.”. A przecież niewątpliwie oskarżony jest młodszy odW. P.i to o osiem lat.
Odnosząc się do kolejnego argumentu środka odwoławczego, to jest do dokumentów prywatnych w postaci oświadczeń, podpisanych przezW. P.,a opatrzonych datami 29 grudnia 2013 roku i 17 lutego 2014 roku, których treść wspierać miała linię obrony oskarżonego, to stwierdzić należało, że konsekwencją powyższych wywodów było podzielenie twierdzeń sądu I instancji, iż dokumenty nie zasługiwały na danie im wiary. Wspierały one także zaznaniaW. P., ale tylko te zeznania których sąd słusznie nie podzielił i to z powodów wskazanych wyżej, a dotyczących niewiarygodności w zakresie nabywania tego rodzaju sprzętu przez osobę o takim statusie majątkowym jakW. P., oraz z uwagi na sprzeczności i brak konsekwencjiw jego zeznaniach tego świadka.
Sąd odwoławczy w pełni zaaprobował także rodzaj i wysokość kary wymierzonej oskarżonemu. Zastosowany środek reakcji karnej jest adekwatny zarówno do wagi popełnionych czynów, jak i okoliczności dotyczących samego oskarżonego.
Rozstrzygnięcie sądu co do zastosowanego środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, jak również sposób ustalenia jego rozmiaru, wbrew wywodom strony skarżącej, uznać należało za właściwe. To przecież oskarżony był inicjatorem obu przestępstw i to on osiągnął dużo większa korzyść z ich popełnienia niżW. P.. Zasądzona od oskarżonego kwota 2.238,51 zł. stanowi różnicę między kwotą stanowiącą ogólną wartość szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu, w związku z popełnieniem przez oskarżonego przypisanych mu przestępstw / 2.838,51 zł. /, a kwotą 600,- zł, którą zasądzono prawomocnym wyrokiem na podstawieart. 46 § 1 kkna rzecz pokrzywdzonego odW. P..
Sąd Okręgowy, w związku poczynionymi wyżej ustaleniami, jak również wobec braku stwierdzenia okoliczności, które stanowiłyby podstawę do uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku z urzędu, orzekł o utrzymaniu zaskarżonego wyroku w mocy.
Na podstawieart. 626 § 1 kpkw zw.art. 627 kpkiart. 634 kpksąd orzekło obowiązku uiszczenia przez oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowegow Brodnicy) kwoty 180 zł tytułem opłaty za postępowanie przez sądem II instancji, obciążając oskarżonego wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.