Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 285/15
Data wyroku: 2015-07-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Żukowska, Edyta Gajgał Tomasz Skowron
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Wolności
Podstawa prawna: art. 191 § 2 kk

Sygn. akt VI Ka 285/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 lipca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Barbara Żukowska (spr.)
Sędziowie  SO Edyta Gajgał SO Tomasz Skowron
Protokolant  Konrad Woźniak
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Zbigniewa Jaworskiego
po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2015 roku
sprawyD. M.,ur. (...)wJ.
s.S.iM.z d.F.
oskarżonego zart. 191 § 2 kki inne
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 2 marca 2015 r. sygn. akt II K 864/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoD. M.,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. B.420 złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz 96,60 złotych tytułem zwrotu podatku od towarów i usług,

III
zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
D. M.został oskarżony o to, że:

1
w dniu 18 kwietnia 2013 roku wJ.woj.(...)przyul. (...)zmuszał do określonego zachowaniaB. W.w ten sposób, że stosując przemoc oraz grożąc wymienionej popełnieniem przestępstwa pobicia, pozbawieniem życia, oraz oszpeceniem twarzy w wyniku oblania jej substancją żrącą wymuszał w ten sposób na pokrzywdzonej zwrot wierzytelności w kwocie nie mniejszej aniżeli 10.000 złotych, to jest o czyn określony wart. 191 § 2 k.k.,

2
w okresie od dnia 19 lutego 2013 roku do dnia 9 marca 2013 roku wJ.woj.(...)działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wielokrotnie groził poprzez wysyłanie wiadomości tekstowych SMS na numer należący doB. W., popełnieniem na jej szkodę przestępstwa pobicia, uszkodzenia ciała, naruszenia miru domowego przy czym groźby te wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, to jest o czyn określony wart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

Wyrokiem z dnia 2 marca 2015 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze, w sprawie II K 864/14:

I
uznał oskarżonegoD. M.za winnego tego, że w okresie od dnia 19 lutego 2013 roku do dnia 18 kwietnia 2013 roku wJ., działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w postaci pieniędzy w kwocie 10.000 złotych stosował przemoc w postaci szarpania za ubranie i włosy, ściskania za szyję, a także groziłB. W.pobiciem, pozbawieniem życia, naruszeniem miru domowego oraz oszpeceniem twarzy w wyniku oblania jej substancją żrącą, czym działał na szkodęB. W., tj. występku zart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 191 § 2 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata;

III
na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

IV
na podstawieart. 72 § 1 pkt 2 k.k.zobowiązał oskarżonego do przeproszenia pokrzywdzonejB. W.w formie pisemnej w terminie 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku;

V
na podstawieart. 72 § 1 pkt 8 k.k.zobowiązał oskarżonego do podjęcia starań o uzyskanie stałej pracy zarobkowej w okresie próby;

VI
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. B.kwotę 780 złotych tytułem nieopłaconej obrony z urzędu oraz kwotę 179,40 złotych tytułem podatku VAT;

VII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości obrońca oskarżonego zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego, tj.art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.w zw. zart. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a polegającą na skazaniu oskarżonego za czyn nieobjęty treścią aktu oskarżenia.
Stawiając powyższy zarzut obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy jest niezasadna.
W sposób oczywiście omyłkowy w skierowanym do Sądu Rejonowego akcie oskarżenia oskarżyciel wskazał datę pierwszego z zarzucanych oskarżonemu czynów – 18 kwietnia 2014 roku, zamiast 18 kwietnia 2013 roku. Błąd zawarty w akcie oskarżenia powielony został w części wstępnej wyroku sądu rejonowego z dnia 2 marca 2015 roku, co wymagało sprostowania i uczynione zostało postanowieniem sądu okręgowego w toku rozprawy odwoławczej.
O oczywistości wskazanej omyłki świadczy treść zeznańB. W.zawarta w protokole przyjęcia w dnia 18 kwietnia 2013 roku ustnego zawiadomienia o przestępstwie (k. 5-9), z którym pokrzywdzona zrelacjonowała zachowanie się wobec niej w tym właśnie dniuD. M.; data 18 kwietnia 2013 roku wskazywana jest w postanowieniach o przedstawieniuD. M.zarzutów (k. 99, 113), wymieniona nadto na k. 1,10, 14-15, 17, 24, 27, 32, 53, 84.
Nie ma racji skarżący podnosząc, iżD. M.został skazany za czyn nieobjęty treścią aktu oskarżenia. Czyn przypisany oskarżonemu w pkt I części dyspozytywnej wyroku był objęty skargą oskarżyciela publicznego zawartą w punkcie 1 aktu oskarżenia i w żadnym razie „zaskarżone orzeczenie nie wykracza znacznie poza ramy przedmiotowego oskarżenia”. Nie jest również prawdziwe twierdzenie obrońcy, iż „ostatecznie zabrakło rozstrzygnięcia sądu co do zarzutu oznaczonego w pkt 1 części wstępnej wyroku a odnoszącego się do czynu, jaki miał zostać popełniony przezD. M.w dniu 18 kwietnia 2014 roku”.
W kontekście zebranych i ujawnionych w toku rozprawy głównej dowodów nie budzi wątpliwości, iż to zachowanie sięD. M.wobecB. M.w okresie od 19 lutego 2013 roku do 9 marca 2013 roku i w dniu 13 kwietnia 2013 roku było przedmiotem postępowania przygotowawczego i przestępstwo zart. 191 § 2 kkpopełnione w tymże czasie zarzucone zostało oskarżonemu w akcie oskarżenia.
Sąd rejonowy rozpoznając przedmiotową sprawę dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, przestępcze zachowanie oskarżonego prawidłowo zakwalifikował a wymierzonej oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z zastosowanym dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania w żadnym razie nie sposób uznać za rażąco surową. Słusznie sąd rejonowy orzekł o oddaniu oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, słusznie zobowiązał go do podjęcia starań o uzyskanie stałej pracy zarobkowej a także do przeproszenia pokrzywdzonej. Orzeczone w tej postaci środki probacyjne powinny w wychowawczy sposób wpłynąć na postawę oskarżonego w przyszłości. Nie znajdując podstaw do ingerencji w treść zaskarżonego wyroku sąd odwoławczy wyrok ten utrzymał w mocy.
Sąd Okręgowy na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku- Prawo o adwokaturze(Dz. U. z 2014 roku poz. 635 ze zm.) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. B.420 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz 96,60 zł tytułem zwrotu podatku od towarów i usług. Wysokość zasądzonej kwoty sąd ustalił na podstawie§ 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).
Sąd Okręgowy na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa, ponieważ trudna sytuacja majątkowa oskarżonego od czasu orzekania w I instancji nie uległa zmianie.