Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 52/15
Data wyroku: 2015-04-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec, Barbara Wajerowska-Oniszczuk, Olga Nocoń

Sygn. akt V .2 Ka 52/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  13 kwietnia 2015  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach

    V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec
Sędziowie:SO Olga Nocoń
SR (del.) Barbara Wajerowska-Oniszczuk (spr.)
Protokolant: Anna Mańka
w obecności Wandy Ostrowskiej  Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2015 r.
sprawy:K. M./M./,

synaR.iJ.,

ur. (...)wR.,

oskarżonego o przestępstwo zart. 270 § 1 kk,art. 286 § 1 kk

na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim
z dnia 13 listopada 2014r. sygn. akt VI K 710/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie 1 wyroku przyjmuje, iż czyn opisany stanowi przestępstwo zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, a podstawą prawną wymierzonej oskarżonemu kary jestart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kk;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt V2Ka 52/15

UZASADNIENIE
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Wodzisławiu Śląskim oskarżyłK. M.o to, ze :
I. w dniu 18 czerwca 2014 roku wR., posługując się programem komputerowym podrobił dokument w postaci „ potwierdzenia transakcji ” tj. dokonania przelewu bankowego zBanku (...)na kwotę 1200,00zł, a następnie użył go jako autentyczny, przesyłając go za pośrednictwem poczty elektronicznej pokrzywdzonemuM. R.,
tj. o czyn zart. 270 § 1 kk
II. w dniu 18 czerwca 2014 roku wP.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd, tj. przekazanie pokrzywdzonemu sfałszowanego przelewu bankowego opisanego w punkcie I , świadczącego o przelaniu na konto bankowe kwoty 1200,00zł za zakupiony telefon komórkowymarki S. (...)oraz następnie osobistym odebraniu telefonu z miejsca zamieszkania pokrzywdzonego i sprzedaniu w sklepie telefonów komórkowych wR., doprowadził pokrzywdzonegoM. R.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 1200,00zł
tj. o czyn zart. 286 § 1 kk

tj. o czyn zart. 244 kk
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 roku Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim w sprawie VI K 710/14 uznał oskarżonegoK. M.za winnego tego, że w dniu 18 czerwca 2014 roku wP.i wR., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej posługując się uprzednio przez siebie podrobionym w tym celu dowodem wpłaty zbanku (...) S.A.wprowadziłM. R.w błąd, co do faktu zapłaty za zakupiony telefon komórkowyS. (...), a w konsekwencji doprowadziłM. R.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 1200,00zł poprzez wydanie tego telefonu komórkowego, tj. za winnego czynu wyczerpującego znamiona występkuzart. 286 § 1 kki za to na podstawieart. 286 § 1 kkwymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Karę tę na zasadzieart. 69 §1 i § 2 kkw zw. zart. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił na okres próby 2 lat.
Nadto na podstawieart. 33 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 20,00 zł.
Na podstawieart. 46 § 1 kkSąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim zobowiązał także oskarżonegoK. M.tytułem środka karnego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 1200,00 zł.
Na mocyart. 44 § 1 kkorzekł przepadek dowodu rzeczowego w postaci potwierdzenia dokonania przelewu przechowywanego w aktach sprawy na karcie 4.
Ponadto sąd na podstawieart 627 kpkw zw. zart. 616 § 1 pkt 2 kpkzasądził od oskarżonego na rzeczM. R.kwotę 360,00 zł tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika i obciążył oskarżonego w całości kosztami postępowania w kwocie łącznej 650,00zł.
Od powyższego wyroku apelację złożył Prokurator Prokuratury Rejonowej w Wodzisławiu Śląskim, który na zasadzieart. 438 pkt 1 kpkwyrokowi zarzucił:
- obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 270 § 1 kkoraz11 § 2 kkpoprzez ich niezastosowanie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanegoK. M., co powoduje w ocenie Prokuratora Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim, że kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonemu czynu jest niepełna i nie odzwierciedla pełnej zwartości kryminalnej popełnionego przez niego czynu, czego konsekwencją stało się nieprzyjęcie w podstawie prawnej wymierzonejK. M.za popełniony przez niego czynart. 11 § 3 kk, tym samym – według oskarżyciela publicznego – sąd dopuścił się również obrazy prawa materialnego w postaci przepisuart. 11 § 3 kk.
Podnosząc powyższe zarzuty oskarżyciel publiczny wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie w kwalifikacji prawnej przypisanegoK. M.czynu konstrukcji zbiegu kumulatywnego określonego wart. 11 § 2 kki uzupełnienie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu oart. 270 § 1 kk. Wniósł tym samym o przyjęcie w wymiarze kary nie przepisuart. 286 § 1 kk, leczart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kk.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Analiza akt sprawy wykazała, w ocenie Sądu Odwoławczego, zasadność zarzutów wniesionej apelacji, czego konsekwencją stało się wydanie orzeczenia o charakterze reformatoryjnym.
Na wstępie wskazać należy, że słusznie Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim uznał, że powołane w akcie oskarżenia zachowania oskarżonegoK. M.stanowią jeden czyn. Sąd dał takiemu stanowisku wyraz, opisując w punkcie 1 wyroku wszystkie znamiona jego postępowania.
W świetle utrwalonej już linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, a także sądów apelacyjnych, nie może bowiem budzić wątpliwości, że z treściart. 11 § 1 k.k., jednoznacznie można wyprowadzić wniosek, iż zachowanie się będące zewnętrznym przejawemjednego impulsu woli stanowi tylko jeden czyn, niezależnie od liczby skutków tego zachowania się oraz od liczby naruszonych przez nie norm.
Dokonując prawidłowego opisu czynu karalnego popełnionego przez oskarżonego, Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim w sposób błędny określił jednak kwalifikację prawną tego czynu.
Nie ulega wątpliwości, że sposób wprowadzenia w błąd ofiary oszustwa może być rozmaity. Zamierzony cel sprawcy może być osiągnięty przy użyciu słowa, dokumentów lub innych przedmiotów bądź zachowania się sprawcy. Podstępne zabiegi mogą ograniczyć się nie tylko do jednokrotnego kłamstwa, ale mogą też wiązać się z całą gamą zachowań (w tym zaniechań) mających na celu wywołanie błędu pokrzywdzonego lub utrzymanie go w błędzie. Podstępne zabiegi mogą występować obok okoliczności prawdziwych lub mogą być powiązane z zatajeniem pewnych, istotnych okoliczności. Wprowadzeniem w błąd może być więc każde zachowanie powodujące błędną ocenę rzeczywistości adresata tych podstępnych zabiegów.
Jeżeli sprawca przestępstwa tym samym czynem realizuje znamiona określone w co najmniej dwóch przepisach, z których żaden nie oddaje w pełni całej zawartości kryminalnej popełnionego czynu, konieczne staje się ich łączne (kumulatywne) uwzględnienie przy kwalifikacji prawnej (tzw. zbieg właściwy).
W niniejszej sprawie brak jakichkolwiek wątpliwości co do faktu, iż oskarżony uprzednio podrobił dowód wpłaty zbanku (...) S.A.na kwotę 1200,00 zł po to, aby później przedstawić go pokrzywdzonemu i w ten sposób wprowadzić go w błąd co do faktu zapłaty za przedmiotowy telefon, doprowadzającM. R.w konsekwencji do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem.Jasne jest zatem, że w przypadku omawianej konstrukcji czynu występuje ścisła więź dwu przestępstw –art. 270 § 1 kkiart. 286 § 1 kk- o charakterze "środka do celu", tworząca zwartą całość zachowania się sprawcy
Przytoczony przez Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim stan faktyczny sprawia, że nie da się oddać w kwalifikacji prawnej zawartości bezprawia tego czynu, pomijając któryś ze zbiegających się przepisów. Kwalifikacja prawna czynu ma bowiem oddawać jego zawartość kryminalną, charakteryzować jego bezprawie uwzględniane w charakterystyce typów czynów zabronionych, których znamiona ten czyn realizuje.
Kwalifikując opisany w wyroku czyn, jako występek zart. 286 §1 kk, Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 roku ( WA 69/02), którego teza brzmi:
„ w sytuacji, w której doszło do podrobienia dokumentu w celu użycia go za autentyczny
(art. 270 § 1 kk) a następnie przekazania tego dokumentu innej osobie aby ta używając go
jako autentycznego dokonała wyłudzenia mienia (art. 18 § 3 kkw zw. zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kk) , możliwe jest w zależności od okoliczności konkretnej sprawy, uznanie pierwszego z tych czynów za przestępstwo współukarane.
Pomijając już fakt, iż Sąd Najwyższy w treści orzeczenia wyraźnie wskazał iż czyn zart.270§ 1 kknależy uznać za przestępstwa wspołukarane zart. 286 § 1 kkstwierdzić należy, ze Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim błędnie odczytał intencje Sądu Najwyższego towarzyszącego wydaniu tego orzeczenia. Zamiarem Sądu Najwyższego w tym przypadku było bowiem jedynie wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej o brzmieniu :”art. 270 § 1 kkw zbiegu zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zbiegu zart. 270 § 1 kk”art. 270 § 1 kki przyjęcie prawidłowej kwalifikacji prawnej o brzmieniu : „art. 18 § 3 kkw zbiegu zart. 286 § 1 kkw zbiegu zart. 270 § 1 kk”.
W tym stanie rzeczy, Sąd Odwoławczy uznał, iż w niniejszej sprawie błędnie zastosowano prawo materialne i dostrzegając konieczność zmiany wyroku w tym zakresie przyjął, iż czyn opisany w punkcie 1 wyroku stanowi przestępstwo zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 §2 kk.
Konsekwencją tak przyjętej zmiany stała się także potrzeba zmiany podstawy prawnej wymierzonej oskarżonemu kary, poprzez przyjęcie, iż jest niąart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kk. W wypadku właściwego zbiegu przepisów ustawy sąd wymierza bowiem karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą
W zespole powyższych okoliczności Sąd Odwoławczy orzekł jak w sentencji.