Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 6105/14
Data wyroku: 2015-09-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Bazyluk
Teza: Niezachowanie szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru wyprzedzania.

Sygn. akt XI W 6105/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 września 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Agnieszka Bazyluk
Protokolant: Anna Urbańska
przy udziale oskarżycielaM. M.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2015 roku wW.
sprawyR. C.
synaH.iZ.z domuA.
urodzonego dnia (...)wW.
obwinionego o to, że:
w dniu 12.06.2014 r. około godz. 18.15 wW.na skrzyżowaniuul. (...)naruszył zasady przewidziane w art. 24 ust. 1 i ust. 2 Pord oraz art. 26 ust. 3 pkt. 1 Pord i & 86 ust. 5 zisd w ten sposób, że kierując samochodem markiR.nr rej. (...)wyprzedzał na przejściu dla pieszych, przekraczając podwójną linię ciągłą nie upewnił się czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania na skutek nie zachowania bezpiecznego odstępu od wyprzedzanego samochodu markiN.nr rej. (...)doprowadził do zderzenia z nim uszkadzając go czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
tj. o wykroczenie z art. 86 & 1 KW w związku z art. 24 ust. 1 pkt. 1 i 2 oraz art. 26 ust. 3 pkt. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 zm.: Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151; Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321; Dz. U. z 2012 r., poz. 951) 92 & 1 KW w zw. z & 86 ust. 5 Rozporządzenie Ministrów Infrastruktury i SWiA z dn. 31.07.2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170 poz. 1393),
orzeka
IobwinionegoR. C.uznaje za winnego tego, że w dniu 12 czerwca 2014 roku około godz. 18.15 wW.na skrzyżowaniuul. (...)kierując samochodem markiR.nr rej. (...)nie zachował należytej ostrożności w ten sposób, że rozpoczynając manewr wyprzedzania nie upewnił się czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do jego ukończenia, następnie kontynuując manewr wyprzedzał na przejściu dla pieszych, przekraczając podwójną linię ciągłą, następnie mając na celu uniknięcie zderzenia z pojazdem nadjeżdżającym z naprzeciwka zjechał przed jadący częściowo za nim pojazd markiN.nr rej. (...)nie ustępując mu pierwszeństwa czym doprowadził do zderzenia z nim uszkadzając go, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, który to czyn kwalifikuje jako wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9§1 kw w zw. z art. 24 § 1 i § 3 kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych;
IIna podstawie art. 86 § 3 kw w zw. z art. 29 § 1 i 2 kw orzeka wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, do których uprawnia prawo jazy kategorii A i B na okres 2(dwa) lat;
IIIna podstawie art. 29 § 4 kw na poczet zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego wobec obwinionego zalicza okres zatrzymaniaprawa jazdy numer (...)od dnia 12 czerwca 2014 roku do dnia 18 września 2015 roku;
IVna podstawie art. 230 § 2 kpk a contrario w zw. z art. 44 § 5 kpw, dowód rzeczowy opisany w wykazie nr I / 288 / 14 dowodów rzeczowych pod poz. 1 na k. 17 pozostawia w aktach sprawy;
Vna podstawie art. 118 § 1 kpw, art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1788,58 (tysiąc siedemset osiemdziesiąt osiem złotych 58/100) złotych tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem opłaty.
Sygn. akt XI W 6105/14

UZASADNIENIE
Na podstawie okoliczności faktycznych ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 12 czerwca 2014 r. około godziny 18:38 wW.przyul. (...), w miejscu, gdzie przechodzi ona wulicę (...)(zakręt) doszło do zdarzenia drogowego. Kierujący samochodem osobowym markiR.onumerze rejestracyjnym (...)R. C.poruszał sięulicą (...)w kierunku północnym, zbliżając się do zakrętu –ul. (...). Wewnątrz pojazdu podróżowała także partnerkaR. C.M. S. (1)oraz dwoje jego małoletnich dzieci (wówczas w wieku 5 i 6 lat). W tym samym kierunku, bezpośrednio przedR.jedyny w tym kierunku pas ruchu zajmowałM. K. (1), prowadzący(...)onumerze rejestracyjnym (...). Pasażerką w pojeździeM. K. (1)była jego małżonka,K. K. (1). Pojazdy poruszały się po jednojezdniowej drodze dwukierunkowej. Tuż po minięciu przejścia dla pieszych znajdującego się przyul. (...)– skrzyżowanie zul. (...)C.podjął decyzję o wyprzedzeniu jadącego przed nimN.. Zjazd na przeciwległy pas ruchu z punktu widzenia przepisów ruchu drogowego był w tym miejscu dozwolony, co wynika z oznakowania poziomego znajdującego się na jezdni (linia przerywana). KierującyR.zjechał na przeciwległy pas ruchu redukując bieg, aby skorzystać z mocy silnika. Nie zdołał jednak ukończyć manewru przed zakrętem – miejscem, gdzieul. (...)przechodzi wul. (...), w związku z czym kontynuował manewr wyprzedzaniaN.także na wysokości znaku „linia podwójna ciągła” oraz na przejściu dla pieszych bezpośrednio za tą linią, w północnej częściul. (...). Wskutek dużego natężenia ruchu i braku możliwości powrotu na właściwy pas ruchuR. C.wjechał na środek skrzyżowania (zakrętu), gdzie zatrzymał się i oczekiwał na możliwość powrotu na prawą stronę jezdni, aby nie utrudniać ruchu pojazdom nadjeżdżającym z naprzeciwka, zul. (...). Po chwili kierowcaR.ruszył, próbując na wysokości przejścia dla pieszych przyul. (...)wjechać przed pojazd markiN., który uprzednio wyprzedzał.M. K. (1)widząc zbliżające się autoR. C.w celu uniknięcia kolizji zjechał w prawo, na wydzieloną z jedni drogę dla rowerów. Mimo to doszło do zderzenia pojazdów:N.kierowany przezM. K. (1)uderzył lewą częścią przedniego zderzaka w prawy tylny błotnikR.. Kierowcy nie mogąc dojść do porozumienia w zakresie winy za spowodowanie zdarzenia w ruchu drogowym, wezwali na miejsce policję.
W wyniku kolizji w pojazdach powstały następujące uszkodzenia: w pojeździe markiR.onumerze rejestracyjnym (...): zdeformowany i zarysowany tylny prawy błotnik, zarysowany tylny prawy zderzak; w pojeździe markiN.onumerze rejestracyjnym (...): zarysowany lewy przedni błotnik, zarysowana lewa strona przedniego zderzaka, zarysowane szkło przedniego lewego reflektora.
W wyniku kolizji nikt nie odniósł obrażeń. Obaj kierowcy uczestniczący w zdarzeniu byli trzeźwi. Natężenie ruchu w czasie i miejscu zaistnienia zdarzenia było duże, nawierzchnia jezdni sucha, pogoda słoneczna.
Wobec obwinionegoR. C.na podstawie art. 137 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym zastosowano środek w postaci zatrzymania prawa jazdy kat. A i B o numerze(...)z dniem 12 czerwca 2014 r. Postanowienie tut. Sądu w tym zakresie uprawomocniło się 21.08.2014 r.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: zeznania pokrzywdzonegoM. K. (1)(zapis audiowizualny przebiegu rozprawy z dn. 18 września 2015 r. 00:45:43-01:00:28, k. 96, 19v) zeznania pokrzywdzonejK. K. (1)(zapis audiowizualny przebiegu rozprawy z dn. 18 września 2015 r. 01:01:53-01:07:53, k. 97), zeznaniaB. K.(zapis audiowizualny przebiegu rozprawy z dn. 18 września 2015 r. 01:09:51-01:22:48, k. 8v-9, 97-99), opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego (k. 114-144), zapisu monitoringu wizyjnego – płyta CD (k. 17), akt szkodowych – płyty CD (k 76, 78), symulacji – załączniku do opinii biegłego –płyta CD (k. 145), notatki urzędowej (k. 1-2), szkicu miejsca kolizji (k. 3), protokołów oględzin pojazdów (k. 4, 5), protokołów z przebiegu badania stanu trzeźwości (k. 6, 7), protokołu zatrzymania rzeczy (k. 13), protokołu oględzin (k. 14-15), spisu i opisu rzeczy (k. 16), zdjęć (k. 56), szkicu (k. 57), informacji zP.(k. 75, 77), informacji zE.Hestia (k. 79), informacji zZ.wraz z załącznikiem (k. 84-85).
ObwinionyR. C.na rozprawie w dn. 18 września 2015 roku nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Zgodnie z jego wersją zdarzenia główną przyczyną kolizji zaistniałej w dn. 12 czerwca 2014 r. była niewłaściwa technika jazdy prowadzącego samochód markiN., w szczególności zaś zwiększenie prędkości przezM. K. (1)w momencie, gdy był on wyprzedzany. Obwiniony podnosił ponadto, że to kierowcaN.uderzył w jego auto.
R. C.twierdził, że w momencie, gdy ocenił prędkość poprzedzającego go naul. (...)pojazdu i stwierdził, że jest niewielka – ok. 20 km/h – i stała, postanowił go wyprzedzić. Jak relacjonował dalej, w momencie gdy rozpoczął manewr kierowcaN.widząc wyprzedzający go samochód gwałtownie przyspieszył, aby uniemożliwić mu powrót na prawy pas ruchu przed przejściem dla pieszych. Obwiniony wyjaśniał, że gdy auta ustawione na początkowym odcinkuulicy (...)zaczęły jechać do przodu, on wyprzedziłN., jak sam przyznał, w miejscu gdzie było to niedozwolone, przy czym dodał, że manewr rozpoczął w momencie, gdy z punktu widzenia zasad ruchu drogowego mógł go wykonać – kiedy pasy ruchu oddzielała linia przerywana.R. C.twierdził, iż następnie wjechał przed pojazdM. K. (1), zaś kierowcaN.próbował uniemożliwić mu ukończenie manewru w ten sposób, że chciał go wyprzedzić z prawej strony, jadąc częściowo ścieżką rowerową wydzieloną na jezdni. W efekcie kierującyN.uderzył w prawy tylny błotnikR.. Tym samym zachowanieM. K. (1)obwiniony ocenił jako umyślne, mające na celu doprowadzenie do kolizji.
Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego jedynie o tyle, o ile nie kwestionował on samego faktu zaistnienia zdarzenia w ruchu drogowym i swojego w nim udziału. Wersja wydarzeń obwinionego jest jednak w ocenie Sądu niewiarygodna, zaś jego ocena przyczyn i zawinienia uczestników zdarzenia – oczywiście błędna. Obwiniony obrał linię obrony polegającą na minimalizacji własnego zawinienia i próbował uwydatnić nieprawidłowości w(...). Jednak w ocenie Sądu to właśnie wersja pokrzywdzonego jest bardziej wiarygodna, znajduje potwierdzenie w pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodach i pozostaje w zgodzie ze wskazaniami doświadczenia życiowego.
M. K. (1)zeznając na rozprawie ocenił swoją jazdę jako płynną, być może z lekkim przyspieszeniem, wynikającym jedynie z dostosowania prędkości do warunków panujących na drodze. Przyznał, iż wyprzedzanie przez obwinionego było dla niego zaskakujące, nie spodziewał się, że będzie wyprzedzany na przedmiotowym odcinkuulicy (...), gdzie w jego ocenie choć znajduje się linia przerywana, to służy ona do zmiany kierunku ruchu poprzez skręt zulicy (...)np. do pobliskiego hotelu. Zdaniem pokrzywdzonego kierowcaR.znalazł się nagle z jego lewej strony i po włączeniu kierunkowskazu próbował ukończyć wyprzedzanie poprzez wymuszenie pierwszeństwa. Swój zjazd na ścieżkę rowerową argumentował chęcią uniknięcia kolizji z wjeżdżającym przed niego pojazdem obwinionego. Odpowiadając na pytania oskarżyciela publicznego świadekM. K. (1)ocenił swoją prędkość podczas poruszania sięulicą (...)na ok. 50 km/h.
Podobną wersję wydarzeń podała pasażerkaM. K. (2)K.-K.. W jej odczuciu wyprzedzający(...)kierowcaR.chciał zepchnąć ich samochód na ścieżkę rowerową. Zeznania pokrzywdzonej nie były jednak tak szczegółowe jak kierowcyN., co w ocenie Sądu można tłumaczyć tym, iż świadek nie jest czynnym kierowcą, mimo posiadania uprawnień do kierowania pojazdami.
Wersja zdarzenia przedstawiona przez pokrzywdzonegoM. K. (1)została określona przez biegłego z zakresu ruchu drogowegoA. A.jako bardziej prawdopodobna w świetle zebranych w sprawie dowodów materialnych, niż wersja przedstawiona przez obwinionego. Biegły na podstawie zapisu z kamer monitoringu wizyjnego, wykonanych osobiście pomiarów i badań wykonanych w toku przygotowywania opinii wyliczył prawdopodobną średnią prędkość poruszania się pojazdów uczestniczących w zdarzeniu w momencie, gdy poruszały się oneul. (...). I tak: dla samochoduN.określił, iż wynosi ona ok. 45 km/h, zaś dla samochoduR.– ok. 68 km/h. Wskazanie dla auta prowadzonego przez pokrzywdzonego jest zatem bliższe ocenie jego kierowcy, a nie obwinionego, który twierdził, żeM. K. (1)poruszał się z prędkością ok. 20 km/h. Ekspert dodał przy tym, że kierującyN.nie przyspieszał w trakcie wykonywania manewru wyprzedzania przez obwinionego, co zaprzecza w sposób oczywisty tezie stawianej przezR. C., że kierowca wyprzedzanego pojazdu chciał uniemożliwić mu bezpieczne zakończenie wyprzedzania. BiegłyA. A.stwierdził ponadto, że do kolizji między pojazdami doszło na skutek zajechania drogi poszkodowanemu kierującemu samochodemN.przez obwinionego kierującego samochodemR.na łuku drogi skierowanym w prawo, na którym występowało zwężenie pasa ruchu z około 4 m do około 2,7 m. Jak wynika z dalszej części opinii to kierującyR.wymusił pierwszeństwo na kierującymN., usiłując wjechać na zajmowany przez niego pas ruchu jezdniul. (...)tuż przed oznaczonym przejściem dla pieszych. Wskutek powyższego zachowania obwinionego doszło do kontaktu tylnej części prawego boku nadwoziaR.z przednią częścią lewego boku nadwozia samochoduN..
Biegły określił przy tym, że technika i taktyka jazdyR. C.były nieprawidłowe. Po pierwsze, poruszał się on z prędkością ok. 68,5 km/h, a zatem zbyt szybko, biorąc pod uwagę administracyjne ograniczenie prędkości do 50 km/h na terenie zabudowanym. Po drugie, kierującyR.nieprawidłowo ocenił, czy może bezpiecznie zakończyć manewr wyprzedzania powracając na przeznaczony dla siebie pas ruchu: jak wynika z wyliczeń biegłego obwiniony podjął manewr wyprzedzaniaN.jadącego z prędkością 45 km/h w odległości ok. 49,5 m przed początkiem linii podwójnej ciągłej. W takich warunkach pojazdR. C.jadący z prędkością 68,5 km/h na bezpieczne wyprzedzenie potrzebowałby ok. 71,3 m, a więc ponad 20 metrów więcej, niż odległość, jaka pozostała do miejsca w którym mógł zgodnie z zasadami ruchu drogowego zakończyć manewr. Po trzecie, kierowcaR.kontynuował jazdę środkiem jezdni, przekraczając linię podwójną ciągłą i kontynuował wyprzedzanieN.na przejściu dla pieszych, aby w końcu zatrzymać się na środku jezdni. Po czwarte nie ustąpił pierwszeństwa pojazdowi pokrzywdzonego, poruszającemu się po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać, czym zmusił następnieM. K. (1)do zjechania na wydzieloną ścieżkę rowerową. Efektem wymuszenia pierwszeństwa była wreszcie kolizja, której kierowcaN.próbował uniknąć odbijając w kierunku ścieżki rowerowej i chodnika.
Opinia biegłego, z której wnioski przytoczono powyżej jest dowodem o niebagatelnym znaczeniu dla sprawy. Została sporządzona rzetelnie, według logicznego podziału, w oparciu o wielowymiarową analizę miejsca, przebiegu, przyczyn i skutków zdarzenia z dn. 12 czerwca 2014 r. Ekspertyza zawiera odpowiedzi na pytania postawione przez Sąd w postanowieniu o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego. Zarówno wnioski końcowe jak i pozostałe elementy opinii są jasne, opisane językiem zwięzłym i zrozumiałym dla odbiorcy nieposiadającego wiadomości specjalnych. Uzupełnieniem opinii wpływającym pozytywnie na jej czytelność i jakość dowodową są załączniki graficzne oraz dołączona symulacja przebiegu zdarzenia drogowego wykonana za pomocą specjalistycznego oprogramowania i w oparciu o dane uzyskane przez biegłego podczas pracy w terenie (dokonywanie odpowiednich pomiarów). Z uwagi na powyższe Sąd uznał ekspertyzę za materiał dowodowy w pełni wiarygodny.
Istotnym dowodem, bo umożliwiającym z dużą dokładnością ustalić przebieg zdarzenia i zachowanie jego uczestników jest nagranie z monitoringu wizyjnego, ujawnione w toku rozprawy poprzez jego odtworzenie, znajdujące się na płycie DVD (karta 17 akt sprawy). Na nośniku danych znajdują się dwa pliki: nagrania wideo. Na pierwszym nagraniu widoczne jest rozpoczęcie manewru wyprzedzania przez ciemny samochód, który próbuje wyprzedzić auto o karoserii w kolorze jasnym. Drugie nagranie dostarcza informacji o jeździe w/w pojazdów po minięciu zakrętu, obrazuje również moment zderzenia samochodów. Zdarzenie widoczne na obu nagraniach jest bez wątpienia zdarzeniem z dn. 12 czerwca 2014 r. Nagranie pozwoliło na odtworzenie pełnego przebiegu kolizji. Sąd nie stwierdził, aby w treść nagrania ingerowano. Płyta zawierająca właściwy plik została opisana w wykazie dowodów rzeczowych, a następnie zabezpieczona i przesłana wraz z całą dokumentacją sprawy w sposób uniemożliwiający zapoznanie się z treścią nagrania osób niepowołanych. Nie ma więc podstaw do kwestionowania zarówno rzetelności jak i przydatności w niniejszej sprawie przedmiotowego dowodu.
Sąd nie znalazł podstaw do odmówienia wiarygodności zeznaniomB. K.. Świadek ta – funkcjonariusz Policji wykonywała na miejscu zdarzenia swoje obowiązki służbowe oraz sporządzała dokumentację zdarzenia. Niepamięć co do szczegółów zdarzenia da się w jej wypadku usprawiedliwić znacznym upływem czasu oraz dużą ilością podobnych podejmowanych interwencji. Świadek potwierdziła też treść uprzednio złożonych zeznań w tej samej sprawie.
Za dowód wiarygodny jedynie częściowo – w zakresie w jakim świadek nie kwestionuje swojej obecności na miejscu zdarzenia i samego jego przebiegu – Sąd uznał zeznaniaM. S. (2). Powodem odmówienia wiarygodności tym zeznaniom – zwłaszcza jeśli chodzi o ocenę świadka co do przyczyn zdarzenia – jest ich sprzeczność treściowa z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie dowodami, a także brak obiektywizmu świadka, co wiąże się ze stosunkiem osobistym do obwinionego i naturalną chęcią do świadczenia na jego korzyść.
Ze względu na niezakwestionowanie przez żadną ze stron dowodów ujawnionych na rozprawie w trybie art. 76 § 1 kpw ujawnione dokumenty, w oparciu o której ustalono stan faktyczny, Sąd uznał za pełnowartościowy i wiarygodny materiał dowodowy. Zostały one sporządzone przez uprawnione do tego osoby w ramach ich kompetencji. Brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania ich wartości dowodowej.
Czyn z art. 86 § 1 kw popełnia ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Karą przewidzianą za popełnienie tego wykroczenia jest kara grzywny. Art. 26 ust. 3 pkt 1 Ustawy z dn. 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym stanowi, iż kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany. Art. 24 ust. 1 pkt 1 tej samej ustawy stanowi zaś, iż kierujący pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem upewnić się w szczególności, czy ma odpowiednią widoczność i miejsce wystarczające do wyprzedzania bez utrudniania komukolwiek ruchu.
Zgromadzone w niniejszej sprawie dowody w ocenie Sądu dają uzasadnioną podstawę do stwierdzenia, iżR. C.w dn. 12 czerwca 2014 r. wW.jadąculicą (...), a następnie skręcając wul. (...)prowadził pojazd markiR.onumerze rejestracyjnym (...). W toku postępowania ponad wszelką wątpliwość udowodniono też, że wówczas obwiniony próbował wyprzedzić jadący przed nim samochód markiN.onumerze rejestracyjnym (...). Wykonując wyżej opisany manewrR. C.nie zachował w ocenie Sądu należytej ostrożności poprzez to, że rozpoczynając wyprzedzanie nie upewnił się czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do ukończenia manewru. Kontynuując jazdę obwiniony wyprzedzał na przejściu dla pieszych oraz przekroczył podwójną linię ciągłą, następnie w celu uniknięcia zderzenia z pojazdem nadjeżdżającym z naprzeciwka zjechał przed jadący częściowo za nim samochód markiN., nie ustępując mu pierwszeństwa przejazdu, do czego był zobowiązany w myśl cytowanych wyżej przepisów ruchu drogowego. Powyżej opisane zachowanieR. C.skutkowało spowodowaniem przez niego kolizjiR.iN.. Należy przy tym zaznaczyć, że pokrzywdzony nie miał obowiązku wpuszczania na swój pas ruchu obwinionego, nawet jeśli ten sygnalizował chęć zmiany pasa ruchu. Ponadto irrelewantne dla samego spowodowania zagrożenia w ruchu drogowym jest czyR. C.uderzył w pojazdM. K. (1), czy też to kierowcaN.nie zdążył zareagować i uderzył wR.. Zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym powstało wskutek rażącego lekceważenia zasad ruchu drogowego przez obwinionego, w szczególności zaś wymuszenia pierwszeństwa i nagłym wjeździe na pas zajmowany przez innego uczestnika ruchu. Wskutek kolizji w obu pojazdach powstały uszkodzenia opisane w ujawnionych na rozprawie protokołach oględzin pojazdów. Defekty te są dodatkowym, namacalnym dowodem na powstanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zasadnym zatem jest stwierdzenie, żeR. C.wypełnił znamiona czynu opisanego w art. 86 § 1 kw.
Dodać ponadto należy, iż obwiniony wypełnił także ustawowe znamię winy, rozumiane jako możliwość przypisania mu popełnienia wykroczenia. Zachodzi przesłanka pozytywna w postaci osiągnięcia przez sprawcę określonego przez ustawę wieku, poniżej którego osoba która dokonała czynu zabronionego nie ponosi winy w zakresie tego czynu. Jednocześnie brak jest negatywnych przesłanek, których zaistnienie wykluczałoby możliwość przypisaniaR. C.winy, takich jak na przykład niemożliwość rozpoznania znaczenia swojego czynu lub pokierowania swoim postępowaniem wskutek choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych.
Art. 1 § 1 kw stanowi, iż odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę pod groźbą określonej kary. W art. 47 § 6 kw ustawodawca precyzuje, iż przy ocenie społecznej szkodliwości czynu należy brać pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Czyn obwinionego godzi w dobro jakim jest bezpieczeństwo i porządek w komunikacji.R. C.jadąc samochodem naruszył wiele norm wynikających z przepisów Ustawy Prawo o ruchu drogowym, przede wszystkim zaś nieprawidłowo ocenił możliwość wykonania przez siebie manewru wyprzedzania w kontekście warunków panujących na drodze: natężenia ruchu, odległości od wyprzedzanego pojazdu i jego prędkości, możliwości bezpiecznego ukończenia manewru. Zlekceważył również zasadę wyrażoną w art. 24 ust. 1 pkt 1 Ustawy Prawo oR.drogowym poprzez to, że nie upewnił się przed wyprzedzaniem, czy ma odpowiednią widoczność i miejsce wystarczające do wyprzedzania bez utrudniania komukolwiek ruchu. W konsekwencji, chcąc powrócić na swój pas ruchu ze względu na nadjeżdżające z przeciwka autaR. C.wymusił pierwszeństwo przejazdu wjeżdżając na pas ruchu, po którym poruszał się kierującyN.M. K. (1). To ostatnie naruszenie było znaczne na tyle, że w konsekwencji doszło do zderzenia z pojazdem markiN.. Wskutek zderzenia powstała wymierna szkoda w postaci uszkodzenia obu pojazdów.
W sytuacji gdy w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, popełniony przez sprawcę czyn wypełnia znamiona określone w stosownym przepisie ustawy, przy czym jednocześnie istnieje możliwość określenia społecznej szkodliwości tego czynu i przypisanie jego popełnienia działającemu świadomie sprawcy, należy stwierdzić, iż zachodzą wszystkie przesłanki odpowiedzialności za wykroczenie. Należy więc skonstatować, żeR. C.ponosi odpowiedzialność za popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 kw.
Sąd wymierzając karę za popełnione wykroczenie kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru zawartymi w art. 33 kw. W ocenie Sądu sankcje w postaci kary grzywny w wysokości 2000 złotych oraz środek karny –zakaz prowadzenia pojazdów, do których prowadzenia uprawnia posiadanie prawa jazdy kategorii A i B na okres 2 lat są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy obwinionego. W ocenie Sądu szczególnie istotne jest, aby zastosowana sankcja spełniła swoje cele w zakresie tak prewencji generalnej jak i indywidualnej. Dlatego też dopiero tak dolegliwa kara będzie wobec obwinionego skuteczna, przede wszystkim zaś zapobiegnie ponownemu popełnieniu przez niego wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i zapewni, że obwiniony będzie przestrzegał zasad ruchu drogowego. Powyższe jest o tyle istotne, o ile jeszcze w toku rozprawy obwiniony zdawał się nie rozumieć, na czym polegał błąd w jego technice i taktyce jazdy, w związku z czym Sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów na okres dwóch lat. Za takim okresem środka karnego przemawiało również to, że zgodnie z obowiązującymi przepisamiR. C., chcąc ponownie uzyskać uprawnienia do kierowania pojazdami będzie musiał zdać państwowy egzamin na prawo jazdy. Tylko taka sankcja w ocenie Sądu pozwoli na to, aby obwiniony mógł powrócić do grona kierowców pojazdów mechanicznych w pełnej świadomości zasad obowiązujących w ruchu drogowym. W związku z treścią art. 29 § 4 kw Sąd zaliczył na poczet stosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 12 czerwca 2014 r. do dnia 18 września 2015, to jest do dnia wydania wyroku.
Na podstawie art. 230 § 2 a contrario kpk w zw. z art. 44 § 5 kpw Sąd pozostawił w aktach sprawy płytę znajdującą się na k. 17 akt, opisaną w wykazie nr I/288/14 dowodów rzeczowych. Znajdujące się na płycie zapisy nie są przedmiotem, rzeczą, a tylko te mogą stanowić dowody rzeczowe, stanowią one natomiast element materiału dowodowego zebranego w sprawie, winny znajdować się w aktach i dzielić ich los.
Z uwagi na treść art. 118 § 1 kpw, art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw Sąd, obciążył obwinionego kosztami postępowania, w tym kosztami sporządzenia opinii przez biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego. Sąd uznał, iż warunki rodzinne i materialne obwinionego pozwalają na uiszczenie przez obwinionego kosztów sądowych w pełnej wysokości. Wysokość opłaty od kary grzywny wyliczono na podstawie przepisów Ustawy z dn. 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (200 zł).