Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 489/15
Data wyroku: 2015-07-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: A.Lisiecki

Sygn. akt II Ca 489/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 lipca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSOA. L.
po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2015 roku w Piotrkowie Trybunalskim w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym
na sprawy z powództwa(...) Sp. z o.o.z siedzibą wG.
przeciwkoA. M.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15 kwietnia 2015 sygn. akt I C 2360/14 Cupr
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Piotrkowie Tryb. pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach procesu za instancję odwoławczą.
Sygn. akt II Ca 489/15

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem zaocznym Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. oddalił powództwo o zapłatę kwoty 417,29 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 187,21 od dnia 23 lipca 2014r. do dnia zapłaty oraz kwoty 230,08 zł od dnia 30 września 2014r. do dnia zapłaty i kosztami procesu.
W ocenie Sądu Rejonowego powództwo nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż powód nie przedstawił jakiekolwiek umowy, która byłaby dowodem na istnienie między nim a pozwanym stosunku prawnego w zakresie dostarczania energii elektrycznej. W ocenie Sądu faktura VAT opiewająca na kwotę 417,29 zł, prognoza zużycia i przedsądowe wezwanie do zapłaty nie są wystarczające do uwzględnienia powództwa.
Powyższy wyrok zaskarżył apelacją powód, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicieart. 233 §1 kpc,art. 339 § 2 i art. 230 kpcoraz232 kpcw zw. zart. 6 kc.
Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.art. 60 kcw zw. zart. 76 kcpoprzez ich niezastosowanie.
Apelujący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa i zasądzenie kosztów procesu za obie instancje ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Do apelacji załączył kopię protokołu zdawczo odbiorczego poświadczoną za zgodność z oryginałem na okoliczność istnienia łączącego go stosunku prawnego z pozwanym.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja odnosi skutek w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku zaocznego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji na podstawieart. 386 § 4 k.p.c.z powodu zasadności wskazanych w niej uchybień procesowych, które miały wpływ na jego treść , a który to wyrok – w świetle załączonych do tejże apelacji dokumentów – zapadł bez rozpoznania istoty sprawy po nietrafnym uznaniu przez Sąd, iż powód nie wykazał zasadności roszczenia.
Zasadą jest, że w przypadku zaistnienia przewidzianych wart. 339 § 1 kpc. przesłanek do wydania wyroku zaocznego Sąd – zgodnie z§ 2 art. 339 kpc. – przyjmuje w takim wypadku za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą. Należy zwrócić uwagę, że w powołanym wyżej przepisie nie ma mowy o dowodach, lecz o twierdzeniach powoda o okolicznościach faktycznych. Nie sposób też nie zauważyć, że zgodnie z powołanym wyżej przepisem Sąd ma prawo nie uznać za prawdziwe twierdzeń powoda, o których tu mowa, ale wyjątkowo – tj. w sytuacji, gdy budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa i w takim przypadku trudno odmówić powodowi możliwości wykazania dowodami swych twierdzeń, czemu posłużyć mogły przywołane w apelacji przepisy procesowe. Stwierdzić należy, że nie chodzi o wątpliwości w ogóle lecz o wątpliwości, które mają postać kwalifikowaną.
Domniemanie zgodności twierdzeń faktycznych powoda z prawdziwym stanem rzeczy ma szczególny charakter, bowiem bezczynność pozwanego jest tu, w pewnym sensie, przyznaniem okoliczności przytoczonych w pozwie.
Fakty przyznane w procesie nie wymagają dowodu tylko wtedy, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy (art. 229 k.p.c.).
Wobec wykazania istnienia zakwestionowanego przez Sąd Rejonowy stosunku prawnego łączącego strony zachodzi konieczność oceny zasadności żądania pozwu, czego Sąd ten nie uczynił, a co równoznaczne jest z nierozpoznaniem istoty sprawy pod kątem właściwych przepisów prawa materialnego, skutkującym uchyleniem przez Sąd II instancji zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi I instancji do jej ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania za instancję odwoławczą na podstawieart. 502ze zn.12kpcw zw. zart. 386 § 4 kpciart. 108 § 2 kpc.
Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd Rejonowy dokona merytorycznej oceny żądania pozwu, mając przy tym na względzie wskazania zawarte w§ 2 art.339 kpc. o ile uzna, że zachodzą przewidziane wart. 339 § 1 kpcwarunki do wydania wyroku zaocznego.
Nie przesądzając zatem o trafności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku, należało orzec jak w sentencji (art. 386§4 kpc)