Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 233/15
Data wyroku: 2015-06-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Gawron-Sambura, Bożena Żywioł., Marcin Mierz
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk

Sygnatura akt VI Ka 233/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia12 czerwca 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Bożena Żywioł. (spr.)
Sędziowie SSO Agata Gawron-Sambura
SSO Marcin Mierz
Protokolant Aleksandra Studniarz
przy udziale Bożeny Sosnowskiej
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r.
sprawyK. K.synaM.iH.,
ur. (...)wC.
oskarżonego zart. 280§1 kk,art. 278§1 kk,art. 13§1 kkw zw. zart. 278§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej
z dnia 20 listopada 2014 r. sygnatura akt II K 880/12
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpkiart. 624 § 1 kpk
I.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
1.w miejsce czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 1.b) uznajeK. K.za winnego tego, że w dniu 11 września 2012r. wR.działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą dokonał zaboru w celu przywłaszczenia na szkodęM. F. (1)złotego łańcuszka ze złotym wisiorkiem z białym kamieniem łącznej wartości 2.000 zł poprzez zerwanie z szyi pokrzywdzonej, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 278 § 1 kk.;
2.uchyla rozstrzygnięcia o karach zawarte w pkt 1 i 2 oraz o karze łącznej zawarte w pkt 3;
3.za przestępstwo przypisane wpkt 1.a) na mocyart. 280 § 1 kk. wymierza oskarżonemu karę 2 /dwóch /lat i 4 /czterech/ miesięcy pozbawienia wolności;
4.w pkt 2 ustala, że mienie wartości 1.500 zł zabrane celem przywłaszczenia na szkodęM. R. (1)stanowiły dwa złote łańcuszki;
5.przyjmuje, że czynu przypisanego w pkt I.1 niniejszego wyroku i czynów przypisanych w pkt 2 zaskarżonego wyroku oskarżony dopuścił się w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu i na podstawieart. 278 § 1 kk. w zw. zart. 91 § 1 kk. wymierza za nie oskarżonemu jedną karę 1/jednego/ roku i 10 /dziesięciu/ miesięcy pozbawienia wolności;
6.na mocyart. 91 § 2 kk. łączy kary wymierzone w pkt I.3 i I.5 niniejszego wyroku i orzeka wobec oskarżonego karę łączną 2/dwóch/lat i 4 /czterech/ miesięcy pozbawienia wolności,
II.  w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. J.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

VI Ka 233/15

UZASADNIENIE
Od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 20 listopada 2014r., sygn. akt II K 880/12, apelację wniósł obrońca oskarżonegoK. K..
Zaskarżył orzeczenie w części, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynów zart. 280 § 1 kk. w sytuacji, gdy zebrane dowody przemawiają za przyjęciem, iż zachowanie oskarżonego wyczerpało tylko znamiona czynów zart. 278 § 1 kk. mieszcząc się tym samym w ciągu przestępstw, co do których sąd uznał oskarżonego winnym w pkt 2 wyroku, a nadto polegający na przyjęciu, że wartość 1.500 zł odnosi się tylko do jednego ze złotych łańcuszków, których zaboru dokonał oskarżony na szkodęM. R. (1).
Stawiając takie zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w ten sposób, że sąd uzna oskarżonego winnym tego, iż 15 września 2012r. wR.dokonał zaboru celem przywłaszczenia złotego łańcuszka wartości 2.000 zł na szkodęM. M. (2), to jest czynu zart. 278 § 1 kk. oraz tego, że w dniu 11 września 2012r. wR.dokonał zaboru celem przywłaszczenia złotego łańcuszka wraz ze złotym wisiorkiem z białym kamieniem łącznej wartości 2.000 zł na szkodęM. F. (1), to jest czynu zart. 278 § 1 kk. i uznając, że czyny te zostały wraz z czynami objętymi pkt 2 wyroku popełnione w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu sąd wymierzy za wszystkie te czyny jedną karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat, a nadto o przyjecie w pkt 2 wyroku, że kwota 1.500 zł jest wartością łączną dwóch łańcuszków, których zaboru dokonał oskarżony na szkodęM. R. (1), a także o uchylenie pkt 3 wyroku lub też uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy podzielił część zarzutów i wniosków apelacji.
Uznał mianowicie, że brak było wystarczających podstaw do przyjęcia, iż oskarżony, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, celem dokonania zaboru mienia pokrzywdzonejM. F. (1)użył wobec niej jakiejkolwiek formy przemocy na osobie, wyczerpując tym samym znamiona przestępstwa rozboju zart. 280 § 1 kk.
Pozostaje faktem, na który zresztą powołał się sąd pierwszej instancji, że w toku rozprawy pokrzywdzona podała takie okoliczności, które wskazywałyby na zastosowanie wobec niej przemocy, a mianowicie, iż została uderzona w twarz i była przyciskana do framugi drzwiowej. Jednak taka relacja pokrzywdzonej budzi poważne wątpliwości, co do jej wiarygodności, głównie z tego powodu, że na taki sposób zachowania sprawcy pokrzywdzona w ogóle nie wskazywała w czasie przesłuchania jej w postępowaniu przygotowawczym. Sąd Rejonowy przyjął za wystarczające wyjaśnienie tej różnicy powoływanie sięM. F.na jej zdenerwowanie, wywołane dużym przeżyciem psychicznym i emocjonalnym całego incydentu.
Nie negując, że zdarzenie było dla pokrzywdzonej traumatyczne wypada jednak zauważyć, iż opis zajścia wynikający z protokołu przesłuchania pokrzywdzonej w postępowaniu przygotowawczym jest jasny, logiczny, zawiera wiele szczegółów np., co do wyglądu sprawców, co świadczy o tym, że przesłuchiwana była w stanie odtworzyć okoliczności dokonanego na jej szkodę przestępstwa, zwłaszcza, że została przesłuchana w kilka godzin po zdarzeniu, zatem miała czas, by nieco ochłonąć i zebrać myśli. Szczególnego podkreślenia wymaga, że omawiany protokół zawiera wprost stwierdzenie świadka : „nie zostałam przez nich ani uderzona, ani nie użyli wobec mnie siły fizycznej”. Wszystko wskazuje, że takiej informacji pokrzywdzona udzieliła na zadane jej pytanie dotyczące konkretnie takiej właśnie okoliczności. Zasadnie zauważył apelujący, że użycie przez sprawcę przemocy w postaci uderzenia w twarz jest tak istotnym elementem zdarzenia, iż trudno przyjąć, by pokrzywdzona o nim zapomniała, a tym bardziej, by wbrew faktom wprost zaprzeczyła, że takie zachowanie sprawcy miało miejsce. Jest natomiast przekonujące, iż „na gorąco” pokrzywdzona mogła nie być w stanie określić rzeczywistej wartości skradzionego na jej szkodę mienia. Sprostowanie na rozprawie akurat relacji w tej kwestii jawi się jako przekonujące i zrozumiałe.
Odnosząc się do zeznańM. F.z rozprawy nie można pomijać tego, że od czasu zdarzenia do chwili tego przesłuchania upłynęły prawie 2 lata. Upływ czasu, zważywszy też na wiek świadka, mógł wypaczyć w jej pamięci przebieg zdarzenia.
W sytuacji, gdy oskarżony od początku kategorycznie zaprzeczał, aby uderzył pokrzywdzoną /nota bene, taki modus operandi nie wystąpił w żadnym przypadku z rozpatrywanych w niniejszej sprawie/, Sąd Okręgowy uznał, że dokonane przez sąd pierwszej instancji ustalenie, iż oskarżony użył przemocy poprzez uderzenie w twarz pokrzywdzonej i dociskanie jej do drzwi jest wątpliwe i zasadnie, jako błędne, zostało zakwestionowane przez apelującego.
Konsekwencją takiej konstatacji sądu odwoławczego była – zgodna z wnioskiem apelującego – zmiana opisu czynu oraz jego kwalifikacji prawnej przez przyjęcie, iż na szkodęM. F. (1)oskarżony dokonał zwykłej kradzieży łańcuszka wartości 2.000 zł, czyli występku zart. 278 § 1 kk.
Odmiennie ma się rzecz, gdy chodzi o czyn popełniony na szkodę pokrzywdzonejM. M. (2). Relacja tego świadka była konsekwentna i spójna, także w zakresie tego, że przed dokonaniem kradzieży sprawca złapał ja za szyję i unieruchomił. Trzymanie kobiety za szyję od tyłu umożliwiło jednoczesne podjęcie przez sprawcę próby odpięcia jej łańcuszka.
W zakresie zatem przestępstwa popełnionego na szkodęM. M. (2)Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do kwestionowania opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej.
Sąd Okręgowy dokonał także zmiany w opisie przypisanego oskarżonemu czynu popełnionego na szkodęM. R. (1). Z ustaleń dokonanych przez sąd pierwszej instancji, mających pełne oparcie w materiale dowodowym, wynika bowiem, iż kwota 1.500 zł stanowi wartość obu łańcuszków skradzionych na szkodęM. R..
Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku przyznał, że nie przystający do takich ustaleń opis czynu wyniknął z pomyłki.
Konsekwencją zmiany w zakresie opisu i kwalifikacji prawnej czynu popełnionego na szkodęM. F.była konieczność wymierzenia oskarżonemu kary za jedno przestępstwo rozboju z pkt 1 a) zaskarżonego wyroku, popełnione na szkodęM. M.. Sąd Okręgowy za czyn ten wymierzył oskarżonemu karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Za orzeczeniem kary powyżej dolnego progu ustawowego zagrożenia przemawiał wysoki stopień społecznej szkodliwości przestępstwa oraz znaczny stopień winy sprawcy.
Oskarżony działał w sposób zaplanowany, wybór ofiary nie był przypadkowy, chodziło o osobę starszą, która ani nie będzie w stanie skutecznie się bronić, ani też zatrzymać napastnika. Oskarżony nie poprzestał na jednej próbie zerwania łańcuszka z szyi pokrzywdzonej, lecz w sposób zdeterminowany dążył do realizacji założonego celu.
WprawdzieK. K.w czasie popełnienia czynu nie był karany, jednakże dalszy tryb jego życia/ późniejsza 7-krotna karalność, głównie za przestępstwa przeciwko mieniu/ wskazuje, że jest on osobą mającą skłonność do naruszania porządku prawnego, a z kradzieży cudzego mienia wręcz uczynił sobie sposób na zaspokajanie potrzeb życiowych.
Sąd Okręgowy ustalił też, że czyn zart. 278 § 1 kk. popełniony na szkodęM. F.wraz z czynami przypisanymi oskarżonemu w pkt 2 zaskarżonego wyroku tworzy jeden ciąg przestępstw, za który wymierzył oskarżonemu karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, przy uwzględnieniu wskazanych wyżej okoliczności obciążających. Na korzyść oskarżonego poczytano natomiast to, że przyznał się do popełnienia tych występków.
Orzekając karę łączną Sąd Okręgowy, mając na względzie związek czasowo-przedmiotowy czynów, ukształtował ją w oparciu o zasadę pełnej absorpcji, czyli taką samą, jaką w zaskarżonym wyroku zastosował sąd pierwszej instancji.
Wymiar kary łącznej pozbawienia wolności przesądził o bezwzględnym charakterze tej kary.
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
Z uwagi na charakter wymierzonej kary oskarżonego zwolniono od ponoszenia kosztów procesu za postępowanie odwoławcze.