Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 193/15
Data wyroku: 2015-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Ewa Bogusz-Patyra, Magdalena Kurczewska-Śmiech
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze

Sygn. akt XI Ka 193/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 kwietnia 2015r.
Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:Przewodniczący: SOSławomir Kaczor - spr.
Sędziowie: SOEwa Bogusz - Patyra
SOMagdalena Kurczewska - Śmiech
Protokolant: Marta Duda
przy udziale Prokuratora Urszuli Komor
po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015r.
sprawyA. D.
oskarżonego zart. 222 § 1 kkw zb. zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Puławach VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Rykach
z dnia 19 grudnia 2014r. sygn. akt VII K 794/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwo za postępowanie odwoławcze 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków.

XI Ka 193/15   UZASADNIENIE
A. D.został oskarżony o to, że w dniu 30 czerwca 2013 r o godzinie 12.00 wHucie (...), woj.(...)naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego sierż.P. K. (1)polegającą na uderzeniu ręką w brzuch usiłując w ten sposób odepchnąć w celu ucieczki i udaremnienia wykonania prawnej czynności służbowej oraz znieważył wymienionego funkcjonariusza sierż.P. K. (2)oraz sierż. Sztab.G. K.używając wobec nich słów powszechnie uznanych za wulgarne i obelżywe podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych
tj o czyn zart. 222 § 1 k.k.w zb. zart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 roku Sąd Rejonowy w Puławach oskarżonegoA. D.uznał za winnego tego, że w dniu 30 czerwca 2013 r około godziny 12.00 wHucie (...)woj.(...)naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego – funkcjonariusza policji –P. K. (2)podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych związanych z prowadzonymi czynnościami w sprawie kolizji drogowej w ten sposób, że po poinformowaniu go o konieczności przeprowadzenia oględzin jego pojazdu uderzyłP. K. (2)pięścią w brzuch, a także próbował odepchnąć go i opuścić radiowóz przy czym znieważył wówczas funkcjonariuszy publicznych – funkcjonariuszy policjiP. K. (2)iG. K.podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych związanych z prowadzonymi czynnościami w sprawie kolizji drogowej w ten sposób, że używał wobec nich słów powszechnie uznanych za wulgarne i obelżywe tj. popełnienia występku zart. 226 § 1 k.k.w zb. zart. 222 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za ten czyn na mocyart. 226 § 1 k.k.w zb. zart. 222 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 222 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę roku i pięciu miesięcy pozbawienia wolności; na mocyart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił wobec oskarżonego na czteroletni okres próby; na mocyart. 71 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny ustalając na mocyart. 33 § 3 k.k.wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych; na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył na poczet orzeczonej kary grzywny zatrzymanie oskarżonego od dnia 30 czerwca 2013 roku do dnia 1 lipca 2013 roku; na mocyart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od uiszczania kosztów sądowych, z których poniesione wydatki przejął na Skarb Państwa.
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżając rozstrzygnięcie w zarzucił;
- naruszenie przepisów postępowania karnego tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 i 410 k.p.k.orazart. 424 § 1 k.p.k.poprzez dowolną ocenę dowodów i błędne odgórne założenie, że oskarżonyA. D.dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów, pomimo niewystarczających ku temu dowodów, które to naruszenia przepisów postępowania doprowadziło w konsekwencji do błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na tym, żeA. D.działając umyślnie i w zamiarze bezpośrednim uderzył ręką w brzuch funkcjonariusza policji w sytuacji gdzie zeznania świadków w osobach funkcjonariuszy policji są sprzeczne w tym zakresie;
- rażącą surowość wymierzonych oskarżonemu kar.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaprezentowana w niej argumentacja daje podstawę do oceny tego środka odwoławczego jako oczywiście bezzasadnego.
Na wstępie należy zauważyć, że chociaż obrońca formalnie kwestionuje całość rozstrzygnięcia i domaga się zmiany wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, to już na wstępie uzasadnienia apelacji przyznaje, iżA. D.znieważył funkcjonariuszy policji, co czyni ten środek odwoławczy wewnętrznie sprzecznym.
Analiza wywodów przedstawionych przez skarżącego prowadzi do wniosku, iż sprowadzają się one w znacznej mierze do przypuszczeń obrońcy, w ocenie którego policjanci przeprowadzający interwencjęmogli byćoburzeni na oskarżonego, co z kolei czynimożliwymopisanie przez nich przebiegu zajścia w sposób pozwalający na surowszą kwalifikację prawną czynu, a wreszcie, żemoglioni sprowokować oskarżonego bezpodstawnym zarzutem jazdy pod wpływem alkoholu.
Odnosząc się do tak przedstawionej argumentacji w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że nawet obiektywnie bezpodstawne, lecz w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uprawnione, przypuszczenia policjantów, iż oskarżony mógł prowadzić pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, nie mogą zostać ocenione jako działanie prowokujące oskarżonego do zachowania jakiego następnie się dopuścił. Co się zaś tyczy pozostałych przypuszczeń autora apelacji to sprowadzają się one wyłącznie do teoretycznych rozważań i nie znajdują żadnego oparcia w zgromadzonych dowodach.
Wolna od nieprawidłowości, a w szczególności zgodna z wymogamiart.7 k.p.k., jest przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena zeznań świadkówG. K.iP. K. (1), które to zeznania – wbrew twierdzeniom obrońcy – są zgodne i pozbawione jakichkolwiek sprzeczności. Wymienieni świadkowie konsekwentnie zeznali bowiem, iż po uderzeniu drugiego z nich obezwładnili oskarżonego i założyli mu kajdanki i w tej właśnie fazie zajścia doszło do szarpaniny z oskarżonym, który usiłował kopać funkcjonariuszy.
Ponieważ poza zakresem oceny Sądu Rejonowego nie pozostał żaden z dowodów, a poczynione ustalenia faktyczne nie opierają się na dowodach nieujawnionych, za oczywiście nietrafny musi zostać uznany – szerzej zresztą nie uzasadniony – zarzut obrazyart.410 k.p.k.
Jeżeli Sąd Rejonowy nie powziął żadnych wątpliwości co do przebiegu zdarzenia jakiego dotyczy sprawa i nie istnieją podstawy do powzięci takowych, nie może być również mowy o obrazieart.5 § 2 k.p.k.
Drobiazgowe wręcz uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogiart.424 § 1 k.p.k., co czyni bezpodstawnym zarzut obrazy także tego przepisu.
Ponieważ wniesione apelacja kwestionuje winę z uwagi na regulacjęart.447 § 1 k.p.k.zwrócona jest przeciwko całości wyroku, w tym również przeciwko orzeczeniu o karze. Kontrola instancyjna tej części rozstrzygnięcia nie pozwala jednak na uznanie by wymierzone oskarżonemu kary były rażąco i niewspółmiernie surowe.
Z tych względów, a nadto z uwagi na niestwierdzenie nieprawidłowości skutkujących zaistnieniem którejkolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych, Sąd Okręgowy na podstawieart.437 § 1 k.p.k.orzekł jak w wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze nastąpiło na podstawieart.636 § 1 k.p.k.

    Ewa Bogusz – Patyra Sławomir Kaczor Magdalena Kurczewska – Śmiech