Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 124/15
Data wyroku: 2015-12-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Gwarancje procesowe, Czyn ciągły, Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 12 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 434 § 1 k.p.k.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Poznaniuwyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt XVI K 158/13uznał oskarżonegoP. W. (1)za winnego tego, że:
I.

    w okresie od 13.05.1999 r. do 07.01.2000 r. wP., działając przestępstwem ciągłym, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, posługując się fałszywymi dokumentami, będącymi podstawą zawarcia umowy leasingowej, poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru i możliwości zapłaty, ośmiokrotnie doprowadził(...) S.A.wP.ul. (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci samochodów markiA. (...)iV. (...)o łącznej wartości ponad 1.110.004,00 złotych i tak:
a.w dniu 13.05.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zK. R.,M. M. (1), posługując się sfałszowanymi dokumentami – deklaracjami podatkowymi(...), zaświadczeniem ZUS-u dot.firmy PHU (...)z siedzibą wS.należącej doM. M. (1)wyłudził na podstawie umowy leasingowej zawartej przezM. M. (1)samochód markiV. (...)nr rejestracyjny (...)wartości 117.500 zł,
b.w dniu 12.07.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zM. M. (1),K. R.,Ł. J.,R. P., posługując się fałszywymi dokumentami w postaci – zaświadczenia z ZUS-u – Inspektorat wO., zaświadczenia Urzędu Skarbowego wN.,(...)za rok 1999, dokumentacjifirmy (...)(decyzji Urzędu Skarbowego wN.w sprawie nadania NIP, zaświadczenia Urzędu Statystycznego wP.o nadaniu numeru identyfikacyjnego REGON, zaświadczenia Urzędu Miasta i Gminy wO.o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej) dot. działalności i kondycji finansowejFirmy PPHU (...)z siedzibą wO.ul. (...)należącej doS. D., wyłudził na podstawie umowy leasingowej zawartej przezŁ. J.podającego się zaS. D.samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 158.000,00 zł,
c.w dniu 12.07.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zM. M. (1),K. R.,Ł. J.,R. P., posługując się fałszywymi dokumentami w postaci – zaświadczenia z ZUS-u – Inspektorat wO., zaświadczenia Urzędu Skarbowego wN.,(...)za rok 1999, dokumentacjifirmy (...)(decyzji Urzędu Skarbowego wN.w sprawie nadania NIP, zaświadczenia Urzędu Statystycznego wP.o nadaniu numeru identyfikacyjnego REGON, zaświadczenia Urzędu Miasta i Gminy wO.o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej) dot. działalności i kondycji finansowejFirmy PPHU (...)z siedzibą wO.ul. (...)należącej doS. D., wyłudził na podstawie umowy leasingowej zawartej przezŁ. J.podającego się zaS. D.samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 76.674,00 złotych,
d.w dniu 18.08.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. K.,Z. F.,K. R.,R. P., posługując się fałszywymi dokumentami w postaci – deklaracji podatkowych o dochodach i obrotach(...)za rok 1998 dot. firmy z siedzibą wW., należącej doZ. K., wyłudził na podstawie umowy leasingowej zawartej przezZ. K.samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 137.600,00 zł,
e.w dniu 24.08.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. K.,Z. F.,K. R.,R. P., posługując się fałszywymi dokumentami w postaci – deklaracji podatkowych o dochodach i obrotach(...)dot. firmy z siedzibą wW., należącej doZ. K., wyłudził na podstawie umowy leasingowej zawartej przezZ. K.samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 137.600,00 zł,
f.

    w dniu 16.12.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. K.,K. R.,P. M.,R. P., posługując się fałszywymi dokumentami w postaci – deklaracji podatkowych o dochodach i obrotach(...)za sierpień, wrzesień, październik 1999 r. dot.(...)z siedzibą wP.należącej doP. M., wyłudził na podstawie umowy leasingowej zawartej przezP. M.samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 124.540,59 zł,
g.
    w dniu 30.12.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zJ. D.,R. P., posługując się fałszywymi dokumentami w postaci – deklaracji podatkowych o dochodach i obrotach(...)za miesiące sierpień, wrzesień, październik 1999 r. dot.(...)z siedzibą wP.należącej doJ. D., wyłudził na podstawie umowy leasingowej zawartej przezJ. D.samochód markiA. (...)nr rej. (...)wartości 221.311,48 złotych,
h.w dniu 7.01.2000 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zW. M. (1),S. M.,M. D.,R. P., posługując się fałszywymi dokumentami w postaci – deklaracji podatkowych o dochodach i obrotach(...)za miesiące sierpień, wrzesień, październik 1999 r., zaświadczenia ZUS-u Oddział wP., zaświadczenia Urzędu Skarbowego wP.o nie zaleganiu z opłatami dot. firmy należącej doW. M. (1), wyłudził na podstawie umowy leasingowej zawartej przezW. M. (1)samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 136.779,00 złotych,
tj. popełnienia przestępstwa ciągłego zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k.iart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 294§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
II.

    w okresie od 15.09.1999 r. do 28.12.1999 r. wP., działając przestępstwem ciągłym, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu zJ. J. (1),M. F.,M. G. (1),K. R.,R. P.i innymi osobami, posługując się fałszywymi dokumentami w postaci deklaracji podatkowej(...)za miesiąc maj, czerwiec, lipiec 1999 r., zeznania o wysokości dochodów za rok 1998,(...)oraz wykorzystując dokumentację (zaświadczenia ZUS-u wS., zaświadczenia I Urzędu Skarbowego wS.o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej NIP, zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON, zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej dot. działalności gospodarczejfirmy (...)z siedzibą wS.ul.(...)należącej doJ. B.), dokumentami w postaci deklaracji podatkowych(...)za miesiąc maj, czerwiec, lipiec 1999, zaświadczenia Urzędu Skarbowego wL.o nadaniu numeru NIP i wykorzystując dokumentację dot. działalnościfirmy (...), tj. zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z Urzędu Miasta wL., zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON dot.firmy (...)z siedzibą wL.ul. (...)należącej doW. K. (1)oraz dokumentami w postaci deklaracji podatkowej(...)za miesiące wrzesień, październik, listopad 1999 r.,(...)za rok 1998 dot.firmy (...)z siedzibą wK.ul. (...)należącej doM. G. (1), będących podstawą zawarcia umowy leasingowej, poprzez wprowadzenie w błąd co do tożsamości leasingobiorcy oraz zamiaru i możliwości zapłaty pięciokrotnie doprowadził(...) S.A.wP.ul. (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci 5 samochodów markiV. (...)o łącznej wartości 541.393,15 zł i tak:
a.w dniu 15.09.1999 r. wP.działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienionymi osobami wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 92.972,00 zł,
b.w dniu 24.09.1999 r. wP.działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienionymi osobami wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 89.999,02 zł,
c.w dniu 30.09.1999 r. wP.działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienionymi osobami wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 93.250,00 zł,
d.w dniu 13.10.1999 r. wP.działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienionymi osobami wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 113.000,00 zł,
e.w dniu 28.12.1999 r. wP.działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienionymi osobami wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 152.172,13 zł,
tj. popełnienia przestępstwa ciągłego zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k.iart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 294§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
III.

    w okresie od 06.10.1999 r. do 04.11.1999 r. wP., działając przestępstwem ciągłym, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zJ. S., występującym jajko właścicielfirmy (...)z siedzibą wP.,ul. (...)poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru i możliwości zapłaty, czterokrotnie doprowadził(...) S.A.wP.ul. (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci samochodów markiV. (...)łącznej wartości 225.224,00 zł i tak:
a.w dniu 6.10.1999 r. wP., działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienioną osobą wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 72.913,00 zł,
b.w dniu 21.10.1999 r. wP., działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienioną osobą wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 61.311,00 zł,
c.w dniu 04.11.1999 r. wP., działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienioną osobą wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 45.000,00 zł,
d.w dniu 04.11.1999 r. wP., działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienioną osobą wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 46.000,00 zł,
tj. popełnienia przestępstwa ciągłego zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 294§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności
oraz na podstawieart. 85 k.k.iart. 86§1 k.k.połączył te kary i orzekł wobec oskarżonegoP. W. (1)karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, na poczet której na podstawieart. 63§1 k.k.zaliczył okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonegoW.od 16.01.2002 r. do 28.06.2002 r.
a nadtouznał oskarżonegoK. R.za winnego tego, że:
I.

    w okresie od 13.05.1999 r. do 12.07.1999 r. wP., działając przestępstwem ciągłym, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu zM. M. (1),Ł. J.,R. P.,P. W. (1)i innymi osobami, posługując się fałszywymi dokumentami, będącymi podstawą zawarcia umowy leasingowej, poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru i możliwości zapłaty, trzykrotnie doprowadził(...) S.A.wP.ul. (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci samochodów markiA. (...)iV. (...)o łącznej wartości 352.174,00 złotych i tak:
a.w dniu 13.05.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zM. M. (1)iP. W. (1), posługując się sfałszowanymi dokumentami – deklaracjami podatkowymi(...), zaświadczeniem ZUS-u dot.firmy PHU (...)z siedzibą wS.wyłudził na podstawie umowy leasingowej samochód markiV. (...)nr rejestracyjny (...)wartości 117.500 zł,
b.w dniu 12.07.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zM. M. (1),Ł. J.,R. P.,P. W. (1), posługując się fałszywymi dokumentami w postaci – zaświadczenia z ZUS-u – Inspektorat wO., zaświadczenia Urzędu Skarbowego wN.,(...)za rok 1999, dokumentacjifirmy (...)(decyzji Urzędu Skarbowego wN.w sprawie nadania NIP, zaświadczenia Urzędu Statystycznego wP.o nadaniu numeru identyfikacyjnego REGON, zaświadczenia Urzędu Miasta i Gminy wO.o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej) dot. działalności i kondycji finansowejFirmy PPHU (...)z siedzibą wO.ul. (...)należącej doS. D., wyłudził na podstawie umowy leasingowej zawartej przezŁ. J.podającego się zaS. D.samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 158.000,00 zł,
c.w dniu 12.07.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zM. M. (1),Ł. J.,R. P.,P. W. (1), posługując się fałszywymi dokumentami w postaci – zaświadczenia z ZUS-u – Inspektorat wO., zaświadczenia Urzędu Skarbowego wN.,(...)za rok 1999, dokumentacjifirmy (...)(decyzji Urzędu Skarbowego wN.w sprawie nadania NIP, zaświadczenia Urzędu Statystycznego wP.o nadaniu numeru identyfikacyjnego REGON, zaświadczenia Urzędu Miasta i Gminy wO.o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej) dot. działalności i kondycji finansowejFirmy PPHU (...)z siedzibą wO.ul. (...)należącej doS. D., wyłudził na podstawie umowy leasingowej zawartej przezŁ. J.podającego się zaS. D.samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 76.674,00 złotych,
tj. popełnienia przestępstwa zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k.iart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 294§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
II.w dniu 18.08.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. K.,Z. F.,P. W. (1),R. P.i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru i możliwości zapłaty, posługując się fałszywymi dokumentami w postaci – deklaracji podatkowej(...)za rok 1998 dot. prowadzonej przezZ. K.działalności gospodarczej, doprowadził(...) SAwP.ul. (...)na podstawie umowy leasingowej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci samochodu markiV. (...)nr. Rej. (...)wartości 137.600,00 zł, tj. popełnienia przestępstwa zart. 286§1 k.k.iart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 286§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
III.w dniu 24.08.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. K.,Z. F.,P. W. (1),R. P.i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru i możliwości zapłaty, posługując się fałszywymi dokumentami w postaci deklaracji podatkowej(...)za rok 1998 dot. prowadzonej przezZ. K.działalności gospodarczej, doprowadził(...) SAwP.ul. (...)na podstawie umowy leasingowej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci samochodu markiV. (...)nr rej. (...)wartości 137.600,00 zł, tj. popełnienia przestępstwa zart. 286§1 k.k.iart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 286§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
IV.

    w dniu 16.12.1999 r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. K.,P. M.,P. W. (1),R. P.i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru i możliwości zapłaty, posługując się fałszywymi dokumentami w postaci deklaracji podatkowych(...)za sierpień, wrzesień, październik 1999 r. dot.(...)z siedzibą wP.należącej doP. M., doprowadził(...) SAwP.ul. (...)na podstawie umowy leasingowej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci samochodu markiV. (...)nr rej. (...)wartości 124.540,59 zł, tj. popełnienia przestępstwa zart. 286§1 k.k.iart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 286§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
V.

    w okresie od 15.09.1999 r. do 13.10.1999 r. wP., działając przestępstwem ciągłym, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu zM. F.,J. J. (1),R. P.,P. W. (1)i innymi osobami, występując w imieniuJ. B.– właścicielafirmy (...)z siedzibą wS.ul. (...).J. P.13/3c, posługując się fałszywymi dokumentami w postaci deklaracji podatkowej(...)za miesiąc maj, czerwiec, lipiec 1999 r., zeznania o wysokości dochodów za rok 1998,(...)oraz wykorzystując dokumentację dot. działalności gospodarczej ww. firmy (zaświadczenia ZUS-u wS., zaświadczenia I Urzędu Skarbowego wS.o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej NIP, zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON, zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej dot. działalności gospodarczej) oraz w imieniuW. K. (1)– właścicielafirmy (...)z siedzibą wL., posługując się fałszywymi dokumentami w postaci deklaracji podatkowych(...)za miesiące wrzesień, październik, listopad 1999, zaświadczenia Urzędu Skarbowego wL.o nadaniu numeru NIP, wykorzystując dokumentację dot. działalności ww. firmy (zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej Miasta wL., zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON), będących podstawą zawarcia umowy leasingowej, poprzez wprowadzenie w błąd co do tożsamości oraz zamiaru zapłaty czterokrotnie doprowadził(...) S.A.wP.ul. (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci 4 samochodów markiV. (...)o łącznej wartości 389.221,02 zł i tak:
a.w dniu 15.09.1999 r. wP.działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienionymi osobami, występując w imieniuJ. B.wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 92.972,00 zł,
b.w dniu 24.09.1999 r. wP.działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienionymi osobami, występując w imieniuW. K. (1)wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 89.999,02 zł,
c.w dniu 30.09.1999 r. wP.działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienionymi osobami, występując w imieniuJ. B.wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 93.250,00 zł,
d.w dniu 13.10.1999 r. wP.działając w wyżej wymieniony sposób i z wyżej wymienionymi osobami, występując w imieniuW. K. (1)wyłudził samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 113.000,00 zł,
tj. popełnienia przestępstwa ciągłego zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k.iart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 294§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności
oraz na podstawieart. 85 k.k.iart. 86§1 k.k.połączył orzeczone wobec tego oskarżonego kary i wymierzył mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, na poczet której na podstawieart. 63§1 k.k.zaliczył okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonegoK. R.od 4.04.2000 r. do 5.06.2000 r.
a nadto orzekł o kosztach procesu.
Wyrok ten zaskarżyli obrońcy oskarżonychP. W. (1)iK. R..
Obrońca oskarżonegoP. W. (1)zaskarżyła ten wyrok w całości, zarzucając mu w apelacji:
1.błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu, że:
-P. W. (1)miał obowiązek weryfikacji dokumentów przedłożonych, niezbędnych do zawarcia umowy leasingowej, a w szczególności, że dokonywał ich wiarygodności;
-K. R.uzgadniał zP. W. (1)warunki zawarcia umowy leasingowej aP. W. (1)zlecał załatwianie dalszych formalnościR. P.bądź wyjątkowoP. C.;
-P. W. (1)wiedział o tym, żeŁ. J.posługuje się sfałszowanym dowodem osobistymS. D.;
-Z. K.załatwiał wszelkie sprawy zR. P.iP. W. (1);
-K. R.w sprawie samochodu dlaP. M.rozmawiał bezpośrednio zP. W. (1), który następnie dalsze czynności zleciłR. P.i że przy załatwianiu formalności zR. P.był obecnyP. W. (1);
- doszło do „ustaleń” pomiędzyP. W. (1),M. D.iR. P., iż samochódA. (...)stanie się przedmiotem umowy leasingowej i „wyjedzie z Polski”;
- swoje działania w tej sprawieP.konsultował zP. W. (1), który miał świadomość, że przedstawione dokumenty są sfałszowane;
-P. W. (1)dokonywał ustaleń zM. D.odnośnie wzięcia w leasing samochodu przezW. M. (1);
- formalności związane z zawarciem umowy leasingu przezM. G. (1)dopełniłR. P.a umowa została zawarta w obecnościP. W. (1),
-P. W. (1)wiedział, że dokumenty potrzebne do zawarcia  transakcji dokonanej przezJ. J. (1), podającego się zaW. K. (1)są sfałszowane,  a mimo to poleciłR. P., by udał się dofirmy (...)celem załatwienia formalności;
-P. W. (1)brał udział w zawieraniu umów naJ. B.;
2.naruszenie przepisów postępowania:
-art. 7w zw. zart. 424§1 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów,  taksatywne  wymienienie dowodów jako podstawę ustaleń bez jakiegokolwiek wskazania, które dowody stanowią podstawę ustaleń w  poszczególnych jego fragmentach, co doprowadziło do sprzeczności ustaleń z treścią dowodów uznanych przez Sąd za wiarygodne;
- naruszenie zasady wyrażonej wart. 4 k.p.k.przez dokonanie ustaleń pod tezę z góry założoną, że oskarżonyW.jest winny wszystkich zarzucanych mu przestępstw i oparciu ich de facto na wyjaśnieniach i zeznaniachR. P.orazK. R., złożonych w postępowaniu przygotowawczym;
- naruszenieart. 410 k.p.k.poprzez pozostawienie poza oceną zeznań świadkaL. O.i świadectwa pracyR. P.
i w oparciu o te zarzuty wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoP. W. (1)od zarzucanych mu czynów.
Obrońca oskarżonegoK. R.zaskarżył ten wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając mu w apelacjirażącą niewspółmierność orzeczonej kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności nie uwzględniającej faktu, iż w świetle postawy procesowej oskarżonego, który przyznał się do winy i wyraził szczerą skruchę z powodu popełnionych przestępstw można uznać cele kary z zakresu prewencji indywidualnej w znacznym stopniu za osiągnięte a nadto nie uwzględniającej okoliczności, iż od chwili popełnienia przestępstw przez oskarżonego do momentu wydania wyroku minęło ponad piętnaście lat, wobec czego oddziaływanie orzeczonej kary zarówno na samego sprawcę, jak i na pozostałą część społeczeństwa w zakresie kształtowania świadomości prawnej jest w dużym stopniu ograniczonei w oparciu o ten zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez znaczne złagodzenie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoR.okazała się uzasadniona, zaś apelacja obrońcy oskarżonegoW.okazała się o tyle celowa, iż doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie kwalifikacji prawnej przestępstwa przypisanego temu oskarżonemu, jak i w zakresie kary na korzyść tego oskarżonego.

I
Omówienie apelacji obrońcy oskarżonegoP. W. (1).

Zapoznając się z treścią zaskarżonego wyroku, jak i jego pisemnym uzasadnieniem oraz treścią dowodów, które Sąd I instancji uznał za wiarygodne, jak  i którym tej wiarygodności odmówił, należy odnieść wrażenie, iż obrońca oskarżonegoP. W. (1)zupełnie wybiórczo podchodzi do ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy w zakresie sprawstwa i winy oskarżonegoW.w popełnieniu przypisanych mu czynów, koncentrując się w apelacji wyłącznie na tych fragmentach wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków, z których praktycznie nie wynikają żadne fakty, wskazujące wprost naP. W. (1)jako osobę, która posiadała wiedzę co do tego, iż osoby, które nabywały z jego salonu samochody w leasing, nie mają w ogóle zamiaru, jak i możliwości wywiązania się z umów leasingowych zawartych z(...) S.A.a także w niektórych przypadkach posługiwały się fałszywymi dokumentami bądź też „podszywały” się pod rzekomych nabywców pojazdów. Koncentrując się więc wyłącznie na przytaczanych w apelacji korzystnych dla oskarżonegoW.fragmentach wypowiedzi poszczególnych świadków, tj.Z. F.,J. D.,P. S.,M. D.,Z. K.,P. M.,Ł. J.,W. M. (1),S. M.,J. J. (1),M. F., jak równieżT. K.,W. K. (2),K. S.,J. G.,E. P.,L. J.,M. G. (2),W. M. (2)iT. Ł.faktycznie trudno w ich treści doszukiwać się wzmianek na temat konkretnych przestępczych zachowań oskarżonegoP. W. (1), jakie przypisano mu zaskarżonym wyrokiem a jakie zostały wprost wymienione w zarzucie 1 apelacji. Jednakże apelująca nawet nie stara się całościowo spojrzeć na ocenę wszystkich dowodów a nie tylko powyższych, dokonaną przez Sąd I instancji, która to ocena w zupełnie odmiennym świetle stawia zachowanie się oskarżonegoP. W. (1)odnośnie zbywania samochodów, które stanowią przedmiot konkretnych czynów przestępczych, przypisanych temu oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem. Mówiąc inaczej, apelująca próbuje wykazać dowolność ustaleń Sądu I instancji, koncentrując się wyłącznie na dowodach, które nie wskazują wprost na sprawstwo i winę oskarżonegoW., bagatelizując zaś zupełnie jednoznacznie pomawiająceP. W. (1)wyjaśnienia (zeznania) innych osób, w tym zwłaszczaK. R.iR. P., które znajdują również wsparcie nie tylko między sobą, ale i w innych dowodach, w tym także w relacjach osób przytoczonych przez apelującą. Przyznać należy wprawdzie rację apelującej, iż po przedstawieniu stanu faktycznego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zbiorczo przytoczył wszystkie przeprowadzone na rozprawie dowody, tj. zarówno te, które wskazywały na sprawstwo i winę oskarżonegoW., jak i te, które dla tego oskarżonego były korzystne, jak i wreszcie te, jakie były zupełnie obojętne dla poczynienia ustaleń faktycznych odnośnie zachowania sięP. W. (1)(str. 17-20), ale apelująca już stara się nie zauważać, iż w dalszej części tego uzasadnienia Sąd I instancji przeprowadził szczegółową ocenę poszczególnych dowodów, poczynając od wyjaśnieńP. W. (1)iK. R.a kończąc na zeznaniachR. P., pozostałych pracownikówsalonu (...), pracownikówspółki (...) S.A.wP., nie pomijając również pośrednio oceny zeznańL. O.i przedłożonego na rozprawie świadectwa pracy a także zbędnie (bez jakiegokolwiek wpływu na treść zaskarżonego wyroku) przytaczając dowody, które nie miały żadnego znaczenia dla poczynienia jakichkolwiek ustaleń w sprawie (str. 20-65). Ocena tych dowodów jest całościowa i nie zawiera w sobie żadnych sprzeczności. Pomawiające zaś wyjaśnienia (zeznania) wskazanych wyżej osób (R.,P.) znajdują odbicie w innych dowodach i mimo odmiennej postawy procesowej tych osób w toku rozprawy, zwłaszczaK. R., która to postawa została również prawidłowo oceniona przez Sąd I instancji, nie można mieć w świetle zasad doświadczenia życiowego, wiedzy i logicznego rozumowania wątpliwości, iż te pomówienie zasługują w pełni na wiarę. W związku z tym zupełnie za bezpodstawny uznać należy postawiony w apelacji zarzut obrazy przepisówart. 7 k.p.k.iart. 424§1 k.p.k., jak iart. 4 k.p.k., gdyż przytoczone poniżej rozumowanie świadczy o należytym dokonaniu przez Sąd I instancji oceny zebranych dowodów, zgodnie ze wszelkimi wymogami przepisuart. 7 k.p.k.
Podkreślić należy, iż oskarżonyP. W. (1), jako dealerV. (...)prowadzący salon samochodowy aut tej marki, jak i mając możliwość sprzedaży samochodów markiA. (...)miał nie tylko powód, by zachowywać się w sposób opisany w zaskarżonym wyroku (chęć powiększenia swoich zysków poprzez zwiększenie sprzedaży pojazdów firmie leasingowej –(...)), co wprost wynika z wyjaśnieńK. R., ale i również posiadał ku temu udogodnienia wynikające z umowy zawartej w dniu 22.01.1998 r. (umowa nr (...)) przez oskarżonego jako(...) S.A.ul. (...)wP.o współpracy w zakresie sprzedaży i leasingu samochodów. To właśnie z zapisów tej umowy wprost wynika, iż „sprzedawca”, czyli(...)(a więc sam oskarżonyW.) był zobowiązany do sprawdzenia wiarygodności dokumentów przedstawionych przez klientów, w szczególności pod względem ich autentyczności oraz podpisania kopii tych dokumentów i dostarczenia ichspółce (...) S.A.(§5 umowy) bądź te czynności mógł wykonać upoważniony przez sprzedawcę (czyli oskarżonegoW.) pracownik (§8 umowy) a poza tym umowa ta regulowała obowiązek ze strony klienta dokonania określonej wpłaty początkowej (przedpłaty) warunkującej w ogóle uruchomienie samego leasingu, przy czym wpłata ta mogła zostać dokonana na konto ASOW.lub konto(...) S.A.albo do kasy, przy czym, gdy leasingobiorca dokonał przedpłaty do kasy lub na konto sprzedawcy (czyli(...)), to ten sprzedawca zobowiązany był do przekazania na konto(...) S.A.tej przedpłaty lub przedstawienia firmie leasingowej dowodu dokonania tej przedpłaty (§6 ust. 2 umowy). Treść tej umowy zaś znajduje w pełni odzwierciedlenie w zeznaniachD. F.(dyrektora(...) S.A.), który poza procedurą udzielenia samego leasingu wskazał też na występujące w praktyce odstępstwa od tej procedury w sytuacji, gdy dealer zapewniał o dobrej kondycji finansowej klienta. Świadek podał przy tym, iż te wyjątki w uproszczeniu procedury wynikały z faktu dobrej i wieloletniej współpracy z dealerami, tym bardziej, iż sam fakt posiadania przez nich autoryzacji oznaczał dla nich, jako firmy leasingowej, iż dana stacja cieszy się zaufaniem importera, więc nieraz nawet samo zapewnienie dealera wystarczało, by zaakceptować leasing, zaś dokumenty mogły być później dostarczone. Jednocześnie świadek ten stwierdził, że dla nich, jako leasingodawcy ważna była decyzja (opinia) dealera jak ocenia danego klienta, co wynikało z przekonania, że dealer pracuje na ich (czyli firmy leasingowej) korzyść, zabezpieczając ich interesy z najwyższą starannością, jak i zdarzało się, że samP. W. (1)dostarczał im dokumenty do leasingu (k. 47-51, 72-77, 3020). To właśnie te zeznania, słusznie uznane przez Sąd I instancji za wiarygodne, wraz z treścią przedstawionej wyżej umowy dają pełną odpowiedź na zarzuty apelującej w zakresie prawidłowych ustaleń Sądu I instancji, iż toP. W. (1)(osobiście bądź przez swoich pracowników) miał obowiązek weryfikacji dokumentów przedłożonych i niezbędnych do zawarcia umowy leasingowej oraz dokonywania oceny ich wiarygodności. Taki układ zawarty między firmą leasingową a ASOW.dawał natomiast oskarżonemuW.wyjątkowe pole do postępowania nieuczciwego wobec firmy leasingowej, tj. niezgodnie z przepisami prawa, tj. w sposób przypisany oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem, by w ten sposób dokonać sprzedaży (tu: firmie leasingowej) jak największej liczby oferowanych w salonie samochodów, zaś taki właśnie zamiarP. W. (1)wprost logicznie wynika z wyjaśnieńK. R.. W tych okolicznościach sprawy nie może więc budzić wątpliwości częsta i nieprzypadkowa obecnośćK. R.wsalonie (...), która to obecność, poza wyjaśnieniami oskarżonegoR.iR. P.znajduje potwierdzenie także w wyjaśnieniachP. W. (1)(k. 4637-4645), chociaż co do znajomości zR., jak i celu jego wizyt w salonie oskarżonyW.był dość zachowawczy w słowach, pierwotnie nawet negując, by go znał (k. 4539-4545).
K. R.natomiast w toku swoich pierwszych wyjaśnień w śledztwie, kiedy jeszcze nie przyznawał się do winy, nie tylko potwierdził swoją znajomość zP. W. (1), jak i otrzymywanie od niego pieniędzy za „załatwienie” klientów biorących samochody w leasing, ale również w tych wyjaśnieniach już opowiedział (choć tylko pobieżnie) o okolicznościach związanych z nabyciem w leasing samochodów markiV. (...)nr rej. (...),nr rej. (...)inr rej. (...)przezZ. K.iP. M.(dot. przestępstw opisanych w części wstępnej wyroku w pkt I d, e, f), mimo że nabywcy nie dysponowali środkami ani na zapłatę przedpłat na te samochody, ani na spłacanie rat leasingowych. Nadto w tych wyjaśnieniach już oskarżonyR.przyznał, że w tym salonie widywał także mężczyznę o nazwiskuD., który również był częstym bywalcemsalonu (...)i było widoczne, że dobrze się znał zW., zaś od tego ostatniego dowiedział się, żeD.nabył na przełomie XI i XII 1999 r.A. (...)(k. 2589-2592). To ostatnie stwierdzenie znajduje znów odbicie w przypisaniu oskarżonemuW.zachowania przestępczego opisanego w części wstępnej wyroku w punkcie Ig. Podkreślić zaś należy, iż również ta ostatnia okoliczność wskazana w wyjaśnieniachR.okazała się prawdziwa, gdyż nawet sam oskarżonyW.przyznał, żeM. D.był mu znany z salonu, choć zaprzeczał bliższych kontaktów z tym mężczyzną (k. 4539-4545, 4637-4645). Na te zaś bliższe kontakty wskazujeK. R.podczas kolejnych, niżej opisanych wyjaśnień, jednoznacznie stwierdzając, iżD.iW.byli spoufaleni ze sobą i mówili sobie na „ty”, jak również był świadkiem rozmów między nimi na temat wzięcia samochodu w leasing.
W toku kolejnych wyjaśnień w śledztwie (k. 2596-2605)K. R.nie tylko potwierdził powyższe wyjaśnienia, to nadto przyznał, że pojazdy te nabyte zostały w leasing na podstawie sfałszowanych dokumentów. Poza tym podczas tych wyjaśnień oskarżonyR.opisał okoliczności związane z nabyciem w leasing samochodu markiV. (...)nr rej. (...)przezM. M. (1)(dot. czynu opisanego w części wstępnej wyroku w punkcie I a). Z wyjaśnień tych wyraźnie wynika, iżK. R.wprost zarekomendowałM.jako potencjalnego nabywcę tego samochodu w leasing, przy czymW.wiedział, żeM.nie posiada środków pieniężnych, gdyż w rozmowie zW.sam przyznał, że nie ma pieniędzy nawet na wpłatę początkową. OskarżonyR.opisał przy tym mechanizm działania samegoP. W. (1)w takich sytuacjach, polegający na wystawianiu przez niego (jego firmę) fikcyjnych faktur na tzw. doposażenie pojazdu, by w ten sposób ominąć obowiązek zapłaty przez takiego niewypłacalnego klienta przedpłaty bądź też wystawianiu przez klienta fałszywych faktur na rzecz(...), z których wynikałoby, że klient wykonał na rzecz(...)określoną usługę, której w rzeczywistości nie zrealizowano a jednocześnie by osiągnąć zamierzony cel, tj. sprzedać taki pojazd firmie leasingowej, by następnie mogła go nabyć taka niewypłacalna osoba.K. R.logicznie przy tym wywodził, iż(...)był przekonany, że rzeczywiście wpłata początkowa został przez klienta uiszczona i wypłacał(...)zapłatę za samochód w zawyżonej kwocie.
Z tych wyjaśnień również wprost wynika, iżP. W. (1)miał pełną świadomość nierzetelności klientów, którym ułatwiał zawarcie umowy leasingowej. Oskarżony bowiem podał, że przy okazji pojazdu zamawianego dlaM.W.jednoznacznie powiedział, że z chęcią sprzedałby dwa kolejne pojazdy będące na stanie jego salonu, byleby jakaśfirma (...)się, to on załatwi leasing w(...).K. R.opisał tu okoliczności nabycia na podstawie fałszywych dokumentów i na podstawione osoby samochodów markiV. (...)nr rej. (...)iV. (...)nr rej. (...)przezŁ. J.(dot. czynów opisanych w części wstępnej wyroku w punkcie I b, c), stwierdzając, żeP. W. (1)wiedział, że firma, na którą miały zostać wzięte w leasing oba pojazdy jest fikcyjna.
Podczas tych wyjaśnień oskarżonyR.również przedstawił okoliczności związane z nabyciem w leasing na podstawie sfałszowanych dokumentów na osoby podające się zaJ. B.iW. K. (1)samochodów markiV. (...)nr rej. (...)inr rej. (...)nr rej. (...)inr rej. (...)nr rej. (...)(dot. czynów opisanych w części wstępnej zaskarżonego wyroku w punkcie II a, b, c, d). Tu również wprost oskarżony wskazał na brak dokonania przedpłat przez wskazanych leasingobiorców i na zawyżenie przezP. W. (1)faktur na te pojazdy. Należy przy okazji tych wyjaśnień zauważyć, iż w bardzo krótkim czasie ci sami ludzie (zeS.–M. F.,J. J. (1)) „załatwiali” wsalonie (...)wP.na dwie różne firmy, również zeS., aż cztery samochody i za każdym razem nie dokonywali żadnej wpłaty wstępnej. Ta okoliczność więc tylko dodatkowo przekonuje o wiarygodności wyjaśnieńK. R.w zakresie pełnej świadomościP. W. (1)co do rzeczywistych zamiarów tych nabywców pojazdów w leasing zeS., jak  i posługiwania się przez nich fałszywymi dokumentami.
W tych też wyjaśnieniach, o czym już wyżej wspomniano,K. R.podał okoliczności dotyczące znajomościM. D.zP. W. (1), jak również związane z powzięciem wiedzy odR. P., iżD.wziął (a raczej „załatwił” wzięcie) dwa samochody w leasing na inne osoby, co dotyczy samochodów markiA. (...)nr rej. (...)35 Furgonnr rej. (...)(dot. czynów opisanych w części wstępnej wyroku w punkcie I g, h), przy czym także i w tym przypadku zawarcie umów leasingowych nastąpiło na podstawie „lewych” dokumentów.
K. R.podczas następnych wyjaśnień nie tylko potwierdził swoje wcześniejsze relacje, to nadto uzupełnił je o kolejne okoliczności (k. 2631-2642, 2643-2652). To z tych wyjaśnień odnośnie samochodu wziętego w leasing naM. M. (1)(dot. czynu opisanego w części wstępnej zaskarżonego wyroku w punkcie I a) wynika wprost słuszna konstatacja przesłuchiwanego, iżP. W. (1)wiedział, że dokumenty przedłożone przezM.są fałszywe, bowiem samW.przy nim dzwonił do(...)rekomendującM.jako swojego dobrego znajomego, mimo że to nie było prawdą, i aby go szybko załatwić. Również wprost z tych wyjaśnień wynika, iż oskarżonyW.stawiał warunek załatwienia leasingu na samochody opisane w części wstępnej zaskarżonego wyroku w punkcie I b, c, polegający na tym, by dokumenty do tych leasingów były „dobrze zrobione”.
Poza tym w tych wyjaśnieniach, jak i zresztą wcześniejszych,K. R.ponownie wyjaśnił na tematM. D., jego znajomości nie tylko zP. W. (1), ale i dwomaL., którym wprost oferował możliwość załatwienia wszelkich dokumentów, opisując ponownie swoją wiedzę na temat wzięcia w leasing samochodów opisanych w części wstępnej zaskarżonego wyroku w punkcie I g, h.
Poza tymK. R.wprost wyjaśnił, iż odP. W. (1)dowiedział się, iż posiadał od wiedzę o tym, że dokumenty, na które wzięto w leasing cztery samochody (dot. pojazdów opisanych w części wstępnej wyroku w punkcie II a, b, c, d) były „lewe”, jak również od niego dowiedział się podczas rozmów, iż od początku 1999 r.W.załatwił 15-20 samochodów w leasing na podstawie fałszywych PIT-ów a przy tym współpracował z nim jego pracownikR. P.oraz paniA.z(...). Oskarżony ponownie też przedstawił tu proceder prowadzony przezP. W. (1)związany z zawyżaniem faktur celem upozorowania dokonania przez klienta pierwszej wpłaty.
K. R.przy tym nie tylko potwierdził swoje wcześniejsze wyjaśnienia, ale także wyjaśnił, że nie tylko odR. P., ale i od samegoW.dowiedział się, żeM. D.załatwił w salonie omówione wyżej dwa samochody, jak również widziałD.w salonie wtowarzystwie (...), którzy byli zainteresowani nabyciem tych pojazdów, ale nie na siebie, i celem wywiezienia ich za wschodnią granicę.
Co istotne oskarżonyR.wprost podał, żeR. P.wszystko i zawsze konsultował zW.i obaj wiedzieli, że dokumenty są „lewe”.
Wreszcie o świadomościP. W. (1)na temat fikcyjności dokumentów, jak  i nierealności dotrzymania warunków umów leasingowych przez leasingobiorców świadczą te wyjaśnieniaK. R., jak i kolejne (ostatnie złożone w śledztwie) na k. 2656-2658 odnośnie wziętych w leasing samochodów opisanych w części wstępnej zaskarżonego wyroku w punktach II a, b, c, d, I b, c, d, e, f, dodając, iżP. W. (1)wiedział, że samochody te zostaną wywiezione na wschód. Poza tymK. R.w tych ostatnich wyjaśnieniach wskazał też na swoją wiedzę odnośnie wzięcia w leasing samochodu markiV. (...)nr rej. (...)przezM. G. (1)(dot. czynu opisanego w części wstępnej wyroku w punkcie II e). Oskarżony wyjaśnił, iż na spotkaniu w przedmiocie tego auta zW.byliJ. L.zM. G. (1)a także jacyśL.i w tym przypadkuW.był również zorientowany w fikcyjności transakcji, również zawyżając cenę auta o doposażenie.
Sąd I instancji oceniając te wyjaśnienia zasadnie dał im wiarę, gdyż nie dość, że w przedmiotowym zakresie były one konsekwentne, to nadto znajdują one potwierdzenie w szeregu innych wiarygodnych dowodów, w tym zwłaszcza w wyjaśnieniachR. P.oraz zeznaniach świadków, którzy uczestniczyli w transakcjach. Słusznie przy tym Sąd Okręgowy zauważył, żeK. R.w tych pomawiających nie tylkoP. W. (1), ale i szereg innych osób o przestępcze zachowania związane z fałszowaniem dokumentów i posługiwaniem się nimi podczas wyłudzania pojazdów od firmy leasingowej nie wybielał siebie, ale wręcz wprost siebie obciążał wieloma zachowaniami, co pozwoliło na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej za te przestępstwa, w których brał współudział. Co istotne przy tym, słusznie Sąd I instancji nie mógł uznać za wiarygodne wyjaśnień tego oskarżonego złożonych na rozprawie i to zarówno podczas pierwszego procedowania przed Sądem Rejonowym -P.iJ.wP.(k. 7765-7766, 7782-7783), jak i przed Sądem Okręgowym (k. 9736-9738), gdyż zupełnie nielogicznie brzmiały jego zapewnienia, że w śledztwie został w to przyznanie się wmanipulowany przez funkcjonariuszy CBŚ i te pomawiające wyjaśnienia dyktowali mu wręcz ci funkcjonariusze, skoro większość tych przesłuchań została przeprowadzona przez prokuratora (kobietę), nie potrafiąc jednocześnie ustosunkować się do tej sprzeczności w swoich wypowiedziach. Poza tym to te wyjaśnienia ze śledztwa korespondowały z szeregiem innych dowodów a nie te złożone na rozprawie. Z tych też powodów wyjaśnienia oskarżonego z rozprawy w żaden sposób nie mogą skutecznie podważyć wiarygodności jego wyjaśnień ze śledztwa.
Sąd I instancji, dając wyraz swojej ocenie wyjaśnieńK. R.na stronach 23-27 uzasadnienia zaskarżonego wyroku w dalszej części tego uzasadnienia wskazał na konkretne dowody, które te wyjaśnienia potwierdzają. Podkreślić należy przy tym, iż relacje oskarżonegoR.odnośnie dalszych losów konkretnych pojazdów po wzięciu ich w leasing a które stanowią element ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji nie są w ogóle kwestionowane przez strony, więc Sąd odwoławczy w tym zakresie nie znajduje potrzeby, by do tych kwestii również się odnosić. Natomiast Sąd I instancji również w tym zakresie przytoczył konkretne dowody, które tylko potwierdzają prawdomównośćK. R.w zakresie jego wiedzy na wskazany temat, co tylko dodatkowo potwierdza prawidłowość oceny jego pomawiających wyjaśnień, w tym pomawiających oskarżonegoP. W. (1).
Poza tym wyjaśnieniaK. R., w których pomawiałP. W. (1), znajdują pośrednio także odbicie w zeznaniachD. W. (1), który wielokrotnie podwoziłR.dosalonu (...)i widział, żeR.wchodząc tam przeważnie chciał rozmawiać zW.a nadtoR.mówił mu, choć bez szczegółów, że zajmuje się pośrednictwem w poszukiwaniu klientów, którzy chcą zakupić samochód w ramach leasingu odfirmy (...)(k. 182-185, 8623, 10172-10173) iD. A., który był wsalonie (...)zR., widział, żeR.miał dobre kontakty zW., gdyż zaraz po wejściu do salonu zawsze pytał oW.oraz mówili sobie na „ty” (k. 237-238, 10174-10179).
R. P.już w swoich pierwszych wyjaśnieniach (k. 4412-4419) podał, że w przypadku „znajomych”W.nie musieli płacić przy zamówieniu samochodu, zaś zupełnie inaczej było w przypadku klientów, którzy przychodzili „z ulicy”. Przy czym w przypadku umów leasingowych w zależności od osoby, będącej klientem w salonie osobę taką obsługiwali on alboP. C., alboP. W. (1), choć zdarzało się, że to on podpisywał umowy klientom, którzy byli znajomymiW.. Świadek już w tym wyjaśnieniach podał, iżK. R.przyprowadzał do salonu klientów, którzy brali pojazdy w leasing po wcześniejszych uzgodnieniach zP. W. (1). Świadek wskazał na takich klientów jako nabywców pojazdów opisanych w części wstępnej wyroku w punkcie I b, c. Świadek zgodnie z wyjaśnieniamiK. R.wyjaśnił, że z reguły klienci przyprowadzani przezR.i za wiedząW.nie dokonywali wpłaty początkowej i w tych przypadkach były zawyżane faktury, przy czym faktury na to doposażenie wystawiały „zaprzyjaźnione zW.firmy”. Praktycznie te samochody, które wynikają z zarzutów co do wartości fakturowej były w taki właśnie sposób zawyżone, przy czym zarówno sprzedawca (taki jak on), jak i dealer otrzymywali określone prowizje od kwoty, jaka widniała na fakturze. Świadek podczas tego wyjaśnienia podał przykłady konkretnych samochodów, dla których wystawiono takie fikcyjne faktury na doposażenie. Poza klientami odR.byli też klienci odM. D.iS. M., tj.J. D.iW. M. (1), którzy wzięli samochodyA. (...)iV. (...)(dot. pojazdów opisanych w opisach czynów zawartych w części wstępnej zaskarżonego wyroku w punkcie I g, h). Świadek przy tym wiedział, że w przypadku tegoA. (...)z propozycją nabycia tego samochodu wyszedłM. D., zaś figurantem byłD.. Świadek też zeznał na temat konkretnych klientów odR..
W kolejnych wyjaśnieniach (k. 4429-4430) świadek wprost wskazał na klientów, których do salonu przyprowadzałK. R., tj.M.,K.,M.,F.,J., jak i na wystawianie faktur dotyczących fikcyjnego doposażenia. Co istotne przy tym, świadek wprost potwierdził, że były sytuacje, iż na polecenieP. W. (1)wypisywał dokumenty potwierdzające wpłatę początkową, mimo że takich pieniędzy nie widział.
Świadek podobnie też zeznał podczas kolejnych przesłuchań (k. 4439-4441, 4483-4487, 4495-4500, 7409-7410 i 9806-9809) wprost wskazując, iż o tym procederze wiedziałP. W. (1), gdyż bez jego wiedzy i zgody w firmie nic się nie działo i to nawet wówczas, gdy przebywał na urlopie.
Podkreślić należy, iż wprawdzie zeznania te nie zawierają tak licznych szczegółów, jak wyjaśnieniaK. R., to jednak w pełni potwierdzają wiarygodność niekorzystnych dlaP. W. (1)twierdzeń oskarżonegoR.. Wynika z nich bowiem jasno, iżP. W. (1)korzystał z „usług”K. R., również brał udział w „załatwianiu” leasingów dot. samochodów nabywanych przezJ. D.iW. M. (1).
W związku z powyższym rację ma Sąd I instancji dając wiarę tych pomawiającymP. W. (1)zeznaniom i słusznie Sąd ten nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania zeznań tego świadka, w tym również z powodów podnoszonych przez obronę o rzekomym konflikcie świadka zP. W. (1)związanym ze zwolnieniem go z pracy (str. 55-56 uzasadnienia). Sąd I instancji pośrednio więc odniósł się w ten sposób do zeznańL. O.i świadectwa pracy, uznając, iż te eksponowane przez obronę okoliczności nie miały tu żadnego znaczenia na ocenę zeznań świadkaP.. Zauważyć zresztą należy, iż samR. P.przyznał, żeP. W. (1)miał do niego pretensje związane z użytkowaniem samochodu będącego na stanie ASOW., że posądzał go o kradzież pieniędzy i że w związku z tym zaproponował mu rozwiązanie pracy za porozumieniem (k. 4454-4458). Słusznie Sąd I instancji zwrócił uwagę na fakt, iż to nieporozumienie dotyczy zupełnie innego okresu (świadectwo pracy, do którego odwołuje się apelująca nosi datę 30.01.2001 r. – k. 10242). Poza tym na rozprawie przywołany w apelacji świadekL. O.nie potrafił się ustosunkować do oświadczenia pisemnego datowanego na 28.12.2000 r. a przedłożonego przez obrońcę na rozprawie w dniu 23.02.2015 r., nie potrafił powiedzieć dlaczego to oświadczenie zostało sporządzone i w ogóle nie kojarzyłR. P.(k. 10274-10275), jak również iR. P.nie potrafił nic powiedzieć na temat okoliczności wynikających z tego oświadczenia. JednocześnieR. P.nie wykluczył, że jednak otrzymał do rąk świadectwo pracy odP. W. (1)(k. 10275), które zostało przedłożone przez obrońcę oskarżonego w toku rozprawy (k. 10242). Podkreślić jednak należy, że treść tego świadectwa podkreśla tylko wiarygodność zeznańR. P., iż został zwolniony z pracy w wyniku rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, zaś treść oświadczenia może sugerować to co zeznałR. P., iż był podejrzewany przez pracodawcę, że jest „złodziejem”. Skoro zaś Sąd I instancji uznał, że te okoliczności pozostają bez znaczenia dla oceny wiarygodności świadkaP., to mając również na uwadze fakt rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, a nie w wyniku choćby zwolnienia dyscyplinarnego, tę ocenę Sądu Okręgowego należy w pełni zaaprobować, tym bardziej zresztą, iż zeznaniaR. P.nie są odosobnione, bowiem znajdują odbicie nie tylko w wyjaśnieniachK. R., ale i zeznaniach drugiego ze sprzedawcówP. C.. W związku z powyższym nawet brak dokładnego ustosunkowania się przez Sąd I instancji do powyższych dowodów i okoliczności nie mogło mieć jakiegokolwiek znaczenia na treść zaskarżonego wyroku. Zresztą również apelująca nie stara się wykazać jakie to uchybienie mogło mieć wpływ na ocenę zeznańR. P.i wyjaśnieńP. W. (1). W związku z tym zarzut apelacyjny postawiony wpunkcie 2naruszeniaart. 410 k.p.k.uznać należy za chybiony.
P. C.potwierdził zeznaniaR. P.co do warunków procedury dotyczącej zawarcia umowy leasingowej a przede wszystkim co do zachowania się ich szefa, czyliP. W. (1). Wprawdzie świadek ten nie wspomniał o nielegalnych poczynaniachP. W. (1)bądź innych osób, ale potwierdził relację kolegi – sprzedawcy, iżW.był w całości transakcji sprzedaży zorientowany, posiadał głos decydujący co do ustalanych warunków sprzedaży leasingowanych samochodów, przy czym nie była możliwa sytuacja, by on lubR. P.bez wiedzyW.obsłużyli klienta od początku do końca a zdarzało się, że toP. W. (1)rozpoczynał osobiście obsługę niektórych klientów, przyjmując najpierw klienta u siebie w gabinecie a następnie na warunkach ustalonych z klientem przekazywał im dalszy bieg sprawy do formalnego załatwienia i przedłożenia w(...). Świadek ten również potwierdził zeznaniaP.i wyjaśnieniaR., zeznając, iż niejednokrotnieK. R.odwiedzał salon i bywał w gabinecieP. W. (1). Poza tym zdarzało się, że klienci chcieli wziąć samochód w leasing bez dokonania opłaty początkowej i w tym zakresie klienci ci rozmawiali tylko zW.. RównieżP. C.potwierdził, że obsługiwał niejednokrotnieJ. S., który bezpośrednio kontaktował się zP. W. (1), uzgadniając z nim warunki leasingu (k. 131-133, 134-137, 8539-8540, 9800-9801). Zeznania tego świadka znów korespondują z zeznaniamiJ. S., nabywcy w leasing czterech samochodów, których dotyczą czyny przypisane oskarżonemuW.a opisane w części wstępnej zaskarżonego wyroku w punkcie III a, b, c, d. Nie dość, iż świadek ten w ogóle nawet nie był w(...), to nadto początkowo zaprzeczając, by cokolwiek załatwiał zP. W. (1)i negując znajomość z nim (k. 3746-3756), ostatecznie przyznał, że rozmowy prowadził zP. W. (1), uzgodnił z nim, że nie dokona wstępnych opłat, natomiast wystawi fikcyjne faktury na wykonanie usług, co zresztą uczynił pod dyktandoW.i wystawienie tych faktur zaproponował muW..W.przy tym nie miał zastrzeżeń, że nie ma on pieniędzy na dokonanie pierwszych wpłat a mimo to mógł zawrzeć umowy leasingowe na 4 samochody w krótkim przedziale czasowym. Świadek przyznał, że nie płacił rat leasingowych, gdyż nie miał na to pieniędzy a co istotne, nawet nie przedkładał zaświadczeń z ZUS i Urzędu Skarbowego o niezaleganiu z płatnościami (w/w zeznania oraz k. 3850-3858, 3866-3867, 7481-7482). Sąd Okręgowy słusznie uznał te zeznania za wiarygodne, wskazując jednoznacznie na dowody i okoliczności potwierdzające prawdomówność pomawiającychP. W. (1)twierdzeń (str. 49-50 uzasadnienia). Co istotne, także zeznania te nie tylko pokazują, iż można było za pośrednictwemP. W. (1)i przy jego wiedzy we wskazanym zakresie uzyskać samochody w leasing, mimo niespełniania wymogów otrzymania takich pojazdów na warunkach(...), to nadto w tym zakresie zeznania te korespondują nie tylko z zeznaniamiR. P.iP. C., to nadto korespondują z wiarygodnymi wyjaśnieniamiK. R.co do mechanizmu postępowaniaP. W. (1)w sytuacji, gdy po prostu klient chętny do wzięcia samochodu zsalonu (...)w leasing nabywał w takim systemie konkretny pojazd, mimo, iż nie spełniał warunków, zwłaszcza z powodu braku środków pieniężnych (uzyskiwania określonych dochodów) do zawarcia takiej umowy z(...) S.A.wP..
Odnośnie samochodu, o którym mowa w opisie czynu przedstawionego w części wstępnej zaskarżonego wyroku w punkcie II e zbieżnie z wyjaśnieniamiK. R.wypowiedział się świadekM. G. (1). Świadek ten bowiem wyraźnie wskazał naP. W. (1), z którym na temat wzięcia tego samochodu w leasing rozmawiał mężczyzna ops. (...), wówczas dano mu do podpisu jakieś dokumenty a także musiał wypisać pod dyktandoW.treść faktury na wykonanie jakiejś usługi, której nie wykonał, przy czymP. W. (1)tłumaczył mu, że to konieczne, bo nie było pierwszej wpłaty. Istotny jest również fakt, iż z zeznań tych wynika, że świadek nawet nie okazywał dowodu osobistego, od ręki wydano mu samochód, zaś ten(...)mówiłW.na „ty”, przy czym wysławiał się łamaną polszczyzną z naleciałością rosyjskiego. Widać było, że oni dwaj dobrze się znają a także było wiadomym, że tym samochodem od razu pojadą doW., po czym samochód zaginie i będzie musiał zgłosić kradzież (k. 2483-2488, 2501-2503, 2521-2522, 2532-2536, 2540-2542). Sąd I instancji zasadnie tym zeznaniom dał w pełni wiarę z uwagi na ich konsekwencję, potwierdzenie w wystawionej fakturze na fikcyjną usługę przewozu żwiru (str. 38-39). Poza tym, jak wyżej wspomniano, zeznania tego świadka tylko potwierdzają prawdomównośćK. R.na temat wzięcia w leasing tego samochodu, w tym udziału w tym przedsięwzięciu mężczyzny zza wschodniej granicy (wedługR.z Litwy), jak i zachowania sięP. W. (1), który wiedząc, iż cała transakcja jest fikcją postanowił jednak doprowadzić do zawarcia umowy leasingowej zM. G. (1).
Współoskarżony w niniejszej sprawieZ. F.w swoich wyjaśnieniach potwierdził relacjęK. R.w zakresie możliwościK. R.w załatwieniu w leasing samochodów dlaZ. K.(dot. opisanych w części wstępnej zaskarżonego wyroku samochodów w punkcie I d, e), mimo że ten nie dysponował pieniędzmi, którymi mógłby ten leasing spłacić. Świadek ten przyznał, że te dwa samochodyK.wziął na podstawie wcześniej sfałszowanych dokumentów, przy czym w salonie zW.rozmawiałR.. Z relacjiR.iK.wie natomiast, iż w tym przypadkuW.zawyżył ceny aut.
Wreszcie, co istotne, z relacjiR.dowiedział się, że ten „kręci” zW.2 lata, choć o samych „przekrętach” nie mówił. Słyszał natomiast kiedyś w barze, jak jakieś osoby, w tym jedna łamaną polszczyzną, pytały sięR.o możliwość załatwienia w leasing różnych samochodów aR.twierdził, że jak będą „dokumenty”, to sprawę idzie załatwić w miarę szybko. OskarżonyF.potwierdził także, żeR.wsalonie (...)czuł się swobodnie i było widać, że dobrze się zna zR. P.iP. W. (1)(k. 2318-2321, 2323-2325, 2326-2329, 2330-2331, 2357-2360, 2384-2387, 2394-2398, 2403-2406, 7681-7682, 9734-9736). W powyższym zakresie Sąd I instancji zasadnie wyjaśnieniom tym dał wiarę, gdyż w pełni korespondowały one z relacjamiK. R.iR. P.(str. 28-30 uzasadnienia). Bez znaczenia natomiast dla oceny pomawiającychP. W. (1)wyjaśnieńR.i zeznańP.jest fakt, iż oskarżonyF.kwestionował swoją winę w zakresie akurat brania udziału w tych czynach, gdyż ta okoliczność pozostaje bez znaczenia dla oceny zachowania sięP. W. (1).
Z. K.tylko potwierdził powyższą relacjęZ. F., przyznając, żeR.zF.namówili go do wzięcia dwóch samochodów w leasing, potwierdzając, że nie miał na to pieniędzy. OdR.dowiedział się natomiast, że nie musi mieć ani pieniędzy, ani dokumentów a oni i tak wszystko załatwią i nie będzie problemów. Przyznał, żeR.twierdził, że wszystko jest „załatwione” i może brać samochody w leasing, zaś dokumenty załatwiłR.. Przyznał, że jegoP. W. (1)nie obsługiwał a tylko czynił to wsalonie (...). Natomiast świadek przyznał, iż widać było po zachowaniuR., iż jest stałym bywalcem salonu i że jest tam znany a nadto, żeR.rozmawiał zP.iW.i mówili sobie po imieniu (k. 2121-2126, 2143-2146, 2166-2168, 2169-2172, 2177-2181, 8093-8094, 9803-9805). Zasadnie w znacznej części tym zeznaniom Sąd I instancji dał wiarę, gdyż w istotnych wątkach świadek był konsekwentny a poza tym zeznania te korespondowały z omawianymi wyżej wyjaśnieniamiK. R.iZ. F.(str. 35-37 uzasadnienia).
Podobnie na temat „załatwienia” samochodu w leasing wypowiedział się w swoich zeznaniachP. M., który wziął w leasing samochód opisany w części wstępnej wyroku w punkcie I f. Świadek przyznał, że miał mierne dochody ze swojej działalności, aleK. R.załatwił mu fałszywe dokumenty, by mógł na ich podstawie wziąć samochód w leasing. Przyznał, że gdyby nie te sfałszowane dokumenty, to nie uzyskałby pojazdu w leasingu, gdyż nie było go stać na płacenie rat. Wreszcie świadek podał, że dokumenty te w salonie składałR.a w salonie był także zK..P. M.zeznał też, że całą sprawę tego leasingu załatwiłR.zR. P.. Nie potrafił powiedzieć, bo nie pamiętał, czy przy tych uzgodnieniach był obecnyP. W. (1)(k. 2233-2236, 2253-2256, 2270-2272, 2278-2283, 2286, 8292, 9809-9810). Słusznie Sąd I instancji uznał te zeznania za wiarygodne z uwagi na ich korelację z wyjaśnieniamiK. R.iZ. K.a takżeJ. P. (2)(str. 37 uzasadnienia). Jedynie w uzupełnieniu dodać należy, że zeznania te także korespondują z zeznaniamiR. P.. Skoro bowiem z relacji tych osób wynika, żeP. W. (1)decydował z ramienia swojego salonu samochodowego, że z konkretną osobą może zostać zawarta umowa leasingowa, to oczywistym jest, iż i w tym przypadku wiedział o sytuacji majątkowej świadka, nie pozwalającej mu na uzyskanie leasingu wfirmie (...). Podkreślić też należy, iż świadek ze zdjęć rozpoznałP. W. (1), więc bez wątpienia musiał mieć z nim styczność w autosalonie podczas omawianego przez niego uzgadniania warunków leasingu.
M. M. (1)w swoich zeznaniach na temat nabycia na siebie samochodu markiV. (...)(dot. pojazdu opisanego w części wstępnej zaskarżonego wyroku w punkcie I a) podał, iż toR.załatwił wszelkie dokumenty  i formalności związane z wzięciem tego samochodu w leasing. Natomiast zR.i osobiście zW.ustalił, że nie dokona żadnej przedpłaty, gdy nie ma na to pieniędzy i tę wpłatę na siebie brałW.. Również w toku tych zeznań świadek przyznał, żeW.sam zaproponował sprzedaż w leasing dwóch samochodów markiV. (...)iV. (...)(dot. pojazdów opisanych w części wstępnej zaskarżonego wyroku w punkcie I b, c) i wówczasR.zaproponował by dał mu „firmę” (czyli „papiery” na firmę) a on już resztę z leasingiem załatwi. Ostatecznie sprawa ta miała być tak załatwiona, że klient tylko przyjedzie, podpisze umowę leasingu i pobranie samochodu a tym klientem okazał sięŁ. J.. Tu również nikt nie wpłacał opłat początkowych i „załatwiono” zawyżenie wartości pojazdów. Całość załatwienia tego leasingu zleciłW.R. P., zaś rozliczenia za auta prowadziłR.zW.iP.(k. 2858-2861, 2866-2869, 8541). Sąd Okręgowy również i te zeznania ocenił zgodnie z wymogamiart. 7 k.p.k., wykazując ich zgodność z omówionymi już wyżej zeznaniamiR. P.oraz zeznaniamiŁ. J.(ps.(...)) a także w zakresie samego mechanizmu postępowaniaP. W. (1)przy zawieraniu w takich sytuacjach umów leasingowych (przy braku środków pieniężnych na wpłatę pierwszej raty, jak i posługiwania się fałszywymi dokumentami dotyczącymi konkretnego podmiotu gospodarczego) oraz wiedzyW.co do fikcyjności danych dotyczących firmy, na którą miały być brane samochody w leasing z wyjaśnieniamiK. R.(str. 39-41 uzasadnienia).
Prawdą jest, iżŁ. J.w swoich zeznaniach potwierdził relacjęM. M. (1)odnośnie samochodów nabytych na nazwiskoS. D., przy czym wszelkie dokumenty i same formalności w salonie zR. P.załatwiałK. R.. Świadek przyznał, że cena pojazdów została zawyżona, niczego nie płacił przy zawieraniu umów, zaś ten pracownik (P.) nawet go o ratę nie pytał. Poza tym z relacjiR.wie, że zna dobrzeW., że wszystko z nim załatwi i nie będzie problemów. Sam nie widział, by na ten tematR.zW.rozmawiał (k. 2942-2947, 3041-3044, 3071-3074, 3078-3080, 6645-6646, 7679, 9801-9803). Zasadnie więc i tym zeznaniom Sąd I instancji dał wiarę, nie znajdując przy tym jakichkolwiek okoliczności, które przemawiałyby za celowym i niewiarygodnym obciążaniem przez świadka kogokolwiek w tej sprawie (str. 41-42 uzasadnienia).
Z koleiJ. D., na którego zostało wzięte w leasingA. (...)(dot. samochodu opisanego w części wstępnej zaskarżonego wyroku w punkcie I g) wprost zeznał na niekorzyśćM. D., który powiedział mu, by wziął w leasing ten samochód i mu go przekazał, byD.mógł dalej ten pojazd sprzedać. Tak też się stało, przy czym z treści rozmowy z pracownikiemsalonu (...)wynikało, że ten pracownik jest wtajemniczony w całą sprawę. Ten pracownik przedstawił go w(...)jako dobrego klienta. Świadek potwierdził też, że pojazd ten nie został doposażony, w tym nie posiadał żadnego laptopa. Przyznał, że nie posiadał żadnych dochodów, za to auto niczego nie płacił a cały mechanizm sprawy przekazał muD.. Przyznał też, że zW.nie miał styczności. Po przekazaniu samochoduD.okazało się, że został on sprzedany na Litwę.
Sąd I instancji powiązując te zeznania z zeznaniamiP. S.(k. 1815-1816, 1833-1834, 1854-1856, 1862-1863, 1878-1879, 1892-1894, 8246-8246a, 10017-10019) iP. Z.(k. 1935-1936, 1945-1946, 1980-1983, 1990-1993, 8003, 9810-9812) jednoznacznie wykazał ich wiarygodność, tym bardziej, że zeznania tych osób są ze sobą wzajemnie spójne i znajdują potwierdzenie w zabezpieczonych dokumentach. Jednocześnie Sąd I instancji poprzez te zeznania wyraźnie zaznaczył, iż w związku z tak nabytym w leasing pojazdem o dalszych jego losach decydowałM. D.(str. 30-34 uzasadnienia). Podkreślić przy tym należy, iż zeznania te, zwłaszczaJ. D.wprost potwierdzają wyjaśnieniaK. R., z których wynika, żeM. D.znał się dobrze zP. W. (1)i że to on załatwiał także sprawy dotyczące wzięcia pojazdów w leasing naJ. D., co zresztą także znajduje potwierdzenie w wiarygodnych zeznaniachR. P.. W tych okolicznościach sprawy słusznie Sąd I instancji nie dał wiary zeznaniomM. D.(k. 2012-2013, 2023-2024, 2061-2062, 7678-7679), gdyż świadek ten jedynie zaprzeczał by znałP. W. (1), by załatwiał samochody w leasing, nie starając się nawet próbować wykazać, że pomawiające go osoby niezasadnie go pomawiają o udział w tym procederze. Sąd Okręgowy zaś dokładnie wskazał, które to osoby w swoich wiarygodnych zeznaniach spójnie pomawiająM. D.(str. 34-35 uzasadnienia) a co za tym idzie i równieżP. W. (1), z którym przecież osobiścieM. D.miał kontakt i go znał dobrze. W świetle zaś zeznańR. P.wniosek sam się nasuwa, iż toM. D.omówił zP. W. (2)wszelkie okoliczności dotyczące nabycia w leasing tego pojazdu, jak i pojazdu na osobęW. M. (1)(dot.V. (...)opisanego w części wstępnej wyroku w punkcie I h).
Z zeznańS. M.wprost wynika, że toM. D.polecił mu znaleźć jakiegoś człowieka do wzięcia samochodu w leasing i on znalazł do tegoW. M. (1). Nie mówił jużM.kto to będzie załatwiał, natomiast odD.wiedział, że auto to ma być zsalonu (...).D.załatwił fałszywe dokumenty, zaś wypełnione on oddał w salonie jednemu pracownikowi (R. P.). Świadek przyznał, żeD.twierdził, że załatwi ten leasing bez wpłaty początkowej. Świadek dodał też, żeD.dowiedział się od jakichś osób, że właśnie przezsalon (...)można załatwić samochody w leasing, aby tylko znaleźć kogoś, kto ma zarejestrowaną firmę i tak też się dostał dosalonu (...). Świadek ten przekazał w tych wyjaśnieniach swoją wiedzę na temat nabycia samochodu w leasing przezD.przy udziale w tymM. D.. Świadek przyznał, że w nabytym pojeździe nie było żadnego doposażenia. Natomiast nie widziałP. W. (1)w obecnościM. D., zaś ich obsługiwałR. P.(k. 3264, 3255-3261, 3277-3278, 3279-3282, 7764, 10073-10074). Zeznania te znów korespondują z zeznaniamiW. M. (1)(k. 3105-3110, 3134-3135, 3139-3141, 3162-3164, 3186-3189, 3198-3205, 6572-6573, 7444, 7805-7807, 10019-10020). Świadek przyznał, że jak pojechał zM.do salonu celem podpisania umowy, to już wszystko było ustalone, zaś pracownik, który kazał mu podpisać umowę nie żądał od niego żadnej wpłaty. Świadek też zaprzeczył, aby miał kontakt zD.iW.. Wreszcie z tymi zeznaniami korespondują zeznaniaD. W. (2), który potwierdził, że naW.wystawił faktury poświadczające nieprawdę w postaci wykonania usług (k. 4220-4226, 4235-4243, 10198-10199). Z tych też powodów co do zasady Sąd I instancji zasadnie tym zeznaniom dał wiarę, zwracając jedynie uwagę na pewne sprzeczności w nich występujące, które również należycie omówił (str. 42-46 uzasadnienia). Zeznania te natomiast, jak w przypadku omówionych wyżej zeznańJ. D., wprost wskazują na wiarygodność pomawiającychP. W. (1)w tym zakresie wyjaśnieńK. R.i zeznańR. P.. W tym przypadku bowiem, jak i w pozostałych, został zachowany dokładnie taki sam sposób postępowania przy uzyskaniu leasingu, jaki preferowałP. W. (1)w sytuacji, gdy klient nie miał żadnych środków pieniężnych na uiszczenie pierwszej wpłaty, jak i na spłatę rat leasingowych a jaki wynika wprost z wyjaśnieńK. R..
WreszcieM. F.odnośnie wzięcia w leasing samochodów, o których mowa w opisach czynów w części wstępnej zaskarżonego wyroku w punkcie II a, b, c, d zeznał podobnie na temat okoliczności nabycia tych pojazdów jakK. R.. W rozmowach zR.świadek dowiedział się, że ten ma znajomości wsalonie (...)i można brać samochody w leasing, przy czym nie było wpłat na te samochody, w każdym przypadku zawyżono wartość samochodu o równowartość wysokości pierwszej wpłaty oraz żadnych dodatkowych doposażeń w samochodach nie było. Świadek potwierdził, że wszystko było załatwiane na fałszywych dokumentach, przy czymJ.wziął dwa pojazdy na nazwiskoK., zaś jeden mężczyzna, który z nimi przyjechał zeS.wziął dwa samochody na nazwiskoB.. Świadek nie potrafił wskazać kto ich obsługiwał, ale ten co wydawał auta z salonu wiedział, że nie było i nie będzie pierwszych wpłat. Nie wiedział, jak to było technicznie załatwiane w salonie, ale toR.w salonie „ułożył” całą sprawę, natomiast odR.wie, że sprawami w salonie zajmował się jego znajomy(...), przy czymR.również powoływał się na znajomości zW.(k. 3474-3479, 3487-3493, 3528-3533, 7679). Tożsame w treści zeznania złożyłJ. J. (1)(k. 3427-3435, 3439), zauważając, iżR.miał dobre kontakty wsalonie (...), gdyż wchodził tam, jak do siebie.
Sąd I instancji zasadnie tym zeznaniom dał wiarę, gdyż nie tylko ze sobą korespondowały, ale i znajdowały potwierdzenie w opinii biegłego z dziedziny badań porównawczych pisma ręcznego, jak i w wyjaśnieniachK. R.(str. 46-48 uzasadnienia).
Należy zauważyć, iż w zdecydowanej większości przypadków nabywania przez różne osoby samochodów zsalonu (...)(dotyczy osób współdziałających w wyłudzeniu pojazdów) tylko w przypadkuJ. S.nie posługiwano się sfałszowanymi dokumentami obrazującymi sytuację reprezentowanego przez klienta podmiotu gospodarczego. Jednak w tym ostatnim przypadku zupełnie pominięto żądanie odJ. S.zaświadczeń z ZUS  i Urzędu Skarbowego o niezaleganiu z płatnościami a mimo toP. W. (1), z którym osobiście rozmawiałJ. S., przystał na propozycję klienta, by umożliwić mu nabycie w leasing aż czterech samochodów, zdając sobie w pełni sprawę z braku możliwości uregulowania przezS.rat leasingowych, nie mówiąc już o wpłacie początkowej w wysokości 10% wartości każdego samochodu.
W pozostałych przypadkach sprawy wzięcia samochodów w leasing „nagrywał” w porozumieniu zP. W. (1)i na jego prośbęK. R., zaś w dwóch przypadkach, chociaż dokładnie w taki sam sposóbM. D.a w jednym nieustalona osoba pochodząca zza wschodniej granicy, przy czym w tych przypadkach zawsze rzekomi nabywcy samochodów w leasing przedkładali sfałszowane dokumenty dotyczące sytuacji podmiotu gospodarczego, na który miał być wzięty dany samochód w leasing.
Jak to wykazał Sąd I instancji i na co również wyżej zwrócono uwagę, to dealerV. (...)P. W. (1)był zobowiązany do „prześwietlenia” klienta starającego się o leasing  i to on po takim sprawdzeniu miał zarekomendować takiego klientafirmie (...) S.A.wP.jako zdolnego do zawarcia umowy leasingowej  i jednocześnie mającego możliwości dotrzymania warunków takiej umowy. Bez wątpienia więc już taka umowa zfirmą (...)o współpracy rodziła u dealera pokusę, by dokonać sprzedaży jak największej liczby samochodów ze swojego salonu firmie leasingowej celem oddania tych pojazdów w leasing zarekomendowanym przez siebie klientom, gdyż w ten sposób wzrastała sprzedaż pojazdów a nadto od każdej umowy leasingowej dealerowi przysługiwała stosowna prowizja. Nie ulega przy tym wątpliwości poprawność ustaleń Sądu I instancji, iż w(...)toP. W. (1)decydował o każdej sprzedaży pojazdów oraz o rekomendacji konkretnego klienta w celu zawarcia z nim przez(...)umowy leasingu samochodu nabytego w jego salonie.
Nie ulega przy tym wątpliwości w świetle zasad doświadczenia życiowego, wiedzy  i logicznego rozumowania, iż przy takiej ilości fałszywych dokumentów, jak i osób ubiegających się z rekomendacji wskazanych osób o uzyskanie samochodu w leasingu, tj. osób nie posiadających żadnych dochodów bądź posiadających takie, które nie pozwalały na uregulowanie nawet pierwszej wpłaty, nie jest możliwym, by oskarżonyW.nie wiedział, że przedkładane przez te osoby bądź przezK. R.dokumenty po prostu nie zawierają w swojej treści prawdy, czyli są sfałszowane. Co ważne zresztą, w żadnym z tych przypadków nawet nie starano się sprawdzić w odpowiednim urzędzie, czy przedłożone przez te osoby dokumenty nie są sfałszowane. Ta oczywistość przy tym wynika choćby ze słusznego spostrzeżeniaR. P., iż osoby starające się o te leasingi nie wyglądały na takie, których byłoby stać na nabycie tak drogich pojazdów.
Powyższe życiowe a co za tym idzie słuszne rozumowanie wskazuje więc w pełni na wiarygodność pomówieńP. W. (1)ze stronyK. R., z których wynika wiedzaP. W. (1)w przedstawionym zakresie. Przy omówieniu powyższych dowodów wskazano wprost na te fragmenty wyjaśnień (zeznań), z których wynikały sugestieP. W. (1), by papiery, które przedstawiano firmie leasingowej nie budziły zastrzeżeń (były dobrze zrobione) a on załatwi leasing. Poza tym oskarżonyW., jak to wynika z wielu omówionych wyżej dowodów, sam wskazywał na możliwość wystawienia albo fałszywych faktur na dokonanie określonych usług na rzecz(...), albo faktur sprzedaży samochodów firmie leasingowej o zawyżonej cenie, mimo że zawyżenie to nie powinno mieć miejsca, gdyż w samochodach tych nie zainstalowano dodatkowego wyposażenia, jak choćby laptopy, regały, sprzęt grający i inne, by w ten sposób klient, którego nie było stać na takie nabycie pojazdu w leasingu, mógł uniknąć uiszczenia pierwszej wpłaty. Oczywistym jest przy tym, iż w większości przypadkówP. W. (1)na temat warunków załatwienia leasingu rozmawiał zK. R.a w dwóch przypadkach zM. D., zaś w jednym z nieustalonym mężczyzną zza wschodniej granicy, natomiast wykonanie dalszych czynności zlecał swoim pracownikom: tu poza przypadkiemJ. S., kiedy czynności obsługi klienta wykonywałP. C.,R. P.. Co istotne przy tym, obaj sprzedawcy wiedzieli, na jakich warunkach miał być udzielony leasing, przy czym z każdą wątpliwością wymagającą podjęcia decyzji udawali się doP. W. (1).
W tych okolicznościach zaś oczywistym jest, iżP. W. (1)nie musiał mieć żadnego osobistego kontaktu z osobami, które finalnie podpisywały umowy leasingowe, skoro już wcześniej wszystko w ich sprawie zostało ustalone przezP. W. (1)z innymi osobami (K. R.,M. D., nieustaloną osobą zza wschodniej granicy czy nawet zM. M. (1)). Istotne zaś dla odpowiedzialności oskarżonegoW.w zakresie współsprawstwa przy wyłudzaniu tych pojazdów z(...)jest jego pełna świadomość niemożności wywiązania się przez te osoby (M. M. (1),Ł. J.występującego jakoS. D.,Z. K.,P. M.,J. D.,W. M. (1),J. J. (1)występującego jakoW. K. (1), nieznaną osobę podającą się zaJ. B.orazJ. S.) z umów leasingowych, jak i posługiwania się przy wyłudzaniu samochodów, pozaJ. S., sfałszowanymi dokumentami, jakie zostały wymienione w opisach poszczególnych przestępczych zachowań przypisanych temu oskarżonemu. Powyższe zaś nie przekreśla ustalenia Sądu I instancji, iżP. W. (1)przy wyłudzaniu konkretnych samochodów działał z tymi osobami w ramach wspólnego porozumienia, tj. współsprawstwa. W tym też właśnie zasadnie Sąd I instancji dopatruje się sedna zamiaru działania oskarżonegoP. W. (1)w zakresie przypisanych mu przestępstw (str. 85-87 uzasadnienia).
Jak już wyżej zaznaczono, apelująca w ogóle nie stara się nawet dostrzegać powyższych fragmentów jakże spójnych dowodów, przemawiających jednoznacznie przeciwko oskarżonemuP. W. (1). Natomiast stara się wskazać tylko na te fragmenty wypowiedzi, notabene oderwanych od wskazanej oceny, z której mają wynikać wnioski zupełnie odmienne. Tymczasem, jak już wspomniano, przy popełnianiu poszczególnych przestępstwP. W. (1)w ogóle nie musiał mieć osobistego kontaktu z takimi osobami jakJ. D.,P. S.,P. M.,Ł. J.,W. M. (1),S. M.,J. J. (1)czyM. F.. RównieżP. W. (1)nie musiał niczego osobiście załatwiać podczas zawierania umów leasingowych zeZ. K.. Odwoływanie się natomiast do zeznań takich świadków  jakT. K.,W. K. (2),K. S.,J. G.,E. P.,L. J.,M. G. (2),W. M. (2)iT. Ł.jest pozbawione jakiegokolwiek sensu, skoro, poza wskazanym wyżej wyliczeniem wszystkich dowodów (notabene Sąd orzekający opiera swoje rozstrzygnięcie na podstawie wszystkich przeprowadzonych na rozprawie dowodach, co pozostaje w zgodzie z dyspozycjąart. 410 k.p.k.) po zaprezentowaniu ustalonych faktów Sąd I instancji na dalszych stronach uzasadnienia zaskarżonego wyroku przy omawianiu tych zeznań, jak i zeznań szeregu innych świadków wprost wskazał, jakie znaczenie dla sprawy miały właśnie te zeznania i w żadnym miejscu nie poczynił na ich podstawie niekorzystnych ustaleń dlaP. W. (1)(str. 48-49, 50-55). Zeznania tych świadków przytoczonych przez apelującą miały natomiast znaczenie dla ustaleń faktycznych dotyczących „losów” pojazdów wziętych w leasing a nabytych przecież wsalonie (...). Nie można więc na tej podstawie zasadnie zarzucać Sądowi I instancji, iż błędnie te zeznania przytoczył w treści uzasadnienia.
Odwoływanie się przez apelującą do zupełnie niewiarygodnych zeznańM. D.i częściowo niewiarygodnych wyjaśnieńZ. F.na poparcie swoich argumentów jest zupełnie chybione.
Nie jest prawdą, że wiele umów leasingowych objętych zarzutami było zawieranych bezpośrednio w siedzibiespółki (...). Dokładna bowiem lektura wskazanych wyżej wyjaśnień i zeznań świadczy zupełnie o czymś przeciwnym. Sąd odwoławczy natomiast nie znajduje tu podstaw, by szerzej odnosić się do tego zarzutu, skoro apelująca nie starała się nawet wymienić, które to konkretnie umowy zostały zawarte bezpośrednio w firmie leasingowej.
Niezrozumiałe są twierdzenia skarżącej odnośnie oceny zeznań zmarłegoM. M. (1). Sąd I instancji z należytą bowiem uwagą ocenił zeznania tego świadka, które przecież w części niekorzystnej dla oskarżonegoP. W. (1)nie były odosobnione. Wyżej do tej oceny ustosunkowano się wyczerpująco, więc nie zachodzi potrzeba powtarzania się w tym miejscu na ten sam temat.
Apelująca również zupełnie polemicznie odnosi się do oceny zeznań świadkaJ. S.. Nie może dziwić w żaden sposób fakt, iż tego klienta załatwiałP. C., tym bardziej, że początkowo był on załatwiany przezP. W. (1), natomiast świadek ten wyraźnie zeznał, że nie miał pieniędzy na te wpłaty i dlatego poprzez takie wystawienie faktur załatwili ten problem a nie, że była to „transakcja wiązana”. Dodać przy tym należy, że ta podnoszona przez apelującą okoliczność jest zupełnie obojętna z punktu widzenia zamiaru oskarżonegoP. W. (1), bowiem nie zmienia ona prawidłowego ustalenia, iż oskarżony ten wiedział, żeJ. S.nie stać na nabycie w leasing tych pojazdów a mimo to zarekomendował jego osobęfirmie (...).
Natomiast wskazywanie powinności przedstawienia zarzutów popełnienia przestępstw osobom pomówionym w wyjaśnieniach przezK. R.uznać należy raczej za apel skierowany do organów ścigania, bowiem przecież nie rzeczą Sądu orzekającego jest dociekanie, dlaczego akurat konkretnej osobie organy te nie postawiły zarzutu.
Powyższe dowodzi zaś, iż apelacja obrońcy oskarżonegoP. W. (1)ma charakter typowo polemiczny i w żadnym miejscu nie wykazuje wadliwości w zakresie ustaleń Sądu I instancji co do sprawstwa i winy tego oskarżonego w popełnieniu przypisanych mu przestępstw. Również żadnych wątpliwości, w świetle tego co wyżej powiedziano, nie budzi fakt przyjęcia do poszczególnych zachowań oskarżonegoP. W. (1)kwalifikacji prawnych zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k.iart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k., gdy chodzi o przypadki dokonania oszustw przy posłużeniu się również fałszywymi dokumentami oraz zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k., gdy chodzi o przypadek dokonania oszustwa, ale bez posłużenia się takimi dokumentami.
Apelacja ta okazała się jednak celowa, gdyż nie jest zrozumiałe dlaczego Sąd I instancji, przyjmując, iż praktycznie zamiarem oskarżonegoP. W. (1)w prowadzeniu swojej działalności w przedmiotowym okresie czasu było zawieranie na omawianych tu przestępczych warunkach jak największej liczby umów leasingowych celem dokonania sprzedaży samochodów ze swojego salonu, co w sposób najbardziej dobitny wynika z wyjaśnieńK. R., nie przyjął całości tego działania w warunkachart. 12 k.k.OskarżonyP. W. (1)miał przecież z góry powzięty zamiar osiągania korzyści majątkowych w sposób przedstawiony w postawionych mu aktem oskarżenia zarzutach i swój zamiar realizował, współpracując w tym zakresie z różnymi osobami, które przyprowadzały mu odpowiednich „klientów” do salonu (jakK. R.,M. D., osoba mieszkająca za wschodnią granicą) bądź które same zgłaszały się do salonu w celu wzięcia na omawianych tu warunkach samochodów w leasing, jakJ. S.. Na powyższy z góry powzięty zamiar oskarżonegoP. W. (1)wskazuje również zakres czasowy poszczególnych trzech przestępstw ciągłych przypisanych oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem. Przestępstwo ciągłe przypisane oskarżonemuW.w punkcie 1 zostało bowiem popełnione przez niego w okresie od 13.05.1999 r. do 7.01.2000 r., natomiast pozostałe przypisane mu przestępstwa ciągłe zostały popełnione we wskazanych ramach czasowych, bowiem przypisane w punkcie 2 zostało popełnione w okresie od 15.09.1999 r. do 28.12.1999 r., zaś przypisane w punkcie 3 zostało popełnione w okresie od 6.10.1999 r. do 4.11.1999 r. Te okoliczności więc tylko dowodzą racji powyższego rozumowania, iż wszystkie te przestępstwa zostały popełnione przez oskarżonegoP. W. (1)w ramach tego samego z góry powziętego zamiaru, o którym mowa wart. 12 k.k.Rozdzielanie zaś tych zachowań na trzy przestępstwa ciągłe w tych okolicznościach sprawy razi „sztucznością” i w żaden sposób nie da się pogodzić z realiami dotyczącymi całości działalności przestępczejP. W. (1). Bez wątpienia jednocześnie takie rozwiązanie związane z przypisaniem oskarżonemu wszystkich inkryminowanych zachowań w ramach kwalifikacji prawnej zart. 12 k.k.jest dla oskarżonegoP. W. (1)korzystniejsze, gdyż oskarżony odpowiada wówczas wyłącznie za jedno przestępstwo a nie trzy w warunkach realnego zbiegu przestępstw. Sąd odwoławczy więc z powyższych powodów, kierując się treściąart. 455 k.p.k., zmienił zaskarżony wyrok na korzyść oskarżonegoP. W. (1), przyjmując, iż przypisane mu zaskarżonym wyrokiem trzy przestępstwa stanowią jedno przestępstwo ciągłe popełnione w okresie od 13.05.1999 r. do 07.01.2000 r. kwalifikowane zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k.iart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Wspomnieć też należy, iż Sąd I instancji dokładnie i prawidłowo wykazał przyjęcie poszczególnych elementów tej kwalifikacji, tj. przepisówart. 286§1 k.k.,art. 294§1 k.k.,270§1 k.k.iart. 11§2 k.k., więc nie zachodzi tu potrzeba ponownego przytaczania tej samej argumentacji. Konsekwencją zaś przyjęcia takiej kwalifikacji prawnej całej działalności przestępczej oskarżonego było uchylenie orzeczonej wobec niego zaskarżonym wyrokiem kary łącznej oraz z tego powodu zaszła konieczność orzeczenia nowej kary.
Mając na uwadze tą korzystną zmianę dla oskarżonego w postaci przyjęcia jednego przestępstwa ciągłego oraz mając na uwadze zasadnie przyjęte przez Sąd I instancji okoliczności na niekorzyść oskarżonegoW.(str. 95 uzasadnienia)  a na jego korzyść fakt dotychczasowej niekaralności oskarżonego (ani przed popełnieniem przestępstwa, ani po jego popełnieniu), pozytywną opinię z miejsca zamieszkania (k. 4691) oraz, co pominął Sąd I instancji, upływ aż 15 lat od popełnionego przestępstwa i prowadzenie w tym czasie przez oskarżonegoW.nienagannego trybu życia, uznać należy, iż z tej perspektywy czasowej, mimo znacznej ilości i wartości wyłudzonego mienia w pełni wystarczająca dla realizacji celów kary, określonych wart. 53§1 k.k., w świetle zasad określonych wart. 53§2 k.k., będzie kara 2 lat pozbawienia wolności i dlatego też Sąd odwoławczy za to jedno przestępstwo, na podstawieart. 294§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.taką karę wymierzył.
Mając na uwadze wymiar orzeczonej kary oraz konieczność stosowania zgodnie z brzmieniemart. 4§1 k.k.„starego” porządku prawnego wobec oskarżonego, który bez wątpienia jest względniejszy („starego”, ale obowiązującego w chwili przypisanego oskarżonemu czynu, o czym jeszcze niżej), niż obowiązujący od dnia 1 lipca 2015 r., tj. zmieniony ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.396) a to choćby z powodu łagodniejszych zasad obowiązujących przy możliwości orzekania warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, Sąd odwoławczy rozważył możliwość zastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary 2 lat pozbawienia wolności. I to rozważanie nastąpiło na korzyść oskarżonego. W realiach tej sprawy okoliczności dotyczące przedmiotowego przestępstwa, które bez wątpienia działają na niekorzyść oskarżonego (znaczna ilość wyłudzonych samochodów, znaczna łączna ich wartość, wykorzystanie własnej działalności gospodarczej do celu przestępczego), mimo iż stopień winy oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu są znaczne, nie stoją na przeszkodzie warunkowemu zawieszeniu wykonania orzeczonej kary. Bez wątpienia inaczej bowiem oceniałoby się zachowanie oskarżonego bezpośrednio po popełnieniu przez niego przestępstwa a inaczej ocena ta wypada po upływie aż 15 lat od tego czynu. Jak już wyżej wspomniano, oskarżony, mimo osiągniętego już wieku (urodzony w (...)r.), poza omawianym tu przestępstwem nie popełnił w życiu żadnego innego przestępstwa. Co istotne, mimo upływu tylu lat oskarżonyW.prowadził przykładny tryb życia, nie wchodząc w konflikt z normami prawa karnego. Nie można też zapominać, iż znaczny wpływ na proces resocjalizacyjny oskarżonego miało pozbawienie go wolności w ramach tymczasowego aresztowania w okresie od 16.01.2002 r. (k. 4530) do 28.06.2002 r. (k. 4646). Bez wątpienia to półroczne pozbawienie wolności w zdecydowanie bliższym czasie od popełnienia przestępstwa osiągnęło wobec oskarżonegoW.pozytywne cele wychowawcze  i zapobiegawcze wobec jego osoby, skoro po opuszczeniu aresztu oskarżony prowadził ustabilizowany tryb życia. W tych okolicznościach w stosunku do oskarżonegoW.należy wyciągnąć pozytywną prognozę kryminologiczną, o której mowa wart. 69§1 i 2 k.k.i dlatego też Sąd odwoławczy na podstawie wskazanych przepisów orzekł o warunkowym zawieszeniu wykonania wobec tego oskarżonego orzeczonej wobec niego kary 2 lat pozbawienia wolności. Natomiast na podstawieart. 70§1 pkt 1 k.k.wyznaczył mu długi, bo 4-letni okres próby. Wyznaczenie takiego okresu było podyktowane wagą popełnionego przez oskarżonego przestępstwa.
Sąd odwoławczy uznał jednocześnie, iż tylko takie orzeczenie kary mogłoby rodzić przekonanie o opłacalności popełniania takich przestępstw przeciwko mieniu  i dokumentów w celu osiągania pokaźnych korzyści majątkowych, tym bardziej, iż oskarżony z przyczyn wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie może zostać zobowiązany do naprawienia szkody. Bez wątpienia więc przy orzeczeniu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania niezbędne jest orzeczenie wobec oskarżonego na podstawieart. 33§1-3 k.k.kary grzywny, by oskarżony w ten sposób na dzień wyrokowania realnie odczuł dolegliwość za swoje karygodne zachowanie w przeszłości. Należy zauważyć, iż Sąd odwoławczy, z uwagi na wywiedzenie apelacji wyłącznie na korzyść oskarżonego nie może orzec na jego niekorzyść (art. 434§1 k.p.k.). Bez wątpienia jednak orzeczenie dodatkowo kary grzywny, mimo iż nie została orzeczona zaskarżonym wyrokiem, nie jest orzekaniem na niekorzyść w sytuacji, gdy o jeden rok złagodzono wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności i do tego warunkowo zawieszono jej wykonanie. Jednakże, aby nie doprowadzić poprzez nadmierną wysokość grzywny do orzeczenia na niekorzyść Sąd odwoławczy mógł orzec grzywnę w takiej liczbie stawek dziennych, które byłyby równoważne wskazanemu rocznemu okresowi czasu, czyli 365 dniom. Mając zaś na uwadze przelicznik, o którym mowa wart. 46§2 k.k.w., jaki stosuje się w przypadku ewentualnego zarządzenia wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności w zamian za nieuiszczoną grzywnę, tj. jeden dzień pozbawienia wolności = dwie stawki dzienne grzywny, to przyjąć należy, iż maksymalnie można orzec, bez naruszania wskazanej zasady zart. 434§1 k.p.k., grzywnę w liczbie 730 stawek dziennych. Jednak w chwili popełnienia przez oskarżonego przestępstwa ciągłego maksymalnie można było na podstawieart. 33§1 k.k.orzec grzywnę w liczbie 360 stawek dziennych. Natomiast już po zmianie wspomnianego przepisu ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2009.206.1589 ze zm.) od dnia 8.06.2010 r. można orzec maksymalnie 540 stawek dziennych grzywny (art. 1 pkt 3, art. 14 cyt. Ustawy zmieniającej). W świetle tego, co wyżej powiedziano, nie ulega więc wątpliwości, iż wobec oskarżonegoP. W. (1)stosuje się na podstawieart. 4§1 k.k.ustawę „starą”, tj. obowiązującą w czasie popełnienia przez niego czynu, tj.kodeks karnywedług pierwotnego jego brzmienia (Dz.U.1997.88.553), gdyż w całości ta ustawa jest dla tego oskarżonego najkorzystniejsza.
Sąd odwoławczy więc kierując się wskazanym przepisemart. 33§1-3 k.k.wymierzył oskarżonemuW.karę grzywny w liczbie 360 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł. Liczba stawek w pełni odzwierciedla wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące oskarżonego. Nieznaczna wysokość stawki dziennej jest natomiast wynikiem osiągania aktualnie przez oskarżonegoW.niewysokich dochodów z tytułu renty, jak i praktycznie niemożności osiągania dochodów z racji ciężkiego stanu jego zdrowia (k. 10503-10506).
Mając na uwadze stosowanie wobec oskarżonegoW.tymczasowego aresztowania w niniejszym postępowaniu we wskazanym wyżej okresie czasu Sąd odwoławczy na podstawieart. 63§1 k.k.zaliczył ten okres na poczet realnie wykonywanej kary grzywny według przelicznika: jeden dzień pozbawienia wolności = dwie stawki dzienne i grzywnę tę w liczbie 326 uznać należało już za wykonaną.
W ocenie Sądu Apelacyjnego tak orzeczona wobec oskarżonegoP. W. (1)kara czyni w pełni zadość wymogom określonych wart. 53 k.k.a tym samym uznać ją należy za w pełni sprawiedliwą.

II
Omówienie apelacji obrońcy oskarżonegoK. R..

Odnosząc się natomiast do apelacji obrońcy oskarżonegoK. R.stwierdzić należy, iż skarżący ma pełną rację, że Sąd I instancji orzekając karę łączną w wymiarze 3 lat nie wziął pod uwagę na korzyśćK. R.znacznego, bo aż 15-letniego upływu czasu od popełnienia przypisanych temu oskarżonemu przestępstw.
Mając na uwadze zakres przedmiotowy tej apelacji Sąd odwoławczy nie znalazł w przypadku oskarżonegoR.podstaw do dokonania jakichkolwiek zmian z urzędu zaskarżonego wyroku poza złagodzeniem orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności. Zastrzeżeń bowiem nie budzi przyjęcie przez Sąd I instancji sprawstwa i winy oskarżonegoR.w popełnieniu przypisanych mu przestępstw, jak i przyjętych ich kwalifikacji prawnych. Zastrzeżeń również nie budzą wymiary orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności, które oscylują w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Natomiast bez wątpienia z uwagi na zbliżony do siebie okres popełnienia wszystkich przypisanych oskarżonemu przestępstw, ich tożsamość podmiotową i przedmiotową, jak również możliwość przypisania mu tych czynów przede wszystkich w oparciu o jego własne wyjaśnienia, w których w całości się obciążył a także, o czym wyżej wspomniano, znaczny upływ czasu od popełnienia tych czynów, w pełni wystarczająca dla osiągnięcia celów kary w stosunku do oskarżonegoR.będzie kara łączna 2 lat pozbawienia wolności, tj. kara wymierzona przy pełniejszym wykorzystaniu zasady absorpcji. Słusznie przy tym skarżący podniósł, iżR. R. (5)praktycznie od wielu lat przebywa w warunkach pozbawienia wolności, przy czym, jak to wynika z opinii zakładu karnego jego proces resocjalizacyjny zmierza w pożądanym kierunku (k. 10099-10110). Bez wątpienia więc w tych okolicznościach sprawy kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat jawi się jako kara rażąco niewspółmiernie surowa i dlatego też, uwzględniając wniosek apelacyjny, Sąd odwoławczy na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.w zw. zart. 437 k.p.k.złagodził wymiar tej kary do 2 lat. W przypadku tego oskarżonego nie jest możliwe już łagodniejsze potraktowanie jego, w tym także poprzez warunkowe zawieszenie wykonania kary.R. R. (5)był bowiem wielokrotnie karany, w tym również za podobne przestępstwa umyślne przeciwko mieniu (k. 10498-10500). Poza tym w trakcie odbywania kar pozbawienia wolności, mimo że, jak wyżej wspomniano, jego proces resocjalizacyjny zmierza w pożądanym kierunku, to jednak od osadzenia go w dniu 2.02.2013 r. został ukarany dyscyplinarnie dwa razy. Dotychczasowa karalność oskarżonego nie pozwala więc na wyciągnięcie pozytywnej prognozy kryminologicznej uprawniającej do sięgnięcia po warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej pozbawienia wolności.
Bez wątpienia więc w przypadku oskarżonegoK. R.orzeczone wobec niego przez Sąd I instancji kary jednostkowe i przez Sąd odwoławczy kara łączna są w pełni sprawiedliwe, realizując tym samym cele kary, o których mowa wart. 53§1 k.k.
Sąd Apelacyjny natomiast nie znajdując innych podstaw do uwzględnienia apelacji, w tym podstaw branych pod uwagę z urzędu, na podstawieart. 437§1 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.
Z uwagi na częściową zasadność bądź celowość wniesionych apelacji, które doprowadziły do zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść obu oskarżonych, kierując się względami słuszności, na podstawieart. 624§1 k.p.k.zwolniono ich od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Mając zaś na uwadze brak możliwości osiągania przez obu oskarżonych dochodów (oskarżonegoR.z uwagi na pobyt w zakładzie karnym a oskarżonegoW.z uwagi na stan zdrowia), jak i osiąganie przez oskarżonegoW.niewielkiego dochodu miesięcznego w postaci renty, Sąd odwoławczy zwolnił obu oskarżonych na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity z 1983 r., Dz.U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) w zw. zart. 624§1 k.p.k.od ponoszenia opłat, jakie powinni uiścić za obie instancje (art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy o opłatach w sprawach karnych).
Sławomir Siwierski   Mariusz Tomaszewski   Marek Kordowiecki