Sąd Okręgowy w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 23/15
Data wyroku: 2015-03-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Wojciechowski, Marta Krajewska-Drozd, Mariusz Sztorc
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt II Ka 23/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Tomasz Wojciechowski
Sędziowie: SSO Marta Krajewska - Drozd
SSO Mariusz Sztorc /spr./
Protokolant: protokolant Anna Matuszkiewicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie-Marioli Zarzyki-Rzucidło i kuratora małoletniego pokrzywdzonegoR. W.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2015 r.
sprawyF. W.
oskarżonego o przestępstwo zart. 244 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie
z dnia 23 października 2014 r., sygnatura akt X K 241/14

I
zmieniazaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną karę 3 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby lat 3 (trzech),

II
oddajeoskarżonegoF. W.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,

III
w pozostałej części zaskarżony wyrokutrzymuje w mocy,

IV
zasądzaod Skarbu Państwa na rzecz adw.W. G. (1)– Kancelaria Adwokacka wR., kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych 60/100) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym,

V
zasądzaod Skarbu Państwa na rzecz adw.M. P.– Kancelaria Adwokacka wR., kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych 60/100) tytułem reprezentowania małoletniego pokrzywdzonegoR. W.w postępowaniu odwoławczym,

VI
zwalniaoskarżonegoF. W.od ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 23/15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt X K 241/14 uznał oskarżonegoF. W.za winnego tego, że w dniu 26 stycznia 2013 r. w miejscowościC., woj.(...)przebywał w bezpośredniej styczności ze swoim synemR. W.czym nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt R III Nsm 251/09, tj. za winnego popełnienia przestępstwa zart. 244 kki za to na podstawieart. 244 kkskazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Nadto, na podstawie§ 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów(Dz.U.1982.27.197 ze zm.) w zw. zart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz kuratora adw.M. P.kwotę 1.195,52 złotych tytułem reprezentowania małoletniego pokrzywdzonegoR. W..
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawoo adwokaturze(Dz.U.2009.146.1188 j.t.) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. G. (2)- Kancelaria Adwokacka wR.kwotę 826,56 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonego w całości od obowiązku zapłaty kosztów sądowych, którymi obciążył Skarb Państwa.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości obrońca oskarżonegoF. W., zarzucając:
a. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:
-art. 5 § 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, w szczególności wobec wątpliwości w zakresie okoliczności oraz sposobu wejścia F.W.do domu wC.oraz w zakresie miejsca pobytu pokrzywdzonego w trakcie zdarzenia,
-art. 7 kpkpoprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów,a mianowicie uznanie zeznańI. W.,R. W.orazB. W.w pełni za wiarygodne, a odmówienie tego atrybutu wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonego, w szczególności wobec istniejących rozbieżności co do okoliczności oraz sposobu wejścia oskarżonego do domu wC.oraz miejsca pobytu pokrzywdzonego w trakcie przybyciaF. W.do domu wC., braku wiedzyB. W.co do przebiegu zdarzenia wobec jej pobytu w garażu,
-art. 170 § 1 pkt 5 kpkpoprzez oddalenie wniosku dowodowegoo przesłuchanie na rozprawieM. K.jako zmierzającego do przedłużenia postępowania, w szczególności wobec odczytania zeznańB. W.przebywającej za granicą, która posiada wiedzę dotyczącą pełnego kręgu osób uczestniczących w zdarzeniu oraz ich danych osobowych,
-art. 192 § 2 kpkpoprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchaniaR. W.z udziałem biegłego psychologa wobec istniejących wątpliwości co do zdolności postrzegania oraz odtwarzania postrzeżeń przez świadka w zakresie rozbieżności w złożonych zeznaniach w postępowaniu przygotowawczym i sądowym dotyczących miejsca jego pobytu w trakcie zdarzenia,
-art. 391 § 1 kpkpoprzez niewyjaśnienie rozbieżności w zakresie zeznańI. W.złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz sądowym w zakresie okoliczności oraz sposobu wejścia oskarżonego do domu wC.oraz rozbieżności w zakresie zeznań złożonych przezR. W.w zakresie jego miejsca pobytu w chwili przybyciaF. W.do domu wC.,
b. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść tego orzeczenia polegający na ustaleniu, iż oskarżony naruszył orzeczony przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie zakaz styczności oraz dopuścił się swoim zachowaniem czynu zart. 244 kkwobec istniejących rozbieżności w zakresie okoliczności oraz sposobu wejściaF. W.do domu wC.oraz miejsca pobytu pokrzywdzonego w trakcie zdarzenia,
c.rażącą niewspółmierność orzeczonej kary.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę wydanego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu, ewentualnie o zmianę wyroku i wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem lub o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna, o ile skutkuje zmianą zaskarżonego wyroku i wymierzeniem oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Wskazać należy, że ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie nasuwa zastrzeżeń. Wniosek ten uprawnia konfrontacja zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z treścią pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, w których Sąd Rejonowy zaprezentował, którym dowodom, w jakim zakresie i dlaczego dał wiarę, a którym w jakiej części i dlaczego oraz z jakich powodów przymiotu tego odmówił. Przebiegowi rozumowania Sądu I instancji nie sposób odmówić logiki, zarzucić sprzeczności, czy dowolności wnioskowania. Analiza oraz ocena zgromadzonych dowodów została przeprowadzona przez Sąd Rejonowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania. Ocena materiału dowodowego czyni zadość treści przepisuart. 7 kpk, dlatego też korzysta z jego ochrony.
Sąd Rejonowy objęte treścią zarzutu zdarzenie przeanalizował w sposób dokładny, a ustalenia stanu faktycznego i opis czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku oparł ściśle na tym, co w sposób pewny i nie budzący wątpliwości zostało oskarżonemu dowiedzione.
Przyznając atrybut wiarygodności zeznaniom świadkówI. W.,R. W.iB. W., Sąd Rejonowy nie podchodził do tych zeznań bezkrytycznie, gdyż logiczne jest, że zeznania świadków mieszkających w jednym domu i dotkniętych działaniem oskarżonego wzajemnie się uzupełniają i tworzą całość. Zawarte w każdym z tych zeznań twierdzenia o zachowaniu oskarżonego, Sąd I instancji słusznie zestawił z wyjaśnieniami oskarżonego, a zwłaszcza z okolicznością, iż na rozprawie oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Przedstawił przy tym motywację swojego działania, wyjaśniając, że nie miał gdzie przebywać po opuszczeniu zakładu karnego i udał się do swojego domu. Z wyjaśnień tych wynika, że oskarżony był świadomy obowiązującego go zakazu bezpośredniej styczności z małoletnim synemR. W., będącym następstwem pozbawienia oskarżonego władzy rodzicielskiej (k. 5). Wobec przyznanego zarówno przez świadków zdarzenia, jak i oskarżonego, faktu styczności z małoletnim synem, nie zachodziła potrzeba przesłuchiwania małoletniego, który w chwili zdarzenia ukończył już 13 lat, z udziałem psychologa. Zarzut apelacji w tym względzie nie jest zasadny, gdyż pokrzywdzony komunikował o okolicznościach zdarzenia, które nie były skomplikowane i nie wymagały wsparcia psychologa dla rozumienia i oceny prawdziwości podawanych przez tego świadka treści. Ze względu na brak złożoności zdarzenia oraz zasadniczą spójność co do faktu pojawienia się oskarżonego w obecności swojego syna, za wystarczające należy uznać przeprowadzone dowody z zeznań wyżej wymienionych świadków. Dlatego też nie zachodziła potrzeba ich weryfikowania kolejnym dowodem, którym miałyby być zeznania świadkaM. K.. Sąd Rejonowy słusznie doszedł do przekonania, że z uwagi na nieustalone miejsce pobytu tego świadka, poszukiwanie go wydłużyłoby postępowanie, tym bardziej iż dowodu tego, niezależnie od treści zeznań jakie mógłby złożyć świadek, nie można byłoby traktować w sprawie jako dowodu rozstrzygającego. Dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych i wyciągnięcia z nich trafnych wniosków wystarczające były te dowody, na których oparł się w wyrokowaniu Sąd Rejonowy.
Na podstawie prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych przez Sąd I instancji oraz prawidłowej oceny materiału dowodowego przyjąć należy, że kwalifikacja czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku jest prawidłowa.
Wymierzając oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd I instancji uwzględnił przesłanki zart. 53 kk. W pisemnych motywach wyroku swoje stanowisko w tym przedmiocie właściwie uzasadnił, wskazując na okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego. Decydując się na orzeczenie kary bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, Sąd Rejonowy nie wniknął do końca w sytuację motywacyjną oskarżonego w popełnieniu przestępstwa oraz w jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa, w wyniku czego orzekł karę nieodpowiadającą celom prewencji ogólnej i szczególnej. Pamiętać należy, że oskarżony udał się do domu przede wszystkim dlatego, iż po opuszczeniu zakładu karnego zimą poszukiwał schronienia. Ewentualne spotkanie tam syna było dla niego okolicznością drugoplanową, a zamiar popełnienia przestępstwa skrystalizował się u oskarżonego dopiero, gdy znalazł się wśród członków rodziny i odżył w nim zadawniony konflikt. Przyznanie się oskarżonego do popełnienia czynu stanowi niewątpliwie wyraz zrozumienia przez niego niewłaściwości zachowania i daje podstawę do przyjęcia przesłanki, że pomimo niewykonania kary oskarżony ponownie przestępstwa nie popełni. Zważyć też należy, że relacje rodzinne u oskarżonego zmieniły się - córka jest już dorosła, a pokrzywdzony ukończył już 15 lat. Okoliczności te także winny wpłynąć na oskarżonego w zakresie wspierającym motywację do przestrzegania prawa. Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawieart. 69 § 1 i § 2 kkw zw. zart. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby lat 3. Na podstawieart. 73 § 1 kkdla wzmocnienia efektywności okresu próby Sąd Okręgowy oddał oskarżonego w tym czasie pod dozór kuratora. W ocenie Sądu Okręgowego ukształtowana wobec oskarżonego kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania spełni cele prewencji ogólnej i szczególnej, zapobiegając popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa w przyszłości. Właściwie też będzie oddziaływać na środowisko społeczne oskarżonego, w którym jego czyn jest znany. W pozostałej części zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.
Zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu wynikało z ich nieopłacenia do tej pory. Tytułem reprezentowania małoletniego pokrzywdzonego w postępowaniu odwoławczym, zasądzone zostały od Skarbu Państwa koszty na rzecz adwokata pełniącego czynności jego kuratora.
Z uwagi na to, że oskarżony po opuszczeniu zakładu karnego ma ograniczone możliwości finansowe, Sąd Okręgowy zwolnił go od ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku na podstawieart. 437 § 2 kpk,art. 444 kpk,art. 449 kpk,art. 456 kpk.