Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie
Sygnatura akt: VII K 61/14
Data wyroku: 2015-01-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Paprocki
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 280 § 1 kk

Sygnatura aktVII K 61/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 stycznia 2015 r.
Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie w składzie:
Przewodniczący SSR Tomasz Paprocki
Protokolant  Monika Nowak
po rozpoznaniu w dniach 26 maja 2014r., 1 września 2014r., 20 października 2014r., 24 listopada 2014r. i 19 stycznia 2014 r.
sprawy
R. A. (1), synaR.iH.z domuP.,urodzonego (...)wB.,
S. D., córkiA.iM.z domuR.,urodzonej (...)wO.,
K. M., synaS.iH.z domuP.,urodzonego (...)wB.,
oskarżonych o to, że
w dniu 15 stycznia 2014 r. wB.na terenie ogródków działkowych, działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali rozboju na osobieS. K. (1)w ten sposób, że stosując przemoc polegającą na zadaniu ciosów w klatkę piersiową, a następnie klęczeniu na niej, a także przytrzymywaniu za ręce, zabrali w celu przywłaszczenia portfel wraz z dokumentami w postaci dowodu osobistego, prawa jazdy i karty emeryta oraz pieniądze w wysokości 240 złotych, o łącznej wartości strat 250 złotych na szkodęS. K. (1), przy czymS. D.zarzucanego jej czynu dopuściła się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 15 maja 2006 r., sygn. akt II K 1226/05 za czyn zart. 280 § 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, której wykonanie zarządzono w dniu 8 sierpnia 2007 r. postanowieniem Sądu Rejonowego w Opolu, sygn. akt Ko 883/07, objętym następnie wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 921/08 na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z której co najmniej 6 miesięcy odbyła w okresie od 5 lutego 2008 r. do 1 czerwca 2010 r.,
tj. o czyn zart. 280 § 1 kkiart. 275 § 1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw stosunku doR. A. (1)iK. M., a o czyn zart. 280 § 1 kkiart. 275 § 1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw stosunku doS. D.

******************

I
uniewinnia oskarżonegoK. M.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku;

II
uznaje oskarżonych  
R. A. (1)
            i  
S. D.
            za winnych popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, przyjmując, że oskarżeni zabrali pokrzywdzonemu w celu przywłaszczenia portfel z zawartością pieniędzy w kwocie 240 zł, to jest uznaje oskarżonegoR. A. (1)za winnego popełnienia przestępstwa zart. 280 § 1 kk, a oskarżonąS. D.za winną popełnienia przestępstwa zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 280 § 1 kkwymierza im kary:

-R. A. (1)– 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
-S. D.– 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonemuR. A. (1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniach od 15 stycznia 2014 r. do 30 lipca 2014 r.;

IV
na podstawieart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonejS. D.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres jej zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniach od 15 stycznia 2014 r. do 10 lutego 2014 r.

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. S.kwotę 1298,88 zł z VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemuR. A. (1)z urzędu;

VI
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. A.kwotę 1298,88 zł z VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonejS. D.z urzędu;

VII
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. Z.kwotę 1298,88 zł z VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemuK. M.z urzędu;

VIII
na podstawieart. 230 § 2 kpkzwracaK. M.dowód rzeczowy w postaci telefonu komórkowegoN. (...)ujęty i opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr I/11/14 pod poz. 2 na karcie 141 akt;

IX
na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonychR. A. (1)iS. D.od zapłaty kosztów sądowych, w tym od opłaty, a w części uniewinniającej na podstawieart. 632 pkt 2 kpkkosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. aktVII K 61/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 14 stycznia 2014 r.S. D.iR. A. (1)skazani zostali wyrokiem Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej za rozbój dokonany na szkodęS. K. (1).
Wieczorem tego samego dniaS. D.,R. A. (1)iK. M.wraz z innymi osobami spożywali alkohol w mieszkaniuJ. Ł.wB..
W pewnym momencie około północy opuścili w trójkę mieszkanie, aby udać się na stację paliw po alkohol.
Po dojściu na stację paliwI.wB.,S. D.zakupiła dwa piwa i wódkę, aK. M.trzy piwa. NastępnieK. M.udał się z powrotem do mieszkaniaJ. Ł., aS. D.iR. A. (1)udali się w kierunku znajdujących się nieopodal ogródków działkowych.
Dowód:

-

zeznaniaJ. Ł., k. 143, 577-578,

-

zeznaniaM. F., k. 145, 577,

zeznaniaS. K. (2), k. 147, 543,

-

wyjaśnieniaR. A. (1), k. 50-51, 441-442,

-

wyjaśnieniaS. D., k. 57, 440-441,

wyjaśnieniaK. M., k. 93, 442,

-

zeznaniaS. K. (1), k. 4, 140, 442-443,

zeznaniaJ. D., k. 41-42, 444,

zeznaniaW. K., k. 43, 444.

Na terenie ogródków działkowych, po północy,S. D.zR. A. (1)i drugim nieznanym mężczyzną o imieniuK.udali się do altany, w której mieszkałS. K. (1).
Po wejściu do altanyS. K. (1)obudził się, aS. D.zaczęła przeszukiwać kieszenie jego kurtki, wiszącej na haku. NastępnieR. A. (1)podszedł doS. K. (1), uderzył go w klatkę piersiową i złapał za ręce.
GdyS. D.powiedziała, że w kurtce nic nie ma, zaczęła przeszukiwać kieszenie spodniS. K. (1), które miał na sobie. WówczasR. A. (1)zwrócił się do drugiego mężczyzny: „K.daj mi siekierę, to mu łeb odpierdolę”. Powiedział także doS. K. (1): „Ty chuju, ja za ciebie dostałem dwa lata i cztery miesiące”.
NastępnieS. D.wyciągnęła ze spodniS. K. (1)portfel koloru czarnego o wartości 10 zł z zawartością pieniędzy w kwocie 240 zł, dowodu osobistego, prawa jazdy i karty emeryta.
Podczas przeszukiwania spodniS. K. (1)próbował się wyrywać, lecz uniemożliwiał mu to przytrzymujący go za ręce i klęczący na nim kolanamiR. A. (1).
Mężczyzna o imieniuK.przez cały czas stał z boku, nie odzywał się i świecił latarką.
NastępnieS. D.oddaliła się z mężczyzną o imieniuK..R. A. (1)jeszcze przez chwilę przytrzymywałS. K. (1), a następnie również wyszedł z altany.
Po chwili z altany wyszedł równieżS. K. (1), idąc zaR. A. (1),S. D.i mężczyzną o imieniuK.. Osoby te udały się na stację paliwI.. NastępnieS. K. (1)zawiadomił o dokonanym na nim rozboju napotkany patrol policji.
Dowód:

-

wyjaśnieniaR. A. (1), k. 50-51, 441-442,

-

wyjaśnieniaS. D., k. 57, 440-441,

wyjaśnieniaK. M., k. 93, 442,

-

zeznaniaS. K. (1), k. 4, 140, 442-443,

zeznaniaJ. D., k. 41-42, 444,

zeznaniaW. K., k. 43, 444.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu z 15 maja 2006 r., sygn. akt II K 1226/05S. D.skazana została za przestępstwo zart. 280 § 1 kkna karę dwóch lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, którą zarządzono do wykonania postanowieniem tegoż sądu z 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt II Ko 883/07.
Kara orzeczona powyższym wyrokiem została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Opolu z 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt II K 921/08, którym wymierzonoS. D.karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z której co najmniej sześć miesięcy odbyła w okresie od 5 lutego 2008 r. do 1 czerwca 2010 r.
Dowód:

-

wyroki, k. 178, 180.

W toku postępowania przygotowawczego i sądowego oskarżeniS. D.iK. M.nie przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu i składali wyjaśnienia.
OskarżonyR. A. (1)również złożył wyjaśnienia i przyznał się częściowo do popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd zważył:
W świetle zgromadzonych dowodów sprawstwo i wina oskarżonychS. D.iR. A. (1)nie budziły wątpliwości sądu.
Brak było wystarczających dowodów, aby sprawstwo to przypisać oskarżonemuK. M..
Ustalając stan faktyczny, sąd opierał się przede wszystkim na dowodach osobowych w postaci wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków.
Na sprawstwo oskarżonychR. A. (1)iS. D.wskazywały przede wszystkim zeznaniaS. K. (1), częściowo potwierdzone przez wyjaśnienia oskarżonego.
R. A. (1)potwierdzał, że był w altanie pokrzywdzonego zS. D.. W tym zakresie jego wyjaśnienia pokrywały się z zeznaniami pokrzywdzonego.
Z zeznań pokrzywdzonego wynikało, że oskarżeni wspólnie dokonali na nim rozboju, a to w ten sposób, żeS. D.przeszukała kieszenie spodni pokrzywdzonego, podczas gdyR. A. (1)przytrzymywał jego ręce.
Tu podkreślić trzeba, że pokrzywdzony doskonale zna oskarżonych, bowiem nie pierwszy raz dopuścili się oni przestępstwa na jego szkodę, a rozbój, będący przedmiotem niniejszego postępowania, został dokonany niejako w zemście za wymierzone przez sąd kary za przestępstwo popełnione właśnie na szkodęS. K. (1). Oskarżeni mieli zatem wyraźny motyw, co potwierdzałR. A. (1). Pokrzywdzony wskazywał zaś, że oskarżony w trakcie wizyty w altanie wulgarnie skomentował wymierzoną karę „za pokrzywdzonego”.
Zeznania pokrzywdzonego co do roliS. D.iR. A. (1)były spójne i logiczne. Przed sądem pokrzywdzony wprawdzie zeznał, że pomylił się, gdy w postępowaniu przygotowawczym stwierdził, że przebudził się nie w chwili, gdyS. D.przeszukiwała kieszenie kurtki, lecz po uderzeniu w klatkę piersiową, pomyłka ta jednak, zdaniem sądu, nie deprecjonowała jego zeznań. Pokrzywdzony konsekwentnie stwierdzał bowiem, żeR. A. (1)uderzył go i przytrzymywał mu ręce w czasie, gdyS. D.przeszukiwała kieszenie jego spodni.
Nieścisłość w zeznaniach pokrzywdzonego była zatem drobna i najprawdopodobniej wynikała z upływu czasu oraz dynamiki i gwałtowności opisywanych przez niego wydarzeń.
Wersję przedstawioną przez pokrzywdzonego potwierdzała policjantkaJ. D., która rozmawiała z pokrzywdzonym tuż po zdarzeniu. Zeznała także, żeR. A. (1)przyznał podczas rozpytania, że to on przytrzymał pokrzywdzonego, aS. D.odebrała mu portfel.
W konsekwencji dano wiarę zeznaniom pokrzywdzonego, nie znajdując podstaw do tego, aby zakwestionować ich wiarygodność.
Nie dano zatem wiary wyjaśnieniomR. A. (1)w części, w której stwierdzał, że w czasie pobytu w altanie nie stosował przemocy w stosunku do pokrzywdzonego.
Nie dano również wiary wyjaśnieniomS. D.w części, w której zaprzeczała swojej obecności w tejże altanie i swojemu udziałowi w dokonaniu przestępstwa.
Z zeznań pokrzywdzonego wynikało, że oskarżonyR. A. (1)przytrzymywał pokrzywdzonego w czasie, gdyS. D.przeszukiwała kieszenie jego spodni. Nadto przeszukanie to nastąpiło po stwierdzeniu oskarżonej, że w przeszukanej przez nią kurtce niczego nie ma. Oskarżony przytrzymywał pokrzywdzonego i w żaden sposób nie sprzeciwił się przeszukaniu jego spodni, a wręcz je umożliwił i ułatwił. W sposób dorozumiany godził się zatem i akceptował działanieS. D.oraz pomógł jej w odebraniu pokrzywdzonemu portfela.
W konsekwencji oboje oskarżonych uznać należało za współsprawców, którzy podzielili się zadaniami podczas dokonywania przestępstwa – oskarżony zastosował przemoc, a oskarżona odebrała pokrzywdzonemu mienie.
Zachowanie to wypełniło znamiona przestępstwa rozboju zart. 280 § 1 kk.
Przy ustalaniu stanu faktycznego pominięto zeznaniaH. S., bowiem nie posiadała wiedzy istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy.
Wiedzy takiej nie posiadał również świadekL. B..
Pozostali świadkowie, uczestnicy spotkania uJ. Ł., nie posiadali wiedzy istotnej dla rozstrzygnięcia kwestii sprawstwa oskarżonychR. A. (1)iS. D.. Potwierdzali oni jednak, że oskarżeni we trójkę w pewnym momencie opuścili mieszkanieJ. Ł.i w tym, najważniejszym zakresie, dano wiarę ich zeznaniom.
Powyższego nie potwierdzałJ. Ł.i w tym zakresie, z uwagi na stan upojenia alkoholowego oraz z uwagi na spójne w tej części zeznania pozostałych świadków, nie dano mu wiary.
Brak było wystarczających dowodów, które potwierdziłyby sprawstwo i winę oskarżonegoK. M..
Zebrane dowody nie potwierdzały w sposób dostateczny tego, że oskarżony w ogóle był w dniu zdarzenia w altanie pokrzywdzonego.
Oskarżony stwierdzał, że opuścił mieszkanieJ. Ł.razem z pozostałymi oskarżonymi i razem z nimi udał się na stację paliw po alkohol. Tam, po zakupie alkoholu przezS. D.i przez siebie, rozstał się z oskarżonymi i wrócił do mieszkaniaJ. Ł..
Świadkowie obecni w tym mieszkaniu potwierdzali, że oskarżony wyszedł z pozostałymi oskarżonymi, lecz wrócił sam.
Jedynym dowodem potwierdzającym obecność oskarżonego w altanie były wyjaśnieniaR. A. (1). Wyjaśnienia te jednak nie były na tyle spójne, konsekwentne i jasne, aby mogły stanowić w zasadzie jedyną podstawę dla skazania. W szczególności, że nie zostały potwierdzone innymi dowodami, w tym zeznaniami pokrzywdzonego.
S. K. (1)nie rozpoznał oskarżonego, jako drugiego mężczyzny obecnego na miejscu zdarzenia. Nadto stwierdził, że pozostali oskarżeni zwracali się do niego perK..
W toku przeszukaniaK. M.oraz jego pomieszczeń mieszkalnych nie ujawniono żadnego dowodu potwierdzającego jego sprawstwo.
OskarżonaS. D.w toku postępowania przygotowawczego i sądowego konsekwentnie stwierdzała, że nie była w altanie pokrzywdzonego i w altanie tej nie było równieżK. M..
Niespójność przedstawianej przezR. A. (1)wersji rozpoczęła się już w trakcie rozpytania dokonanego przez policjantkęJ. D.. Oskarżony oświadczył jej bowiem najpierw, że nie zna mężczyzny o imieniuK., aby następnie zmienić zdanie i stwierdzić, że jest toK. M., na którego mówiąK..
K. M.konsekwentnie twierdził, że żadne z oskarżonych nie zwracało się do niego imieniemK.. Potwierdzała to obecna podczas spotkania uJ. Ł.świadekS.K., która zeznała, że oskarżeni zwracali się doK. M.imieniemK..  Potwierdzał to także częściowo świadekJ. Ł., stwierdzając, że oskarżeni chyba używali imieniaK..
Ani razu podczas pierwszego przesłuchaniaR. A. (1)nie nazwałK. M.imieniemK.i w ogóle nie wspomniał o tym, aby w ten sposób się do niego zwracał lub też aby miał jakąkolwiek wątpliwość co do jego imienia.
Imieniem takim w trakcie przesłuchania nie posługiwała się równieżS. D..
Podczas pierwszego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczymR. A. (1)stwierdził, że inicjatorem tego, aby pójść do altany pokrzywdzonego, byłK. M.. Miał on zaproponować, aby pójść i podziękować pokrzywdzonemu za wyrok.R. A. (2)wyjaśnił, że nie chciał iść, aleK. M.przekonał go do tego.
Po dojściu do altany, pierwszy miał do niej wejśćK. M., który miał uruchomić latarkę w telefonie komórkowym. Następnie miał zacząć mówić coś do pokrzywdzonego oraz świecić tak, że pokrzywdzony miał stwierdzić po przebudzeniu, aby ten nie świecił mu w oczy.
Z wyjaśnieńR. A. (1)wynikało zatem, że pierwszy do altany wszedłK. M.i że pokrzywdzony obudził się w wyniku tego, żeK. M.świecił mu latarką w oczy.
Tymczasem przed sądemR.A.zmienił wyjaśnienia i stwierdził, że to on był inicjatorem wizyty w altanie, aK. M.miał w ogóle do niej nie wchodzić.
Ponadto zatrzymany odK. M.telefon nie posiada lampy błyskowej, która mogłaby posłużyć jako latarka.
W tym stanie rzeczy wyjaśnień tych z pewnością nie można traktować jako spójnych i konsekwentnych. Ich wartość dowodowa nie była zdaniem sądu wystarczająca (tym bardziej, że oskarżony w dniu zdarzenia znajdował się pod wpływem alkoholu), aby na ich podstawie uznać ponad wszelką wątpliwość, że towarzyszącymR. A. (1)iS. D.mężczyzną byłK. M..
Sąd przyjął zatem, żeK. M., tak jak wyjaśniał, rozstał się z oskarżonymi po zakupie alkoholu na stacji paliw. Oskarżony wyjaśnił, że kupił piwa i po zakupie wódki przezS. D.wrócił sam do mieszkaniaJ. Ł..
Z zeznań świadkaW. K., którym dano wiarę, wynikało, że po zakupie wódki przezS. D.dopiero po czasie wynoszącym około dziesięć minut do świadka podszedł pokrzywdzony, informując go, że został okradziony. Czas ten, mając na uwadze, że został określony w przybliżeniu, był wystarczający do tego, aby oskarżeniS. D.iR. A. (1)dokonali przestępstwa po rozstaniu zK. M..
Gdyby sąd poczynił ustalenia faktyczne, z których wynikałoby, żeK. M.był na działce u pokrzywdzonego, również wówczas nie można byłoby przypisać mu sprawstwa i winy za zarzucone przestępstwo.
Po pierwsze, o czym już była mowa,R. A. (1)przed sądem zmienił swoją wersję wydarzeń, stwierdzając, że to on był inicjatorem wizyty w altanieS. K. (1)i w drodze do tej altany poinformował idące z nim osoby, że „chciałby bardzo podziękowaćS. K. (1)”. Jest to wersja wydarzeń korzystniejsza dlaK. M.i jako taka musiałaby zostać przyjęta przez sąd wobec niekonsekwentnych i co za tym idzie mało wiarygodnych wyjaśnieńR. A. (1).
Wynikałoby z tego, żeK. M.nie wiedział w jakim konkretnym celu udaje się na działki i do altany pokrzywdzonego, bowiemR. A. (1)nie zapowiadał, że pokrzywdzonego pobije lub okradnie. Nie czyniła tego takżeS. D..
W trakcie pobytu w altanie pokrzywdzonegoK. M.miał jedynie świecić latarką w telefonie, co wynika wprost z zeznań pokrzywdzonego. Z wyjaśnieńR. A. (1)złożonych przed sądem wynika nadto, żeK. M.w ogóle nawet nie wszedł do środka altany.
Co za tym idzie uznać należałoby, że działanieR. A. (1)iS. D.w postaci pobicia i obrabowania pokrzywdzonego stanowiło eksces, na któryK. M.wcześniej się nie umawiał i na który nie wyraził zgody, choćby dorozumianej.
W tym miejscu przytoczyć należy zeznania pokrzywdzonego, który stwierdzał, że: „Ten trzeci ani słowem się nie odezwał, nic nie robił, ani się nie odezwał, nie szarpał”. Nadto zeznał, że wszyscy stali za altanką, a następnie do altanki wszedł tylkoR. A. (1)a za nimS. D.i odnośnieK. M., że: „Nie było żadnej jego reakcji na słowa o siekierze”.
Idąc dalej, nawet gdyby przyjąć, żeK. M.w jakiś sposób mógłby domyślać się, żeR. A. (1)może dokonać pobicia pokrzywdzonego, to nadal nie ma żadnego dowodu na to, że umawiał się i godził na zachowanieS. D., polegające na przeszukaniu pokrzywdzonemu kieszeni i zabraniu mu portfela. Tak, jak zgodę taką można przypisaćR. A. (1), który przytrzymywał pokrzywdzonego również w tym czasie, gdyS. D.przeszukiwała mu kieszenie spodni, coR. A. (1)musiał widzieć.
W tym stanie rzeczy sąd zadecydował o uniewinnieniuK. M.od zarzuconego mu czynu z braku dowodów, które w sposób wystarczająco wiarygodny wskazywałyby na jego sprawstwo i winę.
Wymierzając kary oskarżonymS. D.iR. A. (1), sąd miał na uwadze dyspozycje opisane wart. 53 kk.
Okolicznością wysoce obciążającą oboje oskarżonych była ich uprzednia karalność, w tym za przestępstwa zart. 280 § 1 kk.
Oskarżona za przestępstwo takie karana była dwukrotnie, a oskarżony jednokrotnie, przy czym oboje byli uprzednio karani za przestępstwo zart. 280 § 1 kkpopełnione na szkodęS. K. (1).
Fakt, że oskarżeni dopuścili się przedmiotowego przestępstwa w dzień po ogłoszeniu w Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej powyższego wyroku, skazującego za rozbój na pokrzywdzonym, musiał w sposób znaczący wpłynąć na zaostrzenie wymierzonych kar.
Okolicznością, która wpłynęła na zaostrzenie kary wobec oskarżonej było popełnienie przestępstwa w warunkach recydywy zart. 64 § 1 kk.
Reasumując, już z samego faktu, że oskarżenia dwukrotnie dokonali rozboju na tej samej osobie, i to w dzień po nieprawomocnym skazaniu za pierwszy czyn, wynikała konieczność wymierzenia oskarżonym surowych kar pozbawienia wolności.
Zdaniem sądu, tylko takie kary mogą spełnić swoje cele, w szczególności skłonić oskarżonych do zaprzestania popełniania przestępstw. Oskarżeni, dopuszczając się rozboju dwukrotnie na tej samej osobie, wykazali również, że nie szanują w sposób dostateczny orzeczeń sądu.
Za okoliczność obciążającą sąd traktował również popełnienie przez oskarżonych przestępstwa pod wpływem alkoholu.
Na podstawieart. 230 § 2 kpkzwróconoK. M.zabezpieczony, a należący do niego telefon komórkowy.
Oskarżeni odbywają kary pozbawienia wolności, w związku z czym zwolniono ich od zapłaty kosztów sądowych. W części uniewinniającej kosztami obciążono Skarb Państwa.