Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach
Sygnatura akt: VIII K 215/15
Data wyroku: 2015-12-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Smoktunowicz

Sygn. akt VIII K 215/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 grudnia 2015 roku
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny w Siemiatyczach w składzie:
Przewodniczący: Elżbieta Smoktunowicz
Protokolant:Marta Kobus
po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 roku sprawy:
L. R.c.S.iW.z domuP.
Urodzonej w dniu (...)wB.

oskarżonej o to, że:

I
w okresie od 17 sierpnia 2014 roku do 17 sierpnia 2015 roku wS.przyulicy (...)wielokrotnie znieważała pokrzywdzonąA. W.używając w stosunku do niej słów powszechnie uznanych za obelżywe

tj. o czyn zart. 216 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
D. R.s.J.iJ.z domuW.
Urodzonego w dniu (...)wS.
oskarżonego o to, że :

II
w dniu 9 sierpnia 2015 roku wS.przyulicy (...)znieważyłA. W.w ten sposób, że użył w stosunku do nie słów „dopraw sobie k…. skrzydła.

tj. o czyn zart. 216 § 1 kk

III
w okresie od 17 sierpnia 2014 roku do 17 sierpnia 2015 roku wS.przyulicy (...)wielokrotnie groziłA. W.popełnieniem przestępstwa na jej szkodę

tj. o czyn zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kk

I
OskarżonąL. R.uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawieart. 216 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 34 § 1 kkiart. 35 § 1 kkskazuje ja na karę 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie.

II
OskarżonegoD. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II wyroku i na podstawieart. 216 § 1 kkskazuje go na karę grzywny w wysokości 30 (trzydzieści) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny równoważna jest kwocie 10 (dziesięć) złotych.

III
Na podstawieart. 17 § 1 pkt 9 kpkumarza postępowanie w zakresie czynu opisanego w punkcie III wyroku.

IV
Zasądza od oskarżonychL. R.iD. R.na rzecz oskarżycielki prywatnejA. W.kwotę po 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kwoty zryczałtowanej równowartości wydatków.

V
Odstępuje od obciążania oskarżonych kosztami sądowymi przejmując je na rzecz Skarbu Państwa.

VIII K 215/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
D.iL.małżonkowie.R.orazA. W.zamieszkują wS.przyulicy (...)i ich domy położone są w bezpośrednim sąsiedztwie.
Od kilku lat pomiędzyD.iL.małżonkamiR., aA. W.dochodzi do nieporozumień na tle korzystania z drogi dojazdowej do ich zabudowań. W związku z trwającym pomiędzy sąsiadami konfliktem,L. R.przy każdej okazji spotkaniaA. W.używa w stosunku do niej słów obelżywych takich jak : „wypie…… stąd, k…….”.
W dniu 9 sierpnia 2015 roku naulicę (...)wS.do swojej mamy zamieszkującej w jednym budynku zA. W.przyjechałaE. T.. GdyE. T.przyjechała naulicę (...), brama wjazdowaD.iL.małż.R.była otwarta, więcE. T.poprosiła ich aby tą bramę zamknęli i umożliwili jej przejazd, jej prośba nie przyniosła skutku, więc zostawiła samochód i pieszo poszła do domu i razem z jej ciociąA. W.udały się w miejsce gdzieE. T.zostawiła samochód, gdy znalazły się przy samochodzie,L. R.zaczęła wyzywaćA. W.takimi słowami jak : „wypier….. stąd ty k,,,,,,,”. NatomiastD. R.skierował w stosunku doA. W.również słowa obelżywe, mianowicie użył sformułowania : „dopraw sobie k,,,, skrzydła”. Z uwagi na powyższe zachowanieL.iD.małż.R.,A. W.zawiadomiła o powyższej sytuacji KPP wS.. Na miejsce konfliktu udał się funkcjonariusz policjiT. S..L. R.nie zważała na obecność funkcjonariusza policji i w dalszym ciągu używała wobecA. W.słów obelżywych.
Powyższych ustaleń faktycznych dokonano w oparciu o zeznania świadków :A. W.,E. T.,B. K.,T. S.oraz w oparciu o pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie.
OskarżonaL. R.nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i wyjaśniła, że tylko prosiła aby PaniT.nie parkowała pojazdu pod jej bramą, a PaniąW.mija z daleka, to P.W.ma do niej pretensje ale zupełnie niesłusznie.
OskarżonyD. R.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i zaprzeczył aby używał słowa wulgarne w stosunku do sąsiadów. Oskarżony wyjaśnił, żeE. T.parkuje swój samochód pomiędzy jego posesją, a posesjąA. W.i jest to dla niego niewygodne. Oskarżony twierdził, że podczas interwencji ani on, ani jego żona nie używali słów wulgarnych, podczas ostatniej kłótni zarówno jego żona jak iE. T.używały przeróżnych słów, a on prosił o odejście od jego bramy.
Sąd zważył co następuje :
Wyjaśnienia oskarżonychL. R.iD. R.w tej części, w której zaprzeczali aby użyli w stosunku doA. W.słów obelżywych, w ocenie Sądu nie zasługują na wiarę albowiem pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Bezsporne jest natomiast w niniejszej sprawie, że w dniu 9 sierpnia 2015 roku przy bramie oskarżonych miała miejsce interwencja policji. Oskarżeni okoliczności tej bowiem nie kwestionowali, jedynie przedstawiali przebieg tej interwencji w sposób odmienny niż w swoich zeznaniach opisywała to pokrzywdzonaA. W..
Z relacji pokrzywdzonejA. W.wynika, że dom oskarżonejL. R.i jej dom położone są w ten sposób, że z jej okna widać schody domu oskarżonej, która wychodzi na schody i używa w stosunku do niej słów obelżywych. PokrzywdzonaA. W.twierdziła, że w dniu 9 sierpnia 2015 roku wróciła z zakupami do domu, przyjechała wówczas zE. T., widząc to oskarżona wybiegła z domu, otworzyła bramę i powiedziała doE.„ja Ci k…. mówiłam, żebyś tędy nie jeździła”, wybiegł też oskarżonyD. R.i twierdził, że jest to jego prywatny dojazd i nikt nie może z niego korzystać, a w stosunku do niej użył sformułowania : „dopraw sobie k,,,, skrzydła”. Z relacji pokrzywdzonej wynika, że wówczas o powyższym zdarzeniu zawiadomiła policję i na miejsce tej sytuacji przyjechał dzielnicowyT. S.i oskarżonaL. R.podczas obecności funkcjonariusza policji używała wobec niej słów : „wypie…… stąd”. Pokrzywdzona twierdziła, że w ciągu ostatniego roku, sytuacji podczas, których oskarżonaL. R.używała w stosunku do niej takich słów jak : „k…., wypie... stąd” było wiele.
ŚwiadekT. S.potwierdził fakt, że w dniu 9 sierpnia 2015 roku brał udział w interwencji dotyczącej konfliktu pomiędzy stronami. Z zeznań świadka wynika, że jest dzielnicowym dla rejonu, w którym zamieszkują strony oraz, że konflikt trwający pomiędzy stronami dotyczy dojazdu do posesji. Z relacji świadka wynika, że podczas interwencji oskarżonaL. R.używała w stosunku do pokrzywdzonejA. W.i jej siostry słów obelżywych takich jak „k……”. Świadek potwierdził, że podczas tej interwencji obecny był też oskarżonyD. R.ale jego zachowanie nie budziło zastrzeżeń.
Na temat zachowania oskarżonych wypowiadała się też świadekE. T.– siostrzenica pokrzywdzonej. Jak świadek twierdziła często bywa naulicy (...)ponieważ przyjeżdża tam do swojej mamy, która zamieszkuje w jednym budynku z pokrzywdzonąA. W., ostatnio gdy przyjechała do swojej mamy w sierpniu 2015 roku brama oskarżonych była otwarta, więc poprosiła ich aby tą bramę zamknęli i umożliwili jej przejazd, jej prośba nie przyniosła skutku, więc zostawiła samochód i pieszo poszła do domu i z ciociąA. W.udały się w miejsce gdzie zostawiła samochód, gdy znalazły się przy samochodzie, oskarżonaL. W.zaczęła wyzywaćA. W.takimi słowami jak : „wypier….. stąd ty k,,,,,,,”.
ŚwiadekB. K.jest siostrą pokrzywdzonejA. W.i zamieszkuje w jednym budynku z siostrąA.. Z relacji świadkaB. K.wynika, że była obecna podczas interwencji policji mającej miejsce w sierpniu 2015 roku. Świadek również potwierdziła okoliczność, że w trakcie interwencji oskarżona nazywała zarówno ją jak i jej siostręA. W.słowami takimi jak : „k…., szmaty”
Treść zeznań powyższych świadków zdaniem Sądu w całości zasługuje na wiarę. Świadkowie ci złożyli konsekwentne zeznania, które uzupełniają się wzajemnie tworząc spójną całość.
W tym miejscu wskazać należy, że istota czynu karalnego określonego w literaturze mianem znieważenia sprowadza się do zachowania, które według społecznie aprobowanych ocen stanowi wyraz pogardy, uwłaczania czci drugiego człowieka, w przypadku zniewagi chodzi o zarzut obelżywy, ośmieszający, postawiony w formie niezracjonalizowanej.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że używanie przez oskarżonąL. R.wobecA. W.zwrotu „spier…. stąd, k….” jest zwrotem obraźliwym mającym na celu poniżenie pokrzywdzonej, podobnie użycie przez oskarżonegoD. R.wobecA. W.określenia : „dopraw sobie k…… skrzydła” jest określeniem obraźliwym mającym na celu ubliżenie pokrzywdzonej i w związku z tym powyższe zachowania oskarżonych wypełniają znamiona czynu w przypadku oskarżonegoD. R.zart. 216 § 1 kk, a w przypadku oskarżonejL. R.czynu zart. 216 § 1 kkw zw.art. 12 kk. Nie ma bowiem wątpliwości, że zachowania oskarżonejL. R.były podjęte w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz skierowane były przeciwko tej samej osobie.
Ponadto oskarżycielka prywatnaA. W.w prywatnym akcie oskarżenia zarzucała oskarżonemuD. R.popełnienie czynu określonego wart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kk.
Sąd postępowanie karne w przedmiocie czynu zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kkumorzył. Jak wynika bowiem zart. 17 § 1 pkt 9 kpkpostępowanie należy umorzyć jeżeli brak jest skargi uprawnionego oskarżyciela. Zgodnie natomiast zart. 59 § 1 kkpokrzywdzony może jako oskarżyciel prywatny wnosić i popierać oskarżenie o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego. W prywatnym akcie oskarżenia wniesionym przezA. W., z oskarżenia prywatnego ścigane są tylko przestępstwa zart. 216 § 1 kk. Natomiast przestępstwa zart. 190 § 1 kksą ścigane z oskarżenia publicznego, a zgodnie zart. 45 § 1 kkoskarżycielem publicznym w tych sprawach jest prokurator. Tak więc pokrzywdzona nie mogła samodzielnie wnieść prywatnego aktu oskarżenia odnośnie czynu wyczerpującego znamionaart. 190 § 1 kk.
Wymierzając oskarżonym karę Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi wart. 53 § 1 i § 2 kk.
Zgodnie zart. 53 § 1 kksąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego. Z kolei§ 2wskazanego przepisu wskazuje, że wymierzając karę sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie po jego popełnieniu.
Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, sąd kieruje się kryteriami wskazanymi wart. 115 § 2 kkczyli rodzajem i charakterem naruszonego dobra, rozmiarami wyrządzonej lub grożącej szkody, sposobem i okolicznościami popełnienia czynu, wagą naruszonych przez sprawcę obowiązków oraz postacią zamiaru, motywacją sprawcy, rodzajem naruszonych reguł ostrożności jak i sposobem ich naruszenia.
Biorąc pod uwagę powyższe dyrektywy wymiaru kary, Sąd uznał, że wystarczającą karą dla oskarżonejL. R.będzie kara 2 miesięcy ograniczenia wolności, a dla oskarżonegoD. R.kara grzywny w wysokości 30 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 10 złotych.
Sąd uznał, że tak ukształtowany rodzaj i wymiar kary będzie wystarczający dla osiągnięcia wobec oskarżonych celów kary, w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu oart. 624 § 1 kpk.