Sąd Rejonowy w Lubaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 381/14
Data wyroku: 2015-03-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartosz Gajewski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu, Recydywa, Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: 158§1 kk i art. 158§1 kk w zw. z art. 64§1 kk

Sygn. akt IIK 381/14
1 Ds. 178/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31.03.2015r.
Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Bartosz Gajewski
Protokolant: Aleksandra Hormańska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lubaniu: --/--
po rozpoznaniu w dniach 02.12.2014r., 21.01.2015r. i 24.03.2015r. sprawy karnej
przeciwko
A. F.,s.A.iG.z d.R.
ur. (...)wL.
S. Z. (1),s.F.iD.z d. Sączek
ur. (...)wL.
oskarżonym o to, że :
w dniu 01 stycznia 2014r. wL.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuM. T. (1)orazR. O.w ten sposób, iż zadawali im uderzenia rękoma i kopnięcia nogami po całym ciele przez co narazili ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia oraz spowodowali u nich obrażenia ciała w postaci: uM. T. (1)stłuczenia głowy ze wstrząśnieniem mózgu, podwójnego złamania żuchwy, złamania żebra X lewego i krwiaka opłucnej lewej z odmą skutkujących rozstrojem zdrowia powyżej dni 7 w rozumieniuart. 157 § 1kk, a uR. O.rany tłuczonej okolicy czołowej, powierzchniowego urazu twarzoczaszki i stłuczenia okolicy lędźwiowej lewej skutkujących rozstrojem zdrowia na okres poniżej dni 7 w rozumieniuart. 157 § 2kk, przy czymS. Z. (1)czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 18 marca 2009r. w sprawie sygn. akt IIK 189/09 m.in. za przestępstwo podobne określone wart. 157 § 1kkw zw. zart. 156 § 2kkw zw. zart. 11 § 2kkw zw. zart. 64 § 2kkna karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od 29.08.2011r. do 27.08.2012r. (na poczet kary zaliczono okres od 23.09.2008r. do 24.09.2008r.)
tj. o czyn określony wart. 158 § 1 kkw zw. zart. 157 § 1 i 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, a w przypadkuS. Z. (1)o czyn zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 157 § 1 i 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk;

I
uznaje oskarżonych za winnych popełnienia tego, że w dniu 01 stycznia 2014r. wL.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu, także z innymi osobami, wzięli udział w pobiciuM. T. (1)orazR. O.w ten sposób, iż zadawali im uderzenia rękoma i kopnięcia nogami po całym ciele przez co narazili ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty zdrowi i życia, i w wyniku czego,M. T. (1)doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy ze wstrząśnieniem mózgu, podwójnego złamania żuchwy, złamania żebra X lewego i krwiaka opłucnej lewej z odmą skutkujących rozstrojem zdrowia powyżej dni 7 w rozumieniuart. 157 § 1kk, aR. O.rany tłuczonej okolicy czołowej, powierzchniowego urazu twarzoczaszki i stłuczenia okolicy lędźwiowej lewej skutkujących rozstrojem zdrowia na okres poniżej dni 7 w rozumieniuart. 157 § 2kk, przy czymS. Z. (1)czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 18 marca 2009r. w sprawie sygn. akt IIK 189/09 m.in. za przestępstwo podobne określone wart. 157 § 1kkw zw. zart. 156 § 2kkw zw. zart. 11 § 2kkw zw. zart. 64 § 2kkna karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od 29.08.2011r. do 27.08.2012r. (na poczet kary zaliczono okres od 23.09.2008r. do 24.09.2008r.) tj. czynu zart. 158 § 1 k.k.w przypadkuA. F.oraz czynu zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w przypadkuS. Z. (1)i za to, na podstawieart. 158 § 1 k.k.wymierzaA. F.karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, aS. Z. (1)karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

II
na podstawie 46§ 2 k.k.orzeka od oskarżonegoA. F.na rzeczM. T. (1)nawiązkę w kwocie 3000 (trzech tysięcy) złotych, a na rzeczR. O.nawiązkę w kwocie 2000 (dwóch tysięcy) złotych,

III
na podstawie 46§ 2 k.k.orzeka od oskarżonegoS. Z. (1)na rzeczM. T. (1)nawiązkę w kwocie 3000 (trzech tysięcy) złotych, a na rzeczR. O.nawiązkę w kwocie 2000 (dwóch tysięcy) złotych,

IV
na podstawieart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.zasadza od oskarżonegoA. F.iS. Z. (1)na rzecz oskarżyciela posiłkowegoM. T. (1)kwotę po 750 (siedemset pięćdziesiąt) złotych od każdego z nich, stanowiąca równowartość poniesionych przez niego kosztów postępowania związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika w osobie adw.D. K.,

V
na podstawieart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.zasadza od oskarżonegoA. F.iS. Z. (1)na rzecz oskarżyciela posiłkowegoR. O.kwotę po 750 (siedemset pięćdziesiąt) złotych od każdego z nich, stanowiąca równowartość poniesionych przez niego kosztów postępowania związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika w osobie adw.D. K.,

VI
na podstawie§ 2 ust. 1 i § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Jerzego Kamoli i adw. Anny Marii Polak kwotę 619.90 (sześćset dziewiętnaście 90/100) złotych (brutto) tytułem kosztów obrony udzielonej z urzędu oskarżonym w postępowaniu jurysdykcyjnym,

VII
na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 3 ust. 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania po ½ od każdego z nich i wymierza im opłatę w kwocie 200 zł.

UZASADNIENIE
W dniu 24.12.2013 r.R. O.wraz z żonąB. O. (1),M. T. (1),P.iM. B.orazJ. W. (1)spędzali razem noc sylwestrową w mieszkaniu położonym wL.przyul. (...). Około godziny 1.00 dnia 01.01.2014 r. mężczyźni udali się wspólnie obejrzeć mieszkanieM. T. (1)mieszczące się także wL.. Po około 2 godzinach postanowili wrócić do mieszkania naul. (...), gdzie wówczas przebywałaM. B.orazB. O. (1). Z uwagi na fakt, żeJ. W. (1)chciał wracać do domu, mężczyźni oczekując na taksówkę, zatrzymali się nieopodal mieszkaniaP. B. (1). W tym czasieul. (...)przechodziłM. H. (1)wraz z dziewczynąS. A..M. H. (2)wszedł pomiędzy stojących mężczyzn i ich słownie zaczepił. Doszło do wymiany zdań, podczas którejM. H. (1)agresywnie podchodził do każdego z mężczyzn i w pewnym momencieJ. W. (1)go odepchnął. W tym czasieR. O.rozmawiał przez telefon z żoną, która stałą w oknie i obserwowała ulicę, na której doszło do powyższej sytuacji.
(dowód: zeznania. R.O.- 29,M. T.– k. 30, k. 7 – II K 321/14, P.B.– k. 31, k. 14 – II K 312/14,J. W.– k. 31v, k. 24 – II K 312/ 14, częściowo –M. H.– k. 32, k. 21, k. 96, k. 182 – II K 312/14)
Po wymianie zdań i odepchnięciuM. H. (1)odszedł on kilka metrów wyciągnął telefon i powiedział – „jesteście tacy mądrzy, to zaraz zobaczymy”, a następnie do swojego rozmów zwrócił się słowami „dawać, dawać koło kebaba”. Po kilkunastu sekundach od tego telefonu, przynajmniej z dwóch stron nadbiegła kilkuosobowa grupa mężczyzn, a wśród nichA. F.orazS. Z. (1).A. F.w czasie biegu ściągnął sweter i chciał uderzyćP. B. (1). Ten jednak uchylił się i zaczął uciekać, wraz zJ. W. (1), przez park w stronę komisariatu policji. NastępnieA. F.doskoczył doM. T. (1)i uderzył do pięścią w lewy policzek, co skutkowało upadkiem pokrzywdzonego. W tym samym czasieS. Z. (2)wraz zM. H. (4)i z innymi nieustalonym mężczyznami, naciągnął na twarz kurtkęR. O., która następnie zerwał i zaczął go chaotycznie bić oraz kopać po całym ciele, aż pokrzywdzony upadł.M. T. (1)wstał ruszył w kierunku wejścia do mieszkania, gdzie zdarzenie to obserwowałaB. O. (1), która dzwoniła w tym czasie na policję. W pewnym momencie jednak został on rzucony na ziemie. Skulił się, zakrył głowę i czuł jak co najmniej 3 osoby kopią go po całym ciele. WtedyB. O. (1)otworzyła okno i zaczęła krzyczeć, że jedzie policja. Atakujący mężczyźni rozbiegli się.
Po kilku minutach nadjechał patrol policji i wówczas pokrzywdzeni zauważyliA. F.iS. Z. (1)jak w towarzystwie innych osób stoją kilkaset metrów dalej na parkingu. KiedyR. O.,M. T. (1)i policjanci podeszli do tej grupy, pokrzywdzeni rozpoznali oskarżonych jako osoby, przez które zostali pobici.
(dowód: zeznania. R.O.- 29,M. T.– k. 30, k. 7 – II K 321/14, P.B.– k. 31, k. 14 – II K 312/14,J. W.– k. 31v, k. 24 – II K 312/ 14, częściowo –M. H.– k. 32, k. 21, k. 96, k. 182 – II K 312/14,B. O.- k. 46v, k. 38 – II K 312/14, M.B.– k. 47, opinia – k. 31, k. 32 – II K 312/14 )
W wyniku tego zdarzeniaM. T. (1)doznał stłuczenia głowy ze wstrząśnieniem mózgu, podwójnego złamania żuchwy, złamania żebra X lewego i krwiaka opłucnej lewej z odmą skutkujących rozstrojem zdrowia powyżej dni 7 w rozumieniuart. 157 § 1kk, a uR. O.stwierdzono rany tłuczonej okolicy czołowej, powierzchniowego urazu twarzoczaszki i stłuczenia okolicy lędźwiowej lewej skutkujących rozstrojem zdrowia na okres poniżej dni 7 w rozumieniuart. 157 § 2kk.
(dowód: opinia – k. 31, k. 32 – II K 312/14)
W swoich wyjaśnieniach oskarżeni nie przyznali się do zarzucanego im czynu.A. F.wyjaśnił, że jedynie widział tego dnia szarpaninę w której uczestniczył między innymiM. H. (1)i on osoby te rozdzielał. Zaprzeczył, aby kogokolwiek uderzył. Z koleiS. Z. (1)przyznał, że odepchnął mężczyznę, który szarpał się zM. H. (1), a ten się przewrócił. Stwierdził jednocześnie, że nikogo nie uderzył.
A. F.ma 32 lata, obecnie jest bezrobotnym, nie ma nikogo na utrzymaniu. W przeszłości był wielokrotnie karany, w tym za przestępstwa przeciwko zdrowiu.
S. Z. (1)ma 38 lat. Także jest osobą bezrobotną. Był w przeszłości karany, miedzy innymi prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 18 marca 2009r. w sprawie sygn. akt IIK 189/09 za przestępstwo określone wart. 157 § 1kkw zw. zart. 156 § 2kkw zw. zart. 11 § 2kkw zw. zart. 64 § 2kkna karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od 29.08.2011r. do 27.08.2012r.
Oskarżeni nie cierpią na schorzenia natury psychologicznej psychiatrycznej lub neurologicznej.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonych – k. 28v, k. 85 – II K 312/14, k. 29, k. 102 – II K 312/14, karta karna – k. 87-89, k. 102, odpisy wyroku k.91 i nast., k. 106 i nast. )
Sąd Rejonowy zważył co następuje:
Wyjaśnienia oskarżonych Sąd uznał za wiarygodne tylko w tej części, w której potwierdzili, że w nocy 01.01.2014 r. byli w okolicyul. (...)wL..
Natomiast niewiarygodna jest wersja zdarzenia przez nich przedstawiona, jakoby w tym czasie nie pobili pokrzywdzonych, a jedynie rozdzielali szarpiących się zM. H. (1)mężczyzn.
Sąd do powyższej konstatacji doszedł po szczegółowej analizie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Już na wstępnie zauważyć trzeba, że na jego podstawie można było zbudować dwie odrębne wersję zdarzeń. Jedną odpowiadającemu temu, co utrzymywali w swoich wyjaśnieniach oskarżony, a także niektórzy świadkowie –M. H. (1)iS. A.. Drugą zaś można było wywieść w oparciu o pozostały materiał dowodowy, a w szczególności zeznaniaR. O.,M. T. (1),P. B. (2),B. O. (1), iJ. W. (1)i przede wszystkim opinię biegłegoZ. K..
Drobiazgowa i wnikliwa analiza powyższej materii dowodowej spowodowała, że Sąd dał wiarę tej grupie dowodów, które obciążają sprawstwem oskarżonych i w oparciu o nią czynił ważkie dla sprawy ustalenia faktyczne w sprawie.
W szczególności Sąd, o czym była już mowa odmówił w części zasadniczej wiary wyjaśnieniom oskarżonych.
Po pierwsze są one bowiem niekonsekwentne. Zauważyć bowiem trzeba, że w pierwszych swoich twierdzeniachA. F.utrzymywał, że był sam (vide: k. 86),nie wspominając o obecnościS. Z. (1). Z koleiS. Z. (1)wyjaśnił, iż pomagającM. H. (1)odepchnął jednego z agresywnych mężczyzn i wtedy pojawił sięA. F., który nikogo nie bił, a jedynie odciągałM. H. (1)(vide: k. 101). Abstrahując od sprzeczności zachodzącej pomiędzy opisanymi wyjaśnieniami oskarżonych, dodatkowo podkreślić trzeba, że nie pozostają one w korelacji z tym, co wynikało w wyjaśnień i zeznańM. H. (1). Świadek w postępowaniu przygotowawczy w ogóle nie wspominał o okoliczności podnoszonej przezS. Z. (1), jakoby oskarżony miałby mu pomagać w odpieraniu agresywnych pokrzywdzonych. Wprost natomiast wskazał, żeS. Z. (1)pojawił się dopiero wówczas, gdy po całym zdarzeniu wszyscy stali na znajdującym się nieopodal parkingu. Co znamienne zupełnie inaczej opis wydarzeń przedstawił przed sądem, gdy przekonywał – „przechodził z bokuA.zeS.(…)A.podszedł i mnie odciągnął i poszliśmy stamtąd” (vide: k. 32v). Z koleiS. A.zeznał jeszcze inaczej albowiem przyznała – „…spotkałamF.. Ja go zawołałam, żeby mi pomógł odciągnąM. H. (1). (vide. k. 47v).
Wszystkie te naprowadzone sprzeczności i niekonsekwencji były pierwszym powodem do uznania, że relacja wyżej wymienionych osób jest niewiarygodna i stanowi wyraz jedynie przyjętej linii obrony.
Dalej zauważyć trzeba, że wyjaśnienia oskarżonych nie przystają do wersji zdarzeń lansowanej przez pozostałych ujawnionych w sprawie świadków. Podkreślenia wymaga, żeR. O.,M. T. (1),P. B. (1),B. O. (1), iJ. W. (1)to osoby nie pozostające z oskarżonym w żadnym konflikcie. Tym samym nie mieli żadnego powodu, aby zeznawać tak, by pomówić oskarżonych o czyny, których ci się nie dopuścili. Ponadto w odróżnieniu od wielokrotnie już skazywanych oskarżonych (także za ciężkie przestępstwa przeciwko zdrowiu), prowadzą oni ustabilizowane, spokojne i odpowiedzialne życie. Ich dotychczasowa postawa, w kontekście złożonej przez nich wyważonej i pozbawionej sprzeczności relacji, korelującej z opinią biegłego medyka, pozwala ze stanowczością stwierdzić, że to im, a nie oskarżonym należy dać wiarę.
W szczególności odnosząc się do zeznań pokrzywdzonych to godzi się zauważyć, że konsekwentnie przez całe postępowanie zeznawali oni, iż po telefonie wykonanym przezM. H. (1), zostali zaatakowani między innymi przezA. F.iS. Z. (1). Świadkowie, na tyle na ile pozwalały im wówczas możliwości percepcyjne (dynamika zdarzenia, konieczność podjęcia czynności obrończych) zapamiętali i zbieżnie wskazywali na oskarżonych jako osoby, przez które zostali zaatakowani, a następnie pobici. Ponadto co do zasady porównywanie opisali okoliczności samego zdarzenia i rolę, jaką w nim pełniliA. F.orazS. Z. (1), a takżeM. H. (1). Ponadto ich wersja wydarzeń nie odbiega o tego, co zrelacjonowały pozostałe przesłuchane w sprawie osoby.P. B. (1)zeznał bowiem, że także mógł być ofiara ataku oskarżonegoA. F., lecz jedynie unikniecie uderzenia spowodowało, że obrażeń nie odniósł i mógł uciec. W sposób tożsamy zeznałJ. W. (1), który choć nie rozpoznał oskarżonych, to przyznał „później zbiegło się kilka osób różnych stron (…) oni przebiegając rzucili się na nas…” i ”on był ostrzyżony na łyso i podbiegł do nas i kiedy się już zbliżył w biegu zrzucił z siebie kurtkę, minął mnie i skoczył od razu bez żadnej rozmowy do któregoś z kolegów (przyp. P.B.)” (vide; k. 24v). Gdy do tego dodać, że okoliczności całego feralnego zajścia w niemalże identyczny sposób opisałaB. O. (1), to nie może być żadnych wątpliwości, że dowód z przesłuchania wymienionych osób jest prawdziwy, wartościowy i może stanowić podstawę czynionych ustaleń w sprawie.
Tym bardziej, że z opinii biegłego wynika, iż pokrzywdzeni doznali poważnych obrażeń ciała, które z pewnością nie mogły powstać w przebiegu zdarzeń lansowanym przez oskarżonych. W ekspertyzach stwierdzono, że urazy powstały na skutek działania narzędziem twardym, tępym (przyp. ręka, noga). Taki mechanizm ich powstania zatem nie przystaje do wersji oskarżonych, lecz koresponduje z tym co utrzymywali pokrzywdzeni orazP. B. (1),B. O. (1), iJ. W. (1).
Jest to ostateczny powód dla którego Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonych oraz zeznaniomM. H.i S.A..
Oceny tej zaś nie może weryfikować fakt, iżA. F.iS. Z. (1)po pobiciu pokrzywdzonych nie oddalili się, lecz wciąż znajdowali się nieopodal miejsca przestępstwa. Takie zachowanie, oczywiści nieracjonalne, może wynikać chociażby z faktu, iż prawdopodobnie w tę noc sylwestrowąA. F., a na pewnoS. Z. (1)(przyznał tę okoliczność) znajdowali się pod wpływem alkoholu. Taki stan rzeczy z kolei rodził w nich przekonanie o swojej bezkarności. Ponadto zważywszy na ilość osób uczestniczących w całym zdarzeniu, mogli przypuszczać, że fakt ten utrudni w rozpoznaniu ich jako sprawców tego pobicia.
W tym stanie rzeczy okoliczność, że oskarżeni nie oddalili się odul. (...)nie miał żadnego wpływu na ocenę ich wyjaśnień pod kątem ich wiarygodności.
Sąd przymiotem wiarygodności obdarzył także zeznania funkcjonariuszy policji – P.S.iP. W.. Nie byli oni bezpośrednimi świadkiem zdarzenia, wszystko co wiedzą wynika z relacji innych osób, dlatego też ich zeznania nie wiele wniosły do sprawy. Zauważyć jednak należy, że o niewinności oskarżonych z pewnością nie przekonuje to, iż policjanci na miejscu zdarzenia nie potrafili po pierwsze wskazać, kto jest pokrzywdzonym kto sprawcą pobicia, a po drugie nie wspomnieli o zauważonych obrażeniach. Jako że zdarzenie miał miejsce w noc sylwestrową oraz co bezsprzeczne niemalże wszystkie osoby były pod wpływem alkoholu, a ponadto w czasie interwencji wzajemnie się przekrzykiwały, próbując przekonać do swoich racji, to oczywistym jest, iż kategoryczne ustalenie, kto jest sprawca pobicia w tamtym czasie było niezwykle utrudnione. Jeśli zaś chodzi o obrażenia, to także nie jest niczym nadzwyczajnym, że sytuacja stresowa (adrenalina) w jakiej znajdowali się pokrzywdzeni mogła spowodować, że w tamtym momencie nie oduczali oni w pełni dolegliwości urazów, które odnieśli na skutek pobicia.
W tym stanie rzeczy, nie może być wątpliwości, że zeznania funkcjonariuszy nie świadczą o niewinności oskarżonych.
Sąd nie zakwestionował zgromadzonych w toku niniejszego postępowania i ujawnionych dokumentów oraz opinii sądowo - lekarskiej, albowiem zostały sporządzone przez upoważnione podmioty w zakresie ich kompetencji, w odpowiedniej formie i nie były przez strony kontestowane.
Poddając zatem merytorycznej analizie zasadność postawionego zarzutu zauważyć trzeba, żekodeks karnyreguluje kwestię pobicia wart. 158 § 1 k.k.Sprawcą tego przestępstwa jest ten, kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1lub wart. 157 § 1.
Przez udział pobiciu należy rozumieć czynną napaść przynajmniej dwóch osób na inną osobę. Jak wynika z poczynionych ustaleń, grupa w której znajdowali się oskarżeni liczyła co najmniej kilka osób i wszyscy wspólnie i w porozumieniu zaatakowali między innymi dwóch pokrzywdzonych, którzy w zasadzie nie przeciwstawiając się im, skoncentrowali się na unikaniu ciosów, aby zminimalizować obrażenia. Jako że bójka ma charakter jednolity i należy ją rozpatrywać jako jego zdarzenie, w którym napastnicy są świadomi roli w jakiej występują, to jest niewątpliwym, że te znamiona czynu zart. 158 §1 k.k.zostały spełnione. Tym bardziej, że w czasie zdarzenia, na wyłączny skutek działania oskarżonych doszło do spowodowania obrażeń opisanych wart. 157 § 1 k.k., co w konsekwencji powoduje, że kwestia narażenia na powstanie tych skutków, nie wymaga szerszego omówienia, skoro one i tak wystąpiły.
Zważywszy zaś, że Sąd nie mógł stanowczo i kategorycznie stwierdzić, iż skutki tego pobicia zostały spowodowane w wyniku uderzeń zadanych przez konkretnego oskarżonego, kwalifikacja prawna czyny – w porównaniu z tą zaproponowaną w akcie oskarżenia – został zmieniona poprzez wyeliminowanie czynów zart. 157 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.
W ocenie Sądu oskarżeni popełnili przestępstwo w zamiarze bezpośrednim nagłym wiedząc, że je popełniają i chcąc tego. Nie byli przez pokrzywdzonych atakowani, lecz na skutek telefonu odM. H. (1), w ramach zemsty i odreagowania postanowili pobić pozostających w mniejszości pokrzywdzonych. Przy czym owa przewaga liczebna i sposób w jaki oskarżeni bili pokrzywdzonych – uderzenia pięścią w twarz, kopanie po całym ciele przekonują, że zdawali sobie sprawę ze skutków, jakie ich zachowanie może spowodować.
Oczywistym dla Sądu również jest, że oskarżeni działali w ramach porozumienia o jakim mowa wart. 18 § 1 k.k.Ich wspólna agresja była ukierunkowana na inną, lecz jedną grupę osób i wespół zadawali im ciosy w taki sposób, aby zrobić im krzywdę.
Wskazać nadto należy, że oskarżonyS. Z. (1)działał w ramach powrotu do przestępstwa, o jakim mowa wart. 64 § 1 k.k.Zgodnie z powołanym powyżej przepisem Sąd przyjmuje taką kwalifikację czynu, jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary, umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany. Zważywszy, że oskarżony w okresie od 29.08.2011 r. odbył w całości karę jednego roku pozbawienia wolności wymierzoną mu między innymi za czyn zart. 157 § 1 k.k.w zw. 156§2 k.k.zart. 64 § 2 k.k., to nie może być wątpliwości, iż jego czyn będący osądem w sprawie niniejszej jest popełniony w warunkach powrotu do przestępstwa o którym mowa wart. 64 § 1 k.k.Sąd wyeliminował przy tym kwalifikację zart. 64 §2 k.k., uznając, że w realiach sprawy, wobec nie spełnienia wymaganych przesłanek, ona nie występuje.
Jako osoby zdrowe, oskarżeni byli zdolni do ponoszenia winy w sprawie.
W tej sytuacji Sąd uznał jego winę i sprawstwoA. F.iS. Z. (1)za udowodnioną.
Wymierzając oskarżonym karę 1 roku i 6 miesięcy oraz 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności o jakich mowa wart. 53 i n. k.k.a także przedstawione poniżej okoliczności obciążające i łagodzące, a w szczególności baczył by orzeczona kara była adekwatna do stopnia winy każdego oskarżonego.
Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował działanie oskarżonych w przewadze liczebnej, wspólnie i w porozumieniu, bez wyraźnego powodu oraz z rozległymi skutkami, które do dnia dzisiejszego są przynajmniej przez jednego z pokrzywdzonych odczuwalne. Ponadto Sąd nie stracił z pola widzenia tego, że oskarżeni to osoby zdemoralizowane, wielokrotnie karane także za poważne przestępstwa przeciwko zdrowiu (S. Z.popełnił czyn w warunkach recydywy) i w związku z tym, kara w ich przypadku, aby była sprawiedliwa musi być surowa. Tym bardziej, że Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących.
Sąd uwzględnił także stopień społecznej szkodliwości tego czynu, który określił jako wysoki (rozległe skutki działania, zamiar bezpośredni oraz okoliczności popełnienia przestępstwa – przewaga liczebna) oraz potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W ocenie Sądu kary wymierzane sprawcom tego typu przestępstw winny odstraszać innych potencjalnych sprawców przestępstw tego typu czynów i w ogóle.
Mając na uwadze fakt dotychczasowej wielokrotnej karalności oskarżonych Sąd zadecydował, że kara pozbawienia wolności może być im wymierzona jedynie jako kara bezwzględna. Zauważyć bowiem trzeba, że dotychczasowa postawa oskarżanych nie daje żadnej gwarancji, że w przyszłości nie popełnia oni kolejnego, ciężkiego przestępstwa.
Jako że oskarżyciele posiłkowi złożyli w trybieart. 46 § 2 k.k.wniosek o zasądzenie nawiązki, Sąd zdecydował o przyznaniu im kwoty –R. O.2 000 złotych, zaśM. T. (1)3000 złotych. Zróżnicowanie nawiązek wynikała jedynie z faktu, żeM. T. (1)doznał znacznie poważniejszych obrażeń nićR. O..
Zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy kwoty 619,90 zł (w tym VAT) nastąpiło na mocy art. 29 ust. 1 ustawy o adwokaturze z dnia 26 maja 1982 r. oraz § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Ponadto na podstawieart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.Sąd zasądził od oskarżonych na rzecz oskarżycieli posiłkowych koszty związane z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika w osobie adw.D. K..
O kosztach postępowania i opłacie Sąd orzekł na podstawie przepisów powołanych wyroku.
.