Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 724/14
Data wyroku: 2015-02-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec

Sygn. akt V.2 Ka 724/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 lutego 2015 r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec
Protokolant:Monika Maj
w obecności - - -
po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2015 r.
sprawy:

E. S./S./

synaJ.iA.

ur. (...)wW.

obwinionego o wykroczenie z art. 86 § 1 kw

na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt IX W 957/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
obciąża obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie 60,00 (sześćdziesiąt) złotych i zasądza od niego wydatki za postępowanie odwoławczew kwocie 50,00 (pięćdziesiąt) złotych.

Sygn. Akt V.2 Ka 724/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 23 października 201 roku Sąd Rejonowy w Rybniku sygn. akt IX W 957/13 uznał obwinionegoE. S.za winnego tego, że w dniu 6 września 2013 roku około godziny 18:15 wR.naul. (...), na skrzyżowaniu zulicą (...), kierując samochodem markiO. (...)onr rej. (...)nie zastosował się do znaku drogowego A-7 „ustąp pierwszeństwa”, w wyniku czego zderzył się z jadącym drogą z pierwszeństwem samochodem osobowym markiF. (...)onr rej. (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dlaT. K., a także podczas jazdy korzystał z telefonu, który wymaga trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręce, czym wyczerpał znamiona ustawowe wykroczenia zart. 86 § 1kw orazart. 97kw w zw. zart. 45 ust. 2 pkt 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o Ruchu Drogowym, przy czym ustalił, że do zdarzenia doszło około godziny 18:11 i za to na mocyart. 86 § 1kw w zw. zart. 9 § 1kw wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 600 złotych.
Nadto na mocyart. 118 § 1 kpwiart. 3 ust. 1w związku zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983 roku Nr 49 poz. 223 z późn. zmianami) zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 1.419,86 złotych tytułem wydatków postępowania.
Od wyroku powyższego apelację osobistą wniósł obwiniony, który na zasadzieart. 444 kpkzaskarżył wyrok w całości.
Wyrokowi zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mających wpływ na jego treść przez ustalenie, że obwiniony popełnił wykroczenia zart. 81 § 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowymprzez oparcie wyroku na zeznaniachT. K.oraz opinii biegłego bez uwzględnienia okoliczności wynikających z pozostałego materiału dowodowego w sprawie, a przede wszystkim faktu, że do zdarzenia doszło na lewym pasie jezdni, którym poruszał się kierującyF..
Wskazując na powyższe wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzutu popełnienia wykroczenia,
ewentualnie
- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Rybniku celem przeprowadzenia istotnych czynności mających na celu ustalenie prawdziwego stanu rzeczy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja obwinionego na uwzględnienie nie zasługiwała. Apelacja ta w zakresie, w jakim kwestionuje ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku całkowicie pozbawiona jest słuszności. Powyższy zarzut były słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem Sąd ten wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia faktyczne, a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów – do czego zresztą był zobowiązany – nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania, zwłaszcza zaś wart. 4 kpkiart. 7 kpk. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
Odnośnie wyjaśnień obwinionego, na które to w istocie w apelacji powołuje się skarżący, to wypada tylko zauważyć, że wyjaśnienia te zostały poddane przez Sąd I instancji wnikliwej analizie i konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je za nieprzekonywujące. Taka ocena tego dowodu nie zawiera w sobie ani błędu ani nie jest oceną dowolną, skoro została poparta wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Należy zwrócić uwagę, iż apelacja sprowadziła się wyłącznie do tez i argumentów będących kanwą uprzednich wyjaśnień obwinionego, co do których Sądmeritiodniósł się i zajął właściwe stanowisko. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z dość banalną sytuacją drogową – wymuszenie pierwszeństwa przejazdu – skutkujące w efekcie kolizją. Cała zaś linia obrony obwinionego opiera się wyłącznie na apriorycznym założeniu, że do kolizji doszło już po wykonaniu przez niego manewru lewoskrętu w ulicę z pierwszeństwem przejazdu – na jego pasie ruchu. Jest to założenie zupełnie oderwane od zgromadzonych w sprawie dowodów, począwszy od rozmieszczenia odłamków plastiku, które jednoznacznie wskazują, iż do kolizji doszło na pasie ruchu, którym poruszał sięT. K., następnie śladów hamowania, które również rozpoczynają się i kończą na tym samym pasie ruchu. Również zeznania świadkaT. K.wskazują, iż miejscem, gdzie nastąpiła kolizja, był jego pas ruchu. W końcu także opinia biegłego rekonstruując przebieg zdarzenia jednoznacznie wskazuje jako miejsce kolizji pas ruchu, którym poruszał sięT. K.. Również konkluzja tej opinii odnośnie sprawcy oraz przyczyn tej kolizji są ewidentne. Obwiniony nie dochowując należytej ostrożności wykonał manewr wjazdu z ulicy podporządkowanej w ulicę z pierwszeństwem przejazdu i nie respektując znaku drogowego A-7 doprowadził do kolizji zT. K.. W toku rozprawy odwoławczej obwiniony przedstawił fragment prywatnej opinii, która jakoby miała falsyfikować ustalenia opinii biegłegoK. M.. Jednak dokładna lektura tego fragmentu opinii wskazuje, iż jej autorde factojedynie doprecyzowuje opinięK. M.. W istocie rzeczy autor tej opinii czyni rozważania i ustalenia w zakresie błędu matematycznego opiniiK. M., tak więc z założenia nie są to opinie sprzeczne z sobą, a już z całą pewnością nie można z przedstawionego fragmentu opinii prywatnej wyciągać takich wniosków, jakich oczekiwałby obwiniony. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi, w żadnym zaś razie nie podważają one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że obwiniony dopuścił się przypisanego mu wykroczenia. Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy ani też podstaw do uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wymierzonej obwinionemu kary grzywny, zważywszy na wagę naruszonej zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surową, dlatego też i w tym zakresie brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.
Z tych względów Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.