Sąd Apelacyjny w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 397/15
Data wyroku: 2015-12-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Rostankowska, Danuta Matuszewska, Krzysztof Noskowicz
Słowa kluczowe: Zamiar, Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 7 k.p.k., art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zb. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Sygn. akt II AKa 397/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 grudnia 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSA Krzysztof Noskowicz
Sędziowie:   SSA Dorota Rostankowska
SSA Danuta Matuszewska (spr.)
Protokolant:   st. sekr. sądowy Monika Żylińska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Mirosława Kido
po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r.
sprawy
W. L.
oskarżonego zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
P. M.
oskarżonego zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora Prokuratury RejonowejB.(...)i obrońcę oskarżonegoP. M.

od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. aktIII K 83/14
przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. C.i adw.D. D.- Kancelarie Adwokackie wB.kwoty po 738 ((siedemset trzydzieści osiem) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonegoP. M.z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaś poniesionymi w toku tego postępowania wydatkami oraz kosztami procesu w części dotyczącejW. L.obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
W. L.iP. M.oskarżeni zostali o to, że:
w nocy z 10 na 11 stycznia 2014 r. pomiędzy godziną 23.00 a 00.30 wB.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści, majątkowej usiłowali przemocą doprowadzićT. K.do wydania pieniędzy na zakup alkoholu w ten sposób, że po wspólnym namówieniu sięP. M.uderzył pięścią pokrzywdzonego w twarz, a następnie zadał mu kilka ciosów nożem powodując obrażenia w postaci: licznych ran kłutych powłok jamy brzusznej i klatki piersiowej oraz kończyn dolnych, rany kłutej w nadbrzuszu pośrodkowym- penetrującej do lewego płata wątroby oraz kilku wokół pępka, odmy opłucnej prawostronnej, naruszających czynności narządów organizmu pokrzywdzonego na czas dłuższy niż 7 dni, to jest o przestępstwo zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zb. zart. 157 §1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k..
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 29 lipca 2015 r. w sprawie sygn. akt III K 83/14 oskarżonyW. L.został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.
Wyrokiem tym oskarżonyP. M.został uznany za winnego tego, że w nocy z 10 na 11 stycznia 2014 r. pomiędzy godziną 23.00 a 00.30 wB.przyul. (...)przewidując możliwość spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiuT. K.i godząc się na to, uderzył go pięścią w twarz, następnie zadał mu kilka ciosów nożem powodując u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci ran kłutych klatki piersiowej tj. na wysokości 3 żebra po stronie prawej, na wysokości 6 żebra po stronie prawej w linii środkowo- obojczykowej powyżej prawego sutka i na wysokości 7 międzyżebrza w środkowo- obojczykowej po stronie prawej, które penetrowały do jamy opłucnowej uszkadzając górny płat płucny i powodując odmę opłucnową oraz ran powłok jamy brzusznej t. w okolicach pępka i na lewo od linii pośrodkowej ciała poniżej mostka, które penetrowały do lewego płata wątroby, co w konsekwencji doprowadziło do wstrząsu powodując uT. K.ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu tj. przestępstwa zart. 156§1 pkt 2 k.k.i za to na podstawie tego przepisu skazany został na karę 2 lat pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63§1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 11 stycznia 2014 r. do dnia 18 listopada 2014 r.
Wyrok zawiera także rozstrzygnięcia co do kosztów postępowania.
Od powyższego wyroku apelacje wnieśli Prokurator Prokuratury RejonowejB.-(...)oraz obrońca oskarżonegoP. M..
Prokurator Prokuratury RejonowejB.-(...)zaskarżył wyrok w całości na niekorzyśćW. L.iP. M..
Zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść polegający na wyrażeniu przez Sąd błędnego poglądu , iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania oskarżonegoP. M.za winnego popełnienia także przestępstwa usiłowania wymuszenia rozbójniczego na szkodęT. K.i uznania w efekcie tego rozumowania winy oskarżonego jedynie w zakresie przestępstwa zart. 156§1 pkt 2 k.k.w sytuacji, gdy właściwa analiza zebranych w sprawie dowodów, zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i sądowym, w postaci: zeznań świadkówK. T.,T. K.oraz częściowo wyjaśnieńP. M.iW. L., we wzajemnym ze sobą powiązaniu, prowadzi do przeciwnego wniosku
oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na treść tego wyroku, polegający na wyrażeniu przez Sąd błędnego poglądu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania oskarżonegoW. L.za winnego popełnienia usiłowania wymuszenia rozbójniczego oraz spowodowania obrażeń ciała na szkodęT. K., w sytuacji, gdy właściwa analiza zebranych w sprawie dowodów zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i sądowym w postaci: zeznań świadkówK. T.,T. K.oraz częściowo wyjaśnieńP. M.iW. L., we wzajemnym ze sobą powiązaniu, prowadzi do przeciwnego wniosku-
oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy.
ObrońcaP. M.zaskarżył wyrok w całości w odniesieniu do tego oskarżonego.
Zarzucając:
1.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego zarzucanego mu aktem oskarżenia, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że oskarżonemu nie można przypisać winy;
2.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegającą na naruszeniu art. 4, art. 7, art. 410k.p.k. poprzez:
a) dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, przy nieuwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego,
b) przypisanie oskarżonemu winy, mimo istnienia jedynie niepełnego i niespójnego łańcucha poszlak, przy jednoczesnym uwzględnieniu okoliczności przemawiających tylko na niekorzyść oskarżonego,
c) nieuzasadnione przypisanie waloru wiarygodności świadkowiK. T.- uczestnikowi zdarzenia objętego aktem poskarżenia, mimo, że jego zeznania budzą uzasadnione wątpliwości, są wewnętrznie sprzeczne i nielogiczne a nadto miał on osobisty interes w rozstrzygnięciu niniejszego procesu na niekorzyść oskarżonego i w jego skazaniu, doprowadzając tym samym do tego, że Sąd nie wziął pod uwagę właśnie jego jako sprawcy,
obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieP. M., względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje wniesione przez Prokuratora Prokuratury RejonowejB.-(...)oraz obrońcę oskarżonegoP. M.jako bezzasadne nie zasługiwały na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, gromadząc materiał dowodowy pozwalający na merytoryczne zakończenie sprawy.
W oparciu o wyniki postępowania dowodowego Sąd I instancji dokonał zasadnych ustaleń stanu faktycznego, doszedł do prawidłowych wniosków w kwestii winy oskarżonegoP. M., kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, jak też co do wymiaru kary. Trafnie także Sąd I instancji przyjął, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisaniaW. L.nie tylko przestępstwa w kształcie opisanym aktem oskarżenia ale jakiegokolwiek innego.
Dokonana przez Sąd I instancji ocena całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie jest swobodna, ale nie zawiera cech dowolności i jako taka pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art.7 k.p.k.). Argumenty zawarte w apelacjach oskarżyciela publicznego i obrońcy oskarżonegoP. M.nie są tego rodzaju, aby wskazywały, że przy ocenie zgromadzonych dowodów Sąd I instancji dopuścił się jakichkolwiek uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania- są w istocie jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu orzekającego.
Uzasadnienie zapadłego orzeczenia w pełni odpowiada wymogom o jakich mowa wart. 424 §1 k.p.k.- wskazano w nim jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, wyjaśniono podstawę prawną orzeczenia.
Jako chybione Sąd odwoławczy ocenił podnoszone w obydwu skargach zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku.
Stwierdzić na wstępie trzeba, że oczywiście nie ma racji obrońcaP. M., że postępowanie w którym został wydany zaskarżony wyrok było typowym procesem poszlakowym. Stanowisko takie nie jest uprawnione w sytuacji, kiedy ustalono i przesłuchano osoby, które były bezpośrednimi świadkami zdarzenia stanowiącego przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie. W oparciu o relacje tych osób możliwe było odtworzenie tego, co wydarzyło się w nocy z 10 na 11 stycznia 2014 r. w mieszkaniu zajmowanym przezW. L..
Poza sporem pozostaje, że w lokalu tym znajdowali się w krytycznym czasie oskarżeniW. L.iP. M.oraz pokrzywdzonyT. K.i świadekK. T.. Nie ma jednak racji oskarżyciel publiczny wskazując, że jakieś istotne wnioski dla odpowiedzialności oskarżonych wyprowadzić można z zeznańT. K.. Tak jak w postępowaniu przygotowawczym, tak i na rozprawieT. K.zeznawał, że nie pamięta w jaki sposób doznał obrażeń ciała. Nie jest przy tym tak jak wskazuje oskarżyciel, że przed SądemT. K.deklarował, że obawia się chodzić doW. L.ponieważ dochodziły do niego groźby w związku z tą sprawą. W istocieT. K.zeznał, że z(...)jest w dobrych relacjach ale go nie odwiedza. Świadek nie sprecyzował też na czym „odgrażanie” miałoby polegać (k.606 v). Podobnie nie ma racji obrońca podnosząc, że kluczowym dowodem w sprawie były zeznaniaT. K., zaś Sąd nie przeprowadził wnikliwej i rzetelnej oceny relacji tego świadka ( str.5 apelacji). Jedyne wnioski jakie można wyprowadzić z zeznańT. K.to takie, że 10 stycznia 2014 r. odwiedziłW. L., w mieszkaniu oskarżonego spożywano alkohol, na co sam pokrzywdzony przekazał pieniądze.
Ustalenia co do przebiegu wydarzeń Sąd I instancji oparł przede wszytskim na wyjaśnieniach oskarżonychW. L.iP. M.i zeznaniachK. T.. Z należytą ostrożnością, nie przekraczając zasad swobodnej oceny dowodów Sąd I instancji podszedł do relacji każdej z tych osób. Całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie w pełni uprawniał Sąd I instancji do przypisania właśnieP. M.zachowania polegającego na uderzeniuT. K.pięścią w twarz, a następnie zadaniu pokrzywdzonemu kilku ciosów nożem.
Niewątpliwie zeznaniaK. T.są kluczowym dowodem przekonującym, że to właśnieP. M.przy użyciu noża spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała skutkujące ciężki uszczerbek na jego zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.
Nie ma jednak racji obrońcaP. M.zarzucając, żeK. T.jako zainteresowany wynikiem postępowania, zeznaje w tym zakresie nieprawdę.
Nie sposób zgodzić się z obrońcą, że profil osobowościowyK. T.( w porównaniu z oskarżonymP. M.) mógłby wskazywać na jego sprawstwo.
Podnosząc naganne zachowanieK. T., a podkreślając to, że według zeznań świadkówP. M.jest osobą spokojną i opanowaną, obrońca zdaje się nie dostrzegać uprzedniej karalnościP. M..P. M.skazany był między innymi za czyny zart.226§1 k.k.i zart. 158§1 k.k.( k.241-242,281,283) co przeczy stawianej przez skarżącego tezie o braku skłonności oskarżonego do zachowań agresywnych.
Nie umknęły Sądowi I instancji pewne niekonsekwencje w zeznaniachK. T.- z tej między innymi przyczyny zeznania świadka po części zostały ocenione jako niewiarygodne. Cytując poszczególne fragmenty zeznańK. T., które w istocie, nie w każdym szczególe są zgodne ze sobą, obrońca nie wykazał, aby istniały tak daleko idące sprzeczności w wypowiedziach świadka, które poddawałyby w wątpliwość jego twierdzenie, że toP. M.zaatakował nożem pokrzywdzonego. Pamiętać trzeba, że wszyscy znajdujący się w mieszkaniuW. L.spożywali alkohol- nie mogło to pozostać bez wpływu na zdolność postrzegania i zapamiętywania przezK. T..
Wiele uwagi poświęca skarżący zeznaniomK. T.co do ilości pieniędzy jakie miał posiadaćT. K.. Skarżący nie wyjaśnia jednak, jakie przełożenie może mieć precyzja (czy też jej brak) zeznańK. T.w tym zakresie na ocenę wiarygodności relacji świadka odnoszących się do sprawcy napaści na pokrzywdzonego. Tak samo rzecz się ma jeżeli chodzi o różnice w wypowiedziachW. L.,K. T.iP. M.odnoszących się już do pomocy udzielanej rannemu pokrzywdzonemu ( str. 5 apelacji obrońcy). Są to kwestie całkowicie drugorzędne, nie mające znaczenia dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonych i zeznańK. T..
Nie można zgodzić się ze skarżącym, że o braku wiarygodnościK. T.świadczy to, że podał w postępowaniu przygotowawczym, iż w momencie kiedy został zaatakowany przezP. M., pokrzywdzony siedział w fotelu, a nie jak na to wskazują ślady krwi- na łóżku.
Podkreślić trzeba, że na rozprawieK. T.na okoliczność tę został wypytany przez Sąd orzekający. Świadkowi okazano także materiał poglądowy, to jest zdjęcia mieszkaniaW. L.. Z wypowiedziK. T.wynika, że na fotelu usytuowanym przy kanapie (k.113 ) siedziałP. M., na kanapieW. L.iT. K., przy czym pokrzywdzony zajmował miejsce bliskoP. M.(k.648). Uważna lektura zeznań jakie składałK. T.11 stycznia 2014 r. nie pozwala na podzielenie stanowiska obrońcy, że świadek w istocie twierdził, że pokrzywdzony siedział w fotelu.K. T.zeznał, że po uderzeniu pokrzywdzonego,P. M.kazał mu wyjść z mieszkania. Wówczas jak świadek zeznał: „W.wtrącił się doK.jak ten wstał z kanapy (…) On usiadł (…) w to samo miejsce”. „ Po około 10 minutachP.wstał z fotela i podszedł doK.. Coś do niego mówił lecz ja nie słyszałem. ProstujęP.nie wstawał z fotela on się pochylił na bok w stronęK.i objął go” ( k.39v- 40). Z wypowiedzi tych jednoznacznie wynika, że toP. M.(P.) siedział w fotelu, zaś pokrzywdzony (K.) na kanapie i nie zmienił zajmowanego miejsca w chwili ataku. Nieuprawnione jest wyciąganie przez obrońcę z dalszych, nie do końca precyzyjnych wypowiedziK. T.wniosku, że wskazywał on na fotel jako miejsce na którym siedział pokrzywdzony. Opisując dalsze zachowanieP. M.K. T.wskazał : „ Prawą ręką ścisnął mu na szyi, położył się na niego, jakby go przypierał do fotela” (k.40). Z wypowiedzi tej nie wynika wcale, że pokrzywdzony siedział w fotelu, ale, że do tego mebla był przypierany przez oskarżonego. Upewnia o tym dalsza relacja świadka : „ Po kilku minutachP.puścił go i odchylił się na fotelu”.
Prawdą jest, że dokumentacja medyczna nie potwierdziła urazów kończyn dolnych pokrzywdzonego.K. T.wyrażał przekonanie, że ciosy zadawane były także w nogęT. K., jednak nie może to, przy braku obrażeń ciała pokrzywdzonego w tym rejonie, świadczyć o niewiarygodności świadka. Pamiętać trzeba, że zdarzenie przebiegało dynamicznie, co mogło utrudniać świadkowi precyzyjne zapamiętanie każdego ruchu wykonanego przezP. M..
Zgodzić się można z obrońcąP. M., że nóż jakim zraniono pokrzywdzonego, a który znalazła w skrzynce pocztowejU. L., został umyty (podobnie jak i ręce sprawcy), jednak dowolne jest stanowisko prezentowane w skardze, że w trakcie zatrzymaniaP. M.miał ręce pobrudzone krwią ( skarżący tego wyraźnie nie formułuje, ale przyjąć trzeba, że jego zdaniem, krwią pokrzywdzonego). Nic takiego nie wynika za materiału dowodowego sprawy. W czasie oględzin osobyP. M.ujawniono brunatne plamy na wewnętrznych stronach dłoni oskarżonego, jednak gołosłowne są twierdzenia skargi, że były to plamy krwi.
O wiarygodnościK. T.po części upewniają wyjaśnienia oskarżonychW. L.iP. M..
W. L.konsekwentnie wskazywał, żeP. M.uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz (k.66,74,90, 226 ). Przyznał to też ostatecznieP. M., aczkolwiek okoliczności temu towarzyszące przedstawiał odmiennie niżW. L.iK. T.( k. 9v, 329).
Trafnie Sąd I instancji przyjął, że powodem dla któregoP. M.uderzył pięścią w twarz pokrzywdzonego była odmowaT. K.przekazania pieniędzy na dalszy zakup alkoholu.
Postępowanie przed Sądem Okręgowym nie wykazało z jakiej konkretnie przyczynyP. M.zaatakował później nożemT. K.. Sąd orzekający ustalił jedynie, żeT. K.powiedział cośP. M., co oskarżonego tak zdenerwowało, że sięgnął po nóż.
Nie sposób zgodzić się z oskarżycielem publicznym, że powodem agresjiP. M.była chęć wymuszenia naT. K.postawienia kolejnej butelki wódki, wobec stanowczej odmowy pokrzywdzonego doszło następnie do uszkodzenia jego ciała.
O ile przyznać można rację oskarżycielowi publicznemu, że mimo spożytego alkoholu,W. L.był świadomy podejmowanych przez siebie działań, to dowolne jest stanowisko skarżącego, że z okoliczności zdarzenia wynika, że w celu zdobycia pieniędzy na dalszy zakup alkoholu porozumiał się zP. M., ustalając plan działania.
Co już wyżej podkreślano, nie sposób dokonywać istotnych ustaleń faktycznych w oparciu o zeznaniaT. K..
WyjaśnieniaW. L.iP. M.potwierdzają tylko to, że ten ostatni uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz.
W istocie rzeczy, swoje przekonanie o zawiązaniu się porozumienia pomiędzyW. L.iP. M.oskarżyciel publiczny wyprowadza z zeznańK. T.z postępowania przygotowawczego, których, co trzeba zdecydowanie podkreślić- dokonuje nadinterpretacji.
W złożonej skardze oskarżyciel wybiórczo cytuje relacjeK. T.z 11 stycznia 2014 r. Co do krytycznego momentu świadek wskazał, że :”W.siedząc w odległości odP.na wyciągniecie ręki coś między sobą mówili po cichu. Ja nie wiem o czym rozmawiali. W trakcie tej rozmowy było dużo gestów pomiędzy nimi. Tak jakby pokazywali naK.i ustalali prawdopodobnie ażeby wziąć mu kasę. Ja to tak odebrałem” ( k.39v-40).
Z wypowiedzi tej nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że oskarżeni porozumieli się co do tego, aby przejąć pieniądze od pokrzywdzonego.K. T.mówi wszak wyłącznie o swoich odczuciach, z których zresztą w toku rozprawy wycofał się. Także dalszy przebieg wypadków nie uprawnia do przypisania oskarżonym takiego porozumienia. Żaden z nich nie zażądał odT. K.wydania pieniędzy- ani przed ugodzeniem nożem, ani po tym. Do rannego pokrzywdzonego wezwano pomoc medyczną. W opisie czynu zarzucanego aktem oskarżenia nie wskazano z jakich przyczyn oskarżeni mieli nie osiągnąć zakładanego celu- nie formułuje tego też w złożonej skardze oskarżyciel publiczny.
Nie sposób zgodzić się z oskarżycielem, że fragmenty wyjaśnieńW. L.z których wynika, że wiedział o tym, iż pokrzywdzony posiada przy sobie pieniądze , nakłaniałT. K.do postawienia kolejnej butelki, wprost wskazują na sprawstwo oskarżonego. Taki tok rozumowania jawi się jako wręcz irracjonalny.
Skoro postępowanie przed Sądem nie potwierdziło istnienia jakiegokolwiek porozumienia pomiędzyW. L.iP. M., słusznie Sąd Okręgowy jedynieP. M.przypisał zachowanie polegające na uderzeniu pokrzywdzonego pięścią w twarz a następnie zadaniu kilku ciosów nożem co doprowadziło do ciężkiego uszczerbku na zdrowiuT. K.w postaci choroby realnie zagrażającej życiu. Oczywiście trafnie Sąd I instancji przyjął, żeP. M.wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 156§1 pkt 2 k.k.
Wymierzona oskarżonemu kara 2 lat pozbawienia wolności nie jest ani nadmiernie łagodna, ani nadmiernie surowa- jest to kara sprawiedliwa, która należycie uwzględnia wszelkie dyrektywy wskazaneart. 53§1 i 2 k.k.
Z pewnością kara ta nie wykazuje cech rażącej niewspółmiernej surowości.
Pamiętać trzeba, że rażąca niewspółmierność kary, o której mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k.zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k.oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (vide: wyrok s.apel. w Łodzi z dnia 12.07.2000 r II AKa 116/00 Prok. i Pr.2002/1/29).
Sytuacja taka nie zachodzi w przedmiotowej sprawie.  Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd I instancji, należycie uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi wskaźnikami wymiaru kary. Oskarżonemu wymierzono karę zbliżoną do dolnego ustawowego zagrożenia. Po stronieP. M.występuje szereg okoliczności obciążających, jak chociażby uprzednio karalność, co tym bardziej przekonuje, iż nie może być mowy o nadmiernej surowości orzeczonej kary.
W tym stanie rzeczy, przy zastosowaniuart. 4§1 k.k.zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Potrzeba przywołaniaart. 4§1 k.k.wynikała z faktu wejścia w życie z dniem 1 lipca 2015r. noweli doKodeksu karnego z 6 czerwca 1997r., to jest ustawy z dnia z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianieustawy - Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 20 marca 2015 r.) oraz ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 25 października 2013 r.)
Stosownie do treściart. 4§1 k.k.jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Sąd odwoławczy uznał, że to obowiązujący do 1 lipca 2015 r. stan prawny był dla oskarżonego względniejszy.  Zgodnie z aktualnym brzmieniemart. 69§1 k.k.nie jest możliwe warunkowe zawieszenie wykonania kary przekraczającej rok pozbawienia wolności. Przede wszystkim jednak to zmiana treściart. 152§1 k.k.w.zadecydowała o uznaniu poprzedniego stanu prawnego za względniejszy dla oskarżonego. Sąd odwoławczy podziela przy tym stanowisko SSN prof. Włodzimierza Wróbla wyrażone w pozycji „

    Aktualne problemy intertemporalne okresu przejściowego po wejściu w życie ustawy z 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw”(e-Czasopismo Prawa Karnego i Nauk Penalnych Data publikacji: 4 VII 2015 &lt; www.czpk.pl &gt; Pozycja w wydaniu internetowym: 4/2015) - żeart. 152§1 k.k.w.ma charakter również materialnoprawny. Jako norma materialnoprawna objęta jest ona gwarancjami wynikającymi z treściart. 4§1 k.k.i nie podlega przyjętemu wKodeksie karnym wykonawczymreżimowi bezpośredniego stosowania ustawy nowej.
Przypomnieć należy, że w brzmieniu przed 1 lipca 2015 r.,art. 152§1 k.k.w.dawał możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary nie przekraczającej 2 lat pozbawienia wolności, jeżeli odroczenie jej wykonania trwało przez okres co najmniej jednego roku, w obecnym brzmieniuart. 152§1 k.k.w.instytucja ta dotyczy kary pozbawienia wolności, która nie przekracza jednego roku. Oczywiste jest zatem, że ustawa obowiązująca poprzednio była dlaP. M.co do zasady względniejsza.
O kosztach obrony z urzędu oskarżonych w postępowaniu odwoławczym orzeczono na mocyart. 29 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze( Dz.U. z 2015 r. poz. 615 z późn.zm. ) i§ 14 ust. 2 pkt 5w zw. z§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09. 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz.U. nr 163 , poz. 1348 z późn. zm. ). Sąd Apelacyjny na podstawieart. 624§1 k.p.k.zwolniłP. M.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, że ich uiszczenie byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe zważywszy jego sytuację materialną, zaś kosztami procesu w stosunku doW. L., na podstawieart. 636§1 k.p.k.obciążono Skarb Państwa.