Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 6580/14
Data wyroku: 2015-07-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kegel
Teza: ukaranie

Sygn. akt VI W 6580/14
(...).2014

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 lipca 2015 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w VI Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Kegel
Protokolant: Justyna Tsaykler
po rozpoznaniu sprawy z oskarżenia publicznego Straży MiejskiejW.
przeciwko
K. P.synowiS.iZ.z d.U.,ur. (...)wR.
obwinionemu o to, że: w dniu 20 marca 2014r. o godz. 08:21 weW.naul. (...), kierując pojazdem onr rej. (...), przekroczył dozwoloną prędkość na tym odcinku drogi o 23 km/h, uzyskując prędkość według wskazania fotoradaru 73 km/h, czym nie dostosował się do ograniczenia prędkości w terenie zabudowanym do 50 km/h,
tj. o czyn z art. 92a kw

I
uznaje obwinionegoK. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 92a kw i za to na podstawie art. 92a kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 20 marca 2014 r. o godzinie 08.21K. P., kierując samochodem onumerze rejestracyjnym (...), jechałul. (...)weW.z prędkością 73 km/h.
Dowód: dokumentacja fotograficzna k. 5
informacja(...)k. 6 – 8
informacja Wójta GminyD.k. 10
Pomiar prędkości samochodu obwinionego został dokonany przy użyciu przyrządu do pomiaru prędkości zamontowanego w samochodzie osobowym markiS. (...), posiadającego legalizację ważną do dnia 30 listopada 2014 r.
Dowód: świadectwo legalizacji ponownej k. 26
Przesłuchany w charakterze obwinionegoK. P.odmówił złożenia wyjaśnień oraz odpowiedzi na pytania, w tym na pytanie, czy przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
W toku postępowania przed Sądem obwiniony złożył wniosek o umorzenie postępowania. Argumenty zawarte we wniosku ukaranego odnosiły się do sytuacji, w jakiej mogłaby się znaleźć osoba, której zarzucano by popełnienie wykroczenia z art. 96 § 3 kw i w żaden sposób nie przystawały do realiów przedmiotowej sprawy. Wniosek obwinionego, bezkrytycznie powielony ze strony internetowej, nie zasługiwał zatem na uwzględnienie.
Sąd nie miał natomiast żądnych wątpliwości, żeK. P.dopuścił się czynu objętego zarzutem wniosku o ukaranie.
Dokumentacja fotograficzna, znajdująca się w aktach sprawy pozwalała na jednoznaczne ustalenie, że kierujący samochodem onumerze rejestracyjnym (...)poruszał sięul. (...)weW.z prędkością 73 km/h. Pomiar prędkości pojazdu został wykonany prawidłowo, przy użyciu urządzenia, posiadającego ważną legalizację. Obszar, przez który biegnieulica (...), jest obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisuart. 2 pkt 15 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a zatem w myśl art. 20 ust. 1 tej ustawy dopuszczalna na niej w godzinach 5.00 – 23.00 prędkość wynosi 50 km/h. Porównanie zdjęcia wykonanego przez fotoradar z fotografią znajdującą się w zasobach ewidencji ludności Wójta GminyD.w sposób oczywisty wskazywało, że kierowcą pojazdu byłK. P..
Nie stosując się do określonego powołaną wyżejustawą Prawo o ruchu drogowymograniczenia prędkości w terenie zabudowanym obwiniony wyczerpał znamiona wykroczenia stypizowanego wart. 92akw.
Rozważając kwestię wymiary kary w świetle dyrektyw określonych treścią przepisu art. 33 kw, Sąd nie dostrzegł możliwości wymierzenia obwinionemu kary łagodniejszej niż grzywna w wysokości 200 zł.
Roszczeniowa postawa i brak poczucia winy, przy jednoczesnym lekceważeniu obowiązującego porządku prawnego oraz organów, stojących na straży tego porządku, prezentowane przezK. P.w toku niniejszego postępowania, nie pozwalały – w ocenie Sądu – na jego łagodniejsze potraktowanie. Postawa obwinionego jednoznacznie dowodziła, że nie jest on skłonny do refleksji nad własnym zachowaniem i nie dostrzega jego naganności, wobec czego brak odpowiednio surowej reakcji utwierdziłby go jedynie w poczuciu bezkarności. Orzeczona kara jest przy tym – zdaniem Sądu – adekwatna do stopnia zawinienia sprawcy i społecznej szkodliwości jego czynu.
Nie znajdując podstaw do zwolnienia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania, Sąd obciążył go nimi po myśliart. 118 § 1 kpw.