Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 185/15
Data wyroku: 2015-06-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosław Ziaja, Andrzej Ziębiński, Jolanta Śpiechowicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,, art. 282 k.k., art. 191 § 1 k.k.

Sygn. akt: II AKa 185/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 czerwca 2015 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie :

Przewodniczący :

SSA Jolanta Śpiechowicz

SSA Mirosław Ziaja  (spr.)
SSO del. Andrzej Ziębiński

Protokolant :

Magdalena Bauer

przy udzialeProkuratora Prok. Apel. Małgorzaty Bednarek
po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 roku sprawy
D.G.s.H.iH.
ur. (...)wK.
oskarżonego zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,art. 282 k.k.,art. 191 § 1 k.k.i inne
na skutek apelacji obrońcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach
z dnia 25 lutego 2015 roku, sygn. akt IV K 41/13

1
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 3 w ten sposób, że uznaje oskarżonegoD.G.za winnego:

a
zarzucanego mu wpunkcie IIczynu wyczerpującego znamiona występku określonego w przepisieart. 282 k.k.i za to na mocy tego przepisu wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

b
zarzucanego mu wpunkcie IIIczynu wyczerpującego znamiona występku określonego w przepisieart. 191 § 1 k.k.i za to na mocy tego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
uchyla orzeczenie o karze łącznej oraz o kosztach procesu w zakresie opłaty zawarte w punktach 6 i 9 zaskarżonego wyroku;

3
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

4
na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone kary jednostkowe i orzeka wobec oskarżonegoD.G.jedną łączną karę5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

5
zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Gliwicach) na rzecz adwokataT. B.– Kancelaria Adwokacka wG.kwotę738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23% VAT tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuD.G.w postępowaniu odwoławczym;

6
zasądza od oskarżonegoD.G.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego, w tym opłatę za obie instancje w kwocie 400 (czterysta) złotych.

II AKa 185/15

UZASADNIENIE
D.G.został oskarżony o to, że:

1
w okresie od listopada 2010 roku do stycznia 2011 roku wK.działającw celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadzając w błądM. C.i jego brataJ. C., co do zamiaru otworzenia wspólnie z wymienionymi lombardu i zakładu bukmacherskiego(...)i osiąganego z tego tytułu zarobkuw kwocie 5.000 zł miesięcznie, oraz zakupu na ten cel wagi, programu, komputera, kasy pancernej i biurka doprowadził ich do niekorzystnego rozporządzenia łącznie kwotą 20.000 zł przekazywanych wymienionemuna poczet uruchomienia interesu, zakupu wagi, programu, komputera, kasy pancernej i biurka, tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;

2
w dniu 9 lutego 2011 roku wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej używając przemocy w postaci uderzenia w głowę zmusiłM. C.do podpisania wcześniej wypisanego na jego dane weksla opiewającego na kwotę 36,000zł doprowadzając tym samymM. C.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, tj. o przestępstwo zart. 282 k.k.;

3
w dniu 9 lutego 2011 roku wK.działając wspólnie i w porozumieniu zE. G.używając groźby bezprawnej w postaci bezprawnego pozbawienia wolnościi nie wypuszczenia z mieszkania zmusiłM. C.do przekazania na ich rzecz samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)stanowiącego współwłasnośćM. C.iJ. C., wraz z umową sprzedaży tego samochodu oraz dokumentami samochodu, w tym dowodem rejestracyjnym, książką serwisową, tj. o przestępstwo zart. 191 § 1 k.k.;

4
w nieustalonym czasie od 9 lutego 2011 roku do 11 marca 2011 roku przerobił uprzednio podpisany przezM. C.weksel na kwotę 36.000 złotych w ten sposób, że przed tymi cyframi dopisał cyfrę 2 oraz słownie „dwieście trzydzieści sześć tysięcy złotych”, tj. o przestępstwo zart. 310 § 1 k.k..

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 roku, sygn. akt IV K 41/13, Sąd Okręgowy w Gliwicach:

-

w pkt 1 uznał oskarżonegoD.G.za winnego popełnienia zarzucanegomu wpkt Iczynu, ustalając, iż działał w krótkich odstępach czasu w wykonaniuz góry powziętego zamiaru, czym wyczerpał znamiona przestępstwazart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.- i za to na zasadzieart. 286 § 1 k.k.skazałgo na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

wpkt 2na zasadzieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonejJ. C.poprzez zapłatę kwoty 20 000 zł (dwudziestu tysięcy zł);

w pkt 3 uznał oskarżonegoD.G.za winnego tego, że działając ciągiem przestępstw w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu;

w dniu 9 lutego 2011 r. wK.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej używając przemocy w postaci uderzenia w głowę zmusiłM. C.do podpisania wcześniej wypisanego na jego dane weksla opiewającego na kwotę 36.000 zł, czym doprowadziłM. C.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem;

w dniu 9 lutego 2011 r. wK.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą używając przemocy w postaci bezprawnego pozbawienia wolności i nie wypuszczenia z mieszkania zmusiłM. C.do przekazania na ich rzecz samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)stanowiącego współwłasnośćM. C.iJ. C.wraz z umową sprzedaży tego samochodu, oraz dokumentami tego samochodu w tym dowodem rejestracyjnym, czym doprowadziłM. C.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości co najmniej 32 000 zł,

a każdy z czynów wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 282 k.k.- i za to na zasadzieart. 282 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.skazał go na jedną karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

-

wpkt 4na zasadzieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w części wyrządzonejM. C.iJ. C.poprzez zapłatę na ich rzecz kwoty 32 000 zł (trzydziestu dwóch tysięcy zł);

w pkt 5 uznał oskarżonegoD.G.za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt IVczynu, opisanego, powyżej, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 310 § 1 k.k.– i za to na zasadzieart. 310 § 1 k.k.skazał go na karę 5 lat pozbawienia wolności;

wpkt 6na zasadzieart. 91 § 2 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone wyżej kary i wymierzyłD.G.karę łączną 6 lat pozbawienia wolności;

wpkt 7na zasadzieart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. B.kwotę 1680,00 zł + 23 % VAT łącznie kwotę 2066,40 (dwa tysiące sześćdziesiąt sześć 40/100 zł), tytułem nieuiszczonych kosztów obrony z urzędu;

w pkt 8 na zasadzieart. 316 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci weksla złożonego w depozycie tut. Sądu deklaracja nr 40/13;

wpkt 9na zasadzieart. 627 k.p.k.iart. 2, 3 i 6 ustawy z dnia 23.06.1973 r.o opłatach w sprawach karnychobciążył oskarżonegoD.G.na rzecz Skarbu Państwa kosztami procesu w tym opłatą w kwocie 600 (sześćset) złotych.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonegoD.G., zaskarżając go w całości i zarzucając:

-

obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia,a toart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.sprowadzającąsię do przypisania sprawstwa oskarżonemu w wyniku jednostronneji nieuwzględniającej wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego, przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, wydania wyroku skazującego wbrew zasadzie obiektywizmu, naruszeniu obowiązku dążenia do prawdy materialnej;

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływna jego treść przez uznanie, że oskarżony popełnił przypisane mu przestępstwa, mimo istotnych wątpliwości wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyrokui przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja okazała się wprawdzie bezzasadna w stopniu oczywistym, jednak jej wniesienie przez obrońcę w efekcie skutkowało korzystnym dla oskarżonego zreformowaniem zaskarżonego wyroku w punkcie 3 i w konsekwencji też złagodzeniem orzeczonej kary łącznej zgodnie z zasadą absorpcji.
Generalnie zauważyć trzeba, że apelacja obrońcy konkretne zarzuty, oparte zasadniczo na ocenie dowodu z opinii kryminalistycznej z zakresu badania dokumentów, zawiera jedynie w odniesieniu do czynu zart. 310 § 1 k.k.przypisanego oskarżonemu w punkcie5 zaskarżonego wyroku, a w pozostałym zakresie opiera się na ogólnych twierdzeniach dotyczących naruszenia fundamentalnych zasad procesu karnego skutkujących błędemw ustaleniach faktycznych, co niewątpliwie utrudnia precyzyjne odniesienie się do nich przez sąd odwoławczy.
Stwierdzić natomiast należy, że żadną miarą nie sposób zgodzić się z retoryką skargi odwoławczej i aprobatą podniesionych zarzutów, które mogły skutkować potrzebą zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów, czy też potrzebą orzeczenia kasatoryjnego.
Podkreślania wymaga to, że w istocie rzeczy, przy tak sformułowanej apelacji, a nadto wobec odmowy złożenia przez oskarżonego wyjaśnień w toku całego toczącegosię postępowania karnego, nie sposób sprecyzować prezentowanej linii obrony,a w szczególności tego, czy ta wyklucza w ogóle sprawstwo oskarżonego, czy kwestionuje fakt zaistnienia zdarzeń objętych przypisanymi oskarżonemu czynami, czy też dopatruje się innych, bliżej nieznanych okoliczności, wskazujących na potrzebę uniewinnienia.
Podkreślić natomiast trzeba to, że Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie, zetknął się bezpośrednio z osobowymi źródłami dowodowymi, co niewątpliwie ułatwiło temu organowi prawidłową ocenę całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego.
Analiza przeprowadzonych dowodów, wbrew retoryce wniesionego środka odwoławczego, stwarza asumpt do twierdzenia, że przyjęta przez sąd meriti ocena dowodów, oparta w głównej mierze na zeznaniach pokrzywdzonegoM. C.będącego świadkiem z autopsji, którego depozycje znajdują potwierdzenie w ujawnionych dokumentach, opinii kryminalistycznej oraz zeznaniach innych świadków głównieB. C.,J. C.iI. C., mimo stanowiska oskarżonegoD.G., który nie przyznawał się do winy, jest w pełni chroniona zasadą o jakiej mowaw przepisieart. 7 k.p.k.
Z powołanych wyżej dowodów Sad Okręgowy wyprowadził logiczne oraz zgodnez doświadczeniem życiowym wnioski dające podstawę do przyjęcia właściwych ustaleń faktycznych. Stanowisko swe sąd I instancji prawidłowo wyłożył w pisemnym uzasadnieniu, spełniającym wymogi o jakich mowa w przepisieart. 424 k.p.k.
Opinii tej zasadniczo nie zmienia fakt, iż sąd ad quem częściowo odmienniew zakresie skazania o jakim mowa w punkcie 3 zaskarżonego wyroku, określił ocenę prawną zachowania oskarżonego, korzystnie dla niego odstępując od konstrukcji ciągu przestępstwzart. 282 k.k., wobec uznania, że zachowanieD.G.zarzucane w punkcieIII aktu oskarżenia realizuje – jak przyjął to prokurator – znamiona występku o jakim mowa w przepisieart. 191 § 1 k.k., a nieart. 282 k.k.
Zauważyć trzeba i to, że obrońca nie skonkretyzował, w czym upatruje naruszenia przez sąd meriti zasady obiektywizmu.
Jednocześnie nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że w toku rozprawy głównej naruszony został przepisart. 410 k.p.k.O naruszeniu bowiem tego przepisu nie może być mowy w sytuacji, gdy przedmiotem analizy sądu orzekającego były wszystkie ujawnione dowody, w tym realizujące linię obrony oskarżonego, a w wyniku prawidłowej oceny dowodów tylko część z nich stanowiła podstawę ustaleń faktycznych, jak miało to miejscew niniejszej sprawie.
Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, iż Sąd Okręgowy procedując w przedmiotowej sprawie naruszył zasadę in dubio pro reo wynikającą zart. 5 § 2 k.p.k.
Tak analiza akt, jak i lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie daje podstaw do twierdzenia, iż Sąd I instancji powziął jakiekolwiek wątpliwości dowodowe,a tylko zaistnienia takich, w dodatku których nie można byłoby usunąć przez racjonalnąich ocenę, stwarzałoby powód dla rozstrzygnięcia korzystnego dla oskarżonego.
Również i taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, skoro trafnie sąd orzekający wyeksponował dowody wiarygodne i obiektywne, wskazując przy tym powody, dla których waloru takiego odmówił wyjaśnieniom oskarżonego.
W tym stanie rzeczy stanowisko prezentowane w apelacji przez obrońcę może mieć jedynie walor polemiczny, który na obecnym etapie postępowania, nie może spowodować skutków pożądanych przez oskarżonego.
Zatem bazując w głównej mierze na zeznaniachM. C.prawidłowo Sąd Okręgowy przyjął, że oskarżony zwrócił się do niego z propozycją wspólnego prowadzenia działalności gospodarczej w postaci lombardu i zakładu bukmacherskiego, na utworzenie których potrzebne były pieniądze w kwocie 20.000 złotych związane z zakupem sprzętui wyposażeniem lokali. Sugerował on też, że działalność ta będzie przynosiła zysk oraz,że posiada on już dwa lokale, które na działalność tą mają być wykorzystane. Niewątpliwie świadek ten wspólnie z bratemJ. C., przebywającym wówczas w Danii, przystali na tę propozycję przekazując oskarżonemu w trzech transzach w/w kwotę,ze środków pieniężnych przeniesionych przezJ. C.na kontoB. C.. Bezsporne jest i to, że w krytycznym czasie oskarżony był poważnie zadłużony, a nadto,że nie podjął on żadnych kroków zmierzających do uruchomienia działalności gospodarczej, na poczet której przyjął od pokrzywdzonych 20.000 złotych. Tym samym też niewątpliwie propozycję wspólnej działalności gospodarczej z pokrzywdzonymi, z którą wystąpił oskarżony, uznać trzeba za fikcyjną, wprowadzającą ich w błąd co do zamiaru faktycznego otworzenia lombardu i zakładu bukmacherskiego, mającą na celu osiągnięcie korzyści majątkowej w łącznej kwocie 20.000 złotych przekazanej na uruchomienie tej działalnościw okresie objętej zarzutem, co stanowiło bez wątpienia niekorzystne rozporządzenie mieniem. Trafnie zatem zachowanie to określone zostało jako realizujące znamiona występku o jakim mowa w przepisieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., stanowiące podstawę penalizacji oskarżonego oraz zasądzenia po myśliart. 46 § 1 k.k.na rzecz pokrzywdzonegoJ. C.obowiązku naprawienia szkody.
Nie budzą też zastrzeżeń Sądu Apelacyjnego oparte na zeznaniachM. C.ustalenia faktyczne dotyczące zdarzeń mających miejsce w dniu 9 lutego 2011 rokuw mieszkaniu oskarżonego.
Trafnie w oparciu o wspomniany dowód Sąd Okręgowy ustalił, że agresywnei nieoczekiwane dla pokrzywdzonego zachowanie oskarżonego związane ze zmuszeniem, bez jakichkolwiek ku temu przesłanek cywilno – prawnych, do podpisania weksla, polegało syntetycznie rzecz ujmując na użyciu przemocy w postaci silnego uderzenia w głowęi wywieraniem presji wynikającej z dysproporcji wzrostu i masy ciała. Pokrzywdzony zeznał też, że na jego oczach oskarżony sporządził własnoręcznie ten weksel, wobec błędu weksla pierwotnego oraz zbyt krótkiego terminu jego realizacji, wpisując wartość tego zobowiązania na kwotę 36.000 złotych.M. C.nie miał wątpliwości do tej kwoty, bo jak sam stwierdził dobrze zapamiętuje cyfry z uwagi na charakter pracy, a nadto o takiej kwocie zeznał też następnego dnia składając zawiadomienie o przestępstwie na Policji. W tej mierze zupełnie arbitralne są twierdzenia obrońcy, że mógł on się pomylić co do zapisu weksla określającego jego wartość, skoro jak wynika z zeznań jego żonyI. C.po inkryminowanym zdarzeniu było on mocno zdenerwowany. Nota bene takie stanowisko obrony zakłada, że weksel własnoręcznie musiałby być sporządzony tempore criminis przez oskarżonego, przy czym na kwotę 236.000 złotych, a nie kwotę 36.000 złotych, a co za tym idzie weksel ten nie został w późniejszym czasie przez niego przerobiony poprzez dopisanie cyfry 2 oraz słownego zapisu – co charakterystyczne usytuowanego nie bezpośredniopo zapisie cyfrowym - „dwieście trzydzieści sześć tysięcy złotych”.
Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, jeżeli zeznaniaM. C.oceniać łącznie z opinią kryminalistyczną z zakresu badania dokumentów wskazującą na to, że na wekslu podpisanym przez pokrzywdzonego podniesione wyżej zapisy nie wykazują różnicw obserwowanych cechach fizycznych oraz nie znaleziono podstaw do kwestionowania jednorodności środka kryjącego.
Trafne i logiczne są tym samym wnioski sądu a quo, że omawiany weksel w całości sporządzony został przez tą samą osobę, a zatem oskarżonego oraz tym samym środkiem kryjącym (obrona nie żądała tu odrębnej opinii pismoznawczej).
Mając w polu widzenia powyższe prawidłowo Sąd Okręgowy uznał też, że skoro początkowo weksel podpisany przez pokrzywdzonego opiewał na kwotę 36.000 złotych,a finalnie 11 marca 2011 roku otrzymał wezwanie do zapłaty kwoty o 200.000 złotych większej, to sfałszowanie tego weksla przez oskarżonego realizujące znamiona przestępstwazart. 310 § 1 k.k., w sposób opisany w zarzucie, było logicznie niewątpliwe.
Nadto to pierwotne podpisanie przez pokrzywdzonego weksla na kwotę 36.000 złotych, stanowiące wobec konieczności jego realizacji w wyznaczonym terminie, rozporządzenie własnym mieniem, bezpośrednio poprzedzone użyciem przemocy w postaci silnego uderzenia w głowę, stanowiło wypełnienie przez oskarżonego znamion występkuo jakim mowa w przepisieart. 282 k.k.
ŚwiadekM. C.zeznał też, że bezpośrednio po tym żona oskarżonego, przy całkowitej aprobacieD.G., zażądała zabezpieczenia tego weksla wydaniem samochoduA. (...)należącego do niego i brataJ. C.wraz z dokumentami, w tym podpisaną przez niego (też w imieniu brata) umową sprzedaży pojazdu, zamykając drzwi wejściowe domu oraz grożąc pokrzywdzonemu pozbawieniem wolności do czasu realizacji tego żądania. Pokrzywdzony – jak zeznał – bał się zachowania oskarżonego i był całą sytuacją mocno zdenerwowany, co skutkowało wydaniem samochodu oraz dokumentówo jakich mowa w zarzucie III aktu oskarżenia.
Samochód ten – co niekontrowersyjne – został następnie sprzedany za kwotę 32.000 złotychK. M., na co wskazują nie tylko jego zeznania, ale też załączonedo akt dokumenty.
Opisane powyżej zachowanie oskarżonego we współudziale zE. G.stanowiło realizację występku zart. 191 § 1 k.k., a nie jak przyjął to Sąd Okręgowy występku realizującego znamiona określone w przepisieart. 282 k.k.
Zauważyć bowiem trzeba, iż Sąd I instancji nie wykazał w czym upatrywał,że zamknięcie drzwi przezE. G., uniemożliwiające pokrzywdzonemu wyjściez mieszkania łączyć należy z przemocą stanowiącą warunek przyjęcia kwalifikacji prawnejzart. 282 k.k.
Niewątpliwie działanie takie stanowiło bezprawną groźbę pozbawienia wolności,a zatem nie groźbę zamachu na życie lub zdrowie, albo gwałtownego zamachu na mienie,a zatem i z tego punktu widzenia brak było podstaw do przypisania oskarżonemu występkuzart. 282 k.p.k.
Bezspornie natomiast wspomniana groźba miała na celu zmuszenie pokrzywdzonegoM. C.do określonego zachowania w postaci wydania samochodu osobowegoi dokumentów, a zatem zachowanie oskarżonego zrealizowane wspólnie i w porozumieniuzE. G.odpowiadało występkowi o jakim mowa w przepisieart. 191 § 1 k.k.
Nie stanowi przemocy w rozumieniu przepisuart. 282 k.k.zamknięcie drzwi mieszkania uniemożliwiające pokrzywdzonemu jego opuszczenie zanim nie rozporządzion mieniem, a zachowanie takie można jedynie traktować jako per facta concludentia wyrażoną bezprawną groźbę pozbawienia wolności, a więc nie odnoszącą się do zamachuna życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie, a co za tym idzie takie działanie oskarżonego łączyć jedynie można z realizacją znamion występku o jakim mowa w przepisieart. 191 § 1 k.k., skoro groźba ta zmierzała bezpośrednio do zmuszenia innej osobydo określonego zachowania.
Dlatego też Sąd Apelacyjny zreformował zaskarżony wyrok jak w punkcie 1 wyroku orzekając też nowe kary jednostkowe w oparciu o przesłanki wymiaru kary zaoferowanei wyeksponowane przez Sąd Okręgowy.
Powyższe skutkowało też uchyleniem orzeczenia o karze łącznej i jej ponownym wymiarem w oparciu o przepisart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k., przy zastosowaniu zasady absorpcji oraz założeniu, że wszystkie przypisane oskarżonemu czyny jednostkowe – mimo naruszenia odrębnych dóbr chronionych prawem – są w istocie blisko ze sobą związane,a nadto uwzględnieniu wysokiego zagrożenia ustawowego za czyn zart. 310 § 1 k.k.
Reasumując stwierdzić zatem należy, że apelacja jako oczywiście bezzasadna nie dostarczyła wystarczających argumentów do zreformowania omawianego wyroku zgodniez intencją skarżącego, w tym też w zakresie kar jednostkowych oraz kary łącznej, a także środków karnych, które żadną miarą nie mogą uchodzić za rażąco represyjne w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
Mając w polu widzenia powyższe orzeczono jak w części dyspozytywnej, a o kosztach sądowych za II instancję, w tym opłacie za obie instancje w oparciu o przepisart. 636 § 1 k.p.k.iart. 10 ustawy o opłatach w sprawach karnych.