Sąd Rejonowy w Bytowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 8/15
Data wyroku: 2015-12-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Włodzimierz Uchmanowicz
Podstawa prawna: art. 96§3k.w.
Teza: obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie sprawdzające jest wykazanie nieprawdziwości informacji podanych przez osobę, do której takie żądanie zostało skierowane

Sygn. akt IIW 8/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 grudnia 2015 roku
Sąd Rejonowy w Bytowie II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Włodzimierz Uchmanowicz
Protokolant: Maria Gatz
po rozpoznaniu w dniu 03.03.2015r., 22.04.2015r., 11.09.2015r., 9.10.2015r., 10.12.2015r. oraz 17.12.2015r. na rozprawie sprawy:
J. K.(K.), synaJ.iA.zd.W.,urodzonego (...)wN.

obwinionego o to, że:

I
wbrew obowiązkowi, będąc właścicielem pojazdu onumerze rejestracyjnym (...)dnia 30 stycznia 2014r. wB., nie wskazał na żądanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, komu powierzył w/w pojazd do kierowania lub używania w dniu 23 września 2013r. o godzinie 15:07:52,

tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w.,

II
wbrew obowiązkowi, będąc właścicielem pojazdu onumerze rejestracyjnym (...)dnia 30 stycznia 2014 r. wB., nie wskazał, na żądanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, komu powierzył w/w pojazd do kierowania lub używania w dniu 8 maja 2013 r. o godzinie 09:34:20,

tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w.

1
uniewinnia obwinionegoJ. K.od popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. wykroczeń z art. 96 § 3 k.w.,

2
na podstawie § 14 ust. 2 punkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przyznaje na rzecz adw.B. K.kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) tytułem kosztów obrony udzielonej z urzędu,

3
kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II W 8/15

UZASADNIENIE
J. K.został obwiniony o to, że:

III
wbrew obowiązkowi, będąc właścicielem pojazdu onumerze rejestracyjnym (...)dnia 30 stycznia 2014r. wB., nie wskazał na żądanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, komu powierzył w/w pojazd do kierowania lub używania w dniu 23 września 2013r. o godzinie 15:07:52,

tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w.,

IV
wbrew obowiązkowi, będąc właścicielem pojazdu onumerze rejestracyjnym (...)dnia 30 stycznia 2014 r. wB., nie wskazał, na żądanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, komu powierzył w/w pojazd do kierowania lub używania w dniu 8 maja 2013 r. o godzinie 09:34:20,

tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w.
I. W oparciu o wynik rozprawy i materiał dowodowy ujawniony na rozprawie Sąd ustalił, co następuje:
W dniach 8 maja 2013 roku i 23 września 2013 roku urządzenie elektroniczne pozostające w dyspozycji Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrwaliło fakt popełnienia wykroczeń polegającego na dokonaniu przejazdudrogą ekspresową (...)bez uiszczenia stosownej opłaty przez osobę, która kierowała samochodem onumerach rejestracyjnych (...). W wyniku podjętych działań funkcjonariusze Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego ustalili, że pojazd o podanych numerach rejestracyjnych jest zarejestrowany jako własnośćJ. K..
W związku z powyższymi okolicznościami odrębnymi pismami doJ. K.skierowane zostały wezwania o wskazanie kierującego opisanym pojazdem w podanym czasie zarejestrowanych wykroczeń lub komu ten pojazd w tym czasiepowierzył. Termin do udzielenia żądanej odpowiedzi został zakreślony na 14 dni. Wezwanie w zakresie wykroczenia z dnia 8 maja 2013 rokuJ. K.odebrał 23 stycznia 2014 roku. Z kolei odnośnie wykroczenia z dnia 23 września 2013 roku wezwanieJ. K.osobiście odebrał w dniu 13 stycznia 2014 roku. Pomimo upływu zakreślonego 14-dniowego terminuJ. K.nie udzielił żądanej odpowiedzi na wystosowane pod jego adresem pisemne żądanie. Natomiast po upływie zakreślonych terminów do udzielania odpowiedziJ. K.wystosował dwa pisma z dnia 4 marca 2014 roku o tożsamej treści, w których podał dane siedmiu osób, które mogły prowadzić należący do niego pojazd w dniu, w którym zarejestrowane zostały wykroczenia.
Wobec opisanych okoliczności Główny Inspektor Transportu Drogowego skierował w tej sprawie wioski do Sądu o ukaranie za popełnienie wykroczenia z art. 96 § 3 k.w. Sprawy połączone zostały do łącznego prowadzenia
(dowód :  notatka urzędowa k. 1, k.42, informacja o miejscu zameldowania obwinionego k. 2, k. 43, upoważnienia 5-7, k. 46-48, oświadczenie k. 8, k. 49, pismo obwinionego k. 9-11, k. 50-52, pismo(...)k.13, k.54, oświadczenie k.14, k. 55, wydruk fotografii k. 15-16, k. 56-57, oświadczenie k. 17-20, k. 58-60, wezwanie k.22, k. 62, wyjaśnieniaJ. K.k. 95, zeznaniaG. L.k. 158, zeznaniaŁ. S.k. 158v. )
ObwinionyJ. K.jest żonaty i jest ojcem dwojga dorosłych i samodzielnych dzieci. Obwiniony prowadzi własną działalność gospodarczą tj.firmę (...)w zakresie obróbki drewna i usług budowlanych i uzyskuje dochody w wysokości do 4.000,00 zł. Obwiniony nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.
( dowód : wyjaśnienia obwinionego k. 95)
II.ObwinionyJ. K.nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu wykroczeń. W złożonych zaś wyjaśnieniach potwierdził, że jest właścicielem samochodu onumerach rejestracyjnych (...), a także fakt otrzymania wezwań z żądaniem wskazania osoby, która kierowała tym pojazdem, lub której powierzył ten samochód do używania. Wskazał przy tym, że z uwagi na upływ czasu od obu zarejestrowanych zdarzeń w stosunku do daty otrzymania wezwań, a były to odpowiednio około 4 miesięcy i około 8 miesięcy, nie był w stanie przypomnieć sobie komu konkretnie pojazd ten przekazał. Powołał i tę okoliczność, że okazane mu w korespondencji fotografie były tego rodzaju i jakości, że uniemożliwiały identyfikację kierującego na ich podstawie. PonadtoJ. K.ponownie wyeksponował, że swój obowiązek zrealizował podając na piśmie dane tych osób, które mogły poruszać się przedmiotowym pojazdem.
W ocenie Sądu wyjaśnienia obwinionego ocenić należy jako racjonalne i wiarygodne.
W istocie jakośćfotografii, jako materiału dowodowego, które dokumentują fakt popełnienia wykroczeń, a także fragmentaryczny obraz utrwalony na tych zdjęciach, wynikający z ustalonego kąta wykonania fotografii w stosunku do osoby zajmującej miejsce kierowcy, obiektywnie oceniając uzasadniają prawdziwość tezy, że materiał ten nie daje żadnych możliwości do identyfikacji i ustalenia kierującego lub kierujących.
Obwiniony wskazał przy tym osoby, które mogły dysponować powierzonym im pojazdem i używać tego pojazdu. Nie był to ani krąg osób nieograniczony, ani anonimowy, a ilość tych osób umożliwiała w sposób racjonalny weryfikację żądanych informacji.
W tym miejscu wskazać należy, że organ prowadzący postępowanie wyjaśniające nie wykazał aby w jakikolwiek choćby najmniejszym stopniu podjął działania zmierzające do takiej weryfikacji.
Nie sposób w ocenie Sądu żądać by czynności takich dokonał obwiniony, który nie jest osobą spełniającą jakąkolwiek funkcję umożliwiającą procesową weryfikację żądanych informacji. Obwiniony nie mógł tych osób przesłuchać, ani pouczyć ich o ewentualnych prawach i obowiązkach, ani wzywać do składania wymaganych prawem oświadczeń. Tymi możliwościami dysponował organ prowadzący postępowanie. Czynności takie nie zostały jednak wykonane, a zamiast tego skierowane zostały wnioski o ukaranie w stosunku doJ. K.. Sąd w realiach niniejszej sprawy stoi na stanowisku, że skierowanie takiego wniosku i żądanie ukarania obwinionego jawi się jako nieuzasadnione. Oskarżyciel nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku weryfikacji istotnych okoliczności w sposób umożliwiający wyeliminowanie ewentualnych wątpliwości. Dopierowykluczenie prawdziwościinformacji podanych przezJ. K.uprawniało do skierowania wniosków o jego ukaranie jako obwinionego. Nie sposób racjonalnie obciążać obwinionego skutkami tego zaniechania przedsięwzięcia określonych czynności procesowych przez powołany do tego organ, dysponujący odpowiednimi uprawnieniami i odpowiednią ilością funkcjonariuszy.
Istniejących wątpliwości nie usunęły zeznania świadkówG. L.iŁ. S..Świadkowie ani nie potwierdzili, ani nie byli w stanie jednoznacznie wykluczyć, że właśnie oni prowadzili przedmiotowy samochód w czasie zarejestrowania popełnionych wykroczeń. Znamienne przy tym jest potwierdzenie tej okoliczności w sposób zbieżny, a przez to wiarygodny, że obwiniony podejmował we własnym zakresie próby dokonania żądanych ustaleń, prowadząc rozmowy, zmierzające do sprecyzowania kręgu osób lub osoby, która samochodem tym kierowała.
III.Dokonując analizy strony prawnej i kwalifikacji prawnej czynu uznać należało, że czyn ten nie wyczerpuje znamion ustawowych wykroczenia z art. 96 § 3 k.w., do których należy zachowanie tego kto „wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie”, za co przewidziana jest kara grzywny.
Należy szczególnie stanowczo i ponownie podkreślić, że obwiniony wykazał się podjęciem działań, a w ich efekcie – na piśmie wskazał w świetle swej wiedzy osoby, wśród których miały znajdować się osoby lub osoba, która dopuściła się popełnienia wykroczeń. Działanie takie ocenić należało jako racjonalne spełnienie obowiązku w sposób możliwie najpełniejszy, a także w sposób, który umożliwiał kontynuowanie czynności sprawdzających w pożądanym zakresie.
Istniejących w tym zakresie wątpliwości nie zweryfikował w żadnej mierze organ prowadzący postępowanie sprawdzające, pomimo, że dysponował realnie takimi możliwościami. W tej zaś sytuacji zebrane dowody nie dają podstaw do stwierdzenia winy obwinionego w zakresie popełnienia zarzuconych mu wykroczeń z art. 96 § 3 k.w. Następstwem takich ustaleń było wydanie wyroku uniewinniającego.
Zgodnie z brzmieniemart. 118 § 2 k.p.o.w. wobec uniewinnienia obwinionego kosztami postępowania obciążony został Skarb Państwa.