Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 9898/14
Data wyroku: 2015-09-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw
Teza: spowodowanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym

Sygn. akt XI W 9898/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 września 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Aleksandra Szustakiewicz, Paulina Adamska
przy udziale oskarżyciela publicznego:E. K.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 20 kwietnia 2015 roku, 30 czerwca 2015 roku, 3 września 2015 roku wW.
sprawy przeciwkoS. S.
synowiE.iA.
urodzonemu (...)wN.
obwinionemu o to, że:
w dniu 30 lipca 2014 roku około godz. 19:00 wW.naul. (...)naruszył zasady przewidziane w art. 26 ust. 1 PoRD, w ten sposób, że kierując samochodem markiP.,nr rej. (...)i zbliżając się do przejścia dla pieszych, nie zachował szczególnej ostrożności oraz nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu, znajdującemu się na przejściu, zmuszając go, celem uniknięcia potrącenia, do zatrzymania, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
tj. o czyn zart. 86 § 1kw w zw. 26ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawoo ruchu drogowym(Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, z późn. zm.),

I
obwinionegoS. S.uznaje za winnego tego, że w dniu 30 lipca 2014 roku około godz. 19:00 wW.naul. (...), kierując samochodem markiP.,nr rej. (...), nie zachowując należytej ostrożności, spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu, przechodzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię drogi, na którą wjeżdżał, zmuszając go, celem uniknięcia potrącenia, do zatrzymania, który to czyn kwalifikuje z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw skazuje go, a na podstawie art. 86 § 1 kw, art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt XI W 9898/14

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 30 lipca 2014 roku około godziny 19.00 wW.obwinionyS. S.kierował samochodem markiP.onumerze rejestracyjnym (...). Pasażerem przedmiotowego pojazdu byłR. R..  Jadąculicą (...)- podczas wykonywania manewru skrętu w lewo w drogę biegnącą pomiędzy blokami mieszkalnymi - obwiniony nie zachował należytej ostrożności – nienależycie obserwował sytuację na drodze i nie ustąpił pierwszeństwa przechodzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię drogi, na którą wjeżdżał, pieszemuB. B.. Pieszy ten musiał się nagle zatrzymać, aby uniknąć potrącenia przez jadący samochód. Zachwiał się i został podtrzymany przez przechodzącą obok nieustaloną kobietę.
Zachowaniem swoim obwinionyS. S.spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:



zeznania świadkaB. B.(k. 51-52, 8v);

częściowo wyjaśnienia obwinionegoS. S.(k. 51, 15);

częściowo zeznania świadkaR. R.(k. 52);

zawiadomienie (k. 1);

szkic (k. 10);

zdjęcia (k. 80, 81).

ObwinionyS. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Potwierdzając, że znajdował się w miejscu i czasie wskazanym w zarzucie, obwiniony zanegował zaistnienie sytuacji opisanej przez pokrzywdzonego.
Sąd zważył, co następuje:

Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych

Wyjaśnienia złożone przez obwinionegoS. S., w których zaprzecza on, aby popełnił przedmiotowe wykroczenie, stanowią w ocenie Sądu rezultat przyjęcia przez obwinionego określonej linii obrony, zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane mu wykroczenie. W judykaturze wskazuje się, iż prawem obwinionego jest złożenie w sprawie takich wyjaśnień, jakie uznaje za najbardziej korzystne z punktu widzenia swojej obrony – może skutecznie realizować swoje uprawnienia procesowe (a Sąd zobowiązany jest interpretować je zgodnie z zasadąin dubio pro reo) do czasu, gdy nie popadnie w sprzeczność z obiektywnie ustalonymi w oparciu o przeprowadzone dowody faktami, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 28 stycznia 1998 r., II AKa 230/97, OSA z 1999 r., nr 11-12, poz. 89).
Wiarygodne są natomiast te wyjaśnienia obwinionego, w których potwierdził on, że znajdował się w miejscu i czasie wskazanym w zarzucie. W tym zakresie są one niesporne.
Fakt, iż obwiniony faktycznie popełnił przedmiotowe wykroczenie wynika bez żadnych wątpliwości z zeznań świadkaB. B.. Sąd obdarzył zeznania tego świadka walorem wiarygodności, gdyż są one konsekwentne, jasne, logiczne, nie zawierają sprzeczności, a ponadto są racjonalne z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego. ŚwiadekB. B.dokładnie opisał przebieg zdarzenia – zachowanie, polegające na nieustąpieniu mu pierwszeństwa przez obwinionego, którego rozpoznał jako kierowcę pojazdu, który zmusił go do nagłego zatrzymania, celem uniknięcia potrącenia. Świadek jest osobą zupełnie obcą w stosunku do obwinionego, nie ma żadnego interesu, aby obwiniać go o czyn, którego obwiniony nie popełnił. Nie sposób przyjąć, że świadek - Sędzia Sądu Najwyższego w stanie spoczynku, a zatem osoba o szczególnym poczuciu sprawiedliwości, wymyślił całą opisaną przez siebie sytuację i bezpodstawnie obciąża obwinionego.
Zeznania świadkaR. R.– pasażera samochodu obwinionego nie wniosły do sprawy nic istotnego. Świadek nie pamiętał sytuacji opisywanej przez pokrzywdzonego. Okoliczność ta nie wyklucza jednak, że taka sytuacja miała faktycznie miejsce, a świadek jej po prostu nie zauważył.
Sąd obdarzył wiarą protokoły i dokumenty, które zostały uznane na rozprawie za ujawnione. Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności, które mogłyby podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała.

Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu.

Czyn przypisany obwinionemu wyczerpał dyspozycję art. 86 § 1 kw - zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 kw jest, aby uczestnik ruchu nie zachował należytej ostrożności i tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla bytu wykroczenia z art. 86 § 1 kw - ze względu na skutek - znaczenie ma tylko takie zachowanie, które może zagrozić bezpieczeństwu ruchu. Zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego polega na stworzeniu takiej sytuacji, która grozi nastąpieniem ujemnych skutków dla ruchu drogowego. Takie skutki wystąpiły w niniejszej sprawie. Zachowanie obwinionego zmusiło bowiem pieszego do nagłego zatrzymania, gdyż w przeciwnym razie nastąpiłoby jego potrącenie przez jadący pojazd.
W przedmiotowej sprawie do zdarzenia doszło w wyniku niezachowania przez obwinionego należytej ostrożności i nieustąpienia pierwszeństwa pieszemu.
Jak wynika z niespornego materiału dowodowego, w szczególności zdjęć z k. 80, 81, w przedmiotowym miejscu nie znajduje się oznakowane przejście dla pieszych, dlatego też Sąd w wyroku opisał czyn obwinionego w granicach zarzutu zgodnie z okolicznościami faktycznymi.
Zgodnie z przepisemart. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym- kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pieszemu przechodzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię drogi, na którą wjeżdża.
Zasadnym jest zatem twierdzenie, iż obwiniony jest sprawcą wykroczenia, a nie jedynie czynu zabronionego. Jego czyn jest bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to również czyn zawiniony przez obwinionego (popełniony w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie swojego bezprawnego, karalnego i społecznie szkodliwego czynu nie dał posłuchu normie prawnej.

Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć.

Wymierzając karę obwinionemuS. S., Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.
W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny. Mają na to wpływ: wartość naruszonego dobra w postaci bezpieczeństwa w komunikacji, sposób działania sprawcy, który poprzez niezachowanie należytej ostrożności spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym na szkodę pieszego, który z oczywistych względów podlega szczególnej ochronie i nie powinien być narażany na niebezpieczeństwo kontaktu z jadącym pojazdem mechanicznym. Wymierzając karę obwinionemu, Sąd miał równocześnie na uwadze właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, ustabilizowany sposób życia przed popełnieniem wykroczenia. Obwiniony jest osobą niekaraną za przestępstwa, karaną za wykroczenia drogowe (informacje zK.i(...)k. 43, 48).
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 500 złotych – przy uwzględnieniu wysokości dochodów obwinionego jest sprawiedliwa. Sąd, wymierzając obwinionemu karę, miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec obwinionego, a także miał na względzie, aby kara była sprawiedliwa w odbiorze społecznym i zrealizowała cele prewencji ogólnej.
Na podstawie przepisówart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw.zart. 119 kpwSąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 50 złotych, ustaloną na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychoraz koszty postępowania, tj. zryczałtowane wydatki postępowania – 100 złotych, których wysokość ustalono na podstawie§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.