Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V U 5573/14
Data wyroku: 2015-06-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Łapińska
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 w zw. z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt VU 5573/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 czerwca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący SSO Beata Łapińska
Protokolant stażysta Iwona Jasińska
po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 roku w Piotrkowie Trybunalskim
na rozprawie
sprawy z wnioskuJ. S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o prawo do emerytury
na skutek odwołaniaJ. S.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 27 czerwca 2014 r. sygn.(...)
oddala odwołanie.
Sygn. akt VU 5573/14

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 27 czerwca 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.odmówił wnioskodawcyJ. S.prawa do emerytury.
W odwołaniu od powyższej decyzji, złożonym w dniu 18 lipca 2014 roku,J. S.wniósł o przyznanie żądanego prawa z uwagi na to, że przepracował wymagane 15 lat w warunkach szczególnych. Podniósł, że pracował w takich warunkach także w okresie od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku wZakładach (...)wR.na stanowisku pracownika magazynowo-transportowego.
ZUS wnosił o oddalenie odwołania.

Sąd Okręgowy ustalił co następuje:

J. S.,urodzony w dniu (...), złożył w dniu 20 czerwca 2014 roku kolejny wniosek o przyznanie prawa do emerytury.
(dowód: wniosek o emeryturę k. 1-4 w aktach ZUS)
Na dzień 1 stycznia 1999 roku skarżący udowodnił staż pracy wynoszący ponad 25 lat. Niekwestionowany przez ZUS okres zatrudnienia wnioskodawcy w warunkach szczególnych wynosi łącznie 13 lat, 1 miesiąc i 23 dni. Jest to okres zatrudnienia od 4 grudnia 1984 roku do 31 grudnia 1998 roku w(...) Spółce z o.o.wR.na stanowisku robotnika rozładunkowego.
Wnioskodawca nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego.
(okoliczności niesporne)
W okresie od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku wnioskodawca był zatrudniony wZakładach (...)wR.. W świadectwie pracy wskazano, że wnioskodawca pracował w ww. zakładzie pracy na stanowisku robotnika magazynowo-transportowego i robotnika transportowego.
(dowód: świadectwo pracy k. 12 w aktach ZUS)
Zgodnie z umową o pracę z dnia 6 listopada 1977 roku wnioskodawca został zatrudniony wZakładach (...)wR.na stanowisku robotnika magazynowego. Z dokumentów pracowniczych wnioskodawcy wynika, że w trakcie zatrudnienia w ww. zakładach pracował on w okresie od 8 listopada 1978 roku do 30 czerwca 1983 roku na stanowiskach robotnika magazynowego, robotnika transportowo-magazynowego i robotnika transportowego, a w okresie od 1 lipca 1983 roku do 22 maja 1984 roku na stanowisku dozorcy.
(dowód: umowa o pracę k. 20, angaże k. 19, 18, 17, 16, 15, 14, karta obiegowa zmiany k. 13 w aktach ZUS)
Zakłady (...)wR.były zakładami odzieżowymi, w którym szyto ubrania dziecięce, bluzki, sukienki i koszule. Przez cały okres zatrudnienia w spornym okresie wnioskodawca pracował w magazynie, w którym był skład materiałów syntetycznych, bawełnianych i froty.
W ramach wykonywanych obowiązków wnioskodawca rozładowywał bele materiałów z samochodów transportowych i zawoził je do magazynu, z którego były on następnie przewożone na szwalnie. Ponadto wnioskodawca odbierał odpady z krojowni, a następnie w magazynie oddzielał bawełnę od froty, segregował guziki i gumy i belował odpady, tj. sprasowywał resztki odpadów. Rozładunek beli materiałów przy dostawach z samochodów transportowych zajmował wnioskodawcy od półtorej do dwóch godzin dziennie.
(dowód: zeznania świadkówW. B.iT. K.k. 13 odwrót, zeznania wnioskodawcy k. 14 w zw. z k. 13 i 13 odwrót w aktach sprawy)
Zakłady (...)wR.nie wystawiły wnioskodawcy świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych.
(okoliczność niesporna)

Sąd Okręgowy ocenił i zważył co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treściąart. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn. Dz. U. 2015r., poz. 748 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony wart. 27 pkt 1(tj. poniżej 65 lat dla mężczyzn). Ustęp 4 art. 32 stanowi zaś, że wiek emerytalny, o którym mowa wust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Stosownie do art. 184 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku) osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia).
Okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Brak takiego świadectwa nie wyklucza jednak dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego. Stanowisko takie wielokrotnie zajmował również Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi wkodeksie postępowania cywilnego. Ograniczenia dowodowe zawarte wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń(Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.), obecnierozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe(Dz. U. Nr 237, poz. 1412), dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami.
Spór pomiędzy stronami, w związku z zarzutami podniesionymi przez wnioskodawcę w odwołaniu, ograniczał się do faktu, czy ma on wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości – wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego i w dniu(...)2014 roku ukończył 60 lat.
Organ rentowy uznał, że wnioskodawca nie spełnia przesłanki zatrudnienia w warunkach szczególnych co najmniej przez 15 lat. Wnioskodawca twierdził zaś, że wnioskodawca legitymuje się wymaganym okresem pracy w warunkach szczególnych, albowiem pracował w takich warunkach w okresie od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku wZakładach (...)wR..
W ocenie Sądu Okręgowego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uwzględnienia odwołania wnioskodawcy i przyznania mu prawa do emerytury ze względu na wykonywanie pracy w warunkach szczególnych.
Dokonując ustaleń w zakresie prac wykonywanych przez wnioskodawcę w okresie od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku wZakładach (...)wR.Sąd oparł się na dokumentach zawartych w aktach osobowych wnioskodawcy w postaci umowy o pracę, angaży i karty obiegowej zmiany, zeznaniach świadkówW. B.iT. K.oraz zeznaniach wnioskodawcy.
Z dowodów tych wynika, iżZakłady (...)wR.były zakładami odzieżowymi, w których szyto ubrania dziecięce, bluzki, sukienki i koszule. Przez cały okres zatrudnienia w ww. magazynie wnioskodawca pracował w magazynie, w którym był skład materiałów syntetycznych, bawełnianych i froty.
W ramach wykonywanych obowiązków wnioskodawca rozładowywał bele materiałów z samochodów transportowych i zawoził je do magazynu, z którego były on następnie przewożone na szwalnie. Ponadto wnioskodawca odbierał odpady z krojowni, a następnie w magazynie oddzielał bawełnę od froty, segregował guziki i gumy i belował odpady, tj. sprasowywał resztki odpadów. Rozładunek beli materiałów przy dostawach z samochodów transportowych zajmował wnioskodawcy od półtorej do dwóch godzin dziennie.
W ocenie Sądu nie ma racji pełnomocnik wnioskodawcy wskazując, że prace przy szyciu odzieży mogą być kwalifikowane jako prace wykonywane w przemyśle włókienniczym. Przemysł włókienniczy jest bowiem gałęzią przemysłu lekkiego zajmującą się przetwórstwem surowców na włókna, tkaniny i dzianiny. Nie należy do tego przemysłu szycie odzieży, a więc prace związane z przetwórstwem gotowych tkanin i dzianin.
W świetle powyższego uznać należało, że wnioskodawca nie wykonywał żadnych z prac określonych w Dziale VII, poz. 1 wykazu A stanowiącego załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Pod pozycją tą wymienione są bowiem prace przy obróbce surowców włókienniczych i ich przędzeniu, a nie surowców odzieżowych.
Pełnomocnik wnioskodawcy wskazywał, że praca wnioskodawcy powinna być kwalifikowana m. in. z Działu VII, poz. 1 pkt 2, 11 i 14 zarządzenia Nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 roku w sprawie pracy wykonywanych w warunkach szczególnych w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego (Dz. Urz. MG. 1987.4.7).
Pod wskazanymi pozycjami ww. zarządzenia istotnie wymienione są prace na stanowiskach sortowacza – włókna, szmat i odpadów, robotnika transportu wewnętrznego i belowacza włókna, szmat i odpadów, jednakże jak to wyżej wskazano, poz. 1, Działu VII dotyczy prac wykonywanych przy obróbce surowców włókienniczych i ich przędzeniu, które to prace nie były wZakładach (...)wR.wykonywane.
Gdyby nawet zaś przyjąć, że wnioskodawca wykonywał prace określone w Dziale VII, poz. 1 pkt 2 wykazu A stanowiącego załącznik do ww. zarządzenia, tj. prace na stanowisku sortowacza włókna, szmat i odpadów oraz w Dziale VII, poz. 1 pkt 14, tj. prace belowacza włókna, szmat i odpadów, to zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że prace te wnioskodawca wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Oprócz prac przy sortowaniu i belowaniu włókien szmat i odpadów wnioskodawca jako robotnik transportowo-magazynowy rozładowywał bele materiałów z samochodów transportowych i zawoził je do magazynu, z którego były on następnie przewożone na szwalnie. Rozładunek beli materiałów przy dostawach z samochodów transportowych zajmował wnioskodawcy od półtorej do dwóch godzin dziennie. W ocenie Sądu prace na stanowisku robotnika transportowego-magazynowego wykonywane w zakładzie odzieżowym, a nie włókienniczym nie mogą być uznane za prace robotnika transportu wewnętrznego określone w Dziale VII, poz. 1 pkt 11 wykazu A do ww. zarządzenia.
Poza sporem pozostaje natomiast, że warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony przy tym tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale wykonuje prace, o jakich mowa w rozporządzeniu (por. Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNAP 2002/11/272 oraz z dnia 19 maja 2011 roku, III UK 174/10, LEX nr 901652).
Skoro zatem w okresie od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku wnioskodawca nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu prac wymienionych w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, to nie było podstaw do zaliczenia tego okresu do pracy w warunkach szczególnych.
Biorąc pod uwagę powyższe uznać należało, iż w toku procesu wnioskodawca nie wykazał, by spełnił przesłankę wykonywania pracy w warunkach szczególnych w ilości co najmniej 15 lat. Fakt ten skutkował koniecznością przyjęcia, że nie spełnia on wymaganych prawem warunków do uzyskania prawa do emerytury zgodnie zart. 184 i art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Na marginesie wskazać należy, iż w aktach ubezpieczeniowych brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających zatrudnienie wnioskodawcy wZakładach (...)wR.w latach 1976-1978, poza adnotacją, w karcie przebiegu zatrudnienia (k. 27 akt ZUS), że w okresie od 27 maja 1976 roku do 31 sierpnia 1977 roku wnioskodawca pozostał w zatrudnieniu. Nawet jednak przy założeniu, że wnioskodawca w ww. okresie pracował wZakładach (...)wR., to w oparciu o zeznania świadków i wnioskodawcy, żądanie zaliczenia tego okresu do pracy w warunkach szczególnych podlegałoby oddaleniu z tych samych przyczyn, co żądanie zaliczenia okresu zatrudnienia od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku. od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku.
Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.orzekł jak w sentencji.