Sąd Rejonowy w Olsztynie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 334/15
Data wyroku: 2015-10-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Matysiak
Teza: skazanie

Sygn. akt II K 334/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5.10 .2015 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie w II Wydziale Karnym , w składzie :
Przewodniczący : SSR Krzysztof Matysiak ,
Protokolant : prac. sąd. A. Klimek
w obecności Prokuratora nie stawił się zawiadomiony
po rozpoznaniu dnia 12.05.2015 r. i następne sprawy  ,
D. N.s.J.iK.z d.N.ur. (...)wO.
oskarżonego o to , że :
I . w dniu 18 .07.2014 r. nadrodze nr (...)międzymiejscowościami Ł.Młyn i (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i bezpośrednio przyczynił się do nieumyślnego spowodowania wypadku drogowego w ten sposób , że kierując samochodem ciężarowym markiM.z nadmierna prędkością podczas manewru wymijania kierowanego przezD. S.samochodu osobowego markiB.na stosunkowo ostrym łuku drogi , nie zachował bezpiecznego odstępu od wymijanego pojazdu przekraczając oś jezdni na odległość ok.0.3 m i zderzył się lewym narożnikiem auta z jadącym przy osi jezdni samochodem markiB.który nie zjechał do prawej krawędzi , na skutek czegoD. S.doznał urazu wielonarządowego z ciężkim urazem czaszkowo- mózgowym skutkującym zgon ,
tj. o czyn zart. 177 § 2 kk. ,
I .OskarżonegoD. N.uznaje za winnego tego w dniu 18 lipca 2014 r. nadrodze nr (...)międzymiejscowościami Ł.Młyn i (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i bezpośrednio przyczynił się do nieumyślnego spowodowania wypadku drogowego w ten sposób , że kierując samochodem ciężarowym markiM.zjechał częściowo na lewy pas ruchu i podczas manewru wymijania kierowanego przezD. S.samochodu osobowego markiB.na stosunkowo ostrym łuku drogi , nie zachował bezpiecznego odstępu od wymijanego pojazdu przekraczając oś jezdni na odległość ok.0.3 m i zderzył się lewym narożnikiem auta z jadącym z naprzeciwka częściowo jego pasem ruchu samochodem markiB., na skutek czego kierującyB.D. S.doznał urazu wielonarządowego z ciężkim urazem czaszkowo- mózgowym skutkującym zgonem tj. o czyn zart. 177 § 2 kk. i na podstawieart. 177 § 2 kk. skazuje go na karę 1 ( jednego ) roku pozbawienia wolności
II. na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk. ,art. 70 § 1 pkt 1 kk. w zw. zart. 4 § 1 kk. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 3 ( trzech ) lat .
III. obciąża oskarżonego kosztami sądowymi w ½ części i opłatą w kwocie 500 zł .

UZASADNIENIE
W dniu 18 lipca 2014 rokuD. N.kierujący samochodem ciężarowym markiM.poruszał się drogąŁ.Młyn – (...)jadąc w kierunkuW..W tym samym czasie z przeciwnej strony poruszał się samochodem markiB.D. S.. Obaj kierowcy zbliżali się do łuku drogi . W trakcie jazdyD. N.z uwagi na utrudnienia na poboczu zjechał do środka drogi przekraczając jej oś . Również prowadzący samochódB.z nieustalonych jednoznacznie przyczyn również poruszał się częściowo sąsiednim pasem ruchu. GdyD. N.zauważył jadący z naprzeciwka samochód podjął manewr powrotu na swój pas ruchu . Z uwagi na niewielką odległość obu samochodów doszło do zderzenia się pomiędzy nimi w rejonie środka jezdni . Oba samochody zderzyły się swoimi lewymi narożnikami . SamochódM.przed zderzeniem poruszał się z prędkością około 46 km/h zaśB.około 78 km/h . W wyniku zdarzenia kierujący samochodemB.D. S.doznał obrażeń w postaci urazu wielonarządowego z ciężkim urazem czaszkowo-mózgowym skutkującym zgonem . Kierujący(...)nie doznał żadnych obrażeń .
( dowód : wyj.osk. D. N.K- , karta zdarzenia drogowego k- 2-3 , protokół oględzin miejsca wypadku K- 8-10 , opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej K- 99-100 , opinia Laboratorium Kryminalistycznego KWP K- 269 – 272 , 327-328 , opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wydarzeń drogowych 336-371 , 384-390 , 297-302 )
W związku z powyższym przedstawionoD. N.zarzut popełnienia czynu zart. 177 § 2 kk.
Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i w postepowaniu przygotowawczym odmówił składania wyjaśnień . Na rozprawie ponownie nie przyznał się i wyjaśnił , iż tego dnia jechał z miejscowościP.doŻ.. Wskazał , iż często porusza się tą drogą . Zbliżył się do łuku drogi w lewo i zobaczył jak tym łukiem z naprzeciwka , porusza się samochódB.z dużą szybkością . Gdy go zobaczył zaczął zjeżdżać na prawe pobocze i jednocześnie rozpoczął manewr hamowania . Gdy jego prawe koło było na poboczu doszło do zdarzenia . SamochódB.jechał środkiem drogi a kierujący nim nie reagował , nie próbował zjechać z jego pasa ruchu . Wskazał , iż na tym odcinku drogi konary drzew wchodzą na drogę i przy przejeżdżaniu obok nich zachowuje bezpieczny odstęp . Jego samochód ciężarowy mieści się na pasie pod warunkiem , że drzewa nie wychodzą na drogę . Nie był w stanie ocenić z jakiej odległości zobaczył pojazdB.. W jego ocenie mogły minąć 3-4 sekundy od momentu gdy zauważyłb.do zdarzenia . Wskazał , iż na poboczu prawym były jego przednie prawe koła osi 1 i 2 .
Sąd zważył co następuje :
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego co do okoliczności związanych generalnie z jego poruszaniem się na krytycznym odcinku drogi .
Zauważyć należy , iż w niniejszej sprawie nie ma żadnych innych dowodów osobowych z wyjątkiem oskarżonego na którym nie ciąży obowiązek mówienia prawdy .
Powoduje to , iż istotna rolę spełnia analiza śladów pozostawionych na drodze przez pojazdy i ich wzajemne relacje pozwalające na dokonanie ustaleń co do sposobu poruszania się obu pojazdów .
Na wstępie zauważyć należy , iż jak wynika z opinii dotyczącej stanu technicznego obu pojazdów były sprawne technicznie i ich stan nie wpływał na przebieg wypadku . Do zdarzenia doszło w godzinach rannych gdy widoczność na drodze była dobra .
Opinia biegłego z zakresu medycyny jest jasna i nie budzi wątpliwości mechanizm powstania obrażeń oraz to , iż zgon - nastąpił 2 miesiące po zdarzeniu - był następstwem poniesionych obrażeń .
Ponadto w trakcie postępowania sądowego celem wyjaśnienia wątpliwości powołano dodatkowo Laboratorium Kryminalistyczne KWP wO.celem oceny tarczy tachografu i jej wskazań . W opinii dokonano oceny stanu tarczy i określono wskaźniki jej pracy . Przeprowadzone badania pozwoliły na ustalenie , iż pojazdM.przed zdarzeniem poruszał się z prędkością około 46-47 km /h , następnie rozpoczęło się hamowania i przy prędkości 42-43 km doszło do kontaktu z przeszkodę . Na rozprawie biegły z LK podtrzymał swoją opinię jednocześnie omawiając niektóre wskazania tachografu . Biegły wskazał , iz po pierwszym wychyleniu tachografu zapis jest nieregularny co świadczy o poruszaniu się pojazdu przez pewien czas po nawierzchni nierównej , potem wraca na nawierzchnię równą , po czym znowu porusza się po nawierzchni nierównej do zatrzymania . Jednocześnie wskazał na możliwość błędu granicznego dopuszczalnego dla tego typu urządzenia wielkości + - 6 km/h .
W niniejszej sprawie powołano biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych . Co prawda biegły wydawał opinie już w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie uzupełniające , jednak jako podstawową opinię w tej sprawie Sad przyjął opinie ostatnią sporządzoną 30 sierpnia 2015 r. Wydania została po poddaniu w wątpliwość przez obrońcę oskarżonego prawidłowości niektórych wyliczeń z protokole policyjnym , będących podstawą dokonywania wcześniejszych opinii . W wyniku tych wątpliwości biegły osobiście udał się na miejsce zdarzenia , dokonał stosowanych wyliczeń i sporządził ponownie opinię całościową w której odniósł się do wcześniejszych swoich opinii i wniosków w tym wydanych po opinii LK z tachografu .
W początkowej fazie opinii biegły określił podstawowe dane potrzebne do opracowania opinii m.in przyjął wyliczona wcześniej prędkośćm.w chwili rozpoczęcia hamowania na 46,5 km/h a w chwili zderzenia 42,5 km/h , masę i wymiary pojazdów , długość śladów hamowania , szerokość jezdni i współczynnik przyczepności 0,7 choć w późniejszych wyliczeniach użył też współczynnika 0,6 . Wskazał , że w niniejszej sprawie współczynnik przyczepności ma znikome znaczenie gdyż pojazdy były dopiero w fazie narastania sił hamowania który trwał 0,5 s. a dopiero ma to znaczenie w fazie pełnego hamowania . Nie budzi też wątpliwości tor ruchu pojazduM.bo wynika to ze śladów hamowania .
Następnie biegły dokonał wyliczeń wskazujących w jakim momencie przy różnych parametrach przyczepności samochódM.uzyskał by prędkość zdarzenia i jak w tym momencie kształtowałoby się położenie tylnych kół samochoduM.w stosunku do śladów hamowania jakie pozostawiły . Następnie biegły w sposób graficzny odzwierciedlił położenieM.wynikające ze śladów w momencie zderzenia. Jednocześnie jak wynika z ustalonego położenia pojazdów rys 5b , zaznaczona tam odległość 0,35m to średnia głębokość przenikania się pojazdów w chwili zdarzenie i mniej więcej na tę głębokość przedni lewy narożnikM.zachodził na lewy pas ruchu .
Biegły dokonał też obliczenia prędkości samochoduB.w momencie zdarzenia na około 77 km/h .
Ustalając przyczyny zdarzenia wskazał , iż kierującyM.nie zdążył przejechać na prawy pas ruchu pomimo prawidłowej reakcji . Fakt ten nie uniemożliwiał bezkolizyjnego manewru wymijania z samochodemB.pod warunkiem , że samochód ten zjechałby w odpowiednim czasie do prawej krawędzi jezdni jednak kierujący tym samochodem tego nie zrobił . Prędkość graniczna pokonania łuku dla samochoduB.to 97-104 km/h . Biegły wskazał na różne przyczyny nie poruszania sięB.po swoim pasie ruchu jednak brak jakichkolwiek śladów utrudnia dokonanie stosownych ustaleń .
Analizując położenieB.w momencie zderzenia biegły podjął próbę ustalenia promienia toru jazdyB.przed zdarzeniem . Z analizy rysunku 7 jednoznacznie wynika iż w momencie zdarzeniaB.było w fazie przemieszczania się na swój pas ruchu , po znacznym wjechaniu wcześniej na przeciwny pas ruchu .
Po dokonaniu tych ustaleń biegły wskazał iż obaj kierujący przyczynili się do zaistnienia zdarzenia co polegało na tym , że przekraczając oś jezdni w sytuacji wymijania nie mogli zastosować się do przepisuart. 23 prawa o ruchu drogowymi było to bezpośrednią przyczyną zderzenia .
W dalszej części odniósł się do podnoszonych już wcześniej i będących przedmiotem wcześniejszych opinii dodatkowych okoliczności związanych z odchyleniami tachografu na która to okoliczność zwrócił uwagę obrońca oskarżonego . Odniósł się do swojej wcześniejszej opinii wskazując , iż tylko 2 przypadki są możliwe do zaaprobowania . Nie ma możliwości aby jedna prędkość tachograf zawyżył a druga zaniżył .
Podsumowując przeprowadzone ustalenia wskazał , iż ewentualne maksymalne odchylenia tachografu nie mają znaczącego wpływu na oszacowanie przebiegu zdarzenia w tym położenie pojazdów w momencie zdarzenia .
Ponadto odniósł się do sugerowanego w stanowisku obrońcy(...)położenia pojazdów w chwili zdarzenia . Z proponowanego przez obrońcę położenia samochodów wynika iż do wypadku miałoby dojść gdy prawe koła samochodu ciężarowego byłby już częściowo na poboczu . Biegły sporządził celem lepszego zobrazowania rzut z góry takiego położenia samochodów . Następnie dokonał przeliczeń w wyniku których uznał iż teoretycznie taki przebieg jest możliwy jednak analiza szkicu miejsca zdarzenia jednoznacznie wskazuje że zdarzenie musiało być w innym miejscu . SamochódB.musiałby przed zdarzeniem albo wjechać na pobocze lewe albo zacieśnić skręt co powodowałoby zarzucenie . Na poboczu nie stwierdzono śladów zjazdu samochoduB.jak również nie ma śladów zarzucania o czym też nie mówi oskarżony . Ponadto prędkość samochoduM.wynosiłaby w momencie zderzenia 35 km /h co stoi w zbyt dużej sprzeczności z ustaleniami z tachografu. Odniósł się też do zdjęcia przedłożonego przez obrońcę oskarżonego i prawidłowości dokonanych tam pomiarów .
Na koniec wskazał , iż do wypadku doszłoby też gdybyB.jechało przy osi jezdni , ponieważ samochódm.swoim tylnym lewym narożnikiem wystawał za oś jezdni i ok. 0.45 m . Zobrazował te sytuację na rysunku nr.14
Podsumowując swoją opinię wskazał , że to obaj kierujący nie zachowali się prawidłowo gdyż obaj przekraczali oś jezdni w warunkach ograniczonej widoczności wynikającej z warunków drogowych czym naruszyli przepisart. 19 i 23 ustawy prawo o ruchu drogowym. Naruszenie tych reguł przez obu kierujących było bezpośrednia przyczyna zdarzenia .
Odnosząc się do poprzednich opinii na rozprawie biegły wskazał , iż wnioski zawarte w tej opinii są zasadniczo podobne do wniosków podanych wcześniej . Również wyjaśnił okoliczności przyjęcia takiej metody przeprowadzanych obliczeń . W jego ocenie obaj kierujący mieli mniej więcej tyle samo czasu na podjęcie reakcji tj. ok. 1,4-1,5 sekundy . Obaj kierowcy poruszali się prędkościami dozwolonymi w tym miejscu .
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał oskarżonegoD. N.za winnego tego że w dniu 18 lipca 2014 r. nadrodze nr (...)międzymiejscowościami Ł.Młyn i (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i bezpośrednio przyczynił się do nieumyślnego spowodowania wypadku drogowego w ten sposób , że kierując samochodem ciężarowym markiM.zjechał częściowo na lewy pas ruchu i podczas manewru wymijania kierowanego przezD. S.samochodu osobowego markiB.na stosunkowo ostrym łuku drogi , nie zachował bezpiecznego odstępu od wymijanego pojazdu przekraczając oś jezdni na odległość ok.0.3 m i zderzył się lewym narożnikiem auta z jadącym z naprzeciwka częściowo jego pasem ruchu samochodem markiB., na skutek czego kierującyB.D. S.doznał urazu wielonarządowego z ciężkim urazem czaszkowo- mózgowym skutkującym zgon tj. o czyn zart. 177 § 2 kk. .
Bezsprzecznie kierujący samochodemM.w trakcie pokonywania łuku drogi przekraczał oś jezdni . Ja wynika ze zdjęć i szkicu łuk ten jest łukiem dość ostrym . Pokonywanie takiego łuku , tym bardziej jeszcze po przekroczeniu osi jezdni wymagało szczególnej ostrożności . W jednym z orzeczeń SN zajmując się kwestia wymijania stwierdził
„ Jakkolwiek względy bezpieczeństwa musza uzasadniać prawidłowość toru jazdy samochodu na szosie w pewnym oddaleniu od prawego krawężnika i zbliżenie się ku środkowi drogi ( ze względu na właściwości nawierzchni , usytuowanie drogi w terenie itp.) to jednak przy mijaniu każdy z użytkowników drogi jadących z przeciwnych kierunków jazdy obowiązany jest zjechać tak dalece na prawą stronę drogi aby mijanie nastąpiło w najbardziej bezpiecznych okolicznościach „ wyrok SN z dnia 10.08.1961 rok V K 310/61 OSNKW z 1962 nr 2 poz. 28
Sąd przyjął , iż w niniejszym przypadku doszło do przyczynienia się obu uczestników zdarzenia gdyż obaj swoim zachowaniem doprowadzili do zdarzenia naruszając zasady ruchu drogowego .
Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił :
- dotychczasową niekaralność K- 143
- dane osobopoznawcze K- 168
- istotne współprzyczynienie się kierującegoB.
- zachowanie się oskarżonego po zdarzeniu
Mając powyższe na uwadze Sąd uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu na podstawieart. 177 § 2 kk. skazał go na karę1 roku pozbawienia wolności przyjmując iż jest ona odpowiednia di stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości
Mając na uwadze okoliczności sprawy , okoliczności związane z osobą oskarżonego Sąd uznał iż zachodzą podstawy do zawieszenia wykonania kary orzeczonej wobec oskarżonego i na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk. ,art. 70 § 1 pkt 1 kk.,art. 71 § 1 kk. o wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 3 lat i orzeczono grzywnę w wymiarze 70 stawek dziennych po 10 zł każda
Jednocześnie Sąd obciążył oskarżonego kosztami sądowymi i opłatą w kwocie 250 zł .