Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 647/14
Data wyroku: 2015-04-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Edyta Gajgał, Andrzej Wieja, do Roman Chorab
Słowa kluczowe: Kradzież Z Włamaniem
Podstawa prawna: art. 279 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 647/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 kwietnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Wieja
Sędziowie  SO Edyta Gajgał
SR. del. do SO Roman Chorab (spr.)
Protokolant  Konrad Woźniak
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Zbigniewa Jaworskiego
po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 roku
sprawy
D. M.

oskarżonego zart. 279 § 1 kkw związku zart. 64 § 1 kki inne
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowego Wydziału Karnego w Kamiennej Górze
z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt VIII K 21/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoD. M.uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. L.kwotę 420 złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz 96,60 złotych tytułem zwrotu podatku od towarów i usług,

III
zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 647/14

UZASADNIENIE

D. M.został oskarżony o to , że :

I
w dniu 19 grudnia 2012 r. wJ.województwo(...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. M.dokonał kradzieży z włamaniem do komórkiA.K.usytuowanej przyposesji nr (...)w ten sposób , że po wybiciu szyby okiennej z wnętrza komórki dokonał w celu przywłaszczenia trzech pianek montażowych nieustalonych marek o łącznej wartości 100 złotych na szkodę wyżej wymienionego pokrzywdzonego, przy czym czynu tego dopuścił się warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze sygn. akt II K 39/10 za czyn zart. 279 §1 k.k.na karę jednego roku i ośmiu miesięcy pozbawienia wolności , którą odbył w okresie od 15 maja 2011 r. do dnia 15 marca 2012 r. , gdyż został przedterminowo warunkowo zwolniony postanowieniem Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt V Kow 459/12

tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64§ 1kk.

II
w tym samym miejscu i czasie jak w pkt. I działając wspólnie i w porozumieniu zA. M.w realizacji z góry powziętego zamiaru usiłował dokonać kradzieży z włamaniem do mieszkaniaA.
K.przyposesji nr (...)w ten sposób , że uderzając pięściami w okno próbował w nim wybić szybę , a wobec niepowodzenia usiłował posłużyć się drewnianym kołkiem , który jednak jak się okazało był przymarznięty , lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec spłoszenia przez pokrzywdzonego , czym działał na szkodęA.K., przy czym czynu tego dopuścił się warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze sygn. akt II K 39/10 za czyn zart. 279 §1 k.k.na karę jednego roku i ośmiu miesięcy pozbawienia wolności , którą odbył w okresie od 15 maja 2011 r. do dnia 15 marca 2012 r. , gdyż został przedterminowo warunkowo zwolniony postanowieniem Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt V Kow 459/12

tj. o czyn zart. 13 § k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1kk.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. w sprawie sygn. akt VIII K 21/ 04:

I
oskarżonegoD. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynów opisanych w pkt. I i II części wstępnej wyroku przy przyjęciu , że dopuścił się ich wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, przy czym skradzione z komórki pianki montażowe miały łączną wartość 33,90 zł. eliminując zapis w zakresie opisu II czynu „a wobec niepowodzenia usiłował posłużyć się drewnianym kołkiem, który jednak jak się okazało był przymarznięty” oraz przyjmując , że obu czynów dopuścił się będąc uprzednio skazanym m.in. za czyn zart. 279 § 1 k.k.na karę jednostkową 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności , objęta następnie karą łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat , zarządzonej następnie do wykonania postanowieniem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 10.02.2011 r. w sprawie sygn. akt II Ko 18/11, uznając , że stanowią one wypadek mniejszej wagi , to jest czynów stanowiących występki zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 283 k.k.w zw. zart. 64 § 1k.k. i zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 283 k.k.i w zw. zart. 64 § 1 k.k.przy przyjęciu , że stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 283 k.k., przy zastosowaniuart. 91 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności,

II
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobecD. M.obowiązek naprawienia szkody w całości , zasądzając od niego na rzeczA.K.kwotę 33,90 zł.,

III
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataG. L.kwotę 619,92 zł, w tym kwotę 115,92 stanowiącą stawkę podatku od towarów i usług,

IV
na podstawieart. 624 § 1 kpk. iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwolniłD. M.od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa , w tym nie wymierzył mu opłaty.

    Powyższy wyrok w całości zaskarżył obrońca oskarżonegoD. M.na jego korzyść.

W złożonym środku odwoławczym obrońca oskarżonego na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia tj.art. 170§pkt. 2 k.p.k.polegający na oddaleniu wniosku dowodowego o zwrócenie się do(...)wK., w którym oskarżony przebywał w okresie od dnia 19.12.-21.12.2012 r. o udostępnienie karty informacyjnej leczenia szpitalnego na okoliczność jakie leki były podawane oskarżonemu , w dniu w którym został wypisany ze szpitala , podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego wynika , iż w dniu przesłuchania przyjmował leki , zaś okoliczność ta ma istotne znaczenie dla treści wyjaśnień oskarżonego składanych w postępowaniu przygotowawczym;

II
obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia tj.art. 170§pkt. 5 k.p.k.polegający na błędnym przyjęciu , iż wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychiatry na okoliczność ustalenia , czy oskarżony w chwili przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym miał zachowaną pełną świadomość ze względu na przyjmowane w tymże dniu leki w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania , podczas gdy okoliczność ta ma istotne znaczenie dla treści wyjaśnień oskarżonego składanych w postępowaniu przygotowawczym;

III
obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia tj.art. 170§pkt. 5 k.p.kw zw. zart. 192 § 2 k.p.k.w zw. zart. 193 § 1 k.p.k.polegającym na bezpodstawnym przyjęciu , iż wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii psychiatrycznej dotyczącej pokrzywdzonego na okoliczność postrzegania przez świadka i przekazywania spostrzeżeń w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania , podczas gdy fakt cierpienia przez pokrzywdzonego na schizofrenię powoduje powstanie poważnych wątpliwości co do jego stanu psychicznego, zdolności postrzegania i odtwarzania przez niego spostrzeżeń, która to okoliczność wymaga wiadomości specjalnych , ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz uzasadnia przesłuchanie pokrzywdzonego z udziałem biegłego lekarza psychiatry;

IV
obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez:

- dokonanie dowolnej oceny z zeznań pokrzywdzonegoA.K.oraz przyznanie im waloru wiarygodności w zakresie odpowiedzialności karnej oskarżonego , podczas gdy pokrzywdzony wskazał , iż cierpi na schizofrenię oraz zaniki pamięci , a która to okoliczność zgodnie z zasadami logiki , wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego winna świadczyć o braku mocy dowodowej zeznań tegoż pokrzywdzonego;
- dokonanie dowolnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego złożonych w postępowaniu sądowym oraz przyznanie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego złożonych wyłącznie w postępowaniu przygotowawczym podczas gdy Sąd ferując wyrok skazujący winien kształtować swe przekonanie w oparciu o całość materiału dowodowego ujawnionego w toku całego postępowania;

V
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia , polegający na błędnym przyjęciu , iż to oskarżony dokonał zarzucanych mu czynów , podczas gdy brak jest bezpośrednich , jednoznacznych dowodów wskazujących na obecność oskarżonego w miejscu i w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu;

Ewentualnie w sytuacji nie uwzględnienia powyższych zarzutów na podstawieart. 438 pkt. 3 i 4 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi obrońca oskarżonego zarzucił:

I
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu , iż oskarżony popełnił dwa przestępstwa , podczas gdy zachowania oskarżonego polegające na dokonaniu kradzieży z włamaniem nastąpiły w wykonaniu z góry powziętego zamiaru , stanowiące jeden czyn zabroniony kwalifikowany zart. 12 k.k., która to okoliczność ma wpływa na wymiar kary wymierzonej wobec oskarżonego;

II
rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności , podczas gdy rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa , właściwości i warunki osobiste sprawcy , a zwłaszcza cele wychowawcze kary uzasadniają wymierzenie kary łagodniejszej zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonego na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.w zw.art. 437 § 2 kpk. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Apelacja obrońcy oskarżonego w zakresie stawianych zarzutów oraz zawartych w niej wniosków nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznając przedmiotowa sprawę Sąd Rejonowy przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe nie dopuszczając się przy tym żadnych błędów procesowych , przeprowadzone dowody poddał zaś następnie szczegółowej ocenie , która w żadnym razie nie stanowi oceny dowolnej lecz mieści się w granicach dozwolonej oceny swobodnej , o jakiej stanowi przepisart. 7 kpk.
Zgodnie ze wskazaną zasadą , sąd orzekający ma obowiązek ocenić przeprowadzone dowody zgodnie z kryteriami obiektywnymi tj. kierując się zasadami logiki , wiedzy i doświadczenia życiowego.
W sytuacji , gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów , Sąd orzekający w ramach sędziowskiej swobody dowodów winien ocenić wiarygodność tychże dowodów , przy czym przekonanie o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochrona prawa procesowego , a więc mieści się w ramach oceny swobodnej , gdy:

a
jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) ,

b
stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść , jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.),

c
jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 §1 pkt. 1 k.p.k.) (wyrok SN 22. 02. 1996 r. sygn. akt II KRN 199/95).

W świetle powyższego nie do przyjęcia są twierdzenia obrońcy , iż Sąd I instancji dokonał dowolnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego złożonych w postępowaniu sądowym i przyznał walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego złożonym wyłącznie w postępowaniu przygotowawczym podczas gdy Sąd ferując wyrok skazujący winien kształtować swe przekonanie w oparciu o całość materiału dowodowego ujawnionego w toku całego postępowania.
Chybiony jest tym samym zarzut obrońcy oskarżonego jakoby Sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia , polegający na błędnym przyjęciu , iż to oskarżony dokonał zarzucanych mu czynów , podczas gdy brak jest bezpośrednich , jednoznacznych dowodów wskazujących na obecność oskarżonego w miejscu i w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu.
Przechodząc natomiast do chronologicznego ustosunkowania się do zarzutów obrońcy oskarżonego, Sąd Okręgowy wskazuje:
całkowicie chybione okazały się zarzuty w pkt. I i II apelacji obrońcy oskarżonego , które łącznie w konsekwencji zmierzały do wykazania , iż przed przesłuchaniem oskarżonegoD. M., w postępowaniu przygotowawczym , w tym samym dniu , podczas pobytu w szpitalu przyjął on leki przeciwbólowe wskutek czego ,jego złożone w tym samym dniu wyjaśnienia nie mogły być uznane za wiarygodne. Jak wynika bowiem z kolejnej informacji w tym przedmiocie , uzyskanej już bezpośrednio przez Sąd Okręgowy od Powiatowego(...)wK.w dniu wypisu , ze szpitala -D. M.

    nie podawano żadnych leków.

Odnośnie zarzutu (w pkt. III) a mianowicie obrazy przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia tj.art. 170§pkt. 5 k.p.kw zw. zart. 192 § 2 k.p.k.w zw. zart. 193 § k.p.k.polegającym na bezpodstawnym przyjęciu , iż wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii psychiatrycznej dotyczącej pokrzywdzonego (A.K.) na okoliczność postrzegania przez świadka i przekazywania spostrzeżeń w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania , podczas gdy fakt cierpienia przez pokrzywdzonego na schizofrenię powoduje powstanie poważnych wątpliwości co do jego stanu psychicznego, zdolności postrzegania i odtwarzania przez niego spostrzeżeń, która to okoliczność wymaga wiadomości specjalnych , ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz uzasadnia przesłuchanie pokrzywdzonego z udziałem biegłego lekarza psychiatry-również nie zasługiwał na uwzględnienie. Fakt bowiem , że dana osoba cierpi na chorobę psychiczną nawet pod postacią schizofrenii , automatycznie nie dyskwalifikuje jej zeznań. To Sąd I instancji mając bezpośredni kontakt z daną osobą zeznającą w charakterze świadka jest w stanie po szeroko przyjętym zachowaniu tej osoby ( sposób relacjonowania faktów , wysławiania się itd. ) powziąć uzasadnione wątpliwości czy dana osoba rzeczywiście ma problemy ze zdolnością postrzegania i odtwarzania swoich spostrzeżeń. W przypadku podjętych wątpliwości , niewątpliwie Sąd I Instancji miał możliwość na te okoliczności skorzystania z opinii biegłego lekarza specjalisty. Skoro Sąd Rejonowy z takiej możliwości nie skorzystał to oznacza to po prostu, że takich wątpliwości nie powziął.
Nie sposób również nie zauważyć , iż argumentem przemawiającym za niesłusznością zarzutu obrońcy w wyżej wskazanym zakresie jest fakt , że pokrzywdzony –A.K., kilkakrotnie w niniejszym postępowaniu składał zeznania charakterze świadka i treść tych zeznań jest konsekwentna , logiczna , a mało tego treść tych zeznań znajduje uzupełnienie i potwierdzenie w zeznaniach innych osób , w tym wyjaśnieniach samego oskarżonegoD. M.w których przyznawał się on do stawianych mu zarzutów. Nawet gdy zostały ujawnione pewne nieścisłości w kolejnych zeznaniachA.K.( odnośnie udziału w zdarzeniu trzeciego z braciM., wartości skradzionych rzeczy z komórki ), w sposób logiczny i przekonujący rozbieżności te wyjaśnił.
Powyższe uwagi odnoszą się również do treści zarzutu podanego przez obrońcę oskarżonego w pkt IV jego apelacji, przy czym podkreślenia wymaga fakt , że Sąd I instancji w sposób przekonujący uzasadnił z jakich powodów dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu przygotowawczym , a jakich powodów odmówił tej wiarygodności wyjaśnieniom złożonym przed sądem.
Odnosząc się do kolejnego z zarzutów pisemnej apelacji obrońcy oskarżonego , jakoby Sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia , polegający na błędnym przyjęciu , iż to oskarżony dokonał zarzucanych mu czynów , podczas gdy brak jest bezpośrednich , jednoznacznych dowodów wskazujących na obecność oskarżonego w miejscu i w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu , wskazać należy na dowody które właśnie w sposób oczywisty i jednoznaczny wskazują na obecnośćD. M.w miejscu i w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów.
Sam oskarżonyD. M.będąc przesłuchany zaledwie w drugim dniu po dokonanych przestępstwach na powyższe okoliczności złożył szczegółowe wyjaśnienia w których podał istotne dla sprawy okoliczności dotyczące jego udziału w tym zdarzeniu. Powyższe okoliczności potwierdziły się w treści zeznań jego brataK. M.który był przesłuchany również w tym samym dniu. Jeśli do tego dodać zeznania pokrzywdzonego , których treść wzajemnie potwierdza i uzupełnia wyjaśnienia/zeznania braciM., którychA.K.dobrze zna , to nie może być cienia wątpliwości , żeD. M.brał udział w obu zarzucanych mu czynach.
Powoływanie się natomiast na zeznania takich świadków jakP. N.czy teżJ.J.absolutnie nie może stanowić o nieobecnościD. M.na miejscu zdarzenia.P. N.bowiem , co nie podlega wątpliwości , był w stanie upojenia alkoholowego , a rzeczą oczywistą jest , że osoby w takim stanie mają zaburzenia świadomości i poważne problemy z odtworzeniem rzeczywistości z chwili kiedy były pod wpływem alkoholu , co niewątpliwie w tej sprawie miało miejsce. NatomiastJ.J., rzeczywiście jak zeznał , nie widział osoby która tuż przed próbą włamania się do mieszkania pokrzywdzonego pukała do jego drzwi , ale to , że do tych drzwi pukałA. M.wynika z wyjaśnień oskarżonego , który wprost podał , że skoro z komórki nie udało zabrać im się żadnych cennych rzeczy postanowili włamać się do mieszkania po uprzednim sprawdzeniu czy nie ma w nim pokrzywdzonego. Zatem to pukającego do drzwi pokrzywdzonego –A. M.widział świadekJ.J..
Dalej , zdaniem Sądu Okręgowego także kolejne zarzuty obrońcy oskarżonego zarzucające błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu , iż oskarżony popełnił dwa przestępstwa , podczas gdy zachowania oskarżonego polegające na dokonaniu kradzieży z włamaniem nastąpiły w wykonaniu z góry powziętego zamiaru , stanowią jeden czyn zabroniony kwalifikowany zart. 12 k.k., która to okoliczność wpływa na wymiar kary wymierzonej wobec oskarżonego , oraz rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności , podczas gdy rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy , a zwłaszcza cele wychowawcze kary uzasadniają wymierzenie kary łagodniejszej zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia nie zasługiwały na uwzględnienie.
Odnośnie pierwszej kwestii , iż czyn popełniony przez oskarżonegoD. M.winien być zakwalifikowany w zw. zart. 12 k.k.nie mógł być zaaprobowany , skora sam oskarżony wskazał , że najpierw postanowił dokonać włamania do komórki pokrzywdzonego , a kiedy jednak okazało się , że po zbiciu szyby w tej komórce , nie udało się wejść do jej środka , a udało się zabrać jedynie bezwartościowe dla sprawców pianki montażowe , wówczas powstał zamiar włamania się do mieszkania pokrzywdzonego w poszukiwaniu cenniejszych rzeczy. Zatem prawidłowo Sąd Rejonowy przyjął , że oskarżony dopuścił się dwóch odrębnych przestępstw , a jedynie w ciągu przestępstw w rozumieniu przepisuart. 91 § 1k.k.
Odnośnie drugiej z podnoszonych kwestii i tzn. rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonegoD. M.orzeczonej kary pozbawienia wolności , również z takim zarzutem nie sposób się zgodzić. Wprawdzie faktycznie osk.D. M.po włamaniu się do komórki pokrzywdzonego zabrał jedynie trzy pianki budowlane o niewielkiej wartości zaledwie 33.90 zł , ale należy pamiętać, że zrobił to tylko dlatego , że po pierwsze sprawcom nie udało się wejść do środka , a przez okno nie mogli zabrać już innych cennych rzeczy. Po wtóre sprawcy usiłowali dostać się również do mieszkania pokrzywdzonego i gdyby nie jego , we właściwym czasie interwencja z pewnością z tego mieszkania ( gdyby tam się dostali ) zabrali by znacznie cenniejsze ( które jak podawał pokrzywdzony posiadał ) rzeczy. W związku z powyższym to , żeD. M.skradł przedmioty o tak małej wartości nie jest absolutnie jego zasługą , a stało się to przyczyn od niego zupełnie niezależnych opisanych w uzasadnieniu sądu rejonowego.
Nie sposób również nie zauważyć , iżD. M.zarzucanych mu czynów dopuścił się już w warunkach recydywy zart. 64 § 1 k.k.
Zważywszy więc, że wymierzona osk.D. M.kara pozbawienia wolności nie zawiera elementów rażącej niewspółmierności , to zaskarżony wyrok jako w całości prawidłowy podlegał utrzymaniu w mocy na podstawieart. 437 § 1 kpk. , uznając zarazem apelacje obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną.
Podstawą zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. L.stosownej kwoty tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym wraz ze stosowną kwotą tytułem stawki VAT był przepis§ 14 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz. U. Nr 163 poz.1348 ).
Zważywszy , że oskarżonyD. M.nie posiada żadnego majątku i w chwili obecnej przebywa w zakładzie karnym odbywając karę pozbawienia wolności w innej sprawie oraz , że czeka go do odbycia kolejna kara bezwzględnego pozbawienia wolności , Sąd Okręgowy, stosownie do brzmienia przepisuart. 624 § 1 kpk. zwolnił tego oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.