Sąd Okręgowy w Siedlcach
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 573/15
Data wyroku: 2016-01-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Wojtczuk
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt IV U 573/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 stycznia 2016r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSO Elżbieta Wojtczuk

Protokolant

st. sekr. sądowy Dorota Malewicka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016r. wS.
odwołaniaS. D.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
z dnia 27 marca 2015 r. Nr(...)
w sprawieS. D.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
o prawo do emerytury

oddala odwołanie.
Sygn. akt IV U 573/15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 27 marca 2015 r. znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS., działając na podstawieart. 184 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychoraz przepisówrozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzeodmówiłS. D.prawa do emerytury wskazując, że ubezpieczony nie udowodnił, iż do dnia 1 stycznia 1999 r. posiada wymagany staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat. Organ rentowy do pracy w warunkach szczególnych zaliczył ubezpieczonemu okres 8 lat i 8 miesięcy.
Odwołanie od w/w decyzji złożyłS. D.wnosząc o przyznanie mu prawa do emerytury. Ubezpieczony w treści odwołania wniósł o zaliczenie do pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia od 22 września 1976 r. do 30 czerwca 1982 r. wPrzedsiębiorstwie (...)wG.oraz okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej od 23.04.1974 r. do 15.04.1976 r. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, iż początkowo, w decyzji z dnia 30 stycznia 2015 r. ZUS zaliczył mu do pracy w warunkach szczególnych okres 14 lat, 5 miesięcy i 19 dni. Następnie, zaskarżoną decyzją ZUS uchylił decyzję z 30 stycznia 2015 r. i ustalił krótszy staż pracy w warunkach szczególnych pomimo tego, iż obydwie decyzje zostały wydane na podstawie tego samego materiału dowodowego (odwołanie k. 1-3).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie powołując się na przepisy prawa i uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji. Podniósł przy tym, iż w decyzji 30 stycznia 2015 r. pomyłkowo uwzględnił ubezpieczonemu 14 lat 5 miesięcy i 9 dni pracy w warunkach szczególnych (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k. 4-6).

Sąd ustalił, co następuje:
UbezpieczonyS. D.,ur. (...), w dniu 11 grudnia 2014 r. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury (k. 1-3 a. r.). Na podstawie przedłożonych do wniosku dokumentów organ rentowy początkowo ustalił, że na dzień 1 stycznia 1999 r. ubezpieczony udowodnił staż ubezpieczeniowy w wymiarze 20 lat, 7 miesięcy i 9 dni, w tym staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 14 lat, 5 miesięcy i 9 dni i decyzją z dnia 30 stycznia 2015 r. odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury (decyzja k. 34 akt emerytalnych). Ubezpieczony od powyższej decyzji nie wniósł odwołania tylko dnia 25 lutego 2015 r. złożył do organu rentowego nowy wniosek o przyznanie mu prawa do emerytury załączając dodatkowe dokumenty dotyczące jego okresów zatrudnienia (wniosek i złożone dokumenty k. 35-41 akt emerytalnych). Organ rentowy rozpoznając wniosek ubezpieczonego z dnia 25 lutego 2015 r. ustalił, iż ubezpieczony posiada na dzień 1 stycznia 1999 r. okres składkowy i nieskładkowy uzupełniony pracą w gospodarstwie rolnym w wymiarze 25 lat, w tym 8 lat i 8 miesięcy pracy w warunkach szczególnych. Do stażu pracy w warunkach szczególnych organ rentowy zaliczył zatrudnienie od 1 lipca 1982 r. do 28 lutego 1991 r. w(...) Zakłady (...), kiedy to powyższy zakład funkcjonował w strukturze organizacyjnejprzedsiębiorstwa (...). Jednocześnie, organ rentowy nie uwzględnił jako pracy w warunkach szczególnych zatrudnienia od 22 września 1976 r. do 30 czerwca 1982 r., ponieważPrzedsiębiorstwo (...)wG.zarządzeniem nr 49 Ministra Komunikacji z dnia 19 czerwca 1982 r. w sprawie połączenia przedsiębiorstw zaplecza budowlanego(...)zprzedsiębiorstwem (...)dopiero z dniem 1 lipca 1982 r. zostało połączone zprzedsiębiorstwem (...)i uchylił decyzję z dnia 30 stycznia 2015 r. w punkcie II w części dotyczącej udowodnionych okresów zatrudnienia w warunkach szczególnych na dzień 1 stycznia 1999 r.
Wobec nie udowodnienia przez ubezpieczonego na dzień 1 stycznia 1999 r. stażu pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat decyzją z dnia 27 marca 2015 r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury (decyzja k. 49 akt emerytalnych).
Ubezpieczony od 4 stycznia 1972 r. do 10 maja 1972 r. był zatrudniony wZakładzie (...)wW.na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego dla uczniów w zakresie rzemiosła blacharstwa pojazdowego, a od 23 maja 1972 r. do 15 listopada 1973 r. wZakładzie (...)wW.na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego dla uczniów w rzemiośle mechaniki pojazdowej (zaświadczenie k.45 akt emerytalnych). W ramach praktycznej nauki zawodu ubezpieczony pracował przez 6-8 godzin dziennie wykonując prace przy wykwalifikowanym mechaniku tj. rozmontowywanie silników samochodowych, mycie części, prace lakiernicze, blacharskie, prace w kanale remontowym przy np. odkręcaniu skrzyni biegów. Większość czasu ubezpieczony w ramach praktycznej nauki zawodu pracował przy naprawach, w tym w kanale naprawczym ok. 4 godziny dziennie (zeznania ubezpieczonego k. 13v).
Od 13 listopada 1973 r. do 8 kwietnia 1974 r. ubezpieczony uczęszczał na kurs kierowców zawodowych na prawo jazdy kategorii B zorganizowany przezLigę (...)(zeznania k. 13v).
S. D.pełnił zasadniczą służbę wojskową od 23 kwietnia 1974 r. do 15 kwietnia 1976 r. Po zakończeniu pełnienia służby powrócił dnia 12 maja 1976 r. ubezpieczony do pracy wZakładzie (...)wW.wykonując taką samą pracę jak w ramach praktycznej nauki zawodu (zeznania ubezpieczonego k. 13v).
W czasie od 15 września 1976 r. do 21 września 1976 r.S. D.pracował na stanowisku kierowcy wSpółdzielni (...)wW.Oddział wG..
W okresie od 22 września 1976 r. do 30 czerwca 1982 r.S. D.był zatrudniony wPrzedsiębiorstwie (...)wW.Oddział wG.. Początkowo, tj. od 22 września 1976 r. do 15 stycznia 1978 r. wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego marki KRAS,T., o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, którą łączył z pracą mechanika samochodowego, przy czym jako kierowca pracował ok. 4 dni w tygodniu, a jako mechanik ok. 2 dni w tygodniu. Do zadań ubezpieczonego należało przewożenie żwiru na prowadzone przez zakład pracy budowy nasypów kolejowych. Wówczas jako mechanik ubezpieczony pracował w terenie. Na budowach prowadzonych przez zakład nie było warsztatów wyposażonych w kanały remontowe (poza nielicznymi wyjątkami) i naprawy wykonywane były na powietrzu. Dnia 15 stycznia 1978 r. ubezpieczony złożył podanie o przeniesienie go ze stanowiska kierowcy na stanowisko mechanika samochodowego (podanie k. 14 akt osobowych) i od dnia 16 stycznia 1978 r. do 30 czerwca 1982 r. ubezpieczony był zatrudniony na stanowisku mechanika napraw pojazdów samochodowych (angaż k. 15 akt osobowych). Ubezpieczony w ramach powierzonych mu obowiązków mechanika wykonywał kompleksowe naprawy dużych samochodów ciężarowych np. typuB.i prace te wykonywał zarówno w kanałach remontowych, w które był wyposażony warsztat jak i poza kanałem na hali remontowej wykonując naprawy podzespołów. W wymienionym przedsiębiorstwie zatrudnionych było wówczas ok. 30 mechaników, a warsztat wyposażony był w ok. 4-5 kanałów remontowych. Większość czasu pracy ubezpieczony poświęcał na naprawy podzespołów tj. ok. 70% czasu pracy, a 30% czasu pracy to praca w kanałach remontowych. Pracy w kanałach remontowych wymagały: wymontowanie uszkodzonych podzespołów, a następnie ich ponowne zamontowanie po naprawie. W tym okresie, od 16.01.1978 r. do 30.06.1982r. ubezpieczony był również oddelegowywany do pracy mechanika na prowadzonych przez zakład budowach. Delegacje trwały od tygodnia do miesiąca. Przeważnie na budowach nie było warsztatów z kanałami naprawczymi. Warsztat z kanałem był m.in. na placówce wJ., gdzie również oddelegowywany był ubezpieczony do pracy z powodu braku mechaników (zeznania ubezpieczonego k. 12v-13v i k. 21v-22, zeznania świadków:H. B.k. 20-21,M. P.k. 21-21v,Z. U.k. 21v).
Od dnia 1 lipca 1982 r. na podstawie zarządzenia nr 49 Ministra Komunikacji z dnia 19 czerwca 1982 r. w sprawie połączenia przedsiębiorstw zaplecza budowalnego(...)zprzedsiębiorstwem (...)Przedsiębiorstwo (...)wW.zostało połączone zprzedsiębiorstwem państwowym (...)(zarządzenie k. 18-19).
Ubezpieczony nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego (okoliczności niesporne, oświadczenia zawarte we wniosku o emeryturę -k. 2 akt emerytalnych ubezpieczonego).

Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonegoS. D.nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 184 ust.1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego przewidzianego w art. 32, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 1 stycznia 1999 r. osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn oraz osiągnęli okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 ustawy, a także nie przystąpili do otwartego funduszu emerytalnego albo złożyli wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. W myśl przywołanego wyżej art. 32 ust.1 i 4 ustawy pracownikom zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przysługuje emerytura w wieku 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, a zgodnie z przywołanym wyżej art. 27 ustawy wymagany okres składkowy i nieskładkowy wynosi co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn. Stosownie do treści§ 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. Nr 8, poz.43 ze zm.) pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A załącznika do rozporządzenia, nabywa prawo do emerytury w w/w wieku jeżeli ma wymagany okres zatrudnienia (co najmniej 25 lat mężczyzna), w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Ponadto zgodnie z § 2 ust.1 przedmiotowego rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku.
Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało zbadania, czy ubezpieczony spełnia przesłankę 15 lat pracy w warunkach szczególnych na datę 1 stycznia 1999 r. Poza sporem pozostawało bowiem, że ubezpieczony osiągnął wymagany ustawą wiek z dniem 3 stycznia 2014 r., nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego oraz ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy w wymiarze 25 lat.
Odnośnie okresu zatrudnienia od 22.09.1976 r. do 30.06.1982 r. wPrzedsiębiorstwie (...)wW.Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu rentowego, co do tego, że powyższy okres nie może być zaliczony do pracy w warunkach szczególnych na podstawie§ 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r., nr 8, poz. 43) jako okres zatrudnienia na kolei, gdyż do 30 czerwca 1982 r.Przedsiębiorstwo (...)wW.było odrębnym przedsiębiorstwem państwowym i dopiero z dniem 1 lipca 1982 r. zostało połączone zprzedsiębiorstwem (...). Zgodnie z treścią § 4 ust. 3 przywoływanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., do okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach, o których mowa w ust. 1, zalicza się także okresy zatrudnienia na kolei w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych i ich rodzin. Nieobowiązująca w chwili obecnej ustawa z dnia z dnia 23 stycznia 1968 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych i ich rodzin (Dz. U. z 1968 r. Nr 3 poz. 10) wskazywała w art. 3 ust. 1, iż za okresy zatrudnienia na kolei uważa się okresy zatrudnienia pracowników kolejowych w jednostkach (komórkach) organizacyjnych resortu komunikacji, w których pracownikom przysługuje dodatek za wysługę lat (art. 2 ust. 1), oraz okresy zatrudnienia pracowników, którzy zachowali prawo do tego dodatku (art. 2 ust. 2). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 i 2, pracownikami kolejowymi w rozumieniu ustawy są osoby pozostające w stosunku pracy na podstawie mianowania lub umowy o pracę albo na podstawie umowy o naukę zawodu, o przyuczenie do określonej pracy lub o odbycie wstępnego stażu pracy w jednostkach (komórkach) organizacyjnych resortu komunikacji, w których pracownikom przysługuje dodatek za wysługę lat, przewidziany wdekrecie z dnia 21 kwietnia 1954 r. o niektórych prawach i obowiązkach pracowników kolejowych(Dz. U. Nr 16, poz. 59 z późniejszymi zmianami), zwany w dalszym ciągu "dodatkiem za wysługę lat oraz, że pracownikami kolejowymi w rozumieniu ustawy są również osoby, które zachowały prawo do dodatku za wysługę lat, a zatrudnione są na podstawie mianowania lub umowy o pracę w jednostkach (komórkach) organizacyjnych resortu komunikacji, w których pracownikom według obowiązującego ich systemu płac nie przysługuje dodatek za wysługę lat.
Art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, stanowi zaś, że pracownikami kolejowymi w rozumieniu ustawy są osoby pozostające w stosunku pracy w jednostkach organizacyjnychprzedsiębiorstwa (...), z wyłączeniem biur projektów kolejowych lub innych jednostkach (komórkach) organizacyjnych, których pracownicy byli objęci dotychczasowymi przepisami o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych i ich rodzin.
Z brzmienia przywołanych przepisów wyraźnie wynika, że, aby zakwalifikować pracęS. D.w okresie od 22 września 1976 r. do 30 czerwca 1982 r. jako pracę na kolei na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., koniecznym jest, by pracodawca ubezpieczonego był jednostką organizacyjną resortu komunikacji lub jednostką organizacyjnąprzedsiębiorstwa (...).
Jak wynika z § 1 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 1 zarządzenia nr 49 Ministra Komunikacji z dnia 19 czerwca 1982 r. (Dziennik Urzędowy Ministerstwa Komunikacji z dnia 7 lipca 1982 r., k. 18-19), z dniem 1 lipca 1982 r. pracodawca ubezpieczonego - odrębne przedsiębiorstwo państwowe niezależne od(...)- tj.Przedsiębiorstwo (...)wW.zostało połączone zprzedsiębiorstwem państwowym (...)i stało się jednostkami organizacyjnymi(...). A zatem, dopiero od 1 lipca 1982 r. możliwe jest zakwalifikowanie zatrudnieniaS. D.w wyżej wymienionym podmiocie jako pracy w warunkach szczególnych, co zostało poczynione przez organ rentowy. Przed dniem 1 lipca 1982 r.Przedsiębiorstwo (...)wW.nie było jednostką organizacyjną(...), dlatego okresu zatrudnienia ubezpieczonego w tym przedsiębiorstwie przed tą datą nie można uznać za zatrudnienie na kolei.
Wobec powyższego Sąd zbadał, czy sporny okres zatrudnienia może być zakwalifikowany jako praca w warunkach szczególnych wymieniona w wykazie A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. wymienionego powyżej.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań ubezpieczonego (k. 12v-13v i k. 21v-22), świadków:H. B.(k. 20-21),M. P.(k. 21-21v),Z. U.(k. 21v) oraz dokumentów znajdujących się w aktach osobowych nie dał podstaw do ustalenia, iż ubezpieczony posiada co najmniej 15 letni okres pracy w warunkach szczególnych. Bezsporne jest że w okresie od 22.09.1976 r. do 15.01.1978 r. ubezpieczony w wymienionym przedsiębiorstwie łączył pracę kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony z pracą mechanika samochodowego w delegacji, i wówczas praca mechanika nie była wykonywana w kanałach naprawczych. Sam ubezpieczony przyznał składając zeznania, iż w pierwszym okresie zatrudnienia 4 dni w tygodniu pracował jako kierowca samochodu ciężarowego, a 2 dni jako mechanik i najwięcej napraw wykonywał na powietrzu, gdyż na budowach nie było warsztatów (k.13). Bezsporne jest również, że w okresie od 16 stycznia 1978 r. do 30.06.1982 r. ubezpieczony pracował już tylko w zawodzie mechanika, w tym na bazie i w delegacjach, jak również że najwięcej czasu pracy bo ok. 70% ubezpieczony poświęcał na naprawy podzespołów wymontowanych z samochodów ciężarowych, a pozostałe 30% jego czasu pracy to praca w kanałach naprawczych (zeznania ubezpieczonego k. 13). Zgodnie z § 2 ust. 1 wymienionego powyżej rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Ubezpieczony w spornym okresie wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony oraz mechanika w kanale naprawczym, które wymienione są jako prace w warunkach szczególnych (wykaz A, dział VIII poz. 2, wykaz A, dział XIV poz. 16 załącznika do rozporządzenia z 7 lutego 1983 r.), ale żadnej z tych prac nie wykonywał stale i w pełnym, wymiarze czasu pracy na danym stanowisku. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw, aby do pracy w warunkach szczególnych zaliczyć ubezpieczonemu sporny okres od 22.09.1976 r. do 30.06.1982 r. (5 lat, 9 miesięcy i 8 dni).
Na uwzględnienie nie zasługuje również żądanie ubezpieczonego zaliczenia mu okresu odbywania służby wojskowej od 23.04.1974 r. do 15.04.1976 r. jako pracy w warunkach szczególnych.S. D.bezpośrednio przed rozpoczęciem odbywania służby wojskowej od 13 listopada 1973 r. do 8 kwietnia 1974 r. uczestniczył w kursie kierowców zawodowych na prawo jazdy kat. B i nigdzie wówczas nie pracował. Po odbyciu służby wojskowej powrócił do zatrudnienia wZakładzie (...)wW.od dnia 12 maja 1976 r. na stanowisku mechanika, z tym że pracy mechanika pojazdów mechanicznych w kanałach remontowych nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Ubezpieczony składając zeznania przyznał, iż połowa czasu pracy to była praca mechanika w kanałach remontowych, a druga połowa czasu pracy to była praca wykonywana poza kanałem (zeznania k. 13v). Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego okres zasadniczej służby wojskowej podlega zaliczeniu do stażu pracy w warunkach szczególnych, jeżeli zarówno przed jej rozpoczęciem, jak i po jej zakończeniu, ubezpieczony pracował w warunkach szczególnych i po zakończeniu służby wojskowej wrócił do pracy w terminie 30 dni od zakończenia służby. Jak wskazano wart. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowejw brzmieniu wówczas obowiązującym okres odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej należy zaliczyć pracownikowi do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby. Zgodnie z treścią§ 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin. (Dz. U. z dnia 10 grudnia 1968 r. Nr 44 poz. 318) żołnierzowi, który podjął zatrudnienie stosownie do zasad określonych w § 2-4, wlicza się czas odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął zatrudnienie, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem w tym zakładzie oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie. Z kolei § 2 ust 1 przywołanego rozporządzenia stanowi, iż zakład pracy, który zatrudniał żołnierza w dniu powołania do służby wojskowej, jest obowiązany niezwłocznie zatrudnić go na stanowisku poprzednio zajmowanym lub równorzędnym pod względem rodzaju pracy oraz zaszeregowania osobistego, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z tej służby żołnierz zgłosi powrót do zakładu pracy. W okolicznościach niniejszej sprawy ubezpieczony przed powołaniem do zasadniczej służby wojskowej i po jej zakończeniu nie wykonywał pracy w warunkach szczególnych, dlatego okres służby wojskowej nie podlega zaliczeniu mu do pracy w warunkach szczególnych.
Wobec nie spełnienia przez ubezpieczonego wszystkich przesłanek do przyznania mu prawa do emerytury brak jest podstaw do uwzględnienia jego odwołania.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawieart. 47714§ 1 kpcoddalił odwołanie.