Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 501/15
Data wyroku: 2015-05-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Opozda-Kałka

Sygn. akt IX Ka 501/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 maja 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Ewa Opozda-Kałka
Protokolant: stażysta Kamil Raczyński
przy udziale oskarżyciela publicznego ---------------
po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r.
sprawyH. Ł.
obwinionego o wykroczenie z art. 107 kw i art. 117 § 1 kw w zw. z §7 ust. 1 p. 8 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie GminyG.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Końskich
z dnia 16 stycznia 2015r. sygn. akt II W 627/14

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

II
Zwalnia obwinionego od kosztów postępowania odwoławczego.

Sygn. akt IX Ka 501/15

UZASADNIENIE
H. Ł.został obwiniony o to, że w dniu 13.04.2014 roku około godz. 11.55 wB., gm.G., pow.(...), woj.(...)działając w celu dokuczenia przerzucił na posesjęM. B.ul. (...)odchody, złośliwie niepokojąc w/w, a tym samym nie zastosował się do obowiązku utrzymania czystości w obrębie nieruchomości pozbywając się odpadów w miejsce do tego nie przeznaczone - na sąsiednia posesję, naruszając regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie GminyG., stanowiącego załącznik do uchwały Rady GminyG., to jest o wykroczenie z art. 107 kw i art. 117 § l kw zw. z § 7 ust. l p. 8 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie GminyG..
Sąd Rejonowy w Końskich orzekł, co następuje:
I obwinionegoH. Ł.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu we wniosku o ukaranie stanowiącego wykroczenie z art. 107 kw i art. 117 § l kw w zw. z § 7 ust.
I p8 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie GminyG.i za to na podstawie art. 107 kw w zw. z art. 9 § l kw i z art. 24 § l i 3 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 600 złotych;
II na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądził od obwinionegoH. Ł.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 160 złotych tytułem kosztów postępowania.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obwinionyH. Ł., który nie sprecyzował stawianych zaskarżonemu orzeczeniu zarzutów. Jednakże z treści złożonego środka odwoławczego wynika, że zarzuca on:
I obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tjart. 4, art. 5 § 2 i art. 7 kpkw zw. zart. 8 kpwpoprzez niezachowanie zasady obiektywizmu, rozstrzygnięcie wątpliwości na jego niekorzyść oraz dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,
II błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na bezpodstawnym ustaleniu i przyjęciu, że popełniła on przypisany mu czyn, podczas gdy prawidłowa analiza materiału zebranego w sprawie nie pozwala na poczynienie takich ustaleń.
Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od przypisanego czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obwinionegoH. Ł.jest bezzasadna.
W pierwszej kolejności podnieść należy, że Sąd Rejonowy starannie przeprowadził przewód sądowy, zgromadził niezbędne dla rozstrzygnięcia dowody, a następnie poddał je właściwej analizie i ocenie, zaprezentowanej w prawidłowy sposób w motywacyjnej części swego rozstrzygnięcia. Nie dopuścił się zatem obrazy przepisów postępowania, ani też błędu w ustaleniach faktycznych.
Co do zarzutu obrazy przepisów postępowania przypomnieć należy, że wyrażona wart. 4 kpkzasada obiektywizmu, nie nakłada na Sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla obwinionego, lecz obowiązek badania oraz uwzględniania okoliczności zarówno na korzyść, jak i na jego niekorzyść. Nadto podnieść trzeba, że w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji uwzględnił wszystkie dowody i fakty dotyczące obwinionegoH. Ł.zarówno te, które są dla niego korzystne, jak i te, które przemawiają na jego niekorzyść, poddał je ocenie i analizie zgodnej ze wskazaniami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a zatem w żadnej mierze nie naruszył granic swobodnej oceny dowodów wyznaczonych wart. 7 kpk. I tak prawidłowa jest ocena zeznań oskarżyciela posiłkowegoM. B., które jako szczere i logiczne słusznie uznane zostały za w pełni wiarygodne. Trafnie bowiem podnosi Sąd Rejonowy, żeM. B.niezwłocznie po zaistniałym zdarzeniu zawiadomił o nim Policję i w związku z tym brak jest podstaw do przyjęcia, że zrobił to bez uzasadnionej ku temu przyczyny, a już zupełnie niedorzecznie brzmi twierdzenie, że pokrzywdzony sam porozrzucał po swoim własnym podwórku odchody po to, aby następnie wzywać policję i oskarżać o to sąsiada. Nadto słuszniezauważarównież Sąd Rejonowy, że relacja oskarżyciela posiłkowego znajduje także potwierdzenie w zeznaniach funkcjonariusza, który przyjechał na interwencjęR. M., co tym bardziej czyni jego relację wiarygodną. Rozważania Sądu Rejonowego w powyższym zakresie Sąd odwoławczy w pełni podziela i aprobuje jako trafne i przekonujące (k. 103-104).
Właściwa jest także ocena zeznań świadkaR. M., funkcjonariusza Policji. Trafnie bowiem również relacja tegoż świadka uznana została za prawdziwą, gdyż nie tylko korespondowała ona z zeznaniami oskarżyciela posiłkowegoM. B., ale przede wszystkim podkreślić należy, że pochodzi ona od osoby obcej dla obu stron i w żaden
sposób nie zainteresowanej rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie. Rozważania Sądu I instancji także i w tym zakresie Sad odwoławczy w pełni podziela i aprobuje jako trafne i przekonujące (k.103-104).
W tym stanie rzeczy prawidłowa jest również ocena wyjaśnień obwinionego, które w świetle wiarygodnych zeznań oskarżyciela posiłkowegoM. B.oraz korespondujących z nimi zeznań interweniującego policjantaR. M.nie mogły zostać uznane za prawdziwe, zwłaszcza, że podawane przez obwinionego alibi nie znalazło potwierdzenia. Podnieść bowiem trzeba, że wskazywany przez obwinionegoH. Ł.świadekA. P.nie potwierdził, że obwiniony w dniu zdarzenia, to jest 13 kwietnia 2014r. był wspólnie z nim na giełdzie wW.iS.. Zeznania tego świadka również zostały ocenione przez Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy. Słusznie bowiem Sąd Rejonowy podniósł, że do zeznań tego świadka należało podejść z daleko idącą ostrożnością i krytycyzmem, skoro jest on kolegą obwinionego, z którym zna się od wielu lat. Zatem i w tej kwestii Sąd odwoławczy podziela argumentację Sądu I instancji jako trafną i przekonującą (k. 106).
Właściwa jest także ocena zeznań świadkaŁ. G., który został wskazany przez obwinionego jako sprawca zdarzenia. Trafnie Sąd Rejonowy uznał tę relację za prawdziwą, skoro jego zeznania były szczere, a co więcej sprawstwo obwinionego wynika z wiarygodnych relacji oskarżyciela posiłkowego oraz korespondujących z nimi zeznań funkcjonariusza PolicjiR. M., o czym mowa była już wcześniej. Również i w tym zakresie Sąd Odwoławczy podziela rozważania Sądu Rejonowego jako trafne i przekonujące (k. 105).
Nie budzi zastrzeżeń również ocena dowodów o charakterze materialnym, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron, to jest dokumentów w postaci notatki urzędowej, uchwały Rady Gminy wG.oraz regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie GminyG.. Zatem i w tym zakresie Sąd odwoławczy podziela rozważania Sądu Rejonowego jako trafne i przekonujące (k. 104)
W świetle zatem powyższego nie może być mowy o jakimkolwiek naruszeniuart. 7 kpk. W konsekwencji stwierdzić należy również, że brak w sprawie wątpliwości, skutkujących naruszeniemart. 5 § 2 kpk. Zresztą skarżący konkretnie na takie wątpliwości nie wskazuje.
Mając więc powyższe na uwadze stwierdzić trzeba również, że Sąd Rejonowy, jak wspomniano zresztą już na wstępie, nie dopuścił się także błędu w ustaleniach faktycznych. Podkreślić bowiem należy jeszcze raz, że na przyjętą przez Sąd I instancji wersję zdarzenia
wskazują prawidłowo ocenione przez tenże Sąd, o czym mowa była już wcześniej, zgromadzone dowody w tym przede wszystkim zeznania oskarżyciela posiłkowegoM. B.i korespondujące z nimi zeznaniaR. M.. Nadto wskazywane przez obwinionego alibi nie znalazło potwierdzenia w relacji świadkaA. P..
Także rozważania Sądu Rejonowego co kwalifikacji prawnej oraz kary są prawidłowe i nie wymagają korekty. Wyczerpujące rozważania Sądu I instancji i w tym zakresie Sąd odwoławczy w pełni podziela i aprobuje, jako trafne i przekonywujące (k. 107-109).
Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że apelacja obwinionegoH. Ł.stanowi jedynie gołosłowną i nieprzekonywującą polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wywodami Sądu I instancji i z tej też przyczyny nie mogła ona wzruszyć zaskarżonego orzeczenia.
Z tych też względów sąd odwoławczy działając w oparciu oart. 109 § 2 kpww zw. zart. 437 § l kpkorzekł, jak w wyroku.
Nadto na podstawieart. 119 kpww zw. zart. 624 kpkSąd odwoławczy zwolnił obwinionegoH. Ł.od kosztów postępowania odwoławczego, uznając ze z uwagi na jego sytuację osobistą i majątkową, a mianowicie to, że obecnie nie pracuje i nie posiada żadnego majątku, ich uiszczenie byłoby dla niego nadmiernie utrudnione.