Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 360/15
Data wyroku: 2015-08-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk w zw. z art. 109 kpk

Sygnatura akt II Ka 360/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 sierpnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSO Teresa Zawiślak
Protokolant st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak
po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r.
sprawyJ. Z.
obwinionej o wykroczenie z art. 97 kw i inne
z powodu, apelacji wniesionej przez obwinioną
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 27 kwietnia 2015 r., 1Sygn.. akt II W 381/14
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa 80,00 (osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt II Ka 360/15

UZASADNIENIE
J. Z.została obwiniona o to, że w dniu 29 czerwca 2014 r. około godz. 19.30 wS.naul. (...)w strefie zamieszkania kierując samochodem m-kiO. (...)onr rej. (...)podczas wykonywania manewru omijania nie zachowała bezpiecznego odstępu od zaparkowanego samo­chodu m-kiV. (...)onr rej. (...), w wyniku czego doprowadziła do jego uszkodzenia, a następnie oddaliła się z miejsca zdarzenia,
- to jest o czyn zart. 97k.w. w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dn. 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt II W 381/14, Sąd Rejonowyw Siedlcach:

I
obwinionąJ. Z.uznał za winną popełnienia zarzu­canego jej czynu wyczerpującego wyżej wskazane dyspozycje i za czyn tenna podstawie art. 97 k.w. wymierzył jej karę grzywny w kwocie 300,00 złotych;

II
zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30,00 złotych tytułem opłaty, 100,00 złotych tytułem zryczałtowanych kosztów postępowaniaoraz kwotę 830,09 złotych tytułem należności za biegłego opiniującegow niniejszej sprawie.

Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiodła obwinionaJ. Z., zaskarżając go w całości i zarzucając mu obrazęart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.iart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 82 § 1 k.p.w.,a w konsekwencji obrazę zasady obiektywizmu zart. 4 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z opinii bie­głego wyra­żającej się w niedostrzeżeniu, że ma on walor wyłącznie teore­tyczny, nie zaś praktyczny, a nadto, że dotyczy uszkodzenia samochodu markiO. (...)powsta­łego kilka lat wcześniej, oraz dowodu z wyjaśnień obwinionej przez nie­uwzględnienie okoliczności, iż samochód markiO. (...)jest wyposażony w czujniki ułatwiające parkowanie tyłem przez sygnalizację zbliżania się do przeszkody, przy jednoczesnym zaniechaniu podania powodów przyjętej oceny wskazanych dowodów, co miało wpływ na treść poczy­nionych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść zapadłego orzeczenia.
W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołująca się wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie obwinionej od popełnienia zarzuconego jej czynu, ewentualnie zaś o uchylenie zanegowanego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
W toku rozprawy odwoławczej obrońca poparł apelację obwinionejJ. Z.i wnioski w niej zawarte. ObwinionaJ. Z.nie stawiła się mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy odwoławczej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i jako taka na uwzględnienie nie zasługuje.
Skarżąca nie ma racji, o ile kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę materiału dowodowego. Inaczej niż twierdzi obwiniona, motywy tej oceny przed­stawione zostały w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i analiza przyto­czonych tam argumentów wykazuje, iż ocena ta jest prawidłowa. Sąd Rejonowy należycie uwzględnił dyrektywyart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w., a skoro tak, to Sąd Okręgowy nie jest władny podważyć jego rozumowania i wysnutych na tej podstawie ostatecznych wniosków. Zarzuty w tym zakresie mają wyraźnie polemiczny charakter, a to nie wystarczy do tego, aby mogły zostać uwzględnione. W nawiązaniu do wy­wodów apelującej zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że żaden dowód, w tym również wyjaśnienia obwinionej, nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych dowodów (videwyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 5 lutego 2015 r., II AKa 266/14, LEX nr 1665809). W tym stanie rzeczy nie sposób zakwestionować przyjętej przez Sąd Rejonowy oceny relacjiJ. Z.bez sku­tecznego zakwestionowania rezultatów wartościowania pozostałych środków dowo­dowych zgroma­dzonych w sprawie.
W zarysowanym wyżej kontekście zupełnie niezrozumiałą jest teza o wyłącznie teoretycznym walorze wywołanej w sprawie opinii biegłego do spraw ruchu drogo­wego. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że dochodzenie przez biegłego na pod­stawie dowodów do konkretnych wniosków, podobnie jak czynienie ustaleń faktycz­nych w postępowaniu karnym, stanowi odmianę rozumowania redukcyjnegoi jako takie prowadzi zawsze do wyniku tylko probabilistycznego, a zatem pozwalana osiągnięcie tylko określonego stopnia prawdopodobieństwa prawdziwości formu­łowa­nych zapatrywań. Jest tak, ponieważ biegły wnioskuje ze znanych następstw, któ­rymi są środki dowodowe – o nieznanej racji, a więc o rekonstruowanej przyczynie (por.wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 7 listopada 2012 r., II AKa 355/12, LEX nr 1236138). Taki stan rzeczy powoduje, że opinia biegłego nie stanowi wyłącznej podstawy ustaleń faktycznych, lecz jest konfrontowana nie tylko z całokształtem mate­riału dowodowego zgromadzonego w sprawie, lecz również z zasadami wiedzy i do­świadczenia życiowego. To właśnie zestawienie zapatrywań zaprezentowanychw ekspertyzie biegłegoT. D.(k. 92- 96), sformułowanych m.in. w oparciuo zgro­madzoną dokumentację fotograficzną (k. 20), oraz informacji przekazanych przezA. M.(k. 38- 39, 4v- 5) uniemożliwiło podzielenie tej części argumentacji skarżącej, w której sygnalizuje ona, że biegły oparł się na uszko­dzeniach zaistniałych w samochodzie markiO. (...)kilka lat wcześniej. Zasady doświadczenia życiowego nie pozwalają bowiem na założenie, że wspomniany świadek zupełnie przypadkowo spisał numer rejestracyjny samochodu cechującego się uszkodzeniami akurat w miejscach korelujących z miejscami, w których zdaniem biegłego miało dojść do kontaktu pomiędzy pojazdamiO. (...)iV. (...). Okoliczność tę zdaje się dostrzegać sama apelująca, skoro dopiero w środku odwoławczym podniesiono, iż w dniu zdarzenia obwiniona przewoziła bloczki betonowe mające mieć wpływ na stopień obciążenia zawieszenia pierwszego z wyżej wymienionych samochodów. Na marginesie tego zagadnienia zważyć należy, iż hipo­tetyczne uwzględnienie twierdzeń tej treści czyni rzekomy zbieg okoliczności jeszcze mniej prawdopodobnym, albowiem jego zaistnienie wymagałoby splotu jeszcze większej ilości czynników. Z uwagi na powyższe nie sposób było zaapro­bować również tych tez skarżącego, które zmierzały do zakwestionowania stanowiska Sądu Rejonowego przez podkreślenie, iż w toku postępowania nie podjęto czynności ma­jących na celu ustalenie kierunku rys na powłokach lakierniczych obu samochodów. Całkowicie chybionym było zarazem zakwestionowanie słuszności stanowiska Sądu Rejonowego przez podkreślenie, że samochód markiO. (...)wyposażony jestw czujniki parkowania niepozwalające zbliżyć się do przeszkody na taką odległość, aby o tę przeszkodę zawadzić. Wystarczającym będzie stwierdzenie w tym zakresie, że czujniki parkowania mogą ostrzec przed zbliżeniem się do przeszkody, lecz nie są w stanie bez współpracy ze strony kierowcy zapobiec kontaktowi ze wspomnianą prze­szkodą. Zamykając rozważania w przedmiocie opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego zaznaczyć trzeba, że całkowicie niezrozumiałym jest podkreślanie, iż Sąd Rejonowy wskazał na numery porządkowe budynków przyul. (...)wS., zaś biegły odniósł się do płyty przystanku autobusowego od jezdniul. (...)mimo braku takowych informacji w materiale dowodowym. Wspo­mniane numery budynków wynikają z wyjaśnień obwinionej (k. 37v) i zeznańA. M., zaś odniesienie do płyty przystanku osobowego- z zeznań tegoż świadka (k. 38). W tym stanie rzeczy błędnym jest twierdzenie, że Sąd I instancji nie zwrócił stronom uwagi na fakty znane mu z urzędu. W ocenie Sądu Okręgowego, żadnego znaczenia dla treści zaskarżonego orzeczenia nie mogło mieć również gołosłowne zanegowanie przez apelującego wskazanych przez Sąd Rejonowy przyczyn wyrażenia konkretnego fragmentu uzupełniającej opinii biegłego.
Z tych wszystkich względów brak było podstaw, by zakwestionować stanowisko Sądu Rejonowegode factosformułowane w oparciu o opinię biegłegoz zakresu ruchu drogowego i zeznaniaA. M., a tym samym obdarzyć walorem wiary przeciwstawne informacje przekazane przez obwinionąJ. Z.. Apelująca niesłusznie wywodzi w tym zakresie, że zapa­trywanie takie stanowi rezultat tego, iż Sąd I instancji, ignorując obowiązek dążeniado wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (d.art. 366 § 1 k.p.k.w zw.zart. 70 § 5 k.p.w.), w toku rozprawy głównej zaniechał ponownego przesłuchania obwinionej. Zważyć trzeba, że sąd meriti nie ma obowiązku mnożyć bytów proce­sowych w sprawie, dopuszczać każdego do wyobrażenia w niej dowodu, tym bardziej, gdy strony nie zgłaszają żadnych wniosków dowodowych (videwyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 21 listopada 2013 r., II AKa 205/13, LEX nr 1396863).W toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie tylko nie doszło do złożenia wniosku dowodowego o ponowne przesłuchanieJ. Z., lecz również nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności wyłączające możliwość złożenia przez wy­mie­nioną pełnych wyjaśnień w toku czynności procesowych przeprowadzonychz jej udziałem. Analogiczne uwagi odnieść trzeba do podawanej przez apelującą treści niezłożonych, uzupełniających zeznańS. Z.. Jedynie w kategoriach nieporozumienia można traktować tutaj argu­mentację wskazującą, że zaniechanie wystąpienia ze stosownym wnioskiem stanowiło wyraz niechęci do „denerwowania” Sądu Rejonowego.
Z tych wszystkich przyczyn apelacja obwinionej jest bezzasadna. Sposób procedowania Sądu I instancji nie dał jakichkolwiek podstaw dla stwierdzenia naruszenia przezeń zasady obiektywizmu. Nietrafność zarzutów podniesionychw środku odwoławczym przesądziła o niemożności uwzględnienia któregokolwiekze sformu­łowanych przez skarżącą wniosków.
WymierzającJ. Z.karę Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy zważył tak stopień społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu, jaki okolicznościstricteosobiste obwinionej. Orzeczona kara grzywny odpowiada dyrektywomart. 33k.w. i nie nosi żadnych cech niewspółmierności. Spełni wszystkie swe funkcje w zakresie prewencji tak szczególnej, jak i generalnej. Kwestia prawidłowości wy­miaru kary nie wymaga dalszej argumentacji, a to z tego powodu,że w apelacji nie postawiono zarzutu opartego naart. 438 pkt 4 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.
Z tych wszystkich przyczyn i przy braku przesłanek zart. 104 § 1 k.p.w.Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku.
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.Sąd Okręgowy zasądził od obwinionejJ. Z.na rzecz Skarbu Państwa 80 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.Na wskazaną sumę złożyło się:
- 30 zł tytułem opłaty (art. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca1973 r. o opłatach w sprawach karnych- tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223z późn. zm.),
- 50 zł tytułem wydatków (§ 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia10 paź­dziernika 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postę­powania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postę­powaniaw sprawach o wykroczenia- Dz. U. z 2001 r., Nr 118, poz. 1269).