Sąd Okręgowy w Poznaniu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 34/14
Data wyroku: 2015-10-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosława Kasprzak-Zdon, Paweł Spaleniak, Przewodniczący Katarzyna Wolff
Słowa kluczowe: Zabójstwo
Podstawa prawna: art 148§1 kk, art. 13§1 kk w zw. z art. 148§1 kk

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 października 2015 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale III Karnym w składzie:
Sędziowie: Przewodniczący: SSO Katarzyna Wolff (spr.)
SSO Paweł Spaleniak
Ławnicy: Mirosława Kasprzak-Zdon,
Pelagia Janyga,
Kazimiera Nowak
Protokolant: Marta Przybył
w obecności Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Mikołaja Gajewicza
po rozpoznaniu w dniach: 15.04.2014, 16.04.2014r, 20.05.2014r, 03.06.2014r, 04.06.2014r, 04.09.2014r, 23.09.2014r, 20.10.2014r, 09.12.2014r, 30.01.2015r, 25.03.2015r, 05.05.2015r, 22.06.2015r, 11.09.2015r, 19.10.2015r, 26.10.2015r
sprawy
A. S. (1),urodzonego (...)wD.(b.(...)), karanego

oskarżonego o to, że:

I. w dniu 01 lipca 1995 roku wP.będąc uprzednio podżeganym przez osobę o nieustalonej tożsamości do dokonania zabójstwa wskazanej osoby oraz działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma mężczyznami o nieustalonej tożsamości, a nadto w zamiarze bezpośrednim, dokonał zabójstwaD. K. (1)w ten sposób, że używając broni palnej w postaci pistoletu TT 33 kal. 7,62 mm dwukrotnie oddał strzały w nogi pokrzywdzonego, podczas gdy pozostali współsprawcy używając noża zadali pokrzywdzonemu szereg ciosów w głowę i tułów oraz bili go pięściami w głowę, czym spowodował obrażenia w postaci ran postrzałowych lewego podudzia i prawego kolana, ran kłutych na całym ciele, w tym rany kłutej trzeciej przestrzeni międzyżebrowej z uszkodzeniem czwartego żebra i miąższu lewego płuca drążącej niemal do korzenia płuca oraz ran tłuczonych powłok czaszki, w następstwie których wymieniony zmarł śmiercią nagłą, gwałtowną z powodu obfitego krwotoku zewnętrznego oraz wewnętrznego,
tj. o przestępstwo zart.148§1 kk
II. w tym samym miejscu i czasie będąc uprzednio podżeganym przez osobę o nieustalonej tożsamości do dokonania zabójstwa wskazanej osoby oraz działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma mężczyznami o nieustalonej tożsamości, a nadto w zamiarze bezpośrednim, usiłował dokonać zabójstwaP. J.w ten sposób, że używając broni palnej w postaci pistoletu TT 33 kal. 7,62 mm trzykrotnie oddał strzały w kierunku pokrzywdzonego, podczas gdy pozostali współsprawcy bili go pięściami po całym ciele, czym spowodował powstanie obrażeń w postaci ran postrzałowych brzucha, uda prawego oraz powierzchownej łokcia lewego, co narażało pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia oraz na nastąpienie skutku określonego wart. 156§1 kk, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na spłoszenie sprawców przez wzywającego pomocy, rannegoD. K. (1)oraz udzielenie pomocy medycznej,
tj. o przestępstwo zart. 13§1 kkw zw. zart. 148§1 kk
1. OskarżonegoA. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie I.tj. przestępstwa zart. 148§1 kki za to na podstawie powołanego przepisu wymierza oskarżonemu karędożywotniego pozbawienia wolności
2. OskarżonegoA. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie II.tj. przestępstwa zart. 13§1 kkw zw. zart. 148§1 kki za to na podstawieart. 14§1 kkw zw. zart. 148§1 kkwymierza oskarżonemu karę25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności
3. Napodstawieart. 85 kkiart. 88 kkorzeczone wyżej wpunktach 1 i 2kary łączy i wymierza oskarżonemu karędożywotniego pozbawienia wolności.
4. Na podstawieart. 63§1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowaniaod dnia 22 listopada 2012 rokui nadal.
5. Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych i na podstawieart. 17 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz.U. z 1983r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zwalnia oskarżonego od opłaty.
SSO Paweł Spaleniak SSO Katarzyna Wolff
Mirosława Kasprzak-Zdon, Pelagia Janyga, Kazimiera Nowak

UZASADNIENIE
A. S. (1)urodził się prawdopodobnie dnia 17 czerwca 1968 roku na terenie ówczesnego ZSRR. Był sierotą. Wychowywano go w domach dziecka. W okresie od 1983 r. do 1987 r. uczęszczał do szkoły zawodowej. Uzyskał wykształcenie średnie zawodowe - budowlane. Następnie podjął pracę na budowie w charakterze majstra. Jednocześnie rozpoczął w 1987 r. naukę w szkole wyższej na kierunku inżynier budowlany. W 1989 r. został powołany do zasadniczej służby wojskowej. W ramach niej służył w jednostce Wojsk Ochrony Pogranicza na granicy radziecko – afgańskiej. W trakcie trzęsienia ziemiA. S. (1)utracił wszystkie swoje dokumenty. Zachowała się tylko jego książeczka wojskowa. Rozpad Związku Radzieckiego  zastałA. S. (1)na terytorium obecnego(...). W nowym stanie politycznymA. S. (1)zakończył służbę we Wojskach OchronyP.. Z uwagi na wojnę domową w(...)wyjechał w 1992 r. do Rosji. Pierwotnie pracował jako robotnik budowlany na budowach wW.,L.iM.. W tym okresie utracił swoją książeczkę wojskowa. Nie posiadał w związku z tym żadnych dokumentów. W lipcu 1994 r.A. S. (1)postanowił opuścić Rosje i wyjechać do Niemiec. Przez Polskę dotarł doB.. Tam pracował ponownie na budowie. W tym okresie i późniejszymA. S. (1)posługiwał się przybranymi tożsamościami obywateli polskich. Nabywał od nich paszporty za kwoty od 100 do 700 DM. Posługiwał się m. in. dokumentami autentycznymi wystawionymi na nazwiskaT. S.,J. W. (1)iZ. L.. Obok pracy na budowieA. S. (1)co najmniej od 1995 r. należał do środowiska przestępczego. Był członkiem struktur zorganizowanej przestępczości. W związku z przestępczym procederem udawał się z Niemiec do Polski. Utrzymywał kontakty z polską grupą przestępczą powstałą wS.i okolicach, kierowanej przezM. M. (1)ps. (...).
W 1990 r.R. M.iD. K. (2)rozpoczęli wP.prowadzenie działalności przestępczej w sferze sutenerstwa. Na nazwiska swoich matek otworzyli agencję towarzyską o nazwieSalon (...)przyul. (...)wP..R. M.iD. K. (2)występowali jako pełnomocnicy swoich matek. W 1992 r. obie matki zaprzestały występować jako właścicielki agencji towarzyskiej. Nowym właścicielem zostałR. M., aD. K. (2)występował jako jego pełnomocnik.D. K. (2)w 1993 r. założył agencję towarzyską(...), położoną wP.przyul. (...). PełnomocnikiemD. K. (2)w tej agencji towarzyskiej był zaśR. M.. Nadto pod adresemul. (...)wP.mieściła się od roku 1992 r. agencja towarzyska(...)prowadzona formalnie przezA. M., żonęR. M.. Faktycznie wszystkie trzy agencje były ze sobą powiązane. W zależności od aktualnych potrzeb między jedną a drugą agencją przenoszono pracowników, zwłaszcza osoby zajmujące się ochroną lokali.P. J.początkowo pracował jako ochroniarz w(...), a następnie został przeniesiony do(...).D. K. (1)zaś rozpoczął swoją pracę jako ochroniarz wagencji (...). Począwszy od dnia 01 stycznia 1995r. pracował zaś w(...).
W kwietniu 1995 r. trzech mężczyzn pochodzących z byłego Związku Radzieckiego przyjechało doA. W. (1), teściaP. S. (1).P. S. (1)był członkiem grupy przestępczejM. M. (1).A. S. (1)był jednym z tych mężczyzn z byłego Związku Radzieckiego. Pozostali dwaj toM.iA.. Przebywali oni około jednego miesiąca w domuP. S. (1)wP.przyul. (...). W tym czasie w tym domu zamieszkiwali takżeK. B.i jego ówczesna konkubinaM. M. (3).
M. L., uprzednioA., zajmował się w pierwszej połowie lat 1990 – tych ściąganiem długów oraz stał „na bramce” w dyskotekach. W 1994 r. zakupił samochód markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Z uwagi na wykonywane zadaniaM. L.poznałR. R.,ps. (...)zeS., który był powiązany ze środowiskiem przestępczości zorganizowanej. W rozmowie z nimM. L.wyraził chęć uzyskania dodatkowego zarobku.R. R.w odpowiedzi zaoferował mu świadczenie sług transportowych na rzecz Rosjan. Usługi te miały polegać na przewożeniu określonych osób narodowości rosyjskiej. Na ogół miały następować na trasie zP.do granicy Polski z RFN. W ten sposóbM. L.poznałA. S. (1). Kilkakrotnie przewoził go na trasie zP.doS.i z powrotem w maju i czerwcu 1995r. W trakcie wykonywania usług transportowychM. L.poznał także dwóch dalszych Rosjan, którzy towarzyszyliA. S. (1). Byli toM.iA..
W dniu 30 czerwca 1995r.M. L.przyjechał doP.. Po północy spotkał się zA. S. (1)orazM.iA.. Mężczyźni wsiedli do samochoduM. L.markiM. (...).A. S. (1)poleciłM. L.zawieźć ich doklubu (...)przyul. (...)wP..M. L.wykonał polecenie. Rosjanie weszli do lokalu.M. L.pozostał zaś w samochodzie. Po krótkim czasie zasnął.
W dniu 30 czerwca 1995 r.P. J.orazD. K. (1)byli przydzieleni do pracy wklubie (...)od około godziny 18:00. Ich zmiana miała trwać do godzin porannych 01 lipca.             Około godziny 04:00 rano dnia 01 lipca 1995 r.A. S. (1)wraz zM.iA.weszli doklubu (...). Tego dnia wieczoremA. S. (1)był ubrany w ciemny garnitur, białą koszulę i kolorowy krawat ze spinką.M.był wzrostu około 175 cm. Był ubrany w ciemną marynarkę i białą koszulę. Miał włosy koloru ciemnego, krótko obcięte. Trzeci mężczyzna,A., był ubrany sportowo. Miał na sobie dżinsową kurtkę koloru czerwonego.A.miał około 30 lat, wzrostem przewyższał swoich towarzyszy. Wyróżniał się bardzo jasnymi włosami.
Mężczyźni zostali przez pracowniceklubu (...)ocenieni po ubiorze jako członkowie środowiska przestępczego. Usiedli przy jednym stoliku w pomieszczeniu barowym na parterze. Dosiadły się do nich cztery pracownice klubu:A. S. (2),M. P.,A. T.(obecnieS.) orazM. W. (1)(obecnieW.). W pomieszczeniu barowym przebywała nadto barmankaJ. O..A. S. (1)zamówił u barmanki whiskey z colą oraz białeM., jak i alkohol dla kobiet. Z kobietami rozmawiał głównieA. S. (1). Posługiwał się językiem rosyjskim przeplatanym licznymi polskimi słowami. Mężczyźni nie byli zainteresowani skorzystaniem z usług seksualnych oferowanych przez kobiety. W trakcie przebywania w pomieszczeniu barowymM.zobaczyłP. J.w okolicach baru. Podszedł doJ. O.. Zapytał ją posługując się częściowo słowami polskimi, a częściowo rosyjskimi, kim jest ten mężczyzna.J. O.odpowiedziała, że był to pracownik klubu.            Około 15 – 20 minut po przyjeździeA. S. (1)zapytałP. J.– nadal przebywającego przy barze – czy mógłby zadzwonić.P. J.zapytał się dokąd.A. S. (1)poinformował go, że chciałby tylko połączyć się z hotelem, w którym Rosjanie mieli mieszkać.P. J.wyraził na to zgodę. ZaprowadziłA. S. (1)do kantorka, gdzie znajdował się telefon. Kiedy wchodzili do pomieszczeniaP. J.zauważył, że za nim szedł takżeM.. Po wejściu do pomieszczeniaA. S. (1)wyciągnął pistolet TT 33 kal. 7,62 mm. Powiedział przy tym coś po rosyjsku.P. J.treści wypowiedzi jednak nie zrozumiał.D. K. (1)przebywał przed budynkiem klubu. Drzwi z kantorka na zewnątrz były otwarte.P. J.w zaistniałej sytuacji krzyknął: „D., ona ma broń”. Na toD. K. (1)wbiegł do pomieszczenia.D. K. (3)zapytał napastników o cel ich działania. Na toM.wyciągnął nóż. Nakazał zaatakowanym położyć się na podłogę. Na toP. J.usiadł w fotelu, aD. K. (1)na kanapie.M.z nożem podszedł doD. K. (3), na co ten wstał z kanapy.M.zadał mu cios nożem. Doszło do zamieszania.P. J.rzucił szklanką wA. S. (1)trafiając w głowę. W odpowiedziA. S. (1)wystrzelił 2 razy doP. J.. Każdorazowo trafił go w brzuch.P. J.upadł na fotel. Siedząc na foteluP. J.zauważył, żeD. K. (1)otrzymał ponowny cios nożem. Żeby pomóc koledze rzucił kolejną szklanką wM.. Szklanka jednak nie trafiła napastnika. Rozbiła się o ścianę.P. J.rzucił się naA. S. (1). Chwycił pistolet z góry. W trakcie mocowania się zA. S. (1)usłyszał charakterystyczny odgłos, kiedy pistolet nie wypalił. W tym czasieD. K. (1)szarpał się zM..      Funkcja trzeciego z Rosjan polegała na osłanianiu napastników. Początkowo pozostawał przy stoliku w pomieszczeniu barowym. Pewien czas po wejściuA. S. (1)i Maksima do kantorka obecni w pomieszczeniu barowym usłyszeli krzykiP. J.„ała”, a potem „J.,J.”.J. O.wyszła zza baru. Chciała sprawdzić, co się dzieje. W tym momencieA.wstał i zagrodził jej drogę. Dwa razy ją odepchnął. Nakazał jej pozostać w pomieszczeniu barowym. Kiedy padły pierwsze dwa strzały kobiety z pomieszczenia barowego wyskoczyły przez okno. Ukryły się w krzakach nieopodal domu.A.zaś wszedł do kantorka. Tam zaczął bić rękamiP. J.. Do niego przyłączył sięM.. Tą okoliczność wykorzystałD. K. (1). Wybiegł z pomieszczenia przez hol i okno kuchenne wydostając się na zewnątrz.A. S. (1)dwa razy strzelił w nogi uciekającego. Bezpośrednio po tym napastnicy postanowili opuścić klub. Wybiegli z pomieszczenia, a następnie z budynku klubu.A. S. (1)powiedział przy tymP. J., że jeszcze wrócą.
W uliczce bocznej koło klubu wszyscy trzej sprawcy wsiedli do samochoduM. L.. Powiedzieli mu, że musi szybko odjechać, „bo coś jest źle”.A. S. (1)usiadł na miejscu pasażera obok kierowcy. Pozostali sprawcy usiedli na tylnej kanapie.A. S. (1)poleciłM. L.udanie się doS.. W trakcie jazdy Rosjanie początkowo nie wysiadali, nie zmieniali miejsc, na których siedzieli. Kiedy jednakM. L.zatrzymał się celem umożliwienia im czynności fizjologicznych,A. S. (1)zamienił się na miejsca z jednym z pozostałych Rosjan. W trakcie jazdyA. S. (1)wyciągnął mapę samochodową, znajdującą się w schowku.M. L.zauważył w trakcie jazdy, żeA. S. (1)był ranny. Na wysokości pachwiny miał ranę ciętą o długości około 1,5 cm. WS.Rosjanie wysiedli.M. L.dalej pojechał sam doP.. Tam zostawił samochód w warsztacie samochodowymA. K. (1). Zlecił mu naprawę uszkodzeń i malowanie pojazdu. Następnie udał się pociągiem doP.. Tam w rozmowie zK. K. (1)dowiedział się, że wklubie (...)doszło do zabójstwa.M. L.postanowił wyjechać z Polski. Przez rok przebywał u swojego ojca wB.. Dnia 26 czerwca 1996r. wrócił do Polski i stawił się w Prokuraturze.
Po opuszczeniu przez Rosjan posesji przyul. (...)kobiety powróciły do budynku. Zeszła też na dółM. B. (1), która w trakcie zdarzenia znajdowała się w górnej kondygnacji budynku świadcząc usługi seksualne. Kiedy schodziła zobaczyła na ziemi w holu zakrwawionegoP. J.. Prosił ją o pomoc.M. B. (1)zadzwoniła po karetkę pogotowia i Policję. Z okna kuchni zobaczyła zakrwawione ciałoD. K. (1). Dawał wtedy jeszcze oznaki życia. Kiedy karetka pogotowia przyjechała stwierdzono śmierćD. K. (1).P. J.został przewieziony do szpitala. Tam zdołano go uratować.
A. S. (1)wraz z pozostałymi dwoma współsprawcami mieszkał pewien czas przed zabójstwem z dnia 01 lipca 1995 r. w domuP. S. (1)wP.przyul. (...). Dom był dwukondygnacyjny. Na pierwszym piętrze mieszkali w tym czasieA. W. (2)- teśćP. S. (1)orazK. B.i jego ówczesna konkubinaM. M. (3)(obecnieS.). Na parterze były wolne pomieszczenia. Począwszy od początku kwietnia 1995 r. przebywali w nichA. S. (1)i dwaj pozostali mężczyźni rosyjskojęzyczni. Zasadniczo nie kontaktowali się zK. B.iM. M. (3). Utrzymywali za to relacje towarzyskie zA. W. (1). W relacjach z nimiA. S. (1)występował jako(...)względnie(...). Pozostali przedstawiali się jakoD.iM..A. S. (1)przedstawiał się jako nieformalny przywódca grupy. Twierdził, że w Związku Radzieckim był oficerem we wojsku.M.przedstawił się jako inżynier elektryk. W trakcie pobytu wP.Rosjanie bywali w lokalach(...)i(...). Mężczyźni ci nadto utrzymywali kontakty z nieznanym mężczyzną narodowości polskiej, który dwukrotnie odwiedził ich wP.. Nadto rozmawiał przez telefon zA. S. (1). Pod koniec kwietnia 1995 r. Rosjanie opuścili dom. Przez dwa dni przed odjazdem pili alkohol.A. W. (1)rozpoznał w trakcie okazania mu portretów pamięciowych na portrecie z k. 103A. S. (3). W jego ocenie natomiast twarz z k. 104 była podobna doM..
Po dniu 01 lipca 1995 r.P. F. (1)pojechał do Niemiec. W tym okresie był pracownikiemZ. B.,pseudonim (...). Przewoził dla niego pieniądze i wiadomości z Polski do Niemiec i z powrotem. W trakcie jednej z tych podróży jechał samochodem z Polski do Niemiec w okoliceB.. Spotkanie było wyznaczone na stacji benzynowej. Krótko przed dojechaniem na stację doP. F. (1)zadzwoniłZ. B.. Powiedział mu, żeby zawracał, nie stawiał się na omówione spotkanie.P. F. (2)jednak wjechał na teren stacji. Tam został sterroryzowany przez szereg mężczyzn. W trakcie tego zdarzenia został m. in. poraniony nożem w okolicach twarzy. Bliznę po tym zdarzeniu ma do chwili obecnej. Mężczyźni nakazali mu wsiąść do jego samochodu. Na miejsce pasażera wsiadł mężczyzna rosyjskojęzyczny. Pistoletem celował w głowęP. F. (1). W trakcie jazdy mu powiedział, że to on zabił kogoś w lokalu w Polsce nożem. W trakcie okazaniaP. F. (1)stwierdził, że tym Rosjaninem byłA. S. (1).
Biegły medyk sądowy stwierdził w opinii pisemnej, żeP. J.doznał w wyniku przedmiotowego zdarzenia obrażeń w postaci ran postrzałowych brzucha, rany postrzałowej uda prawego oraz rany postrzałowej powierzchniowej łokcia lewego. Biegły także stwierdził, że oddawanie strzałów z pistoletu w kierunku pokrzywdzonego naraziłoP. J.na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia oraz nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.
OdnośnieD. K. (1)biegły medyk sądowy stwierdził, że bezpośrednią przyczyną nagłej śmierci pokrzywdzonego były następstwa obfitego krwotoku zewnętrznego i wewnętrznego. Był on wynikiem doznania przez pokrzywdzonego licznych ran powłok oraz głębokiej, drążącej niemal do korzenia płuc rany kłutej, prowadzącej do znacznego wynaczynienia krwi do lewej jamy opłucnej.
Sąd Rejonowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 maja 1997 r. o sygn. akt V K 1521/96 skazałM. L.za dwa czyny: zart. 252 § 1 k.k./1969 r. i zart. 254 § 1 k.k./1969 r. Zarzucany mu czyn zart. 252 § 1 k.k./1969 r. polegał na tym, że w lipcu 1995 r. wP.i wP.utrudniał prowadzenie śledztwa 3 Ds. 2058/95 w sprawie dokonanego w nocy z 30 czerwca 1995 r. na 01 lipca 1995 r. zabójstwaD. K. (1)i usiłowania zabójstwaP. J.wKlubie (...)przyul. (...)w ten sposób, że pomógł sprawcom wyżej opisanego czynu uniknąć odpowiedzialności karnej odwożąc ich swoim samochodem markiM. (...)o numerze rejestracji(...)z miejsca zdarzenia i umożliwił im ukrycie się, a następnie pojazd ten z zamiarem zatarcia śladów ukrył w warsztacie samochodowym. Czyn zaś zart. 254 § 1 k.k./1969 r. polegał na tym, żeM. L.w tym samym miejsce i czasie jak w wypadku pierwszego czynu posiadając wiarygodne wiadomości o okolicznościach popełnienia i sprawcach czynu stanowiącego przestępstwo zart. 148 § 1 k.k./1969 r. nie zawiadomił o tym niezwłocznie organów powołanych do ścigania. Za wyżej wymienione dwa przestępstwa Sąd orzekł wobecM. L.karę łączną 6.000 zł grzywny.
W trakcie śledztwa w niniejszej sprawie wykonano liczne czynności dowodowe. I tak bezpośrednio po zdarzeniu, dnia 01 lipca 1995 r., biegli funkcjonariusze Policji zabezpieczyli na posesjiKlubu (...)liczne ślady traseologiczne, balistyczne, daktyloskopijne i biologiczne.
W 1995 r.klub (...)mieścił się w budynku położonym przyul. (...)wP.. Był to dom jednopiętrowy. Na parterze mieściły się pomieszczenie barowe, łazienka, kuchnia oraz tzw.K., gdzie przebywali pracownicy ochronyP. J.orazD. K. (1). W pomieszczeniu tym znajdowały się m. in. kanapa, fotel oraz stół. Na pierwszym piętrze mieściły się poszczególne sypialnie oraz druga łazienka. Wchodząc z zewnątrz do domu za drzwiami wejściowymi znajdował się wspomniany kantorek o szerokości 210 cm i 350 cm długości. W wyniku przeprowadzonych oględzin miejsca zdarzenia na podłodze przy ościeżnicy stwierdzono w tym pomieszczeniu jedną łuskę. Była to łuska ze zbitą spłonką w kolorze żółtym z metalu oznaczona cyframi 5, 6, i 343. W odległości 150 cm od wejścia na wprost prawej ościeżnicy drzwi wejściowych na podłodze ujawniono i zabezpieczono łuskę ze zbitą spłonką w kolorze żółtym z metalu. Nadto zabezpieczono nóż kuchenny przy fotelu w odległości 120 cm od wejścia i 20 cm od lewej ściany. Nóż miał 30 cm długości wraz z rękojeścią. Na prawo od drzwi wejściowych w połowie długości stojącej tam kanapy leżała pochwa z materiału skóropodobnego do noża w kolorze czarnym o długości około 25 cm. Przy ścianie zaś po prawej stronie w odległości 200 cm od drzwi wejściowych i 10 cm od ściany na podłodze ujawniono łuskę w kolorze żółtym z metalu ze zbitą spłonką. Po usunięciu mebli w odległości 30 cm za osłoną grzejnika zabezpieczona została kula pistoletowa. Pod oknem wychodzącym w kierunku garażu znajdował się grzejnik płytowy centralnego ogrzewania. W odległości około 20 cm od dolnej krawędzi i 16 cm od bocznej lewej krawędzi grzejnika widniało wgniecenie w średnicy około 1,5 cm. Nad grzejnikiem w oknie skierowanym w stronę garażu na wysokości 55 cm od parapetu i 40 cm od prawej krawędzi okna w podwójnej szybie widniał otwór o nieregularnym kształcie i średnicy około 1,3 cm. Na lewo od drzwi wejściowych na ścianie pokrytej boazerią pod wiszącym na ścianie telewizorem na powierzchni o szerokości 40 cm widniał rozmaz krwawy z zaciekami w kolorze czerwono – brunatnym. Na tej samej ścianie za drzwiami na tej samej wysokości pod wiszącym gniazdkiem widniał rozmaz w kolorze brunatno – czerwonym z zaciekami do podłogi. Na tej samej ścianie na wysokości 185 cm od podłogi i 120 cm od drzwi wejściowych widniało uszkodzenie powierzchni boazeryjnej biegnące w górę pod katem 45 stopni o długości 2,5 centymetrów i szerokości 0,6 centymetrów. Na podłodze w odległości 170 cm od lewej ściany i 80 cm od przedniej ściany leżało 5 sztuk niedopałków papierosów z filtrem. Po zdjęciu boazerii ze ściany funkcjonariusze Policji ujawnili za drzwiami wejściowymi do pomieszczenia na listwie montażowej na wysokości około 150 cm kule pistoletową o spłaszczonym kształcie.         Na wprost drzwi wejściowych w odległości 210 cm znajdowały się drzwi prowadzące do holu. Drzwi były oszklone od połowy w górę przedzielone listwa drewnianą. Prawa część oszklenia drzwi była uszkodzona. Odłamki szkła o nieregularnych kształtach leżały od strony zewnętrznej pomieszczenia i w samym holu. W odległości 75 cm od tylnej ściany holu i odległości 130 cm od lewej ściany na podłodze pokrytej wykładziną znajdowała się plama cieczy w kolorze brunatnoczerwonym o nieregularnych kształtach. W lewej ścianie holu znajdowało się wejście bez drzwi do części barowej.       W części barowej znajdowały się 4 okrągłe stoliki, przy których stały krzesła. Lada i bar znajdowały się patrząc do strony wejścia do pomieszczenia barowego. Przy przeciwległej ścianie pomieszczenia znajdował się stolik z blatem szklanym. Na nim stała butelką z etykieta(...)dwie szklanki barowe z grubym dnem, lampka do wina, popielniczka, paczki papierosów(...)oraz(...)pudełko z zapałkami, dwie książeczki (cenniki) oraz okulary przeciwsłoneczne. Na celofanie pudełka papierosów(...)przy pomocy sadzy angielskiej ujawniono ślady linii papilarnych, które zabezpieczono w całości wraz z podłożem na folii pozytywnej daktyloskopijnej (przezroczystej) (ślad nr 25). Na górnej powierzchni blatu szklanego przy użyciu sadzy angielskiej ujawniono ślady linii papilarnych, które zabezpieczono na 6 kawałkach przezroczystej folii daktyloskopijnej (numer 34, 35, 36, 37, 38, 39). Wchodząc do garażu po lewej stronie znajdował się okno, które łączyło pierwsze pomieszczenie z garażem. Prawe skrzydło okna zabezpieczono w trakcie oględzin. Stwierdzono przestrzelinę w dwóch szybach. Pomieszczenie garażowe miało wymiary 5 x 3,5 metrów, podłogę betonową. Na przeciwległej ścianie od okna na wysokości 180 cm od podłoża i w odległości 150 cm od tylnej ściany usytuowana była lampa oświetleniowa z pozostałością – rozbitą częścią gwintową bez żarówki. Po prawej stronie oprawy lampy widoczna było wgłębienie – ubytek tynku. Z lewej strony klosza lampy na podłodze w odległości około 200 cm od lampy i 40 cm od ściany prawej leżał płaszcz pocisku. Na prawej ścianie w prawym dolnym narożniku patrząc od strony drzwi wejściowych do budynku znajdowało się wejście bez drzwi do pomieszczenia socjalnego – przy kuchennego. Pomieszczenie miało ściany wyposażone w boazerie drewnianą. Część kuchenna od części konsumpcyjnej (socjalnej) była oddzielona ścianką. Po przeciwnej stronie wejścia na zachodniej ścianie budynku znajdowało się okno dwuskrzydłowe. Lewe skrzydło było otwarte do wewnątrz. Na parapecie od odległości 25 cm od lewej krawędzi okna znajdowała się plama substancji koloru brązowo – brunatnego. Funkcjonariusze Policji stwierdzili w trakcie dokładnego przeszukania zagięć w kanapie patrząc od strony drzwi wejściowych łuskę pistoletową z rozbitą spłonką i nr 343 w owalu, 52 i 33. Okno pomieszczenia socjalnego było skierowane w stronę zachodnią. Na wysokości 125 cm od podłoża utwardzonego – betonowego pod domkniętym skrzydłem okna na wysokości 40 cm od podłoża znajdowała się pokrywa skrzynki gazowej o wymiarach 60 x 40 cm. Z prawej strony skrzynki widoczna była plama substancji koloru brunatno – czerwonego. Na lewej ścianie patrząc od strony okna stanowiącej zarazem ścianę przylegającego budynku (od strony południowej) w odległości 160 cm od ściany frontowej na wysokości 30 cm od podłoża widoczna była plama substancji koloru brunatno – czerwonego o nieregularnym kształcie.
Na posesji klubu ujawniono w dwóch miejscach ślady daktyloskopijne istotne dla niniejszej sprawy. Jedna z kobiet zatrudnionych w klubie wskazała biegłemuA. S. (4)stół w części barowej, przy którym siedzieli Rosjanie przed zaatakowaniem pokrzywdzonych. W pomieszczeniu panował półmrok. Biegły zatem szklany blat stołu wyniósł na zewnątrz celem uzyskania lepszych warunków pracy. Przedmiotem badania przez biegłego był cały blat stołu, jak i znajdujące się na nim naczynia. Na wszystkie te przedmioty naniósł sadzę angielską. W ten sposób ujawnił szereg śladów na górnej powierzchni blatu stołu. Wszystkie ślady zostały przez biegłego ujawnionena foliach pozytywnych od numerów 34 – 39. W ten sposób uzyskał 16 fotogramów śladów daktyloskopijnych. Z fotogramów biegły sporządził trzy tablice poglądowe. Cechy indywidualne ze wszystkich 16 fotogramów były wystarczające do jednoznacznej identyfikacji osób, od których odciski pochodziły. Przedmiotem badania daktyloskopijnego było także opakowanie papierosów(...). Opakowanie to przyniósł ze sobą do klubuA. S. (1). W dniu 01 lipca 1995 r. opakowanie to zostało zabezpieczone przez funkcjonariuszy Policji w klubie. Na celofanie owego pudełka biegły z zakresu daktyloskopii zabezpieczył kolejny ślad linii papilarnych. Ślad został zabezpieczony w całości. Umożliwiał jednoznaczną identyfikację osoby. Został oznaczono jakoślad nr. 25. Funkcjonariusze Policji dnia 31 lipca 1995 r. odnaleźli ukryty w warsztacie samochodowymA. K. (1)w miejscowościK.samochódM. L.. Funkcjonariusze dokonali oględzin samochodu. W trakcie czynności zabezpieczyli m. in. mapę samochodową. Na mapie biegły z zakresu daktyloskopii ujawnił odwzorowanie linii papilarnych. Utrwalił je na fotogramie nr 18 umieszczoną na tablicy poglądowej oznaczonejliterą „A”.
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 1995r śledztwo w sprawie zabójstwa zostało umorzone z uwagi na niemożność ustalenia sprawców.
Dnia 22 listopada 2012 r.A. S. (1)został zatrzymany wB./Niemcy na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez Sąd Okręgowy w Poznaniu. Wyższy Sąd Krajowy w Hamm orzekł o przekazaniuA. S. (1)do Polski. Został wydany polskim funkcjonariuszom Policji dnia 06 marca 2013 r. w Placówce Straży Granicznej wŚ..
Wyżej wymienione ślady linii papilarnych zostały wprowadzone do systemu AFIS. Wprowadzenie polega na zeskanowaniu odcisków. Niemożliwym przy tym jest ich zniekształcenie. Nastąpiło to na przełomie 2004 i 2005 r. Po wprowadzeniu śladów daktyloskopijnych do systemu AFIS biegły z zakresy daktyloskopiiM. M. (8)stwierdził, że ślad linii papilarnych ze celofanu paczki papierosów marki(...)(ślad oznaczony literą „b” na folii nr 25) oraz ślad pobrany z mapy samochodowej z samochoduM. L.(ślad z fotogramu nr. 18, tablica poglądowa oznaczona literą „A”) pochodzą od osoby, która w Niemczech podawała się zaZ. L.,urodzonego dnia (...), zamieszkałego wB.. Odciski linii papilarnychA. S. (1)podającego się zaZ. L.zostały pobrane dnia 08 lipca 1999 r. wB./Niemcy. Policja niemiecka przesłała je za pośrednictwem Interpolu w sprawie INTP 9858/02/C90 do Centralnej Registratury Daktyloskopijnej Komendy Głównej Policji wW.. Przesłanie nastąpiło wówczas celem potwierdzenia identyfikacji. Jednoznacznie wtedy stwierdzono, że odciski nie pochodziły odZ. L.. Celem potwierdzenia powyższych ustaleń biegła z zakresu daktyloskopiiK. J.badała, czy rzeczywiste odciskiZ. L.są tożsame z odciskami linii papilarnych zabezpieczonych w związku ze zdarzeniem wklubie (...)wP.. Pokreślenia wymaga, że badanie prowadziła posługując się oryginałem śladu nr 1 w postaci mapy samochodowej zabezpieczonej w samochodzieM. L..
Z. L.,urodzony dnia (...)wB.w 1995 r. wystąpił o paszport. Dokumentserii (...)został mu wydany dnia 01 sierpnia 1995 r. W dniu 17 września 1997 r. zgłosił jego utratę.
Po 01 lipca 1995 r.A. S. (1)wyjechał do Niemiec. W późniejszym okresie przebywał również we Francji. Przed osadzeniem w jednostce penitencjarnej w niniejszej sprawie mieszkał wB.w Niemczech wraz z konkubinąG. S.i jej dziećmi z poprzedniego związku.A. S. (1)przebywając w Niemczech i we Francji posługiwał się nie tylko autentycznymi dokumentamiZ. L.. Legitymował się również autentycznymi dokumentami osobowymi na nazwiska:J. W. (1)urodzony dnia (...)wG.,R. J.urodzony dnia (...)wK./Litwa,T. S.,urodzony dnia (...)wM.,K. L. (1)urodzony dnia (...)wB..
W opinii procesowej daktyloskopijnej z dnia 10 sierpnia 2009 r. biegłyM. S. (1)potwierdził, że ślady daktyloskopijne z celofanu paczki papierosów marki(...)(ślad nr. 25 lit b) i z mapy samochodowej ślad nr. 18A są zgodne z odbitką linii papilarnych wielkiego palca lewej ręki na karcie daktyloskopijnejA. S. (1)podającego się zaZ. L..
W opinii Zakładu Medycyny Sądowej(...)wP., Pracowni Antropologii i Odontologii stwierdzono, że wizerunekA. S. (1)koreluje z portretem pamięciowym sporządzonym w oparciu o zeznania świadków zdarzenia zklubu (...).
W opinii z dnia 26 kwietnia 2013 r. biegły medyk sądowy stwierdził - w oparciu o oględziny ciała – uA. S. (1)na przedniej powierzchni lewego dołu pachowego pionowo ułożoną bliznę o wymiarze 2 cm, zagłębioną w stosunku do otaczającej skóry na około 0,5 cm. Dalszych śladów uszkodzeń biegły nie stwierdził.
W kolejnej opinii procesowej z zakresu daktyloskopii biegły stwierdził, że odciski linii papilarnych pobrane odA. S. (1)w ramach śledztwa prowadzonego przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu o sygn. akt V Ds. 19/13 są zgodne z odwzorowaniami linii papilarnych utrwalonych fotograficznie na fotogramach nr. 1 lit. a, nr. 3 lit a, nr. 4 lat a, nr. 5 lit. a, nr. 8 lit. a, b, nr. 9 lit. a i nr 13 lit. a, a nadto z odwzorowaniami linii papilarnych znajdujących się w kartotece n/n śladów KWP w Poznaniu pod numerami PO/2005/1723 ślad nr. 25 lit. b oraz PO/2005/1725 ślad 18 A. Oznacza to, że linie papilarneA. S. (1)zostały ponad wszelką wątpliwość ujawnione na szklanym blacie stolika w części barowej klubu, na celofanie paczki papierosówM.oraz na mapie samochodowej z samochoduM. L..
Dowody rzeczowe zabezpieczone w sprawie zaginęły. Dotyczy to zwłaszcza blatu szklanego stołu, przy którym siedziałA. S. (1)i pozostali sprawcy, paczki papierosów wraz z celofanem oraz mapy samochodowej zabezpieczonej w samochodzieM. L.. W związku z zaginięciem tych przedmiotów Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu skazałR. P.- funkcjonariusza CBŚ, wyrokiem z dnia 06 maja 2009 r. o sygn. akt III K 249/09 za czyn zart. 231 § 1 k.k.Sąd wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Wykonanie kary zostało warunkowo zawieszone na okres 2 lat tytułem próby. Nadto Sąd wymierzyłR. P.karę 100 stawek dziennych grzywny w kwocie po 20 zł każda. Wyrok jest prawomocny.
W sprawie przeprowadzono opinię psychiatrycznąA. S. (1).  Biegli nie rozpoznali uA. S. (1)choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Rozpoznali u niego zaburzenia osobowości. Nadto stwierdzili, że jego zaburzenia osobowości tempore criminis nie znosiły, ani nie ograniczały w stopniu znacznym zdolności do rozpoznania znaczenia czynu ani pokierowania swoim postępowaniem. Nadto uznale, że w obecnym stanie zdrowiaA. S. (1)mógł uczestniczyć w postępowaniu sądowym.           Biegli stwierdzili, że w „strukturze dążeniowo – motywacyjnejA. S. (1)brak jest trwałych dążeń opartych na prospołecznych wartościach”. Wskazali, że oskarżony działaniu jest opanowany, spokojny, podejmując decyzje stara się przeanalizować sytuację i wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności. Nie działa impulsywnie, rzadko traci zimną krew i kontrolę na swoim zachowaniem. Biegli uznali, że pomimo bardzo dobrej znajomości i prawidłowego rozumienia norm społeczno – prawnych, oskarżony w życiu nie kieruje się tymi normami. Postępuje według własnych uniwersałów. Dokonuje przestępstw, lekceważy zasady, reguły i zobowiązania społeczne, sam dla siebie stanowi prawo. Zdaniem biegłych,A. S. (1)bardzo dobrze, zwłaszcza na zewnątrz, kontroluje swoje emocje. Nie przejawia utrwalonych tendencji do stanów lękowych, depresji czy załamań nerwowych. W kontekście charakteru czynów jakie mu zarzucono w niniejszej sprawie, przeprowadzono również badania testowe w zakresie tendencji do reagowania agresją. Wyniki badan wskazują, żeA. S. (1)nie przejawia utrwalonych skłonności agresywnych. Poziom nasilenia agresywnych tendencji mieści się u niego zdecydowanie poniżej przeciętnej. Biegli jednak również stwierdzili, że zachowania o wysokim poziomie agresywności skierowane na zewnątrz nie są obce osobowościA. S. (1). Biegli stwierdzili, żeA. S. (1)jest osoba wysoce inteligentną; jego IQ został oceniony na 127.
A. S. (1)był dotychczas karany:

a
przez Landgericht Bochum/Niemcy wyrokiem z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie 2 KLS 6 JS323/99 za przestępstwo z § 316A, § 249, § 250 Abs. 2 nr. 1, § 223, § 224 Abs. 1 nr. 3 i 4, § 25 abs 2, § 52, § 51, § 45 Abs. 1 niemieckiegoKodeksu karnego, tj. wspólny w i porozumieniu napad na kierowcę pojazdu mechanicznego w zbiegu kumulatywnym z kwalifikowanym rozbojem i groźnym uszczerbkiem na zdrowiu. Sąd skazał go na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy;

b
przez Amtsgericht Hattingen/Niemcy wyrokiem z dnia 15 marca 2006 r. o sygn. akt 71 Js 148/02 za czyny z § 53, § 25 Abs. 2, § 74, § 242, § 243, § 244, § 244 a, § 146 Abs. 1 nr. 1, nr 2 niemieckiegoKodeksu karnego, WaffG § 52 Abs. 1 nr. 2b, Abs. 2 nr. 2, tj. kwalifikowana kradzież w ramach bandy w trzech wypadkach, fałszowanie pieniędzy i nielegalne posiadanie broni. Sąd skazałA. S. (1)na karę łączną 3 lat i 3 miesięcy (k. 763 – 765, tom IV)

A. S. (1)urodził się dnia (...)wD./ Tadżykistan, jest apatrydą, legitymuje się wykształceniem średnim technicznym, pozostaje w konkubinacie, jest bezdzietny, posiada na swoim utrzymaniu konkubinę oraz jej dwoje dzieci w wieku 19 i 17 lat. Oskarżony z zawodu jest technikiem budownictwa, przed osadzeniem był zatrudniony wprzedsiębiorstwie budowlanym (...)wB./RFN w charakterze pracownika fizycznego. Z tego tytułu osiągał wynagrodzenie miesięczne w kwocie 2.200 Euro. Oskarżony nie posiada żadnego majątku.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:
I. uznanych za wiarygodne:
- w części wyjaśnień oskarżonegoA. S. (1)(k. 904 – 907, 936 – 939, 1956 – 1959, 2297, 5126 – 5130),
- zeznań świadkaP. J.(k. 94 – 96, 148 – 151, 590 – 592, 1609 – 1614, 1671 – 1673, 4028 – 4031),
- zeznań świadkaA. S. (2)(k. 18 – 20, 188 – 189, 518 – 520, 1757 – 1759, 1894 – 1897, 2300 - 2303),
- zeznań świadkaM. P.(k. 34 – 35, 131 – 132, 145, 513 – 515, 933 – 935, 2298 - 2300),
- zeznań świadkaM. W. (2)(uprzednioW.) (k. 40 – 41, 134 – 135, 146, 509 – 512, 2305 - 2306),
- zeznań świadkaA. S. (5)(uprzednioT.) (k. 47 – 49, 162 – 164, 516 – 517, 1595 – 1597, 2303 - 2305).
- zeznań świadkaM. Z. (1)(uprzednioB.) (k. 21 – 24, 129 – 130, 2324 - 2325),
- zeznań świadkaD. K. (2)(k. 116 – 118, 1766 – 1768, 2321 - 2323),
- zeznań świadkaR. M.(k. 81 – 83, 1762 – 1765, 2326 - 2330),
- zeznań świadkaJ. G.(k. 283 – 285, 606 – 608, k. 27 – 28 akt Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków we Wrocławiu o sygn. akt III Ko 1667/14),
- częściowo zeznań świadkaM. L.(uprzednioA.) (k. 528 – 542, 544 – 545, 552 – 554, 601 – 604, 948 – 950, 954 – 960, 2489 - 2492),
- częściowo zeznań świadkaK. K. (1)(k. 193 – 194, 1176 – 1179, 1180 – 1181, 1598 – 1600, 2330 - 2331),
- częściowo zeznań świadkaM. B. (2)(k. akta tajne, 1674 –(...),(...),(...),(...),(...)),
- częściowo zeznań świadkaM. S. (2)(uprzednioM.) (k. 5093 – 5099),
- zeznań świadkaG. S.(k. 1111 – 1115, 2434 - 2435),
- zeznań świadkaJ. C.(k. 1717 – 1719, 2519),
- zeznań świadkaP. F. (1)(k. 1969 – 1974, 1978 – 1980, 2497 - 2500),
- zeznań świadkaZ. S. (1)(k. 1985 – 1987, 2493),
- zeznań świadkaR. P.(k. 3909 – 3910).,
- częściowo zeznań świadkaK. B.(k. 3992 – 3996, 3997 – 4001, 4006 – 4007, 4009 – 4010, 4232 - 4240),
- częściowo zeznań świadkaM. M. (9)(k. 4214 – 4216, 4217 – 4218, 4220 – 4227, 4490 – 4495),
- częściowo zeznań świadkaP. G.(k. 4488 – 4489),
- zeznań świadkaM. D.(k. 4649 – 4650),
- zeznań świadkaK. J.(611 – 615, 4026 – 4028),
- zeznań świadkaM. M. (8)(k. 624 – 629, 1981 – 1984, 2425 - 2429),
- zeznań świadkaM. G. (2)(k. 630 – 632, 2423 - 2425 ),
- zeznań świadkaA. S. (4)(k. 1092 – 1095, 2429 - 2433),
- zeznań świadkaJ. O.(k. 42 – 44, 121 – 124, 144, 147),
- zeznań świadkaB. B. (1)(k. 27 – 29),
- zeznań świadkaK. K. (3)(k. 30 – 31),
- zeznań świadkaW. P.(k. 32 – 34),
- zeznań świadkaA. P. (1)(k. 36 – 39),
- zeznań świadkaM. K. (1)(k. 70),
- zeznań świadkaM. Z. (2)(k. 77),
- zeznań świadkaM. B. (3)(k. 79 – 80),
- zeznań świadkaL. Z.(k. 92),
- zeznań świadkaK. U.(k. 98 – 100),
- zeznań świadkaP. M.(k. 101 – 102),
- zeznań świadkaJ. M.(k. 113, 2494 - 2495),
- zeznań świadkaW. W. (2)(k. 114 – 115),
- zeznań świadkaD. W.(k. 119 – 120),
- zeznań świadkaT. P.(k. 125, 2495 - 2496),
- zeznań świadkaM. R.(k. 126),
- zeznań świadkaA. P. (2)(k. 152 – 153),
- zeznań świadkaM. D.(k. 155),
- zeznań świadkaW. Ż.(k. 157 – 158),
- zeznań świadkaW. P.(k. 159 – 160),
- zeznań świadkaJ. B.(k. 173 – 174v, k. 2516 - 2517),
- zeznań świadkaM. J. (1)(k. 186 – 187),
- zeznań świadkaM. G. (3)(k. 192),
- zeznań świadkaZ. J.(k. 196),
- zeznań świadkaL. Ś.(k. 199 – 200),
- zeznań świadkaA. K. (1)(k. 224 – 225v, 242),
- zeznań świadkaJ. S.(k. 250 – 251),
- zeznań świadkaP. B.(k. 252 – 253),
- zeznań świadkaP. S. (2)(k. 254 – 255),
- zeznań świadkaH. S.(k. 256 – 257),
- zeznań świadkaM. K. (2)(k. 258 – 259),
- zeznań świadkaA. W. (1)(k. 268 – 270),
- zeznań świadkaK. G.(k. 279),
- zeznań świadkaW. S.(k. 293, 598),
- zeznań świadkaZ. W.(k. 297 – 298),
- zeznań świadkaP. K. (1)(k. 299 – 300),
- zeznań świadkaB. J.(k. 583),
- zeznań świadkaM. J. (2)(k. 586 – 587),
- zeznań świadkaT. S.(k. 695 – 696),
- zeznań świadkaK. L. (1)(k. 711 – 712),
- zeznań świadkaP. K. (2)(k. 1052, 2518 - 2519),
- zeznań świadkaU. J.(k. 1351 – 1153),
- zeznań świadkaW. M.(k. 1737 – 1738),
- zeznań świadkaZ. B.(k. 1918 – 1921),
- zeznań świadkaM. M. (1)(k. 1923 – 1925, 4651 - 4655),
- zeznań świadkaS. K.(k. 1975 – 1977),
- zeznań świadkaM. K. (3)(k. 1992 – 1993);
II. uznanych za wiarygodne dokumentów i opinii w postaci:
- notatek urzędowych funkcjonariuszy Policji (k. 1 - 7),
- informacji o udzieleniu pomocy medycznej (k. 8),
- protokołu oględzin zwłokD. K. (1)przez biegłego z zakresu medycyny sądowej (k. 9 – 13),
- odpisu w postaci maszynopisu protokołu oględzin zwłokD. K. (1)przez biegłego z zakresu medycyny sądowej (k. 14 – 17),
- notatek urzędowych funkcjonariuszy Policji (k. 25 – 26),
- protokołu przeszukania samochodu markiO. (...)(k. 45 – 46),
- protokołu oględzin miejsca zabójstwa pryzul. (...)wP.(k. 50 – 55),
- odpisu protokołu oględzin miejsca zabójstwa pryzul. (...)wP.(k. 56 – 60),
- materiał poglądowy (k. 61 – 67),
- protokołu przyjęcia przedmiotów (k. 68),
- protokołu przyjęcia przedmiotów (k. 69),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 71),
- notatki z rozpytaniaM. G. (4)(k. 72 – 73),
- pisma do Prokuratury (k. 74),
- protokołu oględzin miejsca zabójstwa (k. 75 – 76),
- notatek urzędowych funkcjonariuszy Policji (k. 84 – 85),
- protokołu oględzin samochodu markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)(k. 86 – 87),
- zlecenia usunięcia pojazdu (k. 90),
– portretów pamięciowych dwóch sprawców zabójstwa (k. 103 – 104)
- pokwitowania odbioru rzeczy przezA. K. (2)(k. 105),
- protokołu oględzin zewnętrznych i sekcji zwłokD. K. (1)(k. 106 – 110),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 128),
- protokołu oględzin samochodu markiR. (...)o numerze rejestracyjnymA. P. (2)(k. 128 – 128a),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 137),
- protokołu przeszukania mieszkania (k. 138 – 139),
- protokołu przeszukania samochodu osobowego markiR. (...)(k. 140 – 141),
- protokołów zatrzymania osóbA. P. (2),W. Z.iW. P.(k. 142 – 144),
- protokołów okazaniaA. P. (2),W. Z.iW. P.świadkomJ. O.,M. P.iM. W. (1)(k. 144 – 146),
- pokwitowania odbiory rzeczy przezW. P.(k. 161),
- protokołu przesłuchania świadkaA. T.(k. 162 – 164),
- pokwitowania odbioru samochodu markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)(k. 165),
- notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji (k. 172),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 176 – 177),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 178),
- protokołu przeszukaniaklubu (...)(k. 184),
- protokołu oględzinklubu (...)(k. 190 – 191),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 198),
- notatek urzędowych funkcjonariuszy Policji (k. 201 – 203),
- notatek urzędowych funkcjonariuszy Policji (k. 205 – 206),
- zaświadczenia z ewidencji działalności gospodarczej co doM. A.(k. 207),
- ekspertyzy Kryminalistycznej łusek i pocisków (k. 209 – 210),
- portretu pamięciowego (k. 212),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 213),
- nakazu przeszukania warsztatuA. K. (1)(k. 214),
- protokołu przeszukania warsztatuA. K. (1)(k. 215),
- kserokopii protokołu przeszukania warsztatuA. K. (1)(k. 216 - 217),
- protokołu oględzin samochoduM. (...)i dokumentacja fotograficzna (k. 220 – 223),
- ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu wizualizacji śladów (k. 227 – 230),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 241),
- protokołu okazaniaA. K. (1)tablicy poglądowej (k. 242 – 243),
- pisma(...) S.A.i odpisów dwóch telegramów (k. 245 - 247),
- ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu biologii (k. 263),
- ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu biologii (k. 263a – 265),
- protokołu przyjęcia przedmiotów (k. 270)
- notatek urzędowych funkcjonariuszy Policji (k. 271 - 272),
- protokołu pobrania krwiP. J.(k. 273),
- postanowienia o zarządzeniu przeszukaniaJ. G.(k. 274),
- ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu traseologii oraz materiał zdjęciowy (k. 275 – 277),
- zlecenia przeprowadzenia badań daktyloskopijnych „Rozmówek polsko – ukraińskich” (k. 278),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 292),
- protokołu przeszukania lokaluW. S.(k. 294 – 295),
- pisma o wstępnych badaniach porównawczych odnośnie śladów daktyloskopijnych z(...)i z samochodu markiM. (...)(k. 296),
- ekspertyzy z zakresu biologii (k. 302 – 308),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 311),
- ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu traseologii oraz materiału fotograficznego (k. 312 – 314),
- ekspertyzy z zakresu biologii (k. 326 – 331),
- ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu fizykochemii wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 333 – 245),
- ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu daktyloskopii (k. 348 – 352),
- notatek urzędowych funkcjonariuszy Policji (k. 354 – 366),
- faksu Policji niemieckiej wraz z tłumaczeniem i załącznikami (k. 367 – 391),
- faksu Komendy Głównej Policji (k. 392 – 394),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 401 – 403),
- korespondencji ze strona niemiecka wraz z tłumaczeniami pism niemieckich i załącznikami (k. 412 – 435),
- dokumentacji policyjnej (k. 446 – 520)
- rachunku – koszty stawiennictwa świadka (k. 521),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji wraz z załącznikami (k. 522 - 526),
- aktu oskarżenia przeciwkoM. A.(k. 546 – 551),
- protokołu rozprawy głównej w sprawie V K 1521/96 (k. 552 – 556),
- wyroku przeciwkoM. A.(k. 557 – 558),
- odpisu wyroku oraz oryginału uzasadnienia (k. 560 – 568),
- wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu w sprawieM. A.(k. 569),
- notatek urzędowych funkcjonariusza Policji (k. 570 – 581),
- notatek urzędowych funkcjonariuszy Policji (k. 588 – 596),
- pisma oficera łącznikowego Policji Polskiej (k. 609 – 610),
- notatki urzędowej funkcjonariuszy Policji (k. 616 – 623),
- opinia biegłego z zakresu daktyloskopii wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 635 – 637),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji z załącznikami (k. 674a – 681),
- tłumaczenia dokumentacji niemieckiej odnośnieA. S. (1)wraz z oryginałami (k. 686 – 694),
- faksu Komendanta Komisariatu Policji w Karlinie (k. 697),
- pisma do Generalstaatsnawaltschaft Dusseldorf wraz z załącznikami (k. 698 – 704),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 713 – 715),
- tłumaczenia pisma niemieckiego wymiaru sprawiedliwości i karty karnejA. S. (1)(k. 725 – 726),
- tłumaczenie niemieckiej dokumentacji sądowej odnośnieA. S. (1)(k. 730 – 756),
- tłumaczenia karty karnej wystawionej w Niemczech na nazwiskoA. S. (1)(k. 761),
- karty karnej na nazwiskoZ. L.(k. 762 – 765),
- niemieckiej dokumentacji sądowej odnośnieA. S. (1)(k. 766 – 804),
- karty karnejK. L. (1)(k. 805 – 807),
- tłumaczenia karty karnejK. L. (1)(k. 811 – 814),
- tłumaczenia niemieckiej dokumentacji sądowej i załączniki (k. 829 – 831, 833 – 851)
- karty karnejA. S. (1)(k. 832, 857),
- dokumentacji poszukiwania świadków (k. 859 – 864),
- korespondencji ze stroną niemiecką (k. 869 – 868),
- pisma niemieckiej Prokuratury (k. 871),
- karty karnejA. S. (1)(k. 873),
- dokumentacji niemieckiej wraz z jej tłumaczeniem (k. 878 -881),
- dokumentacja przyjęciaA. S. (1)do Polski (k. 887 – 891),
- protokołu okazania (k. 933 – 935),
- protokołu okazania (k. 948 – 950),
- protokołu pobrania materiału porównawczego (k. 980),
- opinia sądowo psychiatryczna odnośnieA. S. (1)z dnia 17 kwietnia 2013 r. (k. 1063 – 1065),
- pisma Ambasady Polskiej wT.(k. 1067 – 1069),
- opinii biegłego medyka sądowegoJ. K. (1)z zakresu oględzin ciałaA. S. (1)wraz z dokumentacją fotograficzna (k. 1074 – 1077),
- opinii z zakresu biologii (k. 1081 – 1084),
- tablic z fotogramami linii papilarnych (k. 1097 – 1098),
- protokołu oględzin korespondencji listowej (k. 1104 – 1105),
- protokołu okazania (k. 1180 – 1181),
- protokołu oględzin korespondencji listowej (k. 1182 – 1185),
- opinii z zakresu badań antropologicznych (k. 1214 – 1246),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 1257),
- opinii biegłegoM. S. (1)z zakresu daktyloskopii (k. 1281 – 1299),
- opinii z zakresu osmologii (k. 1300 – 1307),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 1364),
- opinii sądowo – psychiatrycznejA. S. (1)(k. 1438 – 1444),
- dokumentacja wewnętrzna i sądowa odnośnie zaginięcia śladów w sprawie (k. 1454 – 1551),
- korespondencja z Ambasadą Polską (k. 1552 – 1568),
- tłumaczenia dokumentacji niemieckiej wraz z oryginałami (k. 1575 – 1594),
- protokołów okazania (k. 1595 - 1600),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 1602),
- protokołów okazania (k. 1671 – 1673, 1674 - 1676),
- niemieckiej dokumentacji sądowej wraz z tłumaczeniem (k. 1677 – 1682),
- tłumaczenia francuskiej dokumentacji odnośnieA. S. (1)(k. 1777 – 1869),
- protokołu okazania (k. 1894 – 1897),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 1927),
- wyniku badania stomatologicznegoA. S. (1)(k. 1928),
- opinii biegłego medyka sądowego z zakresu medycyny sądowej odnośnieP. J.(k. 1940 – 1942),
- karty karnejA. S. (1)(k. 1962 – 1963),
- pisma Prokuratury Rosyjskiej (k. 1966),
- faksu Centralnego Biura Śledczego (k. 1967 – 1968),
- protokołu okazania (k. 1978 – 1800),
- notatek urzędowych funkcjonariusza Policji (k. 1988 - 1989),
- tłumaczeń świadectw pracyA. S. (1)(k. 2459 – 2461, 2469 – 2472),
- tłumaczenia pisma Prokuratury Generalnej Rosji wraz z tłumaczeniem (k. 2484 – 2487),
- tablicy poglądowej (k. 4002),
- portretów pamięciowych (k. 4003 – 4004),
- notatki urzędowej funkcjonariusza Policji (k. 4012),
- protokołu okazania (k. 4214 – 4216),
- pisma przewodniego Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie (k. 4276),
- pisma Delegatury ABW w Szczecinie (k. 4597),
- pisma Komendy Wojewódzkiej Policji w Szczecinie (k. 4615),
- pisma Prokuratora Rejonowego w Świnoujściu (k. 4751),
- pisma Dyrektora Zakładu Karnego w Gębarzewie (k. 4795),
- pism Dyrektora Biura Informacji i Statystyki CZSW wraz z załącznikami (k. 5072 – 5075),
- portretów pamięciowych (k. 5111 – 5112),
- tablic poglądowych (k. 5114 – 5121),
- kartki przedłożonej przez oskarżonegoA. S. (1)na rozprawie z dnia 11 września 2015 r. (k. 5122),
- pisma zastępcy Prokuratora Rejonowego Szczecin - Zachód (k. 5227),
- wykazu osób uczestniczących w widzeniach zK. B.(k. 5232 – 5239) ,
- akt 1 Ds. 171/15 Prokuratury Rejonowej w Pile
Oceniając zebrany materiał dowodowy Sąd zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa należy do trudnych. Od wydarzeń będących jej przedmiotem minęło 20 lat. Upływ tak długiego czasu miał oczywisty wpływ na pamięć świadków. Dodatkowa trudność dowodowa wynikała z faktu, iż inkryminowane wydarzenia miały miejsce w specyficznym środowisku- zbrodni dokonano w agencji towarzyskiej. Pracujące tam kobiety- wówczas bardzo młode- po traumatycznym zdarzeniu z 1 lipca 1995r, w większości zmieniły profesje i zaczęły „nowe życie”. Część z nich wyjechała za granice, część pozostała w kraju, część założyła rodzinę. O dramatycznych wydarzeniach sprzed lat i o wszystkich okolicznościach związanych z charakterem świadczonej przez nie pracy, kobiety te nie chcą już pamiętać, nie chcą do nich wracać, co ma oczywisty wpływ za ich zeznania.
Nadto, w niniejszej sprawie, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego zaistniały próby nielegalnego oddziaływania na jego przebieg. Zabezpieczone dowody rzeczowe zostały utracone i nie ustalono, co się z nimi stało. Odpowiedzialność karną poniósł za to funkcjonariusz PolicjiR. P.. Próbowano również oddziaływać na treść zeznań świadka anonimowego, który zresztą z tego statusu zrezygnował informując Sąd, że złożył nieprawdziwe zeznania, za chce dobrowolnie poddać się karze.
Sytuacje te zrodziły dla Sądu konieczność szczególnej ostrożności przy ocenie materiału dowodowego. Mając powyższe na względzie, podstawą ustaleń faktycznych Sąd uczynił w głównej mierze materiał dowody zebrany bezpośrednio po zdarzeniu z 1 lipca 1995r, kiedy jeszcze żadne próby nielegalnego odziaływania nie miały miejsca.
Sąd uznał wyjaśnieniaoskarżonegoA. S. (1)za częściowo niewiarygodne (k. 904 – 907, 936 – 939, 1956 – 1959, 2297, 5126 – 5130)
W trakcie pierwszego przesłuchania w sprawie oskarżony nie przyznał się do winy. Odmówił składania wyjaśnień. Na posiedzeniu aresztowym oskarżony nadal nie przyznawał się do winy. Podał że przyjechał z byłego Związku Radzieckiego do Niemiec w 1994 r. Początkowo mieszkał wB.. Później przeprowadził się doE.. Dalej wyjaśnił, że w 1995 r. nie był w Polsce. W trakcie ostatniego przesłuchania w postepowaniu przygotowawczymA. S. (1)podał, że jest niewinny. Odmówił składania wyjaśnień w sprawie. Na pierwszej rozprawie oskarżony podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia. W końcowej fazie postępowania sądowego oskarżony złożył uzupełniające wyjaśnienia wskazując, że w 1995 r. poznał w Niemczech Litwinów. Podał, że mężczyźni ci chcieli wracać na Litwę. Dał im więc mapę samochodową oraz papierosy. Oskarżony nie był w stanie podać danych, które umożliwiałyby identyfikację tych mężczyzn (5126 – 5130).
Oświadczenia o niewinności i wyjaśnienia oskarżonego są niewiarygodne w zakresie, w jakim zaprzeczał popełnieniu obu zarzucanych mu czynów. ŚwiadkowieA. S. (5),A. S. (2),M. P.iM. W. (2)siedziały obok Rosjan w części barowejklubu (...). Mogły się zatem im dokładnie przyjrzeć. ŚwiadekS.stanowczo zeznała, że mężczyzna w garniturze, białej koszuli i krawacie przedstawił się jakoS.. Podobnie opisały go pozostałe kobiety. ŚwiadekO.-P.uzupełniła opis o stwierdzenie, że miał krawat ze spinką. ŚwiadekP. J.zaś podał, że strzelający do niego napastnik był ubrany w garnitur, białą koszulę i krawat ze spinką. Podkreślenia również wymaga, że świadekL.potwierdził, że "przywódca" Rosjan występował jakoS.. ŚwiadekW.rozpoznał zaśA. S. (1)na portrecie pamięciowym z k. 93. Podał, że przedstawiał mu się jako(...). Zeznania wskazanych świadków tworzą spójną całość z opiniami biegłych z zakresu daktyloskopii, z których wynika, że odwzorowania linii papilarnychA. S. (1)znajdują się na blacie stołu, gdzie Rosjanie siedzieli wklubie (...). Linie papilarneA. S. (1)ujawnione też zostały na celofanie paczki papierosówM.zabezpieczonej na tym stole.M. L.zeznał, że z miejsca zdarzenia przewiózł Rosjan doS.. Jego zeznania znajdują również w tym zakresie potwierdzenie w treści opinii daktyloskopijnych. Na mapie znajdującej się w samochodzieM. L.znaleziono bowiem odwzorowania linii papilarnychA. S. (1).M. L.wyraźnie przy tym zeznał, że nie przewoził żadnych innych Rosjan poza napastnikami zklubu (...). Wobec wyżej wymienionych dowodów należało uznać za niewiarygodne oświadczenia i wyjaśnieniaA. S. (1), że jest niewinny. Za stanowiącą jedynie linię obrony nie polegającą na prawdzie należało uznać wyjaśnienia oskarżonego odnośnie znajomości z Litwinami, którym miał przekazać paczkę papierosówM.oraz mapę samochodową Polski. Oskarżony bowiem dopiero na samym końcu postępowania dowodowego „przypomniał” sobie tę okoliczność nie mogąc wszakże podać żadnych danych umożliwiających ustalenie tożsamości owych mężczyzn. Nadto, oskarżony nie wskazał do jakiej miejscowości mężczyźni mieli się udać, celu, w jakim tam podążyli, ani środka lokomocji, którym mieli tam dotrzeć. Oskarżony nie podał też żadnych danych personalnych tych osób, czy też innych cech, na podstawie których można by ich zidentyfikować. Nadto, w żaden sposób oskarżony nie próbował nawet wytłumaczyć faktu, że jego odciski palców znalazły się na szklanym blacie stolika wklubie (...)wP.. Wyjaśnienia oskarżonego we wskazanym zakresie jako sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, niepoparte żadnym innym materiałem dowodowym, należało zatem uznać za niewiarygodne.
W pozostałym zakresie wyjaśnienia oskarżonego były dla Sądu wiarygodne. Okazały się jednak nieistotne w sprawie.
W pełni wiarygodne były natomiast dla Sądu zeznaniaświadkaP. J.(k. 94 – 96, 148 – 151, 590 – 592, 1609 – 1614, 1671 – 1673, 4028 – 4031).
W pierwszych zeznaniach w sprawie świadek zeznał, że w nocy z dnia 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. pracował w charakterze ochroniarza wklubie (...)wP.. Około godziny 04:00 dnia 01 lipca 1995 r. weszło do klubu trzech mężczyzn rosyjskojęzycznych. Po pewnym czasie jeden z nich chciał zadzwonić.P. J.zeznał, że zaprowadził tego mężczyznę do kantorka, gdzie był telefon. ŚwiadekJ.dalej zeznał, że mężczyzna szedł przed nim. Kiedy weszli do kantorka mężczyzna się obrócił i wyciągnął pistolet. WtedyP. J.zauważył, że za nim był drugi mężczyzna. Dalej pokrzywdzony zeznał, że krzyknął „D., on ma broń”. Poprzez otwarte okno krzyk usłyszałD. K. (1), który niezwłocznie wszedł do kantorka. DalejP. J.zeznał, że napastnicy polecieli ochroniarzom, by położyli się na ziemi. Oni jednak usiedli. Wtedy napastnicy, z których drugi w międzyczasie wyciągnął nóż, podeszli doD. K. (1). Pokrzywdzony wstał. Wtedy nożownik zadał mu uderzenie nożem w brzuch.P. J.zeznał, że w powstałym zamieszaniu szklanką rzucił w mężczyznę posługujące się pistoletem. Szklanka uderzyła go w głowę. Wówczas napastnik oddał do niego dwa strzały.P. J.wskazał, że już po postrzeleniu rzucił w kierunku napastnika drugą szklankę, jednakże chybił. Dalej opisał, że szamotał się z mężczyzną z pistoletem. W trakcie walki napastnik próbował ponownie strzelić. Pistolet nie wypalił. Wtedy do pomieszczenia wszedł trzeci Rosjanin. Bił razem z nożownikiemD. K. (1).P. J.zeznał dalej, że w pewnym momencieD. K. (1)udało się uciec z kantorka na zewnątrz. Krzyczał o pomoc.P. J.podał, że był bity przez mężczyznę. Który posługiwał się nożem oraz tego, który do kantorka wszedł jako trzeci. Świadek podkreślił przy tym, że nie widział w tym momencie noża w rękach nożownika. Następnie mężczyźni wybiegli z kantorka. Mężczyzna z pistoletem krzyknął, że tu jeszcze powrócą.P. J.opisał dwóch napastników: mężczyznę z pistoletem i nożownika. Mężczyzna z pistoletem był ubrany czarny garnitur, białą koszulę i krawat ze spinką. Miał około 170 cm wzrostu. Był w wieku około 25 lat, średniej budowy ciała. Miał czarne włosy, czesane na bok, krótkie, proste. Jego twarz była okrągła. Na jednym z policzków miał znamię. Nożownik miał około 180 cm. Był w wieku około 30 lat. Miał średnią budowę ciała. Jego twarz była pociągłą, był ubrany w kurtkę. Jego włosy były ciemne.
W trakcie kolejnych zeznań w sprawie świadek podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania. Dodatkowo zeznał, że napastników pierwszy raz w życiu widział.   W trakcie drugiego przesłuchania w sprawie świadekP. J.nie rozpoznał żadnej osoby znajdującej się na tablicy poglądowej (k. 590 – 592).     W trakcie kolejnych zeznań w śledztwie (k. 1609 – 1614) świadek podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania. Uzupełnił je o stwierdzenie, że nikt nie próbował wpływać na treść jego zeznań w śledztwie.          W trakcie okazania świadekJ.nie rozpoznał oskarżonego. Wskazał jednak, że: „coś mu mówi ten pieprzyk na prawym policzku”.
Na rozprawie świadekP. J.podtrzymał wcześniejsze zeznania w sprawie.  Zeznania świadkaP. J.były dla Sądu w pełni wiarygodne. ŚwiadekJ. O.zeznała, że jeden z Rosjan chciał zadzwonić do hotelu. W tym celuP. J.zaprowadził go do kantorka. Drugi Rosjanin za nim poszedł do tego pomieszczenia. Odnośnie samego zdarzenia w kantorku zeznań innych świadków naocznych nie ma. Jednak świadekO.podała, że słyszała krzykP. J., że napastnik ma broń. Z treści jej zeznań jak i z zeznańM. P.wynika, że w pomieszczeniu barowym było słychać odgłosy walki z kantorka. Dalej zarównoJ. O., jak iM. P.podały, że trzeci Rosjanin tarasował wejście do kantorka. KiedyJ. O.chciała wejść, mężczyzna ten ją odepchnął. Wtedy kobiety uciekły z pomieszczenia.P. J.nie rozpoznałA. S. (1). ObecnośćA. S. (1)pośród napastników jest jednak bezsporna. Jego odciski palców zabezpieczono na blacie stołu w części barowej, gdzie siedzieli Rosjanie, na celofanie paczki papierosów, jaka znajdował się na tym stole oraz na mapie samochodowej znalezionej wM. (...)M. L.. Opinia procesowa z zakresu daktyloskopii jest stanowcza. Jednocześnie opis obu głównych napastników podany przezP. J.jest konkretny, zawiera wiele szczegółów. M. in. na jego podstawie funkcjonariusze Policji sporządzili portrety pamięciowe mężczyzny z pistoletem i nożownika. Były tak dokładne, że na nich świadekW.rozpoznał m. in.A. S. (6), który mu się przedstawił jako(...). M. in.J. O.iM. P.podały podobne opisy sprawców, jak świadekP. J.. Zatem należy uznać zeznania świadka za w pełni wiarygodne odnośnie opisu napastników. NierozpoznanieA. S. (1)jako napastnika na tablicy poglądowej oraz w trakcie okazania nie podważa jednak wiarygodności jakichkolwiek zeznańP. J.. Okazania nastąpiły prawie 20 lat po zdarzeniu, a w tym czasie wyglądA. S. (1)uległ zmianie.
W pełni wiarygodne były dla Sądu zeznaniaświadkaA. S. (2)(k. 18 – 20, 188 – 189, 518 – 520, 1757 – 1759, 1894 – 1897, 2300 - 2303).     Świadek zeznała, że pracowała wklubie (...)wP.. Podała, że dnia 01 lipca 1995 r. o około 03:00 - 04:00 godziny rano weszło do klubu trzech mężczyzn rosyjskojęzycznych. Pierwszy miał około 26 lat, mierzył około 180 cm wzrostu, był normalnej budowy ciała. Był ciemnym blondynem. Ubrany był w czarny garnitur i jasną koszulę.A. S. (2)zeznała, że drugi z mężczyzn ubrany był w czarny garnitur i białą koszulę z krawatem. Miał około 28 – 29 lat, mierzył około 180 cm. Miał ciemne włosy. Dalej, świadek wskazała, że trzeci z mężczyzn miał około 185 cm wzrostu, był jasnym blondynem, miał około 30 lat. Ubrany był na sportowo. Dalej świadek zeznała, że była jedną z kobiet, które przysiadły się do stolika tych mężczyzn. Wskazała, że zamówiono alkohol. Podała też, że mężczyzna opisany jako drugi najwięcej mówił, powiedział, że jest zM.lub że mieszkał wM.. DalejA. S. (2)zeznała, że pierwszy mężczyzna poszedł do barku, gdzie rozmawiał zP. J.. Potem doszedł do niego drugi mężczyzna. Świadek zeznała, że nagle obaj Rosjanie iP. J.zniknęli z jej pola widzenia. Trzeci Rosjanin ciągle przy stole siedział. Dalej świadek podała, że kiedyJ. O.chciała wejść do kantorka trzeci Rosjanin jej to uniemożliwił. Świadek zeznała, że usłyszawszy odgłosy strzelaniny i walki wybiegła z pomieszczenia. Zeznała, że widziała rannychP. J.iD. K. (1).
W trakcie drugich zeznań w śledztwie świadek podała, że trzech Rosjan nie widziała przed dniem 01 lipca 1995 r. wklubie (...)”, gdzie pracowała od lutego 1995 r. W trakcie okazania tablic poglądowych świadekA. S. (2)zeznała, że nie rozpoznała żadnego z przedstawionych na nich mężczyzn. (k. 518 – 520). W trakcie kolejnych zeznań świadek podała, że po wyglądzie – ubiorze Rosjan miała wrażenie, że są członkami środowiska przestępczości zorganizowanej. Świadek nadto zeznała, żeJ. O.pełniła funkcję zastępcy właściciela w klubie. Wskazała też, żeJ. O.po zdarzeniu w rozmowie z pracownikami klubu zakazała im udziału w pogrzebieD. K. (1), jak też rozmów na temat jego przebiegu.       Podczas okazania osoby świadek nie rozpoznałaA. S. (1)jako jednego z uczestników zdarzenia z dnia 01 lipca 1995 r. Zeznała jednak, że kojarzyA. S. (1). Nie potrafiła jednak powiedzieć skąd i gdzie go widziała. Jego postawa i uczesanie uznała za charakterystyczne. Jednoznacznie natomiast wykluczyła udział w zdarzeniu pozostałych dwóch osób (osób przybranych do czynności).     Świadek na rozprawie podtrzymała swojej wcześniejsze zeznania. Podała, że nie potrafiła powiedzieć, co zwróciło jej uwagę w wyglądzieA. S. (1). Wskazała, że oskarżonego „kojarzyła”. Podała też, że oskarżony podczas okazania robił wrażenie nerwowego. Dalej świadek zeznała, że uczestniczyła w czynnościach sporządzenia portretu pamięciowego.
Zeznania świadka były logiczne i spójne. Zalazły nadto potwierdzenie w innym materiale dowodowym. Pozostałe bowiem kobiety będące w klubie, jak iP. J.zeznali, że dnia 01 lipca 1995 r. w godzinach porannych trzech Rosjan weszło do klubu. Opis mężczyzn podany przez świadków był zbieżne ze wskazanym przezA.S.. I tak zarówno świadkowieM. P., jak iP. J.podali, że napastnik był ubrany w garnitur, białą koszulę i krawat ze spinką. Świadek także opisała, że pierwszy i drugi mężczyzna weszli do kantorku zP. J., gdzie doszło do napadu na ochroniarzy. Trzeci Rosjanin natomiast blokował kobietom wejście do środka. Także ten fragment zeznań świadka potwierdziły w swoich zeznaniach m. in.M. P.iJ. O.. Podobnie zeznał również świadkaP. J.wskazując, że dwóch mężczyzn weszło z nim do kantorka, gdzie wyciągnęli broń.A. S. (2)nie rozpoznałaA. S. (1)jako jednego z napastników. Nie podważa to jednak wiarygodności jej zeznań. Od chwili zdarzenia minęło blisko 20 lat. Wygląd oskarżonego mógł zatem zatrzeć się w pamięci świadka, zwłaszcza, że widziała go zaledwie jeden raz, przez niedługi czas i to przy słabym oświetleniu panującym w klubie nocnym. Nadto, należy mieć na względzie, iż wydarzenia z 01 lipca 1995r z pewnością były dlaA. S. (2)(jak i pozostałych uczestniczących w nich osób) traumatyczne. Świadek mogła czuć się bezpośrednio zagrożona, skoro w niewielkim pomieszczeniu użyta została broń palna. Naturalne jest więc, że świadek starała się wyprzeć wygląd napastników ze swojej pamięci, przez co oskarżonego nie rozpoznała.
W pełni wiarygodne były dla Sądu zeznaniaświadkaM. P.(k. 34 – 35, 131 – 132, 145, 513 – 515, 933 – 935, 2298 - 2300)
Świadek w trakcie pierwszego przesłuchania zeznała, że w godzinach porannych dnia 01 lipca 1995 r. przebywała wklubie (...). Podała, że około godziny 04:00 do klubu weszło trzech Rosjan. Świadek opisała ich w sposób następujący: pierwszy miał około 30 lat, mierzył około 170 – 175 centymetrów wzrostu. Był to brunet o śniadej cerze i średniej budowie ciała. Wskazała, że ubrany był w czarna marynarkę i spodnie, białą koszulę i kolorowy krawat ze spinką. Drugi mężczyzna miał rude włosy i jasną twarz. Ubrany był kurtkę jasno różową lub czerwoną. Miał około 30 lat, mierzył około 175 cm wzrostu. Trzeci mężczyzna miał około 30 lat, włosy ciemne, cerę śniadą, włosy uczesane na bok. Według opisu świadka mężczyzna ten ubrany był w marynarkę i czarne spodnie. Świadek zeznała, że pierwszy mężczyzna przedstawił się jakoS.. Dalej podała, że w klubie mężczyźni ci pili z pracującymi tam kobietami alkohol. Wskazała, że w pewnym momencieS.zapytał, czy może zatelefonować, na coP. J.wyraził zgodę. Świadek dalej zeznała, że w pewnym momencie Rosjanie wstali od stołu. Podała, że nagle usłyszała krzyk „ała”.M. P.zeznała dalej, żeJ. O.próbowała wejść do kantorka, ale rudy Rosjanin jej to uniemożliwił. Wskazała, że wraz z pozostałymi kobietami uciekła z pomieszczenia, pozostała jedynie kobieta opseudonimie (...). Świadek dalej zeznała, że kiedy weszła ponownie do lokalu widziała rannegoP. J., a przed budynkiem rannegoD. K. (1).            W trakcie drugich zeznań w niniejszej sprawie świadek podtrzymała swojej pierwsze zeznania.
Świadek uczestniczyła w okazaniu jejA. P. (2),W. Ż.orazW. P.. Wskazała, że żadnego z nich nie rozpoznaje.      W trakcie postępowania przygotowawczego okazano świadkowiO.–P.tablicę poglądową z podobiznami m. in.A. S. (1). Nie rozpoznała żadnego z mężczyzn z tablicy poglądowej (k. 513 – 515). W trakcie okazania świadkowiA. S. (1)przez lustro fenickie nie rozpoznała go (k. 933 – 935).     Na rozprawie świadek podtrzymała wcześniej złożone zeznania. Uzupełniła je podając, że na stoliku, przy którym usiedli Rosjanie, nie było wcześniej żadnych szklanek, ani paczki papierosów, a szklany blat był wyczyszczony. Świadek wskazała, że kiedy owi mężczyźni podeszli do stolika znajdowały się na nim tylko wazon, świeczki i popielniczka. Nadto świadek zeznała, że już po zdarzeniu doszło do spotkania zJ. O.. Świadek zapewniła, że podczas tego spotkania nikogo nie nakłaniano do składania fałszywych zeznań.
Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Odnośnie pobytu trzech Rosjan w lokalu dnia 01 lipca 1995 r. zeznania świadka korespondowały z zeznaniami m. in.J. O.,A. S. (2)iP. J.. ŚwiadekO.–P.zeznała, że dwóch mężczyzn było ubranych w czarne marynarki i odpowiednie spodnie, a jeden z nich nosił krawat. Był toS.. Trzeci mężczyzna był ubrany na sportowo. Także te zeznania jednoznacznie potwierdzili świadkowieO.,S.iJ.. To samo dotyczy dalszego opisu zdarzenia przez świadka. W szczególnościJ. O.podała, że kiedy słyszała odgłosy walki z kantorka próbowała tam wejść. Jednak mężczyzna ubrany na sportowo uniemożliwił jej to. Na to kobiety z pomieszczenia uciekły.     Świadek bezspornie nie rozpoznałaA. S. (1)w trakcie okazania. Jednak okoliczność ta nie podważa jej wiarygodności. Pomiędzy zdarzeniem i okazaniem minęło blisko 20 lat. Kierując się doświadczeniem życiowym i zasadami racjonalnego rozumowania należy uznać, że świadek mogła nie rozpoznaćA. S. (1)po upływie tak długiego czasu. Podkreślenia też wymaga, że oskarżony był jednym z wielu mężczyzn, którzy byli gośćmi lokalu(...)wP., a z pewnością nie należał do stałych klientów, zatem jego wygląd mógł nie utrwalić się w pamięci świadka. Nadto, jak wskazano wcześniej, wydarzenia z 01 czerwca 1995r były również dlaM. P.traumatyczne, więc starała się o nich zapomnieć „usuwając” wygląd napastników z pamięci. Mechanizm wyparcia jest naturalną reakcją psychiki człowieka na trudne przeżycia.
Również zeznaniaświadkaM. W. (2)(uprzednioW.)Sąd uznał za w pełni wiarygodne (k. 40 – 41, 134 – 135, 146, 509 – 512, 2305 - 2306).
W trakcie pierwszego przesłuchania świadek zeznała, że pracowała wklubie (...). Podała, że dnia 01 lipca 1995 r. około godziny 03:00 rano weszło do klubu trzech mężczyzn rosyjskojęzycznych. Świadek opisała ich następująco: pierwszego jako mężczyznę w wieku około 30 lat, o wzroście 165 cm, ciemnych włosach i oczach. Podała że mężczyzna ten ubrany był w marynarkę koloru ziemnego, białą koszulę i kolorowy krawat.M. W. (2)wskazała nadto, że obaj pozostali mężczyźni mieli około 170 – 175 cm zrostu. Drugi miał jasną cerę i włosy ciemne, ubrany był na sportowo w ubiór koloru czerwonego. Świadek oceniła go na około 30 lat. Trzeciego mężczyznę świadek opisała jako około 30 letniego. Podała, że ubrany był w marynarkę i spodnie. Dalej świadek zeznała, że mężczyźni usiedli przy stoliku. Podała, że przysiadły się do nich kobiety i zamówiono alkohol. Świadek zeznała dalej, że w pewnym momencie jeden z mężczyzn, który nie był ubrany na sportowo, chciał zadzwonić. Udał się zaP. J.do kantorka. Świadek zeznała, że później pozostali mężczyźni odeszli od stolika. Po pewnym czasie było słychać odgłosy sprzeczki.M. W. (2)podała, żeJ. O.poleciła, by dziewczyny opuściły lokal. Świadek nadto zeznała, że kiedy kobiety wróciły do lokalu, zauważyła rannegoP. J..
W trakcie drugich zeznań w sprawie świadek podtrzymała wcześniejsze zeznania. Stwierdziła, że w przeszłościP. J.pobił się z nieustaloną osobą.    W trakcie okazania świadkowiW. Ż.,W. P.iA. P. (2)podała, że żadnego z nich nie rozpoznaje jako uczestnika zdarzenia z lipca 1995 r. wklubie (...)(k. 146).         W trakcie okazania świadkowi tablicy poglądowej z podobizną m. in.A. S. (1)nie rozpoznała go jako uczestnika zdarzenia z dnia 01 lipca 1995 r.    Na rozprawie świadek podtrzymała zeznania złożone w śledztwie. Stwierdziła, że nie pamiętała, czy po zdarzeniu ktoś stół sprzątał. Potwierdziła, że uczestniczyła w sporządzaniu portretu pamięciowego sprawców zdarzenia.        Zeznania świadka były w ocenie Sądu logiczne i konsekwentne. Znalazły potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym. Mianowicie świadekO.zeznała, że do klubu weszło około 04:00 godziny dnia 01 lipca 1995 r. trzech mężczyzn. Byli to Rosjanie. Mężczyźni siedzieli przy stole z kobietami. Potem jeden z nich chciał zatelefonować. Kiedy wszedł do kantorka zP. J.drugi również się tam udał. Trzeci tarasował wejście do kantorka. Pozostali świadkowie także potwierdzili zeznaniaM. W. (2)odnośnie wyglądu mężczyzn. I takA. S. (2)podała, że dwóch mężczyzn było ubranych elegancko w garnitury, jeden z nich miał krawat. Trzeci był ubrany na sportowo. Portrety pamięciowe sporządzone m. in. za pomocąM. W. (2)zostały potwierdzone przez świadkaW., który rozpoznał(...)oraz drugiego Rosjanina, którzy u niego mieszkali. Zeznania natomiast świadka co do ucieczki kobiet z lokalu znalazły potwierdzenie w zeznaniach kierowców autobusów, których uwagę przykuły biegnące ulicą, bądź ukrywające się w krzakach półnagie kobiety.     Świadek bezspornie nie rozpoznałaA. S. (1)na tablicy poglądowej, jak i w trakcie okazania. Należy jednak mieć na względzie, że pomiędzy zdarzeniem, a tymi czynnościami upłynęło wiele czasu. Zatem – kierując się doświadczeniem życiowym i zasadami racjonalnego rozumowania – obrazA. S. (1)mógł ulec zatarciu w jej pamięci. Trzeba też pamiętać, iż wyglądA. S. (1)zmienił się na przestrzeni tych dwóch lat, oskarżony nieco się zestarzał, posiwiały też jego włosy. Nic więc dziwnego, że świadek oskarżonego nie rozpoznała.
W pełni wiarygodne były dla Sądu zeznaniaświadkaA. S. (5)(uprzednioT.)(k. 47 – 49, 162 – 164, 516 – 517, 1595 – 1597, 2303 - 2305).   Świadek w trakcie pierwszych zeznań w sprawie podała, że pracowała 01 lipcu 1995 r. wklubie (...). Wskazała, że około godziny 04:00 rano weszło trzech mężczyzn rosyjskojęzycznych do klubu. Świadek opisała ich następująco: pierwszy z nich miał około 170 cm wzrostu, czarne włosy zaczesane w bok z przedziałkiem, okrągłą twarz, czarne brwi. Wskazała, że ubrany był w czarny garnitur, białą koszulę i kolorowy krawat. Drugi mężczyzna był według świadka w wieku około 28 lat. Był jasnym blondynem. Ubrany był w czerwoną kurtkę dżinsową. Trzeci mężczyzna – jak opisałaA. S. (5)- miał około 30 lat, wzrost około 178 cm, ciemny kolor włosów. Świadek zeznała, że mężczyzna ten ubrany był w czarny garnitur, białą koszulę i krawat. Świadek zeznała nadto, że pierwszy z mężczyzn przedstawił się jakoS.. Podała, że zamówiono alkohol. Świadek dalej zeznała, żeS.i trzeci mężczyzna weszli do kantorka żeby zadzwonić, wraz z nimi wszedł równieżP. J.. Dalej świadek zeznała, że w pewnym momencie słyszała krzykP. J.: „J.,J.”. Wskazała, że kiedyJ. O.próbowała przejść do kantorka sortowo ubrany mężczyzna zagrodził jej swoim ciałem drogę i dwukrotnie ją odepchnął. Świadek zeznała, że w tym momencie usłyszała dwa strzały. Kobiety uciekły z pomieszczenia. Nadto świadek zeznała, że kiedy uciekała również Rosjanie wybiegli z klubu i pobiegli w kierunkuulicy (...). Kiedy wróciła w miejsce zdarzenia widziała rannychP. J.iD. K. (1).
W trakcie drugich zeznań w sprawie świadek podtrzymała pierwsze zeznania złożone w śledztwie. Dodała, że pewien czas przed dniem 01 lipca 1995 r.P. J.bił się z dwoma mężczyznami w klubie. Przyczyny zajścia nie była w stanie podać. Nadto dodała, że Rosjanie w jej ocenie niczego nie dotykali poza szklankami z napojami i menu.     W trakcie okazaniaA. S. (5)tablicy poglądowej świadek nie rozpoznała żadnego z mężczyzn, jako uczestnika zdarzenia wklubie (...)dnia 01 lipca 1995 r. Na okazanej świadkowi tablicy znajdowało się m.in. zdajecieA. S. (1).(516 – 517).
W trakcie okazania świadkowiA. S. (1)przez lustro fenickie również go nie rozpoznała (k. 1595 – 1597).         Na rozprawie świadek podtrzymała swoje zeznania w sprawie. Uzupełniła je o stwierdzenie, że uczestniczyła w sporządzeniu portretów pamięciowych sprawców.  Zeznania świadka były logiczne, konsekwentne i spójne. Podkreślenia wymaga, że świadek podała w swoich zeznaniach liczne szczegóły, zwłaszcza co do opisu Rosjan. Zeznania jej tworzą spójną całość z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym. I tak m. in. świadekA. S. (2)zeznała, że dwóch mężczyzn było ubranych w garnitury czarne i białe koszule. Jeden z nich miał krawat. ŚwiadekO.–P.zeznała, że mężczyzna w krawacie ze spinką wszedł do kantorka.P. J.potwierdził zaś, że ten mężczyzna do niego strzelał. Świadkowie, w szczególnościJ. O.iM. W. (2)zeznały, że trzeci mężczyzna tarasował wejście do kantorka. Sąd nie miał zatem powodów do tego, by wiarygodność zeznań świadka kwestionować.    Wiarygodności tej nie podważa fakt, że świadek nie rozpoznała oskarżonego na tablicy poglądowej, ani w trakcie okazania. Należy mieć bowiem na względzie, że pomiędzy tymi czynnościami, a zdarzeniem upłynęło wiele czasu, podczas którego wygląd oskarżonego uległ zmianie. Jak wskazano też wcześniej, na wymazanie z pamięci świadka wyglądu oskarżonego wpływ mógł mieć traumatyczny charakter owych wydarzeń z czerwca 1995r.
Sąd uznał również za wiarygodne zeznaniaświadkaM. Z. (1)(uprzednioB.)(k. 21 – 24, 129 – 130, 2324 - 2325).       Świadek zeznała, że w dniu 01 lipca 1995 r. rano pracowała wklubie (...). W trakcie napadu na klub znajdowała się na pierwszym piętrze z klientem. Nagle usłyszała straszliwy hałas z dołu. Uciekła do łazienki na piętrze, klient uciekł przez balkon. Świadek dalej zeznała, że kiedy zeszła na dół zauważyła rannegoP. J.. Przez okno widziała zaś rannegoD. K. (1).           W trakcie drugiego przesłuchania w sprawie świadek podtrzymała wcześniejsze zeznania.            Również na rozprawie świadek podtrzymała swoje zeznania ze śledztwa.  Świadek w sposób rzeczowy i konkretny opisała zdarzenia, jakie zapamiętała. Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. ZeznaniaM. Z. (1)korespondowały z innym osobowym materiałem dowodowym I tak świadekJ. B.w swoich zeznaniach wskazała, że w chwili napadu znajdowała się z klientem na pierwszym piętrze, a drogiego klienta obsługiwałaM. Z. (1),ps. (...). Z treści zaś zeznań m. in. świadkówJ. O.iA. S. (2)wynika, żeP. J.po napadzie znajdował się w budynku, aD. K. (1)został znaleziony na zewnątrz. Za wiarygodnością zeznań świadka przemawia też fakt, że opisała jedynie te wydarzenia, jakie były jej znane, nie starając się nikogo oczernić, czy też przekazać informacji zasłyszanych od innych osób. Podana przez świadka wersja przebiegu zdarzeń uzupełnia opis przedstawiony przez pozostałych pracownikówklubu (...). Sąd nie miał zatem powodów do kwestionowania wiarygodności jej zeznań.
Wiarygodne były dla Sądu zeznaniaświadkaD. K. (2)(k. 116 – 118, 1766 – 1768, 2321 - 2323). W trakcie pierwszego przesłuchania w sprawie świadek podał, że był pełnomocnikiem żonyR. M., właścicielaklubu (...). Wskazał, że dnia 29 czerwca 1995 r. rano zlecił poinformowanieR. M.o tym, że wyjeździła na kilka dni do Niemiec. Dalej świadek zeznał, że dnia 29 czerwca 1995 r. był w Niemczech przed 10:00 godziną. Dnia 01 lipca 1995 r. około 13:00 – 14:00 godziny dowiedział się od znajomego, żeR. M.go poszukiwał. Nadto zeznał, że dopiero dnia 04 lipca 1994 r. przyjechał ponownie doP.. W rozmowie zJ. O.dowiedział się, że napastników wcześniej nigdy w klubie nie widziała.   W trakcie kolejnych zeznań podał w sprawie, że nie znał nikogo zeS.określanego jako(...).(...)zP.znał z widzenia. Świadek podkreślił, że żaden z wymienionych mężczyzn nigdy nie był wklubie (...). Dalej zeznał, że nikomu nie płacił haraczu za prawo do prowadzeniaklubu (...). Podkreślił, że również nie kupował od nikogo narkotyków.        Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. ZeznaniaD. K. (2)znalazły potwierdzenie w zeznaniachR. M., który podał, żeklub (...)nie płacił haraczu w związku z prowadzeniem klubu. Świadek ten zaprzeczył nadto, jakoby uczestniczyli w jakichkolwiek czynnościach przestępczych. To samo dotyczyło ewentualnych powiązań z(...)lub(...).
Na rozprawieD. K. (2)podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania. Dodał, że w klubie było można palić. Sprzedawano tam również papierosy.
ZeznaniaD. K. (2)były stosunkowo zwięzłe. Nie wpłynęło to jednak na zakwestionowanie ich wiarygodności, zwłaszcza że świadek nie był obecny wklubie (...), kiedy pojawili się w nim trzej rosyjskojęzyczni mężczyźni. Przebieg wydarzeń więc świadek znał jedynie z relacji pracowników klubu. Zeznania natomiast świadka odnośnie kwestii płacenia haraczu oraz przestępczości narkotykowej mają w sprawie drugorzędne znaczenie, jako nie mające bezpośredniego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnejA. S. (1). Sąd nie miał zatem powodów do tego, by wiarygodność zeznań świadka zakwestionować.
Również wiarygodne dla Sądu były zeznaniaświadkaR. M.(k. 81 – 83, 1762 – 1765, 2326 - 2330).
W trakcie pierwszych zeznań w sprawie świadek podał, że pod adresemul. (...)wP.mieściły się w 1995 r. dwie agencje towarzyskie:(...)i(...). Właścicielem(...)byłD. K. (2). W wypadku(...)współwłaścicielem była żonaR. M.,A. M..R. M.podkreślił, że był zarówno pełnomocnikiem swojej żony, jak iD. K. (2).
Przesłuchiwany w sprawie powiedział, że zasadniczo nie było żadnych problemów w funkcjonowaniu klubów. Na początku maja 1995 r.P. J.został uderzony przez jednego z klientów. Sam również zdołał zadać temu klientowi cios.      Odnośnie zdarzenie z dnia 01 lipca 1995 r. świadek zeznał, że około 4:10 lub 4:15 zadzwonił doklubu (...). W trakcie rozmowy dowiedział się o napadzie na klub. Od razu udał się naul. (...)wP..
W trakcie drugich zeznań w śledztwieR. M.podał, że nie znał(...). Wskazał, że mężczyznę o pseudonimie(...)poznał z racji zamieszkiwania w przeszłości na tym samym osiedlu wP.. Stwierdził, że nie płacił okupu za ochronę swoich klubów. Podkreślił nadto, że nie miał jakichkolwiek informacji o tym, żebyD. K. (2)płacił komukolwiek okup. Dalej świadek zeznał, że nie nabył narkotyków od(...). Odnośnie zdarzenia z dnia 01 lipca 1995 r. dodał, że w tym czasieD. K. (2)przebywał w Niemczech. Dopiero dwa tygodnie po zdarzeniu pojawił się ponownie wP.. Świadek zeznał nadto, że krążyły pogłoski, że zabójcaD. K. (1)wcześniej zabił jakiegoś dziennikarza wM.oraz że był powiązany z grupami przestępczymi zeS.iW..
Na rozprawie świadek podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania. Dalej podał, żeP. J.po zdarzeniu opowiedział mu, że Rosjanie przed rozpoczęciem ataku rozpytywali jego orazD. K. (1)o to, kto jest właścicielem klubu oraz o zatrudnionych w klubie pracowników. Świadek opisał również treść rozmów, które prowadził z pracownikami klubu po napadzie.
Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Nadto znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadkaD. K. (2), który podał, że był pełnomocnikiemA. M.wklubie (...)ZeznaniaR. M.korespondowały nadto z zeznaniamiD. K. (2)co do tego, że klub nie płacił nikomu okupu, jak też co do kwestii związanych z przestępczością narkotykową.
Zdaniem Sądu,R. M.nie przedstawił Sądowi pełni swojej wiedzy na temat funkcjonowaniaklubu (...)wP.. Jest bowiem rzeczą powszechnie znaną, iż w Polsce w latach 90 –tych kluby nocne chcąc funkcjonować na rynku, musiały płacić grupom przestępczym uzgodnione kwoty za „ochronę”. Kwoty te przekazywane „z rąk do rąk” nie były ewidencjonowane, nie były opodatkowane, nic więc dziwnego że świadkowie niechętnie zeznawali w Sądzie na okoliczność ich płacenia. Nie podważa to jednak oceny zeznańR. M.w odniesieniu do przebiegu zdarzenia z dnia 01 lipca 1995r jako wiarygodnych, skoro świadek znał je jedynie z relacji innych osób i opisał je tak, jak zostały mu przekazane przez pracowników klubu.
W pełni wiarygodne dla Sądu były zeznaniaświadkaJ. G.(k. 283 – 285, 606 – 608, k. 27 – 28 akt Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków we Wrocławiu o sygn. akt III Ko 1667/14).
W trakcie składania pierwszych zeznań w śledztwieJ. G.podał, że poznałM. L.w październiku lub listopadzie 1994 r. Zaczęli się kolegować. Dalej świadek zeznał, że w kwietniu zaczęli rozważać zaangażowanie się w obrót resorami wagonowymi z(...). PonieważJ. G.znał szereg osób zK.i okolic, jeździł tam zM. L.. Szukali kontaktów biznesowych. ŚwiadekG.zeznał, że równieżM. L.sam jeździł doK. D.. Nadto podał, żeM. L.widział dnia 03 lub 04 lipca 1995 r. wK. D.. Był z nim nieznany mu mężczyzna w wieku około 30 lat, szatyn. Dalej świadekG.zeznał, że wypożyczył na około godzinę samochódM. L.. Widział w samochodzie, na tylnych siedzeniach mapy.
Świadek zeznał, że w późniejszym okresie utrzymywał kontakt telefoniczny zM. L.. Na jego prośbę przechowywał w swoim mieszkaniu dokumentyM. L.przewidziane do założenia spółki. Wskazał, że informowałM. L., że jego samochód został zabezpieczony przez Policję.        W trakcie drugiego przesłuchania świadek oświadczył, że kiedyś utrzymywał kontakty zM. L.. Wskazał, że w chwili składania zeznań nie pamięta już okoliczności sprawy. W fazie postępowania sądowego świadek – przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia – Krzyków we Wrocławiu o sygn. akt III Ko 1667/14 – podał, że podtrzymuje wcześniej złożone zeznania podkreślając, że zerwał kontakty ze środowiskiem opisanym w swoich zeznaniach.
Sąd uznał zeznania świadka za w pełni wiarygodne. Zeznania świadka tworzą spójną całość z zeznaniami świadkaW. S.(k. 293), który podał, że w lipcu 1995 r. prowadził kawiarnie wK. D., a na przełomie czerwca i lipca 1995 r.M. L.był u niego przez około 20 minut z nieznanym mu mężczyzną. Zeznania świadka co do pobytuM. L.wK. L. (2)potwierdził on sam w swoich wyjaśnieniach i zeznaniach. Nadto świadekA. K. (1)spodP.zeznał, że dnia 03 lipca 1995 r.M. L.pozostawił u niego samochód markiM. (...). Samochód ten został zabezpieczony przez Policje, co wynika m. in. z protokołu jego oględzin. Sąd uznał więc zeznaniaJ. G.za w pełni wiarygodne.
Sąd uznał zeznaniaświadkaM. L.(uprzednioA.)za wiarygodne w części (k. 528 – 542, 544 – 545, 552 – 554, 601 – 604, 948 – 950, 954 – 960, 2489 - 2492).
W trakcie składania pierwszych wyjaśnień w postępowaniu przygotowawczym 3 Ds. 2058/95M. L.podał, że w 1995 r. znajomy opseudonimie (...)zapytał go, czy mógłby wozić Rosjan za pieniądze. Zasadniczo mieliby pokonywać trasę od wschodniej granicy do zachodniej. Świadek zeznał, że wyraził na to zgodę. W ten sposób poznał mężczyznę rosyjskojęzycznego, który przedstawił się jako(...), ale występował również jakoS.. Świadek zeznał, żeS.miał około 173 cm wzrostu, był szatynem, czesał się do tyłu. Wskazał, że przewiózłS.dwa razy na trasieP.–S.–P.i jeden raz na trasieP.–W.–P.. Dalej zeznał, że za pośrednictwemS.poznał dwóch kolejnych Rosjan. Jeden z nich przedstawił się jakoM.. Imienia trzeciego świadek nie pamiętał. Z wszystkimi trzema Rosjanami przejechał dwa razy trasęP.–S.–P.. Woził ich również wP.doklubu (...)i tam się z nimi spotykał.  Odnośnie zachowania Rosjan wklubie (...)podał, że jeden razS.poranił psaK. K. (1)nożem. Zwierzę się wykrwawiło. Nadto w trakcie urodzinS.jego gość, Polak o imieniuA., strzelał w pomieszczeniu barowym klubu.    Odnośnie zdarzenia z nocy z 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. świadek podał, żeS.i pozostałych dwóch Rosjan spotkał wB..M. l.zeznał, że mężczyźni polecili mu, by zawiózł ich do „innego burdelu”.S.mówił mu, jak ma jechać. Świadek podał, że kiedy przyjechali do klubu, mężczyźni polecili mu, by zaparkował w bocznej uliczce. Sami poszli do klubu. Świadek dalej zeznał, że czekając na powrót mężczyzn usnął w samochodzie. Obudzili go Rosjanie, którzy biegiem wrócili do samochodu nakazując, by szybko odjechał.M. L.zeznał, że pojechali przezP.doS.. GdzieS.iM.wyszli z samochodu. Po pewnym czasie powrócił tylkoM., który polecił by jechali doR.. Świadek dalej zeznał, że następnie udał się do znajomegoW. S.. Tam spotkałJ. G.. Odnośnie samochodu świadek podał, że mężczyzna, którego danych nie pamiętał odstawił samochód do warsztatu. Zeznał nadto, że zP.pojechał pociągiem doP..M. l.zeznał nadto, że wP.spotkał się zK. K. (1), a kKiedy dowiedział się, co stało się wKlubie (...)uciekł doB..  W drugich wyjaśnieniachM. L.podał, że w trakcie jazdy doS.zauważył, żeS.miał ranę w okolicach pachwiny o długości około 1,5 centymetra (k. 538 – 539)
Nadto w wyjaśnieniach z k. 540 – 542 podtrzymał wcześniej prezentowaną wersję przebiegu wydarzeń. W wyjaśnieniach z k. 544M. L.podtrzymał treść wcześniejszych wyjaśnień w sprawie.
Przez Sądem Rejonowym w Poznaniu w sprawie V K 1521/96M. L.podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia wskazując tym razem, że razem z kolegą odstawił samochód do warsztatu samochodowego.         W trakcie przesłuchania w niniejszej sprawie w charakterze świadkaM. L.podał, że okoliczności sprawy już nie pamięta z uwagi na upływ czasu. W trakcie okazania mu tablicy poglądowej dodał, że nie rozpoznał na niej żadnej z okazanych mu osób, w tymA. S. (1)(k. 601 – 604).        W trakcie kolejnego przesłuchania świadek podtrzymał wcześniejsze zeznania w sprawie (k. 954 – 960).          Na rozprawie świadek podtrzymał wyjaśnienia i zeznania złożone w śledztwie.A. S. (1)nie rozpoznał jako jednego z trzech Rosjan. Uzupełnił jednak swoje wyjaśnienia i zeznania o to, że faktycznie wszyscy trzej Rosjanie wysiedli z jego samochodu wS., on zaś udał się doP.. Nadto wskazał, że w trakcie pobytu wB.rozmawiał z(...),(...), i(...). Nie był nakłaniany do złożenia określonych wyjaśnień lub zeznań. Zeznania świadka odnośnie opisu jego relacji z Rosjanami były dla Sądu wiarygodne, jako korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie. ŚwiadekK.mianowicie potwierdził w swoich zeznaniach, żeM. L.przywoził doklubu (...)trzech Rosjan, spośród których jeden zabił nożem psaK. K. (1). NadtoK. K. (1)potwierdził, że wklubie (...)doszło do użycia broni palnej. Wskazał jednak, że sprawcami nie byli Rosjanie. Fakt pobytuM. L.po dniu 01 lipca 1995 r. wK. D.iP.potwierdzili w swoich zeznania świadkowieJ. G.,W. S.iA. K. (1).W. S.podał, że u niego w restauracji byłM. L.wraz z nieznanym mu mężczyzną.J. G.także wskazał, że spotkał w tym czasieM. L.. ŚwiadekK.zaś w swoich zeznaniach opisał, jakM. L.pozostawił u niego swój samochód. Z protokołu zatrzymania pojazdu wynika, że Policja zabezpieczyła samochódM. (...)właśnie w warsztacieA. K. (1). Sąd uznał wyjaśnienia i zeznaniaM. L.za niewiarygodne w zakresie, w jakim twierdził- we wcześniejszym etapie postępowania, że Rosjan zawiózł doR.. Świadek na rozprawie wyraźnie podał, że w rzeczywistości pozostawił wszystkich trzech mężczyzn wS., a wcześniej podał inną wersję w obawie przed odpowiedzialnością karną związaną z jego udziałem w zabójstwie. ZeznaniaM. L.w tym zakresie były logiczne. Zrozumiałym jest, iż szokujące dla świadka mogło być uzmysłowienie sobie, że może być powiązany ze zbrodnią zabójstwa, czego świadek nie przewidywał. Czym innym jest bowiem wykonywanie zlecenia przewozu poleconych przez znajomego mężczyzn w obrębie kraju i na granicę, w celach zarobkowych, a czym innym udział w zabójstwie. Wydarzeń z nocy z 30 czerwca na 01 lipca 1995rM. L.z pewnością swoim zamiarem nie obejmował. Wykonywał jedynie kolejne zlecenie przewiezienia trzech rosyjskojęzycznych mężczyzn. Zawiózł ich tym razem do klubu nocnego przypuszczając- zapewne- że zamierzają skorzystać ze świadczonych tam usług seksualnych. Przebieg wydarzeń zapewne przekroczył wyobrażenie świadka o zakresie świadczonych wobec mężczyzn usług, skutkiem czego przeraził się konsekwencji. Przybycie zdenerwowanych mężczyzn biegiem do samochodu, wydane mu polecenia natychmiastowej ucieczki, ich rozmowy i stres uzmysłowiłyM. L., że dokonali w klubie przestępstwa. Zresztą z rozmów Rosjan wynikało, że „coś poszło nie tak”. Rozmowy wprawdzie prowadzone były po rosyjsku, jednakże oczywiste jest że dla osoby w wiekuM. L.nauka tego języka w szkole była obowiązkowa, więc treść tych rozmów zrozumiał. Świadek zresztą nie przeczył, że z mężczyznami tymi bez problemu się porozumiewał. Zdaniem Sądu więc,M. L.uzmysłowiwszy sobie, że może być oskarżony o udział w zabójstwie zeznał, że zawiózł mężczyzn doR., podczas gdy w rzeczywistości pozostawił ich w okolicachS.. Obawiając się, że Policja go szuka, jak też że poszukuje jego samochodu,M. L.pojazd zostawił uA. K. (1), a sam pojechał pociągiem doP., a następnie doB.. Świadek zresztą na późniejszym etapie postępowania swoje stanowisko zmienił tłumacząc dlaczego wcześniej podał nieprawdziwe informacje. ZeznaniaM.L.(złożone w późniejszym etapie postepowania), że Rosjan zawiózł doS.są logiczne. Rosjanie byli związani ze środowiskiem przestępczymS.. Nie mieli żadnego powodu, żeby udawać się doR.. Żaden że świadków nie widział wP.lub wK. D.żadnego mężczyzny pochodzenia niepolskiego.
M. L.nie rozpoznałA. S. (1). Należy jednak mieć na względzie, że od ich ostatniego spotkania upłynęło blisko 20 lat. Nadto zdarzenie było traumatyczne dlaM. L.. W pierwszych zeznaniach w sprawie podał, że próbował o wszystkim zapomnieć. Trzeba przy tym mieć na uwadze fakt, że niniejsza sprawa związana jest z działalnością zorganizowanych grup przestępczych.  Chaotyczne działaniaM. L.bezpośrednio po zdarzeniu, pozostawienie samochodu wP., ucieczka doB., powrót do Polski, treść składanych zeznań i wyjaśnień wyraźnie dowodzą, że nie radził sobie z zaistniałą sytuacją. Nie wiedział co robić. Był przerażony. Po bez mała roku zdecydował się wrócić do Polski i sam zgłosił się na Policję, by złożyć wyjaśnienia i ponieść odpowiedzialność. Przyznał się do popełnienia przestępstwa pomocnictwa w zabójstwie, za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Poznaniu. Po wydaniu wyroku i wykonaniu kary, dlaM. L.ta sprawa się zakończyła. Rozpoczął inne życie, nie wchodził w konflikt z prawem, zerwał kontakty ze światem przestępczym. O wydarzeniach z 1995 r nie chciał  pamiętać. Wygląd sprawców owych wydarzeń świadek mógł wyprzeć ze swojej pamięci. Jest to naturalny mechanizm obronny, znany w psychologii. Nie można też wykluczyć tego, żeM. L.w dalszym ciągu obawia się konsekwencji, jakie- w jego przekonaniu- mogłyby spotkać go ze strony środowisk zorganizowanej przestępczości, gdyby oskarżonego rozpoznał, co również mogło mieć wpływ na nierozpoznanie oskarżonego.
ZeznaniaświadkaK. K. (1)były dla Sądu wiarygodne w części (k. 193 – 194, 1176 – 1179, 1180 – 1181, 1598 – 1600, 2330 - 2331)
W pierwszych zeznaniach w sprawieK. K. (1)podał, że od grudnia 1994 r. był właścicielemklubu (...)wS.. Wskazał, że w barze tym pracował zawsze jeden barman i jeden ochroniarz oraz kobiety wynajmujące w budynku klubu pokoje. Świadek dalej zeznał, że zasadniczo nie dochodziło w klubie do zdarzeń nadzwyczajnych. Jedynym wyjątkiem od tego była sytuacja, która miała miejsce w drugiej połowie maja lub na początku czerwca 1995 r. kiedy to do klubu weszło czterech lub pięciu pijanych mężczyzn.. Jeden z nich strzelił lub strzelał z pistoletu. Nikt nie ucierpiał. ŚwiadekK.podał, że zdarzenie nie zostało zgłoszone Policji.
W trakcie drugich zeznań w sprawie (k. 1176 – 1179) świadek podał, żeklub (...)był agencją towarzyską. Dodał, żeM. L.znał, poznali się jako członkowie kadry narodowej dżudo. PóźniejM. L.odwiedzałK. K. (1)wklubie (...).  DalejK. K. (1)zeznał, żeM. L.przywoził do jego klubu dwóch Rosjan. Wskazał, że mieli ciemne włosy. Pod wpływem alkoholu zachowywali się agresywnie. Jeden z nich śmiertelnie ranił nożem jednego z jego psów. Odnośnie Rosjan świadek dalej zeznał, że nie mieli broni palnej. Podkreślił, że nie należeli do grupy osób, z których jedna strzelała w jego klubie w 1995 r. Dalej świadek zeznał, żeklub (...)był w 1995r. pod „ochroną”(...)i(...). Świadek nie rozpoznał na portretach pamięciowych żadnego z Rosjan, którzy bywali wklubie (...). Odnośnie samego dnia 01 lipca 1995 r. świadek zeznał, że nie pamięta, czy tego dnia Rosjanie byli w jego klubie. Wskazał nadto, że po dniu 01 lipca 1995 r. przez kilka lat w ogóle nie widywał się zM. L..           W trakcie okazaniaK. K. (1)tablicy poglądowej z m. in. podobiznąA. S. (1)świadek podał, że nie rozpoznał żadnego z mężczyzn przedstawionych na tablicy.             W trakcie okazaniaA. S. (1)i 3 innych mężczyzn przez okno fenickie świadek podał, że nie rozpoznaje żadnego z nich jako bywalcaklubu (...)w 1990 – tych latach (k. 1598 – 1600).
Na rozprawie z dnia 16 kwietnia 2014 r. świadekK.podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania.
Zeznania świadka były zasadniczo logiczne i konsekwentne. Korespondowały w tym zakresie również z zeznaniami pozostałych wiarygodnych świadków.M. L.bowiem w swoich zeznaniach konsekwentnie podawał, że w 1995 r. kolegował się zK. K. (1), jak i wskazał, żeA. S. (1)i pozostali dwaj Rosjanie bywali w lokalu(...).K. K. (1)w sprawie nie był w stanie podać dokładnego opisu wyglądu Rosjan, w tymA. S. (1). Także nie był w stanie dokładnie podać, kiedy byli w klubie, a zwłaszcza czy byli w nim w nocy z dnia 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. Fakty te jednak nie podważają wiarygodności jego słów. Rosjanie byli jednymi z licznych gościklubu (...). Tylko około 4 razy przebywali w tym klubie. W tym stanie rzeczy – kierując się doświadczeniem życiowym -K. K. (1)nie musiał ich dokładnie zapamiętać. W konsekwencji nie rozpoznałA. S. (1)w trakcie okazania. Należy także mieć na względzie, żeA. S. (1)w chwili okazania był o dwadzieścia lat starszy niż w chwili, kiedyK. K. (1)ostatnim razem go widział. Niewiarygodne natomiast było dla Sądu twierdzenieK. K. (1), żeM. L.nie odwiedził go klika dni po zabójstwieD. K. (1).M. L.konsekwentnie podawał, że po zostawieniu samochodu wP.przyjechał doP., gdzie spotkał się zK. K. (1), po czym pojechał doB.. Z przyczyn podanych wyżej, w odniesieniu do kwestii spotkaniaM. L.zK. K. (1)wP.po zabójstwieD. K. (1), Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaM. L.. Zeznania te znalazły potwierdzenie w innych dowodach, jak i w zasadach doświadczenia życiowego. Świadek wskutek zabójstwaD. K. (1)znalazł się w niezwykle trudnej sytuacji. Nie wiedział co robić, nie widział, czy jest poszukiwany. Dlatego zwrócił się doK. K. (1)jako bliskiego kolegi.
Częściowo wiarygodne dla Sądu były zeznania świadka

M. B. (2)
(k.

    akta tajne, 1674 – 1676, 1698 – 1701, 1702 – 1704, 3903 – 3906, 4849 - 4853)
Jako świadek anonimowy świadek rozpoznał w trakcie okazaniaA. S. (1)jako mężczyznę, odnośnie którego składał zeznania. Podał też, że latem 1995 r oskarżonego widział w „piekiełku”hotelu (...), gdzie zbierał się „półświatek”.M. B. (2)zeznał też, że wśród „żołnierzy”M. M. (1)znajdował się jeden Rosjanin o imieniuS.i nazwiskuS.lubZ.. Podał, żeM. M. (1)miał zostać oszukany przez właścicieliklubu (...)w związku z transakcją 10 – 11 kilogramów heroiny. Dalej świadek zeznał, żeS.poznał whotelu (...)wP.przed dniem 01 lipca 1995 r. Wskazał, żeS.miał około 30 lat, mierzył od 170 – 175 centymetrów wzrostu, był blondynem. Świadek przypomniał sobie złotą lub srebrną koronę na jednym z zębówS.. Nadto świadek podał, że wie o tym, iż toA.S.pociąłP. F. (1)nożem po twarzy na polecenieM. M. (1)(k. 1698 – 1701).
W kolejnych zeznaniach świadek podał (k. 1702 – 1704), że w trakcie okazania rozpoznałA. S. (1). Dalej zeznał, że funkcjonariuszK.za 50.000 zł zniszczył w sprawie dowody rzeczowe z odciskami linii papilarnychA. S. (1).
Na rozprawie, po rezygnacji ze statusu świadka anonimowegoM. B. (2)podał, że nie podtrzymuje zeznań złożonych jako świadek anonimowy. Wskazał, że odbywa obecnie karę dożywotniego pozbawienia wolności. Zeznał, że funkcjonariusz Policji o nazwiskuG., którego znał od dziecka, odwiedził go w zakładzie karnym i obiecał zapewnienie mu aktu łaski, jeżeli złoży zeznania obciążające określone osoby.M. B. (2)zeznał, że chcąc uzyskać ułaskawienie złożył takie zeznania. W dalszych zeznaniach świadek podał, że funkcjonariuszG.udostępnił mu akta niniejszej sprawy celem zapoznania się; widział więc znajdujące się w nich tablice poglądowe, przez co mógł rozpoznaćA. S. (1). Świadek podkreślił, że faktycznieA. S. (1)w ogóle nie znał. Dalej stwierdził, żeA. S. (1)jest niewinny. W dalszej części zeznań złożonych na rozprawie po rezygnacji ze statusu świadka koronnegoM. B. (2)podał okoliczności związane z innymi, aniżeli niniejsze, postępowaniami karnymi.
W ocenie Sądu, na wiarę zasługiwały zeznaniaM. B. (2)złożone kiedy posiadał on jeszcze status świadka anonimowego w tych fragmentach, w jakich opisał kwestie związane z funkcjonowaniem grup przestępczych na terenie kraju. Jako ich uczestnik bowiem świadek miał o nich szeroka wiedzę i nie miał powodów, by w tym zakresie składać nieprawdziwe zeznania. Sąd dał również wiarę zeznaniomM. B. (2)co do tego, że w klubach nocnych dawnych hoteli należących do(...)spotykały się osoby należące do działających wówczas grup przestępczych, jako że są to informacje znane Sądowi z urzędu. Niewiarygodne natomiast były dla Sądu zeznaniaM. B. (2)co do tego, że rozpoznał oskarżonegoA. S. (1)jako osobę, którą widywał w klubach nocnychP.przed zabójstwem w 1995r. Świadek bowiem zeznań tych w dalszym postępowaniu nie podtrzymał i w sposób przekonujący wskazał motywy, jakimi się kierował kiedy je składał.M. B. (2)nadto zrezygnował ze statusu świadka koronnego, ujawnił swoją tożsamość i złożył innej treści zeznania osobiście na rozprawie przed Sądem. Złożył nadto wniosek o dobrowolne poddanie się karze za składanie niezgodnych z prawdą zeznań.
Zeznania świadka złożone na rozprawie - po utracie statusu świadka anonimowego - Sąd uznał za wiarygodne. Fakt instruowania świadkaM. B. (2)przez funkcjonariuszaG.jest bezsporny. Ustalono - uzyskując informację z administracji Aresztu Śledczego, że funkcjonariuszG.przychodził na widzenia zM. B. (2). W trakcie przesłuchania świadkaM. B. (2)w postępowaniu sądowym – wtedy jeszcze jako świadka anonimowego – świadek był wyraźnie instruowany przez stojącego za nim funkcjonariusza, na co Sąd zwrócił uwagę, czyniąc stosowną adnotację w protokole i pouczając obecne w pomieszczeniu osoby, by tego nie czyniły. Nadto należy mieć na względzie, że motywacjaM. B. (2)współpracy z Policją była naganna, ale zrozumiała. Jako osoba dożywotnio pozbawiona wolności miał realny interes w uzyskaniu aktu łaski. Zrozumiałe z psychologicznego punktu widzenia jest również rozgoryczenie świadka spowodowane jego zawiedzionymi nadziejami na ułaskawienie. Świadek wyraźnie powiedział, że zdecydował się zmienić zeznania, gdyż aktu łaski nie otrzymał. Wczesnej uwierzył funkcjonariuszowi Policji, że „w zamian” za współpracę tj. złożenie określonej treści zeznań, uzyska korzyść w postaci ułaskawienia. Jako że obietnica ta została wypowiedziana w obecności wysokiej rangi prokuratora, świadek uwierzył, że jej realizacja jest możliwa. Rozczarował się jednak, gdyż aktu łaski nie uzyskał. Postanowił więc wycofać wcześniej złożone zeznania i zrezygnować ze statusu świadka anonimowego. W konsekwencji Sąd dał wiarę zeznaniomM. B. (2)złożonym na rozprawie co do tego, że był instruowany jak ma zeznawać oraz że okazano mu akta sprawy z portretami pamięciowymi sprawców i fotografiami oskarżonego, by mógł go rozpoznać. Wiarygodne również były dla Sądu zeznania świadka co do tego, że opłacono pewną osobę, by spowodowała „zaginiecie” dowodów rzeczowych i śladów linii papilarnych, jako że jest to fakt bezsporny.M. B. (2)jednakże wycofując się z wcześniej złożonych zeznać „poszedł za daleko”, sposób kategoryczny stwierdzając, że oskarżony jest niewinny. Kwestia jednak sprawstwa oskarżonego jest domeną Sądu, a nie oceny świadka, więc konstatację tą Sąd pozostawia już bez komentarza.
Zmiana treści zeznańM. B. (2), wskazanie prób oddziaływania na ich treść, nie miały jednak większego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego, jako że tak zeznania świadka złożone we wcześniejszym etapie postępowania (jako świadka incognito) jak i w późniejszym ( po ujawnieniu tożsamości) nie wnosiły istotnych elementów do odtworzenia stany faktycznego sprawy. Te wcześniejsze wskazywały jedynie na to, że oskarżony przebywał wP.w czerwcu 1995r, jednakże ta kwestia możliwa była do ustalenia również w oparciu o inny materiał dowodowy. Wynikający zaś z późniejszych zeznań świadka fakt nieuprawnionej ingerencji w przebieg postepowania również wynika z innych dowodów, jak choćby z prawomocnego wyroku w sprawieR. P., skazanego za usuniecie dowodów.
Sąd uznał zeznania świadkaM. S. (2)(uprzednioM.)za częściowo wiarygodne (k. 5093 – 5099).
Świadek zeznała, że w latach dziewięćdziesiątych była konkubinąK. B.. Zajmowała z nim dwa pokoje w domuP. S. (1)wP.przyul. (...). W pokoju na piętrze mieszkał teśćP. S. (1). Świadek zeznała, że nie pamięta, żeby kiedykolwiek w tym domu byli jacykolwiek Rosjanie. Także nie pamiętała, żeby cokolwiek wiedziała na okoliczność zabójstwa wklubie (...)” wP.. Świadek nie rozpoznała na tablicy poglądowejA. S. (1).
Zeznania świadka były częściowo wiarygodne.K. B.potwierdził bowiem w swoich zeznaniach, że pozostawał zM. S. (2)w 1995 r. w konkubinacie. Także fakt zamieszkiwania przez teściaP. S. (3)w tym domu znajduje potwierdzenie w zeznaniach samego świadkaA. W. (1). Z treści zeznań świadkaW.wynika jednak niezbicie, że w domu przyul. (...)zamieszkiwali Rosjanie. Podkreślenia wymaga w tym wypadku, że świadekW.rozpoznał na portrecie pamięciowymA.oraz drugiego Rosjanina. Zatem nie było podstaw do uznania zeznań świadkaM. S. (2)za wiarygodne, że nie pamiętała żadnych Rosjan mieszkających w tym domu. Nie ma jednak również żadnej podstawy do przyjęcia, że dysponowała jakimikolwiek informacjami na okoliczność zabójstwa wklubie (...).
W pełni wiarygodne były dla Sądu
    zeznania świadkaG. S.
(k. 1111 – 1115, 2434 - 2435). W trakcie śledztwa świadek zeznała, że poznałaA. S. (1)dnia 21 grudnia 2000 r. Poznała go jako(...), co jest typowym zdrobnieniem imieniaA.w języku rosyjskim. Odnośnie powiązań rodzinnychA. S. (1)świadek zeznała, że nikt z jego rodziny nigdy nie odwiedzał go w Niemczech. Dalej zeznała, że oskarżony opowiadał jej, że urodził się w Tadżykistanie. Wychowywał się w domu dziecka. Odnośnie edukacjiA. S. (1)podała, że opowiedział jej, że ukończył szkołę wyższą w Tadżykistanie oraz że odbywał służbę wojskową jako pogranicznik na ówczesnej granicy Radziecko – Afgańskiej. Nadto świadek zeznała, że po upadku Związku RadzieckiegoA. S. (1)wyjechał do Rosji. Pracował na budowach. Następnie wyjechał do Niemiec, mieszkał wB., a później w Westfalii.     Świadek zeznała, że nigdy nie była zA. S. (1)w Polsce. Również nie wiedziała nic o tym, żeby oskarzony przebywał w Polsce.       Na rozprawie świadek podtrzymała swoje zeznania. Uzupełniła je o stwierdzenie, żeA. S. (1)interesuje się historią, i zatem jako jej częścią składową także historią uzbrojenia.
Zeznania świadka były rzeczowe i konsekwentne. Odnośnie biografiiA. S. (1)znalazły potwierdzenie w treści jego wyjaśnień. Bezspornie z dokumentacji nadesłanej z Tadżykistanu wynika, że wD.nie urodziła się nigdy osoba, względnie nie mieszkała osoba o danych osobowych, jakie podaje oskarżony. ŚwiadekS.jednak wyraźnie zeznała, że biografięA. S. (1)poznała wyłącznie z jego własnych opowiadań. Zatem jej zeznania są wiarygodne. Przedstawiła w nich biografięA. S. (1)zgodnie z informacjami, które oskarżony jej przekazał. Nadto pokreślenia wymaga, żeA. S. (1)także w listach wysyłanych doG. S.zawsze podpisuje się jako(...). Odnośnie faktu, żeA. S. (1)dwukrotnie w Niemczech był pozbawiony wolności, zeznania świadka korespondują także z dokumentacją otrzymaną z Niemiec w ramach międzynarodowej pomocy prawnej. ZeznaniaG. S.aczkolwiek wiarygodne, nie wniosły wiele do odtworzenia stanu faktycznego w sprawie, jako że na temat inkryminowanego wydarzenia świadek nie zeznawała.
ZeznaniaświadkaJ. C.Sąd uznał za w pełni wiarygodne (k. 1717 – 1719, 2519).             Świadek zeznała, że w 1995 r. pracowała jako prostytutka. Pierwotnie pracowała wklubie (...), a następnie wklubie (...). Świadek dalej zeznała, że około jeden miesiąc przed zabójstwemD. K. (1)wyjechała do koleżanki do Niemiec. Powróciła we wrześniu do Polski. W trakcie pracy w obu klubach poznała ochroniarzaD. K. (1). Wskazała, że był to człowiek spokojny. Świadek dalej zeznała, że słyszała pogłoski, żeD. K. (1)został przez zabójców pomylony zD. K. (2). Na rozprawie świadek podtrzymała swojej zeznania ze śledztwa.
Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Z treści zeznańD. K. (2)iR. M.również wynika, żeD. K. (1)pierwotnie pracował jako ochroniarz wklubie (...). Dopiero później został przeniesiony doklubu (...). Odnośnie nieobecności świadkaC.w Polsce dnia 01 lipca 1995 r. jej zeznania nie stoją w sprzeczności z zeznaniami jakiegokolwiek innego wiarygodnego świadka w sprawie. Tak w szczególnościM. P.iJ. O.podały w swoich zeznaniach, jakie kobiety były obecne w klubie w chwili zdarzenia. Żadna z nich nie wskazała w tym wypadku naJ. C.jako przebywającą w klubie. Sąd nie miał zatem powodów do kwestionowania wiarygodności zeznań świadka, choć nie wniosły one wiele do odtworzenia stanu faktycznego w sprawie. Świadek bowiem nie była obecna wklubie (...), kiedy doszło w nim do zabójstwa.
Sąd uznał zeznania

    świadkaP. F. (1)
za w pełni wiarygodne (k. 1969 – 1974, 1978 – 1980, 2497 - 2500).        W trakcie śledztwa świadek zeznał, że w latach 90 – tych pracował w agencji detektywistycznej kierowanej przezZ. B.ps. (...). Świadek podał, żeO.znał się zO..P.F.zeznał nadto, że sam jest skonfliktowany zO.. Odnośnie charakteru swojej pracy na rzeczO.świadek zeznał, że przewoził dla niego informacje lub pieniądze z Polski do Niemiec i z powrotem. Świadek zeznał, że w okresie od około 1995 r. do 1997 r. udawał się do Niemiec w ramach wykonywania swojej pracy. Miał spotkać się z określoną osobą w okolicyB.. Wskazał, że krótko przed spotkaniem zadzwonił do niegoZ. B.mówią, by nie stawił się na umówione spotkanie.P. F. (1)zeznał, że pomimo tego telefonu pojechał na umówione spotkanie. Na miejscu został napadnięty przez kilku mężczyzn, z których jeden przeciął mu nożem policzek.P. F. (1)zeznał, że jeden z atakujących był – wnioskując po jego akcencie – osobą rosyjskojęzyczną. Dalej świadek podał, że usiadł za kierownicą swojego samochodu, a na miejscu pasażera siedział mężczyzna rosyjskojęzyczny.P. F. (1)podał, że mężczyzna ten pistoletem celował w jego głowę. Świadek zeznał, że „Rosjanin” powiedział mu, („chwalił się”) że to on zabił kogoś w lokalu w Polsce nożem. Odnośnie wyglądu Rosjanina świadek zeznał, że miał mniej niż 178 cm wzrostu, był szczupły, miał ciemne włosy. Miał w chwili opisywanego zdarzenia około 30 lat.  Odnośnie skutków zdarzenia świadek zeznał, że z uwagi na – w jego ocenie – niewłaściwą reakcjęZ. B.kontakty pomiędzy nimi stały się oziębłe, przestał dla niego pracować.          Świadek w trakcie okazania mu tablicy poglądowej z podobiznami m. in.A. S. (1), żadnej z tych osób nie rozpoznał.        W trakcie kolejnego przesłuchania świadka okazano mu przez lustro fenickie 4 mężczyzn, w tymA. S. (1).P. F. (1)rozpoznał oskarżonego stwierdzając, że ma taką samą posturę, jak Rosjanin, który groził mu bronią. Zastrzegł jednak, że nie jest na 100 % pewny.
Na rozprawie świadek podtrzymał swoje zeznania ze śledztwa. Uzupełnił je o stwierdzenie, że mężczyzna grożący mu pistoletem mówił po polsku z rosyjskim akcentem. Nadto dodał, że w trakcie opisywanego zdarzenia w Niemczech został trzy razy ukłuty w twarz i przecięto mu policzek. Zdarzenia na Policji nie zgłaszał.      Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Przedstawiony przez świadka opis napadu w Niemczech jest w oparciu o doświadczenie życiowe i zasady racjonalnego rozumowania wiarygodny. Znalazł tez potwierdzenie w widocznej do chwili obecnej długiej bliźnie na policzku świadka. Także oczywistym jest, że opisane zdarzenie nie zostało zgłoszone na Policji- trzeba wszak pamiętać, że jego uczestnikami byli członkowie grup przestępczych i samo stanowiło pomiędzy nimi swoiste porachunki. Oczywiste jest również, że pieniądze z działalności przestępczej były przewożone przez granicę bez złożenia odpowiednich deklaracji celnych i nie były transferowane przelewami bankowymi. Nadto pokreślenia wymaga, że świadek kluczowe elementy napadu na niego we wszystkich swoich zeznaniach tak samo opisał. Dotyczy to zwłaszcza słów wypowiedzianych przez Rosjanina wobec niego, w których przyznał się do czynu, wręcz jego popełnieniem „się chwalił”. Z punktu widzenia logiki, wypowiedzenie takich słów przez napastnika mogło być zrozumiałe- miało bowiem stanowić dodatkowy czynnik skłaniający zaatakowaną osobę do określonego działania, element presji. Miało też obrazować siłę i determinację napastników należących, lub działających na rzecz danej grupy przestępczej. Trzeba wszak pamiętać, że relacje pomiędzy grupami przestępczymi, zwłaszcza w latach 90- tych ubiegłego wieku, opierały się na zasadach siły.
OdnośnieA. S. (1)zeznania świadka stworzyły spójną całość z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym. W oparciu o informacje przekazane przez bezpośrednich świadków zdarzenia z dnia 01 lipca 1995 r., w tymP. J., sporządzono portrety pamięciowe obu zabójców. Jeden z portretów wykazuje znaczne podobieństwo do ówczesnego wygląduA. S. (1). Nadto jak wynika z opinii biegłego z zakresu daktyloskopii zidentyfikowano odwzorowania linii papilarnych na blacie stolika wklubie (...), na opakowaniu papierosów i na mapie w samochodzie markiM. (...), które zostały jednoznacznie przypisaneA. S. (1).
W pełni wiarygodne były dla Sądu zeznaniaświadkaZ. S. (1)(k. 1985 – 1987, 2493)
Świadek zeznał, że w 1995 r. był funkcjonariuszem Policji. Służył jako fotograf Laboratorium Kryminalistycznego wP.. Świadek wskazał, że to on sporządzał dokumentacje fotograficzną z oględzin samochodu markiM.w sprawie zabójstwa wklubie (...). Dalej zeznał, że nie pamięta, kto wykonywał oględziny. Jego zadaniem było tylko fotografowanie samochodu, znalezionych przedmiotów oraz ujawnionych śladów linii papilarnych.            Na rozprawie świadek podtrzymał swojej zeznania.      Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Bezspornym jest, że świadekS.w 1995 r. był funkcjonariuszem Policji. W aktach na tablicy poglądowej z k. 340 widnieje zaś informacja, że zdjęcia kolorowe wykonałZ. S. (2). Sąd nie miał więc żadnych powodów, by wiarygodność zeznań świadka kwestionować.
Do zeznań
    świadkaR. P.
Sąd podchodził ze szczególną ostrożnością. Świadek został bowiem prawomocnie skazany za utrudnianie śledztwa w niniejszej sprawie. Złożone jednakże zeznania w charakterze świadka Sąd uznał za wiarygodne w części (k. 3909 – 3910).            Świadek podał, że w przeszłości był funkcjonariuszem Policji. Zeznał, że uczestniczył w śledztwie w sprawie zabójstwa wklubie (...). Wskazał, że w sprawie zabezpieczono dowodowy rzeczowe, m. in. ramę okienną, szklanki, popielniczkę. Świadek zeznał, że rzeczy te musiały zaginąć w trakcie przeprowadzki CBŚ do nowego budynku. Nadto zeznał, że został w związku z zaginięciem dowodów rzeczowych skazany przez Sąd. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka co do tego, że jako funkcjonariusz Policji wykonywał w sprawie zabójstwa wklubie (...)różne czynności, jako że na części protokołów przesłuchań w sprawie widnieje jego nazwisko. Wiarygodne też dla Sądu były zeznania świadka co do tego, że został skazany za przestępstwo zart. 321 par 1 kk, jako że potwierdza je treść wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 06 maja 2009 r. o sygn. akt III K 249/09, z którego wynika, żeR. P.został w sprawie skazany za czyn zart. 231 § 1 k.k.(k. 1453 – 1551). Niewiarygodne natomiast były dla Sądu zeznania świadka w tej części, w jakiej podał, że owe dowody rzeczowe w sprawie „zaginęły”. Takiemu stwierdzeniu przeczy bowiem treść prawomocnego wyroku w sprawie III K 249/09, jak i procedury związane z przechowywaniem takich dowodów. Gdyby procedury te były zachowane, to dowody by nie „zginęły”, a zostały w odpowiedni sposób przetransportowane do nowej siedziby CBS. Oczywiste jest jednak, że świadek pomimo upływu czasu, nie był skłonny do tego, by dzielić się z Sądem szczegółami okoliczności związanych z utratą ważnych w sprawie dowodów rzeczowych. DlaR. P.kwestia ta jest już zamknięta, świadek nie jest już funkcjonariuszem Policji, a za swoje czynu już poniósł odpowiedzialność.
ZeznaniaświadkaK. B.były dla Sądu częściowo wiarygodne (k. 3992 – 3996, 3997 – 4001, 4006 – 4007, 4009 – 4010, 4232 - 4240)
Świadek w trakcie pierwszego przesłuchania zeznał, że znałM. M. (1)iP. S. (3). Na ich prośby zakwaterował u siebie wP.trzech Rosjan:S.,M.iM.. Świadek opisał mężczyzn. Świadek dalej zeznał, że u Rosjan widział raz dwie sztuki broni palnej. Po zabójstwie wklubie (...)Rosjanie oświadczyli mu, że byli „w pracy”. Świadek dalej zeznał, żeM. M. (1)miał mu wytłumaczyć, że Rosjanie kogoś zabili w agencji towarzyskiej wP.wskazując, że doszło sporu, w trakcie którego padły strzały. Świadek dalej zeznał, żeP. S. (4)powiedział mu, że zabójstwo wP.zostało dokonane na polecenieM. M. (1), który chciał przejąć kontrolę nad agencją towarzyską wP.. W trakcie drugiego przesłuchania świadek podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania. Podczas okazania portretów pamięciowychK. B.zeznał, żeS.to mężczyzna z k. 94, aM.to mężczyzna z k. 93. W trakcie okazania świadkowi tablicy poglądowej rozpoznał bezbłędnie oba zdjęciaA. S. (1). Wskazał, że to jestS..
Świadek także w kolejnych zeznaniach w sprawie podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania.
W trakcie okazania świadek rozpoznałA. S. (1)jakoS..   Na rozprawie świadek podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania i rozpoznał oskarżonego.
W ocenie Sądu, na wiarę zasługiwały zeznania świadka w tej części, w jakiej wskazał, że zamieszkiwał w domuP. S. (1)wP.wraz zM. M. (3)oraz z teściem właściciela. Zeznania te bowiem znalazły potwierdzenie w treści zeznańM. M. (3), która podała, że w 1995 r. mieszkała w domuP. S. (1)wP.wraz zK. B.oraz że przebywał tam również teśćP. S. (1). Wiarygodne też dla Sądu były zeznaniaK. B.w tej części, w jakiej podał, że trzech mężczyzn rosyjskojęzycznych zamieszkiwało przez pewien czas w zajmowanym przez niego domu wP.. Wiarygodny też dla Sądu był przedstawiony przezK. B.opis wyglądu tych mężczyzn, ich upodobań i umiejętności (np. posługiwania się różnymi rodzajami broni) oraz rozpoznanie oskarżonego. W tym zakresie bowiem zeznania świadka znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadkaW.. Niewiarygodne natomiast były dla Sądu zeznania świadka w tej części, w jakiej podał, że Rosjanie mieszkali tam do początku lipca 1995r. Zeznaniom tym bowiem przeczą zeznania świadkaW., który podał, że wszyscy trzej Rosjanie opuścili dom na przełomie kwietnia i maja 1995 r. Tym samym zatem swoimi zeznaniami świadekW.wykluczył wiarygodność zeznańK. B., co do czasokresu pobytu Rosjan wP.. W konsekwencji, Sąd uznał za niewiarygodny ten fragment zeznańK. B., w którym podał, że jego konkubina rozpoznała na prezentowanych w telewizji portretach pamięciowych sprawców zabójstwa w(...)trzech mieszkających wspólnie z nimi Rosjan, jak i że po zabójstwie wP.widział pijanych Rosjan, z których jednej stwierdził, że byli w pracy. ZeznaniomK. B.we wskazanym fragmencie przeczą również zeznaniaM. M. (3), która o takim fakcie nie wspomniała.K. B.swoje zeznania w toku postępowania coraz bardziej rozbudowywał podając coraz to nowe szczegóły. Jego relacja stała się kanwą scenariusza do serialu kryminalnego(...). Świadek nie potrafił w sposób jednoznaczny rozróżnić okoliczności, które pamięta od tych, które stanowiły jedynie opisaną w filmie fikcję.
Z tych względów zeznaniaK. B.jedynie we wskazanej wyżej części były dla Sądu wiarygodne.
Sąd uznał zeznaniaświadkaM. M. (9)za wiarygodne w części (k. 4214 – 4216, 4217 – 4218, 4220 – 4227, 4490 – 4495)
Świadek w swoich pierwszych zeznaniach podał, że w trakcie okazania nie rozpoznałA. S. (1)jako mężczyzny uczestniczącego w zabójstwie wklubie (...).
W drugich zeznaniach w sprawieM. M. (11)podał, żeM. M. (1)zlecił trzem Rosjanom w 1990 – tych latach zabójstwo w agencji towarzyskiej wP., gdyż chciał tę agencję przejąć. Dalej świadek zeznał, że Rosjanie ci mieszkali w domuP. S. (1)wP..           W trakcie kolejnych przesłuchań świadek zeznał, że w przeszłości nazywał sięR. C.,ps. (...). Świadek podał nadto, że w 1990 – tych latach prawą rękaM. M. (1)wS.byłM. D.. Świadek wskazał też, żeM. M. (1)przyjął trzech Rosjan, którzy w przeszłości dokonali zabójstwa dziennikarza wM.. Świadek zeznał, że „opiekował” się tymi Rosjanami wraz z(...). Jeden z Rosjan miał na imięA.. Miał około 30 lat i 175 cm wzrostu i włosy koloru ciemnego. Świadek opisał również pozostałych dwóch Rosjan. Na tablicy poglądowej rozpoznałA. S. (1)jakoS.. Świadek również zeznał, że na polecenieM. D.wydałS.pistolet TT kaliber 7,62 centymetrów. Podał, że celem Rosjan było przejęcie agencji towarzyskich wP.na rzeczM. M. (1).           Świadek na rozprawie podtrzymał swojej wcześniejsze zeznania. Podał jednak, że na sali nie rozpoznajeA. S. (1). Nadto dodał, że nie rozpoznał także w trakcie przesłuchań wcześniejszychA. S. (1).
ZeznaniaM. M. (9)były dla Sądu wiarygodne w takim zakresie, w jakim znalazły potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, zwłaszcza w zeznaniachA. W. (1), który zeznał, że gościł u siebie trzech Rosjan. Opisał ich, jak też rozpoznałA.i drugiego z mężczyzn na portretach pamięciowych. Zeznania zaśA. W. (3)z przyczyn omówionych wczesnej były dla Sądu w pełni wiarygodne. ZeznaniaM. M. (9)korespondowały też z zeznaniamiK. B.w tym fragmentach, którym Sąd dał wiarę, jak też z zeznaniamiM. M. (3). Niewiarygodne natomiast były dla Sądu zeznania świadka w tej części, w jakiej podał, że w toku okazania nie rozpoznał oskarżonego, gdyż przeczy temu protokół sporządzony z tej czynności. Zdaniem Sądu, świadek nie rozpoznał na Sali rozpraw oskarżonego, jak też przeczył, że rozpoznał go w postepowaniu przygotowawczym w obawie przed zemstą ze strony oskarżonego.
Sąd uznał zeznaniaświadkaP. G.za częściowo wiarygodne (k. 4488 – 4489).
Świadek podał, że jest funkcjonariuszem Policji. Służył w CBŚP w Poznaniu. Podał, że rozmawiał ze świadkiem anonimowym w sprawie informując go o możliwościach skorzystania z prawa łaski. Świadek wskazał, że informacje te miały jednak tylko charakter naświetlenia stanu prawnego. Świadek w szczególności zeznał, że nie podawał świadkowi anonimowemu informacji z akt odnośne niniejszej sprawy, nie okazywał mu też tablicy poglądowej z wizerunkiemA. S. (1).
Zeznania świadka były dla Sądu wiarygodne jedynie co do tego, że "prowadził"M. B. (2)jako świadka anonimowego. W pozostałym zakresie zeznania świadka były dla Sądu niewiarygodne, jako sprzeczne z zeznaniamiM. B. (2)w tych fragmentach, którym Sąd dał wiarę. W szczególności, Sąd odmówił wiary zeznaniomP. G.w tym fragmencie, w jakim zaprzeczył jakoby udostępnił świadkowi anonimowemu akta sprawy.M. B. (2)bowiem w sposób precyzyjny wskazał, jakie dokumenty z akt widział i co konkretnie się na nich znajdowało. Podał szczegółowy opis miejsca ujawnienia zwłokD.K.i opisał jak były usytuowane.M. B. (2)przy tym nie miał innej możliwości zapoznania się z aktami, jako że w niniejszej sprawie występował jedynie jako świadek, a nie strona postepowania, zatem nie miał uprawnień do zapoznania się z nimi. Oczywiste było dla Sądu, żeP. G.nie był skłonny do tego, by dzielić się z organami ścigania metodami swojej pracy i ujawniać szczegóły prowadzonych postępowań. Zdaniem Sądu jednak, świadek niezgodnie z prawdą przeczył, że nie nakłaniałM. B. (2)do złożenia zeznań określonej treści.
ZeznaniomświadkaM. D.Sąd odmówił wiary. (k. 4649 – 4650).  Świadek zeznał, że nie zlecił komukolwiek kiedykolwiek zabójstwa. Określił zeznania świadkaM. M. (9)jako nieprawdziwe, fałszywe i przedstawił okoliczności, dla jakich świadek ten go pomawia. Zdaniem Sądu przedstawiona przezeń motywacja działaniaM. M. (12)nie przekonuje, jako sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Oczywistym jest dla Sądu, żeM. D.nie był zainteresowany tym, by przedstawić w Sądzie rzeczywisty przebieg wydarzeń, jako osoba która stoi obecnie pod zarzutem podżegania do zabójstwa, będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Wprawdzie składał w niniejszej sprawie zeznania w charakterze świadka po pouczeniu o przysługujących mu uprawnieniach, tym niemniej z pewnością nie chciał się obciążać. Wiarygodność zaś jego wyjaśnień podlegać będzie ocenie w innym postępowaniu.
Sąd uznał zeznania świadka
K. J.
za w pełni wiarygodne (611 – 615, 4026 – 4028).           Świadek zeznała, że od 1997 r. pracowała jako samodzielny ekspert kryminalistyczny. Zeznała dalej, że wykonywała czynności celem zweryfikowania osoby podającej się w Niemczech zaZ. L.. Faktycznie tym mężczyzną byłA. S. (1). Porównała ślady linii papilarnych ze śladami linii papilarnych zabezpieczonych wklubie (...). Świadek zeznała, że wykorzystała w tym celu fotogramy 1- 27. Przedmiotem badań porównawczych były także inne ślady z fotogramów z samochoduM. L.oraz map w nim zabezpieczonych. Świadek wskazała fotogramy, w wypadku których uwiecznione linie papilarne były zgodne z liniami papilarnymiA. S. (1)podającego się wtedy w Niemczech zaZ. L..     Na rozprawie świadek podtrzymała swoje zeznania.      Na wstępie należy stwierdzić, żeK. J.mogła być w sprawie przesłuchana w charakterze świadka, a nie biegłego. W sprawie wykonywała bowiem czynności w charakterze eksperta, a nie na podstawie odpowiedniego postanowienia Prokuratora o zasięgnięciu opinii biegłego. Okoliczność ta jednak nie daje podstaw do kwestionowania fachowości świadka w zakresie daktyloskopii. W chwili sporządzania ekspertyzy miała już od 8 lat uprawnienia do wykonywania takich badań samodzielnie. Jako funkcjonariusz Policji wykonywała stale takie badania. Zatem jej wiedza i doświadczenie w zakresie badan daktyloskopijnych była ponadprzeciętna. Tym samym wiarygodne są wyniki, które świadek w badaniu uzyskała. Jednocześnie sam fakt wykonania badań, jak i uzyskania opisanych przez świadka wyników znajduje potwierdzenie w treści ekspertyzy z dnia 14 października 2005 r. (HED – 5441-404/05) (k. 616 – 623).
W pełni wiarygodne są zeznania świadkaM. M. (8)(k. 624 – 629, 1981 – 1984, 2425 - 2429).          Świadek podał, że od 15 stycznia 1996 r. pracował w Laboratorium Kryminalistycznym KWP w Poznaniu w Sekcji Daktyloskopii i Automatycznej Identyfikacji Daktyloskopijnej. Świadek zeznał, że w trakcie badania ustalił, że ślady linii papilarnych mężczyzny podającego się w Niemczech zaZ. L.okazały się zgodne ze śladami linii papilarnych zabezpieczonymi w sprawie(...). Mężczyzna podający się zaZ. L.pozostawił swoje linie papilarne również na celofanie paczki papierosówM.wklubie (...)oraz na mapie samochodowej Polski z samochodu markiM. (...).           W trakcie ponownego przesłuchania w śledztwie i na rozprawie świadek podtrzymał wcześniejsze zeznania.         Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Wyróżniały się licznymi szczegółami czynności, które świadek w sprawie wykonał. Świadek dysponuje wysokim poziomem wiedzy z zakresu daktyloskopii. W sprawie nie mógł być przesłuchiwany jako biegły, albowiem czynności wykonał poza śledztwem, bez upoważnienia na podstawie postanowienia Prokuratora. Nie zmniejsza to jednak wartości zeznań. Niezależnie od podstawy prawnej badania świadek dysponował znaczną wiedzą z zakresu daktyloskopii. Jego zeznania zaś są szczegółowe i konkretne. Wnioski badań, przez niego podane, są stanowcze.
Zeznania świadka

M. G. (2)
były dla Sądu w pełni wiarygodne (k. 630 – 632, 2423 - 2425). Świadek zeznał, że od dnia 01 marca 1997 r. był zatrudniony w Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniuw Pracowni Daktyloskopii. Od 25 stycznia 2002 r. natomiast piastował funkcję Wojewódzkiego Koordynatora Systemu AFIS –sytemu automatycznej identyfikacji śladów LiniiPapilarnych. Jednocześnie świadek od dnia 14 lipca 2001 r. miał status eksperta daktyloskopii. Świadek z swoich zeznaniach opisał funkcjonowania systemu AFIS. Stwierdził, że ślady w systemie AFIS zawsze pozwalają na ich prawidłową identyfikację. Na rozprawie świadek podtrzymał swoje zeznania złożone wcześniej. Zeznania świadka dotyczą mechanizmów funkcjonowania sytemu AFIS. Są rzeczowe i świadczą o wysokiej fachowości świadka w tym zakresie. Nadto znajdują potwierdzenie w zasadach logicznego rozumowania. Dotyczy to przede wszystkim precyzyjnego zapisania linii papilarnych w systemie AFIS. Jeżeli zapis ten nie odwzorowywałby linii papilarnych w sposób właściwy, to byłby nieprzydatny w pracy Policji.
Sąd uznał również za wiarygodne zeznania świadka

A. S. (4)
(k. 1092 – 1095, 2429 - 2433).           Świadek podał, że w przeszłości był funkcjonariuszem Policji. Pracował jako ekspert z zakresu daktyloskopii; w 1995r był kierownikiem Pracowni Daktyloskopijnej Laboratorium Kryminalistycznego KWP w Poznaniu. Świadek zeznał, że uczestniczył w oględzinach miejsca zabójstwa wklubie (...).A. S. (4)podał nadto, że jedna z pracownic klubu wskazała mu stół, przy którym siedzieli Rosjanie siedzieli wskazując, że po odejściu każdego klienta stolik jest sprzątany. Biegły badał sam stół oraz znajdujące się na nim przedmioty. Świadek zeznał, że tak na szklanym blacie stolika, jak i na kieliszkach, szklankach i literatkach używając sadzy angielskiej ujawnił liczne odciski palców i całych dłoni, które zabezpieczył bezpośrednio na folii pozytywowej oznaczając numerami od 34-39. Świadek nadto stwierdził, że słowa „FOTO POZYTYW – DAKTYLOSKOPIA” na tablicy poglądowej zapisał odręcznie. Podał też, że każdy fotogram wklejony w tablice został oznaczony numerem od 1 do 16 i numery te również świadek zapisał odręcznie. Poszczególne fotogramy przedstawiały fragmenty śladów linii papilarnych z dostateczną ilością cech charakterystycznych pozwalających na kategoryczną ich identyfikację .
Świadek na rozprawie podtrzymał treść swoich zeznań ze śledztwa.  Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Znalazły nadto potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. W szczególności w protokole oględzin miejsca zdarzenia wpisano, że zabezpieczono m. in. paczkę papierosówmarki M.. Świadek nadto wyraźnie rozpoznał, że na tablicy poglądowej naniósł własnym pismem odręczny zapis „FOTO POZYTYW – DAKTYLOSKOPIA”. Żaden z wiarygodnych dowodów nie podważył przy tym wiarygodności zeznań świadka.
Zeznania świadkaJ. O.były również dla Sądu w pełni wiarygodne (k. 42 – 44, 121 – 124, 144, 147).
W pierwszych zeznaniach w sprawieJ. O.zeznała, że w czerwcu i lipcu 1995 r. była zatrudniona wklubie (...)wP.w charakterze barmanki. Wskazała, że dnia 01 lipca 1995 r. we wczesnych godzinach porannych weszło do klubu trzech mężczyzn rosyjskojęzycznych. Świadek opisała ich następująco: Pierwszy był w wieku około 30 lat, mierzył około 180 cm wzrostu. Był średniej budowy ciała, miał ciemne włosy. Miał twarz o ciemnej karnacji. Mężczyzna ten ubrany był w garnitur ciemny i białą koszulę. Drugi z mężczyzn był w wieku około 30 lat, miał około 175 cm wzrostu, był średniej budowy ciała Świadek podała nadto, że mężczyzna ten miał śniadą, aż ciemną twarz, a włosy kruczoczarne. Trzeci z mężczyzn był nieco młodszy, świadek opisała go jako w wieku 27 – 30 lat. Był wzrostu około 180 cm, szczupłej budowy ciała. Miał jasne włosy. Był ubrany sportowo w jasną koszulę i kurtkę.        Świadek dalej zeznała, że po wejściu do lokalu pierwszy mężczyzna zamówił u niej alkohol dla pozostałych Rosjan oraz kobiet, które się do nich przysiadły. Po pewnym czasie ponownie zamówiono alkohol. Dalej świadek zeznała, że drugi mężczyzna podszedł do baru. Spytał kim jest stojący obok niejP. J.. W odpowiedzi usłyszał, że to pracownik klubu.  Odnośnie dalszego przebiegu zdarzenia świadek stwierdziła, że pierwszych dwóch mężczyzn udało się do przedsionka, by zadzwonić do hotelu. Świadek zeznała, że nagle usłyszała hałas z przedsionka. Usłyszała również krzykP. J.„mają pistolet”. Na to chciała wejść do przedsionka. Wtedy trzeci mężczyzna odepchnął ją z powrotem do części barowej. Świadek nadto zeznała, że w tej sytuacji wyskoczyła przez okno, a za nią pozostałe kobiety. Ukrywały się w krzakach na posesji. Świadek zeznała, że kiedy Rosjanie wybiegli z klubu, udali się do następnej przecznicy. Krótko po tym wyjechał z niej samochód. Co do pokrzywdzonych świadek zeznała, żeP. J.znalazła krwawiącego na kanapie w budynku, aD. K. (1)przed budynkiem. Powiedział jej, że do niego strzelano.   W kolejnych zeznaniach w sprawie świadekO.podtrzymała wcześniejsze zeznania. Uzupełniła je jednak o stwierdzenie, że mężczyzna, który podszedł do niej i zapytał oP. J., był ubrany w garnitur, białą koszule, krawat i złotą spinkę.    W trakcie okazaniaJ. W. (2)Ż.,W. P.iA. P. (3)świadek zeznała, że nie rozpoznała żadnego z nich jako uczestnika zdarzenia z dnia 01 lipca 1995 r. wklubie (...).      W trakcie kolejnych zeznań (k. 147) świadek podała, że szklanki w klubie myła zawsze ciepłą wodą i płynem do mycia naczyń. Odnośnie szklanek na stoliku, gdzie siedzieli Rosjanie, świadek zeznała, że stały tam w chwili kiedy uciekała z lokalu, jak i kiedy wróciła do środka.           Zeznania świadka były logiczne, konsekwentne i spójne. Odnośnie faktu wejścia do klubu trzech mężczyzn rosyjskojęzycznych zeznania świadka korespondowały z zeznaniami pozostałych kobiet znajdujących się w części barowej lokalu. I tak w szczególności świadekO.–P.zeznała, że przybyłych do klubu trzech Rosjan jeszcze nigdy nie widziała. Zeznała, że dwóch mężczyzn było ubranych w marynarki, trzeci raczej sportowo. Świadek podkreśliła przy tym, że brunet nosił krawat ze spinką. Zeznania świadkaJ. O.znalazły potwierdzenie w zeznaniach dalszych świadków również odnośnie samych czynów. I takM. P.zeznała, że mężczyźni poszli do baru zamówić dalszy alkohol. Zapytali o możliwość zadzwonienia do hotelu. Następnie weszli do pokoju, gdzie byłP. J.. Taką samą wersję przebiegu zdarzeń przedstawiłP. J.wskazując nadto, że mężczyzna, który do niego strzelał nosił krawat ze spinką. ŚwiadekO.–P.nadto zeznała, że kiedy usłyszała krzykP. J.„ała”,J. O.próbowała wejść do pokoju ochroniarzy. Wtedy jednak trzeci Rosjanin ją odepchnął. Na to wszystkie kobiety z części barowej uciekły za wyjątkiem dziewczyny o pseudonimie(...). Spójność zeznańJ. O.z pozostałym, wiarygodnym materiałem dowodowym przemawia, zdaniem Sądu, za tym by i zeznaniom tego świadka dać w pełni wiarę.
Sąd uznał zeznania świadkaB. B. (1)za wiarygodne, lecz nieistotne w sprawie (k. 27 – 29).
Świadek zeznał, że dnia 01 lipca 1995 r. pracował jako taksówkarz wP.. Podał, że około 04:30 godziny dnia 01 lipca 1995 r. drogą radiową jeden z jego kolegów taksówkarzy poinformował go, że kierowca samochodu markiF. (...)blokuje mu drogę naul. (...)w kierunkuOs. (...)IIIS.. Świadek dalej zeznał, że pojechał we wskazane miejsce. W trakcie rozmowy w kierowcą Eskorta ten wylegitymował się jako funkcjonariusz Policji.           Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Fakt blokowania drogiW. P.mężczyzna ten potwierdził w swoich zeznaniach. Także konfrontacja z osobami z samochoduF. (...)znalazła potwierdzenie w odpowiednich zeznaniachK. K. (3)iW. P..
Zeznania świadkaK. K. (3)Sąd uznał za wiarygodne, lecz nieistotne w sprawie (k. 30 – 31).           Świadek zeznał, że dnia 01 lipca 1995 r. pracował jako taksówkarz. W godzinach porannych tego dnia kolega taksówkarz poinformował go przez radio, że był blokowany przez nieznanego kierowcę w samochodzie markiF. (...). Samochód taksówkarze zauważyli. Świadek dalej stwierdził, że we trzech podjechali i zablokowaliF. (...). Doszło do pyskówki. Później wszyscy się rozjechali.      Świadek złożył w sprawie logiczne i spójne zeznania, które korespondowały z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym w sprawie. ŚwiadekW. P.zeznał bowiem, że nieznany kierowca w samochodzie markiF. (...)blokował mu drogę. Konfrontację z tym kierowcą i jego pasażerem opisali zaś również świadkowieB.iP..
W pełni wiarygodne, aczkolwiek również nieistotne były zeznania świadkaW. P.(k. 32 – 34).
Świadek zeznał, że dnia 01 lipca 1995 r. pracował jako taksówkarz wP.. W godzinach porannych dnia 01 lipca 1995 r. kierowca samochoduF. (...)blokował mu drogę. Poinformował o tym kolegów taksówkarzy przez radio. Zauważyli zaparkowany samochódF. (...). Świadek dalej zeznał, że zatrzymali się koło samochodu markiF. (...). Doszło do rozmowy z jego kierowcą. Ten wylegitymował się jako funkcjonariusz Policji.             Zeznania świadka były logiczne, konsekwentne i spójne. Znalazły też potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym. Mianowicie świadkowieK.iB.potwierdzili w swoich zeznaniach, że świadekP.poinformował ich, że nieustalona osoba blokuje mu drogę samochodem. Także obaj świadkowie w swoich zeznaniach opisali konfrontację z kierowcą i pasażerem samochoduF. (...).
Zeznania świadkaA. P. (1)były dla Sądu w pełni wiarygodne, lecz nieistotne (k. 36 – 39).          Świadek zeznał, że w lipcu 1995 r. był funkcjonariuszem Policji w KWP w Poznaniu. Dnia 30 czerwca 1995 r. spotkał się z kolegą z pracy. Byli w różnych lokalach gastronomicznych w śródmieściuP.. Dalej świadek zeznał, że doszło pomiędzy nimi i taksówkarzami do sprzeczki. Świadek wyraźnie stwierdził, że nie okazywał swojej legitymacji służbowej. Nie widział również, żeby czynił to jego kolega.
Zeznania świadka były logiczne. Odnoście opisu zdarzeń z nocy z dnia 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. korespondowały z zeznaniami świadkaM. K. (1), dlatego Sąd nie miał powodów, by kwestionować ich wiarygodność.
Sąd uznał zeznania świadkaM. K. (1)za w pełni wiarygodne, lecz nieistotne (k. 70).
Świadek zeznał, że w lipcu 1995 r. służył jako funkcjonariusz Policji w KWP wP.. W godzinach porannych dnia 01 lipca 1995 r. odwoził do domu swojego kolegęA. P. (1). Świadek dalej zeznał, że jechaliul. (...). Kołoklubu (...)zauważyli samochód markiB.koloru czarnego w felgami aluminiowymi w kształcie gwiazdy. Mógł to być samochód typu 500. Dalej świadek zeznał, że wracając tą samą drogą widział przed klubem radiowóz policyjny.
Świadek złożył zeznania logiczne, które tworzą spójną całość z zeznaniami świadkaA. P. (1).
Podobnie, Sąd uznał zeznania świadkaM. Z. (2)za wiarygodne, lecz nieistotne (k. 77).
Świadek zeznała, że w czerwcu i lipcu 1995 r. mieszkała przyul. (...)wP.. W godzinach porannych dnia 01 lipca 1995 r. obudził ją odgłos dwóch szybko jadących samochodów. Zeznania te znalazły potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym, więc Sąd ich nie kwestionował.
Sąd uznał zeznania świadkaM. B. (3)za w pełni wiarygodne, lecz nieistotne (k. 79 – 80).
Świadek zeznał, że kolegował się z ochroniarzami zklubu (...)wP.,D. K. (1)iP. J.. Około 23:30 godziny dnia 30 czerwca 1995 r. przyjechał doklubu (...), gdzie grał w karty z obu ochroniarzami. Dalej zeznał, że w kantorku grali do około 1:40 godziny. Następnie przeszli do holu. Świadek zeznał nadto, że około 1:45 godziny do klubu weszło dwóch mężczyzn, byli to Polacy. Sam około godziny 02:00 opuścił lokal. Świadek podkreślił, że w trakcie jego obecności w klubie trzech klientów zostało dowiezionych do klubu przez kierowców taksówek.      Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Opisując kontakty zD. K. (1)iP. J.zgodnie z prawdą przedstawił urządzenie części parterowejklubu (...). Także zeznania świadkaP. J.i w szczególnościJ. O.nie podważają wiarygodności zeznań świadkaM. B. (3). Nadto podkreślenia wymaga, że świadkowieO.iO.–P.wyraźnie zeznały, że przed zdarzeniem w klubie było dwóch klientów narodowości polskiej.
Zeznania świadkaL. Z.były wiarygodne, lecz nieistotne (k. 92). Świadek zeznał, że w czerwcu i lipcu 1995 r. mieszkał naosiedlu (...)wP.. Prawdopodobnie od dnia 29 czerwca 1995 r. na osiedlu zaparkowany był samochód markiV. (...). Świadek zeznał, że po pewnym czasie zauważył, że samochód miał wybitą szybę. Radio było skradzione.        Zeznania świadka jako logiczne korespondujące z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym nie były przez strony kwestionowane, do czego i Sąd nie znalazł podstaw.
Sąd uznał zeznania świadkaK. U.za w pełni wiarygodne, lecz nieistotne (k. 98 – 100).
Świadek zeznał, że w czerwcu i lipcu 1995 r. pracował jako kierownik sali wklubie (...)wP.. Był to klub typu table – dance. Dalej zeznał, że dnia 29 lub 30 czerwca 1995 r. pięciu nieznanych mężczyzn weszło do lokalu. Zachowywali się niekulturalnie, prowokacyjnie. Nie wykupili biletów wstępu, przejawiali agresję słowną wobec innych klientów. Świadek nadto zeznał, że nie zapłacili za skonsumowane piwo oraz że umyślnie stłukli cześć butelek w lokalu.        ŚwiadekU.złożył zeznania logiczne, spójne i konsekwentne, które znalazły potwierdzenie w treści zeznań świadkaP. M.. Dla celów niniejszego postępowania jednak zeznania te nie były istotne.
Zeznania świadkaP. M.były wiarygodne, lecz nieistotne w sprawie (k. 101 – 102).
Świadek zeznał, że w czerwcu 1995 r. był pracownikiemklubu (...)wP.. Dnia 30 czerwca 1995 r. pięciu rosłych mężczyzn weszło do klubu. Świadek dalej zeznał, że nie kupili biletów wstępu. Sam wyszedł do ubikacji. Dalej zeznał, że kiedy tam był, jedna z kobiet zatrudnionych w lokalu przybiegła. Była zdenerwowana. Świadek nadto zeznał, że po wyjściu mężczyzn zauważył w lokalu szereg zbitych butelek i zbite szkło. Zeznania świadka uzupełniały z zeznaniami świadkaK. U.. Dla celów niniejszego postępowania były jednak całkowicie nieistotne
Wiarygodne, lecz nieistotne były zeznania świadkaJ. M.(k. 113, 2494 - 2495).
Świadek podał, że był szwagremD. K. (1). Wskazał, żeD. K. (1)pracował od 1994 r. jako ochroniarz wklubie (...). Dalej zeznał, że około jeden miesiąc lub wcześniej przed zabójstwemD. K. (1)dwóch klientów klubu nie chciało zapłacić za świadczone usługi. Doszło pomiędzy nimi aD. K. (1)do bijatyki.D. K. (1)miał podbite oczy. Dalej świadek zeznał, że napastnicy, kiedy wychodzili z klubu mieli grozićD. K. (1), że powrócą. Na rozprawie świadek podtrzymał swojej zeznania
Zeznania świadka, aczkolwiek wiarygodne nie dotyczyły zdarzenia z dnia 01 lipca 1995 r, ani okoliczności powiązanych z tym zdarzeniem, zatem nie były podstawą do ustaleń Sądu.
W pełni wiarygodne były zeznania świadkaW. W. (2)(k. 114 – 115).
Świadek zeznał, że w czerwcu i lipcu 1995 r. mieszkał wraz z żoną w bezpośrednim sąsiedztwieklubu (...). Dnia 01 lipca 1995 r. powrócili około 0:30 godziny ze spotkania towarzyskiego. Dalej zeznał, że około 04:05 – 04:10 godzinie rano obudziła go żona. Słyszeli na zewnątrz hałas. M. in. słuchać było okrzyki „ratunku” i „zatamować krew”. Świadek także zeznał, że kiedy wyszedł na balkon widział nogi mężczyzny. Kiedy się zbliżył do miejsca zdarzenia zauważył, że był to ochroniarz z klubu o imieniuD..
Zeznania świadka były logiczne i spójne. Znalazły potwierdzenie w zeznaniach m. in. świadkówM. P.iM. W. (2)jak i w zeznaniach świadkaD. W., dlatego Sąd dał im wiarę.
Podobnie Sąd uznał zeznania świadkaD. W.za w pełni wiarygodne (k. 119 – 120). Świadek zeznała, że dnia 30 czerwca 1995 r. uczestniczyła wraz z mężemW. W. (2)w spotkaniu towarzyskim poza domem. Około 0:30 godziny dnia 01 lipca 1995 r. powrócili od znajomych. Zasnęli przez 01:00 godzina. Świadek dalej zeznała, że o 04:05 godzinie obudziły ją krzyki na zewnątrz. Wyszła na zewnątrz, zauważyła mężczyznę leżącego na ziemi. Dalej zeznała, że obudziła męża.
Zeznania świadka były logiczne i wewnętrznie spójne. Podkreślenia nadto wymaga, że korespondowały z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym w sprawie. Tak świadkowie obecni w trakcie zdarzenia w klubie wskazali, żeD. K. (1)zmarł przed budynkiem. Wynika to również z treści oględzin miejsca zdarzenia. Fakt obudzenia świadkaW.przez gwar na terenie posesjiklubu (...)potwierdził nadto świadekW. W. (2), jej mąż.
Wiarygodne były również zeznania świadkaT. P.(k. 125, 2495 - 2496).  Świadek zeznał, że w 1995 r. był funkcjonariuszem Policji. Pełnił służbę w patrolu zmotoryzowanym razem zM. R.w nocy z dnia 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. O godzinie 04:10 dnia 01 lipca 1995 r. zostali wezwani naul. (...), gdzie miało dojść do strzelaniny. Świadek dalej zeznał, że na miejscu paniO.poinformowała ich, że dwóch mężczyzn jest rannych. Funkcjonariusze Policji wezwali pogotowie. Z dalszych zeznań wynika, że jednego rannego znaleziono przed domem, a drugiego w budynku mieszkalnym.T. P.zeznał, że zabezpieczono miejsce zdarzenia do czasu przyjazdu grupy operacyjno – dochodzeniowej. Następnie rozpytali małżeństwoW.. Na rozprawie świadek uzupełnił swoje zeznania o to, że rozbieżności w zapisie czynności służbowych z dnia 01 lipca 1995 r. wynikały z szybkości zdarzeń, które miały miejsce, kiedyM. R.i on przyjechali na miejsce zdarzenia. Świadek został w protokole rozprawy błędnie zapisany jakoJ. M..    Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Odnośnie znalezienia obu pokrzywdzonych znajdują potwierdzenie w szczególności w protokołach oględzin oraz w zeznaniachP. J..W. W. (2)zaś zeznał, że przy płocie posesjiklubu (...)widział leżącegoD. K. (1). Odnośnie czynności podjętych przez funkcjonariuszy Policji pomiędzy przyjazdem na miejsce zdarzenia i przybyciem grupy operacyjno – dochodzeniowej zeznania świadkaT. P.tworzą spójną całość z zeznaniami świadkaM. R.. Nadto, kierując się doświadczeniem życiowym, w pełni wiarygodne jest, że świadek jako jeszcze młody funkcjonariusz mógł z uwagi na znaczne natężenie zdarzeń dnia 01 lipca 1995 r. dokonać błędnych zapisów w swoim notatniku służbowym.
Zeznania świadkaM. R.były w pełni wiarygodne (k. 126).  Świadek zeznał, że w nocy z dnia 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. pełnił służbę w charakterze funkcjonariusza Policji w patrolu zmotoryzowanym. Drugim funkcjonariuszem patrolu byłT. P.. Świadek dalej zeznał, że o godzinie 04:10 dnia 01 lipca 1995 r. zostali wezwani naul. (...). Tam w rozmowie z paniąO.dowiedzieli się, że doszło do strzelaniny, w wyniku której dwóch mężczyzn odniosło rany. Dalej świadek zeznał, że wezwali pogotowie. Następnie zabezpieczali miejsce zdarzenia do chwili przyjazdu grupy operacyjno – dochodzeniowej. Odnośnie dalszego przebiegu zdarzenia świadek zeznał, że po przyjeździe grupy rozpytał wraz z funkcjonariuszemP.małżeństwoW..         Zeznania złożone przez świadka były wewnętrznie spójne i logiczne. Nadto znalazły potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym w sprawie. Tak odnośnie przebiegu służby do godziny 04:10 potwierdził je w swoich zeznaniach świadekT. P.potwierdzając fakt rozpytania małżeństwaW.. Potwierdzili toW.iD. W.w swoich zeznaniach. Odnośnie znalezienia obu pokrzywdzonych na posesjiklubu (...)zeznaniaM. R.potwierdziłT. P.. Nadto sporządzono odpowiednie protokoły oględzin miejsca znalezieniaD. K. (1), jak iP. J.. SamP. J.potwierdził w swoich zeznaniach, że po zranieniu go pozostał w budynku, aD. K. (1)jeszcze zdołał wyjść na zewnątrz.
Zeznania świadkaA. P. (2)były w pełni wiarygodne, lecz nieistotne w niniejszej sprawie (k. 152 – 153).         Świadek zeznał, że przyjechał na przełomie marca i kwietnia z Ukrainy do Polski. Celem jego pobytu w Polsce było uprawianie handlu. Został zatrzymany i tymczasowo aresztowany. Dnia 30 czerwca 1995 r. o godzinie 17:00 został zwolniony z aresztu śledczego wW.wraz z innymi dwoma Ukraińcami:P.iŻ.. Świadek dalej zeznał, że pojechali samochodem doP.. Tam krótko przebywali u znajomego Ormianina. Następnie dalej udali się doS., gdzie zostali zatrzymani. Świadek podkreślił, że wszyscy trzej mężczyźni byli elegancko ubrani.
Zeznania świadka były wewnętrznie spójne, a nadto korespondowały z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym w sprawie. ŚwiadkowieJ. O.,M. P.iM. W. (1)(k. 144, 145, 146) wyraźnie zeznały w trakcie okazania imA. P. (2),P.iŻ., że żaden z nich nie był obecny dnia 01 lipca 1995 r. wklubie (...). Nadto świadkowieP.iŻ.również w swoich zeznaniach konsekwentnie podawali, że nie byli dnia 01 lipca 1995 r. wklubie (...).
ZeznaniomświadkaM. D.(k. 4649-4650) Sąd odmówił wiary. (Zbieżność imienia i nazwiska świadka z danymi świadka, którego zeznania znajdują się na k. 155 jest przypadkowa).
Świadek zeznał, że nie zlecił komukolwiek kiedykolwiek zabójstwa. Określił zeznania świadkaM. M. (9)jako nieprawdziwe, fałszywe i przedstawił okoliczności, dla jakich świadek ten go pomawia. Zdaniem Sądu przedstawiona przezeń motywacja działaniaM. M. (12)nie przekonuje, jako sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Oczywistym jest dla Sądu, żeM. D.nie był zainteresowany tym, by przedstawić w Sądzie rzeczywisty przebieg wydarzeń, jako osoba która stoi obecnie pod zarzutem podżegania do zabójstwa, będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Wprawdzie składał w niniejszej sprawie zeznania w charakterze świadka po pouczeniu o przysługujących mu uprawnieniach, tym niemniej z pewnością nie chciał się obciążać. Wiarygodność zaś jego wyjaśnień podlegać będzie ocenie w innym postępowaniu.
Sąd uznał zeznania świadkaW. Ż.za wiarygodne, lecz nieistotne w sprawie (k. 157 – 158).          ŚwiadekŻ.zeznał, że dnia 24 czerwca 1995 r. przyjechał z Ukrainy do Polski w celach zarobkowych. W trakcie pobytu w Polsce został zatrzymany wraz zA. P. (2)iW. P.przez Policję wW.. Świadek dalej zeznał, że dnia 30 czerwca 1995 r. około 17:00 godziny zostali zwolnieni z aresztu śledczego wW.. Razem udali się samochodem doP.. Tam spotkali się ze znajomym. Następnie pojechali doS.. Świadek dalej zeznał, że wszyscy trzej mężczyźni byli elegancko ubrani, kiedy opuszczali areszt śledczy wW..     Zeznania świadka były konsekwentne i logiczne. Nadto znalazły potwierdzenie w wiarygodnych zeznaniach świadkówJ. O.,M. P.iM. W. (1)(k. 144, 145, 146) które wskazały w trakcie okazania, żeA. P. (2),P.iŻ.nie byli obecni wklubie (...)dnia 01 lipca 1995 r. Nadto świadkowieP.iP.potwierdzili w swoich zeznaniach treść zeznań świadkaŻ..
Zeznania świadkaW. P.były w pełni wiarygodne (k. 159 – 160).  Świadek zeznał, że przyjechał w 1995 r. do Polski z Ukrainy w celach zarobkowych. Dnia 30 czerwca 1995 r. został wraz zŻ.iP.zwolniony z aresztu śledczego wW.. Następnie udali się samochodem doP.. Świadek dalej zeznał, że tam spotkali się ze znajomym Ormianinem. Następnie udali się dalej samochodem doS., gdzie zostali zatrzymani.         Zeznania świadka były logiczne, a nadto znalazły potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym w sprawie.A. P. (2),W. Ż.orazW. P.zostali okazaniJ. O.,M. P.iM. W. (1). Wszystkie trzy kobiety wyraźnie zeznały, że żaden z okazanych nie był obecny dnia 01 lipca 1995 r. wklubie (...). Nadto zeznaniaW. P.tworzyły spójną całość z zeznaniami świadkówP.iŻ..
Wiarygodne były dla Sądu również zeznania świadkaJ. B.(k. 173 – 174v, k. 2516 - 2517). Świadek zeznała, że począwszy od dnia 27 czerwca 1995 r. pracowała wklubie (...)w charakterze masażystki. Także dnia 30 czerwca wieczorem stawiła się w pracy. Świadek podała, że tego dnia klientami klubu byli m. in. dwaj mężczyźni przedstawiający się jakoD.iO..J. B.wskazała nadto, że kiedy szła na pierwsze piętro zD., a pracownica opseudonimie (...)zO., do klubu weszło trzech młodych mężczyzn. Świadek zeznała, że nie byli zbyt wysocy. Jeden z nich miał okrągłą twarz, ciemne włosy, był elegancko ubrany. Dalej świadek zeznała, że w trakcie pobytu zD.w pokoju słyszała hałas na dole. Nadto było słychać strzały.D.iO.chcieli uciec z domu. Świadek w tym celu otworzyła im drzwi na taras. Wtedy zobaczyła trzech mężczyzn opuszczających posesję. Świadek dalej zeznała, że opuściła posesję i pojechała taksówką do domu.
Świadek na rozprawie podtrzymała swoje zeznania ze śledztwa. Stwierdziła, że protokół przesłuchania został przez nią podpisany.      Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Znalazły tez potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym. Mianowicie wejście do klubu trzech Rosjan potwierdzili w swoich zeznaniach m. in. świadkowieJ. O.iM. P.. Fakt opuszczenia przez nich po zdarzeniu lokalu znajduje zaś odzwierciedlenie m. in. w wyjaśnieniach i zeznaniach świadkaM. L., który podał, że po zabójstwieD. K. (1)wszyscy trzej sprawcy wsiedli do jego samochodu, a następnie odjechali z miejsca zdarzenia. Sąd nie miał zatem powodów do tego, by zeznaniomJ. B.odmówić wiary.
Zeznania świadkaM. J. (1)Sąd uznał za w pełni wiarygodne, lecz nieistotne (k. 186 – 187).
Świadek zeznał, że w 1995 r. był znajomymK. K. (1), który zaproponował mu pracę w charakterze barmana wklubie (...)wS.. Świadek opisał w swoich zeznaniach obu ochroniarzy oraz pracownice klubu. Nadto wskazał, żeK. K. (1)na terenie posesji miał kojce, w których znajdowały się psy. Świadek wskazał, że w trakcie jego zatrudnienia w klubie – w jego obecności – nigdy nie doszło do żadnych awantur. Nie słyszał też od innych pracowników klubu o takich zdarzeniach.
Zeznania świadka były logiczne i spójne. Znalazły nadto potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym w sprawie. I takM. G. (3)zeznał, żeM. J. (1)pracował w 1995 r. jako barman wklubie (...). Potwierdził to ponadto w swoich zeznaniachK. K. (1). TakżeM. G. (3)wskazał, że nie słyszał, żeby w klubie doszło do jakiś nadzwyczajnych zdarzeń. Z treści zeznańK. K. (1)wynika, że w klubie doszło kiedyś do użycia broni palnej. Wskazał tez, że klient rosyjskojęzyczny zabił psa nożem. Żaden wiarygodny dowód nie wskazuje jednak, że o tych okolicznościachM. J. (1)wiedział. Zatem zeznaniaK. K. (1)nie podważają wiarygodności jego zeznań.
Wiarygodne, aczkolwiek nieistotne były zeznania świadkaM. G. (3)(k. 192). Świadek zeznał, że pracował w 1995 r. w charakterze barmana wklubie (...)wS.. Stwierdził, że jego zmiennikiem byłM. J. (1). Zeznał ponadto, że w okresie jego zatrudnienia w klubie nie doszło do żadnych nadzwyczajnych zdarzeń.  Zeznania świadka korespondowały z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym w sprawie. Mianowicie świadkowieM. J. (1)orazK. K. (1)wyraźnie stwierdzili w swoich zeznaniach, żeM. G. (3)był jednym z barmanów wklubie (...). NadtoM. J. (1)potwierdził w swoich zeznaniach, że nie był nigdy świadkiem zdarzenia nadzwyczajnego w klubie, jak i nie słyszał od innych pracowników o takim zdarzeniu. W sprawie bezspornieK. K. (1)zeznał, że w klubie doszło kiedyś do użycia broni palnej, jak też że klient rosyjskojęzyczny zabił psa nożem. Żaden wiarygodny dowód nie wskazuje jednak, że o tych okolicznościachM. G. (3)wiedział. Zatem zeznaniaK. K. (1)nie podważają wiarygodności jego zeznań.
W pełni wiarygodne były zeznaniaświadkaZ. J.(k. 196).   Świadek zeznał, że w 1995 r. pracował jako ochroniarz wklubie (...)wS.. W trakcie jego pracy nigdy nie był świadkiem jakiegokolwiek nadzwyczajnego zdarzenia.            Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Odnośnie faktu jego zatrudnienia wklubie (...)znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadkaK. K. (1). ŚwiadkowieM. G. (3)orazM. J. (1)zeznali zaś, że także nie byli świadkami żadnych zdarzeń nadzwyczajnych wklubie (...), ani nie słyszeli o nich od żadnego z pozostałych pracowników. Jak wskazano w omówieniu zeznań świadkówJ.iG.faktycznie doszło jednak w klubie do zdarzeń nietypowych, gdyż strzelano z pistoletu oraz zabito nożem psa. Wynika to z zeznańK. K. (1). Żaden wiarygodny dowód nie wskazuje jednak na to, że świadekZ. J.wiedział o tych zdarzeniach.
Zeznania świadkaL. Ś.były wiarygodne, lecz nieistotne w sprawie (k. 199 – 200).
Świadek zeznał, że w 1995 r. pracował jako kierowca w MPKP.. W nocy z dnia 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. obsługiwał linie, która przebiegała kołoklubu (...). Świadek podał, że kiedy przejeżdżał około 04:02 godziny obokklubu (...)zauważył trzy kobiety. Kobieta o rudym kolorze włosów przeskakiwała przez płot z posesji na chodnik. Pozostałe dwie dobiegały do płotu.          Zeznania świadka były logiczne, konsekwentne i spójne. Znalazły też potwierdzenie w zeznaniach kobiet zatrudnionych wklubie (...), które podały, że po zdarzeniu uciekły z budynku.
Zeznania świadkaA. K. (1)Sąd uznał za w pełni wiarygodne (k. 224 – 225v, 242).
W pierwszych zeznaniach złożonych w śledztwieA. K. (1)podał, że w 1995 r. prowadził warsztat samochodowy w miejscowościK.. Wskazał, że w poniedziałek, prawdopodobnie dnia 03 lipca 1995 r. pojawił się u niego rano nieznany mężczyzna. Przyjechał samochodem markiM. (...). Świadek dalej zeznał, że nieznany mężczyzna pytał go ile wyniesie naprawa blacharska i lakierowanie samochodu. Ostatecznie mężczyzna zapytał, czy może już zostawić samochód w warsztacie, a części zamienne i lakier przywiezie za dwa tygodnie. ŚwiadekK.dalej zeznał, że przystał na taką propozycję. Wówczas ów mężczyzna wziął ze schowka dokumenty samochodu, a z bagażnika torbę podróżną, po czym wyszedł na drogę i wsiadł do stojącego samochodu i odjechał ŚwiadekA. K. (1)stwierdził, że nieznanego mężczyzny już nigdy nie widział.  Drugie przesłuchanie świadkaK.na etapie śledztwa było połączone z okazaniem mu fotografii. Świadek stwierdził wówczas, że mężczyzną, który pozostawił u niego samochód markiM. (...)byłM. L..      Zeznania świadkaK.były logiczne i konsekwentne. Odnośnie faktu pozostawienia u niego samochodu markiM. (...)korespondowały z dowodem z oględzin tego pojazdu (k. 220 – 221v). JednocześnieM. L.w swoich wyjaśnieniach i zeznaniach konsekwentnie podawał, że po zdarzeniu pojechał doS., a następnie udał się doP., gdzie pozostawił samochód w warsztacie samochodowym.
Zeznania świadkaJ. S.były dla Sądu w pełni wiarygodne, lecz nieistotne (k. 250 – 251).
Świadek zeznał, że w nocy z dnia 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. świadczył pracę w charakterze kierowcy autobusu MPKP.. Podał, że trasa, którą obsługiwał nie przebiegała przezulicę (...), lecz ją wyłącznie krzyżowała. Dalej zeznał, że w trakcie pracy nie zwrócił uwagi na jakieś szczególne zdarzenia, które byłyby w niniejszej sprawie istotne.             Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Przedmiotem jego zeznań nie były jednak okoliczności mające w niniejszej sprawie znaczenie. Zatem zeznania świadka należało uznać za nieistotne.
Wiarygodne, lecz nieistotne były zeznania świadkaP. B.(k. 252 – 253).
Świadek zeznał, że w 1995 r. pracował jako kierowca MPK wP.. W nocy z dnia 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. kierował autobusem linii nocnej. W trakcie pracy nie zauważył jakichkolwiek zdarzeń budzących podejrzenia. Po pracy dowiedział się, że jego kolegaL. Ś.widział na pół rozebrane kobiety uciekające zklubu (...).  Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Jednocześnie świadekŚ.w swoich zeznaniach potwierdził, że był świadkiem, jak z posesjiklubu (...)uciekały kobiety.
ZeznaniaświadkaP. S. (2)były w pełni wiarygodne, lecz nieistotne (k. 254 – 255). Świadek zeznał, że w 1995 r. świadczył pracę na rzecz MPK wP.w charakterze kierowcy autobusów linii nocnych. Pracował również w nocy z dnia 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. W trakcie pracy nie był świadkiem nietypowych zachowań przechodniów lub pojazdów. Jego uwagę zwrócił jednak fakt, że przedklubem (...)nie było widać żadnych taksówek, ani innych samochodów. Świadek dalej zeznał, że po pracy dowiedział się, że w nocy w klubie doszło do zabójstwa ochroniarza.     Zeznania świadkaP. S. (2)były konsekwentne, logiczne i wewnętrznie spójne. Nadto znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadkaL. Ś., który podał, że . widział kobiety uciekające z posesjiklubu (...).
Wiarygodne, lecz nieistotne były dla Sądu zeznania świadkaH. S.(k. 256 – 257). Świadek zeznał, że w 1995 r. pracował na rzecz MPKP.. Świadczył pracę w charakterze kierowcy nocnej linii autobusowej. Pracował w nocy z dnia 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. W trakcie pracy zauważył po godzinie 04:00 rano przyklubie (...)radiowozy Policji i pojazd pogotowania ratunkowego. Poza tym nie widział żadnych nietypowych zdarzeń lub osób zachowujących się w sposób podejrzany.    Zeznania świadka były logiczne oraz konsekwentne. Znalazły nadto potwierdzenie w treści pozostałych wiarygodnych dowodów w sprawie. Bezspornym jest bowiem, że po godzinie 04:00 dnia 01 lipca 1995 r. funkcjonariusze Policji i pogotowie ratunkowe zjawili się na miejscu zdarzenia wklubie (...).
Zeznania świadkaM. K. (2)były wiarygodne, lecz nieistotne (k. 258 – 259). Świadek zeznał, że w 1995 r. pracował w charakterze kierowcy autobusu na rzecz MPK wP.. W nocy z dnia 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. obsługiwał linię nocną. Świadek dalej zeznał, że tej nocy w godzinach porannych dwóch umundurowanych funkcjonariuszy pytało się go, czy był świadkiem jakiś podejrzanych zdarzeń. Zaprzeczył temu. Dalej świadek zeznał, że kiedy później przejeżdżał kołoklubu (...)widział radiowozy i pojazd pogotowia ratunkowego. Zeznania świadka były logiczne, konsekwentne i wewnętrznie spójne. Odnośnie faktu, że przedklubem (...)po godzinie 04:00 rano znajdowali się wezwani funkcjonariusze Policji i pogotowie ratunkowe, zeznania świadka korespondowały z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym w sprawie.
ZeznaniaświadkaA. W. (1)Sąd uznał za w pełni wiarygodne (k. 268 – 270).
Świadek zeznał, że mieszkał w 1995 r. w domu zięciaP. S. (3)wP.. Podał, że na początku kwietnia 1995 r. przyszło do niego trzech mężczyzn poszukujących kwatery. Świadek wyraził zgodę na ich zamieszkanie. Świadek wskazał, że mężczyźni ci byli rosyjskojęzyczni. Podawali, że pochodzą zM.. Przedstawili się jakoA.,D.iM.. Świadek nie widział u nich żadnej broni palnej. Świadek opisał wygląd mężczyzn następująco:A.był w wieku około 30 lat, wzrostu około 170 cm, krępej budowy ciała, włosy ciemne, cera śniada, bez zarostu.D.był młodszy. Świadek podał, jednen z mężczyzn miał 27 lat. Świadek dalej zeznał, żeD.był wzrostu około 175 cm, miał ciemne włosy i śniadą cerę.M.świadek opisał zaś jako najjaśniejszego z nich, miał około 180 cm wzrostu, szczupłej budowy ciała. Jego włosy były koloru blond przechodzącego w rudy. Miał również blond brwi. TwarzM.świadek opisał jako pociągłą, oczy w kolorze niebieskim. Odnośnie relacji z(...)świadek zeznał, że opuszczali dom. Chodzili do miejscowych lokali jak(...)i(...).A.opowiadał mu, że przez 7 lat służył jako oficer w Armii Radzieckiej.M.był z wykształcenia inżynierem elektrykiem. Świadek dalej zeznał, że po kilku dniach przyjechał do Rosjan młody mężczyzna narodowości polskiej. Łącznie dwa razy ich odwiedził. Rozmowę z Rosjanami prowadził w języku polskim. Za drugim razem zabrał mężczyzn ze sobą. Świadek podkreślił w swoich zeznaniach, że nie wiedział, gdzie pojechali. Nadto świadek zeznał, że kilka razy do domu wP.dzwonił mężczyzna prosząc do telefonuA.. W trakcie rozmowyA.tylko mówił po rosyjsku. Świadek nadto zeznał, że Rosjanie opuścili pod koniec kwietnia dom. Przez dwa dni przed tym pili alkohol. Świadek zeznał nadto, żeM. M. (3)sprzątała kilkakrotnie dom. Świadek znał ją jako narzeczonąK. B., znajomegoS..
Po okazaniu świadkowi portretów pamięciowych zeznał, że twarz z pierwszego portretu odpowiada twarzyA., a osoby z drugiego jest podobna do twarzyM.. Nadto świadek zeznał, że Rosjanie po opuszczeniu domu pozostawili w nim książkę „rozmówki polsko – ukraińskie”.
Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Świadek wskazał liczne szczegóły dotyczące zdarzenia. Podkreślenia wymaga, że świadek szczegółowo opisał w swoich zeznaniach poszczególnych Rosjan. Podał ich wygląd i ceny charakterystyczne. Dalej podkreślenia wymaga, że zeznania świadka są wewnętrznie spójne, nie występują w nich żadne sprzeczności. Nadto podkreślenia wymaga, że świadek wyraźnie wskazał, że(...)był mężczyzna z k. 103. Biegły z zakresu antropologii zaś stwierdził, że występuje korelacja pomiędzy wizerunkiemA. S. (1), a mężczyzną z k. 103 (1214 – 1231).
Zeznania świadkaK. G.były wiarygodne, lecz nieistotne w sprawie (k. 279).
Świadek zeznała, że w 1995 r. była żonąJ. G.. Podała, że mąż utrzymywał relacje towarzyskie zM. L..M. L.pozostawił w mieszkaniu państwaG.dokumenty i telefon komórkowy. Świadek zeznała, że odnośnie miejsca pobytuM. L.nie potrafiła udzielić żadnej odpowiedzi.  Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Znalazły potwierdzenie w fakcie, że w trakcie przeszukania mieszkania rodzinyG.zabezpieczono telefon komórkowy i dokumentyM. L.(k. 280 – 281). Zeznania świadka nie dotyczyły jednak zagadnień mających znaczenia w sprawie, zatem dla Sądu nie były istotne.
Sąd uznał zeznania świadkaW. S.za w pełni wiarygodne, lecz nieistotne (k. 293, 598). Świadek w pierwszych zeznaniach zeznał, że poprzezJ. G.poznałM. L.. Ostatnim razem widziałM. L., jak odwiedzał go na przełomie czerwca i lipca 1995 r. Świadek dalej zeznał, żeM. L.przyszedł z nieznanym mu mężczyzną narodowości polskiej. Po około 20 minutach poszli. Dalej świadek zeznał, żeM. L.pozostawił u niego reklamówkę. Wydał ją odpowiednio do poleceniaM. L.nieznanemu towarzyszowiM. L.po około 2 tygodniach. Odnośnie kontaktów zM. L.świadek podał, że ten dwa razy do niego dzwonił. Raz chciał się upewnić, że wydał reklamówkę nieznajomemu.      W trakcie drugich zeznań w sprawie – złożonych w 2009 r. – świadek podał, że nie pamięta już dokładnie okoliczności sprawy. Przedstawiono mu tablicę poglądową zawierającą m. in. wizerunekA. S. (1). Nikogo na tablicy poglądowej nie rozpoznał jako mężczyzny, który towarzyszyłM. L.dnia 03 lipca 1995 r. w trakcie pobytu w ówczesnej kawiarniW. S..
Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Znalazły również potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym.M. L.w swoich wyjaśnieniach i zeznaniach stwierdził, że po zabójstwieD. K. (1)przebywał w okolicachP.. ŚwiadekA. K. (1)zeznał zaś, żeM. L.pozostawił w jego warsztacie kołoP.samochód. Samochód ten funkcjonariusze Policji zabezpieczyli na parkinguA. K. (1). Podkreślenia również wymaga, że w pełni wiarygodne jest to, że świadek nie rozpoznałA. S. (1)jako mężczyzny towarzyszącemuM. L.dnia 03 lipca 1995 r.M. L.konsekwentnie podawał, żeA. S. (1)wysiadł z jego samochodu dnia 01 lipca 1995 r. wS.. Od tej pory nie miał z nim żadnego kontaktu.
ZeznaniaświadkaZ. W.Sąd uznał za wiarygodne, lecz nieistotne (k. 297 – 298). Świadek zeznał, że w nocy z 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. odbywało się wesele jego córki wbarze (...)naZ.. Kiedy wracali samochodem z wesela około 06:00 godziny dnia 01 lipca 1995 r. widzieli przyklubie (...)radiowozy Policji i karetki pogotowia. Świadek zeznał, że niektórzy goście, m. in.P. K. (1)wcześniej opuścili wesele i jechaliulicą (...).
Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Odnośnie faktu, że wesele jego córki odbywało się od dnia 30 czerwca do dnia 01 lipca 1995 r. znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadekP. K. (1).
Wiarygodne, lecz nieistotne były zeznaniaświadkaP. K. (1)(k. 299 – 300). Świadek zeznał, że w nocy z 30 czerwca na 01 lipca 1995 r. uczestniczył w weselu wbarze (...). Był pierwszym gościem, który jechał z weselaulicą (...). Podał, że przejeżdżał pierwszy raz ulicą około 04:00 godziny. Widział 3 radiowozy oraz karetkę pogotowia. Zeznał, że przed klubem jadąc ze stronyZ.widział kobietę i mężczyznę. Kiedy tej samej nocy przejeżdżał w tym miejscu ponownie kobiety już nie widział.  Zeznania świadka były logiczne, konsekwentne i spójne. Podkreślenia wymaga, że zeznaniaP. K. (1)potwierdził w swoich zeznaniach świadekZ. W., który zeznał, żeP. K. (1)jako pierwszy z gości jechał po zabawieulicą (...)naOsiedle (...).
ZeznaniaświadkaB. J.były wiarygodne, lecz nieistotne w sprawie (k. 583). Świadek zeznała, że od 1991 r. do 1997 r. była żonąP. J.. Wskazała, że po zabójstwieD. K. (1)P. J.zaczął nałogowo pić alkohol. Świadek zeznała, że obecnie nie wie, gdzie przebywa i czym się zajmuje.      Zeznania świadka były logiczne, konsekwentne i spójne. Sam fakt, żeP. J.jest bezdomny i uzależniony od alkoholu znajduje potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w sprawie. W pozostałym zakresie są one jednak nieistotne.
ZeznaniaświadkaM. J. (2)były w pełni wiarygodne, lecz nieistotne (k. 586 – 587). Świadek zeznała, żeP. J.u niej już nie mieszka. Wskazała, że nie wie, gdzie przebywa. Kontakty pomiędzy nimi były sporadyczne.       Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Znalazły potwierdzenie w treści zeznań świadkaB. J., która podała, żeP. J.nadużywał alkoholu, co wpływało ujemnie na jego relacje z otoczeniem rodzinnym.
ZeznaniaświadkaT. S.były w pełni wiarygodne, lecz nieistotne (k. 695 – 696). Świadek zeznał, że w takcie odwiedzin w 1995 r. u rodziny weB./Niemcy doszło do włamania do jego samochodu. Skradziono m. in. jego paszport. Świadek dalej zeznał, że po powrocie do kraju zgłosił kradzież paszportu oraz uzyskał nowy.  Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Nadto znalazły potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym. I tak z dokumentacji Policji niemieckiej wynika, żeA. S. (1)posługiwał się w Niemczech m. in. skradzionym paszportemT. S..
W pełni wiarygodne, lecz nieistotne były zeznaniaświadkaK. L. (1)(k. 711 – 712). Świadek zeznał, że wiele lat temu utracił swój paszport wJ.. Podkreślił, że nigdy nie był w Niemczech, ani we Francji.      Zeznania świadka były logiczne, konsekwentne i spójne. Podkreślenia wymaga, że korespondowały z dowodami z dokumentów oraz z wyjaśnieniamiA. S. (1). Z dokumentacji Policji niemieckiej wynika, żeA. S. (1)na terenie Niemiec posługiwał się sfałszowanymi dokumentami, m. in. paszportemK. L. (1). Potwierdził toA. S. (1)w swoich wyjaśnieniach.
W pełni wiarygodne, lecz nieistotne były zeznaniaświadkaP. K. (2)(k. 1052, 2518 - 2519). Świadek zeznał, że w kwietniu 2013 r. był kierownikiem Sekcji Biologii Laboratorium Kryminalistycznego KWP w Poznaniu. Podał, że w 1995 r. laboratorium nie wykonywało badan genetycznych. Zatem ślady z zakresu biologii były badane tylko celem ustalenia grupy krwi. Dalej zeznał, że w sprawie nie ustalano enzymów. Powodu nieustalenia ich świadek nie był w stanie podać. Swoje zeznania ze śledztwa świadek podtrzymał w trakcie składania zeznań na rozprawie.     Zeznania świadka były logiczne i spójne, a ich treść znalazła potwierdzenie w opinii z zakresu biologii (k. 326 – 331).
Sąd uznał zeznaniaświadkaU. J.za w pełni wiarygodne, lecz nieistotne (k. 1351 – 1153). Świadek zeznała, że w 1995 r. pracowała wklubie (...)wS.w charakterze sprzątaczki. Stwierdziła, że nie pamięta, żeby ktokolwiek zabił psa będącego na posesji. W trakcie okazania podobiznyA. S. (1)stwierdziła, że go nigdy nie widziała.            Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Stwierdzenia wymaga, że świadek pracowała w charakterze sprzątaczki w godzinach, kiedy klientów w klubie nie było. Zatem niemożliwym jest, żeby widziałaA. S. (1)wklubie (...).
ZeznaniaświadkaW. M.były dla Sądu w pełni wiarygodne (k. 1737 – 1738). Świadek zeznał, że w 1994 r. był właścicielem samochodu markiM. (...). Samochód sprzedał m. in.M. L.. OdnośnieM. L.świadek zeznał, że się kolegowali i nadal kolegują. Razem pracowali przez okres jednego roku na rzecz(...), znanego przedstawiciela(...)świata przestępczego lat 90 – tych. Według świadka(...)był powiązany z(...)wS.. Poprzez niego(...)poznałM. L.. Stwierdził, żeM. L.w przeszłości pracował wP.jako ochroniarz.
Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Korespondowały z zeznaniamiM. L., w których podał, że utrzymywał relacje towarzyskie i zawodowe z(...).
Również zeznaniomświadkaZ. B.Sąd dał wiarę. (k. 1918 – 1921).  Świadek stwierdził, że należał w latach 1990 – tych do świata przestępczegoP.. Miał pseudonim(...). Dalej zeznał, że kilka razy wklubie (...)rozmawiał z mężczyzną o pseudonimie(...). Odnośnie zdarzenia wklubie (...)świadek żadnych szczegółów nie podał. Stwierdził, że nie utrzymywał żadnych relacji z grupą trzech Rosjan i o istnieniu takiej grupy nic nie wiedział. Dalej zeznał, że na portretach pamięciowych nie rozpoznał nikogo. To samo dotyczy zdjęć na tablicach poglądowych.
Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Sąd nie miał podstaw do kwestionowania ich wiarygodności w zakresie istotnym dla niniejszej sprawy. Żaden z pozostałych wiarygodnych dowodów nie podważył bowiem wiarygodności zeznań świadka.
Wiarygodne były dla Sądu zeznaniaświadkaM. M. (1)(k. 1923 – 1925, 4651 - 4655).
ŚwiadekM.zeznał, że w latach 1990 – tych utrzymywał wP.kontakty z mężczyzną o pseudonimie(...). Stwierdził jednak, że nie prowadził żadnej działalności przestępczej. Dalej zeznał, że nigdy nie zatrudniał żadnych Rosjan, co najwyżej współpracował z Rosjanami. Odnośnie osób z tablic poglądowych świadek nie rozpoznał na żadnejA. S. (1).          Zeznania świadka były logiczne i konsekwentne. Znalazły tez potwierdzenie w zeznaniachZ. B.. Który potwierdził, że znał mężczyznę o pseudonimie(...). Z treści wiarygodnego w sprawie materiału dowodowego nie wynika przy tym, żebyA. S. (1)kiedykolwiek miał styczność zM. M. (1).  Na rozprawie świadek podtrzymał wcześniej złożone zeznania.     Zeznania świadka są logiczne i konsekwentne. znajdują w szczególności potwierdzenie w treści zeznań świadkaM. D.. Nadto za uznaniem ich za wiarygodne przemawiają okoliczności wskazane w omówieniu zeznańK. B.iM. M. (11).
Zeznania świadkaS. K.były w pełni wiarygodne (k. 1975 – 1977).  Świadek zeznał, że w przeszłości pracował jako funkcjonariusz Policji wP.. Podał, że nigdy nie przyjął jakichkolwiek pieniędzy za wykonanie czynności bezprawnej, jak np. zniszczenie dowodów lub nakłanianie świadka do zmiany zeznań.
Zeznania świadka były logiczne, konsekwentne i spójne wewnętrznie. Nadto podkreślenia wymaga, że żaden z wiarygodnych dowodów w sprawie nie podważył wiarygodności jego zeznań.
Wiarygodne były zeznaniaświadkaM. K. (3)(k. 1992 – 1993) – matkiD. K. (1), która jednak nie miała wiedzy na temat okoliczności śmierci syna.
Zeznania świadka były w pełni wiarygodne, jako o konsekwentne i logiczne. Żaden inny wiarygodny dowód nie podważył ich wiarygodności.
Sąd uznałopinie pisemne i uzupełniające ustne biegłych lekarzy psychiatrów i biegłego psychologaza w pełni wiarygodne (k. 1063 – 1065, 1438 – 1444, 1931 – 1933, 1934 – 1936, 1937 – 1939, 3832 – 3835).        W pierwszej opinii pisemnej biegli wskazali na konieczność przeprowadzenia obserwacji psychiatrycznejA. S. (1).       W drugiej opinii pisemnej (k. 1438 – 1444) biegli nie rozpoznali uA. S. (1)choroby psychicznej, ani upośledzenia umysłowego. Rozpoznali u niego zaburzenia osobowości. Nadto stwierdzili, że te zaburzenia osobowości tempore criminis nie znosiły, ani nie ograniczały w stopniu znacznym zdolności do rozpoznania znaczenia czynu ani pokierowania swoim postępowaniem. Nadto stwierdzili, że w obecnym stanie zdrowiaA. S. (1)mógł uczestniczyć w postępowaniu sądowym.    W opiniach ustnych uzupełniających biegli podtrzymali wcześniejszą opinię wydaną po obserwacji psychiatrycznej.          Tak samo uczynili biegli w opiniach ustnych wydanych na rozprawie.   Opinie biegłych były logiczne i konsekwentnie. Zostały sformułowane w sposób fachowy. Biegli wykazali w opiniach każdorazowo sposób rozumowania i proces badania oskarżonego. Wnioski opinii zostały sformułowane w sposób stanowczy, językiem powszechnie zrozumiałym.
Sąd uznał za w pełni wiarygodnąopinię biegłych medyków sądowychz zakresu medycyny sądowej odnośnie doznanych przezD. K. (1)obrażeń. (k. 106 – 110). Biegli w opinii stwierdzili, żeD. K. (1)doznał obrażeń w postaci ran postrzałowych lewego podudzia i prawego kolana, ran kłutych na całym ciele, w tym rany kłutej trzeciej przestrzeni międzyżebrowej z uszkodzeniem czwartego żebra i miąższu lewego płuca drążącej niemal do korzenia płuca oraz ran tłuczonych powłok czaszki, w następstwie których wymieniony zmarł śmiercią nagłą, gwałtowną z powodu obfitego krwotoku zewnętrznego oraz wewnętrznego.         Sąd nie miał powodów do kwestionowania opinii medyków sądowych, jako sporządzonej w sposób rzetelny i fachowy przez doświadczonych biegłych, których kompetencji strony nie kwestionowały. Biegli w opinii opisali skrupulatnie i szczegółowo poszczególne obrażeniaD. K. (1)i przedstawili w przystępny sposób przyczynę jego śmierci. Wnioski opinii biegli sformułowali w sposób stanowczy i jednoznaczny językiem powszechnie zrozumiałym.
Opiniepisemne biegłego z zakresu daktyloskopii,M. S. (1), oraz jegoopinia ustnauzupełniająca były dla Sądu w pełni wiarygodne (k. 635 – 637, 1281 – 1299, 2514 – 2516). Z treści opinii biegłego wynika, że badanie przeprowadzono na podstawie śladów zabezpieczonych w toku postepowania przygotowawczego. W opinii tej biegły w sposób jednoznaczny stwierdził, że linie papilarneA. S. (1)zostały zidentyfikowane na części zdjęć śladów daktyloskopijnych. Zdjęcia te dotyczyły celofanu paczki papierosówmarki M., blatu stołu zklubu (...)oraz mapy samochodowej zabezpieczonej w samochodzieM. L..
Na rozprawie biegły w swojej opinii uzupełniającej podał, że stwierdzone przez niego podobieństwa śladów występowały w stopniu każdorazowo 12 minucji. Biegły podkreślił, że nawet bliźniaki jednojajowe mają różne linie papilarne. Nadto wskazał, że brak podłoża nie utrudnił wydania opinii w sprawie.
Biegły podał, że do badania otrzymał materiał dowodowy i jego zadaniem było porównanie tych śladów z odbitkami palców i dłoni pobranymi na nazwiskoS.. Biegły wskazał ,że na tablicy tej znajdowało się kilkanaście śladów linii papilarnych, które nadawały się do identyfikacji i 8 z nich zidentyfikował jako odbitki pobrane na nazwiskoS.. Biegły podał dalej, że trzeci segment jego opinii zawierał 2 fotogramy odwzorowań linii papilarnych wyciągniętych z bazy AFIS i obie odbitki dopasował do wielkiego palca lewej ręki z odbitek pobranych na nazwiskoS.. Biegły w obszernej wypowiedzi na rozprawie przedstawił metody badawcze w dziedzinie daktyloskopii podkreślając, iż metodą, jaką przyjął wydając opinię w niniejszej sprawie stosowana jest obecnie na całym świecie. Biegły podkreślił też, że każda z przedstawionych przezeń metod pozwala na jednoznaczną identyfikację śladu.
Opinie biegłego sporządzone zostały w sposób logiczny i fachowy. Obie opinie pisemne zawierały szczegółowy opis czynności badawczych. Wnioski w nich zawarte były zaś kategoryczne, jednoznaczne. W trakcie opinii ustnej biegły jednoznacznie wypowiedział się odnośnie jakości zabezpieczonych w sprawie śladów. Wskazał, że umożliwiały jednoznaczną identyfikacjęA. S. (1). Nadto podkreślenia wymaga, że biegły posiada blisko 40 – letnie doświadczenie w zakresie daktyloskopii. Opinia biegłegoS.koresponduje nadto z ustaleniami dokonanymi przezK. J.,M. M. (8),M. G. (2)iA. S. (4)- – ekspertów w dziedzinie daktyloskopii, które w niniejszej sprawie wobec braku odpowiedniego postanowienia o zasięgnięciu opinii biegłych- występowały w charakterze świadków. Wskazane osoby w sposób precyzyjny opisały kolejne czynności prowadzące do zabezpieczenia ujawnionych na miejscu przestępstwa oraz w samochodzie markiM. (...)śladów daktyloskopijnych, opisały stosowane w owym czasie materiały i metody badań, jak również podały, w jaki sposób nastąpiło wprowadzenie śladów do systemu AFIS. Zeznania wskazanych świadków i opinia biegłegoS.zbieżne są co do kwestii związanych z jakością śladów i ilością koniecznych cech (minucji) pozwalających na identyfikację osoby w oparciu o jej ślady linii papilarnych. Tak wskazani świadkowie, jak i biegłyS.nie mieli wątpliwości co do tego, iż zabezpieczone na szklanym blacie stołu, na celofanie paczki papierosówM.i na mapie samochodowej Polski ślady linii papilarnych, pochodzą odA. S. (1), a ich czytelność i charakterystyka wykluczają jakąkolwiek pomyłkę.
BiegłyM. S. (1)w sposób szczegółowy uzasadnił poczynione w opinii ustalenia i wyczerpująco odpowiedział na wszystkie pytania. Jego opinia była jasna, spójna i jednoznaczna, zatem Sąd nie miał powodów, by ją kwestionować.
W pełni wiarygodna była rówieżopinia biegłego medyka sądowegoJ. K. (1)odnośnie obrażeń odniesionych przezP. J.(k. 1940 – 1942).  Biegły stwierdził, żeP. J.w sprawie doznał obrażeń w postaci ran postrzałowych brzucha, uda prawego oraz powierzchownej łokcia lewego, co narażało pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia oraz na nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 kk. Zdaniem biegłego, bez pomocy medycznej, doznane przez pokrzywdzonego obrażenia mogłyby skutkować jego śmiercią.        Opinia biegłego została wydana w oparciu o oryginalną dokumentację medycznąP. J.. Zawiera szczegółowy wykaz dokumentów, na jakich biegły przy wydaniu opinii się opierał. Wnioski opinii są zaś stanowcze i konsekwentne. Opinia sporządzona została w sposób rzetelny i fachowy przez doświadczonego biegłego sądowego, którego kompetencji nie sposób kwestionować, czego też Sąd nie czynił.
Również opinia biegłego medyka sądowegoJ. K. (2)A. S. (1)była dla Sądu w pełni wiarygodna (k. 1074 – 1077, 3907 - 3909). Biegły w trakcie oględzinA. S. (1)stwierdził na jego ciele szereg cech charakteru blizn i tatuażu z grupą krwi. W oparciu o charakter stwierdzonych blizn biegły jednak nie mógł jednoznacznie stwierdzić czasu ich powstania. Na rozprawie biegły podtrzymał swoją opinię pisemną.
Opinia biegłego jest szczegółowa. Zawiera opis badania ciałaA. S. (1). Biegły szczegółowo opisał stwierdzone na ciele oskarżonego blizny i tatuaż, a jego ustalenia zobrazowane zostały załączoną dokumentacją fotograficzną. Wnioski zaś zawarte w opinii są stanowcze.
W pełni wiarygodna była również dla Sąduopinia antropologiczna bieglejD. M.(k. 1214 – 1246).       Biegła stwierdziła, że najwyższy stopień korelacji występował pomiędzy wizerunkiemA. S. (1)i wizerunkiem mężczyzny z k. 93.      Opinia biegłej wyróżnia się szczegółową analizą materiału porównawczego w sprawie. We wnioskach biegła odniosła się do zagadnienia podobieństwaA. S. (1)do opisów podanych przez świadków. Stwierdzenia biegłej w tym zakresie są stanowcze i logiczne. We wnioskach biegłej nie występują żadne sprzeczności.
W sprawie przeprowadzonedowody z dokumentówSąd uznał za wiarygodne, albowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości lub autentyczności, a Sąd nie ustalił powodu, żeby uczynić to z urzędu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W oparciu o wyżej wskazane dowody Sąd uznał, że wina i sprawstwo oskarżonego odnośnie stawianych mu zarzutów zostały wykazane w toku przewodu sądowego.
Zgodnie zart. 148 § 1 k.k.kto zabija człowieka, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 8, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.Art. 13 § 1 k.k.stanowi, że odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. W chwili czynu obowiązywałart. 148 § 1 k.k./1969 r. Stanowił on, że kto zabija człowieka podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 8 albo karze śmierci. Zagadnienie zmiany ustawy karnej pomiędzy chwilą czynu o orzekaniem regulujeart. 4 § 1 k.k.Stanowi on, że jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. W niniejszej sprawie ustawa obecnie obowiązująca jest względniejsza dlaA. S. (1). Górna granica zagrożenia karą za czyny popełnione przez niego wynosi karę dożywotniego pozbawienia wolności.Kodeks karny z 1969 r.przewidywał zagrożenie karą do kary śmierci włącznie.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że świadekP. J.na etapie śledztwa zeznał, iż dwóch mężczyzn weszło do kantorka, w którym znajdował się telefon. Czynili to pod pozorem zatelefonowania do hotelu. Kiedy weszli do pomieszczenia jeden z mężczyzn wyciągnął pistolet.P. J.krzyknął doD. K. (1)znajdującego się na zewnątrz. Ten niezwłocznie wbiegł do pomieszczenia chcąc mu udzielić pomocy. Sprawcy nakazali im usiąść. Mężczyźni to uczynili.D. K. (1)wstał jednak po chwili. Chciał się bronić.P. J.rzucił szklanką w mężczyznę trzymającego pistolet, tj. wA. S. (1). Drugi mężczyzn zadał szereg ciosów nożemD. K. (1).A. S. (1)zaś oddał łącznie trzy strzały doP. J.. Dwukrotnie strzelił doD. K. (1). W trakcie zdarzenia trzeci mężczyzna wszedł do kantorka. Zaczął okładać pięściamiD. K. (1)nadal atakowanego przez nożownika. KiedyD. K. (1)zdołał się wyrwać i wyskoczyć na zewnątrzA. S. (1)otworzył do niego ogień. W tym czasie pozostali sprawcy zaczęli bićP. J.. Z uwagi na krzykiD. K. (1)o pomoc i zaalarmowanie kobiet z części barowej sprawcy postanowili uciec z miejsca zdarzenia.
Odnośnie identyfikacjiA. S. (1)wskazać należy, że w opiniach procesowych z zakresu daktyloskopii wyraźnie stwierdzono, że to jego odciski palców zidentyfikowano w sprawie poza wszelkimi wątpliwościami. Znajdowały się na dwóch przedmiotach zklubu (...): blacie stołu przy którym Rosjanie siedzieli z pracownicami klubu i na celofanie paczki papierosów znajdującej się na tym stole. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w oparciu o relacje kobiet z baru iP. J.sporządzono portrety pamięciowe dwóch sprawców. ŚwiadekW.rozpoznał na portrecie z k. 93 Rosjanina o imieniu(...).M. L.podawał, że dominująca osoba w grupie Rosjan występowała pod imieniem(...)względnie(...). ŚwiadekS.zeznała, że mężczyzna, który się przedstawił jako(...)był ubrany w czarny garnitur, białą koszulę i krawat. Tak samoP. J.opisał mężczyznę strzelającego do niego. Trzecim przedmiotem, na którym ujawniono odciski linii papilarnychA. S. (1)była mapa znajdująca się w samochodzieM. L..M. L.konsekwentnie zeznawał przy tym, że sprawcy napadu naklub (...)byli jedynymi Rosjanami, których woził swoim samochodem. Z treści dowodu z oględzin samochoduM. L.wynika, że mapa została w nim znaleziona. Widnieje ona także na fotografiach wykonanych przez funkcjonariusza PolicjiZ. S. (1)(k. 340).           Zdarzenie w niniejszej sprawie nie było przypadkowe. Rosjanie weszli do klubu uzbrojeni.A. S. (1)miał pistolet, a drugi mężczyzna nóż. Mężczyźni nie byli w ogóle zainteresowani świadczonymi w klubie usługami seksualnymi. Rosjanie sami nie zajmowali wtedy istotnej funkcji w polskim świecie przestępczości zorganizowanej. Zatem napad musiał zostać im zlecony. Prawdopodobnie chodziło o przejęcieklubu (...). Cel zamierzano osiągnąć poprzez sterroryzowanie pracowników klubu i w konsekwencji jego właścicieli.A. S. (1)wszedł dlatego do kantorka uzbrojony w pistolet, aM.w nóż. Grozili bronią ochroniarzom. Kiedy ci chcieli się bronić zaatakowali ich. Działanie ich nastąpiło wspólnie i w porozumieniu. Doszło do podziału czynności pomiędzyA. S. (1)iM..S."zajął" sięP. J.. Trzykrotnie strzelił do niego. Strzały nastąpiły z bliskiej odległości. Miały zabićP. J..M.z tym czasie zaatakowałD. K. (1)nożem.A.osłaniał ich. Ponieważ działanieM.nie złamało niezwłocznie oporuD. K. (1)do ataku przyłączył sięA. S. (1). Strzelał do niego, kiedyD. K. (1)uciekał z pomieszczenia.A. S. (1)działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, czyli chciał doprowadzić do śmierciP. J., jak iD. K. (1).
Z uwagi na "podział" zadań pomiędzyA. S. (1)a(...)oskarżonyS.nie spowodował śmiertelnych obrażeńD. K. (1). Z treści opinii medyka sądowego wynika bowiem, że śmierćD. K. (1)była skutkiem rany kłutej trzeciej przestrzeni międzyżebrowej z uszkodzeniem czwartego żebra i miąższu lewego płuca drążącej niemal do korzenia płuca. Dokonując jednak "podziału zadań" z(...)A. S. (1)obejmował swoim zamiarem zabójstwoD. K. (1). Widział jak(...)wyciągnął nóż i zadał pokrzywdzonemu szereg ciosów nożem w brzuch. Sam strzelał doD. K. (1), kiedy ten uciekał, przyłączył się do ataku. Strzał oddał w niewielkim pomieszczeniu, gdzie pocisk mógł odbić się od ścian, bądź znajdujących się wewnątrz sprzętów stanowiąc śmiertelne zagrożenie. Zresztą- jak wskazano wcześniej- sprawcy działali w ramach ustalonego podziału ról, zgodnie z k którym oskarżony zaatakowałP. J., a(...)D. K. (1). Wszyscy sprawcy przyjechali razem do lokalu, mając ustalony plan działań, razem też lokal upuścili udając się do czekającego w pobliżu samochodu. Oczywistym dla Sądu było zatem, żeA. S. (1)swoim zamiarem obejmował zabójstwo takD. K. (1), jak iP. J.. Działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim.
W konsekwencji Sąd uznał oskarżonego za winnego zbrodni zabójstwaD. K. (1)(pkt.I wyroku).
Z treści opinii biegłego medyka sądowego wynika, że w wyniku inkryminowanego zdarzeniaP. J.doznał ran postrzałowych brzucha, uda prawego oraz powierzchownej łokcia lewego, co narażało go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia oraz na nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 kkUdzielona pokrzywdzonemu bezzwłoczna, profesjonalna pomoc lekarska uratowała pokrzywdzonemu życie.P. J.spędził jednak w szpitalu wiele tygodni, przeszedł szereg zabiegów medycznych, a skutki zdarzenia odczuwa do chwili obecnej, pomimo upływu 20 lat.
Zdaniem Sądu, działanie oskarżonego wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi mężczyznami, zaatakowanieP. J.przy użyciu broni palnej, w osobnym, małym pomieszczeniu, spowodowanie zagrażających życiu obrażeń wskazują niezbicie, że działanie oskarżonego zmierzało bezpośrednio do zabójstwa pokrzywdzonego, co jednak wskutek udzielenia pokrzywdzonemu pomocy lekarskiej nie nastąpiło. Podkreślenia też wymaga, że oskarżony zaprzestał atakowaniaP. J.w momencie, kiedyD. K. (1)usiłował przez okno wydostać się na zewnątrz budynku. Zaistniała więc obawa, że ucieknie i sprawcy nie zdołają zrealizować celu swojej „wizyty”. Jako żeP. J.był już poważnie ranny, oskarżony zaatakowałD. K. (1)„pomagając” współsprawcom. Odstąpienie od dalszego atakowaniaP. J.wynikało zatem z konieczności udzielenia wsparcia kolegom przy atakowaniuD. K. (1), by uniemożliwić mu ucieczkę.
W konsekwencji Sąd uznał, że w wypadku czynu opisanego wpkt IIzachodziło usiłowanie zabójstwa. Zatem zasadna jest kwalifikacja zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.
SprawstwaA. S. (1)odnośnie obu zarzutów dowodzą w szczególności ujawnione na szklanym blacie stolika, jaki znajdował się w lokalu(...), na celofanie paczki papierosówM.oraz na mapie samochodowej znalezionej w samochodzieM. (...), którym sprawcy przyjechali na miejsce zdarzenia i którym z niego odjechali, śladów linii papilarnych oskarżonego (materiał dowodowy na fotogramach 2a, 3a, 4a, 5a, 8a, 9a i 13a). Ślady te ujawnione zostały bezpośrednio po zdarzeniu, w toku wykonanych w lipcu 1995r roku czynności i w sposób właściwy utrwalone i zabezpieczone, jak też sfotografowane. Ślady te następnie zostały zeskanowane i wprowadzone do systemu AFIS, po czym, po wielu latach przypisane oskarżonemu. Fakt zaginięcia samych śladów (ich substratu) nie ma znaczenia, skoro ślady zostały zeskanowane i wprowadzone w przepisowy sposób do systemu AFIS. Z opinii biegłych z dziedziny daktyloskopii, jak i z periodyków fachowych wynika, że nie ma takiej możliwości, by zeskanowanie śladów spowodowało ich zniekształcenie. Przeciwnie wręcz- biegłyS.wskazał, że zeskanowanie śladów powoduje ich wyostrzenie, jednak ślad pozostaje ten sam. ZresztąK. J., która wykonywała na etapie postępowania przygotowawczego badania daktyloskopijne pracowała w oparciu o

    dostępnymateriał dowodowy w postaci mapy samochodowej, na co wskazuje treść jej zeznań, jak i pismo z 17. 10.2005r w którym Naczelnik Laboratorium Kryminalistycznego w Poznaniuprzesyła do Zarządu XIX Centralnego Biura Śledczegow Poznaniunotatkę służbowąK. J.

    wraz z mapą samochodową.

Na sprawstwo oskarżonego wskazuję nadto opinia biegłych ZMS z Pracowni Antropologii i Odontologii, którzy oglądali ciało oskarżonego stwierdzając, że koreluje z portretem pamięciowym na k. 93 sporządzonym bezpośrednio po zdarzeniu. Z opinii biegłych z ZMS wynika tez, że na ciele oskarżonego stwierdzono szereg blizn, m.in. na przedniej powierzchni lewego dołu pachowego pionowo ułożoną bliznę o wymiarach 2 cm. z zeznańM. L.wynika zaś, jednej ze sprawców, którego świadek wiózł swoim samochodem, w wyniku zdarzenia z 01.07.1995r doznał rany właśnie w tym miejscu. Świadek zeznał, że sprawca ten ranę oglądał, kiedy zatrzymali się po drodze załatwić potrzebę fizjologiczną. Świadek podał, że mężczyzna z rany tej krwawił, a na jego pytanie co się stało powiedział, by się nie interesował. Biegli psychiatrzy stwierdzili natomiast na podstawie stosownych badań, iż struktura psychiczna oskarżonego predysponuje go do najpoważniejszych przestępstw. Umiejętność posługiwania się bronią wynika z wyjaśnień oskarżonego, który podał, że będąc żołnierzem brał udział w wojnie w Afganistanie.
Na sprawstwo oskarżonego wskazuje nadto osobowy materiał dowodowy.K. B.iM. M. (13)zeznawali na okoliczność zleceniodawców zabójstwa wklubie (...)wskazując oskarżonego jako ich „żołnierza”. Świadkowie ci rozpoznali oskarżonego jako jednego z trzech Rosjan, posługującego się imieniemS., czyli zdrobnieniem odA..K. B.iM. M. (13)rozpoznali oskarżonego jakoS.. Oskarżonego rozpoznał (aczkolwiek nie na 100 %) równieżP. F. (1)jako osobę, która „chwaliła się” że zabiła osobę w klubie. Opis jednego ze sprawców zdarzenia z 01 lipca 1995r podany przezM. L.i pracujące wklubie (...)kobiety zgodny jest z wyglądem oskarżonego. Nadto,K. B.rozpoznał oskarżonego jako osobę, która mieszkała w zajmowanym przez niego domu wP.. ZeznaniaK. B.częściowo potwierdziłaM. S. (2)wskazując, że na posesji wP.miało kiedyś miejsce przeszukanie, a po okazaniu jej podczas przesłuchania w drodze pomocy prawnej fotografii oskarżonego stwierdziła, że „wydaje jej się, że widziała kiedyś osobę ze zdjęcia”.A. S. (1)nie rozpoznał wprawdzie pokrzywdzonyP. J., jednakże stwierdził, że „ coś mu mówi ten pieprzyk na prawym policzku”. Podobnie, nie rozpoznała oskarżonegoA. S. (2), jednakże stwierdziła, że „oskarżony z czymś jej się kojarzy, ale nie wie z czym”. Podkreślić jednak należy, że świadek w sposób kategoryczny wykluczyła udział w zdarzeniu pozostałych okazanych jej osób (osób przybranych do czynności).
Przedstawiona przez oskarżonego linia obrony oskarżonego nie znalazła potwierdzenia w materiale dowodowym. Znamienne jest przy tym, że zaprezentowana została dopiero w końcowej fazie procesu, kiedy oczywistym było, że wiele dowodów wskazuje na sprawstwo oskarżonego. Jak wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, twierdzenie oskarżonego jakoby przekazał mapę samochodową i paczkę papierosów poznanym przygodnie Litwinom, którzy planowali przyjazd do Polski, nie zasługiwała na wiarę. Oskarżony bowiem nie podał żadnych danych personalnych tych osób, czy też innych danych nadających się do weryfikacji. Wersja oskarżonego nadto, nie tylko że jest sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego (z punktu widzenia których niewiarygodne jest, by oskarżony po 20 latach przypomniał sobie że ofiarował tym mężczyznom paczkę papierosówM.), ale w żaden sposób nie tłumaczy, w jaki sposób jego ślady linii papilarnych znalazły się na szklanym blacie stolika znajdującego się w lokalu(...). Oskarżony twierdził przecież, że w ogóle w Polsce w tamtym czasie nie był. Z zeznań zaś przesłuchanych w sprawie świadków: pracownic klubu wynika, że stolik umyty był przed wizytą sprawców inkryminowanego zdarzenia, aA. S. (4)podał, że celem uzyskania lepszego światła wyniósł cały stolik na zewnątrz, gdzie zabezpieczył widniejące na szklanej tafli blatu ślady.
Art. 53 § 1 i § 2 k.k.określa dyrektywywymiaru kary.Art. 53 § 1 k.k.stanowi, że Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zgodnie z§ 2tego artykułu wymierzając karę, Sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.
Odnośnieczynu z pkt. 1 wyrokuSąd stwierdził w wypadkuA. S. (1)okoliczność obciążającąw postaci jego poprzedniej karalności. Jak wynika z treści dokumentacji niemieckiego wymiaru sprawiedliwości oskarżony był dwukrotnie karany na terenie Niemiec. Łączna długość orzeczonych wobec niego kar wynosiła 6 lat i 9 miesięcy. Zakres przedmiotowy popełnionych przez oskarżonego czynów był szeroki. Obejmował w szczególności przestępstwa przeciwko mieniu, bezpieczeństwu komunikacji oraz przeciwko zdrowiu. Kolejną okolicznością obciążającąA. S. (1)było dla Sądu to, że napad naklub (...)był wynikiem realizacji wcześniej powziętego planu. Zdarzenie nie miało charakteru spontanicznego. Podział zadań pomiędzy współsprawcami był z góry ustalony.A. S. (1)iM.udali się do kantorka pod pozorem zatelefonowania do hotelu. Tam sterroryzowali ochroniarzy. Oskarżony usiłował zabićP. J.oraz zabił wspólnie i w porozumieniuD. K. (1). W czasie rozpoczęcia napaduA.- zgodnie z instrukcjami - tarasował wejście do kantorka, a kiedy kobiety z części barowej uciekły na zewnątrz sam wszedł do kantorka. Tam pomagał współsprawcom przełamać opór ochroniarzy. Bił najpierwD. K. (1), a następnieP. J.. Dowody w sprawie wskazują więc na wysoki poziom demoralizacjiA. S. (1). Działał w sprawie planowo, uczestnicząc w scenariuszu zdarzeń nakierowanych na przełamanie oporu ochroniarzy klubu. Zdarzenie objęte niniejszym postępowaniem było z góry zaplanowane i przygotowane. Okolicznością obciążającą oskarżonego było również szczegółowe przygotowanie przestępstwa: sprawcy na miejsce zdarzenia przyjechali z kierowcą, któremu polecili czekać w zaparkowanym nieopodal lokalu samochodzie.
Okolicznością obciążającą było nadto dla Sądu ukrywanie przez oskarżonego jego prawdziwej tożsamości.A. S. (1)w przeszłości posługiwał się danymi personalnymi i dokumentami kilku innych osób.
Wskazane w opinii psychologicznej oskarżonego jego cechy osobowościowe i wysoki poziom inteligencji, stanowiły też de facto okoliczności obciążające. Oskarżony jest osobą ponadprzeciętnie inteligentną i dobrze wykształconą. Potrafi kontrolować swoje emocje, nie przejawia większego od przeciętnej poziomu agresji. Z charakteru przestępstwa doskonale zdawał sobie sprawę. Nie uległ namowom innych osób, nie dał się ponieść emocjom, a w sposób zaplanowany, celowy udał się do lokalu(...), by wykonać ustalone zadanie.
W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania Sądu nie była kwestia ustalenia osoby lub osób, które dały oskarżonemu i jego dwóm kolegom zlecenie dokonania zabójstwa wklubie (...). Kwestia ta objęta jest innym postępowaniem. Oczywistym jednak dla Sądu było, że sprawcy działali na zlecenie innej osoby lub osób, których celem było przejecie wpływów w agencjach towarzyskich na terenieP.. Tak niskie pobudki działania oskarżonego (w wykonaniu przyjętego zlecenia) stanowiły dla Sądu okoliczność obciążającą, istotną przy wymiarze kary.
Kolejną okolicznością obciążającą była wiodąca rola oskarżonego pośród trzech współsprawców zdarzenia z 01 lipca 1995r. Z zeznań świadków wynika jednoznacznie, że to oskarżony wydawał polecenia pozostałym osobom, głównie on też porozumiewał się z innymi osobami posługując się językiem polskim ze wschodnim akcentem oraz wplatając rosyjsko brzmiące słowa.
Sąd nie dopatrzył się natomiast po stronieA. S. (1)okoliczności łagodzących.
W tym stanie rzeczy Sąd w pkt. 1 wyroku uznałA. S. (1)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I wyroku. tj. przestępstwa zart. 148 §1 k.k.i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył oskarżonemu karę dożywotniego pozbawienia wolności.
Te same okoliczności obciążające Sąd uwzględnił przy wymiarze kary odnośnie czynu osądzonego w pkt. 2 wyroku.
W przypadku czynu z pkt. 2 wyroku Sąd uwzględnił nadto, jakookoliczność łagodzącąpopełnienie czynu w formie stadialnej usiłowania, tj. w zw. zart. 13 § 1 k.k.Powszechnym w orzecznictwie i doktrynie jest stanowisko, że „kara wymierzona za usiłowanie popełnienia przestępstwa powinna być w zasadzie niższa niż za dokonanie przestępstwa (zob. wyrok SN z 6 lutego 1976 r., Rw 45/76, OSNKW 1976, z. 4-5, poz. 64 z aprobującą glosą K. Buchały, NP 1976, z. 10, s. 1487 i n.) (A. Zoll (red.) Kodeks Karny – Część Ogólna – Komentarz, Tom I, komentarz do art. 14 k.k., system „LEX”). Pomimo nagromadzenia w sprawie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonegoA. S. (1)Sąd uwzględnił na jego korzyść fakt, że czyn został popełniony w postaci stadialnej usiłowania.          Z uwagi na powyższe Sąd w pkt. 2 wyroku uznał oskarżonegoA. S. (1)za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie II.tj. przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.wymierza oskarżonemu karę 25 lat pozbawienia wolności.
W pkt. 3 wyroku Sądpołączyłna podstawieart. 85 k.k.iart. 88 k.k.jednostkowe kary dożywotniego pozbawienia wolności i 25 lat pozbawienia wolności, orzeczone wobecA. S. (1)w pkt. 1 i 2 wyroku. Zgodnie zart. 88 zd. 1 k.k.jeżeli najsurowszą karą orzeczoną za jedno ze zbiegających się przestępstw jest kara 25 lat pozbawienia wolności albo dożywotniego pozbawienia wolności, orzeka się tę karę jako karę łączną.  Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należało w pkt. 3 wyroku na podstawieart. 85 k.k.iart. 88 k.k.połączyć orzeczone w punktach 1 i 2 wyroku kary dożywotniego pozbawienia wolności i 25 lat pozbawienia wolności i wymierzyć oskarżonemuA. S. (1)karę łącznądożywotniego pozbawienia wolności.
Zdaniem Sądu, jedynie kara orzeczona w takiej wysokości spełni swoje cele. Oskarżony bowiem dopuścił się najpoważniejszego przestępstwa: zbrodni zabójstwa i usiłowania zabójstwa, zatem dwóch przestępstw o największym stopniu społecznej szkodliwości. Zaatakował osoby obce- ochroniarzy klubu, z którymi niemiał żadnych zatargów, ani porachunków. W wyniku zdarzenia śmierć poniósł młody mężczyzna, a drugi odniósł poważne obrażenia tak fizyczne, jak i najwyraźniej psychiczne, skoro od owych wydarzeń nie może ułożyć sobie życia. Oskarżony działał z chęci uzyskania zysku, a więc z niskich pobudek, działał na zlecenie innych osób, z zimną krwią. Takie zachowania muszą spotkać się z radykalną reakcją ze strony organów Wymiaru Sprawiedliwości. W ocenie Sądu, orzeczona kara- aczkolwiek surowa- będzie adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów. Jako kara dolegliwa będzie stanowiła stosowną odpłatę za czyny, jakich się dopuścił, realizując swoją represyjną rolę. Zdaniem Sądu, kara ta ma również szanse zrealizować swoją wychowawczą rolę uzmysławiając oskarżonemu, że popełniania przestępstw nie popłaca. Kara w tym wymiarze przyczyni się nadto do kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzmysławiając, że nawet po wielu latach „sprawiedliwości stanie się zadość”.
Uznając jednakże, w świetle opinii biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa, że istnieje możliwość resocjalizacji oskarżonego, Sąd nie przychylił się do wniosku Prokuratora o zastrzeżenie, by oskarżony mógł ubiegać się o warunkowe przedterminowe zwolnienie dopiero po 40 latach.
Sąd w pkt. 4 wyroku zaliczył oskarżonemuS.na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 22 listopada 2012 roku i nadal.
W pkt. 5 wyroku Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych i na podstawieart. 17 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz.U. z 1983r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) od opłaty. Oskarżony obecnie nie pracuje, nie posiada również żadnego majątku, a wobec skazania na karę dożywotniego pozbawienia wolności możliwości zarobkowe oskarżonego są znikome.
SSO Paweł Spaleniak SSO Katarzyna Wolff