Sąd Okręgowy w Krakowie
II Wydział Cywilny Odwołaczy
Sygnatura akt: II Ca 1132/15
Data wyroku: 2015-06-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Serafin-Tabor
Słowa kluczowe: Pożyczka
Podstawa prawna: art. 339 k.p.c.

Sygn. akt II Ca 1132/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział II Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:

Przewodniczący:

SSO Katarzyna Serafin-Tabor

po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. w Krakowie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaKancelaria (...) Spółki AkcyjnejwK.
przeciwkoW. K.
o zapłatę
na skutek apelacji strony powodowej od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie z dnia 5 grudnia 2014 r., sygnatura akt I C 3338/14/P.
oddala apelację.

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2015 r.
Apelacja strony pozwanej okazała się niezasadna.
Niniejsza sprawa była rozpoznana przez Sąd Rejonowy w postępowaniu uproszczonym. Również Sąd Okręgowy jako Sąd II Instancji rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym.
Sąd Odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego, zatem na podstawieart. 50513§ 2 k.p.c.uzasadnienie wyroku obejmować będzie jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zarzut naruszeniaart. 339 § 2 k.p.c.okazał się nietrafny bowiem Sąd Rejonowy zasadnie uznał, że w świetle twierdzeń pozwu żądanie strony powodowej nie może zostać w ogóle uwzględnione. Zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie jakkolwiek pozwany prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy nie stawił się na nią ani też nie złożył odpowiedzi na pozew, to nie odebrał osobiście korespondencji. W tych okolicznościach zachodziłyby podstawy do wydania wyroku zaocznego, o których stanowiart. 339 k.p.c.gdyby można było uznać, że przytoczone w pozwie okoliczności nie budzą uzasadnionych wątpliwości. Zgodnie zart. 339 k.p.c.jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny (§ 1). W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa (§ 2). Domniemanie to zastępuje jedynie postępowanie dowodowe wówczas, gdy twierdzenia powoda nie budzą uzasadnionych wątpliwości (por. uzasadnienie Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 1972 r., III CRN 539/71, OSNCP 1972, z. 7-8, poz. 150). Niezależnie jednak od ustalenia podstawy faktycznej sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy żądanie pozwu jest zasadne w świetle norm prawa materialnego. Negatywny wynik takiej analizy powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1972r., III CRN 30/72).
Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego, twierdzenie strony powodowej, że pozwany pozostaje w zwłoce z zapłatą kwoty 450 zł kapitału pożyczki jest w świetle wskazanego wyżej przepisu nieuzasadnione. Słusznie Sąd Rejonowy wskazał, że zachodziły powody dla uznania, że twierdzenia o okolicznościach faktycznych przytoczone w pozwie budzą uzasadnione wątpliwości. Wbrew twierdzeniom apelacji, strona powodowa nie dołączyła do pozwu umowy pożyczki, nadto po ustaleniu w bazie PESEL nr podany w umowie oraz zestawieniu na –k. 8 nie odpowiada nr PESEL osoby zameldowanej pod wskazanym w pozwie adresem. Powyższe nakazuje uznać, że zachodzą wątpliwości, co do nakreślonego w pozwie stanu faktycznego dotyczącego zawarcia z określoną tam osobą umowy pożyczki. Wątpliwości budzą nadto twierdzenia o pozostałych roszczeniach dochodzonych pozwem. Chodzi tu w szczególności o prowizję, która wedle apelacji miała dopełniać żądanie do kwoty 576 zł, a zatem miała stanowić niemal trzecią część pożyczki. Nie mając wglądu w jakiekolwiek dokumenty, takie twierdzenia o żądaniach strony powodowej mogły i powinny w istocie wzbudzić wątpliwości Sądu i rzeczywiście nie powinny być uwzględnione, nawet przy wyroku zaocznym. Co do wysokości ww. prowizji dochodzonej przez stronę powodową zauważyć należy, że do umowy pożyczki, jaką zawarł pozwany, zastosowanie znajdują przepisyustawy z dnia 20 lipca 2001 roku o kredycie konsumenckim(Dz. U. z 2001 roku, Nr100, poz. 1081), z uwagi na brzmienie art. 66 ust. 1 ustawy 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim, stanowiącym, że do umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 7 a ustawy o kredycie konsumenckim z 2001 roku łączna kwota wszystkich opłat, prowizji oraz innych kosztów związanych z zawarciem umowy o kredyt konsumencki (z wyłączeniem udokumentowanych i lub wynikających z innych przepisów kosztów, związanych z ustanowieniem, zmianą lub wygaśnięciem ubezpieczeń lub zabezpieczeń), nie może przekroczyć 5 % udzielonego kredytu konsumenckiego. Żądanie w zakresie pożyczki budziło zatem wątpliwości również z uwagi na sprzeczność z ww. przepisem.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na zasadzieart. 385 k.p.c.oddalił apelacje jako nieuzasadnioną.