Sąd Okręgowy w Krakowie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Kz 157/15
Data wyroku: 2015-04-28 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Kazimierz Wilczek, Katarzyna Kaczmara, Andrzej Almert
Słowa kluczowe: Zażalenie Na Postanowienie O Umorzeniu Dochodzenia, Znamiona Czynu Zabronionego
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt IV Kz 157/15

POSTANOWIENIE
Dnia 28 kwietnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO  Andrzej Almert (spraw.)
Sędziowie :  SSO  Kazimierz Wilczek
SSR (del.) Katarzyna Kaczmara
Protokolant : prot. Kamil Cerek
przy udziale Marka Stanka Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w sprawie
Ł. D.
oskarżonego o przestępstwo z art. zart. 223 § 1 kk
zażalenia oskarżyciela publicznego
na postanowienie Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 3 lutego 2015 r. w sprawie II K 297/14
w przedmiocie umorzenia postępowania
na podstawieart. 437 § 2kpk

p o s t a n a w i a:
uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu, celem rozpoznania sprawy na rozprawie

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy, na podstawieart. 17 § 1 pkt 2 kpkiart. 339 § 3 pkt 1 kpk, umorzył postępowanie karne przeciwkoŁ. D.o przestępstwo z art. zart. 223 § 1 kkuznając, że zarzucone mu zachowanie nie spełnia znamion ww. przestępstwa.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się oskarżyciel publiczny i zarzucając obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, a toart. 11 § 1 kpki17 § 1 pkt 2 kpkiart. 339 § 3 pkt 1 kpk, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji, w celu przeprowadzenia rozprawy.
Sąd Odwoławczy zważył co następuje:
Zażalenie prokuratora okazało się zasadne, a podniesionych w nim argumenty trafne. I dlatego jego rozpoznanie musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz przekazaniem sprawy Sądowi Rejonowemu celem przeprowadzenia postępowania jurysdykcyjnego.
Pogląd prawny wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia był oczywiście błędny. Granice orzekania Sądu wyznacza określone zdarzenie faktyczne będące przedmiotem skargi – a nie jego ocena karnoprawna dokonana przez oskarżyciela. Ta bowiem ma charakter wstępny i nie jest wiążąca dla Sądu na etapie postępowania jurysdykcyjnego.
Dlatego jako nieprawidłowe należało uznać stanowisko Sądu Rejonowego, jakoby analizowanie inkryminowanego zdarzenia pod kątem innej kwalifikacji prawnej, miało stanowić wyjście poza granice aktu oskarżenia. Zgodnie z treściąart. 8 kpkSąd samodzielnie rozstrzyga zagadnienia faktyczne i prawne. Kwestia kwalifikacji zarzuconego oskarżonemu czynu niewątpliwie jest zaś zagadnieniem prawnym. Dlatego Sąd jest nie tylko uprawniony, ale i zobligowany do rozważenia takiego rodzaju okoliczności, przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie.
Z kolei umorzenie postępowania karnego z powodu przesłanki wskazanej wart. 17 § 1 pkt 2 kpkmoże bowiem nastąpić tylko wówczas gdy doszło do popełnienia czynu lecz zarzucone oskarżonemu zachowanie w ogóle nie wypełnia znamion żadnego typu czynu zabronionego. Gdyby racjonalny ustawodawca chciał zawęzić zakres oceny dokonywanej przez pryzmat tego przepisu, posłużyłby się bowiem wyrażeniem: „nie zawiera znamion zarzuconego czynu zabronionego”, w miejsce obecnego „nie zawiera znamion czynu zabronionego”.
W konsekwencji aby dokonywać oceny znamienności zachowania oskarżonego przed rozpoczęciem przewodu sadowego, koniecznym jest by zachowanie to było bezsporne i pozwalało na zdekodowanie wszystkich relewantnych prawnie okoliczności (w tym zamiaru).
Tymczasem zdarzenie historyczne, którego dotyczy niniejsze sprawa jawi się jako sporne, co do jego przebiegu. Wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania części świadków są sprzeczne z jego opisem dokonanym przez oskarżyciela.
Skoro zaś przewód sądowy nie rozpoczął się i nie przeprowadzono postępowania dowodowego – niedopuszczalnym było czynienie żadnych ocen i ustaleń faktycznych w tym przedmiocie. W konsekwencji czego, nie zachodziła możliwość orzekania na zasadzieart. 339 § 3 pkt 1 kpkw zw. zart. 17 § 1 pkt 2 kpk, gdyż istniejące wątpliwości co do istoty sprawy, należało wyjaśnić w toku rozprawy.
Natomiast nie doszło w niniejszej sprawie do obrazyart. 11 § 1 kpk, albowiem przepis ten nie był podstawą zakwestionowanego orzeczenia. Również argumentacja przytoczona na uzasadnienie tego zarzutu nie odpowiadała treści w. przepisu – co wskazują na omyłkę autora zażalenia. Jednakże niezależnie od niej ww. okazały się trafne i zostały przez Sąd Odwoławczy uwzględnione – o czym była mowa już na wstępie.
Z powyższych powodów, w myśl art. 437 § 2, Sąd Odwoławczy uchylił postanowienie Sądu Rejonowego i przekazał niniejsza sprawę temu Sądowi celem przeprowadzenia postępowania karnego, na rozprawie. Dopiero po jej zamknięciu Sąd I Instancji ustali stan faktyczny w zgodzie z zasada prawdy materialnej i dokona wartościowania karnoprawnego.
SSO Kazimierz Wilczek  SSO Andrzej Almert SSR (del.)Katarzyna Kaczmara
(...)

1
(...)

2
(...).

(...)
(...)