Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKz 473/15
Data wyroku: 2015-08-12 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Sędzia Bożena Summer-Brason

Sygn. akt II AKz 473/15

POSTANOWIENIE
Dnia 12 sierpnia 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący-Sędzia: SA Bożena Summer - Brason
Protokolant: Magdalena Bauer
przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Tadeusza Trzęsimiecha
po rozpoznaniu w sprawie przeciwkoD. K.
oskarżonemu o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.
zażalenia obrońcy
na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach
z dnia 27 lipca 2015 r., sygn. IV K 142/15
w przedmiocie określenia czasu trwania tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

p o s t a n a w i a
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Gliwicach przedłużył w trybieart. 344 k.p.k.środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, zastosowany postanowieniem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 29 kwietnia 2015r sygn. III Kp 228/15 wobec oskarżonegoD. K.na okres do dnia 26 października 2015 roku, godz. 13.30.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła obrońca podejrzanego zarzucając:
1/ błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu na podstawie materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie, iż w dalszym ciągu konieczne jest stosowanie wobec oskarżonegoD. K.środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania oraz, że zachodzi potrzeba zastosowania najsurowszego środka zapobiegawczego, w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania;
2/ naruszenie przepisów prawa procesowego, a toart. 257 § 1 k.p.k.poprzez zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania,w sytuacji gdy wystarczającym dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania byłby środek zapobiegawczy o charakterze nie izolacyjnym.
Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie w stosunku do oskarżonegoD. K.środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, ewentualnie zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie tymczasowego aresztowania oraz zastosowanie w to miejsce środka zapobiegawczego o charakterze nieizolacyjnym.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w Gliwicach dokonał prawidłowych ustaleń faktycznychi prawnych, przyjmując, że nadal koniecznym jest stosowanie wobec oskarżonegoD. K.na etapie postępowania jurysdykcyjnego najsurowszego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, z uwagi na realizację przesłanek zart. 249 §1 k.p.k.iart. 258 § 2 k.p.k.wskazujących na konieczność dalszego stosowania tego najsurowszego środka zapobiegawczego.
Na wstępie należy stwierdzić, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w szczególności w postaci zeznań pokrzywdzonych i świadkówA. A.iJ. F., pozwala na przyjęcie podstawowej przesłanki wskazującej na możliwość stosowania środków zapobiegawczych, o jakiej mowa wart. 249 § 1 k.p.k.w postaci dużego prawdopodobieństwa sprawstwa oskarżonego w odniesieniu do zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu, zart. 280 § 2 k.k.
Oczywistym przy tym jest, że definitywne ustalenia faktów oraz ich ostateczna ocena, co do sprawstwa i zawinienia oskarżonego będą mogły mieć miejsce dopiero po zgromadzeniu całości materiału dowodowego oraz zamknięciu tego etapu postępowania, natomiast, aktualnie, wymienione powyżej dowody pozwalają na przyjęcie istnienia wskazanej wyżej przesłanki ogólnej zart. 249 § 1 k.p.k., przy czym jak dotąd nie ujawniły się w sprawie okoliczności, które omawiane wyżej prawdopodobieństwo niweczyłyby, czy też w dużym stopniu osłabiały.
Wprawdzie rację ma skarżący, że oskarżony, generalnie nie przeczy stawianym mu zarzutom i przyznaje się do popełnienia przestępstw rozboju, to jednakw aktualnym stadium procesu przedwczesnym jest wysuwanie na tej podstawie nazbyt daleko idących wniosków, zwłaszcza, że postawa oskarżonego w każdej chwili może ulec zmianie.
Bez wątpienia w przypadku oskarżonego zrealizowania jest też szczególna przesłanka do stosowania tymczasowego aresztowania, o jakiej mowa w art., 258§2 k.p.k., mając na uwadze fakt, iż stawiane oskarżonemu zarzuty popełnienia dwóch czynów zart. 280 § 2 k.k.stanowią zbrodnię, zagrożona w górnej granicy karą do 15 lat pozbawienia wolności, bez względu na wyrażoną przez oskarżonego chęć dobrowolnego poddania się karze w wysokości 3 lat pozbawienia wolności, możliwość orzeczenia wobec oskarżonego surowej kary ma charakter jak najbardziej realny. Oskarżony w każdej chwili ma prawo do zmiany postawy procesowej,z którego to prawa skorzystał oświadczając, że nie wyraża zgody na dobrowolne poddanie się karze (k. 279), a sprawa niniejsza jest dopiero na początkowym etapie.Z treściart. 258 § 2 k.p.k.jednoznacznie zaś wynika, że groźba wymierzenia surowej kary może wskazywać na istnienie obawy utrudniania prawidłowego toku postępowania, o których mowa wart. 258 § 1 k.p.k.Tak więc wbrew wywodom skarżącego, w realiach niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek racjonalnie uzasadnionych podstaw do wysuwania domniemania, że kara grożąca oskarżonemu, nie posiada cechy surowości, o jakiej mowa tym przepisie. Okoliczności takich, które domniemanie mogłoby to wzruszać, poza polemiką i gołosłownym przeczeniem nie przytacza także skarżący. Dodać trzeba, że stwierdziwszy zagrożenie surową karą Sąd może stosować ww. środek zapobiegawczy nawet wówczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, by oskarżony podejmował kiedykolwiek próby destabilizowania toku postępowania. Źródłem obaw w tym zakresie jest bowiem wyłącznie groźba wymierzenia surowej kary, a nie to, czy takie działania były jużw przeszłości podejmowane.
Mając powyższe na uwadze zarzuty podnoszone w zażaleniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
Brak jest także podstaw do stwierdzenia naruszeniaart. 257 §1 k.p.k., czy też art., 251§ 3 k.p.k., albowiem mając na względzie charakter przyczyn uzasadniających stosowanie najsurowszego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, środki zapobiegawcze o charakterze nie izolacyjnym nie byłybyw sprawie wystarczające.
Dodać trzeba, iż mając na uwadze czasokres stosowania wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania, aktualnie wynoszący 4 miesiące, nie sposób tu mówićo nadmiernym przedłużaniu tego środka zapobiegawczego, albowiem pozostaje onw rozsądnej relacji do hipotetycznie grożącej oskarżonemu kary.
Mając powyższe na uwadze, jak też nie dopatrując się we wniesionym środku odwoławczym argumentów mogących wpłynąć na odmienną ocenę przedmiotowej sprawy – orzeczono jak w części dyspozytywnej.
Z./
- o treści postanowienia powiadomić oskarżonego oraz jego obrońcę;
- akta zwrócić.
Katowice, dnia 12 sierpnia 2015 r.