Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 180/15
Data wyroku: 2015-05-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krystyna Święcicka, Teresa Zawiślak, Mariola Krajewska-Sińczuk
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 437 §1 i 2 kpk
Teza: orzeczenie kary poniżej dolnego ustawowego zagrożenia przy jednoczesnym niezastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary jest rażącym  naruszeniem prawa karnego materialnego, które ma wpływ na treść wyroku

Sygn. akt II Ka 180/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 maja 2015 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak (spr.)

Sędziowie:

SSO Mariola Krajewska - Sińczuk
SSO Krystyna Święcicka

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

przy udziale Prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek
po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r.
sprawyL. W.
oskarżonej o przestępstwo zart. 278 §1 kkw zw. zart. 31 § 2 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II K 479/14

I
wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:

1
podwyższa wymiar orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności do 3 (trzech) miesięcy;

2
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonejL. W.kary grzywny zalicza okres jej rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie od 23 do 24 czerwca 2014 roku, przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny;

II
w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.R. C.wS.kwotę 516,60 złotych (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonejL. W.w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżoną od opłaty za obie instancje oraz wydatków za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że wydatki te ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II Ka 180/15

UZASADNIENIE
L. W.oskarżona została o to, że:
w dniu 23 czerwca 2014 roku wS.przyul. (...)z niezamkniętego domu zabrała w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 4000 zł na szkodęE. P., przy czym w czasie zarzucanego jej czynu zdolność do jego rozpoznaniai pokierowania swoim postępowaniem miała ograniczoną w stopniu znacznym,
to jest o czyn zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kk.
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 roku, sygn. akt II K 479/14, Sąd Rejonowyw Siedlcach:

I
oskarżonąL. W.uznał za winną dokonania zarzuconego jej czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 278 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kki za to na podstawieart. 278 § 1 kkwymierzył jej karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 p. 1 kkwarunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata;

II
na podstawieart. 33 § 2 kkwymierzył oskarżonej karę grzywny w wysokości50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 10 złotych;

III
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. C.kwotę 619,92 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu, w tym 115,92 złotych podatku VAT;

IV
zwolnił oskarżoną z kosztów sądowych, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od powyższego wyroku wniósł na podstawieart. 425 § 1, 2, 3 kpkorazart. 444 kpkProkurator Rejonowy w Siedlcach, zaskarżając ten wyrok na niekorzyść oskarżonejL. W.w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając na podstawieart. 427 § 2kpkiart. 438 pkt 1 kpk:

I
obrazę przepisów prawa materialnego a mianowicieart. 278 § 1 kkpoprzez wymierzenieL. W.za czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkna podstawieart. 278 § 1 kkkary2 miesięcy pozbawienia wolności, która jest karą o wymiarze niższym od minimalnego trzymiesięcznego ustawowego zagrożenia przewidzianego przez ustawodawcę za występek zart. 278 § 1 kk;

II
obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 63 § 1 kkpoprzez niezaliczenieL. W.na poczet orzeczonej kary grzywny okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach 23-24 czerwca 2014r., pomimo że wymieniony przepis nakłada na Sąd taki obowiązek.

W następstwie tak sformułowanych zarzutów, oskarżyciel publiczny, na podstawieart. 427 § 1 kpkiart. 437 § 1 kpkwniósł o:
- wymierzenie kary pozbawienia wolności za czyn wyczerpujący znamiona przestępstwazart. 278 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkna podstawieart. 278 § 1 kkw rozmiarze 3 miesięcy,
- zaliczenie na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary grzywnyL. W.okresu dwóch dni rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
W toku rozprawy odwoławczej prokurator poparł apelację Prokuratora Rejonowegow Siedlcach i wniosek w niej zawarty. Obrońca oskarżonej wniósł o nieuwzględnienie apelacji prokuratora co do zarzutu z pkt I i wniosku o podwyższenie wymiaru kary wobec oskarżonej, natomiast przyłączył się do drugiego wniosku apelacji o zaliczenie na poczet orzeczonej grzywny rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonej w tej sprawie, nadto wniósł o zasądzenie kosztów obrony z urzędu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora w całości zasługiwała na uwzględnienie.
Mając na uwadze, że apelacja nie kwestionuje ustaleń faktycznych, kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego oraz winy, należało uznać za niecelowe odnoszenie się do tych kwestii. Na potrzeby niniejszego uzasadnienia należało poprzestać tylko na stwierdzeniu, że Sąd Okręgowy w Siedlcach w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, w tym zakresie.
Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do wskazanej przez autora środka odwoławczego obrazy prawa materialnego, a mianowicieart. 278 § 1 kk, należy podzielić jego uwagi w całej rozciągłości. Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonej karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, uwzględniając jej wniosek złożony w trybieart. 387 § 1 kpk, orzekł ją poniżej dolnego progu ustawowego zagrożenia przewidzianego przez ustawodawcę za tego typu przestępstwo, mimo że słusznie nie stosował jednocześnie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Prawidłowo orzeczona kara pozbawienia wolności winna zatem mieścić się w granicach czasowych od 3 miesięcy do 5 lat. W tej materii zasadne jest przywołanie poglądu Sądu Najwyższego wyrażonego w wyroku z dnia 20 sierpnia 2009 roku, (sygn. akt IV KK 118/2009, Lex numer 608258) stanowiącego, że orzeczenie kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, przy jednoczesnym niezastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary jest rażącym naruszeniem prawa karnego materialnego, które miało oczywisty wpływ na zapadły wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze.
W kontekście zaprezentowanej tezy brak jest jakichkolwiek wątpliwości, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy ewidentnie doszło do obrazy powyższego przepisu prawa. Przeprowadzona kontrola odwoławcza, przy rozważeniu realiów inkryminowanego zdarzenia, oraz przemawiających na korzyść sprawcy okoliczności łagodzących, ale i niosących przeciwny skutek okoliczności obciążających zaprezentowanych w uzasadnieniu Sądumeriti,daje pełne podstawy do orzeczenia wobecL. W., za przypisane jej przestępstwo kradzieży, kary 3 miesięcy pozbawienia wolności, tj. w minimalnym dopuszczalnym ustawowym wymiarze. W ocenie Sądu odwoławczego kara ta jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, nie przekracza stopnia winy,a przede wszystkim spełni funkcje kary w zakresie prewencji indywidualnej i wychowawczej przez co skutecznie zapobiegnie podobnym zdarzeniom z udziałem oskarżonej w przyszłości. Odegra również wyznaczoną jej przez normy prawa rolę w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa poprzez potwierdzenie nieopłacalności dokonywania zamachów na cudze mienie.
W świetle przytoczonych argumentów, Sąd Okręgowy wyrok w zaskarżonej części zmienił w ten sposób, że podwyższył wymiar orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności do 3 miesięcy.
Słusznie skarżący zarzucił również Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisuart. 63§ 1 kkpoprzez niezaliczenie oskarżonejL. W.na poczet orzeczonej kary grzywny, okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach 23-24 czerwca 2014r.
Zgodnie z dyspozycjąart. 63 § 1 kk, na poczet orzeczonej kary zalicza się okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, dwóm dniom kary ograniczenia wolności lub dwóm dziennym stawkom grzywny.
Treść powołanego przepisu wskazuje na obligatoryjny charakter rozstrzygnięciaw przedmiocie zaliczenia okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet orzeczonej kary. Przy czym zaliczeniu podlega każde rzeczywiste pozbawienie wolności w sprawie,a zatem także okres zatrzymania.
Nie ulega wątpliwości, że obowiązek zaliczenia okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie rozciąga się na wszystkie rodzaje kar orzeczonych za przestępstwo. Przy czym powinno następować na poczet kary efektywnie wykonywanej. Dlatego w przypadku orzeczenia grzywny obok kary pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono, zaliczenie rzeczywistego okresu pozbawienia wolności w sprawie powinno nastąpić na poczet efektywnie wykonywanej grzywny. W przeciwnym wypadku zaliczenie byłoby bezprzedmiotowe, a nadto sprzeczne ze wskazanym wyżej celem regulacjiart. 63 § 1 kk.
W świetle przytoczonych argumentów oczywistym jest, że Sąd Rejonowy błędnie nie zaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonej kary grzywny, jej rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie, wynikającego z jej zatrzymania.
Należy jedynie zwrócić uwagę, że to przeoczenie mogło zostać konwalidowanew trybieart. 420 kpk. Skoro jednak tak się nie stało, a wniesiono środek odwoławczy takżew tym zakresie, Sądowi odwoławczemu nie pozostało nic innego, jak zmienić zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonejL. W.kary grzywny zaliczyć okres jej rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie od 23 do 24 czerwca 2014 roku, przyjmując, ze jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny.
Biorąc pod uwagę względy słuszności, Sąd Okręgowy na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżoną od opłaty za obie instancje oraz wydatków za postępowanie odwoławcze, stwierdzając, że wydatki te ponosi Skarb Państwa.
Z tych też względów, na podstawieart. 437 § 1 kpk, Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł jak w wyroku.