Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 446/15
Data wyroku: 2015-06-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Firkowski, Dorota Lutostańska, Małgorzata Tomkiewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art.437§2kpk

Sygn. akt VII Ka 446/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący:  SSO Dariusz Firkowski (spr.)
Sędziowie:  SO Małgorzata Tomkiewicz
SO Dorota Lutostańska
Protokolant  st. sekr. sądowy Monika Tymosiewicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Janusza Płońskiego
po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2015r.
sprawyA. M.
oskarżonego o przestępstwo zart. 190§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt VII K 392/14
I zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że orzeczoną w stosunku do oskarżonegoA. M.karę pozbawienia wolności łagodzi do 3 ( trzech ) miesięcy i w pozostałej części utrzymuje go w mocy,
II zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze,
III zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. S.kwotę 420 ( czterysta dwadzieścia ) zł tytułem opłaty za obronę z urzędu oskarżonegoA. M.wykonywanej w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy ) zł tytułem podatku VAT od tej opłaty.
Sygn. akt VII Ka 446/15

UZASADNIENIE
A. M.oskarżony został o to, że:
I. w nocy z 30.06.2012 r. na 01.07.2012 r. w m.K.gm.P., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, kierował groźby pozbawienia życiaA. K.oraz uszkodzenia mienia należącego doA. K.iK. K. (1), przy czym groźby te wzbudziły u pokrzywdzonych stan uzasadnionej obawy, że mogą zostać spełnione, tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.
II na przełomie listopada i grudnia 2012 r. w m.K.gm.P.kierował pod adresemK. K. (2)groźby pozbawienia życia, które wzbudziły u w/w stan uzasadnionej obawy, że mogą zostać spełnione
tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie VII K 392/14
orzekł
I oskarżonegoA. M.uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu z pkt I aktu oskarżenia,
II oskarżonegoA. M.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu z pkt II aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że czyn ten został popełniony w dniu 10 listopada 2012 r. i za to, na podstawieart. 190 § 1 k.k., skazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
III na podstawieart.632 pkt 2 k.p.k.orzeczono, że koszty procesu w części uniewinniającej ponosi Skarb Państwa, zaś na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolniono oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w pozostałym zakresie,
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego z urzędu,który zaskarżył przedmiotowe orzeczenie w części dotyczącej czynu II na korzyść oskarżonego i na podstawieart. 427 § 1-2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 k.p.k.zarzucił wyrokowi obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
1.art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i uznanie za wiarygodne zeznań pokrzywdzonegoK. K. (2), a także świadkaK. K. (3), pomimo pozostawania rodziny pokrzywdzonego i świadka w długoletnim konflikcie z oskarżonymA. M., przy jednoczesnej, nieuzasadnionej w sposób wyczerpujący odmowie uznania za wiarygodne zeznań świadkaS. M., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, polegający na przyjęciu, że oskarżony wypowiadał w kierunkuK. K. (2)groźby pozbawienia życia, które u w/w wzbudziły stan uzasadnionej obawy, że mogą zostać spełnione.
2.art. 410 k.p.k.poprzez pominięcie ujawnionego na rozprawie dowodu z odczytanych w toku postępowania zeznań świadkaK. K. (1), co mogło mieć wpływ na treść wyroku w zakresie ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego.
Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu aktem oskarżenia zarzutu, o którym mowa w pkt II aktu oskarżenia ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów obrony wykonywanej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie, jednakże zainicjowana kontrola instancyjna skutkowała koniecznością zmiany wyroku w zakresie złagodzenia orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności.
Na wstępie stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi wart. 4 k.p.k.Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi zart. 7 kpki przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którą Sąd Okręgowy podziela i należy jedynie zaakcentować niektóre elementy, które przemawiają za odmową podzielenia stanowiska skarżącego.
Odnosząc się do twierdzeń i wniosków sformułowanych przez skarżącego w apelacji, to w ocenie Sądu Okręgowego nie zasługują one na podzielenie i sprowadzają się one do polemiki z dokonanymi przez Sąd Rejonowy ustaleniami. W judykaturze wielokrotnie podkreślano (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., V KKN 104/98, Prok. i Pr. 1999, z. 2, poz. 6 i z dnia 23 lipca 2003 r., V KKN 375/02, Lex nr 80278), że przeprowadzona w sprawie ocena dowodów pozostaje pod ochroną normyart. 7 k.p.k.wówczas, gdy przekonanie sądu jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie umotywowane w uzasadnieniu wyroku.
Mając na względzie powyższe uznać należy zarzut obrońcy oskarżonego obrazy prawa procesowego, a mianowicieart. 7 k.p.k., za nietrafny, gdyż Sąd Rejonowy w sposób jak najbardziej prawidłowy ocenił zeznania pokrzywdzonego, świadków, jak i wyjaśnienia oskarżonego i odniósł się szczegółowo do tychże zeznań i wyjaśnień i pozostałych dowodów w sporządzonym uzasadnieniu, które zawiera dogłębną analizę tychże dowodów wyraźnie różnicując ich wartość dla ustaleń faktycznych. W konsekwencji ocena tych dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy nie może zostać uznana za dowolną. Odnosząc się do twierdzeń i wniosków sformułowanych przez skarżącego w apelacji, to w ocenie Sądu Okręgowego nie zasługują one na podzielenie i sprowadzają się one do polemiki z dokonanymi przez Sąd Rejonowy ustaleniami. W judykaturze wielokrotnie podkreślano (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., V KKN 104/98, Prok. i Pr. 1999, z. 2, poz. 6 i z dnia 23 lipca 2003 r., V KKN 375/02, Lex nr 80278), że przeprowadzona w sprawie ocena dowodów pozostaje pod ochroną normyart. 7 k.p.k.wówczas, gdy przekonanie sądu jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie umotywowane w uzasadnieniu wyroku.
Dokonana przez Sąd odwoławczy analiza oceny dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji upoważnia do stwierdzenia, iż została ona przeprowadzona przez ten Sąd z uwzględnieniem reguł zawartych wart. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k.- jest ona wszechstronna, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów i nie zawiera błędów faktycznych bądź logicznych, a jako taka - znajduje się pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k.Przypomnieć wypada, że sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności oskarżonego, kieruje się własnym, wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje tak długo pod ochronąart. 7 k.p.k., dopóki nie zostanie wykazane, że Sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie oskarżonego bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r. w sprawie Rw 618/74, OSNKW 3-4/1975, poz. 47, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. w sprawie WRN 149/90, OSNKW 7-99/991, poz. 41, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r. w sprawie II KRN 199/95, OSN PiPr 10/1996, poz. 10), co w sprawie niniejszej nie ma miejsca, a zatem wnioski zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego nie mogą zostać podzielone.
Przede wszystkim Sąd Rejonowy w sposób trafny ocenił wyjaśnienia oskarżonego, nie dając im wiary w zakresie popełnionego przez oskarżonego czynu z pkt II, w których nie przyznał się on do gróźb kierowanych wobecK. K. (2). Stąd też zasadnie Sąd uznał je za sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z rzetelnymi zeznaniamiK. K. (2)k.52-53,76-77, 204v-205, 206v-207, 443v, 472.
Zwrócić przy tym należy uwagę, iż oskarżonyA. M.negując wypowiadanie gróźb przyznał się do natomiast do tego, że pomiędzy nim aK. K. (2)doszło do szarpaniny, gdyżK. K. (2)chciał go powstrzymać od jazdy samochodem, robiąc mu zdjęcia. Te wyjaśnienia oskarżonego Sąd Rejonowy zasadnie uznał za wiarygodne, gdyż korespondują z zeznaniamiK. K. (2)iK. K. (3), siostry pokrzywdzonego, która zeznała, że w listopadzie, podczas wizyty u rodziców, była świadkiem interwencji Policji, spowodowanej groźbami oskarżonego wobec jej brata.
Sąd Rejonowy słusznie uznał za wiarygodne zeznania pokrzywdzonegoK. K. (2), gdyż były konsekwentne i logiczne w toku całego procesu oraz wzajemnie ze sobą korespondowały. (k.56v-57, 245v, 471v-472). Wprawdzie pomiędzy rodzinami oskarżonego i pokrzywdzonego istnieje silny konflikt, jednakże sama ta okoliczność nie może dyskredytować relacjiK. K. (2)co do przypisanegoA. M.czynu.
Na sprawstwo oskarżonego w zakresie zdarzenia z dnia 10 listopada 2012 r., wskazują także relacje świadkaS. M.i tym relacjom Sąd dał wiarę w zakresie, w którym są zbieżne z zeznaniamiK. K. (2). Natomiast zasadnie odmówił wiarygodności tym relacjom, w których zaprzeczała, że podczas zajścia jej synA. M.nie groził pokrzywdzonemu -k. 246-246v,473.
Wracając do zeznań pokrzywdzonego zauważyć należy, że wprawdzie dopiero w dniu 22 stycznia 2013 r. złożył on zeznania w sprawie, w których wskazał tak na fakt wypowiadania przez oskarżonego gróźb jak i swoją obawę, że zostaną spełnione- k.52-53, to pokrzywdzony od razu po tym zdarzeniu powiadomił o nim policję a z interwencji z dnia 10 listopada 2012 r. została sporządzona notatka- k.8. FunkcjonariuszJ. W.siłą rzeczy nie pamiętał szczegółowo takiego zdarzenia jednakże podał, że „tam była mowa o jakiś tam groźbach” i mówił o tymK. K. (2), który twierdził także, że się bał- k.507 odw. Powyższe zeznania policjanta stanowią swoiste dopełnienie relacji pokrzywdzonego i uwiarygadniają wersjęK. K. (2)co do przebiegu zdarzenia z dnia 10 listopada 2012 r. i sprawstwaA. M.w zakresie zarzucanego mu czynu zart.190§1 kk.
W ślad za Sądem I instancji wskazać wreszcie należy, że oskarżony groził pokrzywdzonemu pozbawieniem życia, przy czym w świetle tak wcześniejszych niesnasek i nieporozumień jak i okoliczności towarzyszącym tym wypowiedziom w dniu zdarzenia tj. wulgarności oskarżonego, pchnięciu w klatkę piersiową, uszkodzeniu telefonu groźba ta w przekonaniu pokrzywdzonego była realna co do możliwości jej spełnienia
Stąd też w świetle powyższych prawidłowych ustaleń faktycznych Sądu I instancji na podzielenie nie zasługuje wniosek o jego uniewinnienie wywiedziony w apelacji obrońcy oskarżonego w zakresie stawianego mu zarzutu z pkt II.
Jednakże wątpliwości Sądu odwoławczego budzi orzeczona oskarżonemu przez Sąd Rejonowy kara 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, która jest rażąco surowa w stosunku do wagi popełnionego przezA. M.czynu.
Jeśli uwzględni się nie tylko stopień społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonego, ale również zasady wymiaru kary określone w przepisieart.53 k.k., to stwierdzić trzeba, że zachodziła konieczność dokonania korekty w zakresie rozstrzygnięcia o karze poprzez jej złagodzenie do wymiaru 3 (trzech) miesięcy. Zgodnie zart. 53 § 2 k.k.wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. W niniejszej sprawie, mając na względzie wysokość wymierzonej oskarżonemu kary, należy przede wszystkim odnieść się do tego, iżA. M.wprawdzie nie przyznał się częściowo do popełnienia zarzucanego mu czynu z pkt II, jednakże nie negował tego, że zdenerwował się naK. K. (2), z którym „szarpał się” po tym, gdy ten robił mu zdjęcia podczas kierowania samochodem. Uwzględniając powołane okoliczności zdarzenia i postawę oskarżonego wynikającą z subiektywnej oceny jego zachowania, to w ocenie Sądu Okręgowego orzeczona kara będzie dlaA. M.wystarczająco dolegliwa i winna odzwierciedlić społeczną szkodliwość czynu i stopień zawinienia oskarżonego oraz spełnić wobec wymienionego cele wychowawcze jak również właściwie ukształtować świadomość prawną społeczeństwa. Nadto kara ta winna skutkować unikaniem w przyszłości przez oskarżonego naruszeń porządku prawnego i poprawy sąsiedzkich relacji.
Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że orzeczoną w stosunku do oskarżonegoA. M.karę pozbawienia wolności złagodzono do 3 (trzech) miesięcy, a w pozostałej części utrzymano w mocy -art.437 § 2 k.p.k.art. 438 pkt. 4 k.p.k.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, że przemawiają za tym względy słuszności..
Ponadto na podstawieart.29 ustawy prawo o adwokaturzezasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. S.kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) zł tytułem opłaty za obronę z urzędu oskarżonego wykonywaną w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) tytułem podatku od towarów i usług.