Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 46/15
Data wyroku: 2015-03-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Ślusarczyk, Marcin Chałoński, Aleksandra Babilon-Domagała

Sygn. akt IX Ka 46/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 marca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Marcin Chałoński
Sędziowie: SSO Aleksandra Babilon-Domagała (spr.)
SSO Andrzej Ślusarczyk
Protokolant: st. sekr. sądowy Anna Misztal
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Jerzego Kraski
po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 roku
sprawyR. M.
oskarżonego o przestępstwa zart. 284 § 2 k.k.,art. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,art. 286 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Końskich
z dnia 7 listopada 2014 roku sygn. akt II K 157/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zwalnia oskarżonegoR. M.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych należnych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt IX Ka 46/15

UZASADNIENIE
R. M.oskarżony został o to, że:

I
w dniu 18 listopada 2013 roku wK., woj.(...), będąc zatrudniony jako doręczyciel w Urzędzie Pocztowym numer l wK.przywłaszczył powierzone mu mienie w postaci pieniędzy w kwocie 4000 złotych, które to pieniądze zgodnie z przekazem pocztowym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wK.zobowiązany był doręczyć dlaK. R.w trakcie czego w celu użycia za autentyczny podrobił dokument w postaci przekazu pocztowego w ten sposób, że sfałszował na nim podpisK. R.jako osoby kwitującej odbiór pieniędzy, czym działał na szkodęK. R., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wK.i Poczty Polskiej S.A. wW.tj. o przestępstwo zart. 284 § 2 kkiart. 270 § l kkw zw. zart. 11 § 2 kk.

II
w dniu 22 listopada 2013 roku wK., woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści materialnej doprowadziłW. K. (1)do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 5000 złotych tytułem zaciągniętej pożyczki, poprzez wprowadzenie go w błąd, iż zwrot tych pieniędzy nastąpi w umówionym terminie do dnia 10 grudnia 2013 roku, co w rzeczywistości nie nastąpiło tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 kk.

Sąd Rejonowy w Końskich wyrokiem z dnia 7 listopada 2014r. sygn. akt II K 157/14 orzekł co następuje:

I
oskarżonegoR. M.w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 18 listopada 2013 roku wK., woj.(...), będąc zatrudniony jako doręczyciel w Urzędzie Pocztowym numer l wK., w celu użycia za autentyczny podrobił dokument w postaci przekazu pocztowego w ten sposób, że sfałszował na nim podpisK. R.jako osoby kwitującej odbiór pieniędzy i przywłaszczył powierzone mu mienie w postaci pieniędzy w kwocie 4000 złotych, które to pieniądze zgodnie z przekazem pocztowym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wK.zobowiązany był doręczyć dlaK. R., czym działał na szkodęK. R., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wK.i Poczty Polskiej S.A. wW.tj. czynu stanowiącego występek zart. 284 § 2 kkiart. 270 § l kkw zw. zart. 11 §2 kki za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 284 § 2 kkw zw. zart.11 § 3 kkiart. 33 § 1, 2 i 3 kkwymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20,00 złotych;

II
oskarżonegoR. M.w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 22 listopada 2013 roku wK., woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłW. K. (1)do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 5000 złotych tytułem zaciągniętej pożyczki, poprzez wprowadzenie go w błąd, iż zwrot tych pieniędzy nastąpi w umówionym terminie do dnia 10 grudnia 2013 roku, co w rzeczywistości nie nastąpiło tj. czynu stanowiącego występek zart. 286 § l kki za to na podstawieart. 286 § l kkiart. 33 § 1, 2 i 3 kkwymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

III
na podstawieart.85 kkiart.86 § 1 i 2 kkpołączy orzeczone wobec oskarżonegoR. M.kary pozbawienia wolności i kary grzywny i orzekł wobec niego karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze l (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny wysokości 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

IV
na podstawieart.69 § 1 i 2 kkiart.70 § 1 pkt l kkwarunkowo zawiesił oskarżonemuR. M.wykonanie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności i ustalił okres próby na 3 lata;

V
na podstawieart.63 § l kkzaliczył oskarżonemuR. M.na poczet orzeczonej wobec niego kary grzywny okres jego zatrzymania w dniach od 13 lutego 2014 r. do 14 lutego 2014r. i przyjmując jeden dzień zatrzymania za równoważny 2 (dwóm) stawkom dziennym grzywny, ustalił, że grzywna w ilości 4 (czterech) stawek został uiszczona;

VI
na podstawieart.46 § l kkorzekł wobec oskarżonegoR. M.obowiązek naprawienia w całości wyrządzonej przez niego szkody związanej z popełnieniem przestępstwa opisanego w punkcie I wyroku poprzez zapłatę na rzecz Poczty Polskiej S.A. wW.kwoty 4000 złotych;

VII
na podstawieart.46 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoR. M.obowiązek naprawienia w całości wyrządzonej przez niego szkody związanej z popełnieniem przestępstwa opisanego w punkcie II wyroku poprzez zapłatę na rzeczW. K. (2)kwoty 5000 złotych;

VIII
na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonegoR. M.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 480,00 złotych tytułem części kosztów sądowych, zaś na podstawieart.624 § 1 kpkzwolnił go od pozostałej części i obciążył nimi Skarb Państwa.

Wyrok powyższy w części dotyczącej czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie II wyroku tj. popełnionego na szkodęW. K. (1)zaskarżył oskarżony. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia. W uzasadnieniu apelacji podniósł, iż Sąd Rejonowy niezasadnie dał wiarę zeznaniom świadkaW. K. (1)i nie wziął pod uwagę, tego, iż pokrzywdzony miał pożyczyć oskarżonemu kwotę 5000 złotych bez żadnej korzyści mimo, że miał duży dług w spółdzielni, ma na wychowaniu dziecko, a nadto nie utrzymywał bliskich kontaktów z oskarżonym. Ponadto skarżący wskazał, iż dowodem który zmieniłby stan faktyczny miałby być rozmowa telefoniczna z dnia 22.11.2013r., która potwierdzałaby fakt zwrotu pokrzywdzonemu 1000 złotych, przekazanych jego konkubinie.
Podnosząc powyższe zarzuty oskarżony wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego jawi się jako oczywiście bezzasadna. Oznacza to, że brak jest argumentów do uznania podniesionych w niej zarzutów jak również uwzględnienia sformułowanego wniosku.
Analiza przedmiotowej sprawy w toku postępowania odwoławczego jednoznacznie potwierdziła prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. Zgromadzony został przez Sąd Rejonowy kompletny materiał dowodowy niezbędny do wydania trafnego orzeczenia. Zebrany materiał dowodowy poddany został kompleksowej ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego tj. w oparci o naczelną zasadę prawa procesowego sformułowana wart. 7 kpk.
W sposób trafny dokonana została ocena prawno – karna działania oskarżonegoR. M., którą odzwierciedla dokonana kwalifikacja prawna jego czynów. Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego.
Podkreślić należy, iż byt czynów przypisanych oskarżonemu nie budzi wątpliwości. Podkreślić należy w tym miejscu, iż sam oskarżony nie kwestionuje czynu przypisanego mu w pkt I, a jedynie czyn przypisany mu w pkt II zaskarżonego wyroku.
Podnoszone przez skarżącego zarzuty, w których kwestionuje on swoją winę w zakresie przestępstwa oszustwa jakiego dopuścił się na szkodęW. K. (1), nie zasługują na uwzględnienie. Stanowią jedynie nieudolna próbę zdyskredytowania zeznań pokrzywdzonegoW. K. (1). Przy czym skarżący nie przedstawia żadnych merytorycznych argumentów, które potwierdzałyby jego stanowisko.
W żaden sposób twierdzenia skarżącego, iż pokrzywdzony miał udzielić mu pożyczki bez żadnej korzyści, był zadłużony w spółdzielni oraz, iż nie utrzymywał bliskich kontaktów z oskarżonym nie wykluczają faktu udzielnie oskarżonemu pożyczki. Przy czym zauważyć należy, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ustalił, iż pokrzywdzony dysponował kwotą 5000 złotych na jaką zawarł z oskarżonym umowę pożyczki. Pokrzywdzony posiadaną kwotą mógł swobodnie dysponować niezależnie od posiadanego zadłużenia, tym bardziej, iż pożyczka została udzielona oskarżonemu w dniu 22 listopada 2013r. na dość krótki okres albowiem do dnia 10 grudnia 2013r. Nie podważa wiarygodności świadkaW. K. (1)twierdzenie skarżącego, iż nie utrzymywali oni bliskich stosunków.W. K. (1)podał bowiem, iż zna oskarżonego oraz jego ojca i braci. Określił nawet oskarżonego jako swojego znajomego. Brak pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym bardzo bliskich zażyłych stosunków nie wyklucza faktu udzielenia pożyczki. Niemniej jednak pomiędzyW. K. (1)iR. M.istniała znajomość, której podstawy pozwalały pokrzywdzonemu zaufać oskarżonemu i udzielić mu pożyczki.
Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wysokość w jakiej pożyczka została udzielona oskarżonemu. Pokrzywdzony konsekwentnie podaje, iż było to 5000 złotych i tak też kwota wynika z dokumentu umowy. Trafnie wskazał Sąd Rejonowy, iż niewiarygodne były twierdzenia oskarżonego, iż na umowie wpisano inną kwotę niż rzeczywiści został pożyczona. Nielogiczne jest bowiem aby oskarżony podpisywał umowę pożyczki na kwotę wyższą aniżeli rzeczywiści otrzymywał, czy też podpisywał umowę bez wpisanej kwoty udzielonej pożyczki. Przy tym, nie mogły zostać uwzględnione i dalsze twierdzenia podsądnego, iż doszło do przerobienia wcześniej sporządzonej na piśmie umowy, tyczącej innej pożyczki na niższą kwotę, przez dopisanie zer, bowiem na dowodowym w sprawie dokumencie (umowa pożyczki z 22 listopada 2013 r.) widnieje poza zapisem cyfrowym także zapis słowny kwoty pieniężnej oraz data, które nie noszą śladów przerabiania.
W pełni zasadnie Sąd Rejonowy uznał w całości za wiarygodne zeznania świadkaW. K. (1)orazE. Z., które wzajemnie ze sobą korespondują oraz znajdują potwierdzenie w dowodzie z dokumentu w postaci umowy pożyczki. Brak jest jakichkolwiek okoliczności, które nasuwałyby jakiekolwiek wątpliwości co do wiarygodności zeznań pokrzywdzonegoW. K. (1)oraz świadkaE. Z..
W pełni logiczna, obiektywna i zasługująca na akceptację jest dokonana przez Sąd Rejonowy ocena wyjaśnień oskarżonegoR. M.. Słusznie wskazał Sąd Rejonowy, iż wyjaśnienia oskarżonego nie znajdowały jakiegokolwiek potwierdzenia w zgromadzonych dowodach. Były one sprzeczne nie tylko z zeznaniami pokrzywdzonegoW. K. (1)oraz świadkaE. Z.ale i również z zeznaniami świadkówP. M. (1)orazP. M. (2)– braci oskarżonego.
Zgłoszony w apelacji wniosek dowodowy, a tyczący pozyskania od operatora treści rozmowy telefonicznej, nie mógł zostać uwzględniony, bowiem dowodu w postaci treści rozmowy telefonicznej z dnia 22 listopada 2013 r. nie da się przeprowadzić.
Zauważyć w tym miejscu wypada, że o kontakcie telefonicznym w tej dacie pomiędzy oskarżonym aW. K. (2)zeznawał ten ostatnio wymieniony (a nie podsądny) i to pokrzywdzony zrelacjonował co było przedmiotem konwersacji.
Niezależnie jednak od powyższego w świetle przepisów prawa, rozmowy telefoniczne abonentów (ich treść) są rejestrowane tylko dla celów postępowania, na podstawie stosowanego postanowienia sądu. Z tych względów, jako że w sprawie niniejszej nie była stosowana ani kontrola operacyjna ani procesowa rozmów telefonicznych oskarżonego i pokrzywdzonego, dowodu z treści rozmowy jaka miała miejsce 22 listopada 2013 r. nie można przeprowadzić.
W przedmiotowej sprawie bezsprzecznie działanie oskarżonegoR. M.doprowadziło do powstania fałszywego odzwierciedlenia rzeczywistości w świadomości rozporządzającego mieniemW. K. (1). Oskarżony dążył swoim działaniem do uzyskania korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd lub wyzyskanie błędu co do okoliczności mających znaczenie dla zawarcia umowy, mając świadomość, że gdyby druga strona umowy znała rzeczywisty stan, nie zawarłaby umowy.
Powiązanie okoliczności towarzyszących zawarciu umowy z późniejszym działaniem oskarżonego w sposób bezdyskusyjny potwierdza, iżR. M.swoim działaniem wypełnił znamiona czynu zart. 286 § 1 kki Sąd Rejonowy w tym zakresie nie popełnił, żadnego błędu.
Nie można uznać, iż w przedmiotowej sprawie doszło do błędu w ustaleniach faktycznych. O błędzie takim można bowiem mówić tylko w przypadku naruszenia przez Sądart. 7 kpki dokonaniu oceny dowodów sprzecznie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, bądź też wówczas, gdy Sąd czynił ustalenia faktyczne w oparciu o niepełny materiał dowodowy. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Rejonowy precyzyjnie wskazał dowody na jakich się opierał ustalając stan faktyczny. Precyzyjnie i trafnie wskazane zostały również przyczyny z jakich poszczególne dowody uwzględnione zostały w całości bądź w części. W toku postępowania ujawnione zostały wszystkie jej okoliczności, które wyczerpująco i logicznie zostały wyjaśnione.
Sąd Okręgowy w pełni zaaprobował także stanowisko Sądu Rejonowego co do wymiaru kar jednostkowych za czyny przypisane oskarżonemuR. M.jak i wymiaru kary łącznej.
Trafnie, jako znaczny ustalony został stopień winy oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. Przy ustalaniu stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego prawidłowo Sąd Rejonowy uwzględnił charakter naruszonych dóbr prawnych, zakres negatywnych skutków, wartość wyrządzonej szkody, brak jakichkolwiek okoliczności ograniczających swobodę działania oskarżonego, a więc działanie z pełną świadomością i determinacją.
Orzeczone w stosunku do oskarżonego kary jednostkowe: 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karą grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 20 złotych każda za czyn zart. 284 § 2 kkiart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkoraz kara 8 miesięcy pozbawienia wolności i kara grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 20 złotych każda za czyn zart. 286 § 1kkw sposób adekwatny uwzględniają stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień winy. Kary takie nie rażą surowością a stopień ich represji jest wystarczający dla zapewnienia realizacji celów zapobiegawczych i wychowawczych w zakresie indywidualnego oddziaływania kary jak i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W sposób właściwy ustalony został także wymiar kary łącznej pozbawienia wolności określonej na 1 rok i 4 miesiące jak również kary łącznej grzywny określonej na 80 stawek dziennych po 20 złotych każda. Prawidłowo oceniony został związek podmiotowo – przedmiotowy i czasowy pomiędzy czynami oskarżonegoR. M.. Orzeczona kara łączna oparta na zasadzie asperacji właściwie uwzględnia bliski związek czasowy i charakter dóbr prawnych naruszonych przez oskarżonego.
Prawidłowo uwzględnione zostały dyrektywy wymiaru kary. Żadna z okoliczności rzutujących na wymiar kary nie została pominięta, niedoceniona bądź przeceniona.
W pełni zasadne jest także stanowisko Sądu Rejonowego w kwestii oceny przesłanek zastosowania środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Słusznie przy tym Sąd Rejonowy wskazał, iż postawa oskarżonego, jego młody wiek, ustylizowany tryb życia oraz ostateczne przyznanie się do czynu przypisanego mu w pkt I wyroku wskazują, iż nie jest on osobą zdemoralizowaną, a to daje podstawę do postawienie pozytywnej prognozy kryminologicznej. Odpowiednio długi 3 letni okres próby pozwoli na skuteczne zweryfikowanie postawionej prognozy kryminologicznej.
W pełni zasadnie zobowiązano oskarżonegoR. M.do naprawienia wyrządzonej przestępstwami szkody. Obowiązek ten będzie pełnił funkcję kompensacyjną, a zarazem będzie on miał oddziaływanie wychowawcze na oskarżonego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkiart. 456 kpkzaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach sądowych orzeczono na podstawieart. 624 § 1 kpk.
SSO A. Babilon – Domagała SSO M. Chałoński SSO A. Ślusarczyk