Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1043/13
Data wyroku: 2015-10-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Wojciech Łączewski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Dokumentom, Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 17§1 pkt. 2 kpk

Sygn. akt II K 1043/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 listopada 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:Sędzia Sądu Rejonowego Wojciech Łączewski
w obecności:
Protokolant:Sylwia Adamczyk, aplikant adwokacki Beata Patoleta, aplikant adwokacki Wiktor Krzymowski, aplikant radcowski Piotr Jańczyk
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście w Warszawie Anny Jackiewicz, Anety Kukli-Jasińskiej, Moniki Kazana i Edyty Łukiewicz
po rozpoznaniu w dniach 13 lutego 2014 roku, 10 kwietnia 2014 roku, 22 maja 2014 roku, 17 września 2014 roku, 22 października 2014 roku, 8 kwietnia 2015 roku, 26 czerwca 2015 roku, 2 września 2015 roku i 5 października 2015 roku
na rozprawie
sprawyP. L., synaG.iE.z domuP.,urodzonego dnia (...)wG.
oskarżonego o to, że:
w dniu 8 stycznia 2013 roku wW.przyul. (...)w siedzibie Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieście posłużył się jako autentycznym uprzednio podrobionym dokumentem w postaci pozwu opatrzonego podrobioną pieczęcią Biura Podawczego Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieście, w ten sposób że załączył podrobiony dokument do wniosku, który złożył w w/w sądzie, to jest o czyn zart. 270 §1 k.k.

I
oskarżonegoP. L., na podstawieart. 414 §1 k.p.k.w zw. zart. 17 §1 pkt 2 k.p.k., uniewinnia od dokonania zarzucanego mu czynu;

II
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.ustala, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 1043/13

UZASADNIENIE
Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście w Warszawie oskarżyłP. L.o popełnienie występku zart. 270 §1 k.k.polegającego na tym, że w dniu 8 stycznia 2013 roku wW.przyul. (...)w siedzibie Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieście posłużył się jako autentycznym uprzednio podrobionym dokumentem w postaci pozwu opatrzonego podrobioną pieczęcią Biura Podawczego Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieście, w ten sposób że załączył podrobiony dokument do wniosku, który złożył w w/w sądzie.
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie rozpoznając sprawę oskarżonegoP. L.ustalił następujący stan faktyczny.
P. L.prowadził działalność gospodarczą. Jeden z kontrahentów nie zapłacił jego firmie należności wynikających z faktur. Początkowo rodzinaP. L.próbowała na własną rękę egzekwować należności, ale uzyskiwane były wyłącznie małe kwoty.(dowód: zeznania świadkaE. L., k. 187; zeznania świadkaG. L., k. 198v)
Z prośbą o przeprowadzenie czynności mających na celu odzyskanie wierzytelnościP. L.poprosiłW. K. (2). W pierwszej kolejności dzwonił on do dłużnika, potem przesyłał wezwania do zapłaty, a wreszcie sporządził pozew, który został podpisany przezP. L.. W międzyczasie padła propozycja złożenia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, do czego ostatecznie nie doszło. Za te usługiP. L.przekazałW. K. (2)kwotę około 200 złotych, a reszta wynagrodzenia miała stanowić procent od należności odzyskanych z faktur.(dowód: częściowo zeznania świadkaW. K. (2), k. 19v, 319v; wyjaśnienia oskarżonegoP. L., k. 49v, 161 – 162, 320v; zeznania świadkaE. L., k. 187; zeznania świadkaG. L., k. 198v; zeznania świadkaP. S., k. 328v; częściowo zeznania świadkaW. K. (2), k. 320, 321v)
W. K. (2)poinformowałP. L., że w jego imieniu złożył pozew domagając się wydania nakazu zapłaty z tytułu nieuregulowanych faktur(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoP. L., k. 161, 320v; zeznania świadkaP. S., k. 328v).
W związku z tym, że po złożeniu pozwu doP. L.nie przychodziły żadne pisma kontaktował się on zW. K. (2)w celu ustalenia, dlaczego w sprawie nic się nie dzieje.W. K. (2)informowałP. L., że pozew został złożony i nie zna przyczyn bierności sądu. Wobec dalszego upływu czasu i braku wiadomościP. L.postanowił udać się wraz zW. K. (2)do Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie celem wyjaśnienia tej sytuacji.(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoP. L., k. 49v, 161 – 162; zeznania świadkaE. L., k. 187; zeznania świadkaG. L., k. 198v)
P. L.od momentu podpisania pozwu nie miał go w swojej dyspozycji, natomiast w dniu 8 stycznia 2013 roku w związku z informacjami uzyskanymi w biurze podawczym podpisał wniosek do Prezesa Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie sporządzony przezW. K. (2). Do wnioskuP. L.dołączył kserokopię pozwu zaopatrzonego w prezentatę i podpis wskazujący na złożenie pozwu w biurze podawczym oraz kserokopie czterech faktur, z których należności na dzień składania pisma przedawniły się. We wniosku tymP. L.domagał się wyjaśnienia losów pozwu złożonego w dniu 14 marca 2012 roku. Dopiero w tym dniuP. L.miał możliwość zapoznania się z pozwem zaopatrzonym w prezentatę. Dokument ten okazał muW. K. (2), w dyspozycji którego pozew się znajdował. Podczas ustalania losów sprawyP. L.dowiedział się, że jego sprawa nie figuruje w rejestrze. Po otrzymaniu pisma z sąduP. L.na żądanie prezesa przedłożył oryginał pozwu zaopatrzonego w prezentatę i parafę, którą miał nakreślić pracownik biura podawczego.(dowód: poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia wniosku, k. 3c; zeznania świadkaS. G., k. 162v; wyjaśnienia oskarżonegoP. L., k. 49v, 161v – 162; zeznania świadkaW. K. (2), k. 19v oraz częściowo zeznania tego świadka, k. 321)
W wyniku sprawdzenia w systemie komputerowym biura podawczego Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie okazało się, że w dniu 14 marca 2012 roku nie został zarejestrowany pozew wniesiony przezP. L., podobnie pozew tej osoby nie był rejestrowany w wydziałach Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy wW.. Jednocześnie nie odnaleziono identycznie postawionej prezentaty, jak i nie ustalono pracownika, który złożyłby podpis na prezentacie z dnia 14 marca 2012 roku. Skutkiem tego było zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście w Warszawie, o czym poinformowanoP. L..(dowód: pismo kierownika biura podawczego Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie, k. 4; zeznania świadkaS. G., k. 6v – 7, 162v – 163; wyjaśnienia oskarżonegoP. L., k. 49v – 50)
P. L.poinformował o tej sytuacjiW. K. (2), który zapewniał go, iż pozew złożył, sąd jest w błędzie, a jeżeli akta zaginęły to sąd powinien płacić odszkodowanie za straty z tytułu niezapłaconych faktur(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoP. L., k. 161v; zeznania świadkaW. K. (2), k. 319v).
Stan faktyczny został ustalony na podstawie wskazanych wyżej dowodów.
OskarżonyP. L.na etapie postępowania przygotowawczego oraz przed sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
W toku postępowania przygotowawczego oskarżony wyjaśnił, że pozew został sporządzony przez jego kolegęW. K. (2)na jego prośbę. NastępnieW. K. (2)złożył w jego imieniu pozew w sądzie. W związku z tym, że nie otrzymał odpowiedzi w dniu 8 stycznia 2013 roku wraz zW. K. (2)udał się do Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie. W tym dniu złożył do sądu wniosek o ustalenie, a następnie otrzymał z sądu pismo z prośbą o dostarczenie oryginału pozwu. Dokument ten zawiózł osobiście, po czym otrzymał z sądu informację, że pozew nie został odnaleziony. Po dostarczeniu oryginału został zawiadomiony, że złożono zawiadomienie do prokuratury o popełnieniu przestępstwa. Było to dla niego szokiem, bo chciał odzyskać od dłużnika pieniądze, a został posądzony o popełnienie przestępstwa.
Podczas rozprawy oskarżonyP. L.wyjaśnił, że sprawę dał do prowadzeniaW. K. (2). Liczył, że pomoże mu ściągnąć zaległości z faktur, ponieważ on się na tym nie zna.W. K. (2)przekazał faktury, dane dłużnika oraz telefon, ponieważ wtedy prowadził działalność gospodarczą.W. K. (2)obiecał, że zajmie się tą sprawą. Najpierw, jak relacjonował wysyłał wezwania do zapłaty, ale bez efektu. Potem w sądzie złożył pozew „aby sąd nakazał zapłatę za te zaległe faktury” (videwyjaśnienia oskarżonegoP. L., k. 161). Trochę to trwało, aż w końcu zadzwonił doW. K. (2)z pytaniem, na jakim etapie jest sprawa, bo nic nie przychodzi z sądu. Chciał, byW. K. (2)wytłumaczył mu co się dzieje.W. K. (2)twierdził, że złożył pozew do sądu i nie wie, dlaczego tak się dzieje. Do tego momentuP. L.nie widział pozwu, a wszystkie dokumenty przekazałW. K. (2), który – z tego co mu wiadomo – chodził do szkoły o profilu prawniczym, a potem pracował w firmie, która zajmowała się odszkodowaniami z ubezpieczeń. W międzyczasieW. K. (2)pisał mu pozew o obniżenie alimentów.P. L.przyznał, że pozew „o ściągnięcie należności z faktur” (videwyjaśnienia oskarżonegoP. L., k. 161v) podpisał, gdy ten był wypełniony.W. K. (2)miał ten pozew złożyć do sądu.P. L.pozew zobaczył dopiero w momencie, gdy jechali do sądu w celu wyjaśnienia sprawy, w wcześniej go nie oglądał. Widział tylko pierwszą stronę, na której odbita była pieczątka. Był to drugi raz, gdy pozew widział, ponieważ za pierwszym razem miał z nim styczność, gdy go podpisywał. Po przybyciu do sądu zW. K. (2)uzyskali informację, że trzeba złożyć pismo do prezesa sądu.W. K. (2)sporządził stosowny wniosek, aP. L.podpisał go. Wniosek został złożony i czekali na informację. Oskarżony po otrzymaniu wezwania z sądu, by dostarczył oryginał pozwu udał się doW. K. (2)w celu odebrania tego dokumentu, a następnie dostarczył go do prezesa sądu. Po paru tygodniach sąd poinformował, że zawiadamia prokuraturę w związku z podrobieniem pieczęci. Wówczas skontaktował się zW. K. (2), który zapewnił go, iż pozew składał osobiście, a sąd się myli i sprawa zostanie wyjaśniona.W. K. (2)sugerował, że jeżeli akta zaginęły to sąd będzie płacił odszkodowanie. Następnie przyszło wezwanie do stawienia się na komisariacie celem złożenia wyjaśnień, aP. L.ponownie kontaktował się zW. K. (2), który potwierdził, że pieczątka jest oryginalna i nie ma żadnych problemów.
Odpowiadając na pytaniaP. L.wyjaśnił, że przekazywałW. K. (2)pieniądze rzędu 100 – 200 złotych, a reszta wynagrodzenia miała być ustalona procentowo z nieściągniętych faktur. Warunki współpracy zW. K. (2)ustalił na weselu brata żony siostry. Po weselu spotkał się zW. K. (2)i przedstawił mu faktury oraz opisał sprawę.W. K. (2)informował go, że wyśle nakazy zapłaty, a jak nie przyniesie to rezultatu to złoży pozew do sądu. Twierdził, że dzwonił do dłużnika, a także proponował złożenie pozwu w sądzie elektronicznym wL., do czego nie doszło i to pomimo tego, żeW. K. (2)założył mu skrzynkę poczty elektronicznej. Wówczas zapadła decyzja o złożeniu pozwu tradycyjnie. Po sporządzeniu pozwu spotkał się zW. K. (2)wieczorem wJ.przy(...), dał mu pieniądze i podpisał pozew. Kontaktowali się telefonicznie, aW. K. (2)pytał, czy coś przyszło, tzn. jakiś nakaz zapłaty. Po upływie niespełna rokuP. L.informowałW. K. (2), że nic się nie dzieje i trzeba pojechać to sprawdzić. WówczasW. K. (2)informował go, że przyjdzie nakaz zapłaty za sprawę, przyjdzie też opłata sądowa. Gdy jechali do sądu toW. K. (2)miał pozew i „odbijali” go w sądzie, natomiast oryginał został uW. K. (2). Dopiero po nadejściu pisma z sądu odebrał pozew odW. K. (2). Oskarżony wyjaśnił, że to był jego pomysł, by dowiedzieć się w sądzie o stan sprawy. Stwierdził, że nie potrafi pisać pism, bo jest dyslektykiem i dysgrafikiem. Wniosek, który składali pisałW. K. (2), a on tylko złożył na nim podpis. Dotyczyło to pierwszego wniosku, natomiast przy kolejnym piśmie do sądu pojechał sam złożyć oryginał pozwu. Wszystko w tej sprawie go dziwiło, bo się na tym nie zna. Na komisariacie przyulicy (...)dowiedział się, że pieczątka jest sfałszowana. Przyszło pismo z sądu, że skierowano sprawę do prokuratury z powodu sfałszowanej pieczątki. Wielokrotnie dzwonił doW. K. (2)pytał się, czy to jest możliwe.W. K. (2)twierdził, że nie i najprawdopodobniej pracownik w sądzie zgubił pozew albo dołączył go do innych akt, co się zdarza.W. K. (2)przedstawiał przy tym dwie wersje, tzn. albo składał pozew osobiście, a potem twierdził, iż pozew mogła składać inna osoba z jego pracy. Cały czas jednak twierdził, że na pozwie jest pieczątka z sądu. W tamtym okresie czasuW. K. (2)pracował w firmie, która zajmowała się zwrotem odszkodowań. Po informacji, że zostało przesłane zawiadomienie o popełnieniu przestępstwaP. L.nie rozmawiał zW. K. (2), natomiast on dopytywał się o losy sprawy.
Dano wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoP. L., ponieważ znajdują one potwierdzenie w materiale dowodowym, takim jak zeznania świadkówE. L.,G. L.iP. S., a w części zeznaniom świadkaW. K. (2).
Kluczem do oceny wyjaśnień oskarżonegoP. L.jest poddanie ich ocenie łącznie z zeznaniami świadkaW. K. (2), którym dano wiarę w części. Okolicznościami istotnymi do ustalenia w niniejszej sprawie pozostaje to, kto sporządził i złożył pozew, a następnie okoliczności przechowywania pozwu zaopatrzonego w prezentatę, która miałaby potwierdzać, iż dokument ten został złożony w Sądzie Rejonowym dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie.
ZeznaniomW. K. (2)dano wiarę w zakresie, w jakim przyznał, że sporządził dlaP. L.pozew o zapłatę (formularz pozwu), opisał okoliczności, w jakich udzielił pomocy w tej czynności oskarżonemu, a także przyznał, iż towarzyszył mu w dniu 8 stycznia 2013 roku podczas wizyty w Sądzie Rejonowym dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie oraz przekazania mu przezP. L.informacji o zaginięciu pozwu. W tej części zeznaniaW. K. (2)uznano za szczere, spójne, logiczne, wewnętrznie niesprzeczne, a przede wszystkim znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym, takim, jak wyjaśnienia oskarżonegoP. L.oraz zeznaniach świadkówE. L.,G. L.iP. S.. Wiarygodne są także zeznaniaW. K. (2), który wskazywał, że rozmawiał na temat biegu sprawy po złożeniu pozwu zP. L., a wreszcie przekazaniu mu informacji o złożeniu przez sąd doniesienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. UprzednioW. K. (2)kontaktował się telefonicznie z dłużnikiemP. L.chcąc odzyskać należność i wystosował do dłużnika wezwania do zapłaty. Także te okoliczności znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniachP. L., co czyni wiarygodnymi nie tylko zeznaniaW. K. (2), ale także wyjaśnienia oskarżonego. Dzieje się tak dlatego, że wyjaśnienia oskarżonego i zeznaniaW. K. (2)w tej części wzajemnie się uzupełniają.
W. K. (2)składając zeznania potwierdził wreszcie wersję podawaną w wyjaśnieniach przez oskarżonego, iż to on sporządził wniosek do prezesa sądu, a pismo to zostało podpisane przezP. L.. Także w tym fragmencie zarówno zeznaniaW. K. (2), jak i wyjaśnienia oskarżonego są szczere i spójne oraz korelują ze sobą.
Wiarygodne są także zeznaniaW. K. (2), który stwierdził, że na początku 2013 roku udał się zP. L.do sądu w celu wyjaśnienia losów sprawy i podjęcia związanych z tym czynności, w tym tego, iżP. L.był zaskoczony niezarejestrowaniem pozwu. Dano również wiarę zeznaniom świadkaW. K. (2), który przyznał, że na pozwie, który sporządził była pieczątka biura podawczego. W tym fragmencie, co będzie szerzej omówione poniżej nie są jednak wiarygodne zeznaniaW. K. (2), jakobyP. L.pokazywał pozew świadkowi i wręczył mu go w celu przechowywania. Natomiast co do skierowania zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa i kontaktuW. K. (2)na tę okoliczność zP. L.zeznania świadka uznano za wiarygodne, ponieważ tego rodzaju kontakty potwierdza wykaz połączeń.
W pozostałej części nie dano wiary zeznaniom świadkaW. K. (2), gdyż są one niezgodne z wyjaśnieniami oskarżonegoP. L.wspieranymi zeznaniami świadkówP. S.,E. L.iG. L.. Nie sposób także nie zauważyć, że zeznania świadkaW. K. (2)pozostają w opozycji do zasad logiki i doświadczenia życiowego. Rozpoznając sprawę nie sposób było także nie dostrzec sprzeczności w zeznaniach świadka, które sąd starał się wyjaśnić, jakkolwiek pomimo bezpośredniego przesłuchania świadka na rozprawie było to bezskuteczne, a zeznaniaW. K. (2)w części były nielogiczne na skutek ich wewnętrznej sprzeczności oraz sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym obejmującym wyjaśnienia oskarżonego, które wspierali swoimi zeznaniami świadkowieG. L.,E. L.iP. S.. Sprzeczności pomiędzy wyjaśnieniami oskarżonego a zeznaniamiW. K. (2)nie usunięto także pomimo przeprowadzenia na rozprawie ich konfrontacji.
Składając zeznania w trakcie postępowania przygotowawczegoW. K. (2)stwierdził, że nie pamięta, czy osobiście w dniu 14 marca 2012 roku w imieniuP. L.składał pozew o „nakaz zapłaty” (videzeznania świadkaW. K. (2), k. 19v), czy też towarzyszył mu przy składaniu tego pozwu. Potwierdził, że to on przygotował pozew dlaP. L.. Przyznał jednocześnie, że w dniu 8 stycznia 2013 roku towarzyszyłP. L., który składał w sądzie wniosek o ustalenie, gdzie został zarejestrowany pozew złożony w dniu 14 marca 2012 roku. Z informacji uzyskanych odP. L.wynikało, że otrzymał odpowiedź, iż pozew zaginął.
Odmienne okoliczności złożenia pozwuW. K. (2)przedstawił składając zeznania na rozprawie, a mianowicie stwierdził, że po wypełnieniu formularza pozwu przekazał go oskarżonemu. Istotna sprzeczność dotyczy zatem tego, który z mężczyzn, to jestP. L., czyW. K. (2)miałby złożyć pozew w sądzie. OskarżonyP. L.stanowczo i konsekwentnie powtarzał w swoich wyjaśnieniach, że toW. K. (2)sporządził i złożył pozew w biurze podawczym Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie. Koreluje to z pierwszymi zeznaniami świadkaW. K. (2), który stwierdził, że osobiście złożył pozew lub towarzyszył przy tej czynnościP. L.. Mając na uwadze upływ czasu nie sposób uznać za wiarygodne zeznań świadkaW. K. (2)złożonych na rozprawie, w których stwierdził, że po wypełnieniu formularza pozwu przekazał go wraz z fakturami oskarżonemu. Tego rodzaju stwierdzenie wynika nie tylko z tego, że zeznaniaW. K. (2)są ze sobą wzajemnie sprzeczne, ale z logiki faktów, co skądinąd przyznał samW. K. (2)chociaż nie bezpośrednio. Mianowicie,W. K. (2)stwierdził, że miał sporządzić pozew i przekazać goP. L.. Rzecz w tym, iż gdyby przyjąć zeznania świadka za prawdziwe to nielogiczna jest sekwencja zdarzeń, jakieW. K. (2)podał w swoich zeznaniach, ponieważ z jego zeznań wynika, jakoby po złożeniu pozwuP. L.przekazał go świadkowi, by ten go trzymał. Tego rodzaju działanie byłoby ze strony oskarżonego nielogiczne, a wręcz nonsensowne. Co więcej, po otrzymaniu wezwaniaP. L.miałby prosić świadka o przekazanie mu kompletu dokumentów. GdybyP. L.osobiście składał pozew nie miałby żadnego celu w tym, by przekazywać go po złożeniu w sądzieW. K. (2). Co więcej, w pierwszych zeznaniach składanych w krótszym okresie czasu od rzekomego złożenia pozwuW. K. (2)jasno stwierdzał, iż pozew złożył albo osobiście albo towarzyszył w tej czynnościP. L.. Tym samym nie jest wiarygodne stwierdzenie, jakobyW. K. (2)miał sporządzić pozew i przekazać goP. L.. Świadek tymczasem konsekwentnie podtrzymywał tę okoliczność stwierdzając, że zastanawiał się brakiem reakcji sądu na pozew, a także, czy mógł towarzyszyćP. L.przy jego składaniu. Doszedł przy tym do przekonania, wręcz pewności, że nie składał pozwu. Wniosek taki wyprowadził po przeanalizowaniu faktów, jednak nie wskazał, które z nich wskazują na to, iż nie brał on udziału w złożeniu pozwu, chociaż w trakcie postępowania przygotowawczego stwierdzał przecież, że osobiście w dniu 14 marca 2012 roku w imieniuP. L.składał pozew o „nakaz zapłaty” (videzeznania świadkaW. K. (2), k. 19v) lub towarzyszył mu przy składaniu tego pozwu. Powoływanie się przezW. K. (2)na brak pełnomocnictwa nie może zostać uznany za skuteczny, skoro mógł w imieniu oskarżonego pozew wyłącznie złożyć, tym bardziej, że do podjęcia takiej czynności nie jest wymagane pełnomocnictwo, a pozew był podpisany przez wnoszącego, czyli oskarżonego w niniejszej sprawie. Gdyby przyjąć zaW. K. (2), że przekazał pozewP. L.i polecał mu złożenie go na biurze podawczym to należałoby się zastanowić, w jakich okolicznościach pozew znalazł się później w rękachW. K. (2), bowiem z chronologii zdarzeń wynikało, iż to właśnie świadek dysponował całą dokumentacją. W ocenie sądu składając zeznania określonej treści i nie przyznając się do złożenia pozwu osobiście lub uczestniczenia w samej czynności w charakterze obserwatora, coW. K. (2)czynił w toku postępowania przygotowawczego miało zapewnić mu swoiste alibi i uniknięcie ewentualnej odpowiedzialności karnej, gdyż fakty jasno wskazują, iż podrobienia prezentaty na pozwie oraz podpisu pracownika sądu dopuściła się osoba, która miała złożyć go na biurze podawczym.P. L.nie miał w tym żadnego interesu, tym bardziej, że bezzwłocznie po dowiedzeniu się o całej sytuacji w dobrej wierze dostarczył „oryginał” pozwu do sądu i poddał się całej procedurze pozostając w zaufaniu do udzielającego mu informacjiW. K. (2). O braku interesuP. L.w podrobieniu dokumentów świadczy także to, że po dowiedzeniu się o całej sytuacji wystąpił o zasądzenie należności z dwóch faktur, które nie uległy przedawnieniu.
Za niewiarygodne uznano zeznania świadkaW. K. (2), który stwierdził, iż sporządził pozew w ramach koleżeńskiej przysługi i nie pobrał za to żadnego wynagrodzenia, aczkolwiek wypada zauważyć, iż oskarżonyP. L.twierdził, że przekazując pieniądze w stosunkowo niewielkiej kwocie nie był pewny, czy stanowiła ona wynagrodzenie, czy też była to kwota na poczet opłaty od pozwu.P. S.stwierdziła, iż w jej obecności oskarżony nie przekazywałW. K. (2)żadnych kwot. Z koleiE. L.znała ogólne szczegóły rozliczeń, jakie miały nastąpić, to jest rozliczenie miało nastąpić po zakończeniu sprawy, a więc wyegzekwowaniu kwot z faktur. Tego rodzaju sposób rozliczenia wynika również z zeznań świadkaG. L., który ostatecznie przyznał, że mogły to być pieniądze przekazywane w związku z inną sprawą, a więc o obniżenie alimentów. Wypada jednak zauważyć, że sposób rozliczenia oskarżonego zW. K. (2)nie jest decydujący dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Bezprzedmiotowe są zeznania świadkaW. K. (2), który podawał okoliczności sporządzania dla oskarżonegoP. L.pozwu o obniżenie alimentów, czy też prób złożenia pozwu o zapłatę w elektronicznym postępowaniu upominawczym, do czego ostatecznie nie doszło, a co do tej okoliczności zgodni są zarówno oskarżonyP. L., jak iW. K. (2).
SkonfrontowanieW. K. (2)zP. L.nie doprowadziło do rozstrzygnięcia sprzeczności pomiędzy wyjaśnieniami oskarżonego i zeznaniami świadka. Oskarżony stanowczo stwierdzał, że świadek kłamie, ponieważ wręczał mu pieniądze, sam pozwu nie składał, aW. K. (2)składał pozew, trzymał wszystkie dokumenty i zajmował się prowadzeniem sprawy. Co więcej,W. K. (2)przebywając w domu oskarżonego informował jego rodziców, że zajmuje się sprawą, a pieniądze zostaną odzyskane. W tym fragmencie wypada jednak zauważyć, że świadekP. S.nie potwierdziła wersji oskarżonego, jakoby w jej obecności były przekazywaneW. K. (2)pieniądze na złożenie pozwu. Jakkolwiek wersję o zajmowaniu się sprawą przezW. K. (2)potwierdziła w swoich zeznaniach świadekE. L.. Tego rodzaju stwierdzeniom zaprzeczał świadekW. K. (2), chociaż asekuracyjnie stwierdzał, że możliwe jest, by przy bracie oskarżonego wspominał o ściąganiu pieniędzy z faktur. Jednocześnie zaprzeczał pobieraniu od oskarżonego pieniędzy, w tym na złożenie pozwu, lecz przyznał, iż wielokrotnie siedział w samochodzie z oskarżonym iP. S..W. K. (2)konsekwentnie podtrzymywał wersję, iż nie składał pozwu w sądzie, a po wypełnieniu przekazał goP. L.. Przyznał także, iż przez pewien czas posiadał komplet dokumentów włącznie z wypełnionym pozwem, a potem dokumenty te przekazałP. L.. To właśnie ta kwestia jest jedną z podstaw odmowy dania wiary zeznaniom świadka w tej części, skoroW. K. (2)nie był w stanie podać okoliczności, w jakich wypełniony pozew według jego wersji po złożeniu go w sądzie miałby zostać mu przekazany w celu przechowywania. Tego rodzaju wersja pozostaje nielogiczna, co było przedmiotem czynionych wyżej rozważań, a skonfrontowanieW. K. (2)iP. L.nie przyniosło żadnego rozstrzygnięcia sprzeczności pomiędzy depozycjami tych osób.
Kwestia przekazywaniaW. K. (2)pieniędzy nie jest przedmiotowo istotna w niniejszej sprawie, jakkolwiekP. L.wielokrotnie podnosił, iż przekazywał świadkowi pieniądze, a w toku konfrontacji podawał okoliczności, to jest miało to mieć miejsce dwukrotnie, chociaż wiązał to przede wszystkim ze sprawą o obniżenie alimentów. Przekazał mu także pieniądze za działanie w sprawie związanej z dochodzeniem należności z faktur.
Wiarygodne są natomiast wyjaśnieniaP. L.i zeznania świadkaW. K. (2), którzy stwierdzali, iż rozważali złożenie pozwu w sądzie elektronicznym (elektronicznym postępowaniu upominawczym), co czego ostatecznie nie doszło z powodu nieaktywowania konta założonego dla oskarżonego.
Dano wiarę zeznaniom świadkaP. S., które to zeznania są szczere, spójne, logiczne i wewnętrznie niesprzeczne, a przede wszystkim korelują z wyjaśnieniami oskarżonegoP. L.i zeznaniami świadkaW. K. (2). Z zeznańP. S.wynika, iż miało miejsce spotkanieP. L.iW. K. (2), podczas któregoW. K. (2)przywiózł dokumenty, a zostały one podpisane przezP. L.. Tego rodzaju stwierdzenie świadka koreluje zarówno z wyjaśnieniamiP. L., jak i zeznaniami świadkaW. K. (2), który przyznawał, iż spotkania tego rodzaju miały miejsce. W dalszej części swoimi zeznaniami świadekP. S.wsparła wyjaśnienia oskarżonegoP. L.stwierdzając, iż podczas rozmowy obaj mężczyźni umówili się, że dokumenty te zostaną złożone przezW. K. (2). W późniejszym czasie świadek nie widziała u oskarżonego dokumentów związanych z tą sprawą. JednocześnieP. S.zachowując szczerość i obiektywizm nie potwierdziła wyjaśnień oskarżonego odnoszących się do wręczania w jej obecności pieniędzy dlaW. K. (2), jakkolwiek przyznała, że tego rodzaju ustalenia były jej znane z relacjiP. L..
Dano wiarę zeznaniom świadkówE. L.iG. L., które są szczere, spójne, logiczne i wewnętrznie niesprzeczne, jakkolwiek pomiędzy zeznaniami świadków występują drobne sprzeczności i przeinaczenia, chociaż tego rodzaju okoliczności nie mają decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Bezspornie, co wynika tak z zeznańW. K. (2), jak i z wyjaśnień oskarżonegoP. L., że obaj mężczyźni się znali, aW. K. (2)pomagał wcześniej oskarżonemu w sprawie związanej z obniżeniem alimentów. Bez znaczenia są przy tym okoliczności, w jakichW. K. (2)iP. L.poznali się, jakkolwiek w tej kwestii dostrzegalne są oczywiste sprzeczności pomiędzy zeznaniami świadkówW. K. (2),E. L.,G. L.i wyjaśnieniamiP. L., jakkolwiek nie ma to żadnego przełożenia na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Z zeznań świadkówE. L.iG. L.wynikało, że kolejny kontakt obu mężczyzn miał związek z niezapłaconymi fakturami, które zostały wystawione przezP. L., aW. K. (2)miał zająć się tą sprawą. UprzednioP. L.samodzielnie próbował dochodzić należności, próbowała tego takżeE. L.osobiście, jednak były im przekazywane kwoty rzędu 100 – 200 złotych. Tego rodzaju okoliczność potwierdził w swoich zeznaniach świadekG. L.. ŚwiadekE. L.szczerze przyznała, że nie są jej wiadome ustaleniaP. L.iW. K. (2)odnośnie rozliczenia wynagrodzenia za pomoc, która miałaby zostać udzielona przy sporządzeniu pozwu. Z ogólnych kwestii wiadome było jej, że miało to przybrać postać procentu od dochodzonej kwoty. Istnieje widoczna sprzeczność przy zestawieniu zeznań świadkaE. L.z zeznaniami świadkaG. L., który stwierdził, żeW. K. (2)wziął odP. L.pieniądze na opłaty. Tymczasem, jak wynikało z wyjaśnień oskarżonegoP. L.i zeznań świadkaE. L.rozliczenie miało nastąpić po zakończeniu sprawy. Tym samym możliwe jest, że przekazane pieniądze stanowiły zaliczkę na opłatę pozwu, jak sformułował toG. L., który następnie precyzował, iż pieniądze mogły być przekazaneW. K. (2)w związku ze sprawą dotyczącą alimentów.E. L.dodawała, iż oskarżony pytał sięW. K. (2)odnośnie czasu trwania sprawy. Później także się o to dowiadywał. Miało to miejsce już po złożeniu pozwu, co uczynił – po podpisaniu go przezP. L.–W.K., co było zgodne z ustaleniami. Z wiedzyE. L.wynikało natomiast, że syn, czyliP. L.pojechał do sądu, by ustalić co dzieje się ze sprawą, a potem dowiedział się, że nie zgadzają się pieczątki. Podobnej treści, chociaż znacznie bardziej chaotyczne zeznania odnośnie tej okoliczności złożył świadekG. L., jakkolwiek główne fakty się zgadzają, to jestP. L.próbował dowiedzieć się o bieg sprawy, a następnie udał się do sądu w celu ustalenia losów pozwu, który miał złożyćW. K. (2).
Dano wiarę zeznaniomS. G.pełniącego funkcję kierownika Oddziału Administracyjnego w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie. Świadek składając zeznania opisał czynności, jakie zostały podjęte w związku z pismem, które złożyłP. L.. Oskarżony był wówczas z innym mężczyzną, którym jak wynika z wyjaśnieńP. L.i zeznań świadkaW. K. (2), był właśnie ten ostatni. Pismo zostało przyjęte, aS. G.zarządził poszukiwanie pozwu. Podjęte odpowiednie czynności nie doprowadziły do odnalezienia pozwu, który miał zostać złożony. Skutkiem tego zwrócono się doP. L.o dostarczenie kopii pozwu z oryginalną prezentatą. Oskarżony dostarczył ten dokument, aS. G.zapoznając się z kopią pozwu powziął wątpliwości odnośnie prawdziwości prezentaty. Mianowicie, wątpliwości dotyczyły cyfry „4”, która była „czwórką zamkniętą”, a wszystkie prezentaty, które były używane w biurze podawczym miały „czwórkę otwartą”. Taka sytuacja miała miejsce, odkąd świadek pracuje w sądzie, to jest od 2005 roku. Kierownik biura podawczego został zobowiązany do przybicia wszystkich prezentat na jednej kartce, by upewnić się, czy tak jest. DodatkowoS. G.poprosił wszystkie wydziały sądu o przedstawienie losowo dokumentów, które były złożone w tym dniu, kiedy to miał zostać złożony pozew przezP. L.. W rozmowie z kierownikiem biura podawczegoS. G.ustalił, że od kilku miesięcy wstecz nie było prezentaty z „zamkniętą czwórką”, a stare prezentaty (pieczęcie) są niszczone w momencie dostarczenia nowych. Na żadnym z uzyskanych dokumentów nie było takiej prezentaty, która była na pozwie. Pojawiły się również wątpliwość, co do podpisu na prezentacie. Kierownik biura podawczego nie zidentyfikował tego podpisu, podobnie kierowcy sekretariatów. Ustalenia te doprowadziły do złożenia przez prezesa sądu zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa.
Zeznania świadkaS. G.są szczere, spójne, logiczne, wewnętrznie niesprzeczne, a także korelują z pozostałymi dowodami przeprowadzonymi w toku przewodu sądowego. Zestawienie zeznań świadkaS. G.z opinią biegłego z zakresu badania dokumentówD. C.nie pozostawia wątpliwości co do tego, że dokument przedłożony przezP. L., to jest pozew został sfałszowany poprzez przystawienie pieczęci nie odpowiadającej wzorom prezentaty używanej w sądzie, a także naniesienie parafy nieodpowiadającej parafom czynionym przez osoby zatrudnione w biurze podawczym Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie.
Zeznania świadkaS. K.są bezprzedmiotowe w niniejszej sprawie, ponieważ przesłuchanie świadka nie dotyczyło okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, a wyłącznie miejsca przebywania świadkaW. K. (2)i możliwości przesłuchania go w niniejszym postępowaniu w charakterze świadka.S. K.nie miał wiedzy o przedmiocie postępowania, jakkolwiek przyznał, iżW. K. (2)potwierdził, że znaP. L.i na jego prośbę pomagał mu w wypełnianiu dokumentów.
Podzielono opinię biegłego z zakresu badania dokumentówD. C.. Biegły posiada odpowiedni zasób wiedzy oraz stosowne doświadczenie zawodowe. Opinia została wydana po przeprowadzeniu badań charakterystycznych dla jej przedmiotu, to jest przy zastosowaniu badań komparatystycznych, co polegało na wyodrębnieniu i porównaniu najbardziej znaczących cech identyfikacyjnych umożliwiających potwierdzenie lub wykluczenie autentyczności parafy. W przypadku odcisków pieczęci analizy dokonano poprzez wyselekcjonowanie cech linii liter, formy czcionki, topografii, a następnie zestawieniu z wzorami porównawczymi wykonanymi pieczęcią oryginalną. W obu przypadkach do badań wykorzystano odpowiedni sprzęt specjalistyczny, to jest optyczny i pomiarowy. Wnioski zawarte w opinii zostały uzasadnione w sposób przekonujący i odpowiadający zasadom opiniowania. Strony w toku postępowania opinii nie kwestionowały. Z przedmiotowej opinii wynika, iż odwzorowanie pieczęci w polu „data wpływu” na pozwie (videdokument, k. 3 akt sprawy) nie zostało wykonane przy użyciu pieczątki, którą wykonano odciski porównawcze przekazane do badań. Z kolei nieczytelny podpis (parafa) w polu odwzorowania pieczęci na pozwie (videdokument, k. 3 akt sprawy) nie jest autentycznym podpisemP. L.iW. K. (2). BiegłyD. C.jednocześnie wskazał, iż ze względu na nieczytelną konstrukcję graficzną parafa stanowi podstawę wyłącznie do badań „na autentyczność” (videopinia biegłego z zakresu badania dokumentów, k. 41 akt sprawy).
Za wiarygodne uznano dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, które zostały ujawnione na podstawieart. 394 §1 i §2 k.p.k.Dokumenty te zostały sporządzone przez kompetentne osoby w ramach wykonywanych przez nie czynności, a strony w toku przewodu sądowego nie kwestionowały ich prawdziwości; również sąd dokonując ich kontroli od strony formalnej i zawartości merytorycznej nie dopatrzył się uchybień ani śladów wskazujących na ich fałszowanie przez podrabianie lub przerabianie.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie nie stwierdził, by zachowanie oskarżonegoP. L.wskazywało na popełnienie przez niego czynu zarzuconego mu aktem oskarżenia.
W realiach niniejszej sprawy bezsporne jest to, żeP. L.starał się odzyskać należność wynikającą z wystawionych przez niego faktur. Wobec bezskuteczności czynności, które podjął on sam zwrócił się o pomoc w odzyskaniu należności doW. K. (2), osoby, którą znał i ufał jej, a wcześniejW. K. (2)pomagał mu w sprawie dotyczącej obniżenia alimentów.W. K. (2)pierwotnie kontaktował się z dłużnikiemP. L.telefonicznie, następnie wysłał wezwania do zapłaty, a widząc brak skutków sporządził pozew, który został podpisany przezP. L.. NastępnieW. K. (2)na prośbęP. L.miał złożyć pozew w sądzie i dołączyć do niego faktury, na podstawie których dochodzona była należność wskazana w pozwie. W związku z brakiem informacjiP. L.wielokrotnie interweniował uW. K. (2), aż w końcu obaj udali się do Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie celem wyjaśnienia sytuacji.P. L.złożył wniosek do prezesa sądu z prośbą o wyjaśnienie. Wniosek został sporządzony przezW. K. (2)i podpisany przezP. L., który dołączył do niego kserokopię pozwu i faktur. Po wezwaniu w celu wyjaśnienia sytuacjiP. L.odzyskał odW. K. (2)„oryginał” pozwu zaopatrzonego w prezentatę, która stwarzała pozory autentyczności, a także podpis, tzw. parafę, która nie została nakreślona przez pracownika biura podawczego Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie. Te dokumenty przedłożył prezesowi Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie będąc w pełni przekonany, iż są one autentyczne i potwierdzają złożenie odpowiednich dokumentów w biurze podawczym sądu, co miał na jego prośbę zrobićP. K.. PrzekonanieP. L.wynikało nie tylko z zapewnieńW. K. (2), iż złożył pozew w biurze podawczym i otrzymał na nim prezentatę wraz z podpisem osoby go przyjmującej, ale także z tego, że darzyłW. K. (2)zaufaniem i był przekonany o jego umiejętnościach prowadzenia tego typu spraw.
Wskazane powyżej fakty wynikają z przeprowadzonych przed sądem dowodów, których szczegółowa ocena została powyżej przeprowadzona.
Przepisart. 270 §1 k.k.penalizuje zachowanie osoby, która w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa.
W rozumieniukodeksu karnegodokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne (art. 115 §14 k.k.).
Przedmiotem ochrony przepisuart. 270 k.k.jest bezpośrednio wiarygodność dokumentów, a w następstwie pewność obrotu prawnego.
Sprawcą czynu zabronionego, polegającego na używaniu dokumentu sfałszowanego lub podrobionego, może być zarówno ten, kto sam dopuścił się fałszerstwa, jak i inna osoba.
Istota podrobienia dokumentu sprowadza się do sporządzenia takiego zapisu informacji, któremu nadaje się pozory autentyczności, w szczególności zaś, iż pochodzi od określonego wystawcy (patrz: Juliusz Makarewicz, Kodeks karny z komentarzem, Lwów 1932, s. 233). Wystawca ten musi być zindywidualizowany, choć niekoniecznie musi to być osoba fizyczna. Podrobieniem dokumentu będzie także sporządzenie zapisu oświadczenia woli innej osoby, nawet jeżeli nie został podrobiony podpis tej osoby, byleby treść zapisu lub nadane mu cechy pozorowały, iż został przez nią sporządzony (patrz: Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz pod redakcją Andrzeja Zolla, Wydawnictwo Wolters Kluwer).
Dla realizacji znamion podrobienia dokumentu wystarczające jest podrobienie tylko jego fragmentu, a więc przykładowo podpisu wystawcy, pieczęci, czy daty, o ile ma ona znaczenie prawne. Nie każde działanie polegające na wprowadzeniu fizycznych zmian w dokumencie jest przestępstwem, lecz tylko takie, które takiej przerobionej postaci dokumentu nadaje pozory autentyczności i podjęte jest w celu użycia przerobionego dokumentu za autentyczny (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 1998 roku w zakresie odnoszącym się do przestępstwa zart. 265 §1 k.k. z 1969 roku, w sprawie III KKN 289/97, opublikowany w OSNKW 1998/5-6/28).
Nie ma natomiast charakteru podrobienia dokumentu dokonanie takiego zapisu informacji, który zawiera element pozwalający bez szczególnych kwalifikacji i wiedzy rozpoznać falsyfikat (patrz: Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz pod redakcją Andrzeja Zolla, Wydawnictwo Wolters Kluwer). Jak wiadomo jednak w niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca.
Przerobienie dokumentu polega na nadaniu mu innej treści niż pierwotnie posiadał i może przybrać postać skreśleń, wymazania, uczynienia dopisków lub wywabienia.
Dla realizacji znamion podrobienia lub przerobienia dokumentu nie ma znaczenia, czy jego treść odpowiada stwierdzonym w nich stanom faktycznym, czy też nie.
Niezależnie od karalności fałszu materialnegoart. 270 k.k.przewiduje odpowiedzialność karną za używanie jako autentycznego dokumentu podrobionego lub przerobionego.
Pojęcie używania sprowadza się do wykorzystywania funkcji, jakie może pełnić podrobiony lub przerobiony dokument. Użyciem dokumentu będzie przedstawienie go osobie uprawnionej do kontroli, czy zrealizowanie na jego podstawie określonego świadczenia, wprowadzenie do rejestru, dokonanie na jego podstawie określonej operacji księgowej, przedłożenie organowi prowadzącemu określone postępowanie dowodowe. Wprowadzenie dokumentu do obrotu prawnego to posłużenie się tym dokumentem, rozumiane jako jego przedłożenie władzy, osobie fizycznej lub prawnej, dla wykazania wynikających z dokumentu swoich praw, istnienia stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 roku, w sprawie III KKN 90/00, opublikowany w bazie orzeczeń Lex nr 56839). Nie ma natomiast charakteru przestępnego używania samo posiadanie przy sobie sfałszowanego dokumentu.
Nie jest warunkiem dokonania przestępstwa użycia sfałszowanych dokumentów wyrządzenie przez to innemu podmiotowi szkody, ponieważ przestępstwo zart. 270 §1 k.k.ma charakter wyłącznie formalny. Nie jest również konieczne, by przedstawienie sfałszowanego dokumentu innej osobie wywołało u niej przekonanie o prawdziwości tego dokumentu.
Podrobieniu mogą także podlegać kopie z oryginału, które mogą mieć charakter samodzielnego dokumentu i występować w funkcji dokumentu w obrocie. Definicja dokumentu nie jest bowiem związana z określoną jego formą, lecz nawiązuje wyłącznie do jego treści. Nie ma także znaczenia, czy przepisy procesowe wymagają uwierzytelnienia kopii wykonanej z oryginału (porównaj: wyrok SN z 4 grudnia 2002 r., III KKN 370/00, LEX nr 74375).
Co oczywiste przestępstwo zart. 270 §1 k.k.ma charakter umyślny, kierunkowy i może być popełnione wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Sprawca ma działać celem użycia sfałszowanych dokumentów jako autentycznych przez siebie lub inną osobę (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2004 roku, w sprawie V KK 194/03, opublikowany w OSNKW 2004/4/42). W przypadku używania dokumentu sfałszowanego sprawca musi obejmować świadomością, iż dokument ten jest podrobiony lub przerobiony.
Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uprawnia do twierdzenia, iż po pierwsze toW. K. (2)był osobą, która miała złożyć pozew w biurze podawczym Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie, a miało się to odbyć na polecenieP. L.. Po drugie,W. K. (2)przechowywał u siebie odpis pozwu zaopatrzony w prezentatę, która stwarzała pozory autentyczności, a także podpis, tzw. parafę, która nie została nakreślona przez pracownika biura podawczego Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie. Wreszcie po trzecie,W. K. (2)wielokrotnie zapewniałP. L., iż złożył pozew i wszystko jest w porządku.
W tej sytuacji, zważywszy na treść zarzutu postawionegoP. L.najistotniejsze z punktu widzenia jego odpowiedzialności było ustalenie, czyP. L.przedkładając w Sądzie Rejonowym dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie najpierw kserokopię pozwu zaopatrzoną w prezentatę, która stwarzała pozory autentyczności, a także podpis, tzw. parafę, która nie została nakreślona przez pracownika biura podawczego miał świadomość, że posługuje się dokumentem podrobionym. W ocenie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z przeprowadzonych dowodów wynika, iżP. L.takiej świadomości nie miał, a w tej sytuacji nie sposób uznać, że popełnił zarzucany mu czyn wyczerpujący dyspozycjęart. 270 §1 k.k.
W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie stosownie do przepisuart. 414 §1 k.p.k., po stwierdzeniu przesłanek określonych przepisemart. 17 §1 pkt 2uniewinnił oskarżonegoP. L.od dokonania zarzucanego mu czynu.
Stosownie do treściart. 414 §1 k.pk. w przypadku stwierdzenia przesłanki zart. 17 §1 pkt 2 k.p.k.po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd wydaje wyrok uniewinniający.
Przepisart. 17 §1 pkt 2 k.p.k.stanowi, że nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy czynu nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa.
W realiach niniejszej sprawy stwierdzono, na co zostały poczynione powyżej stosowne rozważania, że zachowanie oskarżonegoP. L.nie zawiera znamion czynu polegającego na posłużeniu się jako autentycznym uprzednio podrobionym dokumentem w postaci pozwu opatrzonego podrobioną pieczęcią biura podawczego Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie i załączenia podrobionego dokumentu do wniosku, który złożył w tym sądzie, dlatego też w podstawie rozstrzygnięcia wskazano przepisart. 17 §1 pkt 2 k.p.k.
Stosownie do treściart. 626 §1 k.p.k.w orzeczeniu kończącym postępowanie sąd określa, kto, w jakiej części i zakresie ponosi koszty procesu. W niniejszej sprawie o kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.Zgodnie z tym przepisem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania koszty procesu ponosi sprawach z oskarżenia publicznego – Skarb Państwa.
Zważywszy na to, że oskarżonyP. L.został uniewinniony od dokonania zarzucanego mu czynu Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie w oparciu o wskazany przepis ustalił, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa.
Mając na uwadze powyższe rozważania i na podstawie powołanych powyżej przepisów Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.