Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 1086/08
Data wyroku: 2015-02-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Podgórska – Sułecka
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk, art. 291 § 1 kk
Teza: wyrok skazujący oraz uniewinnienie od popełnionego czynu

Sygn. akt III K 1086/08

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 lutego 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie, Wydział III Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Monika Podgórska – Sułecka
Protokolant: Renata Jędrasik
przy udziale Prokuratora: Wojciecha Fijałkowskiego
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 20.09, 25.10, 22.11, 12.12.2013 r.; 07.03, 20.05, 12.06, 09.09, 03.12.2014 r.; 13.02, 20.02.2015 r.
sprawy przeciwko:

1
P. K.s.G.iI., z d.Ż.,ur. (...)wW.,

2
A. Z.z d.Z., c.A.iJ.z d.N.,ur. (...)wW.,

3
D. Z.s.J.iW.z d.M.,ur. (...)wG.

oskarżonych o to, że:
1) w dniu 16.01.2007 r. wW.na tereniesklepu (...)wU.działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia portfela z zawartością pieniędzy oraz dokumentów o łącznej wartości 10.000 zł na szkodęJ. U., tj. o czyn zart. 278§1 kkw zb.art. 275§1 kkw zw. zart. 11§2 kk;
a nadtoD. Z.oskarżonego o to, że:
2) w okresie od 14 do 15 stycznia 2007 r. wW.wsklepie (...)dokonał po uprzednim otwarciu gabloty szklanej kradzieży aparatu cyfrowegomarki D.i 50 p nr fabr.(...)o łącznej wartości 1399 zł na szkodę EMPIK FOTO, tj. o czyn zart. 278§1 kk;
3) w styczniu 2007 r. wW.dokonał poprzez odciągnięcie płyty pleksowej szafki kradzieży aparatu telefonicznegomarki N.o wartości 600 zł na szkodęK. B., tj. o czyn zart. 278§1 kk
orzeka

I
w ramach zarzucanego czynu w punkcie pierwszym aktu oskarżenia oskarżonychP. K.,A. Z.iD. Z.uznaje za winnych tego, że w dniu 16.01.2007 r. wW.na terenieCentrum Handlowego (...)wW.działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia portfela z zawartością pieniędzy w bliżej nieustalonej kwocie około 10.000,00 zł na szkodęJ. U., z tym że oskarżonyD. Z.czynu tego dopuścił się w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym za przestępstwo umyślne, podobne i przyjmuje, że swoim zachowaniem zrealizował znamiona czynu zabronionego określonego w przepisieart. 278§1 kkw zw. zart. 64§1 kk, zaś oskarżeniP. K.iA. Z.zrealizowali znamiona czynu zabronionego określonego w przepisieart. 278§1 kki za to na tej podstawie skazuje każdego z oskarżonych, zaś na podstawieart. 278§1 kkwymierza:

- oskarżonemuD. Z.rok i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,
- oskarżonejA. Z.8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33§1 -3 kkkarę grzywny 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30,00 (trzydziestu) złotych,
- oskarżonemuP. K.rok pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33§1 -3 kkkarę grzywny 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40,00 (czterdziestu) złotych;

II
w ramach zarzucanego czynu w punkcie drugim aktu oskarżenia oskarżonegoD. Z.uznaje za winnego tego, że w okresie od 14/15 do 18 stycznia 2007 r. nabył wW.pochodzący z kradzieży aparat cyfrowymarki D.o numerze fabrycznym(...)o wartości 1399,00 zł, przy czym czynu tego oskarżony dopuścił się w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym za przestępstwo umyślne, podobne i przyjmuje, że swoim zachowaniem zrealizował znamiona czynu zabronionego określonego w przepisieart. 291§1 kkw zw. zart. 64§1 kki za to na tej podstawie skazuje oskarżonego, a na podstawieart. 291§1 kkwymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
uniewinnia oskarżonegoD. Z.od popełnienia zarzucanego mu czynu w punkcie trzecim aktu oskarżenia;

IV
na podstawieart. 85 kkiart. 86§1 kkwymierzone oskarżonemuD. Z.kary pozbawienia wolności łączy i wymierza mu karę łączną w wymiarze roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 69 §1 i 2 kk,art. 70 §1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonejA. Z.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby;

VI
na podstawieart. 69 §1 i 2 kk,art. 70 §1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoP. K.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 4 (czterech) lat próby;

VII
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonejA. Z.kary grzywny zalicza okres jej zatrzymania w sprawie w dniach od 17.01.2007 r. do 18.01.2007 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jest dwóm stawkom dziennym kary grzywny;

VIII
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonegoP. K.kary grzywny zalicza okres jego zatrzymania w sprawie w dniach od 17.01.2007 r. do 18.01.2007 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jest dwóm stawkom dziennym kary grzywny;

IX
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. P.kwotę 1680,00 (tysiąca sześciuset osiemdziesięciu) zł wraz z podatkiem od towarów i usług, tytułem nieopłaconego wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonejA. Z.;

X
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. B.kwotę(...),00 (tysiąca siedmiuset sześćdziesięciu czterech) zł wraz z podatkiem od towarów i usług, tytułem nieopłaconego wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoD. Z.;

XI
zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych kwoty od:D. Z.300,00 (trzystu) zł,A. Z.780,00 (siedmiuset osiemdziesięciu) zł iP. K.980,00 (dziewięciuset osiemdziesięciu) zł tytułem opłat oraz kwoty od:D. Z.2843,71 (dwóch tysięcy ośmiuset czterdziestu trzech 71/100) zł,A. Z.2518,71 (dwóch tysięcy pięciuset osiemnastu 71/100) zł iP. K.1803,71 (tysiąca ośmiuset trzech 71/100) zł tytułem pozostałych kosztów sądowych.

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu ujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
w dniu 16.01.2007 r. wW.w godzinach wieczornychA. Z.,D. Z.orazP. K.przyjechali samochodem m - kiO. (...)onr rej. (...)doCentrum Handlowego (...)wW.przyul. (...)r. Gdy przechodzili obok stoiska z telefonami komórkowymi(...)należącego doG. S.,D. Z.zauważył leżący na ladzie portfel pracującego na stoiskuJ. U.. WówczasD. Z.poinstruowałA. Z.iP. K., żeby odwrócili uwagę sprzedawcy, po to żeby mógł zabrać leżący na ladzie portfel. GdyP. K.iA. Z.odwracali uwagęJ. U.,D. Z.dokonał kradzieży portfela. Następnie wszyscy troje oskarżeni wyszli z Centrum Handlowego i poszli do zaparkowanego na parkingu samochodu m – kiO. (...). W portfelu znajdowało się około 10.000,00 zł oraz dokumenty: dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny i karta bankomatowa. Po odejściu oskarżonych od stoiskaJ. U.zauważył brak portfela, więc niezwłocznie udał się do pracowników ochrony. Na monitoringu pracownicy ochrony w tym m. in.A. W. (1), obejrzeli nagranie i przemieszczających sięA. Z.,D. Z.orazP. K., obserwując także jak odjeżdżali oni spod Centrum samochodemO. (...).
W dniu 17.01.2007 r. pracownik ochronyA. W. (1)w trakcie kontroli monitoringu zauważył na terenie CentrumF.dwóch mężczyzn w tym jednego, którego rozpoznał jako sprawcę kradzieży na szkodęJ. D.Z., który był ubrany tak samo jak w dniu 16.01.2007 r., to jest dniu kradzieży portfela. W związku z powyższymA. W. (1)wezwał do pomocy innego pracownika ochrony –M. K., a następnie dokonali zatrzymaliD. Z..M. K.udał się poJ. U., zaśA. W. (1)pozostał w pomieszczeniu ochrony zD. Z.. GdyD. Z.został sam zA. W. (1), otworzył w pomieszczeniu okno, po czym użył gazu łzawiącego wobec ww. i wyskoczył przez okno na parking, a następnie zaczął uciekać.A. W. (1)udał się w pościg zaD. Z.jednak nie był w stanie go ująć.D. Z.wrócił do mieszkania wP., pozostawiając samochód na parkingu Centrum Handlowego. Po samochód pojechałaA. Z.wraz zP. K.. ZarównoA. Z., jak iP. K.zostali zatrzymani przez przybyłych na teren Centrum Handlowego funkcjonariuszy Policji.
W toku dalej prowadzonych czynności funkcjonariusze Policji dokonali w dniu 18 stycznia 2007 r. przeszukania mieszkania zajmowanego przezD. Z.iA. Z.przyul. (...)wP.. W wyniku tej czynności funkcjonariusze Policji ujawnili cyfrowy aparat fotograficznym. (...). Aparat ten został skradziony w dniu 14 lub 15 stycznia 2007 r. zesklepu (...)przyul. (...)wW..D. Z.nabył ww. aparat za kwotę około 200 zł w okresie od 14/15 stycznia 2007 r. do 18 stycznia 2007 r. na bazarze Wolumen wW.od nieznanej mu osoby.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:częściowo wyjaśnień oskarżonejA. Z.(k.108 – 109v, k. 129, k. 544 – 546, k. 821 - 823),P. K.(k. 113 – 113v, k. 133 – 135, k. 546 – 548, k. 822 - 823),D. Z.(k. 337 – 339, k. 548 - 549 ,k. 823) zeznań świadków:J. U.(k. 1 – 3, k. 77v – 78, k. 81v – 82, k. 1338 - 1340),A. W. (1)(k. 29v – 31, k. 74v, k. 75v, k. 959 - 960),M. K.(k. 32v – 33, k. 961),M. P. (1)( k. 61v, k. 1222),M. M. (2)(k. 63v, k. 882 ),A. W. (2)(k. 68v, k. 961 - 962),D.(...)(k. 161v – 162v),K. B.(k. 210v, k. 878 – 880),S. M.(k. 194v, k. 881 – 882),E. W. (1)(k. 185v, k. 992 – 994, k. 1187),D. L.(k. 190v, k. 1117 – 1118),B. P.(k. 192 – 193),P. S.(k. 201 – 202),J. K.(k. 206 – 207),R. W.(k. 275 – 276),G. S.(k. 1427)a także dokumentów w postaci: zgłoszenie k. 4, notatka k. 5, 10 – 11, 15, wydruki zdjęć k. 6 – 9, protokół zatrzymania. K. 12, 16, zaświadczenie lekarskie k. 19, protokół przeszukania k. 20 – 21, protokół zatrzymania rzeczy k. 22 – 24, 87 – 89, protokół oględzin k. 34 – 35, 36 – 38, notatka k. 45, wydruk zdjęć k. 47 – 60, 90 – 93, protokół okazania k. 75 – 76, 77- 78, 79 – 80, 81 – 82, protokół przeszukania k. 100 – 103, 115 – 118, 159 – 160, 163 – 164, dowód k. 126, wydruki zdjęć k. 167 – 170, dane o karalności k. 182,183, 266 – 267, 429 – 430, 433 – 434, protokół oględzin k. 187 – 188, dokumenty k. 196 – 197, pokwitowanie k. 198, dokument k. 203 – 205, notatka urzędowa k. 214, opinia k. 220 – 237, protokół oględzin k. 258, odpis wyroku k. 434 – 436, 455 – 456, 577 579, 582 – 583, 713 – 714, pismo z policji k. 633, 664 – 665, opinia k. 798 – 799, pismo z Policji k. 800 – 801, 810, kserokopia akt k. 918 – 939, pismo z CH(...)k. 1212, 1236, dane o karalności k. 1238, 1241 – 1243, 1257, 1441 – 1442, 1444, 1446 – 1447, opinia k. 1305, które Sąd ocenił jako odpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy, wobec braku jakichkolwiek wątpliwości co do ich prawdziwości, tym bardziej że żadna ze stron ich nie zakwestionowała.
Sąd zważył, co następuje:
oskarżonaA. Z.w toku postępowania przygotowawczego przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Oskarżona wyjaśniła, iż w dniu 16 stycznia 2007 r. wraz zD. Z.orazP.(którego jak twierdziła nazwiska nie pamiętała) udała się doCentrum Handlowego (...)samochodemO. (...).A. Z.przyznała, że przeczuwała, iżD. Z.może chcieć coś ukraść, bo już wcześniej mu się to zdarzało, wymieniając kradzieże o jakich miała wiedzę. Wyjaśniła, iżD. Z.zauważył portfel leżący na blacie lady stoiska z telefonami komórkowymi, zaśP.podszedł do stoiska z telefonami i zapytał o pilot od telewizora, wtedyD. Z.powiedział jej żeby podeszła do stoiska i zaczęła rozmawiać z mężczyzną. Nadto wyjaśniła, iż dopiero w samochodzie zorientowała się, że oskarżonyD. Z.dopuścił się kradzieży. Tej treści wyjaśnienia oskarżona podtrzymywała przez cały tok postępowania przygotowawczego. Przed Sądem jednak oskarżona zmieniła swoje stanowisko procesowe, nie przyznając się do sprawstwa zarzucanej jej kradzieży podtrzymując, iż o kradzieży portfela dowiedziała się dopiero w drodze powrotnej w samochodzie, kiedyD. Z.wyjął portfel. NadtoA. Z.kategorycznie zaprzeczyła udziałowi w kradzieży oskarżonegoP. K..
W ocenie Sądu na wiarę zasługują wyjaśnienia oskarżonej składane bezpośrednio po zdarzeniu w toku postępowania przygotowawczego, za wyjątkiem okoliczności, iż oskarżona o kradzieży portfela dowiedziała się dopiero w samochodzie w drodze powrotnej z Centrum Handlowego oraz, że w przedmiotowym portfelu było zaledwie 60,00 zł, co było przejawem uniknięcia odpowiedzialności za popełniony czyn oraz umniejszenia rangi czynu popełnionego przez pozostałych współoskarżonych. W pozostałym zakresie wyjaśnienia składane przez oskarżonąA. Z.zasługiwały na wiarę, ponieważ składała je dwa dni po zdarzeniu oraz dzień po zatrzymaniu, którego niewątpliwie nie spodziewała się, albowiem doszło do niego, gdy taksówką wracała do domu. Fakt, że oskarżonyD. Z.następnego dnia po dokonanej kradzieży pojawił się ponownie w Centrum Handlowym, świadczy że oskarżeni nie byli przygotowani na zatrzymanie i zdemaskowanie, i nie zdążyli jeszcze przygotować wspólnej wersji zdarzenia, co uczynili później, a wyraz tego dali na rozprawie. Za wiarygodnością pierwszych wyjaśnień oskarżonej w części wskazanej powyżej przemawia również to, że oskarżona składała te same wyjaśnienia zarówno przed przesłuchującymi ją funkcjonariuszami Policji, jak i później przed Prokuratorem. Dopiero na rozprawie, po upływie kilku lat od zdarzenia, oskarżona przedstawiła całkowicie odmienną wersję, która w ocenie Sądu stanowiła przyjętą przez nią i pozostałych współoskarżonych linię obrony nakierowaną na uniknięcie odpowiedzialności karnej zarówno przez oskarżoną jak i wspólnego znajomegoP. K.. Niewiarygodnymi były również powody dla jakich oskarżona tłumaczyła zmianę wyjaśnień. Mianowicie podała, że gdy została zatrzymana miała zagrożoną ciążę, zaś funkcjonariusze Policji używali wobec niej wulgaryzmów, rzucali w nią długopisami oraz zmuszali do podpisania protokołu, pomimo że jak podała, już wówczas zaprzeczała uczestnictwu w zdarzeniu oskarżonegoP. K.. Powyższe nie znajduje jednak uzasadnienia poddane ocenie przez pryzmat zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. Skoro bowiem oskarżona jak twierdziła była w tym czasie w zagrożonej ciąży i obawiała się o swój stan, powinna raczej pozostawać w domu, a nie udawać się późnym wieczorem do Centrum Handlowego celem odebrania samochodu.A. Z.nigdzie nie zgłosiła także rzekomego złego wobec niej zachowania funkcjonariuszy Policji, nie tylko już po zakończeniu czynności, ale także w ich trakcie, kiedy przesłuchiwana była przez Prokuratora, do którego zachowania nie miała przecież zastrzeżeń. Nie znajduje żadnego uzasadnienia taka postawa osoby, która rzekomo działała w trosce o swoje i swojego dziecka zdrowie. Samo zatem odwołanie przez oskarżoną wyjaśnień przyznających fakty obciążające wszystkich oskarżonych, nie mogło automatycznie powodować wyeliminowania tych wyjaśnień z materiału dowodowego, bez wniknięcia w konkretne okoliczności w nich zawarte. Szczegółowa analiza tych wyjaśnień, zestawiona także z innymi zebranymi w sprawie dowodami, jasno doprowadziła do stwierdzenia, iż to te pierwsze wyjaśnienia we wskazanym powyżej zakresie były zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.
OskarżonyD. Z.konsekwentnie przyznawał się do pierwszego z zarzucanych mu czynów, tj. kradzieży na szkodęJ. U., w sposób analogiczny przedstawił przebieg wydarzeń, jego relacja różniła się jedynie w kwestii udziałuA. Z.iP. K.w przedmiotowym zdarzeniu. Sąd nie miał żadnych wątpliwości co do fragmentu wyjaśnień oskarżonegoD. Z.przyznającego się do winy, który w sposób szczegółowy i zgodny także z zeznaniami świadków – pracowników ochrony, dokonujących jego ujęcia w dniu 17.01.2007 r. opisał przebieg zdarzeń z dnia 16 i 17 stycznia 2007 r. Wyjaśnienia oskarżonegoD. Z.zatem w tym zakresie, w całości zasługiwały na wiarę, potwierdziły je także nagrania z monitoringu, a sam oskarżony konsekwentnie przyznawał się do winy. Jednocześnie Sąd odmówił waloru wiarygodności tym fragmentom wyjaśnień oskarżonego, w których zaprzeczał on jakoby w dniu 16 stycznia 2007 r. w kradzieży na szkodęJ. U.uczestniczyliP. K.iA. Z.. Oskarżony wyjaśniał bowiem, iżA. Z.jedynie kupowała jakieś rzeczy przy stoisku z telefonami, a to on zobaczył na ladzie portfel i go zabrał.D. Z.wskazał przy tym, iż krytycznego dnia był z nimi chłopak o pseudonimie(...), a nieP. K.. Oskarżony wyjaśnił, iż towarzyszące mu osoby nie wiedziały o tym, że dokonał kradzieży portfela. Również przed Sądem oskarżony wyjaśniał, iż kradzież była jego samodzielnym działaniem, tym razem podając, iż trzecią osobą, która była wówczas z nimi w Centrum Handlowym byłM., lecz nie potrafił wskazać jego nazwiska. Powyższe jednak stało w sprzeczności z wyjaśnieniami  oskarżonejA. Z., która potwierdziła swój udział w kradzieży, a także opisała swój udział w niej, mianowicie na prośbę oskarżonegoD. Z.zarówno ona jak i oskarżonyP. K.odwracali uwagę sprzedawcyJ. U.. Nie ma absolutnie żadnych podstaw do uznania, iżA. Z.miała jakiekolwiek powody, aby w tym zakresie podawać nieprawdziwe okoliczności, toteż podawana przez oskarżonegoD. Z.wersja miała na celu uchronienie jej iP. K.od odpowiedzialności karnej. Wyjaśnieniom oskarżonegoD. Z.odnośnie uczestnictwa w przedmiotowej kradzieżyP. K.również zaprzeczyła w swoich wyjaśnieniach oskarżonaA. Z., która konsekwentnie podawała na etapie postępowania przygotowawczego, iż w dniu 16.01.2007 r. w kradzieży portfela uczestniczyłP.i chociaż nie podawała jego pełnego nazwiska, podała wystarczająco dużo informacji, które pozwoliły na ustalenie jego tożsamości. Mianowicie opisała, iżP.miał wP.dziewczynę –E. W. (2), oraz że wraz zD. Z.często się spotykali. W tym miejscu przywołać zatem należy zeznania świadkaE. W. (2). Świadek ten, zeznawała w toku postępowania przygotowawczego, iż jej chłopakiem, którego znała przezD.iA. Z.byłM.. Przed Sądem świadek sprecyzowała, iżP. K.znała jakoM., gdyż tak się przedstawiał, jednocześnie rozpoznała go na zdjęciu nr 5 (k. 223 – 236 akt sprawy). Co prawda świadek nie rozpoznałaP. K.podczas rozprawy, jednakże powyższe nie dezawuowało jej zeznań złożonych na etapie postępowania przygotowawczego oraz pierwszych zeznań na rozprawie. W ocenie Sądu ta zmiana stanowiska przez świadka podczas drugich zeznań składanych na rozprawie wynikała z chęci nieobciążania oskarżonegoP. K., szczególnie że do zmiany tej doszło kiedy na sali rozpraw obecny był oskarżonyP. K..
Wersję podawaną przez oskarżonąA. Z.odnośnie uczestnictwa w kradzieży oskarżonegoP. K.poparli inni świadkowie w sprawie, którzy nie mieli żadnego interesu, aby obciążać nie słusznie oskarżonegoK.. Mianowicie oskarżonyP. K.został rozpoznany podczas okazania przezA. W. (1)iJ. U., a przeprowadzone okazania czyniły zadość wymogom stawianym przez przepisyKodeksu Postępowania Karnego.
Sam oskarżonyP. K.w swoich pierwszych wyjaśnieniach również przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, dopiero w kolejnych wyjaśnieniach zmienił swoje stanowisko i zaprzeczał swojemu udziałowi w kradzieży. Wobec pozostałych dowodów zebranych w sprawie to ostatnie stanowisko procesowe oskarżonego należało uznać za przyjętą linię obrony oskarżonego. Przed Sądem oskarżony również nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, podając iż przyznał się w swoich pierwszych wyjaśnieniach, ponieważ tak kazali mu zrobić policjanci. Reasumując Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. K., wobec wiarygodnych w tym zakresie pierwszych wyjaśnień oskarżonejA. Z., która opisała udział oskarżonego w kradzieży oraz zeznań świadkówA. W. (1)iJ. U..
ŚwiadekA. W. (1)dokładnie opisał przebieg interwencji jaką podjął w dniu 17.01.2007 r. w CHF.wobecD. Z.oraz klarownie opisał w jaki sposób ustalił, że to ta sama osoba, która dokonała kradzieży w dniu 16.01.2007 r. oraz podał czynności jakie podjął wobec ujętego przez siebieD. Z.. Relacja tego świadka była całkowicie spójna z wyjaśnieniami samego oskarżonegoD. Z., w zakresie natomiast udziału w przestępstwie oskarżonegoP. K., świadek także nie miał wątpliwości przy jego rozpoznaniu. W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw do kwestionowania zeznań tego świadka, który przecież w żaden sposób nie był zainteresowany wynikiem niniejszego postępowania, a swoją relację składał swobodnie i bezpośrednio po zdarzeniu, a jednocześnie konsekwentnie ją podtrzymywał w toku całego postępowania.
Podobnie świadekM. K.opisał w jaki sposób doszło do ujęciaD. Z., jego zeznania korelowały z zeznaniamiA. W. (3), toteż nie było podstaw do ich kwestionowania. ŚwiadekA. W. (1)w czynności okazania rozpoznał takżeA. Z., która rozpoznana została również przez pokrzywdzonegoJ. U.. W tym stanie sprawy, Sąd nie miał żadnych podstaw do uznawania, iż oskarżeniA. Z.iP. K.na miejscu zdarzenia znaleźli się przypadkowo, a całość odpowiedzialności za dokonanie czynu zabronionego winien ponieść oskarżonyD. Z..A. Z.jasno bowiem podała, iżP. K.od początku wiedział o kradzieży. Powyższe potwierdził także pokrzywdzonyJ. U., który wskazał, że feralnego dnia do stoiska podeszła kobieta i mężczyzna, którzy zagadywali go o przedmioty, których nie posiadał na stoisku. Następnie pokrzywdzony podczas okazania rozpoznał oskarżonegoP. K.jako tegoż właśnie mężczyznę, który odwracał jego uwagę w czasie gdy drugi ze współsprawców dokonywał kradzieży jego portfela. Istotną kwestią w sprawie niniejszej było także ustalenie ilości środków pieniężnych, które znajdowały się w zabranym przez oskarżonych portfelu pokrzywdzonego. Pokrzywdzony w swoich pierwszych zeznaniach wskazał, iż w portfelu znajdowało się około 10.000,00 złotych, w nominałach po 100 i 200 zł, które to pieniądze miały być przeznaczone na sprowadzenie samochodu i pożyczał je wtedy od różnych znajomych. Przed Sadem pokrzywdzony wskazał z kolei, iż być może miał w portfelu pieniądze również z utargu, a być może były to jego własne środki, ponownie podając, iż było ich kilka tysięcy. Natomiast oskarżeniA. Z.iD. Z.wyjaśniali, iż w portfelu była kwota około kilkudziesięciu złotych, którą to przeznaczyli na zakup paliwa do samochodu. Sąd uznał, iż wiarę należy dać zeznaniom pokrzywdzonego w tym zakresie i przyjąć, iż w portfelu znajdowała się kwota około 10.000 zł, którą to pokrzywdzony wskazywał od początku postępowania. Pokrzywdzony bowiem w sposób racjonalny uzasadnił, że w portfelu posiadał wskazaną kwotę pieniędzy, która potrzebna mu była do rejestracji sprowadzanych przez siebie samochodów. Niepewność świadka w tym zakresie podczas zeznań przed Sądem niewątpliwie spowodowana była odległością czasową od zdarzenia, jednak wersję świadka potwierdził również świadekG. S.ówczesny pracodawca pokrzywdzonegoU.i właściciel stoiska. Świadek ten bowiem zeznał, iż w wyniku przedmiotowej kradzieży nie poniósł żadnej straty, nadto dodał, że pokrzywdzonemu zginęła duża kwota pieniędzy, gdyż sprowadzał wtedy samochody. Wobec zgodnych zeznań tych świadków, Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Zwłaszcza świadekG. S., jako osoba zupełnie postronna, nie miał żadnych podstaw do zeznawania niezgodnego z rzeczywistością. PokrzywdzonyJ. U.nie składał także wniosku o naprawienie wyrządzonej przestępstwem szkody, co także potwierdza, iż jego zeznania nie były podyktowane chęcią osiągnięcia zysku.
Odnośnie drugiego i trzeciego czynu zarzucanego aktem oskarżenia, oskarżonyD. Z.nie przyznał się do ich popełnienia. Nadto wyjaśnił, że znaleziony w jego mieszkaniu aparat fotograficzny nie został przez niego skradziony, lecz zakupiony na bazarze na Wolumenie za około 150 – 200 zł. Oskarżony potwierdził, iż cena aparatu był atrakcyjna, że nabył go od nieznanej osoby oraz, że nie otrzymał żadnych dokumentów potwierdzających legalne pochodzenie tegoż aparatu. Odnośnie zaś trzeciego zarzutu, oskarżony kategorycznie zaprzeczył kradzieży telefonu, wskazał że nic o nim nie wie. Sąd nie miał podstaw do kwestionowania tych wyjaśnień oskarżonego, gdyż w sprawie nie przedstawiono żadnych dowodów, które mogłyby podważyć jego wersję. Niewątpliwe znaleziony podczas przeszukania lokalu mieszkalnego, który zajmowałD. Z.wraz zA. Z., aparat fotograficzny został skradziony. Powyższe wynika ze spójnych i konsekwentnych zeznań świadkaS. M., który zeznał, iż aparat skradziono w dniach 14-15.01.2007 r. zesklepu (...). Jednocześnie jednak nie ustalono kto i dokładnie w jaki sposób dopuścił się kradzieży przedmiotowego aparatu. W toku całego postępowania nie zgromadzono żadnych dowodów, które wskazywałyby, że sprawcą kradzieży byłD. Z.. Z pewnością niewystarczający do takiego ustalenia był sam fakt znalezienia rzeczonego aparatu w mieszkaniu oskarżonego oraz twierdzenieA. Z., iżD. Z.dopuszczał się różnego rodzaju kradzieży na terenie sklepów, szczególnie że wersji oskarżonegoD. Z.nie dało się z całą pewnością wykluczyć. Te same twierdzenia należy odnieść do czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie trzecim aktu oskarżenia. Niewątpliwie świadekK. B.zeznał, iż skradziono telefon ze sklepu mieszczącego się wT.przy Al.(...)wW.. Ww. jako pracownik tego sklepu, wskazał także, że prawdopodobnie kradzieży dokonano poprzez wyjęcie dolnego zamka z szafki z pleksy i następnie wyjęcie rzeczonego telefonu.A. Z.wyjaśniła także, iżD. Z.wsklepie (...)naK.dopuścił się kradzieży telefonu, który potem sprzedał. Jednocześnie zostało ustalono, iż niemożliwym było ustalenie numeruI.skradzionego telefonu, gdyż nie zabezpieczono żadnej dokumentacji związanej z tym telefonem. Wobec zatem wskazań świadka, w ocenie Sądu obecnie nie można bez zaistnienia poważnych wątpliwości ustalić, czy w ogóle doszło do rzeczonej kradzieży, a już na pewno kto był jej sprawcą. Dlatego też w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego również musiały zostać uznane za zgodne z prawdą.
Za wiarygodne, ale w ograniczonym zakresie przydatne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, Sąd uznał zeznania świadkówM. P. (2)iM. M. (2),którzy zrelacjonowali przedstawiane im wersje zdarzenia przez świadkaA. W. (1)oraz wskazali, że zatrzymania oskarżonejA. Z.dokonali w taksówce. Bez znaczenia dla ustaleń faktycznych w sprawie były również zeznania świadkaA. W. (2), taksówkarza odwożącego z CentrumF.w dniu 17.01.2007 r.A. Z.. Zeznania świadkaD.(...), jak najbardziej wiarygodne, w ocenie Sądu świadczyły o skłonnościach do konfabulacji oskarżonejA. Z.odnośnie osób biorących udział w zdarzeniu w dniu 16.01.2007 r.D.(...)przesłuchiwany był bowiem na okoliczność swojego udziału w zdarzeniu, którą to sugerowała początkowoA. Z..
Za nieprzydatne do ustalenia stanu faktycznego sprawy Sąd uznał zeznania świadkówD. L.,B. P.,P. S.,J. K.iR. W., którzy nie mieli wiedzy o przedmiotowych zdarzeniach.
Sąd dokonał następującej oceny prawnej czynów oskarżonych:
mając na uwadze powyższe w świetle ujawnionego w sprawie materiału dowodowego wina oskarżonychA. Z.,D. Z.orazP. K.w popełnieniu czynu zarzucanego im w punkcie pierwszym aktu oskarżenia nie budzi żadnych wątpliwości i została udowodniona w całości.
W odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonemuD. Z.w punkcie drugim aktu oskarżenia, Sąd uznał, iż jego zachowanie wypełniło znamiona czynu zart. 291§1 kki w tym zakresie jego wina również nie budzi wątpliwości i została udowodniona w całości. Z kolei w odniesieniu do zarzutu z punktu trzeciego aktu oskarżenia Sąd uznał, iż w postępowaniu nie ustalono danych pozwalających na przypisanie oskarżonemu jego popełnienia i uniewinnił oskarżonego od popełnienia tego czynu.
W pierwszej kolejności odnosząc się do czynu przypisanego oskarżonym w punkcie pierwszym sentencji wyroku wskazać należy, iż działanie oskarżonegoD. Z.polegające na zabraniu z lady sklepowej portfela należącego doJ. U., jak sam oskarżony przyznał z zamiarem dokonania jego kradzieży, w pełni realizuje znamiona czynu zabronionego określonego w przepisieart. 278 §1 kk. Zachowanie oskarżonego wskazuje, że działał on z zamiarem bezpośrednim ukierunkowanym na włączenie skradzionych rzeczy do swojego majątku i postępowanie z nimi jak z własnymi. Zamiar oskarżonego jasno odczytać można nie tylko z jego wyjaśnień, ale z całokształtu podjętych przez wszystkich oskarżonych w momencie czynu działań wedle określonego planu i podziału ról. OskarżeniA. Z.iP. K.odciągali uwagę pokrzywdzonegoJ. U., zaś oskarżonyD. Z.w tym czasie dokonał zaboru przedmiotowego portfela. Całość zatem okoliczności świadczy, iż wszyscy oskarżeni swoją świadomością w pełni obejmowali cel jaki im przyświecał, a także jakie środki do tego celu będą im konieczne, a które następnie przedsięwzięli. Podkreślenia wymaga, że „wspólne wykonanie przestępstwa zakłada wyraźne lub milczące porozumienie i wymaga objęcia świadomością podejmowania wspólnych działań przez współdziałających” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 września 2005 r., II AKa 126/05, OSAB 2005/3/27). O wspólnym działaniu można mówić zatem nie tylko wtedy, gdy każdy ze współsprawców realizuje część znamion czynu zabronionego, ale także wtedy, gdy współdziałający nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego uzgodnionego czynu zabronionego, ale wykonane przez niego czynności stanowią istotny wkład we wspólne przedsięwzięcie (por. wyrok SA w Warszawie z dnia 08.05.2013 r., II AKa 126/13, LEX nr 1322731 ). W świetle powyższego bez znaczenia pozostaje, który ze sprawców dokonał zaboru mienia, a który odwrócił uwagę pokrzywdzonego. Wszakże odwrócenie uwagiJ. U.poprzez zadawanie mu pytań było warunkiem popełnienia czynu zabronionego. W ocenie Sądu nie ma żadnych wątpliwości, iż wszyscy oskarżenia działali w zamiarze bezpośrednim ukierunkowanym na osiągnięcie korzyści majątkowej z dokonanego przezD. Z.zaboru mienia pokrzywdzonego. Zachowanie przestępcze oskarżonych wymierzone było przeciwko własności. Zabór mienia w celu przywłaszczenia oznacza bowiem działanie w zamiarze wyjęcia rzeczy spod władztwa osoby nią władającej i objęcie jej we własne władanie. Jasnym jest, iż oskarżony biorąc z lady portfel pokrzywdzonego, następnie wychodząc z nim ze sklepu, aA. Z.iP. K.umożliwiając mu to poprzez odwrócenie uwagi pokrzywdzonego, w zamierzony sposób objęli nie należące do nich rzeczy we własne władanie. Oskarżeni niewątpliwie działali w sprawie niniejszej w celu uzyskania korzyści majątkowej. Istnienie zamiaru popełnienia czynu wynika z samych wyjaśnień oskarżonejA. Z., a także z modus operandi oskarżonych, którzy przemyśleli w jaki najłatwiejszy sposób mogą zabrać i przywłaszczyć sobie mienie pokrzywdzonego.
Jednocześnie Sąd dokonując analizy ustalonego stanu faktycznego sprawy uznał, iż nie można przypisać oskarżonym wypełnienia znamion czynu zart. 275§ 1 kki w tym zakresie dokonał zmiany opisu i kwalifikacji czynu z punktu pierwszego aktu oskarżenia. Powyższa decyzja oparta była na uznanych za wiarygodne zeznaniach pokrzywdzonegoJ. U., który wszakże wskazał, iż odzyskał cześć dokumentów, które zostały znalezione z śmietniku (k. 1340), a sam oskarżonyD. Z.również wyjaśniał, że dokumenty, które znajdowały się w portfelu – wrzucił do skrzynki na listy (k. 338). Nie ulega bowiem wątpliwości, że kradzież cudzego dokumentu trzeba rozumieć tak jak kradzież rzeczy ruchomej, a tym samym do przypisania powyższego konieczne jest ustalenie, iż zaborowi dokumentu towarzyszył zamiar kierunkowy, jakim jest chęć przywłaszczenia cudzego dokumentu. Jest to niezbędny element związany z przypisaniem sprawcy zaboru cudzej rzeczy (dokumentu), odpowiedzialności karnej za kradzież. (M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, [w:] Zoll, Kodeks karny, t. III, 2008, s. 54). W sprawie w żaden sposób ustalić się nie dało, iż oskarżonym towarzyszył zamiar kierunkowy nastawiony na kradzież również dokumentów wręcz przeciwnie, oskarżonyD. Z.jasno wyjaśniał, iż dokumentów pozbył się, a to uzyskanie pieniędzy było jego celem. „Kradzież dowodu osobistego można popełnić tylko z winy umyślnej z zamiarem kierunkowym, jak każdą inną kradzież. Gdy sprawca zaboru nie wiedział, że wśród zabieranych rzeczy znajduje się dowód osobisty, nie można uznać, że chciał ten dowód sobie przywłaszczyć. Jeśli zaś później dowód osobisty tak zabrany oddał pokrzywdzonemu przez pośrednika (odesłał, wyrzucił), dowodzi to braku zamiaru późniejszego przywłaszczenia go sobie.” (wyrok SA w Krakowie z dnia 4 kwietnia 1996 r., II AKa 61/96,KZS 1996/5-6/58).
Przechodząc do oceny prawnej zachowaniaD. Z.w odniesieniu do czynu przypisanego mu w punkcie drugim wyroku, stwierdzić należy, iż jak jasno wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego oskarżonemu w ramach zarzucanego mu czynu przypisać można było jedynie sprawstwo czynu zart. 291§1 kk. W sprawie nie ustalono bowiem, że to oskarżonyD. Z.dokonał zaboru rzeczonego aparatu cyfrowegomarki D.o numerze fabrycznym(...)o wartości 1399,00 zł zesklepu (...)przyul. (...)wW.. Niewątpliwie w rzeczonym sklepie doszło do kradzieży aparatu w dniach 14 lub 15 stycznia 2007 r., niewątpliwie również aparat ten odnaleziono w mieszkaniu oskarżonego w dniu 18 stycznia 2007 r. Nie zostało jednak ustalone co działo się z rzeczonym przedmiotem pomiędzy dniami 14-15 stycznia 2007 r. a 18 stycznia 2007 r., kiedy to aparat został odnaleziony w mieszkaniu oskarżonego. Podobnie nie można było przypisać oskarżonemu kradzieży w styczniu 2007 r. wW.poprzez odciągnięcie płyty pleksowej szafki, aparatu telefonicznegomarki N., która miała być dokonana na szkodęK. B.. Nawet bowiem przyjęcie, iż do tej kradzieży w ogóle doszło (co też nie zostało w ocenie Sądu bezsprzecznie ustalone) i tak wskazaniaA. Z.odnoszące się do różnych kradzieży, których miał dopuścić się oskarżonyD. Z.nie pozwoliłyby na przypisanie mu sprawstwa tych czynów. Powyższe jak to należy stanowczo podkreślić wykraczałoby poza ramy swobodnej oceny dowodów jako ustalenie całkowicie dowolne. W dalszym bowiem ciągu nawet w świetle tej części wyjaśnień oskarżonej, nie możliwym jest ustalenie, czy faktycznie oskarżanyD. Z.takich kradzieży się dopuścił. Powyższe nie oznacza, iż Sąd nie daje w tym zakresie wiary oskarżonejA. Z., której to wyjaśnienia stanowiły wszakże podstawę ustaleń faktycznych w sprawie, jednak co do czynu pierwszego z aktu oskarżenia wyjaśnienia te poparte były także innymi dowodami, czego nie można powiedzieć o dwóch kolejnych zarzutach. Reasumując brak jakiegokolwiek wiarygodnego dowodu świadczącego o tym, że oskarżonyD. Z.dokonał zaboru rzeczonego aparatu fotograficznego i telefonu, a także brak możliwości ustalenia powyższego skutkowało zmianą kwalifikacji czynu przypisanego oraz uniewinnieniem. Nie zabezpieczono bowiem nagrań z monitoringów w obu punktach sprzedaży skąd skradziono rzeczone przedmioty. Jedynym punktem odniesienia było posiadanie przezD. Z.aparatu fotograficznego, który niewątpliwie został skradziony. Jednocześnie z całą stanowczością podkreślić wypada, iż sam fakt, że oskarżony posiadał rzeczony aparat nie przesądza jeszcze o jego odpowiedzialności za dokonanie kradzieży. Zarzut z punktu trzeciego aktu oskarżenia został z kolei postawiony oskarżonemu w oparciu o wyjaśnieniaA. Z., która przecież świadkiem kradzieży telefonu nie była oraz zeznań pracownika punktu sprzedaży, który także nie widział sprawcy. Chociaż hipoteza, iż oskarżony mógł dopuścić się tej kradzież, skoro tak wyjaśniała bliska jemu osoba, której to sam miał przekazać taką informację, wydaje się być prawdopodobna, to z całą stanowczością podkreślić należy, iż nie została ona udowodniona. Można bowiem ustalić co najmniej kilka innych prawdopodobnych wersji zdarzenia, co poddaje w wątpliwość zasadność stawianego oskarżonemu zarzutu. Takie wątpliwości, których usunąć się na obecnym etapie postępowania nie da, należy jednocześnie bezwzględnie interpretować na korzyść oskarżonego. Sąd nie znalazł zatem podstaw do kwestionowania wyjaśnień oskarżonego odnośnie jego nie przyznania się do winy i wyjaśnieniom, iż aparat fotograficzny nabył na bazarze na Wolumenie oraz, że nie dokonał kradzieży telefonu komórkowego. Nie można zatem wykluczyć, iż tak jak wskazuje oskarżony faktycznie nabył on aparat fotograficzny, co implikuje jego odpowiedzialność zart. 291§1 kk. Sąd nie był w stanie w żaden sposób wyjaśnić wątpliwości co do kradzieży telefonu komórkowego, przede wszystkim z uwagi na fakt znacznej czasowej odległości od zdarzenia, od którego minęło już ponad 7 lat. Oczywistym jest, iż fakt żeA. Z.wskazywała na kradzież telefonu przezD. Z., a także iż ustalono, że z wskazywanego sklepu w tym samym okresie zginął telefon, potencjalnie mógłby służyć do ustalenia sprawstwa oskarżonego, gdyby zostało to poparte dodatkowymi wiarygodnymi dowodami. Nawet samo posiadanie skradzionego przedmiotu jest jeszcze niewystarczające do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanych aktem oskarżenia czynów. Sąd mając zatem wszystkie wskazane wyżej wątpliwości, mając na uwadze zupełnie jasną i wyrażoną wprost zasadę indubio pro reo, rozstrzygnął je na korzyść oskarżonego, albowiem wątpliwości tych usunąć nie zdołano w toku całego postępowania i w konsekwencji uniewinnił oskarżonego od zarzucanego mu w punkcie trzecim aktu oskarżenia czynu oraz zmienił kwalifikację czynu zarzucanego mu w punkcie drugim aktu oskarżenia. Sąd ustalił zatem w oparciu o wyjaśnienia samego oskarżonego, co do których przeciwdowodów nie ustalono, iż oskarżony nabył w okresie od 14/15 stycznia 2007 r. do 18 stycznia 2007 roku rzeczony aparat fotograficzny. Z wyjaśnień samego oskarżonego jasno bowiem wynika, iż cena aparatu była bardzo niska, nabywając go nie otrzymał żadnych dokumentów, zaś towarzyszące temu zakupowi okoliczności, w tym również miejsce jego nabycia świadczyło, że oskarżony co najmniej zdawał sobie sprawę, iż przedmiotowy aparat fotograficzny mógł pochodzić z czynu zabronionego, a mimo to nabył go. Toteż oskarżony działał z zamiarem co najmniej ewentualnym popełnienia czynu zabronionego, nakierowanym na uzyskanie władztwa nad rzeczą poprzez jej nabycie za atrakcyjną cenę.
Tym samym w punkcie pierwszym sentencji wyroku, Sąd uznał oskarżonychA. Z.,D. Z.iP. K.winnych tego, że w dniu 16.01.2007 r. wW.na terenieCentrum Handlowego (...)wW.działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia portfela z zawartością pieniędzy w bliżej nieustalonej kwocie około 10.000,00 zł na szkodęJ. U., z tym że oskarżonyD. Z.czynu tego dopuścił się w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym za przestępstwo umyślne, podobne i przyjmuje, że swoim zachowaniem zrealizował znamiona czynu zabronionego określonego w przepisieart. 278§1 kkw zw. zart. 64§1 kk, zaś oskarżeniP. K.iA. Z.zrealizowali znamiona czynu zabronionego określonego w przepisieart. 278§1 kk. OskarżonyD. Z.był bowiem uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 11 września 2000 r. sygn. akt II K 356/00 za czyn zart. 279§1 kkna karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, połączoną w wyroku łącznym Sądu Apelacyjnego w Białymstoku w sprawie sygn. akt II AKa 1/10 i wchodzącą w skład kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, którą to karę oskarżony odbywał w okresach: 30.12.1999 r., 16.12.2002 r. – 21.05.2003 r., 10.06.2003 r.-10.12.2003 r., 09.01.2004 r.- 03.02.2005 r. W punkcie drugim sentencji wyroku, Sąd dokonując modyfikacji w zakresie kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonemu czynu uznał go za winnego tego, że w okresie od 14/15 do 18 stycznia 2007 r. nabył wW.pochodzący z kradzieży aparat cyfrowymarki D.o numerze fabrycznym(...)o wartości 1399,00 zł, przy czym czynu tego oskarżony dopuścił się w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym za przestępstwo umyślne, podobne i przyjmuje, że swoim zachowaniem zrealizował znamiona czynu zabronionego określonego w przepisieart. 291§1 kkw zw. zart. 64§1 kk, ponownie posiłkując się powyższym wyrokiem. W punkcie trzecim sentencji wyroku, Sąd uniewinnił oskarżonego od zarzucanego mu czynu z przyczyn wyłożonych powyżej w uzasadnieniu.
W świetle dokonanej analizy Sąd doszedł do przekonania, iż stopień społecznej szkodliwości wszystkich czynów przypisanych oskarżonemuD. Z.jest znaczny. Zadecydował o tym w szczególności rodzaj naruszonych przez oskarżonego prawnie chronionego dobra, tj. mienia oraz całokształt okoliczności owego naruszania i jego uprzednia karalność.
Przy wymiarze kary ustalanym za każdy popełniony przez oskarżonego czyn, Sąd kierował się kryteriami wymienionymi wart. 53 § 1 i 2 kk, a zatem swoim uznaniem, granicami przewidzianymi przez ustawę i uznał, iż wyważonymi, sprawiedliwymi a zarazem adekwatnymi do stopnia społecznej szkodliwości czynów będą orzeczone wobec oskarżonegoD. Z.kary jednostkowe roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn pierwszy, kara 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn drugi i następnie kara łączna (zgodnie zart. 85 kkoraz86 § 1 kk) roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę Sąd uznał za w pełni sprawiedliwą i adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez tego oskarżonego. Tak orzeczona kara łączna spełni w ocenie Sądu cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie mają osiągnąć w stosunku do oskarżonych oraz zaspokoi potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Uznając oskarżonąA. Z.za winną zarzucanego jej czynu Sąd mając na uwadze, aby kara była adekwatna do stopnia winy oskarżonej i spełniła swoje cele prewencji generalnej i indywidualnej wymierzył oskarżonej karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Za takim wymiarem kary przemawiają ogólne dyrektywy wymiaru kary, ale przede wszystkim potrzeba w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i samej oskarżonej. Jednocześnie w związku z tym, iż oskarżona działała w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd uznał za zasadne orzeczenie wobec niej kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30,00 złotych.
Wobec oskarżonegoP. K., Sąd kierując się dyrektywami zart. 53§1 i 2 kkwymierzył karę roku pozbawienia wolności i także mając na uwadze, iż oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd orzekł także karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40,00 złotych. W ocenie Sądu orzeczona wobec oskarżonego kara jest adekwatna do stopnia jego winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz zabezpiecza względy prewencji indywidualnej i generalnej w zakresie jej indywidualnego i społecznego oddziaływania.
W sprawie niniejszej Sąd jednocześnie uznał, iż występują okoliczności przemawiające za skorzystaniem z dobrodziejstwa instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych oskarżonymA. Z.iP. K.kar pozbawienia wolności. Na korzyść oskarżonych Sąd poczytał fakt, iż chociaż oskarżeni współdziałali zD. Z.jednak to on był inicjatorem przedsięwzięcia. Należy mieć też na uwadze, iż o tym czy kara ma być orzeczona w postaci bezwzględnej, czy też z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, decydująca jest ocena w jakiej postaci kara ta osiągnie cele wobec sprawcy przestępstwa, a więc rozstrzygnięcie to musi znajdować uzasadnienie w pozytywnej lub negatywnej prognozie kryminologicznej ( por. Wyrok SA w Katowicach z dnia 26 marca 2009 r. II Aka 42/09, LEX nr 504090, Prok.i Pr.-wkł. 2009/11-12/28, KZS 2009/7-8/68). W związku z powyższym bacząc na fakt, iż nie było potrzeby odizolowania oskarżonych od społeczeństwa, Sąd nie znajdował podstaw do zastosowania wobec nich kary w postaci pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Toteż Sąd zastosował wobec oskarżonejA. Z.warunkowe zawieszenie wykonania kary na okres 2 lat próby, a wobec oskarżonegoP. K.na okres 4 lat próby. W ocenie Sądu takie skazanie jest wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawców celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Sąd stoi na stanowisku, iż wobec oskarżonych powyższe przesłanki są spełnione.
W punkcie siódmym sentencji wyroku na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej oskarżonejA. Z.kary grzywny Sąd zaliczył okres zatrzymania w sprawie w dniach 17.01.2007 r. – 18.01.2007 r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, analogicznie w punkcie ósmym sentencji wyroku dokonując takiego zaliczenia na poczet orzeczonej kary grzywny wobec oskarżonegoP. K..
W punkcie dziesiątym sentencji wyroku Sąd zasądził na rzecz adw.G. P.kwotę 1680,00 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonejA. Z., zaś w punkcie jedenastym na rzecz adw.M. B.kwotę 1764,00 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonegoD. Z., obydwie kwoty powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług. Sąd miał tu na uwadze stosowne przepisyrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Sąd ponadto na podstawieartykułu 627 kpkobciążył oskarżonych kosztami sądowymi, uznając iż są oni w stanie owe należności uiścić.