Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 32/15
Data wyroku: 2015-02-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tadeusz Kiełbowicz, Wiesław Pędziwiatr, Stanisław Rączkowski
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 2 kk i inne

Sygnatura akt II AKa 32/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 lutego 2015 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Stanisław Rączkowski
Sędziowie: SSA Wiesław Pędziwiatr
SSA Tadeusz Kiełbowicz (spr.)
Protokolant: Anna Czarniecka
przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Tadeusza Kaczana
po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 r.
sprawyM. B. (1)
oskarżonego za czyn zart. 280 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw związku zart. 11 § 2 kk
Ł. O.
oskarżonego za czyn zart. 280 § 2 kkiart. 157 § 2 kkiart. 275 § 1 kkiart. 276 kkw związku zart. 11 § 2 kk
P. P. (1)
oskarżonego za czyn zart. 280 § 2 kkiart. 157 § 2 kkiart. 275 § 1 kkiart. 276 kkw związku zart. 11 § 2 kk,art. 280 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw związku zart. 11 § 2 kk,art. 245 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt III K 132/14

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoM. B. (1)w ten sposób, że wpunkcie IIczęści rozstrzygającej, na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.zawiesza warunkowo wymierzoną oskarżonemu za czyn zart. 280 § 1 k.k.karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności na okres lat 5 (pięciu), a na podstawieart. 73 § 1 k.k.iart. 72 § 1 pkt 5 k.k.oddaje oskarżonego pod dozór kuratora sądowego w okresie próby i zobowiązuje go do powstrzymania się od nadużywania alkoholu,

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoM. B. (1)utrzymuje w mocy,

III
zaskarżony wyrok wobec oskarżonychP. P. (1)iŁ. O.utrzymuje w mocy,

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. S.600 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym i 138 zł tytułem zwrotu VAT,

V
zwalnia wszystkich oskarżonych od obowiązku poniesienia kosztów sądowych za instancję odwoławczą, zaliczając wydatki związane z tym postępowaniem na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE
P. P. (1)iŁ. O.zostali oskarżeni o to, że :

I
w dniu 13 lutego 2014 r. wW.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu po uprzednim użyciu przemocy w postaci bicia po twarzy, kopania po całym ciele oraz posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża a nadto grożąc pobiciem, pozbawieniem życia i uszkodzeniem ciała spowodowali uA. C.obrażenia w postaci rany powłok głowy i złamania kości nosa, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na czas poniżej dni siedmiu, a następnie dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 200 zł, portfela skóropodobnego wraz z wartością dowodu osobistego i prawa jazdy pokrzywdzonego, powodując łączne straty w wysokości 200 zł na szkodęA. C.,

tj. o czyn zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 2 k.k.iart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
a nadto
P. P. (1)iM. B. (1)zostali oskarżeni o to, że :

II
w dniu 29 marca 2014 r. wW.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu stosując wobecP. L.przemoc w postaci przewrócenia na ziemię i bicia po całym ciele spowodowali u niego obrażenia w postaci rany okolicy lewego łuku brwiowego z krwiakiem podskórnym i stłucze4nia klatki piersiowej, naruszające czynności narządów jego ciała na okres trwający poniżej siedmiu dni a następnie dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 100 zł, portfela o wartości 80,00 zł, powodując łączne straty w wysokości 180 zł na szkodęP. L.;

tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
nadtoP. P. (1)został oskarżony o to, że:

III
w miejscu i czasie jak w pkt I groziłA. C.uszkodzeniem ciała i pobiciem w celu wywarcia na niego wpływu jako świadka przestępstwa rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci noża, popełnionego na jego szkodę a groźba ta wzbudziła w nim uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona;

tj. o czyn zart. 245 k.k.
Wyrokiem z 28 października 2014 r., sygn. akt: III K 132/14, Sąd Okręgowy w Świdnicy wydał następujące rozstrzygnięcie:

I
oskarżonychP. P. (1)iŁ. O.uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, uzupełniając jego opis o stwierdzenie, że zabierając wskazane tam dokumenty nie mieli prawa nimi rozporządzać tj. zbrodni zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na postawieart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzyłP. P. (1)karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, zaśŁ. O.karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności,

II
oskarżonychP. P. (1)iM. B. (1)uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku tj. występku zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzyłP. P. (1)karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, zaśM. B. (1)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

III
oskarżonegoP. P. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku, uzupełniając jego opis o ustalenie, że w ten sposób zamierzał zmusićA. C.do zaniechania zgłoszenia przestępstwa na policję tj. występku zart. 245 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

IV
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzyłP. P. (1)karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności,

V
na podstawieart. 46 § 1 k.k.za czyn opisany w pkt I części wstępnej wyroku zobowiązałP. P. (1)do uiszczenia kwoty 1.000 zł na rzeczA. C.tytułem zadośćuczynienia, zaśŁ. O.z tego samego tytułu kwoty 500 zł oraz za czyn opisany w pkt II części wstępnej wyroku zobowiązałP. P. (1)do uiszczenia kwoty 500 zł na rzeczP. L.tytułem zadośćuczynienia, zaśM. B. (1)z tego samego tytułu kwoty 1.000 zł,

VI
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania a to:P. P. (1)od dnia 9 kwietnia 2014 r. do dnia 28 października 2014 r.,Ł. O.od dnia 8 lipca 2014 do 9 lipca 2014 r., zaśM. B. (1)w dniu 9 kwietnia 2014 r.,

VII
zwolnił oskarżonegoP. P. (1)od ponoszenia kosztów sądowych w tym opłaty, jak również zwolniłŁ. O.iM. B. (1)od zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa, zaś na podstawieart. 2 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychwymierzyłŁ. O.opłatę w kwocie 400 zł, zaśM. B. (1)w kwocie 300 zł,

VIII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. R.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.kwotę 885,60 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuŁ. O.z urzędu.

Wyrok powyższy zaskarżyli obrońcy oskarżonychP. P. (1),M. B. (1)iŁ. O..
Obrońca oskarżonegoP. P. (1)skarży wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o karze i powołując się na przepisyart. 438 pkt 1 i 4 k.p.k.zarzuca:
1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 60 § 3 k.k.polegającą na braku zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec oskarżonegoP. P. (1)pomimo ujawnienia przez tegoż oskarżonego, wobec organu powołanego do ścigania przestępstw, informacji dotyczących osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotnych okoliczności jego popełnienia jakimi były przede wszystkim nieznane organowi do chwili ich ujawnienia, informacje o udziale w popełnieniu przestępstwa świadkaP. G..
2. w wypadku oddalenia zarzutu w pkt 1, w dalszej kolejności – rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuP. P. (1)w zakresie czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku wyrażającą w braku właściwego uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego takich jak brak wcześniejszej karalności za przestępstwa popełnione z użyciem przemocy, jego młody wiek, pojednanie z pokrzywdzonym, a w szczególności decyzji o współpracy z urzędem oskarżenia publicznego przejawiającej się w ujawnieniu wobec prokuratora nieznanych mu informacji na temat osób współdziałających w popełnieniu przestępstwa.
3. rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuP. P. (1)w zakresie czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku wyrażającą się w wewnętrznie niespójnym, istotnie surowszym ukaraniu tegoż oskarżonego (na tle oskarżonegoM. B. (1)) przy braku należytego uwzględnienia okoliczności związanych z młodym wiekiem oskarżonego, dokonanego pojednania oskarżonegoP. P. (1)z pokrzywdzonym, braku wcześniejszej karalności za przestępstwa popełnione z użyciem przemocy, przy niekonsekwentnym traktowaniu udziałuM. B. (1)w popełnieniu przestępstwa na szkodęP. L.jako bardziej zagrażającego zdrowiu pokrzywdzonego, co znalazło wyraz w wysokości zadośćuczynienia przyznanego od tychże oskarżonych.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
1. wymierzenie oskarżonemuP. P. (1)za czyn opisany w pkt I części wstępnej wyroku na podstawieart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.kary 2 lat pozbawienia wolności;
2. wymierzenie oskarżonemuP. P. (1)za czyn opisany w pkt II części wstępnej wyroku na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.kary 2 lat pozbawienia wolności;
3. wymierzenie oskarżonemuP. P. (1)kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Obrońca oskarżonegoŁ. O.skarży wyrok w zakresie czynu opisanego w punkcie I części dyspozytywnej w całości i powołując się na przepisyart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zarzuca:
1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku a mianowicieart. 4, 7 k.p.k.poprzez nienależyte rozważenie całokształtu okoliczności i materiału dowodowego, pomięcie a także nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, iż oskarżonyŁ. O.dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża, mimo iż niebezpiecznym narzędziem posłużył się tylko współoskarżonyP. P. (1)i był to z jego strony eksces nie objęty zamiarem oskarżonegoŁ. O..
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wnosi o :
1. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I jego części dyspozytywnej przez przyjęcie, iż oskarżonyŁ. O.dopuścił się zarzucanego mu czynu w postaci podstawowej tj.art. 280 § 1 k.k.bez posługiwania się niebezpiecznym narzędziem i znaczne złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności;
ewentualnie:
2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoM. B. (1)skarży wyrok w części to jest „w punkcie II części dyspozytywnej rozstrzygnięcia (co do winy) na korzyśćM. B. (2), w nawiązaniu do przypisanego oskarżonemu orzeczenia występku zart. 280 § 1 k.k.(rozboju);pkt V i VIIczęści dyspozytywnej na korzyśćM. B. (1), w nawiązaniu do powinności uiszczenia zadośćuczynienia w kwocie 1.000 zł oraz opłaty w wysokości 300 zł, a także w odniesieniu do samej kary (zarównoart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.” (cytat z apelacji) i stawia w apelacji następujące zarzuty:
1. na mocyart. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na niewłaściwym uznaniu, iżM. B. (1)wspólnie i w porozumieniu zP. P. (1)(stosując przemocy) dokonał zaboru (rozboju) w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 100 zł i portfela o wartości 80 zł (należących doP. L.), w sytuacji gdy zachowanie oskarżonego (a także jego zamiar i świadomość) ograniczało się wyłącznie do spowodowania u pokrzywdzonego określonych obrażeń cielesnych, a kradzież pieniędzy i ruchomości – portfela (rozbój) była wyłącznie ekscesemP. P. (1)(wynikającym z jego własnej inicjatywy), nie objętym jakimkolwiek zamiarem (porozumieniem)M. B. (1), który za to nie może ponosić odpowiedzialności.
2. na mocyart. 438 pkt 2 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na niewłaściwym uznaniu w uzasadnieniu, że pokrzywdzony oddał portfel „napastnikom”, podczas gdy wręczył on go – jak wynika z wyjaśnieńM. B. (1)– bezpośrednio napastnikowiP. P. (1), który – również zgodnie z ustaleniami Sądu – siedząc naP. L., krzyczał do pokrzywdzonego, żądając wydania ruchomości.
3. na mocyart. 438 pkt 2 k.p.k.– naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego treść, tj.art. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k., poprzez nierozstrzygnięcie powstałych wątpliwości, a związanych z użyciem przez oskarżonego stwierdzenia „debilu, co ty robisz, to jest dziesiona” (brak pamięci pokrzywdzonego w tym zakresie), na korzyśćM. B. (1), a także przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w następstwie przyjęcia, że nieodciąganie przezM. B. (1)współoskarżonego oznaczało jego zgodę na dokonanie rozboju, w sytuacji gdy dynamika i niezwykle gwałtowny (nieoczekiwany w części dotyczącej rozboju) przebieg zdarzenia oraz stan upojenia alkoholowego oskarżonego wykluczał z jego strony możliwość szerszej (fizycznej) reakcji, która jednakże sprowadzała się do próby powstrzymaniaP. P. (1)w drodze użycia wskazanych powyżej słów:
a) wyeliminowanie z opisu przypisanego wyrokiem czynu okoliczności wskazujących na współudziałM. B. (1)w rozboju, a także zmianę kwalifikacji prawnej poprzez usunięcie z niejart. 280 § 1 k.k.orazart. 11 § 2 k.k.(uniewinnienie oskarżonego w części dotyczącej rozboju) i przyjęcie odpowiedzialności oskarżonego wyłącznie za czyn zart. 157 § 2 k.k., a następnie uchylenie postępowania w tym zakresie (celem umorzenia) wobec braku oskarżenia prywatnego (art. 157 § 4 k.k.iart. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.), ewentualnie - w przypadku uznania odpowiedzialności tylko za czyn zart. 157 § 2 k.k.– wymierzenie kary grzywny lub ograniczenia wolności (ewentualnie z warunkowym zawieszeniem wykonania kary w przypadku każdej z przewidzianych tym przepisem sankcji – zmianę rozstrzygnięcia w tym zakresie);
b) ewentualnie o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Z ostrożności procesowej (wyłącznie w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów) obrońca zarzuca na mocyart. 438 pkt 4 k.p.k.– rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonej kary 2 lat pozbawienia wolności, która nie uwzględnia w należytym stopniu okoliczności dotyczących osoby oskarżonego, a mających wpływ na ograniczenie wysokości przedmiotowej kary (jej warunkowe zawieszenie), a zwłaszcza uprzedniej niekaralnościM. B. (1), jego pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania, a także nieznacznych obrażeń doznanych przez pokrzywdzonegoP. L..
Podnosząc en zarzut wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wymierzonej oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności.
Obrońca oskarżonego wnosi również o zasądzenie od Skarbu Państwa – według norm przepisanych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuM. B. (1)„w postępowaniu sądowym” (cytat) wskazując, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
1)Bezzasadny jest podniesiony w punkcie 1 apelacji obrońcy oskarżonegoP. P. (1)zarzut obrazy prawa materialnego (art. 438 pkt 1 k.p.k.) poprzez niezastosowanie wobec oskarżonego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianej wart. 60 § 3 k.k.Zdaniem obrońcy Sąd Okręgowy powinien był zastosować wobec oskarżonego nadzwyczajne złagodzenie kary, ponieważ oskarżony ujawnił wobec organu powołanego do ścigania przestępstw, informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstw oraz istotne okoliczności ich popełnienia, które nie były znane temu organowi do chwili ich ujawnienia.
W związku z tym zarzutem należy zauważyć: iż pojęcie „ujawni” w rozumieniuart. 60 § 3 k.k., oznacza przekazanie organowi ścigania informacji niezależnie od tego, czy informacje te były już temu organowi znane. W rozpatrywanej sprawie wbrew twierdzeniom obrońcy taka sytuacja nie zaistniała. Oskarżony słuchany w charakterze podejrzanego praktycznie przez cały okres śledztwa nie przyznawał się do popełnienia zarzuconych mu czynów (k.59-60, 68-69) w punktach I i III aktu oskarżenia, a do czynu zarzuconego mu w punkcie II przyznał się częściowo (k.115-117, 127-128). Z kolei słuchany ponownie w tym charakterze przez prokuratora w dniu 5 sierpnia 2014 r. (k.227-228) oświadczył, że nie przyznaje się do żadnego z zarzuconych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień. Dnia 18 sierpnia 2014 r. na wniosek podejrzanego prokurator na podstawieart. 321 § 1, 3 i 5 k.p.k.iart. 143 § 1 pkt 8 k.p.k.zapoznał obrońcę oskarżonego z materiałami śledztwa (k.297). Następnego dnia to jest 19 sierpnia 2014 r. oskarżony w obecności obrońcy przyznał się przed prokuratorem do popełnienia wszystkich zarzuconych mu czynów i złożył obszerne wyjaśnienia (k.299-303). Trzy dni później to jest 22 sierpnia 2014 r. zostało wydane postanowienie o zamknięciu śledztwa (k.328) i tego dnia został sporządzony akt oskarżenia w sprawie.
Z powyższego wynika, iż oskarżonyP. P. (1)przyznał się do winy i złożył wyczerpujące wyjaśnienia dopiero wówczas gdy w sprawie został zebrany kompletny materiał dowodowy pozwalający na sporządzenie aktu oskarżenia, a oskarżony miał co do tego pełną świadomość.
Niezależnie od powyższego omawiany zarzut nie mógł być uwzględniony z innych powodów. W apelacji obrońca podnosi, iż Sąd Okręgowy w Świdnicy stanął na stanowisku, iż „o stosowaniuart. 60 § 3 k.k.wobec oskarżonego mowy być nie mogło, albowiem oskarżyciel publiczny nie objął aktem oskarżenia wskazywanego przez oskarżonegoP.udziału w przestępstwieP. G.”(cytat z uzasadnienia apelacji – k. 467 „in fine” – 468). Jak się wydaje jest to twierdzenie dowolne. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika by Sąd Okręgowy rozważał w ogóle zastosowanie wobec oskarżonegoP. P. (1)art. 60 § 3 k.k.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego sytuacja procesowa oskarżonego uniemożliwiała ewentualne zastosowanie wobec niego tego przepisu. Z treściart. 60 § 3 k.k.wynika wprost, iż instytucja w nim określona (tzn. „mały świadek koronny”) znajduje zastosowanie tylko w odniesieniu do sprawcy, który współdziałał z innymi osobami przy popełnieniu przestępstwa. Należy zatem uznać, że osób współdziałających ze sprawcą winno być co najmniej dwie (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1999 r., sygn. akt: I KZP 38/98, OSNKW 1999, nr 3-4, poz. 12). W wyroku z 4 września 2013 r., sygn. akt: II AKa 244/13 (LEX nr 1369278) Sąd Apelacyjny we Wrocławiu stwierdził wręcz, iż „osób współdziałających ze sprawcą powinno być co najmniej dwie”.
W czynie przypisanym oskarżonemu w punkcie I zaskarżonego wyroku przypisano mu współdziałanie z oskarżonymŁ. O., a w czynie przypisanym w punkcie II współdziałanie zM. B. (1). Oba czyny dzieliła między sobą przestrzeń czasowa w wymiarze 45 dni, a oskarżeniŁ. O.iM. B. (1)o sobie nic nie wiedzieli. W takiej sytuacji procesowej nie można przyjąć aby oskarżonyP. P. (1)popełnił czyny przypisane mu w punktach I i II współdziałając z innymi osobami. Wyklucza to stosowanie wobec niegoart. 60 § 3 k.k.Treści tego przepisu nie można interpretować w sposób rozszerzający. Wynika to m.in. również z tego, że Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 29 października 2002 r., sygn. akt: I KZP 30/02 stwierdził, iż w odniesieniu do sprawcy przestępstwa ciągłego (art. 12 k.k.) określony wart. 60 § 3 k.k.warunek współdziałania z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, jest spełniony wówczas gdy sprawca ten popełnił z innymi osobami całe przestępstwo ciągłe, to jest gdy każde zachowanie sprawcy, stanowiące przedmiot przestępstwa ciągłego, odpowiada temu wymogowi (OSNKW 2002/11-12/89, LEX nr 55482).
W rozpatrywanej sprawie oskarżonyP. P. (1)popełniając czyny przypisane mu w punktach I i II części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku nie współdziałał z innymi osobami, a każdorazowo z jedną osobą. Nie budzi wątpliwości Sądu Apelacyjnego fakt, iż działanie sprawcy w pojedynkę bądź we współdziałaniu w popełnieniu przestępstwa tylko z jedną osobą, nawet w wypadku ujawnienia przez niego istotnych jego okoliczności, nie daje podstawy do stosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianego wart. 60 § 3 k.k.Taki sprawca, o ile są ku temu podstawy, może korzystać natomiast z nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianego wart. 60 § 1 i 2 k.k.
Na uwzględnienie nie zasługują również podniesione w punktach 2 i 3 apelacji zarzuty rażącej niewspółmierności wymierzonych oskarżonemuP. P. (1)w punktach I i II części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku kar pozbawienia wolności i złożone w związku z tym wnioski.
W uzasadnieniu apelacji obrońca podnosi, iż przy przyjęciu braku możliwości zastosowania wobec oskarżonegoP. P. (1)instytucji przewidzianej wart. 60 § 3 k.k., Sąd Okręgowy powinien był rozważyć możliwość zastosowania wobec niego nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 § 2 k.k.
Jako podstawę ewentualnego nadzwyczajnego złagodzenia kary obrońca wskazałart. 60 § 2 k.k., a nie przepisart. 60 § 1 k.k.(oskarżony jest sprawcą młodocianym w rozumieniuart. 115(10k.k.). Nie podał przy tym konkretnie żadnego z trzech punktów tego przepisu, ale w uzasadnieniu zarzutu wskazuje na postawę oskarżonego wobec pokrzywdzonego, który zaakceptował przeprosiny i gotów był przyjąć zaoferowaną kwotę zadośćuczynienia. Sąd Apelacyjny zauważa, iż w sprawie nie zachodzą warunki określone wpunktach 1 lub 2 art. 60 § 2 k.k., i nie można mówić o pojednaniu się pokrzywdzonych z oskarżonym. Na rozprawie sądowej pokrzywdzonyA. C.oświadczył jedynie, że przyjmuje przeprosiny (k.399v). Z kolei pokrzywdzonyP. L.oświadczył, że obowiązkiem każdego chrześcijanina jest wybaczać, i że przeprosiny przyjmuje„w świetle wyznawanej przeze mnie wiary”(cytat z rozprawy – k. 416v). Jednocześnie po złożeniu tej depozycji pokrzywdzony oświadczył, że nie wie w jaki sposób „jeden ze sprawców (P. P. (1)) uzyskał dostęp do jego pełnych danych i czuł się z tego powodu z żoną zagrożony tym faktem”.Konkretnie chodzi o korespondencję do pokrzywdzonego znajdującą się w aktach sprawy na kartach 411-414, w której oskarżony deklaruje pokrzywdzonemu chęć zapłaty zadośćuczynienia za wyrządzoną mu krzywdę w wysokości 1.000 zł. Fakt, iż oskarżony podjął inicjatywę zapłaty pokrzywdzonemu zadośćuczynienia dopiero w dwa miesiące po wniesieniu aktu oskarżenia przemawia, zdaniem Sądu Apelacyjnego za tym, że nie kierował się żalem i szczerą skruchą, ale chęcią złagodzenia skutków odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwa.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego brak jest podstaw do zastosowania wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary jako do sprawcy młodocianego (art. 60 § 1 k.k.) gdyż nie przemawiają za tym względy określone wart. 54 § 1 k.k.Nadzwyczajne złagodzenie kary jest czymś wyjątkowym, wyjątkowe muszą być też okoliczności jakimi musi wykazać się sprawca aby z takiego złagodzenia kary skorzystać. W rozpatrywanej sprawie brak jest takich okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego (przy równoczesnej przewadze okoliczności obciążających), że przy należytym ich uwzględnieniu można by uznać, iż wymierzenie mu za przypisane przestępstwa rozbojów, kar w najniższym wymiarze byłoby niewspółmiernie surowe (art. 60 § 2 k.k.).
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił okoliczności obciążające i łagodzące leżące po stronie oskarżonego, wskazują m.in. na premedytację w działaniu, świadomość bezprawności popełnionych rozbojów oraz działanie w poczuciu bezkarności. Miał też na względzie uprzednią trzykrotną karalność oskarżonego, który będąc pod dozorem kuratora sądowego, działał w okresie próby warunkowego zawieszenia kary (k. 52). Ta ostatnia okoliczność m.in. przemawia za tym, iż oskarżony chociaż jest sprawcą młodocianym w rozumieniuart. 115 § 10 k.k., przejawia znaczny stopień demoralizacji.
W tym stanie rzeczy wymierzone oskarżonemuP. P. (1)kary pozbawienia wolności w punktach I i II części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, tylko o rok przekraczające granice ustawowego zagrożenia zart. 280 § 2 k.k.i280 § 1 k.k., w żadnym wypadku nie mogą uchodzić za rażąco niewspółmiernie surowe w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., a dopiero uznanie ich za takie obligowałoby Sąd Apelacyjny do korekty wyroku w tym zakresie. Za rażąco niewspółmiernie surową nie może uchodzić również wymierzona oskarżonemu w punkcie III kara łączna pozbawienia wolności, skoro jej wymiar został określony w przeważającej mierze na zasadzie absorpcji. Wymierzone oskarżonemuP. P. (1)kary jednostkowe pozbawienia wolności, jak i kara łączna, są po prostu sprawiedliwe i w żadnej mierze nie przekraczają stopnia jego winy.
2)Obrońcy oskarżonychŁ. O.iM. B. (1)we wniesionych apelacjach zarzucają m.in. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności 4 i 7k.p.k.(adw.T. R.) iart. 5 § 2 i 7 k.p.k.(adw.M. S.). W związku z tymi zarzutami Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Zarzuty są bezpodstawne. Przepisart. 4 k.p.k.formułuje zasadę obiektywizmu, która ma oznaczać zarówno nakaz bezstronności w traktowaniu przez organy procesowe stron, jak i zakaz kierunkowego nastawienia do sprawy. Obrońca oskarżonegoŁ. O.nie wykazał na czym miałoby polegać w rozpatrywanej sprawie naruszenie zasady obiektywizmu, a Sąd Apelacyjny rozpoznając apelację nie dopatrzył się aby Sąd Okręgowy w jakikolwiek sposób naruszył tę zasadę. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k.. Sąd Okręgowy rozpoznając sprawę nie powziął żadnych wątpliwości, które następnie rozstrzygnąłby na niekorzyść oskarżonegoM. B. (1). W przepisieart. 5 § 2 k.p.k.nie chodzi o wątpliwości powzięte przez stronę (czy też jej obrońcę), ale wątpliwości powzięte (lub te, które powinny być powzięte) przez Sąd, które następnie zostałyby rozstrzygnięte na niekorzyść tej strony. Skoro jednakże Sąd Okręgowy w Świdnicy rozpoznający sprawę nie powziął żadnych wątpliwości w stosunku do oskarżonego, ani też nie ujawniły się okoliczności uzasadniające ich powzięcie, to tym samym w sprawie nie mogło dojść do naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k.
3)Ponieważ podniesione w apelacjach obrońców oskarżonychŁ. O.iM. B. (1)zarzuty obrazyart. 7 k.p.k.ściśle łączą się z podniesionymi w nich zarzutami błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mającym wpływ na jego treść (art. 438 pkt 3 k.p.k.), Sąd Apelacyjny uznał za celowe łączne ustosunkowanie się do nich.
Na początku należy zauważyć, iż od lat utrwalony jest w judykaturze i orzecznictwie prawniczym pogląd, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd „meriti” w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, tylko wówczas gdyby w procesie dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom określonym wart. 7 k.p.k., i w związku z tym pominął istotne w sprawie dowody, oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, bądź sporządził uzasadnienie nie spełniające wymogów zart. 424 § 1 lub 2 k.p.k., umożliwiające możliwość dokonania oceny kontrolno-odwoławczej wyroku.
Zarzut obrazyart. 7 k.p.k.i w związku z tym dokonania błędnych ustaleń faktycznych może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że Sąd orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ich ocenie wskazań wiedzy bądź doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., zwłaszcza wtedy gdy Sąd nie dopuścił się obrazyart. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 i 2 k.p.k.Tego rodzaju uchybień, tak w procesie dokonywania ustaleń faktycznych, jak też w odniesieniu do uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się, a ich istnienia w żadnym stopniu nie uwiarygodnili obrońcy oskarżonychŁ. O.iM. B. (1)we wniesionych apelacjach.
Obrońca oskarżonegoŁ. O.nie kwestionuje w apelacji, iż oskarżony wspólnie zP. P. (1)brał udział w rozboju popełnionym na osobieA. C.. Błędu w ustaleniach faktycznych upatruje w tym, że Sąd Okręgowy wbrew zgromadzonym w sprawie dowodom przyjął, że brał on udział w rozboju kwalifikowanym (art. 280 § 2 k.k.), podczas gdy nożem posługiwał się jedynieP. P. (1), co powinno, zdaniem obrońcy skutkować odpowiedzialność oskarżonegoŁ. O.jedynie zart. 210 § 1 k.k.Stawiając taki zarzut obrońca podnosi, iż oskarżony nie uzgadniał zP. P. (1)„aby w trakcie zdarzenia użyć noża by nastraszyć pokrzywdzonego”(cytat z apelacji – strona 3). Dalej obrońca podnosi również, iż wprawdzie dla pojęcia współsprawstwa rozboju z użyciem noża, wystarczające jest porozumienie osiągnięte w czasie wykonywania czynu„wspólnymi siłami(cytat),to brak zdecydowanej reakcjiŁ. O.na użycie noża przez oskarżonegoP. P. (1), nie jest równoznaczne z akceptowaniem przez niego tego fakt”(strona 4 apelacji). Zarzuty te nie mogą się ostać wobec prawidłowych ustaleń Sądu Okręgowego w tej kwestii zawartych na stronach 12-13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd Apelacyjny w pełni te ustalenia podziela i nie widzi podstaw do ich kwestionowania. Również sam skarżący praktycznie ich nie podważa, a jedynie interpretuje je w kierunku bardziej korzystnym dla oskarżonegoŁ. O..
Na stronie 2-3 uzasadnienia Sąd Okręgowy prawidłowo ustala m.in., iż oskarżonyŁ. O.nie powstrzymywałP. P. (1)widząc, że ten trzymanym w ręku nożem mówił do niego „dawaj mu palce upier ...imy”.Obrońca nie kwestionuje też ustalenia Sądu Okręgowego, że gdy oskarżonyP.trzymał pokrzywdzonegoA. C.za bluzę, to w drugiej ręce trzymał nóź skierowany ostrzem do góry, mówiąc do pokrzywdzonego, że jak mu nie da „kasy” to go zabije. W tym czasie oskarżony również co chwilę powtarzał, że jak pokrzywdzony nie da „kasy”, to go zabiją. Między innymi na tej podstawie Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, iż nie budzi wątpliwości fakt, że obaj oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu, ich działanie nawzajem się uzupełniało, a oskarżonyŁ. O.swoim zachowaniem w pełni realizował istotę współsprawstwa rozboju z użyciem noża. Po dokonaniu rozboju obaj oskarżeni podzieli się zrabowanymi pieniędzmi. Słusznie zakłada się, że współsprawstwo umożliwia przypisanie każdemu ze sprawców tego co uczynił jego wspólnik w wykonaniu łącznego ich porozumienia które może nastąpić choćby w sposób dorozumiany („per facta concludentia”), najpóźniej w momencie realizacji zadań sprawczych. Z istoty współsprawstwa wynika, że każdy z współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość uzgodnionego przestępstwa, a więc także w tej jego części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane zachowaniem innego (tak m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt: III KK 249/04, OSNKW 2005, nr 7-8, poz. 63). W świetle powyższego oskarżonyŁ. O., który miał świadomość posługiwania się w trakcie rozboju przez oskarżonegoP. P. (1)nożem i akceptował to, wbrew podniesionemu przez obrońcę zarzutowi, odpowiada, jak to prawidłowo przyjął Sąd Okręgowy, za współudział w kwalifikowanym rozboju zart. 280 § 2 k.k.
Obrońca oskarżonegoM. B. (1)podnosząc w apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zarzuca, iż Sąd Okręgowy przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów przyjmując w sposób dowolny, iż „nieodciąganie przezM. B. (1)współoskarżonego oznaczało jego zgodę na dokonanie rozboju, w sytuacji gdy dynamika i niezwykle gwałtowny (nieoczekiwany w części dotyczącej rozboju) przebieg zdarzenia oraz stan upojenia alkoholowego wykluczał z jego strony możliwość szerszej (fizycznej) reakcji, która jednakże sprowadzała się do próby powstrzymaniaP. P. (1)w drodze użycia wskazanych powyżej słów”(cytat – strona 1 apelacji). Te słowa według obrońcy miały brzmieć „debilu, co ty robisz, to jest dziesiona”.Powyższe twierdzenia obrońcy oskarżonegoM. B. (1)są zupełnie dowolne i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. W tym zakresie Sąd Apelacyjny uznał za trafne i przekonywujące ustalenia i rozważania Sądu Okręgowego zawarte na stronach 18-19 i 14-15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy w tej części oparł się przede wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonegoP. L.oraz częściowo na wyjaśnieniach samych oskarżonychP. P. (1)iM. B. (1). Na rozprawie sądowej (k. 397-398) oskarżonyB.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i podtrzymał swoje wyjaśnienia złożone w śledztwie. Wbrew twierdzeniu obrońcy na rozprawie (k.397v „in principio”) oskarżonyB.oświadczył, iż nie zgadza się z tym, że miał powiedzieć doP.„debilu co robisz, to jest dziesiona”. Na rozprawie oskarżony przyznał też, że to on pierwszy uderzył pokrzywdzonego i że słyszał jakP.żąda od niego wydania portfela. W toku rozprawy oskarżony podtrzymał też swoje wyjaśnienia ze śledztwa złożone m.in. na kartach 194-195, w których przyznaje, iż „Razem z tym portfelem poszliśmy w dółulicą (...)do sklepu przyulicy (...). Sklep był otwarty i kupiliśmy za pieniądze pokrzywdzonego papierosy, wódkę i wino”(cytat – k. 195).
Do tych dowodów skarżący nie odnosi się w żaden sposób, kładąc w uzasadnieniu apelacji główny akcent na to, że będącemu w stanie głębokiego upojenia alkoholowego oskarżonemuM. B. (1)nie można przypisać działania wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymP. P. (1). W związku z tym Sąd Apelacyjny w całości podtrzymuje swoje powyższe rozważania w kwestii współsprawstwa uznając, iż brak jest najmniejszych podstaw do kwestionowania ustaleń Sądu Okręgowego, że dokonując rozboju na osobieP. L.oskarżonyM. B. (1)działał wspólnie i w porozumieniu zP. P. (1), a jego czyn wyczerpuje podmiotowe i przedmiotowe znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w związku zart. 11 §2 k.k., a nie jak tego domaga się obrońca jedynie znamiona czynu zart. 157 § 2 k.k.
Ponieważ obrońca oskarżonegoM. B. (1), podobnie jak i obrońca oskarżonegoŁ. O., podnoszą w apelacji, iż stan nietrzeźwości tych oskarżonych miał wpływ na to, że niewłaściwie oceniali sytuację w jakiej się znaleźli, należy stwierdzić, iż w praktyce sądowej przyjmuje się, że dorosły i w pełni poczytalny człowiek, konsumując w dużych ilościach alkohol lub zażywając środki odurzające, ma możność i powinność przewidywania następstw popełnionych czynów (tak m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 20 maja 1976 r., sygn. akt: III KR 75/76, OSNKW 1976, nr 12, poz. 144). Stan nietrzeźwości oskarżonychŁ. O.iM. B. (1)w chwili popełnienia przypisanych im w zaskarżonym wyroku czynów, nie tylko w żaden sposób ich nie ekskulpuje, ale stanowi też istotną okoliczność obciążającą przy wymiarze kary.
Reasumując powyższe rozważania, Sąd Apelacyjny stwierdza, iż podniesione w apelacjach obrońców oskarżonychŁ. O.iM. B. (1)zarzuty obrazy prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych są bezzasadne i jako takie nie zasługują na uwzględnienie.
Obrońcy tych oskarżonych w żaden sposób nie wykazali aby w toku wyrokowania doszło do naruszenia wyrażonej wart. 7 k.p.k.zasady swobodnej oceny dowodów. Nie wystarczy bowiem podniesienie w środku odwoławczym zarzutów, że Sąd orzekający dopuścił się uchybienia i ograniczenia ich do subiektywnego przekonania (jak to uczynili autorzy apelacji), iż inaczej wypada ocenić zebrane w sprawie dowody.
Polemika z oceną dowodów zaprezentowanych przez Sąd I instancji ma wartość tylko wtedy, gdy wskazuje argumenty podważające tę ocenę. Z tego rodzaju sytuacją w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia, albowiem dokonana przez Sąd Okręgowy w Świdnicy ocena dowodów zgromadzonych w sprawie, a świadczących o sprawstwie i winie oskarżonychŁ. O.iM. B. (1)jest logiczna i przekonywująca, a zatem prawidłowa i zgodna z kryteriami określonymi wart. 7 k.p.k.Autorzy obu apelacji polemizując z wyrokiem Sądu Okręgowego przedstawiają własny punkt widzenia odnośnie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie podnoszą jednakże w apelacjach żadnych racjonalnych argumentów, które mogłyby mieć wpływ na obalenie bądź zmianę dokonanych przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustaleń.
Z tych względów Sąd Apelacyjny nie uwzględnił podniesionych w apelacjach zarzutu obrazyart. 7 k.p.k.i błędu w ustaleniach faktycznych, który zdaniem obrońców, miał mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
4.W apelacji obrońcy oskarżonegoŁ. O.zawarty jest wniosek o znaczne złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W apelacji skarżący nie podaje z jakich powodów wniosek powinien być uwzględniony. Brak jest również uzasadnienia wniosku.
Sąd Apelacyjny zauważa, iż Sąd Okręgowy za przypisany oskarżonemuŁ. O.wpunkcie Iczęści dyspozytywnej czyn na podstawieart. 280 § 2 k.k.w związku zart. 11 § 3 k.k.wymierzył karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a więc karę równą dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianą w tym przepisie. Jako okoliczności obciążające przy wymiarze kary Sąd Okręgowy przyjął uprzednią karalność sądową oskarżonego, a jako okoliczność łagodzącą przeproszenie na rozprawie pokrzywdzonegoA. C.. Sąd Apelacyjny po stronie oskarżonegoŁ. O.dostrzega dodatkowo jeszcze inne okoliczności obciążające. Oskarżony był w stanie znacznego upojenia alkoholowego i działał z niskich pobudek. Przypisany mu czyn wypełnia znamiona dwóch przepisówkodeksu karnego, a oskarżony wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 30 stycznia 2014 r., sygn. akt: III K 1141/13, został prawomocnie skazany za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z 29.07.2005 r. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 3. Wynika z tego, iż przypisany mu w zaskarżonym wyroku czyn popełnił w okresie próby warunkowego zawieszenia, co świadczy o znacznym stopniu demoralizacji oskarżonego, nawet przy uwzględnieniu pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania (k.275-276). W 2012 r. Oskarżony był również karany przez Sąd w Bochum (Niemcy) za spowodowanie kolizji drogowej w stanie nietrzeźwym (k.261-262).
Sąd Apelacyjny zauważa, iż złagodzenie oskarżonemu wymierzonej kary pozbawienia wolności byłoby możliwe jedynie w przypadku zastosowania wobec niego nadzwyczajnego złagodzenia, jednakże przy tak znacznej przewadze nagromadzonych po stronie oskarżonego okoliczności obciążających nie jest to celowe. Brak jest po jego stronie okoliczności, które umożliwiałyby zastosowanie tego dobrodziejstwa na podstawieart. 60 § 1bądź 60§ 2 k.k.
W świetle powyższego nie można uznać, iż wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności nosi cechy rażącej niewspółmierności w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
5)Za zasadny uznał Sąd Apelacyjny alternatywny zarzut podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonegoM. B. (1)dotyczący rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Rażącej niewspółmierności kary obrońca dopatruje się w braku orzeczenia o warunkowym zawieszeniu jej wykonania.
Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd Okręgowy w toku narady rozważał kwestię warunkowego zawieszenia kary oskarżonemuM. B. (1), dochodząc jednakże do wniosku, że taka kara w żadnym razie nie spełniłaby wobec oskarżonego swoich celów zapobiegawczych i wychowawczych i że brak jest przesłanek pozwalających na postawienie wobec oskarżonego pozytywnej prognozy na przyszłość. Sąd Apelacyjny z takim stanowiskiem nie może się zgodzić. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dostrzegł szeregu istotnych okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, oprócz jego dotychczasowej niekaralności sądowej. Obrońca w uzasadnieniu apelacji słusznie podnosi, iż oskarżony w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię, traktowany jest jako osoba spokojna, nie zakłócająca spokoju, prawidłowo odnosząca się do swoich sąsiadów. Przez znaczną część życia oskarżony posiadał stałe miejsce pracy i aktualnie pracuje wfirmie (...). Sąd Apelacyjny zauważa również, iż oskarżonyM. B. (1)posiada obowiązek alimentacyjny wobec dwojga małoletnich dzieci w wieku 8 i 12 lat.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego gdyby Sąd Okręgowy w dostatecznym stopniu dostrzegł i uwzględnił powyższe okoliczności, to musiałby dojść do wniosku, że wobec oskarżonegoM. B. (1)można jednakże postawić pozytywną prognozę na przyszłość.
Brak orzeczenia o warunkowym zawieszeniu kary powoduje zdaniem Sądu Apelacyjnego, iż można uznać je za rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.Z tego powodu Sąd Apelacyjny uwzględnił wniosek obrońcy oskarżonegoM. B. (1)i na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił oskarżonemuM. B. (1)wykonanie wymierzonej mu kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności na okres lat 5 (pięciu), a na podstawieart. 73 § 1 k.k.i72 § 1 pkt 5 k.p.k.oddał pod dozór kuratora sądowego w okresie próby i zobowiązał do powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Zdaniem Sądu Apelacyjnego wymierzona oskarżonemu kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania spełnia wszystkie kryteria, o których mowa wart. 53 § 1 i 2 k.k.i spełni swe cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej jak i społecznego oddziaływania.
6)Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w związku zart. 634 k.p.k.iart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983 r., nr 49, poz. 223, z późniejszymi zmianami) wszystkich oskarżonych zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych za instancję odwoławczą, albowiem ich uiszczenie byłoby dla nich zbyt uciążliwe. Oskarżeni nie posiadają majątku.P. P. (1)iŁ. O.zostali skazani na bezwzględne kary pozbawienia wolności, a na oskarżonymM. B. (1)ciążą zobowiązania alimentacyjne wobec dwojga małoletnich dzieci.
7)O kosztach nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemuM. B. (1)z urzędu orzeczono na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze(Dz.U. nr 146 z 2009 r., poz. 1188, z późniejszymi zmianami) i§ 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. nr 163, poz. 1348, z późniejszymi zmianami).