Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 4034/14
Data wyroku: 2015-12-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Daria Wojciechowska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 par 1 kw
Teza: Uniewinnienie
Koszty SP

Sygn. akt V W 4034/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 grudnia 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Daria Wojciechowska
Protokolant: Agnieszka Gutowska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 15 kwietnia 2015 r., 27 maja 2015 r., 8 lipca 2015 r., 22 lipca 2015 r., 16 września 2015 r., 14 października 2015 r., 29 października 2015 r. i 25 listopada 2015 r. sprawy, przeciwkoM. M.s.Z.iT.z domuG.ur. (...)wW.
obwinionego o to że:
w dniu 11.04.2014 r. ok. godz. 08.05 wW.naul (...)przedul (...)naruszył zasady przewidziane wart. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o Ruchu Drogowymw ten sposób, że kierując samochodemA.nr rej (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpiła pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie na który zamierzał wjechać doprowadzając do zderzenia z samochodemM.nr rej (...)i jego uszkodzenia, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
tj. o wykroczenie zart. 86 § 1KW w zw. zart. 22 ust 1 i 4 ustawy z dn. 20.06.1997r Prawo o Ruchu Drogowym( Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, zm. Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz.151; Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321; Dz. U. z 2012 r., poz.951),
orzeka

I
ObwinionegoM. M.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;

II
Koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt V W 4034/14

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 11 kwietnia 2014 r. około godz. 17:00M. M.kierował samochodem markiA. (...)onr rej. (...)i poruszał sięul. (...)wW.pomiędzyulicami (...)aul. (...). Na tym odcinku jezdniaul. (...), po której poruszał sięM. M., posiada trzy pasy ruchu. Pas lewy przeznaczony jest dla pojazdów skręcających w lewo wul. (...)i jest oznaczony znakiem drogowym P-8b. Pasy prawy i środkowy są przeznaczone do jazdy na wprost. Na wysokości skrzyżowania zul. (...)pasy są rozdzielone linią ciągłą wąską P-2, która za skrzyżowaniem przechodzi w linię przerywaną krótką P-1b.M. M.zmienił zajmowany pas ruchu z pasa prawego na środkowy, a następnie po zmianie świateł sygnalizacji świetlnej na kolor zielony dla pojazdów znajdujących się na lewym pasie ruchu, postanowił zmienić zajmowany pas ruchu na pas lewy, wjeżdżając bezpośrednio przed zatrzymany samochód markiM. (...)onr rej (...)kierowany przezP. P.. Podczas wykonywania przezM. M.manewru skrętu na lewy pas ruchu, samochód kierowany przezP. P.ruszył, w wyniku czego doszło do kolizji samochodu markiA.onr rej (...)z samochodem markiM.onr rej (...). Z uwagi na występujące w tym miejscu duże natężenie ruchu kołowego, w chwili kolizji pojazd kierowany przezM. M.oraz pojazd kierowany przezP. P., poruszały się wówczas z niewielką prędkością na poziomie prędkości parkingowych, z czego samochód markiM.jechał szybciej niż samochód markiA.. W wyniku kolizji w samochodzie markiM. (...)onr rej (...)doszło do porysowania przedniego zderzaka strona prawa oraz porysowania przedniego prawego błotnika. Wskutek kolizji w samochodzie markiA. (...)onr rej. (...)doszło do porysowania tylnego zderzaka po stronie lewej.M. M.w momencie zdarzenia był trzeźwy.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:częściowych wyjaśnień obwinionegoM. M./k. 48-49/,częściowych zeznań świadkaP. P./k. 12-13, 49/,zeznań świadkaA. K./k. 52/,opinii pisemnej oraz ustnej opinii uzupełniającej biegłego sądowegoT. D./k. 88-95, 112-113/, a takżenotatek urzędowych/k. 1-2, 9/,szkicu/k. 3/,protokołu oględzin pojazdu/k. 4/,protokołu badania alkomatem/k. 7/ orazinformacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego/k. 19/.
ObwinionyM. M.w złożonych wyjaśnieniach potwierdził, że zdarzenie opisane w zarzucie faktycznie miało miejsce. Nie przyznał się jednak do winy. Odnosząc się do zarzutu wyjaśnił, że chciał wówczas zmienić zajmowany pas ruchu na pas do skrętu w lewo. Wskazał, że w tym czasie pojazdy znajdujące się na lewym pasie ruchu były zatrzymane z uwagi na wyświetlany dla ich kierunku ruchu czerwony sygnał sygnalizacji świetlnej oraz, że następnie po zmianie świateł sygnalizacji świetlnej na kolor zielony, pojazdy znajdujące się na tym pasie ruszyły.M. M.wyjaśnił, że jedynie kierujący samochodem markiM.nie ruszył kierowanym pojazdem i w związku z tym, że powstało wówczas wystarczająco dużo miejsca do wykonania manewru, postanowił zmienić zajmowany pas ruchu, wjeżdżając na lewy pas ruchu bezpośrednio przed w/w samochód markiM.. Obwiniony oświadczył, że gdy zmienił zajmowany pas ruchu i znalazł się bezpośrednio przed samochodem markiM., kierujący w/w pojazdem ruszył. Zdaniem obwinionego, kierujący samochodem markiM.świadomie doprowadził do powyższej kolizji. Oświadczył on także, że warunki drogowe i pogoda były wówczas dobre oraz, że kierowany przez niego pojazd poruszał się z prędkością 10 km/h. Przyznał on również, że w wyniku kolizji w samochodzie markiM.doszło do uszkodzenia błotnika prawego przedniego, natomiast w kierowanym przez niego pojeździe doszło do uszkodzenia błotnika lewego tylnego. /k. 48-49wyjaśnienia obwinionegoM. M./
M. M.ma 38 lat. Jest kawalerem, posiada córkę w wieku 6 lat na utrzymaniu. Jest przedsiębiorcą, osiąga dochód w wysokości około 10 000 zł. Był karany sądownie za sfałszowanie podpisu, nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. /k. 48wyjaśnienia obwinionegoM. M./

Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego w zakresie, w jakim opisał on miejsce, w którym doszło do zdarzenia oraz przedstawił występujące wówczas warunki drogowe i pogodowe. Powyższe okoliczności były bezsporne i znalazły potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonegoP. P.oraz świadkaA. K., a także w zakresie opisu miejsca zdarzenia w opiniach biegłego sądowegoT. D..
Za wiarygodne należało uznać także te wyjaśnienia obwinionego, w których podnosił on, że bezpośrednio przed wystąpieniem kolizji, gdy zmieniał zajmowany pas ruchu, kierujący samochodem markiM.rozpędził swój pojazd. Powyższa okoliczność jest zgodna z opiniami biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowegoT. D.i znajduje potwierdzenie w mechanizmie kolizji i lokalizacji uszkodzeń lewej strony zderzaka tylnego samochodu markiA. (...)oraz lokalizacji uszkodzeń prawej części zderzaka przedniego i przedniej części błotnika prawego samochodu markiM..
Sąd uznał za wiarygodne także te wyjaśnienia obwinionego, w których opisał on uszkodzenia, do jakich doszło w wyniku kolizji w obu pojazdach. Powyższa okoliczność znalazła potwierdzenie w protokołach oględzin pojazdów /k. 4, 7/.
Sąd dał wiarę także tej części wyjaśnień obwinionego, w których podał on prędkość kierowanego przez niego pojazdu, gdyż powyższa okoliczność była zgodna z doświadczeniem życiowym oraz znalazła potwierdzenie w opiniach biegłego sądowegoT. D..
Jednocześnie Sąd nie dał wiary tym wyjaśnieniom obwinionego, w których utrzymywał on, że pokrzywdzony świadomie uderzył w kierowany przez niego samochód. Powyższa okoliczność nie znalazła potwierdzenia w zebranym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Zważyć przy tym należy, że analizowane zdarzenie drogowe miało miejsce przy dużym natężeniu ruchu pojazdów i było typowe dla tego rodzaju zdarzeń drogowych.
Wyjaśnienia obwinionego w zakresie przedstawionego przez niego przebiegu zdarzenia znalazły potwierdzenie w opiniach biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowegoT. D./k. 88-95, 112-113/. Z opinii w/w biegłego wynika, że bezpośrednią przyczyną przedmiotowej kolizji było rozpoczęcie jazdy do przodu przez pokrzywdzonego, w sytuacji, gdy na jego tor przyszłego ruchu wjeżdżał samochód markiA. (...). Zdaniem biegłego w chwili kolizji samochód markiM.z pewnością jechał szybciej niż samochód markiA.. Biegły stwierdził również, że gdyby założyć, że samochód markiM.cały czas porusza się na wprost, a pojazdem zmieniającym pas i będącym cały czas pod kątem byłby samochód markiA., wówczas w trakcie kolizji musiałyby wystąpić deformacje obu zderzaków, czego nie stwierdzono, gdyż stwierdzono otarcia powłok lakierowanych. Zdaniem biegłego wersja prezentowana przez pokrzywdzonego, zgodnie z którą, w chwili kolizji samochód markiM.był zatrzymany, nie znajduje potwierdzenia w mechanizmie kolizji i lokalizacji uszkodzeń zderzaka tylnego samochodu markiA. (...). Biegły podniósł, że mając na uwadze różnice wysokości wnęka obrzeża koła, w tym przypadku należałoby się spodziewać, że obrzeże wnęki koła sięgałoby przedniej części błotnika samochodu markiM.i aby zderzaki znalazły się w kontakcie z błotnikiem, to wówczas błotnik też musiałby ulec uszkodzeniu. Zdaniem biegłego, gdyby do zdarzenia doszło w warunkach wskazywanych przez pokrzywdzonego, trudno byłoby uzasadnić uszkodzenia lewej części zderzaka samochodu markiA.sięgające aż do lampy tylnej, gdzie nadwozie się sukcesywnie zwęża. Biegły podniósł nadto, że gdyby nadwozie samochodu markiA.nad kołem otarłby się o zderzak samochodu markiM., to uszkodzenia wystąpiłyby tylko w tym najszerszym miejscu. Biegły wskazał także, że, aby uszkodzenia zawarte na str. 2 opinii pisemnej mogły powstać, to samochód markiM.musiałby przyspieszać. Opinia potwierdza w ten sposób wersję zdarzeń przedstawioną przez obwinionego.
W ocenie Sądu opinie biegłego były jasne, spójne i nie zawierały sprzecznych wniosków. Sąd nie dopatrzył się błędów logicznych w rozumowaniu biegłego. Wydając opinie biegły bazował na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i swoje stanowisko w sposób wystarczający uargumentował. Dlatego Sąd przyjął wnioski opinii za podstawę ustaleń faktycznych.
Należy także dodać, że wyjaśnienia obwinionego dotyczące powyższego zdarzenia potwierdzają również zeznania świadkaA. K./k. 52/, która w czasie zdarzenia podróżowała wspólnie z obwinionym jako pasażerka, siedząc na fotelu pasażera z przodu pojazdu. Świadek w złożonych zeznaniach podała, że nie poczuła kontaktu pojazdów, gdyż było to jedynie lekkie obtarcie i o powyższej kolizji dowiedziała się od obwinionego, gdy kierowany przez niego samochód znajdował się już na lewym pasie ruchu. Świadek potwierdziła, że w czasie zdarzenia występowały dobre warunki drogowe i pogodowe.
W ocenie Sądu zeznania świadkaA. K.były w pełni wiarygodne, gdyż były one logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Korespondują one również z wyjaśnieniami obwinionego.
Wiarygodny dowód w sprawie stanowiły ponadto ujawnione na rozprawie dokumenty, ich treści nie budziły wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy ani nie były kwestionowane przez strony.
Oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie pozostały materiał dowodowy, jedynym dowodem, który mógłby potwierdzić winę i sprawstwo obwinionego w zakresie zarzucanego mu czynu były zeznania kierowcy samochodu markiM. (...)onr rej (...)świadkaP. P./k. 12-13, 49/.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkaP. P.w niespornym zakresie wystąpienia w dniu zdarzenia naul. (...)wW.w kierunkuul. (...)kolizji pomiędzy kierowanym przez niego samochodem markiM. (...)onr rej (...)a samochodem markiA. (...)onr rej. (...)kierowanym przez obwinionego. Powyższa okoliczność była niesporna i znalazła potwierdzenie w zebranych w sprawie dowodach w postaci protokołów oględzin pojazdów /k. 4, 7/ oraz opinii biegłegoT. D., a także w wyjaśnieniach obwinionego i w zeznaniach świadkaA. K.. Za wiarygodną należało uznać także tę część zeznań pokrzywdzonego, w której wskazywał on, że w czasie zdarzenia poruszał się lewym pasem ruchu, natomiast bezpośrednio przed wystąpieniem kolizji obwiniony zmienił zajmowany pas ruchu na pas lewy, wjeżdżając bezpośrednio przed kierowany przez niego samochód. Wskazane okoliczności znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniach obwinionego oraz zeznaniach świadkaA. K.. Wiarygodne były również zeznania pokrzywdzonego w zakresie wskazywanych przez niego uszkodzeń, do jakich doszło w obu pojazdach biorących udział w kolizji, gdyż znalazły one potwierdzenie w protokołach oględzin pojazdów /k. 4, 7/.
Jednocześnie Sąd nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonegoP. P.odnośnie wskazywanych przez niego przyczyn powstania kolizji. Zdaniem biegłego wersja prezentowana przez pokrzywdzonego, zgodnie z którą w chwili kolizji samochód markiM.był zatrzymany, nie znajduje potwierdzenia w mechanizmie kolizji i lokalizacji uszkodzeń zderzaka tylnego samochodu markiA. (...). Z powyższej opinii wynika również, że w chwili kolizji samochód markiM.na pewno jechał szybciej niż samochód markiA..
Przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie Sąd nie wziął pod uwagę opinii pisemnej sporządzonej przez biegłego sądowegoP. H./k. 73-80/, gdyż biegły sądowy jest pracownikiem Policji – ekspertem Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji, tj. oskarżyciela publicznego, dlatego też istnieje uzasadniona wątpliwość, co do bezstronności i obiektywizmu w/w opinii pisemnej.
ObwinionemuM. M.zarzucono popełnienie wykroczenia kwalifikowanego z art. 86 § 1 kw. Zachowanie sprawcy naruszającego wskazany przepis polega na niezachowaniu na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu należytej ostrożności, czego następstwem jest spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Zgodnie z przepisamiPrawa o ruchu drogowym(art. 3) uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo, gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze.
Przepisy dotyczące manewru zmiany pasa ruchu zostały uregulowane wart. 22 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wust. 1cyt. przepisu wskazane zostało, iż kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności.Ustęp 4cyt. artykułu określa zaś, iż kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony.
W świetle powyższych rozważań, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw, aby uznać, że w krytycznym miejscu i czasieM. M.naruszył zasady przewidziane wart. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o Ruchu Drogowymw ten sposób, że kierując samochodemA.nr rej (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie, na który zamierzał wjechać doprowadzając do zderzenia z samochodemM.nr rej (...)i jego uszkodzenia, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Dla skazaniaM. M., jego wina musi zostać, ponad wszelką wątpliwość, udowodniona. Nie może być w tym zakresie miejsca na jakiekolwiek domniemania. Tymczasem materiał dowodowy nie daje podstaw, aby w sposób kategoryczny, niebudzący wątpliwości, przypisać obwinionemu winę w zakresie zarzuconego mu czynu i uznać, że to on, swoim nieprawidłowym zachowaniem na drodze, wytworzył stan zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu.
Zgodnie, więc z obowiązującymi zasadami procesowymi – zasadą domniemania niewinności oraz zasadą in dubio pro reo określonymi wart. 5 Kodeksu postępowania karnego, które znajdują także odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (art. 8 kpw) – wobec zaistnienia wątpliwości, co do winy obwinionego w zakresie zarzucanego mu czynu i jednoczesnej niemożności usunięcia tych wątpliwości należało uniewinnić go od popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 86 § 1kw.
Z uwagi na uniewinnienie obwinionego w sprawie z oskarżenia publicznego Sąd obligowany był na podstawie art. 118 § 2 kpow obciążyć kosztami procesu Skarb Państwa (orzeczenie w punkcie II wyroku).
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.