Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 636/15
Data wyroku: 2015-11-20 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Recydywa, Apelacja

Sygn. akt IV Ka 636/15

UZASADNIENIE
P. K.został oskarżony o to, że w dniu 18 grudnia 2014 roku wC.naulicy (...), województwa(...), kierując rowerem, nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem łącznym z dnia 18 kwietnia 2011 roku przez Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim w sprawie II K 1458/10 zakazu prowadzenia rowerów na drodze publicznej i w strefie zamieszkania na okres 10 lat, począwszy od dnia 2 lipca 2010 roku, oraz orzeczonego wyrokiem z dnia 13 grudnia 2013 roku przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie IV Ka 633/13 zakazu prowadzenia rowerów po drogach publicznych, w strefie zamieszkania i w strefie ruchu na okres 3 lat, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym za podobne przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności,
tj. o czyn zart. 244 kkw związku zart. 64 § 1 kk
Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckimwyrokiem z dnia 07 września 2015 roku w sprawie II K 205/15 uznał oskarżonegoP. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył mu na podstawieart. 244 kkkarę 6 miesięcy pozbawienia wolności,
- zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych.
Powyższy wyrok został zaskarżony przez oskarżonegoP. K..
Apelacja - jak wynika z analizy jej treści - została wywiedziona z podstawy prawnejart. 438 pkt 3 kpki zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, polegający na uznaniu oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu.
W konkluzji skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie
Poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne pozwalają na ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, iżP. K.w dniu inkryminowanego zdarzenia jechał rowerem, wbrew obowiązującemu go zakazowi.
Wnioskowanie Sądu w tym względzie nie było dowolne, lecz poparte konkretnymi dowodami w postaci zeznań funkcjonariuszy policji –B. G.iB. K., którzy zatrzymali oskarżonego do kontroli drogowej. Świadkowie wyraźnie podkreślili i zgodnie zeznali, że do zatrzymania oskarżonego doszło ponieważ ten jechał rowerem bez wymaganego oświetlenia.
Dowody z zeznań ww. świadków są jednoznaczne w swej wymowie i nie ma żadnych powodów, by odmówić im wiarygodności.
Zważyć należy, iżB. G.iB. K., są funkcjonariuszami publicznymi, osobami postronnymi, nie pozostają z oskarżonym w jakichkolwiek relacjach, a w konsekwencji do zaistniałego zdarzenia odnoszą się w sposób w pełni obiektywny.
Prezentowane przez oskarżonego stanowisko to jedynie linia obrony przygotowana na potrzeby prowadzonego postępowania karnego, która z założenia służyć ma uniknięciu przez niego odpowiedzialności karnej. Wyjaśnienia, że tylko pchał rower, ponieważ jazda na nim nie była możliwa z uwagi na brak siodełka, pedałów i łańcucha, są naiwne. O fakcie tym nic nie wspomniał podczas pierwszego przesłuchania w postępowania przygotowawczym.
Zauważyć należy, iż został ukarany mandatem za brak prawidłowego oświetlenia pojazdu - okoliczności tej nie kwestionował – vide mandat karny k.2.
Tym samym ustalenia Sądu pierwszej instancji, stanowiące podstawę przypisania oskarżonemu popełnienia czynu zart.244 kk, należało uznać za w pełni prawidłowe.
Orzeczona wobec oskarżonego kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, stosownie do wymienionych wart. 53 § 1 i 2 kkdyrektyw sądowego wymiaru kary, czyni zadość wymaganiom w zakresie prewencyjnym, a także jest karą sprawiedliwą. O trafności rozstrzygnięcia sądu meriti w tej części przekonuje dotychczasowa postawa oskarżonego, który był już wielokrotnie karany i to za przestępstwa zart. 244 kk, a także fakt, że przypisane mu w niniejszej sprawie przestępstwo popełnił działając w warunkach recydywy zart. 64 § 1 kk. Mimo dotychczasowych wyroków skazujących oraz wymierzania mu kar w bezwzględnym wymiarze, oskarżony nie zmienił swojego postępowania. Wydane wyroki i orzeczone kary, a nawet pobyt w zakładzie karnym, nie skłoniły oskarżonego do zmiany zachowania. Wykazując się lekceważącą postawą w stosunku do dotychczasowych wyroków skazujących oskarżony z pełną świadomością po raz kolejny dopuścił się umyślnego złamania obowiązujących norm prawa.
Z przytoczonych wyżej względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji, zaskarżony wyrok jako trafny, należało na podstawieart. 437 § 1 kpkutrzymać w mocy.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkz powodu trudnej sytuacji majątkowej oskarżonego, Sąd Okręgowy zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze