Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Gz 47/15
Data wyroku: 2015-04-21 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Koszty Procesu
Podstawa prawna: art. 98 kpc

Sygn. akt

VIII Gz 47/15

POSTANOWIENIE

Dnia

21 kwietnia 2015r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy
w składzie:

Przewodniczący
Sędziowie

SSO Wiesław Łukaszewski
SO Elżbieta Kala
SO Barbara Jamiołkowska

po rozpoznaniu w dniu

21 kwietnia 2015r.

w Bydgoszczy

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z wniosku:

(...) sp. z o.o.spółka komandytowy wW.

z udziałem:

K. P.

o

ogłoszenie upadłościK. P.prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwąPHU (...)1K. P.wS.

na skutek zażalenia wnioskodawcy(...) sp. z o.o.spółka komandytowy wW.
od postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 13 lutego 2015r. sygn. akt XV GU 79/14
postanawia:

1
oddalić zażalenie,

2
oddalić wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz od uczestniczki kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Bydgoszczy oddalił wniosek wnioskodawcy o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r. na podstawieart. 355 § 1 kpcw zw. zart. 35 p.u.n.umorzył postępowanie w sprawie o ogłoszenie upadłości uczestniczki z uwagi na cofnięcie wniosku przez wierzyciela. Orzekając o kosztach Sąd Rejonowy zważył, iż na dzień złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości uczestniczki to jest 14 października 2014 r. nie zachodziły przesłanki pozwalające na ogłoszenie jej upadłości. Sąd ten ustalił zwłaszcza, iż dłużniczka nie posiadała i nie posiada innych wymagalnych zobowiązań wobec pozostałych kontrahentów. Ma zawarty układ ratalny z US, który realizuje. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że niewypłacalność uczestniczki nie miała charakteru trwałego i dlatego nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości. Rozważając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd Rejonowy uznał, że wnioskodawca nie może być traktowany jako wygrywający postępowanie i dlatego oddalił jego wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.
Na wskazane wyżej postanowienie zażalenie wniósł wierzyciel domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenia od dłużniczki na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym wg. norm przepisanych. Zdaniem skarżącego Sąd I instancji naruszyłart. 98 kpcpoprzez jego błędne zastosowanie i niezasadną zmianę postanowienia z dnia 16.11.2014 r. o prawidłowej treści przy jednoczesnym pominięciuart. 32 ust. 2 i 3p.u. i n. Jego zdaniem dłużniczka dała powody do wniesienia wniosku. Stwierdził, że faktycznie Sąd I instancji zastosowałart. 102 kpc, co też nie było uzasadnione.
Sąd Okręgowy zważył, że:
Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie.
Sąd Okręgowy zgadza się, iż należało uwzględnić w orzeczeniu o kosztach postępowania całokształt okoliczności sprawy, z których wynika, że uczestniczka nie posiadała na dzień złożenia wniosku innych wymagalnych długów bowiem realizowała układ ratalny z US. Wnioskodawca nie wskazał na innych wierzycieli. Trudności płatnicze uczestniczki miały charakter przejściowy, co potwierdza również fakt zapłaty wobec skarżącego i co stanowiło odrębną przesłankę do oddalenia wniosku. Przedmiotowy wniosek był zatem bezzasadny od samego początku, a cofając go wnioskodawca uniknął przegrania postępowania, co skrzętnie pomija w swoim zażaleniu.
Zdaniem Sądu we wskazanej sytuacji nie miał zastosowania powołany w zażaleniu przepis art. 32 ust. 2 p.u. i n., który stanowi, że Jeżeli wierzyciel cofnął wniosek o ogłoszenie upadłości po wykonaniu przez dłużnika zobowiązań, o których mowa w art. 11, kosztami sądowymi obciąża się dłużnika. Podkreślić należy, iż przepis ten mówi o zobowiązaniach w liczbie mnogiej, tak samo jak art. 11 p.u. i n., tymczasem uczestniczka na dzień wniesienia wniosku posiadała wymagalny dług tylko wobec wnioskodawcy. Potwierdzają to zeznania świadkaR. P., których wnioskodawca nie podważył.
Podkreślić należy, że złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie powinno zastępować właściwego sposobu dochodzenia roszczeń i rozstrzygania sporów pomiędzy stronami w postępowaniu procesowym. Konsekwencje złożenia bezzasadnego wniosku musi ponieść wnioskodawca. Słusznie zatem Sąd Rejonowy orzekł o kosztach na podstawieart. 98 kpc.
Wbrew wywodom zażalenia Sąd I instancji nie orzekł na podstawieart. 102 kpc, który może mieć zastosowanie na mocy odesłania zart. 35p.u. i n. zgodnie z którym „W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości stosuje się odpowiednio przepisyksięgi pierwszej części pierwszej Kodeksu postępowania cywilnego, z wyjątkiem przepisów o zawieszeniu i wznowieniu postępowania.” Z treści powołanego przepisuart. 102 kpcwynika, że gdy na podstawie ogólnych zasad orzekania o kosztach postępowania, czyli na podstawieart. 98 kpc, są podstawy do obciążenia strony przegrywającej kosztami, sąd może ze względu na przypadki szczególnie uzasadnione nie obciążyć tej strony kosztami w całości, albo wcale. Jest to tzw. zasada słuszności.
Tymczasem uczestniczka nie była przegrywającą przedmiotowe postępowanie, gdyż już w momencie złożenia wniosku był on bezzasadny z dwóch powodów, na które zasadnie wskazał Sąd Rejonowy. Po pierwsze wnioskodawca był jedynym wierzycielem uczestniczki, czyli nie były spełnione przesłankiart. 11p.u. i n., a po drugie niewypłacalność dłużniczki nie miała charakteru trwałego. Słusznie zatem Sąd I instancji rozważając całokształt okoliczności sprawy doszedł do przekonania, że należy orzekając o wniosku wnioskodawcy o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zastosować zasady rządzące odpowiedzialnością za wynik postępowania na podstawieart. 98 kpci oddalić wniosek. Cofnięcie wniosku uchroniło bowiem wnioskodawcę przed jego oddaleniem oraz zasądzeniem kosztów postępowania na rzecz uczestniczki, gdyby je poniosła w dalszym toku postępowania.
Skarżący nie może na grunt niniejszego postępowania przenosić zasad, które miałyby zastosowanie gdyby wniósł pozew o zapłatę i w toku postępowania pozwany spełniłby świadczenie wymagalne w dniu wniesienia pozwu. W istocie taki jest sposób myślenia skarżącego, który pomija, że jego wniosek był w dniu jego wniesienia bezzasadny.
W tej sytuacji nie mógł również zostać uwzględniony wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz od uczestniczki kosztów postępowania zażaleniowego, które jak wykazano wyżej było bezpodstawne. Zasada na jakiej oparte zostaje rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zarówno w I jak i II instancji w danej sprawie powinna być jednolita.
Zażalenie jako bezzasadne i podlegało zatem oddaleniu na podstawie 385kpcw zw. zart. 397 § 2 kpc.