Sąd Okręgowy w Sieradzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 262/15
Data wyroku: 2016-01-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Klęk
Słowa kluczowe: Przedawnienie, Apelacja
Podstawa prawna: art. 45 § 1 kw

Sygn. akt II Ka 262/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 stycznia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Sieradzu – II Wydział Karny,w składzie:

Przewodniczący

-

SSO Jacek Klęk

Protokolant

-

sekr. sąd. Magdalena Majewska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sieradzu Anny Duczmalewskiej, po rozpoznaniu dnia 27 stycznia 2016 r. sprawy:T. P.z domuK.obwinionej o czyn z art. 98 kw, na skutek apelacji obwinionej, od wyroku Sądu Rejonowego w Łasku VII Zamiejscowego Wydziału wP.z 06 lipca 2015 r. w sprawie II W 146/14,
na podstawieart. 437§1 i §2  kpkw zw. zart. 109§2  kpwa takżeart. 104§1 pkt 7  kpww zw. zart. 5§1 pkt. 4  kpworazart. 118§2  kpw
uchyla zaskarżony wyrok w całości i postępowanie w sprawie umarza, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt II Ka 262/15

UZASADNIENIE
W skierowanym do Sądu Rejonowego w Łasku VII Zamiejscowy Wydział Karny wP.wniosku o ukaranie zarzucono obwinionejT. P.to, że:

–

w dniu 25 sierpnia 2013 r. w miejscowościU.woj.(...)prowadząc poza drogą publiczną pojazd markiV. (...)onumerach rejestracyjnych (...)nie zachowała należytej ostrożności podczas podjeżdżania na wzniesienie drogi przyul. (...)w wyniku czego kierowany przez nią pojazd stoczył się, uderzając w samochód markiV. (...)onumerach rejestracyjnych (...), stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa dlaJ. P.,M.N.,M. N.,S. M.,J.M.,K. G.,

to jest o czyn z art. 98 kw.
W następstwie przeprowadzonego postępowania jurysdykcyjnego Sąd Rejonowy w Łasku VII Zamiejscowy Wydział Karny wP., wyrokiem z dnia 06 lipca 2015 roku uznałT. P.winną dokonania wykroczenia z art. 98 kw z tą zmianą w opisie czynu, że po słowach „bezpieczeństwa dla” wpisał „pasażerów wymienionych pojazdów” i za to na podstawie powyższego przepisu wymierzył obwinionej karę grzywny w kwocie 100 złotych. Nadto sąd zasądził odT. P.kwotę 30 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 500 złotych tytułem zwrotu części kosztów sądowych zwalniając ją z obowiązku ich uiszczenie w pozostałym zakresie.
W ustawowym terminie apelację od wyroku wniosła obwiniona, jeszcze raz szczegółowo opisując przebieg zdarzenia i kwestionując prawdziwość składanych przez świadków zeznań. Z treści wniesionego środka odwoławczego wywnioskować należy, iż skarżąca upatruje niesłuszności wyroku w obrazie przepisów postępowania oraz błędnych ustaleniach faktycznych zgodnie zart. 438 pkt. 2 i 3 kpkw zw. zart. 109§2 kpw.
Wpetitumapelacji skarżąca poprosiła o sprawiedliwy wyrok (k. 297 - 300).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Niezależnie od argumentów wywiedzionych w meritum skargi apelacyjnej oraz oceny ich zasadności zaskarżone orzeczenie należało uchylić zaś postępowanie w sprawie umorzyć wobec stwierdzenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej przewidzianej w treściart. 104§1 pkt. 7 kpw.
W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że Sąd I instancji słusznie przyjął, iżT. P.winna podlegać odpowiedzialności za popełniony czyn zabroniony, a tym samym swoim zachowaniem zrealizowała znamiona wykroczenia z art. 98 kw. Powyższa okoliczność, a w konsekwencji konieczność stosowania przepisów ustawy wykroczeniowej, nakładała na Sąd Okręgowy obowiązek rozważenia czy nie zachodzą przesłanki stanowiące przeszkodę do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia przewidziane wart. 5§1 pkt. 4 kpw. Zgodnie bowiem z przyjętym w literaturze przedmiotu stanowiskiem nawet jeżeli w dacie orzekania w pierwszej instancji przedawnienie jeszcze nie nastąpiło ale oskarżony wystąpił z apelacją i wówczas upłynie termin przedawnienia, musi dojść w Sądzie Odwoławczym do uchylenia wyroku i umorzenia postępowania.
Z analizy dokumentacji procesowej wynika, że postępowanie przeciwko obwinionej zostało wszczęte w dniu 20 grudnia 2013 roku, kiedy to prokurator Prokuratury Rejonowej w Poddębicach wyłączył do odrębnego postępowania materiały sprawy o wykroczenie drogowe zart. 86§1kw, a będące uprzednio częścią postępowania zainicjowanego przez obwinioną w sprawie o czyn z at. 13§1 kkw zw. zart. 286§1 kk. Powyższe wskazuje, iż wszczęcie postępowania nastąpiło zgodnie z wymogamiart. 45§1kw, w ciągu roku od dnia popełnienia czynu. Na zasadzie tego przepisu karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, a okres ten ulega wydłużeniu do lat 2 tylko wtedy, gdy w pierwszym z okresów wszczęto postępowanie. Oznacza to ni mniej nie więcej, że upływ dwuletniego terminu karalności wykroczenia stanowi negatywną przesłankę prowadzenia dalszego postępowania po myśliart. 5§1 pkt. 4 kpw. Trzeba mieć w polu widzenia i to, że żadna czynność procesowa nie przerywa biegu przedawnienia, zatem także postępowanie odwoławcze powinno zakończyć się przed jego upływem. W tej sytuacji, jako że czyn przypisany obwinionej miał miejsce 25 sierpnia 2013 roku, przeto minął wskazany w cytowanym przepisie dwuletni okres przedawnienia, co z kolei nie pozwala na kontynuowanie procesu i prowadzi do jego zakończenia poprzez umorzenie. Stwierdzenie tego faktu nakazywało Sądowi Okręgowemu przyjąć, iż karalność wykroczenia jakiego dopuściła się obwiniona ustała z dniem 25 sierpnia 2015 roku i w konsekwencji umorzenie postępowanie z powodów wskazanych wyżej, jako że okoliczności wyłączające postępowanie uwzględnia się w każdym jego stadium z urzędu (art. 62§1 kpw).
Przedstawione motywy uzasadniają rozstrzygnięcie Sądu Odwoławczego w niniejszej sprawie.
O kosztach Sąd orzekł na zasadzieart. 630 kpkw zw. zart. 632 pkt. 2 kpkw zw. zart. 119 kpwprzejmując je na rachunek Skarbu Państwa.