Sąd Rejonowy w Lubaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 543/14
Data wyroku: 2015-04-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartosz Gajewski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu, Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu, Przestępstwo Przeciwko Mieniu, Groźba Bezprawna
Podstawa prawna: art. 193 kk, art. 190§1 kk, art. 288§1 kk, art. 157§2 kk w zw. z art. 57 a §1 kk

Sygn. akt II K 543/14

2 Ds. 176/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 08.04.2015r.
Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Bartosz Gajewski
Protokolant: Małgorzata Łasecka
przy udziale Prokuratora Asesora Łukasza Chrapek
po rozpoznaniu w dniach 03.03.2015r. 08.04.2015r. sprawy karnej
D. T.urodz. (...)wL.
s.J.iH.z d.G.

oskarżonego o to , że :

I w dniu 04 kwietnia 2014 roku wL.przyul. (...), woj.(...)wtargnął do nieczynnego biurafirmy (...)z/s wL., gdzie wewnątrz powywracał znajdujące się tam przedmioty, czym działał na szkodę wskazanej firmy
tj. o czyn zart. 193 kk
II w tym samym miejscu i czasie wypowiadał w kierunku osobyK. B. (1)groźby pozbawienia życia, które wzbudziły w zagrożonym uzasadniona obawę ich spełnienia , czym działał na szkodę wymienionego
tj. o czyn zart. 190 § 1 kk
III w tym samym miejscu i czasie dokonał umyślnie uszkodzenia mebli i przyborów biurowych oraz sprzętu komputerowego, czym spowodował straty w łącznej kwocie 2,443,12 zł działając na szkodę(...)z/s wL.
tj. o czyn zart. 288 § 1 kk
IV w tym samym miejscu i czasie uderzając rękoma w głowęM. M. (1)spowodował u niego obrażenia w postaci krwiaka podskórnego okolicy ciemieniowej prawej, zaczerwienienia małżowiny usznej lewej, podbiegnięcia krwawego w okolicy łokcia prawego1,5 x 2 cm oraz podbiegnięcia krwawego w okolicy lędźwiowej 2x 3 cm, skutkujące rozstrojem zdrowia poniżej 7-iu dni, przy czym czynu tego dopuścił się publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku publicznego
tj. o czyn zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 57 a § 1 kk

I
uznaje oskarżonegoD. T.za winnego czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 193 k.k.i za to, na podstawieart. 193 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech)miesięcy pozbawienia wolności,

II
uznaje oskarżonegoD. T.za winnego czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 190§ 1 k.k.i za to, na podstawieart. 190 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności,

III
uznaje oskarżonegoD. T.za winnego czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 288 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 288 § 1 k.k.wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

IV
uznaje oskarżonegoD. T.za winnego czynu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a nadto na podstawieart. 57 a § 2 k.k.orzeka od oskarżonego na rzeczM. M. (1)nawiązkę w kwocie 1 000 (tysiąca) złotych,

V
na podstawieart. 85 i art. 86 § 1 k.k.łączy wymierzone oskarżonemuD. T.w punkcie I, II , III i IV wyroku kary pozbawienia wolności i wymierza mu jedną karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

VI
na podstawieart. 69 § 1 i 2 oraz 4 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuD. T.kary warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata,

VII
na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądza od oskarżonegoD. T.na rzeczfirmy (...)z/s wL.kwotę 2443,12 ( dwa tysiące czterysta czterdzieści trzy 12/100) złotych tytułem naprawienia szkody,

VIII
na podstawieart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.zasądza od oskarżonegoD. T.na rzecz oskarżycieli posiłkowychK. B. (1)iM. M. (1)kwotę po 1 000 (jeden tysiąc) złotych dla każdego z nich, stanowiącą równowartość poniesionych przez nich kosztów postępowania związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika w osobie adw. Tomasz Klukowskiego,

IX
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonegoD. T.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, a na podstawie art.art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierza mu opłaty.

UZASADNIENIE
D. T., podobnie jakA. S.prowadzi konkurującą zfirma (...)działalność gospodarczą w zakresie transportu osobowego.
W dniu 04.04.2014r., w godzinach popołudniowychD. T.zadzwonił doK. B. (1)z propozycją spotkania. Po negocjacjach dotyczących miejsca tego spotkania, wraz zA. S.i jego synemM. S.przyjechał około 17.00 pod biurofirmy (...), mieszczące się wL., naul. (...). W tym czasieK. B. (1)przebywał w domu. Ponieważ mężczyzna obawiał się wizyty w/w osób, zdecydował, że pojedzie w asyście szwagraM. M. (1)i pracownikaP. K..
(dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 36, k. 89. K. 132, k. 159, zeznaniaM. M.– k. 19, k. 161,K. B.– k. 4, k. 87, k. 162,A. B.– k. 15, k. 163, P.K.– k. 53, k. 164, A.S.– k. 68, k. 165, M.S.– k. 11, k. 165 )
Pod biuremD. T.iA. S.zaproponowaliK. B. (1), aby rozmowa odbyła się bezM. M. (1)w wewnątrz budynku.K. B. (1)nie zgodził się i zdecydował, że będzie rozmawiał tylko zA. S.. Mężczyźni weszli do środka. Przed wejściem zostałM. M. (1)iD. T., zaśM. S.iP. K.pozostali na placu przed budynkiem biura.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 36, k. 89. K. 132, k. 159, zeznaniaM. M.– k. 19, k. 161,K. B.– k. 4, k. 87, k. 162, P.K.– k. 53, k. 164, A.S.– k. 68, k. 165, M.S.– k. 11, k. 165 )
Kiedy drzwi biura się zamknęłyD. T.podszedł doM. M. (1), uderzył go z dwóch stron rękoma w uszy, a następnie zaczął go szarpiąc.M. M. (1)wyswobodził się i otworzył drzwi biura krzycząc „K.zadyma”. W tym momencieD. T.wszedł za pokrzywdzonym do biura i uderzył go ręką w twarz.M. M. (1)upadł na podłogę i stracił przytomność.D. T.ominął leżącegoM. M. (1)i skierował się w stronęK. B. (1)grożąc mu, że go zabije i stwierdzając, że teraz to oni stawiają warunki. Następnie złapał za biurko, na którym stały urządzenia biurowe i zaczął je przewracać, na skutek czego sprzęt ten uległ uszkodzeniu na szkodęPHU (...)i na łączną kwotę naprawy oraz wymiany 2443,12 złotych. W czasie opisywanych wydarzeńul. (...)przejeżdżał strażnik miejskiM. G. (1)i widząc agresywne zachowanieD. T.postanowił zainterweniować. Na miejsce zajechała także żonaK. B. (1)A. B. (2), która weszła do biura przedM. G. (1). Do biura wszedł równieżM. S., który uspokajałD. T.orazP. K.. W czasie interwencjiD. T.wciąż groziłK. B. (1)i nie stosował się do poleceń strażnika miejskiego, który wobec postawy oskarżonego zawiadomił policję.
(dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k. 36, k. 89. K. 132, k. 159, zeznaniaM. M.– k. 19, k. 161,K. B.– k. 4, k. 18, k. 87, k. 120 k. 162,A. B.– k. 15, k. 163,M. G.–k. 49, k. 163, P.K.– k. 53, k. 164, opinia- k. 82, zaświadczenia lekarskiego – k. 23, k. 24, dokumenty – k. 38, k. 121)
W wyniku tego zdarzeniaM. M. (1)odniósł obrażenia w postaci rozerwania podbiegnięcia krwawego okolicy łokcia prawego i okolicy lędźwiowej, krwiaka podskórnego okolicy ciemieniowej oraz zaczerwienienia małżowiny usznej lewej co skutkowało rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni.
(dowód: zeznaniaM. M.– k. 19, k. 161, opinia – k. 82)
W swoich pierwszych wyjaśnieniach oskarżony nie przyznał się do naruszenia miru domowego, a co do pozostałych zarzutów – z uwagi na niepamięć – nie potrafił się ustosunkować. W kolejnych wyjaśnieniach przyznał się do wszystkich zarzutów, choć podkreślił, iż w jego ocenie występek zart. 157 § 2 k.k.nie miał charakteru chuligańskiego. Wyraził także skruchę. Następnie w przesłuchaniu przed sądem wpierw przyznał się do wszystkich czynów, by następnie stwierdzić, iż się nie przyznaje.
D. T.ma 33 lata, obecnie prowadzi działalność gospodarczą z dochodem rzędu 2000 zł. Ma na utrzymaniu żonę. W przeszłości nie był karany. Nie cierpi na schorzenia natury psychologicznej psychiatrycznej lub neurologicznej.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonego – 36, k. 89, k. 132, k. 160., informacja z KRK – k. 59, opinia, - k. 104)
Sąd Rejonowy zważył co następuje:
Wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał za wiarygodne tylko w tej części, w której przyznawał się on do inkryminowanych mu przestępstw. W tym zakresie bowiem jego twierdzenia znajdują odzwierciedlenie w pozostałym uznanym przez Sąd za wartościowy materiale dowodowym w postaci zeznań osób pokrzywdzonychM. M. (1)iK. B. (1)oraz relacjiA. B. (2),M. G. (1), a takżeP. K., a także opinii biegłego z zakresu chirurgii.
Wszyscy wymienieni świadkowie zbieżnie zrelacjonowali, iż widzieli jakD. T., przed wejściem do biuraK. B. (1)zaatakowałM. M. (1), bijąc go rękoma po głowie. I jakkolwiek Sąd zauważa liczne nieścisłości pomiędzy relacjami tych osób – co do sposobu bicia, to jednak w zasadniczym aspekcie stawianego zarzutu, świadkowie opisuja swoje spostrzeżenia zbieżnie. Każdy z nich stanowczo stwierdził, że toM. M. (1)był zaatakowany przezD. T.i jedynie się bronił. I oceny tej weryfikować nie może fakt, że na przykładM. G. (1)nie widział moment, kiedyM. M. (1)uciekł do biura (co pozostaje w sprzeczność z relacją większości świadków),A. B. (2)zeznała, że został tam wepchnięty (co z kolei pozostaje w sprzeczność z relacją pokrzywdzonego), zaśP. K.stwierdził, żeM. M. (1)był także kopany przed biurem (co także pozostaje w sprzeczność z relacją pokrzywdzonego). Należy pamiętać bowiem, że zdarzenie rozegrało się w ciągu kilku sekund, miało charakter niezwykle dynamiczny, a wymienione osoby obserwowały zajście z pewnej odległości, wykonując także inne czynności, jak chociażby parkowanie pojazdów. Co więcej nawet relacja samegoM. M. (1)nie do końca jest konsekwentna, skoro świadek wpierw zeznał, że na zewnątrz został uderzony raz w uszy – z otwartych rąk, a następnie oskarżony zaczął go szarpać, a w postępowaniu przed Sąd stwierdził, że już przed biurem był bity pięściami po głowie. Sąd w tym fragmencie poczynił ustalenia wyłącznie o relację złożoną w postępowaniu przygotowawczy albowiem co oczywiste lepiej pamiętał te zdarzenia dzień po, niż po upływie ponad roku.
Te naprowadzone wyżej drobne sprzeczności i niekonsekwencje jednak w żadnej mierze nie mogą decydować o odmowie uznania relacji tych osób za wiarygodną. Zauważyć bowiem należy, że co do zasady ich zeznania są zbieżne w najistotniejszym elemencie, a mianowicie pobiciaM. M. (1)przezD. T.. Ponadto nie sposób nie wspomnieć o tym, że ich wersja zdarzeń koreluje z opinią biegłego medyka, który stwierdził uM. M. (1)obrażenia mogące powstać w okolicznościach przez nich opisywanych.
W tym stanie rzeczy, co do zarzutu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku Sąd poczynił ustalenia faktyczne w oparciu o zeznaniaM. M. (1),A. B. (2),P. K.,M. G. (1)iK. B. (1)– co do ostatniej fazy tego zajścia.
Odmiennie zaś zdarzenia przed biurem opisałM. S.. Świadek widział, inaczej niż wszyscy, że toM. M. (1)„wymachiwał noga”, a następnie stykał się z głowa zD. T.i wzajemnie się szarpali. Abstrahując, że takie zeznania postają odosobnione, to nadto zważywszy na dysproporcję wagi oraz wzrostu oskarżonego i pokrzywdzonego są w istocie nielogiczne.
Z koleiA. S.przedstawił wydarzenia jeszcze oryginalniej podkreślając, że będąc w biurze słyszał krzyk oskarżonego „co ty robisz”, widział jakM. M. (1)skarży się na ból brzucha, aD. T., a filmujący zdarzenieP. K.instruuje go, żeby mówił o bólu głowy, natomiast sprzęt komputerowy nie upadł na podłogę, a jedynie lada na którym stał, na skutek szarpaninyK. B. (1)z oskarżonym się pochyliła. Z kolei przed Sądem w ogóle o filmowaniu kamera nie wspomniał, podtrzymując swoją poprzednią wersję wydarzeń.
Konstatując, wobec braku zbieżności relacjiM.iA. S., nie tylko z zeznaniami pozostałych świadków zdarzenia, lecz także w niektórych fragmentach z wersją opisaną przez samego oskarżonego, Sąd odmówił im wiary, traktując dowód z ich przesłuchania jako niepełnowartościowy.
Odnosząc się do zarzutu opisanego I i III z części wstępnej wyroku, Sąd poczynił ustalenia faktyczne również w oparciu o zeznaniaM. M. (1),K. B. (1)orazA. B. (2),P. K.iM. G. (1). Wszyscy świadkowie widzieli oskarżonego w biurzeK. B. (1), a nadto sam pokrzywdzony orazM. M. (1)opisali w jakich okolicznościach on się tam znalazł. Ponadto w zakresie czynu zart. 288 § 1 k.k.to sam oskarżony przyznał, iż dokonał zniszczenia znajdujących się w biurze przedmiotów i zadeklarował naprawienie szkody spowodowanej swoim zachowaniem.
Podobnie odnośnie czynu zart. 190 §1 k.k.stwierdzić trzeba, że w istocie oskarżony przyznał się do jego popełnienia, choć był w tym niekonsekwentny. Tym niemniej jest niewątpliwym, że część świadków –K. B. (1),M. M. (1)orazM. G. (1)słyszeli wypowiadane przez oskarżonego pod adresem pokrzywdzonego groźby pozbawienia życia. Nie sposób osobom tym nie zawierzyć i to tym bardziej gdy zważy się, że na przykładM. G. (1)jest osobą postronną, nie uwikłaną w konflikt pomiędzy stronami, a tym sam obiektywną.
W konsekwencji i z przyczyn już wyżej omówionych, Sąd relacjęA.iM. S.odrzucił, uznając ją za niewiarygodną.
Sąd przymiotem prawdy obdarzył także zeznaniaA. C.orazM. J.. Jakkolwiek mężczyźni nie byli bezpośrednim świadkiem zdarzenia, jednakże zbieżnie zrelacjonowali, jaki był cel wizyty oskarżonego iA. S.uK. B. (1)(chęć poszarpania się z pokrzywdzonym i wysadzenie go z interesu).
Sąd nie zakwestionował zgromadzonych w toku niniejszego postępowania i ujawnionych dokumentów oraz opinii sądowo - lekarskiej, albowiem zostały sporządzone przez upoważnione podmioty w zakresie ich kompetencji, w odpowiedniej formie i nie były przez strony kontestowane.
Konkludując o tym, że Sąd dał wiarę tej grupie dowodów, która wskazywała na sprawstwo oskarżonego, zdecydowała ich wzajemna korelacja, konsekwencja i logiczność. Jakkolwiek Sąd zauważa, że zeznania poszczególnych osób nieznacznie się różnią, to jednak w istotnych dla zarzutów elementach są tożsame, a ponadto dowody te pozostają w korespondencji z opinią biegłego, którego o stronniczość w jej wydaniu posądzić nie sposób.
Poddając zatem merytorycznej analizie zasadność postawionego zarzutu zauważyć trzeba, żekodeks karnyreguluje kwestię odpowiedzialności karnej za naruszenie miru domowego wart. 193 k.k.Sprawcą tego przestępstwa jest ten, kto to wdziera się do cudzego domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia albo ogrodzonego terenu albo wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza. W orzecznictwie podkreśla się, że przedostanie się do miejsca określonego w tym przepisie musi nastąpić wbrew wyraźnej lub dorozumianej woli gospodarza. W ocenie Sąd, skoro woląK. B. (1)wyrażona na początku spotkania było to, aby oskarżonym pozostał na zewnątrz biura, to nie może być wątpliwości, że wchodząc zaM. M. (1)do środka tego biura,D. T.nie zastosował się do poleceńK. B. (1)i tym samym popełnił czyn opisany wart. 193 k.k.
Odnosząc się do gróźb karalnych to zauważyć należy, że materiał dowodowy zebrany w sprawie, w szczególności zeznaniaK. B. (1),M. M. (1)iM. G. (1)przekonują, że padły z ust oskarżonego groźby pozbawienia życia po adresemK. B. (1). Wskazać należy, iż groźby te wywołały w pokrzywdzonym uzasadnioną obawy ich spełnienia.K. B. (1)zeznał, iż bał się spełnienia gróźb i takie oświadczenie należało ocenić jako wiarygodne. Oceniając okoliczność wywołania w pokrzywdzonym tej obawy, należy stwierdzić, iż w danej sytuacji mogło powstać u niego poczucia strachu i zagrożenia. Pokrzywdzony widząc nieobliczalne zachowanie rosłegoD. T., mógł odczuwać lęk i strach nie tylko w danym momencie, ale również na przyszłość. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że znamiona czynu zart. 190 §1 k.k.również zostały spełnione.
Z kolei co do czynu zart. 288 § 1 k.k.to również jest niewątpliwym – w świetle ujawnionego materiału dowodowego, żeD. T.dokonał zniszczenia sprzętu biurowego. Kwota tego zniszczenia nie była przez strony kontestowane (nawet oskarżony zadeklarował zapłatę wyższej sumy pieniężnej) dlatego Sąd również nie widział powodów, dla których miałby wartość tą weryfikować.
W końcu co do czynu zart. 157 §2 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.to zauważyć należy, że spowodowanie uszczerbku na zdrowiu uregulowane jest wart. 156 i 157. Pojecie uszczerbku na zdrowiu obejmuje naruszenie czynności narządu ciała oraz spowodowanie rozstroju zdrowia. Naruszenie czynności narządu ciała polegać będzie na naruszeniu ciągłości tkanek ciała człowieka w postaci zranienia zewnętrznego lub wewnętrznego (np. złamanie kości). Natomiast rozstrój zdrowia to spowodowanie zmian chorobowych o charakterze czynnościowym np. zakażenie żółtaczką.
Kodeks karnyprzewiduje trzy stopnie tego przestępstwa:
- ciężki (art. 156 k.k.);
- średni (art. 157 § l k.k.);
- lekki (art. 157 § 2 k.k.- poniżej 7 dni) uszczerbek na zdrowiu.
Nie ma najmniejszych wątpliwości, bo to wynika z wiarygodnych dowodów omówionych wyżej, że w dniu 04.04.2014 r.D. T.spowodował u pokrzywdzonego obrażenia opisane w zarzucie, co spowodowało rozstrój zdrowia na okres poniżej 7 dni. Tym samym swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa zart. 157 § 2 k.k.
W ocenie Sądu ponadto czyn ten miał charakter chuligański (art. 115 § 21 k.k.). Po pierwsze charakteryzował się umyślności albowiem oskarżony, zdając sobie sprawę ze swojej siły i przewagi nadM. M. (1), chciał mu wyrządzić krzywdę w postaci uszczerbku na zdrowiu. Po drugie działał publicznie, o czym świadczy chociażby to, że przejeżdżający drogaM. G. (1)widział zachowanie oskarżonego. Tym samym miejsce działaniaD. T.mogło być postrzegane przez bliżej nieokreślona liczbę osób. Po trzecieM. M. (4)był osobą w istocie postronną, niezaangażowaną w konflikt pomiędzy oskarżonym iK. B. (1), co przekonuje, że jego zachowanie było bez powodu, z rażącym lekceważeniem porządku prawnego
W ocenie Sądu oskarżony popełnił pozostałe przestępstwa także w zamiarze bezpośrednim nagłym wiedząc, że je popełnia i chcąc tego. Wiedział, że woląK. B. (1)miał pozostać na zewnątrz biura, lecz się do tego nie zastosował. Świadomie groził pozbawieniem życia pokrzywdzonemu i w ramach zemsty zniszczył znajdujący się w jego biurze sprzęt biurowy. W tych okolicznościach wyrażone zapatrywanie Sądu na tę kwestii wydaje się całkowicie uzasadnione.
Jako osoba zdrowa, oskarżony był zdolny do ponoszenia winy w sprawie.
W tej sytuacji Sąd uznał jego winę i sprawstwo oskarżonego za udowodnioną.
Wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe pozbawienia wolności, Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności o jakich mowa wart. 53 i n. k.k.a także przedstawione poniżej okoliczności obciążające i łagodzące, a w szczególności baczył by orzeczona kara była adekwatna do stopnia winy oskarżonego.
Jako okoliczność obciążająca Sąd potraktował działanie oskarżonego w warunkach chuligańskich i z przewagą siły (co do czynu z art. 157 § 2k.k.), bez powodu i grożąc popełnieniem najcięższego z możliwych przestępstw.
Jako okoliczność łagodzącą wymiar kary Sąd potraktował dotychczasowa niekaralność oskarżonego oraz to, że częściowo przyznał się do zarzucanych mu czynów i wyraził chęć dobrowolnego naprawienia szkody.
Ustalając wymiar kar Sąd położył nacisk na indywidualne jej oddziaływanie. Kara jest to dolegliwość kryminalna za popełniony czyn, będąca sprawiedliwą odpłatą wymierzoną w imieniu Państwa przez Sąd. W ocenie Sądu sprawiedliwa i nieuchronna kara uświadomi oskarżonemu nieopłacalność naruszenia porządku prawnego poprzez konsekwencje podejmowanego działania. Ze wskazanych powyżej okoliczności wynika, że wymierzona kara wyroku spełni cele stawiane jej przez Ustawę i zapobiegnie popełnianiu przez oskarżonego przestępstw w przyszłości.
Sąd uwzględnił także stopień społecznej szkodliwości poszczególnych czynów, który określił jako średni (z jednej strony zamiar bezpośredni, charakter chuligański, lecz z drugiej stosunkowo niewielkie szkody na zdrowiu i w mieniu pokrzywdzonych osób) oraz potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Kara łączna wymierzonaD. T.przy przyjęciu zasady asperacji, także w sposób właściwy uwzględnia związek przedmiotowo – podmiotowy zachodzący pomiędzy poszczególnymi czynami. Bliskość czasu i tożsamość miejsca zdarzenia z jednej strony, z drugiej zaś mimo wszystko inne dobra prawne naruszone tymi przestępstwami oraz wobec różnych pokrzywdzonych stanowisko to z pewnością uzasadniają.
Mając na uwadze fakt dotychczasowej niekaralności oskarżonego i ustabilizowane życie Sąd zadecydował o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności, uznając, że okres 3 lat będzie wystarczającym i zarazem koniecznym do osiągnięcia celu niniejszego postępowania oraz przekonania się o trafności pozytywnej prognozy przyjętej przez Sąd wobec osoby oskarżonego.
Jako że oskarżyciel posiłkowy złożył w trybieart. 46 § 1 k.k.wniosek o zobowiązanie oskarżonego do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody Sąd, uwzględniając go, zasadził na rzecz(...), tj. firmy, której właścicielemK. B. (1), kwotę 2443,12 zł.
Ponadto z uwagi na fakt, że czyn zart. 157 § 2 k.k.miał charakter chuligański Sąd zasądził na rzeczM. M. (1)1000 złotych tytułem nawiązki. Kwota ta będzie sprawiedliwą odpłatą za doznaną przez pokrzywdzonego krzywdę wywołaną zachowaniem oskarżonego.
Sąd w oparciu oart. 616 § 1 k.p.k.zasądził także rzeczywistą kwotę jaką oskarżyciele ponieśli w związku z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów powołanych wyroku i obciążył nimi oskarżonego, zwalniając jednocześnie z konieczności uiszczenia dodatkowej opłaty.