Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 3/15
Data wyroku: 2015-03-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Kamiński
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji, Środki Karne
Podstawa prawna: art. 178a§4kk

Sygn. akt VIII Ka 3/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SO Krzysztof Kamiński
Protokolant Aneta Chardziejko
przy udziale prokuratora Ewy Minor-Olszewskiej, po rozpoznaniu w dniu 12.03.2015 r. sprawyJ. J.oskarżonego o czyn zart. 178a§4 k.k.na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach z dnia 13 listopada 2014 r. (sygn. akt VIII K 305/14):
I. Wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:
1. podwyższa wymiar orzeczonej wobec oskarżonego grzywny (pkt III części dyspozytywnej) do 150 (stu pięćdziesięciu) stawek;
2. podwyższa wymiar orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do 4 (czterech) lat.

II
W pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną.

III. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150-zł. (stu pięćdziesięciu złotych) tytułem opłaty za obie instancje i obciąża go pozostałymi kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 50-zł. (pięćdziesięciu złotych).

UZASADNIENIE
J. J.został oskarżony o to, że w dniu 8 września 2014 roku o godz. 9,58 wM.naul. (...)prowadził motorowermarki J.onr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości 1,23 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym czynu tego dopuścił się będą wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem sądu sygn. akt VIII K 340/12 w związku ze skazaniem za przestępstwo, tj. o czyn zart. 178a§4 k.k.
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 roku, sygn. akt VIII K 305/14 oskarżonegoJ. J.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawieart. 178a§4 k.k.skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 69§1, 2 i 4 k.k.,art. 70§1 pkt 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata.
Na podstawieart. 71§1 k.k.wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny równoważna jest kwocie 10 (dziesięć) złotych.
Na podstawieart. 42§2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat.
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 230 (dwieście trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami procesu w kwocie 70 (siedemdziesiąt) zł.
Powyższy wyrok, na podstawieart. 425§1 i 2 k.p.k.,art. 444 k.p.k.zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego prokurator i na zasadzieart. 427§1 i 2 k.p.k.,art. 438 pkt 4 k.p.k.iart. 437§1 i 2 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonegoJ. J.w stosunku do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu poprzez orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat oraz orzeczenie kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł, co powoduje, iż wobec znacznego stanu nietrzeźwości oskarżonego w chwili czynu oraz jego poprzedniej dwukrotnej karalności za przestępstwa podobne jak również kierowania pojazdem w okresie obowiązywania orzeczonego przez Sąd zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych całokształt wymiaru kary nie uwzględnia w sposób należyty winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu oraz nie spełnia celów kary w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej.
Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze poprzez orzeczenie wobec oskarżonegoJ. J.środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat oraz kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora jest zasadna o tyle, o ile doprowadziła do podwyższenia wymiaru środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz kary grzywny, chociaż w tym ostatnim przypadku nie w zakresie postulowanym przez rzecznika oskarżenia.
Na wstępie stwierdzić należy, że nie każda różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut „rażącej niewspółmierności” kary w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. Niewspółmierność rażąca to znaczna, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną (m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2003 r., II AKa 163/03, OSA 2003/11/113).
Należy zgodzić się z rzecznikiem oskarżenia, że orzeczona przez Sąd I instancji kara, rozumiana jako całokształt kar i środków karnych, jest niewspółmierna w stopniu nieakceptowanym. Powodem tego jest nienależyte uwzględnienie dyrektyw wymiaru kary przy orzekaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz kary grzywny.
Przede wszystkim należy zgodzić się z apelujący, że orzeczona przez Sąd I instancji kara grzywny jest karą nie tylko nieadekwatną do stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości czynu ale nadto nie uwzględnia sytuacji materialnej i „życiowej” oskarżonego.J. J.prowadzi duże (o powierzchni 15 ha), zmechanizowane (ciągnik, maszyny rolnicze) gospodarstwo rolne (pomagają mu w tym rodzice), z którego osiąga dochód – jak sam wskazał – ok. 1.500-zł. miesięcznie. Oskarżony jest kawalerem, nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu i jest nadto właścicielem samochodu m-kiV. (...).
Należy zgodzić się z apelującym, że w realiach niniejszej sprawy (nadto przy warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności) orzeczona wobec oskarżonego kara grzywny jest rażąca łagodna i nie będzie w stanie spełnić swoich celów, zwłaszcza w zakresie wychowawczym. Dlatego w pełni uzasadniony jest postulat jej podwyższenia, przy czym – zdaniem Sądu Okręgowego – do wysokości 1.500-zł., tj. odpowiadającej deklarowanemu przez oskarżonego miesięcznemu dochodowi. Kara grzywny w tej wysokości uwzględnia dyrektywy, o których mowa wart. 42§1 i 2 k.k.i tym samym winna spełnić pokładane w niej cele.
Dlatego orzeczono, jak w pkt. I ppkt 1 sentencji niniejszego wyroku.
Wymiar środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów winien być wprost proporcjonalny do stopnia zagrożenia ze strony kierującego dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym (videart. 42§1 i 2 k.k.). Stopień ten określają przede wszystkim okoliczności czynu, w tym stężenie alkoholu we krwi kierującego (wydychanym powietrzu) oraz dotychczasowa karalność oskarżonego za podobne czyny.
Sąd I instancji orzekając środek karny w postaci 2-letniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, nie uwzględnił w stopniu akceptowalnym w/w okoliczności.
OskarżonyJ. J.kierował motoroweremmarki J.w godzinach przedpołudniowych w stanie nietrzeźwości przekraczającym prawie pięciokrotnie dopuszczalną prawem normę (videart. 115§16 pkt 1 k.k.). Tak wysokie stężenie alkoholu w stopniu znacznym ogranicza możliwości percepcyjne i ruchowe kierowcy i powoduje realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Co więcej,J. J.był już dwukrotnie karany za czyny zart. 178a§1 k.k.Okoliczność ta dowodzi, że jego zachowanie,notabene– jak słusznie zauważa prokurator – nie spowodowane nagłą sytuacją, która uzasadniałaby konieczność takiego postępowania, nie miało charakteru incydentalnego, co musi mieć istotny wpływ na ocenę stopnia zagrożenia z jego strony dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Wskazane wyżej powody uzasadniają orzeczenie omawianego środka karnego w wymiarze znacznie wyższym, niż w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Dlatego, podzielając stanowisko prokuratora wyrażone we wniosku apelacyjnym, należało orzec, jak w pkt. I ppkt 2 sentencji niniejszego wyroku.
Nie stwierdzając innych nieprawidłowości w zakresie orzeczonej kary (zgodnie zart. 447§2 k.p.k.apelację co do kary uważa się za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych), należało orzec, jak w pkt. II sentencji niniejszego wyroku.
O opłacie orzeczono na mocyart. 3 ust. 1w zw. zart. 10 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223), zaś o pozostałych kosztach sądowych na podstawieart. 636§1 k.p.k.Na pozostałe koszty sądowe złożyły się:
- koszt uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 30-zł. (art. 618§1 pkt 10 k.p.k.w zw. z §3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego/Dz. U. 2014 r. poz. 861/);
- koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20-zł. (art. 618§1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym/Dz. U. z 2013 r., poz. 663 j.t./).