Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 415/15
Data wyroku: 2015-09-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 119§1 kw

Sygn. akt VI Ka 415/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 września 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :
Przewodniczący – Sędzia  SO Tomasz Skowron
P rotokolant  Konrad Woźniak
po rozpoznaniu w dniu 25 września 2015 roku
sprawyM. Z.ur. (...)wK.
s.K.,D.z domuW.
obwinionego z art. 11 § 1 kw w zw. z art. 119 § 1 kw
z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II W 1858/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoM. Z.,

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 80 złotych.

Sygn. akt VI Ka 415/15

UZASADNIENIE
M. Z.obwiniony został o to, że w dniu 01 października 2013 roku około godz. 16:20 wP., woj.(...), w okolicyR.na drodze leśnej z baku pojazdumarki L. (...)usiłował dokonać kradzieży 10 litrów paliwa w postaci ON o wartości 56,65 zł, czym działał na szkodęP. S., tj. o czyn z art. 11 § 1 k.w. w zw. z art. 119 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r. w sprawie o sygn.. IIW 1858/14:

I
uznał obwinionegoM. Z.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku przyjmując, iż usiłował on dokonać kradzieży nie więcej niż 10 litrów paliwa w postaci ON o wartości 56,65 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął bowiem został zatrzymany przez właściciela ciągnika, tj. wykroczenia z art. 11 § 1 k.w. w zw. z art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 11 § 3 k.w. wymierzył mu karę 300 /trzystu/ złotych grzywny;

II
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.o.w. zasądził od oskarżonegoM. Z.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoP. S.kwotę 252 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

III
na podstawieart. 118 § 1 k.p.o.w. w zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniazasądził od obwinionegoM. Z.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu opłatę w wysokości 30 zł.

Apelację od powyższego wyroku złożył obwiniony, który zarzucił:

1
W zakresie ustalenia przez Sąd stanu faktycznego sprawy – błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegających na ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegających na twierdzeniu, że:

- „…Pracownicy firmy pokrzywdzonego o dokonywanie kradzieży podejrzewali obwinionegoM. Z.…”, albowiem z treści zeznań świadków – pracowników pokrzywdzonego, takie informacje nie mogą wynikać, ponieważ w sprawie nie zeznawali pracownicy pokrzywdzonego, nie wynika to również pośrednio z zeznań innych świadków, poza kolegą zaprzyjaźnionym z pokrzywdzonym, tj.M. W. (1), który nota bene wiadomości te miał jedynie od pokrzywdzonego;
- „… Na polecenieM. W. (1)obwinionyM. Z.wlał spuszczone paliwo do baku ciągnika …”, albowiem z treści zeznań i pokrzywdzonego, jego siostry oraz obwinionego wynika, iż to pokrzywdzonyP. S.miał wlać paliwo do baku ciągnika, albowiem jak zeznał sam pokrzywdzony, obwiniony nie był w stanie tego uczynić, zwłaszcza w sytuacji gdy obwiniony został tak mocno pobity przez pokrzywdzonego, nadto miał złamaną rękę, co wyklucza w zasadzie możliwość podniesienia kanistra z nie mniej niż 10 l paliwa i wlać to paliwo jedną ręką, co miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania zarówno pokrzywdzonego, jak i świadkaM. W., które jednak wzajemnie się wykluczają w podanym powyżej zakresie.
- Obwiniony miałby dokonać usiłowania kradzieży paliwa w ilości nie mniej niż 10 l, podczas gdy sam pokrzywdzony twierdził, iż obwiniony miał powiedzieć, że przyjechał sobie spuścić „piątkę ropy”,
- ŚwiadekM. W. (1)nie miał powodów, aby pomawiać obwinionego, podczas gdy oczywistym jest, że w zaistniałej sytuacji , gdy pokrzywdzony dotkliwie pobił obwinionego, co zresztą widział sam świadek, to jedyną linią obrony prezentowaną przezP. S., „usprawiedliwiającą” takie zachowanie było oskarżenieM. Z.o kradzież paliwa, którą to linię obrony przedstawił również i świadekM. W. (1);
2. W zakresie oceny materiału dowodowego oraz zasad procedowania, naruszenie prawa procesowego poprzez:
- błędną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadkaM. W. (1)i pokrzywdzonegoP. S., albowiem, wbrew twierdzeniom Sądu Rejonowego, zeznania te nie korespondują ze sobą, tym samym nie można uznać je za wiarygodne,
- błędną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadkaM. W. (1), w zakresie, w jakim zdaniem Sądu świadczyły one o wiarygodności świadka, albowiem miał on zeznawać o zachowaniu pokrzywdzonego względem obwinionego iM. G.w sposób zbieżny z zeznaniami świadkaM. G.i wyjaśnieniami obwinionego, albowiem, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, zeznania te nie były zbieżne, ponieważ zarówno obwiniony, jak iM. G.konsekwentnie twierdzili, iżP. S.uderzył obwinionego pałką w głowę, tymczasemM. W.tych okoliczności nie potwierdził, a wręcz im zaprzeczył, co stoi zresztą w sprzeczności z ustaleniami Sądu Rejonowego poczynionymi w sprawie o sygn. akt IIK 685/14 toczącej się m. in. PrzeciwkoP. S., a których to ustaleńP. S.nie kwestionował, tym samym, nie sposób uznać, iżM. W. (1)jest w niniejszej sprawie wiarygodnym świadkiem;
- naruszenie zasady wynikającej z treściart. 4 kpkpoprzez zupełne pominięcie przez Sąd Rejonowy okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, w szczególności faktu, iżM. Z., tego dnia, nie pojechał do lasu kraść paliwa, a jak konsekwentnie twierdził wraz zM. G.na grzybny, czego nie można zanegować jedynie poprzez twierdzenie Sądu, iż na grzybyM. G.nie poszedłby w ubraniu garniturowym, albowiem o ile dziwna może się wydawać ta okoliczność, to równie dziwnym, byłoby zachowanieM. G.polegające na pójściu do lasu zM. Z., aby ukraść paliwo;
- naruszenie zasady wyrażonej w treściart. 5 § 2 kpkpoprzez nie rozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść obwinionego, skoro nie można było w realiach niniejszej sprawy ustalić ile paliwa było w baku pojazdu, tym samym nie sposób uznać czy w ogóle było tam jakieś paliwo, skoro jak twierdzi zarówno obwiniony, jak i pokrzywdzony,P. S.codziennie rano przywoził tylko tyle paliwa, ile było niezbędne, abyM. Z.mógł pracować, przy czym pokrzywdzony nie wykazał abyM. Z.w dniu 1 października 2013 r. nie pracował pojazdem lub pracował w krótszym, niż zwykle czasie, to nie sposób przyjąć, iż w pojeździe znajdowało się jakiekolwiek paliwo, a przecież obwiniony wiedział wówczas, iż wszystkie paliwo zużył, skoro pracował pełną liczbę godzin;
- błędną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadkaA. O., w zakresie, w jakim zdaniem Sądu jego zeznania miały potwierdzić, iż kradzieży paliwa miałby się dopuszczaćM. Z., albowiem po zajściu, kiedy pokrzywdzony miał „przyłapać”M. Z.na kradzieży i w związku z tym go pobić, kradzieże się skończyły, skoro z zeznań świadka wynika, iż o przedmiotowym pobiciu było głośno wśród pracowników i właścicieli firm leśnych i o tym w jaki sposób pokrzywdzonyP. S.„potraktował złodzieja”, co zdaniem obwinionego świadczy jedynie o tym, iż kiedy prawdziwy złodziej dowiedział się o pobiciu „złapanej osoby”, bał się po prostu reakcjiP. S., gdyby został w przyszłości przyłapany na kradzieży;
- błędną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadkaK. W. (2), w zakresie, w jakim Sąd uznał je za konsekwentne, albowiem nie mają one takiego waloru, ponieważ inne zeznania składała świadek w postępowaniu w sprawie IIK 685/14, a inne w przedmiotowej sprawie w zakresie informacji, kto miał wlewać paliwo do baku.
Stawiając powyższe zarzuty obwiniony wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego

ewentualnie

2
Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania.

Sąd okręgowy  zważył co  następuje:

Apelacja obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie. Choć autor apelacji wymienia dwa przepisykodeksu postępowania karnego–art. 4 k.p.k.iart.5§2 k.p.k.w rzeczywistości stawiane obszernie opisane zarzuty dotyczą naruszeniaart. 7 k.p.k., a mianowicie zasady swobodnej oceny dowodów.
Art. 7 k.p.k.( określający zasadę swobodnej oceny dowodów ) stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego
Przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu tylko wtedy, gdy: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), b) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), c) jest wyczerpujące i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Pogląd taki, który Sąd Okręgowy w całości podziela, wyraził Sąd Najwyższy w nadal aktualnym wyroku z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. akt II KRN 199/95 (OSN PiPr 1996/10/10; por. także - wyrok SN z dnia 16 grudnia 1974 r., sygn. akt Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47; wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 r. , sygn. akt WRN 149/90, OSNKW 1991/7-9/41).
Zarzut obrazyart. 7 k.p.k.nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, lecz musi prowadzić do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu I instancji odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych. (por. wyrok SN z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie II KR 355/4, OSNPG 1975/9/84). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może również sprowadzać się wyłącznie do odmiennej oceny materiału dowodowego. Jak wyżej zostało to podkreślone powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego.(por. wyrok SN z dnia 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 1975 r., z. 5, poz. 58). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zaś być wywodzony z błędnej oceny materiału dowodowego, a nie odwrotnie. (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II AKa 120/09, Prok. I Pr. – wkł. 2010/4/28; wyrok SA w Krakowie z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II AKa 73/09, KZS 2009/9/52).
Wniesiona przez obwinionego skarga apelacyjna zawiera typową polemikę z ustaleniami sądu oraz oceną zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. W związku z tym zarzuty, które mają wskazywać na błędy w ustaleniach faktycznych nie mogą okazać się skuteczne. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do wniosku o popełnieniu przez sąd istotnego błędu ustaleń – choć odmienna ocena jest naturalnie prawem apelującego. Zarzut taki powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu w zakresie istotnych ustaleń, nie może się on ograniczać do wskazywania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł, czy środków dowodowych, lecz powinien wskazywać konkretne wady w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. Sąd I instancji czyniąc ustalenia w zakresie rekonstrukcji stanu faktycznego dokonał wszechstronnej i dokładnej analizy przeprowadzonych dowodów, respektującej wymogi stawiane przez wspomniany już wyżej przepisart.7 k.p.k., tym samym ustalenia sądu I instancji jako czyniące również zadość wymogom stawianym przezart.4k.p.k. czyart.5§2k.p.k. nie mogły być poddane ingerencji apelacyjnej, zaś sąd okręgowy nie mógł zajmować odmiennego stanowiska. W takiej sytuacji przeprowadzona przez sąd rejonowy ocena dowodów, jako nie wykraczająca poza granice zakreślone przez reguły prawidłowego rozumowania, nie jest dowolna, jest natomiast logiczna i przekonywująca, a zatem niepodważalna. Podkreślić ponadto należy, że odwołanie od orzeczenia zapadłego w I instancji nie powinno polegać jedynie na ponownym przedstawieniu faktów i motywów rozważonych już przez sąd rejonowy, bo w takim wypadku nie byłoby to rozpoznanie od zapadłego wyroku, a ponowne rozstrzyganie sprawy przez inny sąd, kolejna próba uzyskania orzeczenia pożądanej treści. Apelujący nie przedstawił argumentów, które skutecznie mogły podważyć trafne ustalenia sądu rejonowego, zaś podnoszone zarzuty w tej materii stanowią jedynie wyraz subiektywnego przekonania autora apelacji, nie znajdującego odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy.
Odnosząc powyższe ogólne uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, ze sąd rejonowy dokonał prawidłowej oceny zeznań świadka pokrzywdzonegoP. S.i korespondujących z nimi zeznań świadkaM. W. (1), którą to ocenę sąd okręgowy w pełni akceptuje i nie ma potrzeby w tym miejscu ponownie przytaczać tych samych argumentów. Warto tylko przypomnieć, że pokrzywdzony w niniejszym postępowaniuP. S.został już prawomocnie skazany za pobicie obwinionego właśnie w związku z zaistniałym zdarzeniem. Należy sobie zatem odpowiedzieć co spowodowało tak daleko idącą agresję wobecM. Z.. Trudno sobie wyobrazić aby pokrzywdzony fałszywie pomawiał obwinionego o usiłowanie kradzieży należącego do niego mienia  i jeszcze z tej okazji dopuścił się popełnienia przestępstwa na jego szkodę. Zachowanie pokrzywdzonego zatem było rezultatem podejrzeń, które żywił on wobec obwinionego w związku z wcześniejszymi kradzieżami na jego szkodę i sytuacji zastanej na miejscu w dniu zdarzenia. Trafnie sąd I instancji ocenił również wyjaśnienia obwinionego i zeznania świadkaM. G., który na miejscu zdarzenia przebywał w celu zbierania grzybów będąc ubrany w garnitur i eleganckie obuwie. Skarżący kwestionował również ocenę zeznań świadkówA. O.iK. W. (3). Sąd odwoławczy również w odniesieniu do oceny tych dowodów nie dopatrzył się jakichkolwiek znamion dowolności. Wręcz przeciwnie stwierdzić należy, że również ocena tych dowodów odpowiada kryteriom zart. 7 k.p.k.na marginesie można tylko zaznaczyć, że akurat te dowody nie miały pierwszorzędnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Jeśli chodzi o zarzut obrazyart.5§2k.p.k. podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego, dowodzi braku zrozumienia na czym polega naruszenie zasadyin dubio pro reow procesie karnym. Otóż naruszenie tej reguły ma miejsce jedynie wówczas, gdy sąd orzekający poweźmie wątpliwości, co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i nie mogąc tych wątpliwości usunąć, rozstrzygnie je na niekorzyść oskarżonego. W rozpoznawanej sprawie wątpliwości takie zgłosił jedynie obrońca oskarżonego, nie powziął ich natomiast sąd I instancji. Treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wskazuje bowiem , aby sąd ten przestawił swoje wątpliwości i nie mogąc ich usunąć rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Podnieść również trzeba, iż wyrażona w treściart.5§2 k.p.k.zasada w żadnej mierze nie nakłada na sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego, lecz zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów. Tego rodzaju sytuacja natomiast nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy umożliwił wyciągnięcie jednoznacznych wniosków co do sprawstwa oskarżonego i brak jest w tym zakresie wątpliwości.
w związku z nieuwzględnieniem apelacji wniesionej przez obwinionego Sąd okręgowy na podstawieart. 636§1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.o.w. obciążył go kosztami postępowania odwoławczego, na które składają się: kwota 50 zł. zryczałtowanych wydatków w postepowaniu odwoławczym i 30zł. opłaty.