Sąd Rejonowy w Siedlcach
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII Kp 91/15
Data wyroku: 2015-06-23 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Magdalena Banasiuk
Słowa kluczowe: Zażalenie

Sygn. akt VII Kp 91/15
(1 Ds 2246/14)

POSTANOWIENIE
Dnia 23 czerwca 2015 r.
Sąd Rejonowy w Siedlcach VII Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Magdalena Banasiuk
Protokolant st.sekr.sąd. Agnieszka Kuc
Przy udziale Prokuratora
po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu
w sprawie przeciwkoT. B.podejrzanemu o to, że w dniu 21 listopada 2014 r. w naulicy (...)wS., woj.(...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiR. (...)onr rej.(...)i jadąc prawym pasemulicy (...)w kierunkuulicy (...), nie zachował szczególnej ostrożności w momencie zbliżania się do oznakowanego przejścia dla pieszych i nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu przechodzącemu przez to przejście dla pieszych z lewej na prawą stronę drogi patrząc z miejsca kierowcy pojazduR. (...), w wyniku czego potrącił pieszegoB. S., który wskutek zdarzenia doznał obrażeń ciała w postaci: złamania szyjki kości ramiennej prawej, złamania kości twarzoczaszki: zatoki szczękowej, łuku jarzmowego, kości czołowej i skroniowej po stronie lewej, rany tłuczonej głowy okolicy czołowej lewej, złamania żebra 4 po stronie prawej, które należą do kategorii średnich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający siedem dni tj. o czyn zart. 177 § 1 kk
zażalenia pokrzywdzonegoB. S.na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Siedlcach z dnia 24 lutego 2015 r. o umorzeniu dochodzenia
na podstawieart. 306 § 2 kpkw zw. zart. 465 § 2 kpki w zw. zart. 437 § 1 kpk

p o s t a n a w i a :
zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2015 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Siedlcach umorzył dochodzenie w sprawie przeciwkoT. B.podejrzanego o to, że w dniu 21 listopada 2014 r. w naulicy (...)wS., woj.(...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiR. (...)onr rej.(...)i jadąc prawym pasemulicy (...)w kierunkuulicy (...), nie zachował szczególnej ostrożności w momencie zbliżania się do oznakowanego przejścia dla pieszych i nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu przechodzącemu przez to przejście dla pieszych z lewej na prawą stronę drogi patrząc z miejsca kierowcy pojazduR. (...), w wyniku czego potrącił pieszegoB. S., który wskutek zdarzenia doznał obrażeń ciała w postaci: złamania szyjki kości ramiennej prawej, złamania kości twarzoczaszki: zatoki szczękowej, łuku jarzmowego, kości czołowej i skroniowej po stronie lewej, rany tłuczonej głowy okolicy czołowej lewej, złamania żebra 4 po stronie prawej, które należą do kategorii średnich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający siedem dni tj. o czyn zart. 177 § 1 kk– wobec stwierdzenia, iż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego (art.17 § 1 pkt 2 kpk).
Postanowienie to zaskarżył pokrzywdzonyB. S.. Z treści zażalenia wynika, iż nie zgadza się on z podjętą decyzją i wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i oskarżenieT. B.o popełnienie czynu zart.177 § 1 kk.

Sąd Rejonowy w Siedlcach zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu Prokurator prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i wyciągnął z niego właściwe wnioski.
Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iżT. B.nie miał możliwości uniknięcia wypadku, a bezpośrednią przyczyną zaistniałego wypadku było niebezpieczne zachowanie się pieszegoB. S.tj. jego przemieszczenie na jezdnię w sytuacji, gdy nie istniała możliwość udzielenia mu pierwszeństwa przez kierowcę, nawet po rozpoczęciu gwałtowanego hamowania. Nadto zauważyć należy, iżT. B.poruszał się z prędkością dopuszczalną, co wynika z zeznań jadącego za nim innego kierowcyG. P.oraz wywołanej opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, a jego reakcja nie była spóźniona, w związku z czym nie przyczynił się on do zaistnienia przedmiotowego zdarzenia.
Niezasadne jest twierdzenie skarżącego, iż przechodził przez jezdnię z lewej strony na prawą, patrząc z punktu widzenia kierującego, bowiem opinia biegłego w tym zakresie jednoznacznie wskazuje, iż pokrzywdzony pieszy poruszał się ze strony prawej na lewą w stosunku do jazdy samochodu, bowiem uderzenie pieszego przez nadwozie samochodu nastąpiło od strony bocznej i w lewą część głowy opiniowanego w odległości około 1 metra od prawej krawędzi jezdni.
Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i postanowił jak na wstępie.