Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 764/14
Data wyroku: 2015-08-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Łygas

Sygn. akt II K 764/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 sierpnia 2015 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku Wydział II Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Agnieszka Łygas
Protokolant: Artur Pokojski
przy udziale Prokuratora Prokuratury RejonowejG.-W.wG.E. B.
po rozpoznaniu w dniach: 24 lutego 2015 roku, 28 kwietnia 2015 roku, 25 czerwca 2015 rokui 30 lipca 2015 roku na rozprawie
sprawyP. K., synaD.iA.z domuI., urodzonego dnia8 marca 1989 roku wG.
oskarżonego o to, że:
w dniu 27.08.2013r. w Komisariacie I Policji wG., będąc uprzednio pouczonyo odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zenza, składając zeznanie mające służyć za dowód w toku postępowania w sprawie karnej, co do okoliczności kradzieży z włamaniem pojazdu m-kiO. (...)nr rej. (...)stanowiącego własnośćK. P. (1), zeznał nieprawdę, że w/w pojazd został skradziony w dniu 27.08.2013r. wG.przyul. (...), podczas gdy w rzeczywistości pojazd ten nie został utracony przez niego w wyniku czynu zabronionego,
- tj. o przestępstwo zart. 233 § 1 k.k.
o r z e k a:

I
oskarżonegoP. K.od popełnienia zarzucanego oskarżeniem czynu uniewinnia;

II
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k., kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

Sygnatura akt II K 764/14

UZASADNIENIE
P. K.został oskarżony o to, że:
w dniu 27 sierpnia 2013 roku w Komisariacie I Policji wG., będąc uprzednio pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, składając zeznanie mające służyć za dowód w toku postępowania w sprawie karnej co do okoliczności kradzieży z włamaniem pojazdu markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), stanowiącego własnośćK. P. (2), zeznał nieprawdę, że w/w pojazd został skradziony w dniu 27 sierpnia 2013 roku wG.przyulicy (...), podczas gdy w rzeczywistości pojazd ten nie został utracony przez niego w wyniku czynu zabronionego,
- tj. o przestępstwo zart. 233 § 1 k.k.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 26 sierpnia 2013 roku około godziny 15:00K. P. (2)pożyczyła oskarżonemuP. K.samochód osobowy markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...).
W dniu 26 sierpnia 2013 rokuP. K.poprosił swojego znajomego,M. B. (1), aby ten pożyczył mu swoje(...)onumerze rejestracyjnym (...), gdyż musiał przewieźć rzeczy do innego mieszkania.M. B. (1)zgodził się, samochód zaś dostarczyłP. K.około godziny 21:00 –M. B. (2).
Dowód: zeznania świadkaK. P. (2)k. 15-16, 401-402, 439-440, zeznania świadkaR. R.k. 52, 349, 422- 423, zeznania świadkaM. B. (1)k. 158-160, 398v.-399v., zeznania świadkaM. B. (2)k. 336-337.
W dniu 27 sierpnia 2013 roku około godziny 2:15 funkcjonariusze PolicjiP. W.orazŁ. B.zauważyli przyulicy (...)wG.pojazd markiO. (...). Na miejscu kierowcy siedziałP. K., który zachowywał się nerwowo i obserwował otoczenie. Funkcjonariusze postanowili wylegitymowaćP. K., poinformowali o sytuacji również drugi patrol, tj.R. K.iA. P..
W pewnym momencie z bocznej ulicy do ruchu włączył się samochód markiM. (...), przed nim ruszyłP. K.. Funkcjonariusze podjęli decyzję o sprawdzeniu dokumentów kierujących pod kątem ich prawidłowości i legalności. Oba pojazdy zaczęły przyspieszać i skręciły w drogę leśną. Po dojechaniu do końca drogi asfaltowej, na rozwidleniu drógP. W.iŁ. B.pojechali w lewą stronę, zaś drugi patrol w prawą.
Funkcjonariusz PolicjiR. K.dostrzegł, że w głębi drogi stał porzucony samochód markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)z otwartą klapą. Za nim znajdował się motocyklmarki K. (...)FE onumerze rejestracyjnym (...)oraz samochód markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...).
Po pewnym czasie oskarżonyP. K.wraz z nieustalonym mężczyzną wrócił na miejsce pozostawienia pojazdów, jednakże na widok funkcjonariuszy Policji –R. K.iP. W.– uciekli.
Dowód: zeznania świadkaP. W.k. 10-12, 30-31, 354-356, 357, zeznania świadkaR. K.k. 13-14, 34-36, 356, 423-424, protokoły oględzin k. 2-8, kopia dokumentacji fotograficznej k. 47-50, protokół zatrzymania pojazdów k. 91-95.
W dniu 27 sierpnia 2013 roku około godziny 5:25P. K.zadzwonił doM. B. (1)i oznajmił mu, że ktoś go gonił i musiał porzucić pożyczony samochód.
Następnie około godziny 7:00 w godzinach porannychP. K.wraz z kolegąP. O.przyjechał do domuK. P. (2)wS.i poinformował ją, że pojazd markiO. (...)został skradziony poprzedniego dnia pomiędzy godziną 22:00 a 23:00 zulicy (...)wG..
Dowód: zeznania świadkaK. P. (2)k. 15-16, 401-402, 439-440, zeznania świadkaR. R.k. 52, 349, 422-423, zeznania świadkaM. B. (1)k. 158-160, 398v.-399v.
W dniu 27 sierpnia 2013 roku, niezwłocznie po otrzymaniu informacji odP. K.,K. P. (2)wraz z mężemR. R.udała się do Komisariatu Policji I wG., gdzie złożyła zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa kradzieży na jej szkodę.
Przesłuchany wówczas w charakterze świadkaP. K., pouczonyo odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznał, że w dniu 26 sierpnia 2013 roku około godziny 23:00 zaparkował pojazd markiO. (...)na poboczu w pobliżuulicy (...)wG., udał się następnie w okolice klubu studenckiego, skąd zabrał go kolega. Zeznał także, że w dniu 27 sierpnia 2013 roku około godziny 5:00 ten sam kolega odwiózł go naulicę (...)wG.. Na miejscu zauważył, że nie ma samochodu, toteż poinformował o zdarzeniuK. P. (2), z którą pojechał do Komisariatu I Policji wG.w celu złożenia zawiadomienia o kradzieży pojazdu.
Dowód: zeznania świadkaK. P. (2)k. 15-16, 401-402, 439-440, zeznania świadkaR. R.k. 52, 349, 422-423, zeznaniaP. K.k. 135.
W dniu 29 sierpnia 2013 rokuP. K.został przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa polegającego na tym że o to, w okresie, nie wcześniej niż 26 sierpnia 2013 roku i nie później niż 27 sierpnia 2013 roku wG., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, włamał się (…) do garażu znajdującego się w budynku mieszkalnym przyulicy (...)i zabrał w celu przywłaszczenia motocyklmarki K. (...)FE onumerze rejestracyjnym (...)o wartości 12.000 złotych na szkodęŁ. N., tj. czynu zart. 279 § 1 k.k.
Dowód: postanowienie o przedstawieniu zarzutów k. 37.
OskarżonyP. K.ma obecnie 26 lat. Z zawodu jest monterem kadłubów okrętowych, nie jest jednak nigdzie zatrudniony. Z prac dorywczych uzyskuje dochódw wysokości 2.000 złotych miesięcznie. Jest kawalerem, dobrowolnie łoży na utrzymanie dziecka. Był już karany za przestępstwo zart. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej.
Dowód: oświadczenie oskarżonegoP. K.k. 407-408, informacja z Krajowego Rejestru Karnego k. 77-78.
Przesłuchany w toku postępowania przygotowawczego oskarżonyP. K.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
Na rozprawie głównej oskarżonyP. K.podobnie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że nie do końca zrozumiały jest dla niego zarzut składania fałszywych zeznań, gdyż zostawił samochód, wrócił i już go nie było, nikt nie zostawił informacji, że samochód znajduje się na komisariacie. Kiedy właścicielka pojazdu zdecydowała się zgłosić jego zaginięcie, udał się z nią na komisariat.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoP. K.k. 39-41, 408-410.

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w szczególności na podstawie zeznań świadkówK. P. (2)orazP. W.iR. K.. Zeznania świadkaM. B. (1)orazK. P. (2)iR. R.pozwoliły ustalić, że pojazdy markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)oraz markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)znajdowały się w dniu 26 sierpnia 2013 rokuw posiadaniu oskarżonegoP. K.. Dokument w postaci wykazu połączeń przychodzących i wychodzących z numeru telefonu oskarżonegoP. K.służył ocenie wiarygodności świadkówK. P. (2)iM. B. (1)oraz samego oskarżonego.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoP. K.w części, w jakiej wyjaśnił, że pożyczył odK. P. (2)samochód osobowy markiO. (...). Za niezgodne ze stanem faktycznym Sąd uznał natomiast wyjaśnienia oskarżonegoP. K., że w dniach 26-27 sierpnia 2013 roku nie pożyczał samochodu markiM. (...)odM. B. (1)oraz że nie dzwonił do niego z prośbą o dodatkowy komplet kluczy. Wyjaśnienia w tej części pozostają bowiem w sprzeczności zarównoz zeznaniami świadkaM. B. (1), jak i pierwszymi zeznaniami świadkaM. B. (2)złożonymi w dniu 31 grudnia 2013 roku (k. 335-336). Z relacji tych świadków wynika bowiem, że w dniu 26 sierpnia 2013 rokuM. B. (1)pożyczył oskarżonemuP. K.swój samochód, który dostarczyłM. B. (2). Sąd nie dał wiary także wyjaśnieniom w zakresie okoliczności pozostawienia samochodu markiO. (...)wG.przyulicy (...). OskarżonyP. K.wyjaśnił, że użytkował samochód już dzień lub dwa dni przed zdarzeniem, „to była kwestia dni”(k. 408) podczas gdy z zeznań świadkówK. P. (2)iR. R.wynika, że pożyczyli mu auto w dniu 26 sierpnia 2013 roku, a już 27 sierpnia 2013 roku około godziny 7:00 oskarżony poinformował ich o zaginięciu samochodu. OskarżonyP. K.wybiórczo relacjonuje pewne fakty, a mianowicie pamiętał, że przyjechał po niego w okolice akademikówP. O., oskarżony spożywał wówczas alkohol, jednak potrafił wyjaśnić powodu przybycia naulicę (...). Najpierw bowiem wyjaśnił, że „był chyba umówiony z jakimś znajomym”,następnie, że nie był u nikogo, bo się spóźnił i nikogo nie został (k. 408-409), nie wskazując przy tym danych żadnych osób, z którymi miał się spotkać.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaK. P. (2)w całości. Świadek bowiem konsekwentnie i spójnie przedstawiała przebieg zdarzeń w dniach 26 sierpnia 2013 roku i 27 sierpnia 2013 roku. Zeznania na okoliczność pożyczenia samochodu markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), informacji o jego zaginięciu i zawiadomienia o tym Policji są zgodne zarówno z zeznaniami świadkaR. R., jak i wyjaśnieniami oskarżonegoP. K..
Sąd oparł się na zeznaniach świadkówR. K.iP. W.w zakresie niezbędnym dla poczynienia istotnych ustaleń stanu faktycznego. Świadkowie ci zgodnie zeznali, że w dniu 27 sierpnia 2013 roku w okolicachulicy (...)wG.jechali za samochodami markiM. (...)iO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), które następnie zostały porzucone. Świadkowie podczas okazania rozpoznali oskarżonegoP. K.. Do podjęcia interwencji skłoniło świadkaP. W.nietypowe zachowanie oskarżonego. Widział go bowiem na miejscu kierowcy w samochodzie markiO. (...), a następnie gdy wrócił na miejsce pozostawienia samochodu. Natomiast fakt, że zeznania świadków złożone na rozprawie w dniu 23 maja 2014 roku nie były już stanowcze i kategoryczne w takim stopniu jak te złożone w toku postępowania przygotowawczego, nie pozbawia ich mocy dowodowej. W ocenie Sądu była to naturalna konsekwencja upływu czasu (pomiędzy zeznaniami upłynął ponad rok) oraz charakteru wykonywanego zawodu. Zeznania świadków znajdują potwierdzenie w protokołach oględzin tych pojazdów oraz okazania rzeczy, z których wynika, że samochody te zostały rozpoznane odpowiednio przezM. B. (1)i oskarżonegoP. K..
Sąd przyznał walor wiarygodności zeznaniom świadkaM. B. (1), które potwierdzają relację świadkaM. B. (2)przedstawioną w dniu 31 grudnia 2013 roku. Wprawdzie godziny połączeń telefonicznych podane przez świadkaM. B. (1)odbiegają od tych ujawnionych w wykazie, jednakże różnice te są nieznaczne i nie zniekształcają rzeczywistego stanu rzeczy. Świadek zeznał, że oskarżony zadzwonił do niego i oznajmił mu, że porzucił samochód, gdyż ktoś go gonił. Z kolei świadekM. B. (2)podał, iż w dniu 27 sierpnia 2013 roku w godzinach popołudniowych brat –M. B. (1)– poinformował go, że samochód jest zabezpieczony, bo „P.zrobił jakieś włamanie”(k. 336-337).
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaR. R.w części, w jakiej zeznaje, że wraz z żoną,K. P. (2), pożyczył oskarżonemu samochód oraz że następnego dnia oskarżonyP. K.poinformował go, że samochód został skradziony. Zgodnez zeznaniami świadkaK. P. (2)i wyjaśnieniami oskarżonego są także zeznania świadkaR. R.na okoliczność zgłoszenia utraty samochodu w komisariacie Policji wG.w dniu 27 sierpnia 2013 roku.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaM. B. (2)złożonym w toku postępowania przygotowawczego w dniu 31 grudnia 2013 roku (k. 335-337), które są zbieżne z zeznaniami świadkaM. B. (1). Świadek wskazał bowiem, że w sierpniu brat poprosił go, żeby pojechał doP. K.i zostawił mu samochód, co też uczynił, natomiast swój samochód pożyczyłM. B. (1). Dalej świadek podał, iż następnego dnia w godzinach popołudniowychM. B. (1)powiedział, mu że jego samochód został zabezpieczony. Sąd odmówił natomiast waloru wiarygodności zeznaniom świadkaM. B. (2), złożonym na rozprawie w sprawie o sygnaturze akt XI K 11/14 przed Sądem Rejonowym Gdańsk-Północ w Gdańsku w dniu 25 marca 2014 roku (k. 350-351). Świadek zaprzeczył wówczas, aby przekazywał samochód oskarżonemuP. K., zeznał, że był to innyP.. Zeznania te pozostają w sprzeczności z zeznaniami świadkaM. B. (1). Ponadto świadekM. B. (2)zmienił w swoich zeznaniach jedynie nazwisko kolegi brata i nie zaprzeczył pozostałym okolicznościom, co potęguje wątpliwości co do ich wiarygodności w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym.
Zeznania świadkówM. M.,A. S.iB. T.służyły do ustalenia warunków przeprowadzenia okazania. Wynika z nich, że zarówno osoby przybrane do czynności okazania jak i oskarżonyP. K.były w podobnym wieku, o zbliżonym wzroście i wadze, każdy miał krótkie włosy i tatuaż.
Zeznania świadkaA. W.nie miały istotnego znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych. Zeznał on bowiem jedynie na okoliczność sprzedażyM. B. (1)w dniu 26 sierpnia 2013 roku samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Podobnie zeznania świadkówB. J.iD. N.nie dotyczyły zasadniczego rysu zdarzenia i nie miały wpływu na rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy.
Sąd dał wiarę zgromadzonym i ujawnionym w sprawie dowodom w postaci protokołów: oględzin samochodu osobowego markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...), samochodu osobowego markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), motocyklamarki K. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i ich zatrzymania, zatrzymania oskarżonegoP. K., kopii dokumentacji fotograficznej, informacji z Krajowego Rejestru Karnego oraz wykazu połączeń, ponieważ zostały sporządzone przez osoby posiadające do tego kompetencje, z mocy upoważnienia ustawowego, w przepisanej formie. Ponadto dokumenty te nie budziły żadnych wątpliwości Sądu, ich prawdziwości nie kwestionowała także żadna ze stron. Pozostałe dowody rzeczowe nie miały znaczenia dla poczynienia ustaleń w granicach czynów zarzucanego oskarżonemuP. K..
W świetle dokonanych ustaleń faktycznych i przeprowadzonej oceny dowodów Sąd uznał, że prawidłowa ocena zachowania oskarżonegoP. K.skutkuje koniecznością uniewinnienia wymienionego od popełnienia czynu zart. 233 § 1 k.k., bowiem jego działanie należy postrzegać w ramach przysługującego podejrzanemu prawa do obrony, co stanowi kontratyp wyłączający przestępność zarzucanego czynu.
Sytuacja prawna świadka, dopuszczającego się w podobnych warunkach procesowych, czynu określonego wart. 233 § 1 k.k.była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego. W uchwale z dnia 20 czerwca 1991 roku I KZP 12/91 Sąd Najwyższy stwierdził, że nie jest dopuszczalne skazanie sprawcy fałszywych zeznań za przestępstwo określone wart. 247 § 1 k.k. z 1969 roku, jeżeli w postępowaniu karnym,w którym występował jako oskarżony, złożył je uprzednio w charakterze świadka, co do okoliczności związanych z zarzucanym mu czynem. W uchwale z dnia 20 września 2007 roku I KZP 26/07 Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że nie popełnia przestępstwa fałszywych zeznań kto umyślnie składa nieprawdziwe zeznania dotyczące okoliczności mających znaczenie dla realizacji jego prawa do obrony. Przytoczone poglądy Sąd Najwyższy konsekwentnie podtrzymał w wyroku z dnia 12 lutego 2009 roku III K 339/08i w postanowieniu z dnia 22 września 2008 roku IV KK 241/08. W rezultacie jeśli w związku z określonym zdarzeniem historycznym zachodzą podstawy do pociągnięcia danej osoby do odpowiedzialności karnej, to nie można jej zarazem stawiać zarzutu złożenia fałszywych zeznań, dotyczących przebiegu tego zdarzenia, nawet wtedy, gdy doszło do przesłuchania przed zebraniem dowodów uzasadniających postawienie zarzutu popełnienia przestępstwa. W takiej sytuacji zeznania tej osoby zawsze mają znaczenie dla realizacji jej prawa do obrony (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2009 roku V KK 25/09). Uznać należy, że świadekP. K., występujący następnie w roli podejrzanego i oskarżonegoo popełnienie przestępstwa zart. 279 § 1 k.k., mógł i realizował przysługujące mu prawo do obrony, zachowując się̨ w sposób korzystny dla swojej sytuacji procesowej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2008 roku III KK 339/08).
P. K.oskarżony został o złożenie fałszywych zeznań w sytuacji procesowej, w której obiektywnie groziła mu odpowiedzialność karna za zachowanie w toku zdarzenia, które relacjonował. Chociaż w momencie, kiedy złożył on zeznania, nie wszczęto jeszcze postępowania w sprawie dokonania przestępstwa kradzieży z włamaniem, oskarżony miał podstawy przypuszczać, że postępowanie o ten czyn zostanie wszczęte. Obawa ta była tym bardziej uzasadniona, gdy zważyć, że oskarżonyP. K.miał świadomość, że funkcjonariusze Policji widzieli jego ucieczkę, a w wyniku jednego zdarzenia utracił posiadanie nad dwoma pożyczonymi dzień wcześniej samochodami. Zgodnym z zasadami logicznego rozumowania jest zatem wniosek, że oskarżony złożył fałszywe zeznania właśnie po to, by uwiarygodnić swoją wersję zdarzenia i w ten sposób uniknąć lub choćby złagodzić grożącą mu odpowiedzialność karną.
W rozpoznawanej sprawie nie ma znaczenia, że w dacie złożenia fałszywych zeznań przezP. K.nie wszczęto jeszcze postępowania karnego w sprawie kradzieżyz włamaniem na szkodęŁ. N.. Istotne jest to, że oskarżony miał podstawy przewidywać, że może zostać pociągnięty do odpowiedzialności karnej za wspomniane przestępstwo. Prawo do obrony, gwarantowane wart. 42 ust. 2 Konstytucji RP, przysługuje bowiem sprawcy czynu niezależnie od faktu wszczęcia postępowania i jego stadium. Zasadę prawa do obrony w polskim procesie karnym statuuje przede wszystkimart. 6 k.p.k.Jedną z gwarancji tak rozumianego prawa do obrony jest ustanowione wart. 175 § 1 k.p.k.prawo oskarżonego do milczenia w procesie, wyrażające się w uprawnieniu do odmowy odpowiedzi na poszczególne pytania lub do odmowy składania wyjaśnień, a także przepisart. 74 § 1 k.p.k., zgodnie z którym oskarżony (podejrzany) nie ma obowiązku dowodzenia swojej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Powołując się zatem na spójność systemu prawnego, w kontekście wspomnianych powyżej uprawnień procesowych sprawcy przestępstwa (prawa do obrony i wolności od samooskarżania), i racje wykładni systemowej, przyjąć w konsekwencji należy, że jeżeli ustawodawca uznał, że oskarżony (podejrzany) nigdy nie odpowiada za występek fałszywych zeznań zart. 233 § 1 k.k.(zawarte w dyspozycji tego przepisu określenie: „kto składając zeznanie” jednoznacznie wyłącza go z zakresu unormowania tego przepisu), to trzeba też uznać, że wyłączenie bezprawności dotyczy również każdych zeznań złożonych w toku przesłuchania w charakterze świadka dotyczących jego zachowania stanowiącego przestępstwo, co jest realizacją przezeń prawa do obrony. Uznanie w takich okolicznościach odpowiedzialności karnej takiej osoby za występek zart. 233 § 1 k.k.stanowiłoby, w istocie, pozbawienie jej fundamentalnego prawa do nieobwiniania się i niedostarczania dowodów przeciwko sobie. Jeśli zatem w związku z określonym zdarzeniem zachodzą podstawy do pociągnięcia danej osoby do odpowiedzialności karnej, to nie można jej zarazem stawiać zarzutów złożenia fałszywych zeznań dotyczących przebiegu tego zdarzenia, nawet wtedy, gdy doszło do przesłuchania przed zebraniem dowodów uzasadniających postawienie zarzutu popełnienia przestępstwa. W takiej bowiem sytuacji zeznania tej osoby zawsze mają znaczenie dla realizacji jej prawa do obrony (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2012 roku II AKa 351/12). Stąd też pouczenie o treściart. 183 § 1 k.p.k.nie może być podstawą przypisania takiej osobie sprawstwa występku złożenia fałszywych zeznań, bo chroni ją przed odpowiedzialnością karną pozaustawowy kontratyp działania we własnej obronie (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2007 roku I KZP 26/07).
Osoby, które złożyły fałszywe zeznania z obawy przed grożącą im odpowiedzialnością karną mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności karnej wtedy, gdy zeznania takie złożyły w toku ich przesłuchania poza własnym procesem karnym, a więc poza granicami działania ich prawa do obrony, albo we własnym procesie, ale co do okoliczności nie związanych z zarzuconym im czynem będącym przedmiotem rozpoznania. Taka sytuacja nie zachodzi jednak w rozpoznawanej sprawie. Okoliczności dotyczące utraty pojazdu markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)oraz tego, gdzie był oskarżonyP. K.w dniu 26 sierpnia 2013 roku i 27 sierpnia 2013 roku i co wówczas robił, pozostają w ścisłym związku z zarzutem popełnienia przestępstwa kradzieży z włamaniem na szkodęŁ. N.. Funkcjonariusze podążali bowiem za pojazdem markiO. (...), a następnie ujawnili motocykl należący doŁ. N.w pobliżu pozostawionego samochoduO. (...), któryK. P. (2)pożyczyła dzień wcześniej oskarżonemu. Złożenie fałszywych zeznań miało umożliwić oskarżonemuP. K.uniknięcie samodenuncjacji. Aktywna postawa w toku postępowania i decyzja o złożeniu fałszywych zeznań najpełniej realizowały prawo do obrony oskarżonego, gdyż odmowa składania zeznań i milczenie, mogłyby zostać odebrane przez organy ścigania jako zatajenie własnego sprawstwa, powodując skoncentrowanie czynności wyjaśniających na osobie oskarżonego.
W konsekwencji, czyn zarzucany oskarżonemuP. K.z uwagi na brak cechy bezprawności nie stanowi przestępstwa, toteż należało oskarżonego od zarzutu jego popełnienia uniewinnić.
Wobec uniewinnienia oskarżonegoP. K.Sąd, na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k., kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Zarządzenia:

1
odnotować w rep. K i kontrolce uzasadnień;

2
doręczyć zgodnie z wnioskiem Prokuraturze RejonowejG.-W.wG.;

3
przedłożyć z apelacją lub za 21 dni po doręczeniu.

SSR Agnieszka Łygas