Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII Pa 231/14
Data wyroku: 2015-07-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Patrycja Bogacińska-Piątek, Joanna Smycz, Jolanta Łanowy
Słowa kluczowe: Świadectwo Pracy
Podstawa prawna: art. 385 k.p.c., art. 97 k.p.

Sygn. aktVIII Pa 231/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lipca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Jolanta Łanowy

Sędziowie:

SO Patrycja Bogacińska-Piątek
SO Joanna Smycz (spr.)

Protokolant:

Iwona Sławińska

po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2015r. w Gliwicach
sprawy z powództwaB. T.
przeciwkoI. W.-Firmie Usługowo-Handlowej (...)wZ.
osprostowanie świadectwa pracy
na skutek apelacjistrony pozwanej
od wyrokuSądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia11 września 2014 r.sygn. aktIV P 415/13
oddala apelację.
(-) SSO Joanna Smycz  (-) SSO Jolanta Łanowy  (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek
Sędzia (spr.) Przewodniczący Sędzia
Sygn. VIII Pa 231/14

UZASADNIENIE
PowódkaB. T.domagała się od pozwanej –I. W.prowadzącej działalność gospodarczą podfirmą Firma Usługowo – Handlowa (...)wZ.sprostowania świadectwa pracy poprzez zmianę podstawy rozwiązania stosunku pracy z powodu ciężkiego naruszenia przez pozwanego pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika tj. na podstawieart. 55 § 11k.p.oraz zmienię pkt 6 świadectwa pracy poprzez usunięcie wpisu „w dniu 12.07.2013 obecność nieusprawiedliwiona” i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Twierdziła, że złożyła pozwanej wypowiedzenie umowy o pracę dnia 14 sierpnia 2013 roku i doszło do rozwiązania łączącego strony stosunku pracy z winy pracodawcy. Natomiast w doręczonym powódce świadectwie pracy z dnia 14 sierpnia 2013 roku pozwana wskazała, że do rozwiązania stosunku pracy doszło na podstawieart. 33 k.p., a nadto w pkt 6 świadectwa pracy umieściła wzmiankę, iż w dniu 12 lipca 2013 roku powódka posiadała nieusprawiedliwiona nieobecność w pracy, mimo że w tym dniu skorzystała z urlopu bezpłatnego zaproponowanego przez pozwaną.B. T.wystąpiła do pozwanej z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy, lecz pozwana odmówiła uwzględnienia tego wniosku.
Pozwana wniosła o oddalenie powództwa. Na uzasadnienie pozwana wskazała, że rozwiązanie stosunku pracy z powódką nie było winą pracodawcy, jako żeB. T.nie pracowała w godzinach nadliczbowych, otrzymała środki ochrony indywidualnej oraz skierowanie na badania lekarskie, których jednak nie wykonała. Z kolei brak wypłaty wynagrodzenia za miesiąc lipiec 2013 roku wynikał, według pozwanej, z ustaleń poczynionych przez strony przy cofnięciu przez pozwaną oświadczenia o rozwiązaniu z powódką stosunku pracy w trybie dyscyplinarnym z dnia 17 lipca 2013 roku.I. W.wskazała również, że w dniu 12 lipca 2013 roku w indywidualnej karcie czasu pracy powódki wpisano UB bez potwierdzenia pracodawcy, a zatem niezgodnie z regulacjąart. 174 k.p.Podała także, że wniosek o udzielenie urlopu bezpłatnego winien zostać złożony w formie pisemnej, a zatem nieobecność w pracy powódki w dniu 12 lipca 2013 roku miała charakter nieobecności nieusprawiedliwionej.
Wyrokiem z dnia 11 września 2014 roku Sąd Rejonowy w Zabrzu nakazał pozwanejI. W., aby sprostowała powódceB. T.świadectwo pracy z dnia 14 sierpnia 2013 roku poprzez: wskazanie w punkcie 3a, że stosunek pracy rozwiązany został na podstawieart. 55 § 11k.p., wykreślenie w pkt. 6 świadectwa pracy informacji o nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy w dniu 12 lipca 2013 roku. Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 60 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Zabrzu kwotę 30 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu, od obowiązku uiszczenia której powódka była zwolniona.
Sąd I instancji ustalił, że powódka z dniem 1 lutego 2013 roku nawiązała stosunek pracy z pozwaną na podstawie umowy o pracę na czas określony do dnia 31 stycznia 2014 roku na stanowisku kierownika budowy w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z ustaleniami Sądu I instancji powódka dniu 21 czerwca 2013 roku złożyła u pozwanej wniosek o udzielenie urlopu wypoczynkowego na okres od dnia 29 czerwca 2013 roku do dnia 13 lipca 2013 roku. Wniosek ten został zaakceptowany przez pracodawcę podpisem złożonym na tym wniosku i firmową pieczątką. Sąd I instancji ustalił, że powódka po powrocie z urlopu na prośbę pracodawcy wypisała wstecznie wniosek o urlop, na druku obowiązującym u pozwanej, wskazując, że czyni to w dniu 27 czerwca 2013 roku oraz, że wnosi o udzielenie urlopu w dniach od 28 czerwca 2013 roku do dnia 11 lipca 2013 roku. Sąd Rejonowy ustalił, że wniosek ten również został zaakceptowany przez pozwaną. Z uwagi na przesunięcie tego urlopu strony uzgodniły, że na dzień 12 lipca 2013 roku powódka weźmie urlop bezpłatny. Według ustaleń faktycznych Sądu I instancji dnia 14 sierpnia 2013 roku powódka w siedzibie pozwanej wręczyła jej pismo z oświadczeniem woli o rozwiązaniu w trybieart. 55 § 11k.p.umowy o pracę. W piśmie wskazała jako przyczyny rozwiązania stosunku pracy ponadnormatywny czas pracy, bez dodatkowego wynagrodzenia lub udzielenia dnia wolnego to jest średnio 30 godzin dodatkowych w dniach od poniedziałku do piątku oraz wszystkie soboty w miesiącu, brak wynagrodzenia za pracę za miesiąc lipiec w wymaganym terminie, brak opłaty składek ZUS w terminie, skierowanie na badania lekarskie „wstępne” wydane po terminie, nie wydanie środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i ubrań roboczych, zachowanie o charakterze mobbingu np. poprzez nieuzasadnione nadmierne kontrolowanie pracy, przy jednoczesnym podważaniu i zmianie na całkowicie odmienne podjętych decyzji. Również ustalono, że w dniu 17 lipca 2013 roku pozwana nosiła się z zamiarem rozwiązania z powódką umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym z winy pracownika, jednakże ostatecznie nie złożyła jej takiego oświadczenia.         Jak ustalił Sąd I instancji w dniu 14 sierpnia 2013 rokuFirma Usługowo – Handlowa (...)wZ.wystawiła powódce świadectwo pracy, które zostało jej przesłane i doręczone dnia 22 sierpnia 2013 roku. W świadectwie pracy pozwana wskazała, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania na podstawieart. 33 k.p.Ponadto w punkcie 6 świadectwa wskazano, że w dniu 12 lipca 2013 roku obecność nieusprawiedliwioną. Pismem z dnia 27 sierpnia 2013 roku powódka wezwała pozwaną do sprostowania świadectwa pracy poprzez wskazanie właściwej podstawy rozwiązania stosunku pracy zart. 55 § 11k.p.oraz wykreślenie informacji o nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy. Jednakże pozwana odmówiła żądaniom powódki pismem doręczonym w dniu 4 września 2013 roku.
Zdaniem Sądu I instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy dał asumpt do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie, które zasadniczo nie był sporne między stronami, a jedynie pozwana kwestionowała zasadność rozwiązania przez powódkę stosunku pracy z winy pracodawcy. Te natomiast okoliczności nie podlegały badaniu w sprawie, bowiem należało jedynie ustalić czy powódka złożyła takie oświadczenie woli i w jakim dniu, ponieważ nawet niezgodne z prawem, czy nieuzasadnione oświadczenie którejkolwiek ze stron stosunku pracy prowadzi do jego rozwiązania. W ocenie Sądu I instancji kolejną kwestią sporną między stronami procesu było zakwestionowanie przez pozwaną faktu udzielenia powódce urlopu w dniu 12 lipca 2013 roku i twierdzenia, że nieobecność powódki w pracy w tym dniu miała charakter nieusprawiedliwiony. Sąd Rejonowy podał, że z akt osobowych powódki bezsprzecznie wynika, że powódka wypisała wniosek urlopowy obejmujący ten dzień, a pracodawca go zaakceptował.
W opinii Sądu I instancji roszczenie powódkiB. T.zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji przyjął, że świadectwo pracy z dnia 14 sierpnia 2013 roku zawiera nieprawidłowe informacje w zakresie sposobu rozwiązaniu stosunku pracy pomiędzy stronami, oraz w punkcie szóstym wskazuje dane, które nie powinny być umieszczone w tej części świadectwa pracy, a nadto jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego powódce został udzielony urlop na dzień 12 lipca 2013 roku. Sąd Rejonowy w Zabrzu wskazał, że powódka dochowała procedury zart. 97 § 21k.p.składając w terminie wniosek o sprostowanie świadectwa pracy.
W ocenie Sądu I instancji oświadczenie woli pracownika, jakim jest oświadczenie składane na podstawieart. 55 § 11k.p.nie wymaga dla swej skuteczności zgody pracodawcy. Tego rodzaju oświadczenie w związku z treściąart. 61 § 1 k.c.mającym zastosowanie poprzezart. 300 k.p.jest złożone innej osobie z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Powódka złożyła oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę pozwanej dnia 14 sierpnia 2013 roku i w tym dniu nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy pomiędzy stronami. Nie uległo wątpliwości Sądu I instancji, że do rozwiązania umowy o pracę nie doszło w trybieart. 33 k.p.zgodnie z którym przy zawieraniu umowy o pracę na czas określony, dłuższy niż 6 miesięcy, strony mogą przewidzieć dopuszczalność wcześniejszego rozwiązania tej umowy za dwutygodniowym wypowiedzeniem, reguluje on bowiem zasady obowiązujące przy wypowiadaniu terminowych umów o pracę. Sąd Rejonowy w Zabrzu podał, że pracodawca może kwestionować wskazane przez pracownika przyczyny rozwiązania umowy w procesie o odszkodowanie przewidziane wart. 611k.p.lubart. 612k.p., a w razie wstrzymania się z wypłatą odszkodowania przewidzianego wart. 55 § 11zdanie drugie k.p.- także w procesie wytoczonym przez pracownika o to odszkodowanie. Wyjaśnił także, że dopiero w razie prawomocnego orzeczenia sądu pracy o odszkodowaniu na rzecz pracodawcy z tytułu nieuzasadnionego rozwiązania przez pracownika umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawieart. 55 § 11Kodeksu pracy(art. 611Kodeksu pracy), pracownik jest obowiązany przedłożyć pracodawcy wydane mu świadectwo pracy w celu uzupełnienia treści tego świadectwa o informację o wydanym orzeczeniu sądu pracy.
Sąd I instancji podniósł, iż pozwana w świadectwie pracy wskazała, że powódka w dniu 12 lipca 2013 roku była obecna w pracy, przy czym jej obecność była nieusprawiedliwiona.
Wskazał również, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy w ust. 6 świadectwa pracy zamieszcza się jedynie informacje uzupełniające związane z należnościami pracownika, wynikającymi ze stosunku pracy, które zostały uznane przez pracodawcę, i niewypłacone pracownikowi oraz jedynie na żądanie pracownika dodatkowe informacje uzupełniające takie jak składniki wynagrodzenia, uzyskane kwalifikacje. Zdaniem Sądu Rejonowego nie jest właściwe zamieszczanie w tym miejscu świadectwa pracy ewentualnych informacji o nieusprawiedliwionych nieobecnościach w pracy. Zarazem Sad I instancji wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w dniu 12 lipca 2013 roku powódka nie miała nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy, bowiem na ten dzień został jej udzielony urlop, który następnie wobec zmiany wniosku o urlop na żądania pozwanej został niejako anulowany, co jednak po udzieleniu urlopu nie mogło mieć miejsca. Zarazem Sąd I instancji podał, że jeżeli pracodawca zawiera w świadectwie pracy nieprzewidziane przez przepisy prawa pracy, zbędne informacje wówczas pracownik może wystąpić o sprostowanie świadectwa pracy.
W apelacji od wyroku pozwanaI. W.zaskarżyła wyrok w całości i zarzuciła mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż zachodzą przesłanki do uwzględnienia żądań pozwu w sytuacji gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego winna prowadzić do wniosków odmiennych.
Pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości, ewentualnie domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Apelująca wskazała, że zaskarżony wyrok został wydany w następstwie dowolnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do przyjęcia, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło wyłącznie z winy pracodawcy. Skarżąca wskazała, że rozwiązanie stosunku pracy nie opierało się na stwierdzeniu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika, gdyż powódka nie pracowała w godzinach nadliczbowych, otrzymała środki ochrony indywidualnej, w tym odzież i ubrania robocze oraz otrzymała skierowanie na badania lekarskie, którego jednak nie wykonała, zaś brak wypłaty wynagrodzenia za miesiąc lipiec 2013r. był wynikiem uzgodnień między stronami.I. W.wskazała również, że wniosek o udzielenie urlopu bezpłatnego winien zostać złożony w formie pisemnej i zaakceptowany przez pracodawcę, czego apelująca nie uczyniła. Tymczasem w części B akt osobowych powódki widnieje jedynie wpis UB bez potwierdzenia pracodawcy. Apelująca argumentowała, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w Zabrzu nie koresponduje ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Sąd II instancji zważył, co następuje:
Apelacja jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe i w ocenie Sądu II instancji nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów. Wskazał, że wyniki postępowania dowodowego zasadniczo nie były kwestionowane przez strony, analiza dowodów Sądu I instancji została umotywowana i nie miała charakteru dowolnego.
Zdaniem Sadu II instancji Sąd Rejonowy w Zabrzu przeprowadził właściwą ocenę prawną stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Wbrew bowiem twierdzeniom apelującej kwestia oceny czy rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło wyłącznie z winy pracodawcy nie jest przedmiotem rozpoznania niniejszego procesu. Przedmiotowy proces dotyczy sprostowania świadectwa pracy wydanego w dniu 14 sierpnia 2013 rokuB. T.. Zgodnie zart. 611k.p.w razie nieuzasadnionego rozwiązania przez pracownika umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawieart. 55 § 11k.p.pracodawcy przysługuje roszczenie o odszkodowanie. O odszkodowaniu orzeka sąd pracy. Zatem możliwość ustalenia czy dokonane przez pracownika rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w oparciu o przepisart. 55 § 11k.p.jest możliwe jedynie w procesie odszkodowawczym, a nie w procesie o sprostowanie świadectwa pracy.B. T.złożyła skutecznie swojemu pracodawcy – pozwanej, oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę z dnia 14 sierpnia 2013 roku w trybieart. 55 § 11k.p.W piśmie tym określiła przyczyny rozwiązania stosunku pracy, a mianowicie ponadnormatywny czas pracy, bez dodatkowego wynagrodzenia lub udzielenia dnia wolnego to jest średnio 30 godzin dodatkowych w dniach od poniedziałku do piątku oraz wszystkie soboty w miesiącu, brak wynagrodzenia za pracę za miesiąc lipiec w wymaganym terminie, brak opłaty składek ZUS w terminie, skierowanie na badania lekarskie „wstępne” wydane po terminie, nie wydanie środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i ubrań roboczych, zachowanie o charakterze lobbingu, np. poprzez nieuzasadnione nadmierne kontrolowanie pracy, przy jednoczesnym podważaniu i zmianie na całkowicie odmienne podjętych decyzji. Wobec złożenia przez powódkę oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę po stronie pozwanej powstał obowiązek wydaniaB. T.świadectwa pracy określającego tryb i przyczynę rozwiązania stosunku pracy. W myśl bowiemart. 97 § 1 k.p.w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany niezwłocznie wydać pracownikowi świadectwo pracy. Wydanie świadectwa pracy nie może być uzależnione od uprzedniego rozliczenia się pracownika z pracodawcą. Jak podajeE. M.,K. J.(red.)Kodeks Pracy. Tom I. Komentarz. Ustawy towarzyszące z orzecznictwem.(...)prawo pracy z orzecznictwem. 2014r. - „Gdy umowa o pracę została rozwiązana bez wypowiedzenia przez pracownika na podstawieart. 55 § 11k.p., pracownik otrzymuje świadectwo informujące o tym sposobie ustania stosunku pracy. Jeżeli rozwiązanie było nieuzasadnione, pracodawca ma prawo do odszkodowania (art. 611k.p.). Prawomocne orzeczenie o tym odszkodowaniu zobowiązuje pracownika do przedłożenia świadectwa w celu umieszczenia w nim wzmianki o tym orzeczeniu. Gdy pracownik nie przedłoży świadectwa, pracodawca może go do tego wezwać (§ 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy). Niedostarczenie pracodawcy świadectwa i posługiwanie się nim przez pracownika bez wzmianki o tym orzeczeniu jest sprzeczne z prawem. Teoretycznie pracodawca może dochodzić przed sądem wydania mu przez pracownika świadectwa w celu umieszczenia tej informacji. Jednakże z uwagi na jego znikomy interes faktyczny wątpliwe jest prowadzenie takich procesów.” Bez wątpienia zatem rozważania Sądu I instancji były słuszne i Sąd II instancji je podzielił. Zasadnie orzekł Sąd Rejonowy w Zabrzu o sprostowaniu powódceB. T.świadectwa pracy z dnia 14 sierpnia 2013 roku poprzez wskazanie w punkcie 3a, że stosunek pracy rozwiązany został na podstawieart. 55 § 11k.p., gdyż taką przyczynę wskazała powódka w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę.
Również w ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji dokonał należytej oceny żądania powódki zmiany punktu 6 świadectwa pracy poprzez usunięcie wpisu „w dniu 12.07.2013 obecność nieusprawiedliwiona”. Informacje o nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy nie powinny znaleźć się w świadectwie pracy. Zgodnie zart. 97 § 2 k.p.w świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie pracy zamieszcza się wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na żądanie pracownika w świadectwie pracy należy podać także informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach. Powyższy przepis precyzuje § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy z dnia 15 maja 1996 roku (Dz. U. Nr 60, poz. 282) stwierdzając, że w świadectwie pracy, oprócz informacji określonych wart. 97 § 2 k.p., zamieszcza się informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku pracy i uprawnień z ubezpieczenia społecznego, dotyczące: wymiaru czasu pracy pracownika w czasie trwania stosunku pracy, podstawy prawnej rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, urlopu wypoczynkowego wykorzystanego przez pracownika w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy, wykorzystania dodatkowego urlopu albo innego uprawnienia lub świadczenia, przewidzianego przepisami prawa pracy, należności ze stosunku pracy uznanych i nie zaspokojonych przez pracodawcę do dnia ustania tego stosunku, z powodu braku środków finansowych, okresu korzystania z urlopu bezpłatnego i podstawy prawnej jego udzielenia, wykorzystanego urlopu wychowawczego, liczby dni, za które pracownik otrzymał wynagrodzenie, zgodnie zart. 92 k.p., w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy, wykorzystania w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy, zwolnienia od pracy przewidzianego wart. 188 k.p., okresu, za który pracownikowi przysługuje odszkodowanie w związku ze skróceniem okresu wypowiedzenia umowy o pracę na podstawieart. 361§ 1 k.p., okresu odbytej czynnej służby wojskowej lub jej form zastępczych, okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, okresów nieskładkowych, przypadających w okresie zatrudnienia, którego dotyczy świadectwo pracy, uwzględnianych przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty, danych, które są zamieszczane na żądanie pracownika. Nie są zatem uzasadnione twierdzenia strony pozwanej, aby informacje o nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy mogły się znaleźć w treści świadectwa pracy. Ponadto wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego wskazują, iż na dzień 12 lipca 2013 roku powódce udzielono urlopu.B. T.dnia 21 czerwca 2013 roku złożyła u pozwanej wniosek o udzielenie urlopu wypoczynkowego na okres od dnia 29 czerwca 2013 roku do dnia 13 lipca 2013 roku i wniosek ten został zaakceptowany podpisem pracodawcy. Późniejsze próby modyfikacji i antydatowania wniosku urlopowego powódki nie miały znaczenia dla oceny jego ważności. Reasumując w ocenie Sądu II instancji okoliczność nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy powódki nie mogła znaleźć odzwierciedlenia w wydanym jej przez pracodawcę świadectwie pracy, ponadto wyniki postępowania dowodowego jednoznacznie wskazują, że w dniu 12 lipca 2013 rokuB. T.został udzielony urlop.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację, jako bezzasadną.
(-) SSO Joanna Smycz (-) SSO Jolanta Łanowy (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek
(spr.) Sędzia Przewodniczący Sędzia