Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 171/15
Data wyroku: 2015-09-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Radosław Gluza

Sygn. akt II W 171/15
(...)104/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 września 2015 r.
Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej II Wydział Karny, w składzie:
Przewodniczący: Radosław Gluza
Protokolant: Karolina Raszowska
przy udziale oskarżyciela publicznego ---
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 22 maja 2015r., 16 czerwca 2015r., 25 sierpnia 2015r., 22 września 2015r. wŚ.
sprawy
M. P.(P.)
synaM.iT.z d.L.
ur. (...)wŚ.
obwinionego o to, że:
w dniu 20 lutego 2015r. około godz. 7:30 wŚ.naul. (...)kierując samochodemV. (...)nr rej. (...)niezachowując należytej ostrożności podczas manewru wyprzedzania uderzył w skręcający w lewo samochódM.nr rej. (...)powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.;

orzeka:

I
na podstawieart. 5 § 1 pkt 2 k.p.w.w zw. zart. 62 § 3 k.p.w.uniewinnia obwinionegoM. P.od zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w.;

II
na podstawieart. 118 § 2 k.p.w.kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE WYROKU

Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W godzinach porannych w dniu 20 lutego 2015 roku pokrzywdzonyJ. B.wyruszył samochodem m-kiM.nr rej. (...)z domu do pracy w Urzędzie Skarbowym przyul. (...)wŚ.. Po skręceniu zulicy (...)naulicę (...), prowadził on auto z prędkością około 30 km/h, gdyż zamierzał zaparkować po lewej stronie jezdni na pobliskim parkingu przed Urzędem Skarbowym.
Dowód:
zeznania świadkaJ. B., k. 11, nośnik z zapisem k. 34.
Pokrzywdzony znajdując się na wysokości przejścia dla pieszych przed Urzędem Skarbowym, włączył lewy kierunkowskaz, a następnie zaczął zjeżdżać do środka jezdni.
Dowód:
zeznania świadkaJ. B., k. 11, nośnik z zapisem k. 34,
zeznania świadkaI. P., k. 20, nośnik z zapisem k. 34.
W tym czasie do pojazduJ. B.zbliżył się jadący za nimulicą (...)samochód m-kiV. (...)nr rej. (...), który prowadził obwinionyM. P.. Pomimo sygnalizacji manewru skrętu w lewo przez samochód m-kiM.,M. P.zjechał na lewy pas ruchu i rozpoczął jego wyprzedzanie, poruszając się z prędkością około 50 km/h.
Dowód:
zeznania świadkaJ. B., k. 11, nośnik z zapisem k. 34,
zeznania świadkaI. P., k. 20, nośnik z zapisem k. 34,
częściowo wyjaśnienia obwinionegoM. P., k. 28 – 29, nośnik z zapisem k. 34,
opinia biegłego z zakresu wypadków komunikacyjnychK. F., k. 61 – 70.
W wyniku manewru podjętego przez obwinionego około godz. 07:27 doszło do zderzenia pojazdów. Prawy przód samochodum-ki V. (...)uderzył w lewą przednią część pojazdu m-kiM., który był ustawiony skośnie częściowo na prawym i częściowo na lewym pasie ruchu, w związku z wykonywanym manewrem zmiany kierunku ruchu.
Dowód:
zeznania świadkaJ. B., k. 11, nośnik z zapisem k. 34,
zeznania świadkaI. P., k. 20, nośnik z zapisem k. 34,
zeznania świadkaP. R., k. nośnik z zapisem k. 51,
zeznania świadkaT. B., k. 27, nośnik z zapisem k. 37,
częściowo wyjaśnienia obwinionegoM. P., k. 28 – 29, nośnik z zapisem k. 34,
płyta dvd zapisem z monitoringu wraz z notatką urzędową, k. 8 – 9,
fotografie, k. 33,
opinia biegłego z zakresu wypadków komunikacyjnychK. F., k. 61 – 70.
W rezultacie zaistniałego zderzeniaJ. B.doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, skręcenia barku lewego z pourazowym obrzękiem mięśnia naramiennego oraz skręcenia kręgosłupa szyjnego ze złamaniem piątego kręgu szyjnego, które skutkowały naruszeniem czynności narządów jego ciała na czas przekraczający 7 dni.
Dowód:
dokumentacja lekarskaJ. B., k. 14 – 19, 40 – 48,
opinia sądowo – lekarska biegłegoL. K., k. 57 – 58, nośnik z zapisem k. 77,
ObwinionyM. P.ma 31 lat, jest żonaty, posiada na utrzymaniu dwoje dzieci. Obwiniony pracuje wfirmie (...)wB.uzyskując miesięcznie około 2700 zł. Nie był karany sądownie za przestępstwa.
Dowód:
wyjaśnienia obwinionegoM. P., k. 28 – 29, nośnik z zapisem k. 34.
ObwinionyM. P.w toku całego postępowania nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w jego ocenie za zaistniałą kolizję odpowiadaJ. B., który wykonał manewr zmiany kierunku ruchu bez uprzedniego włączenia kierunkowskazu, zjeżdżając uprzednio do prawej krawędzi jezdni.

Ponadto Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie sąd oparł się na zeznaniach świadkówJ. B.iI. P., uznając je za w pełni wiarygodne. Zajmując powyższe stanowisko sąd miał na uwadze w pełni spójny i konsekwentny charakter opisu zdarzenia przez świadków, który dodatkowo znajdował potwierdzenie m.in. w treści opinii biegłego z zakresu wypadków komunikacyjnych mgr. inż.K. F.. Zdaniem sądu poszczególne okoliczności podane przez świadkó składają się na w pełni logiczny opis zdarzenia z dnia 20 lutego 2015r., jak też odpowiadają zasadom doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania.

Jako zasługujące na uwzględnienie sąd ocenił również zeznania świadkówP. R.iT. B., przy czym nie miały one większego znaczenia w sprawie z uwagi na brak wiedzy świadków co do okoliczności kolizji drogowej stanowiącej przedmiot rozpoznania w sprawie.
W zakresie dokonanych ustaleń faktycznych, sąd oparł się ponadto na dowodach o charakterze materialnym, wymienionych w pierwszej części uzasadnienia. Sąd dał im wiarę jako w pełni wypełniającym wymogi stawiane takim dowodom oraz nie znajdując żadnych podstaw do podważenia ich wiarygodności. Odnosząc się do uzyskanych opinii biegłychK. F.iL. K., sąd stwierdził, że są one pełne, jasne i czytelne, zaś ich wnioski końcowe, znajdują oparcie w dokonanej przez biegłych analizie okoliczności sprawy. Ustalając charakter obrażeń ciała pokrzywdzonego w oparciu o opinię wykonaną w toku postępowania sądowego przez biegłegoL. K., sąd nie stwierdził aby była ona sprzeczna z wcześniejszą opinią biegłegoR. P..L. K.stwierdzając zaistnienie uJ. B.skutków o których mowa wart. 157 § 1 k.k., dysponował bowiem pełną dokumentacją lekarską pokrzywdzonego, a w tym zdjęciami rtg kręgosłupa szyjnego, które nie były dostępne dlaR. P.w toku czynności wyjaśniających. Opierając się na wynikach badańJ. B., a w tym aktualnych zdjęciach rtg,L. K.nie miał wątpliwości co do zaistnienia u niego złamania jednego z kręgów szyjnych, gdzie pierwszy z biegłych wyraźnie podnosił, że wykazane w tym zakresie podejrzenie wymaga weryfikacji.
Oceniając z kolei wyjaśnienia obwinionegoM. P., sąd odmówił mu wiary w takim zakresie w jakim przedstawiał on przebieg zdarzenia w sposób odmienny od relacji pokrzywdzonego iI. P.. Niezależnie od pozytywnej oceny zeznań wskazanych świadków sąd odnosząc się negatywnie do relacji obwinionego miał na uwadze to, że przedstawiony przez niego model zaistnienia kolizji nie znalazł potwierdzenia w opinii biegłego z zakresu wypadków komunikacyjnychK. F..
Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sąd ustalił iżM. P.jest sprawcą zderzenia pojazdów zaistniałego w dniu 20 lutego 2015r., stanowiącego przedmiot wniosku o ukaranie. Zdaniem sądu obwiniony nie zachował szczególnej ostrożności i podjął manewr wyprzedzania samochoduJ. B.m-kiM., pomimo iż sygnalizował on manewr skrętu w lewo przez włączenie lewego kierunkowskazu, zjechanie do osi jezdni i hamowanie. Powyższe wnioski wysnute przez sąd na podstawie przeprowadzonych w sprawie dowodów, nie pozwalają jednakże na przypisanie obwinionemu odpowiedzialności w zakresie zarzucanego mu czynu kwalifikowanego jako wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. Powyższe wynika z ustaleń w zakresie skutków jakie wynikły w konsekwencji niedostosowania się przezM. P.do zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla pokrzywdzonegoJ. B.. Z wydanej w toku postępowania sądowego opinii biegłego z zakresu medycyny sądowejL. K.wynika, że w rezultacie zaistniałego zderzenia pojazdów doszło u pokrzywdzonego do powstania obrażeń ciała, spośród których jedno – złamanie piątego kręgu szyjnego, skutkowało naruszeniem czynności narządów jego ciała na czas przekraczający 7 dni. Powyższe stwierdzenie nakazuje zakwalifikować zachowanie obwinionegoM. P.jako wypełniające znamiona przestępstwa zart. 177 § 1 k.k.Zgodnie bowiem z powołanym przepisem wskazany występek popełnia ten, kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone wart. 157 § 1 k.k.
W takiej sytuacji jak mająca miejsce w niniejszej sprawie nie dochodzi do idealnego zbiegu przestępstwa zart. 177 § 1 k.k.z wykroczeniem zart. 86 § 1k.w. w rozumieniu art. 10 § 1 k.w. Idealny zbieg czynów karalnych polega na tym, że sprawca jednym czynem popełnia tyle przestępstw i wykroczeń, ile przepisów ustawy zostało przez sprawcę naruszonych, a kwalifikacji prawnej nie można zredukować, przy pomocy reguł wyłączających wielość ocen w prawie karnym, do jednego przepisu. Pozorny (pomijalny) zbieg znamion przestępstwa i wykroczenia zachodzi zaś w sytuacji, gdy znamiona wykroczenia są częścią składową znamion przestępstwa, znamiona czynu jako wykroczenie są wmontowane w zespół znamion przestępstwa, znamiona wykroczenia są całkowicie pochłonięte przez znamiona przestępstwa. W takiej sytuacji redukcja wielości ocen następuje na zasadzie konsumpcji. Znamiona czynu jako wykroczenie stanowią wcześniejszą fazę zachowania się sprawcy i w razie wyczerpania przez ten sam czyn znamion przestępstwa, zostają pochłonięte przez ocenę, iż jest on wyłącznie przestępstwem. Niezachowanie należytej ostrożności, powodujące zakłócenie bezpieczeństwa ruchu, stanowiące znamiona wykroczenia zart. 86 § 1kw jest etapem prowadzącym do skutku przewidzianego wart. 177 § 1 lub 2 kk. Spowodowanie w wyniku naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym obrażeń ciała lub śmierci osoby zawiera w sobie również skutek w postaci zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Znamiona wykroczenia zart. 86 § 1kw w całości wchodzą  zatem w zakres znamion przestępstwa zart. 177 § 1 lub 2 kk, są przez nie skonsumowane. Nie ma zatem racjonalnych przesłanek, by sprawca ponosił w takim wypadku podwójną odpowiedzialność gdyż stopień społecznej szkodliwości czynu jest ujęty w całości w typie przestępstwa (tak Ryszard Andrzej Stefański, Glosa do postanowienia SN z dnia 12 stycznia 2001 r., III KKN 504/98, publ. LEX).
Powyższy pogląd, pominąwszy odosobnione stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2001r., sygn. III KKN 504/98, dominuje w orzecznictwie Sądu Najwyższego jak i w doktrynie prawa karnego. W jednym z ostatnich rozstrzygnięć Sąd Najwyższy potwierdził, że sytuacja idealnego zbiegu pomiędzy przestępstwem zart. 177 § 1 lub 2 k.k.popełnionym na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu a wykroczeniem zart. 86 § 1 k.k., dotyczy takiej sytuacji, w którejinna osoba niebędąca pokrzywdzonymtym przestępstwem - odniosła obrażenia powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż siedem dni albo poniosła szkodę w mieniu (postanowienie SN z dnia 27 marca 2014r., sygn. I KZP 1/14, publ. LEX).
Podsumowując powyższe rozważania wskazać należy, że z uwagi na powstanie u pokrzywdzonegoJ. B.obrażeń ciała na czas przekraczający 7 dni, zachowanie obwinionegoM. P.podlega zakwalifikowaniu jako występek zart. 177 § 1 k.k.a nie wykroczenie zart. 86 § 1k.w. Powyższe ustalenie skutkowało koniecznością wydania przez sąd wyroku uniewinniającego obwinionego od zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie. Podstawą wskazanego rozstrzygnięcia stanowiłyart. 5 § 1 pkt 2 k.p.w.iart. 62 § 3 k.p.w.Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy czynnie zawiera znamion wykroczeniaalbo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia wykroczenia. Zarazem jednak, jeśli stwierdzenie okoliczności o których mowa wart. 5 § 1 pkt 2 k.p.w.nastąpiło po rozpoczęciu przewodu sądowego, to sąd w myślart. 62 § 3 k.p.w.wydaje wyrok uniewinniający, chyba że sprawca był w chwili czynu niepoczytalny.
Sąd Rejonowy opierając się na wskazanych przepisach wydał w stosunku doM. P.wyrok uniewinniający go od zarzucanego mu wykroczenia zart. 86 § 1k.w. Sąd w postępowaniu w sprawach o wykroczenia odmiennie niż w procesie sankcjonowanymustawą z dnia 06 czerwca 1997r. Kodeks postępowania karnego, nie ma możliwości dokonania zmiany kwalifikacji prawnej czynu objętego wnioskiem o ukaranie na przestępstwo i kontynuowania w tymże zakresie postępowania. Zarazem wydany w takiej sytuacji wyrok uniewinniający w zakresie wykroczenia nie stanowi przeszkody prawnej do prowadzenia postępowania przeciwko pierwotnemu obwinionemu jako osobie oskarżonej o występek zart. 177 § 1 k.k.W tym zakresie wskazać należy, że sąd po ogłoszeniu wyroku w niniejszej sprawie, przesłał z urzędu Prokuraturze Rejonowej w Środzie Śląskiej kserokopie materiałów z niniejszego postępowania, zawiadamiając o podejrzeniu popełnienia przezM. P.przestępstwa na szkodęJ. B..
Wydając wyrok uniewinniający w stosunku do obwinionego sąd zgodnie z art. 118 § 2 k.w. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
SSR Radosław Gluza
.