Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKz 387/15
Data wyroku: 2015-11-04 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Bogumiła Metecka – Draus
Słowa kluczowe: Wyrok Łączny
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt II AKz 387/15

POSTANOWIENIE
Dnia 4 listopada 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodnicząca:

SSA Bogumiła Metecka – Draus

Protokolant

st. sekr. sądowy Anita Jagielska

przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Christophera Świerka
po rozpoznaniu w sprawieP. I.
zażalenia wniesionego przez skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 25 września 2015 roku, sygn. akt III K 87/15
w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

postanawia:

1
zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy;

2
przyznać od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. C.z Kancelarii Adwokackiej wS.kwotę 147,60 (stu czterdziestu siedmiu złotych sześćdziesięciu groszy) – w tym podatek VAT - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu przez obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 25.09.2015 roku, sygn. akt: III K 87/15, Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego kary wymierzoneP. I.(pkt 1 ), przyznałod Skarbu Państwa na rzecz na rzecz adw.M. C.kwotę 147,60 zł, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu (pkt 2) i zwolnił skazanegoz obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych (pkt 3 orzeczenia).
W uzasadnieniu Sąd I Instancji podniósł, żeP. I.karany był dziesięciokrotniei wszystkie wyroki uprawomocniły się przed dniem 1 lipca 2015 r. (ostatni 5 grudnia 2012 r.), wobec czego zastosowanie w sprawie mają nadal przepisy dotychczasowe,tj. sprzed nowelizacji. Nadto, w dniu 4 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie wydał wyrok łączny o sygn. III K 294/12, który obejmował wszystkie dotychczasowe skazaniaP. I.. Od tamtej pory sytuacja skazanego nie zmieniła się, gdyżnie zapadł wobec niego żaden nowy wyrok. Z uwagi zatem na wcześniejsze orzeczenie wobec niego wyroku łącznego obejmującego wszystkie skazania jednostkowe postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Powyższe postanowienie zaskarżył skazany i zarzucił, że Sąd Okręgowynie dokonał wszechstronnego rozpoznania sprawy i okoliczności rażącego naruszenia prawa w sprawie o sygn. III K 289/07, przewlekłości postępowania w sprawie o sygn. III K 239/10 oraz wydania nieprawidłowego wyroku łącznego z dnia 4.04.2013r., sygn. III K 294/12.
Tak argumentując żalący wniósł o „rozwiązanie wyroków łącznych i wydanie nowego wyroku łącznego”.
W piśmie procesowym z dnia 15.10.2015r., skazany poprosił o wyjaśnienie, czyw toku postępowania rozpoznawczego był reprezentowany przez obrońcę oraz z jakich przyczyn obrońca nie skontaktował się z nim w celu poczynienia ustaleń i złożenia zażalenia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, prawidłowo Sąd Okręgowy przyjął,że w stosunku doP. I.brak jest obecnie podstaw do wydania wyroku łącznego i nowego połączenia kar z uwagi na powagę rzeczy osądzonej w związkuz wydanym uprzednio wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 4.04.2013 r., sygn. III K 294/12. Należy bowiem stwierdzić, że toczyło się i zostało już prawomocnie zakończone postępowanie w sprawie wniosku skazanegow przedmiocie wydania wyroku łącznego i połączenia kar wymierzonych przed tym postępowaniem, i nie pojawiły się żadne nowe okoliczności. Ponownie orzekaniew przedmiocie wydania wyroku łącznego – mimo powtórzenia tego żądaniew zażaleniu, jest niedopuszczalne, gdyż prowadziłoby do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu. Należy wyjaśnić, że wynikająca zart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.przesłanka powagi rzeczy osądzonej odnosi się także do orzeczeń wydanych w kwestii wyroku łącznego i ma ona charakter bezwzględny. Zachodzi wówczas, gdy wszystkie, będące przedmiotem obecnego postępowania skazania, były przedmiotem wcześniejszego prawomocnie zakończonego postępowania (tożsamość podmiotowo-przedmiotowa) oznaczając tym samym zakaz dwukrotnego orzekania w tej samej kwestii. Właśniez taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie pojawią się w sprawie nowe okoliczności, które w zasadzie mogą sprowadzać się wyłącznie do nowych wyroków skazujących, a takich w przypadku skazanego obecnie nie ma ujawnionych w karcie karnej, a również skazany powołał się na nowe wyroki z karami mogącymi podlegać połączeniu. Sąd Apelacyjny wskazuje, iż w tym stanie faktycznym nie ma obecnie przesłanek umożliwiających wydanie kolejnego wyroku łącznego i połączenie kar wskazanych przez skazanego. W postępowaniu o wydanie wyroku łącznegonie dokonuje się ocen postępowań sądowych, czy trafności zapadłych wyroków, ewentualnie kar wymierzonych w innych sprawach, a zatem i w tym zakresie zarzut środka odwoławczego nie mógł być uwzględniony.
W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji prawidłowo rozstrzygnąłpo wszczęciu postępowania, iż z uwagi na stwierdzoną powagę rzeczy osądzonej, należało je umorzyć. Odnośnie dodatkowo złożonego pisma z dnia 15.10.2015r. należy wyjaśnić, że obrońca zapoznał się z aktami sprawy i stawił się na posiedzenie z dnia 25.09.2015r., na którym reprezentował interesy skazanego popierając jego wniosek. Skazany nie był przy tym pozbawiony uprawnienia do wywiedzenia środka odwoławczego osobiście, z którego to zresztą prawa skorzystał. Złożone przezP. I.zażalenie spowodowało wszczęcie postępowania odwoławczego i dokonanieponownej oceny prawnej sprawy z wniosku skazanego. Kwestia kontaktu skazanegoz obrońcą po wydaniu postanowienia nie miała wpływu na trafność orzeczenia SąduI Instancji. Należy dodać, że skazany był reprezentowany przez obrońcę równieżna posiedzeniu odwoławczym.
Z powyższych względów Sąd Apelacyjny uznając zaskarżone rozstrzygnięcie za prawidłowe, a wywiedzione zażalenie za niezasadne, orzekł jak w punkcie1 postanowienia. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemuz urzędu w postępowaniu odwoławczym orzekł w punkcie następnym na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze(Dz. U. z 2015r. poz. 615) w zw. z§ 14 pkt 5 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U.z 2013r., poz. 461, ze zm.).
Tak argumentując Sąd Apelacyjny postanowił jak na wstępie.