Sąd Okręgowy w Łomży
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 110/15
Data wyroku: 2015-05-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jan Leszczewski

Sygn. akt II Ka 110/15

WYROK
W I M I E N I U R Z E C Z Y P O S P O L I T E J P O L S K I E J
Dnia 20 maja 2015 roku
Sąd Okręgowy w Łomży w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący Sędzia SO Jan Leszczewski
Protokolant Katarzyna Niemira
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Sławomira Małachowskiego
po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2015 roku
sprawyK. D.
oskarżonego o czyn 178a§4 k.k.
na skutek apelacji prokuratora i oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zambrowie
z dnia 9 marca 2015 roku  sygn. akt IIK 10/15
I. Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z podstawy prawnej czynu i skazania w pkt I wyroku eliminujeart. 64§1 k.k.i obniża orzeczoną wobec oskarżonegoK. D.karę pozbawienia wolności do 8 /osiem/ miesięcy pozbawienia wolności.
II. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
III. Zasądza od oskarżonegoK. D.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 180,00 złotych za obie instancję oraz kwotę 20,00 złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków przez Skarb Państwa.
Sygn. akt II Ka 110/15

UZASADNIENIE
K. D.został oskarżony o to, że: w dniu 10 grudnia 2014 r. około godziny 19:45 nadrodze krajowej nr (...)w miejscowościZ., gminaR., powiatu(...), województwa(...), będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości przez Sąd Rejonowy w Zambrowie sygn. akt II K 421/13, II K 62/11, II K 51/06 pomimo orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów, prowadził w ruchu lądowym pojazd markiS.onumerze rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości -1,36 miligrama alkoholu w 1 litrze wydychanego powietrza w I badaniu, 1,40 miligrama alkoholu w 1 litrze wydychanego powietrza w II badaniu tj. o czyn zart. 178a § 4 kk.
Wyrokiem z dnia 09 marca 2015 r. sygn. akt II K 10/15 Sąd Rejonowy w Zambrowie w II Wydziale Karnym uznałK. D.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, że czyn zakwalifikował zart. 178 a § 4 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to z mocyart. 178a § 4 kkskazał go i wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Na mocyart. 42 § 2 kkw zw. zart. 43 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoK. D.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 8 (osiem) lat. Na mocyart. 49 § 2 kkSąd orzekł wobec oskarżonegoK. D.środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 500 (pięćset) złotych oraz zasądził od oskarżonegoK. D.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami procesu w wysokości 70 (siedemdziesiąt) złotych.
Apelacje od powyższego wyroku złożyli: oskarżony oraz oskarżyciel publiczny.
OskarżonyK. D.zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej kwalifikacji prawnej czynu opisanego w pkt I i II wyroku zarzucając mu:
1. Błędną wykładnięart. 64 § 1 k.k.oraz przyjęcie, że odbycie kary w warunkach dozoru elektronicznego nie jest równoznaczne z odbyciem kary pozbawienia wolności,
2. Zbyt długi okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych,
3. Rażąco surowy wymiar kary. Mając na względzie powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku w części dotyczącej kary i orzeczenia środka karnego przez warunkowe zawieszenie kary orzeczonej w pkt I wyroku, obniżenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych do lat 4.
Powyższy wyrok na podstawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.,art. 444 k.p.k.zaskarżył w całości na korzyść oskarżonegoK. D.oskarżyciel publiczny. Na zasadzieart. 438 pkt 1 k.p.k.zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
- obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 64 § 1 kkpoprzez przypisanie oskarżonemuK. D.popełnienia występku zart. 178a § 4 kkw warunkach powrotu do przestępstwa, w sytuacji nie zachodziły warunki określone wart. 64 § 1 kk, gdyż oskarżony ten przed popełnieniem zarzuconego mu czynu nie odbył faktycznie kary, co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, lecz w wymiarze tylko 1 miesiąca i 5 dni, co nie uprawnia do przyjęcia działania w warunkach powrotu do przestępstwa.
Na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Obie apelacje okazały się częściowo zasadne i skutkowały zmianą wyroku poprzez wyeliminowanieart. 64 § 1 k.k.z podstawy prawnej czynu i skazania w pkt I wyroku oraz obniżenie orzeczonej wobec oskarżonegoK. D.kary pozbawienia wolności do 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na wstępie stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji po przeprowadzeniu kompleksowej i właściwej analizy i oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poczynił trafne ustalenia faktyczne skutkujące uznaniem sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu.
Nie mniej jednak jak słusznie podniesiono w obu apelacjach ustalenie przez Sąd I instancji, żeK. D.dopuścił się zarzucanego mu czynu w ciągu pięciu lat po odbyciu, co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za czyn zart. 178a 1 k.k.tj. w warunkach powrotu do przestępstwa, o których mowa wart. 64§1 k.k.było oczywiście błędne.
Umknął uwadze Sądu fakt, żeK. D.został wyrokiem Sądu Rejonowego w Zambrowie z dnia 30 grudnia 2013 r. skazany obok kary 7 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby - na karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przy czym wysokość jednej stawki dziennej Sąd ustalił na kwotę 10 (dziesięć) złotych. Kara grzywny została orzeczona na podstawieart. 71 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k., zatem w związku z jej uiszczeniem, a następnie z zarządzeniem oskarżonemu wykonania kary pozbawienia wolności została ona postanowieniem Sądu Rejonowego w Zambrowie II Wydział Karny z 26 lutego 2014 roku sygn. akt II K 62/11 (II Ko 210/14) skrócona o okres 180 dni. Tym samym jak wynika z pisma Centralnego Zarządu Służby Więziennej Biura Dozoru ElektronicznegoK. D.odbywał karę pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego w okresie od 08.04.2014 r. do 12.05.2014 r. (k.28)
W tym stanie rzeczy oczywistym jest, że oskarżony kolejnego przestępstwa będącego przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie nie dopuścił w warunkach recydywy, bowiem nie został spełniony warunek odbycia, co najmniej 6 miesięcy kary. Powyższe ustalenie musiało skutkować wyeliminowaniem z podstawy prawnej czynu i skazania w pkt I wyrokuart. 64 § 1 k.k.
Z uwagi na powyższą zmianę Sąd Okręgowy ponownie rozważył orzeczony wymiar kary i uznał, że w wyniku zmiany kwalifikacji prawnej czynu oraz podstawy skazania należało obniżyć wymiar orzeczonej w stosunku do oskarżonego kary do 8 miesięcy pozbawienia wolności. Odnosząc się zaś do apelacji oskarżonego wskazać należy, że zarzut rażącej niewspółmierności kary można zasadnie podnieść, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - innymi słowy, gdy wymiar kary jest wynikiem niezastosowania lub nieprawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k.oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 listopada 1973r., III KR 254/73, OSNPG 1974, nr 3-4, poz. 51). Z tym, że o rażącej niewspółmierności możemy mówić dopiero wówczas, gdy na gruncie danej sprawy występuje różnica ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować (SN II KRN 189/94, OSN Prok. i Pr. 1995, nr 5, poz. 18).
Tymczasem rozważania Sądu Rejonowego w zakresie tego, że powinna to być w stosunku do oskarżonego surowa kara w bezwzględnej postaci Sąd Okręgowy w całości podzielił. W świetle tragedii jakie w ostatnim czasie spotka wiele osób i ich rodzin w związku z plagą na drogach tzw. "pijanych kierowców" nie mogła pobłażliwie zostać potraktowana postawaK. D., który znajdując się stanie nietrzeźwości za nic mając życie i zdrowie innych uczestników ruchu ponownie wsiadł za kierownicę i prowadził samochód osobowy. Jak wynika z akt sprawyK. D.nie jest sprawcą przypadkowym i pomimo tego, że był już kilkakrotnie karany, odbywał karę to nadal za nic ma nie tylko obowiązujące przepisy prawa, ale przede wszystkim życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 lat i jego wyeliminowanie jako kierowcy z ruchu drogowego na stosunkowo długi okres w związku z prezentowaną postawą okazało się być nieodzowne.
Kara w bezwzględnym wymiarze została ukształtowana uwzględniając wszystkie okoliczności tej sprawy, jest adekwatna w stosunku do winy i społecznej szkodliwości czynu, jakiego się dopuścił sięK. D.i spełnia cele kary tak w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej, czyniąc zadość wymogom kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Z tych wszystkich względów Sąd Odwoławczy na podstawieart. 437 § 2 k.k.zaskarżony wyrok zmienił eliminując ustalenie, że oskarżony działa w warunkach powrotu do przestępstwa, a w pozostałym zakresie wyrok, jako słuszny utrzymał w mocy.
O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśliart. 636 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.w tym o opłacie na podstawieart. 8w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 4 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. 1983 r. Nr 49 poz. 223).
Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.