Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 202/15
Data wyroku: 2015-05-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Rusin
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: art. 119 § 1 kw

Sygn. akt IV Ka 202/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 maja 2015 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Ewa Rusin

Protokolant:

Agnieszka Kaczmarek

po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r.
sprawyA. G.
synaM.iJ.z domuP.,urodzonego (...)wK.
obwinionego z art. 119 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku
z dnia 20 listopada 2014 roku,  sygnatura akt II W 263/14
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. C.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.516,60 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
III. zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn.akt IV Ka 202 / 15

UZASADNIENIE
A. G.iR. S.zostali obwinieni o to, że:
w dniu 3 lutego 2014 roku o godz. 02,47 wK.przyul. (...)na Stacji Paliw(...)działając wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży paliwa Pb95 w ilości 49,96 litrów o wartości 267,79 zł tankując pojazd markiB.onr rej (...)nie uiszczając opłaty za zatankowane paliwo na szkodę(...)oddz. W Polsce,
tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 kw.
Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 20 listopada 2014r. sygn. akt II W 263/14:

I
Obwinionych uznał za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, to jest popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 kw i za to na podstawie art. 119 § 1 kw wymierzył im kary grzywny po 200 ( dwieście ) złotych;

II
na podstawie art. 119 § 4 kw orzekł obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego(...)oddział w Polsce solidarnie kwoty 267,79 złotych,

III
zwolnił obwinionych w całości od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa.

Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się obwinionyA. G., wnosząc apelację tzw. własną.
Apelujący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił oparcie o błędne ustalenia faktyczne, mające wpływ na jego treść przez uznanie sprawstwa obwinionego, podczas gdy cyt. „ do zarzucanego mu czynu doszło w okolicznościach jej zeznałem w sprawie II W 263/14 nie mając świadomości, iż jestem upatrzoną ofiarą…”, uważa się za osobę terroryzowaną przez nieletniąD. S..
W oparciu o tak postawiony zarzut apelujący domagał się uniewinnienia go od przypisanego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył co następuje;

Apelacja jest bezzasadna.
Niesłusznie apelujący oczekuje zmiany zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie go od przypisanego mu współudziału wykroczenia kradzieży paliwa, zakwalifikowanego zart. 119 § 1kw. Procedowanie Sądu Rejonowego było prawidłowe, ocena dowodów jedynie trafna i wypełniająca wszystkie kryteriaart. 7 kpk, co skutkowało prawidłowymi ustaleniami faktycznymi a następnie uznaniem zawinienia obwinionego. Nie sposób uznać inaczej, skoro obwiniony w toku procesu, konsekwentnie od pierwszych wyjaśnień przyznawał się do winy i opisywał okoliczności czynu cyt. „ja tankowałem paliwo…wsiadłem a on ( tj. współsprawcaR. S.– S.O.) odjechał i nikt nie zapłacił” k. 21 v. , „ wiedziałem, że odjechaliśmy nie płacąc..” k. 39 v. Te wyjaśnienia w całej rozciągłości przystają do wyjaśnień współsprawcyR. S.- cyt. ”Współobwiniony wiedział, że nie będzie płacone i odejdziemy” k. 39v. a także zeznań naocznego świadkaE. R.wspartych zapisem monitoringu stacji ( k. 6 akt). Na tych właśnie dowodach przecież opierają się ustalenia wyroku. Wynika z nich niepodważalnie, iż obwiniony wspólnie zR. S.zaplanowali kradzież paliwa na stacji benzynowej,R. S.podjechał samochodem pod dystrybutor, obwiniony zatankował paliwo po czym obaj szybko odjechali ze stacji.
Nie można więc ocenić zawartej w apelacji linii obrony obwinionego jako skutecznej, zgodzić się że stał się niczego nie świadomą ofiarą małoletniejD. S.czy innych, bliżej nie określonych osób. W sprawie nie występują jakiekolwiek dowody o alibijnym dla obwinionego znaczeniu.
Ocena całokształtu dowodów mieści się zatem w granicachart. 7 kpk, w żadnym wypadku nie można jej zarzucić dowolności, a uzasadnienie pisemne wyroku odpowiada wymogomart. 424 kpk, także w części wymiaru kary.
Wymierzona obwinionemu kara grzywny spełnia określone w art. 33 kw dyrektywy, uwzględnia zarówno wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego, jak również cele, jakie kara ta winna osiągnąć zarówno wobec ukaranego jak i w zakresie społecznego oddziaływania. Grzywna orzeczona w wymiarze 200 zł nie jest karą niewspółmierną, lecz wyważoną stosownie do kryteriów ustawy, połączona z obowiązkiem naprawienia szkody w trybie art. 119 § 4 kw, to orzeczenie odpowiednio wychowawcze, które powinno wdrożyć obwinionego do poszanowania porządku prawnego.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionemu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie§14 ust. 2 pkt. 4 oraz § 19 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu– Dz.U. Nr 163 poz.1348 z późn. zm.
O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkiart. 624 § 1 kpkw zw.zart. 119 kpwuznając, iż wobec braku po stronie obwinionego istotnego majątku i dochodów, zasadnym jest zwolnienie obwinionego od ich ponoszenia.