Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 5279/13
Data wyroku: 2015-03-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech SAWICKI
Teza: ukaranie

Sygn. akt VI W 5279/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 marca 2015 roku.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Wojciech SAWICKI
Protokolant   Aleksandra DZIAŁAK
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 roku,
sprawy przeciwkoP. O.
synowiJ.iJ.,
urodzonemu (...)weW.,
obwinionego o to, że:
w dniu 04 czerwca 2013 roku około godz. 06:10 weW.spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując sam. osob. m-kiR. (...)onr rej. (...), jechałul. (...)odpl. (...)w kierunkupl. (...)i na skrzyżowaniu zul. (...)nie zastosował się do sygnalizatora S-1 wyświetlającego czerwone światło, wjeżdżając na skrzyżowanie przy palącym się świetle czerwonym, nie udzielił pierwszeństwa przejazdu, w wyniku czego zderzył się z sam. osob. m-kiS.onr rej. (...), którego kierujący wjechał na skrzyżowanie przy palącym się zielonym świetle na sygnalizatorze dla jego kierunku ruchu, z lewego pasa naul. (...)od stronyul. (...)na wprost w kierunkuul. (...)i który po uderzeniu przemieszczając się uszkodził sam. os. m-kiP.onr rej. (...)(...), którego kierująca jechała z tego samego i w tym samym kierunku, z prawego pasa ruchuul. (...)przy palącym się zielonym świetle na sygnalizatorze dla jej kierunku ruchu,
tj. o wykroczenie zart. 86§1kw w zw. zart. 5 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym:

I
uznaje obwinionegoP. O.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku przyjmując, iż stanowi on wykroczenie z art. 86§1 kw oraz wykroczenie z art. 92§1 kw i za to na podstawie art. 86§1 kw w zw. z art. 9§1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych;

II
zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym zwalnia go od opłaty.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 04 czerwca 2013 roku około godziny 06:10 weW.na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...)doszło do kolizji drogowej, w której uczestniczyli: kierujący samochodem osobowym markiR. (...)(...)obwinionyP. O., kierujący samochodem osobowym markiS. (...)(...)pokrzywdzonyP. B.oraz kierująca samochodem osobowym markiP. (...)(...)pokrzywdzonaA. K.. Ustalono, iż bezpośrednio przed zderzeniem wskazanych pojazdów kierujący samochodemR.poruszał się prawym pasemul. (...)od strony od stronypl. (...)w kierunkupl. (...)(na wprost przez skrzyżowanie zul. (...)), natomiast kierujący samochodemS.poruszał się lewym pasem ruchuul. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...). Ustalono także, że przed kolizją kierująca samochodemP.zatrzymała się na prawym pasie ruchuul. (...)przed skrzyżowaniem zulicą (...)(z uwagi na czerwone światło dla jej kierunku ruchu) – przedtem pokrzywdzonaA. K.poruszała sięul. (...)w tym samym kierunku co kierujący samochodemS.. Ponadto ustalono, iżP. B.jako kierujący samochodemS.dojechał do stojącego na prawym pasieul. (...)samochoduP.i zatrzymał się obok niego na lewym pasie, także oczekując na zmianę cyklu sygnalizacji świetlnej i możliwość wjazdu na skrzyżowanie zul. (...).
Ustalono, iż obwinionyP. O.jako kierujący samochodemR.nie zastosował się do sygnalizatora S-1 wyświetlającego światło czerwone dla jego kierunku ruchu i wjechał na skrzyżowanie zul. (...)w momencie, w którym dla kierujących samochodamiS.iP.paliło się już zielone światło na sygnalizatorze S-1 dla ich kierunku ruchu. Ustalono także, iż kierujący samochodemS.ruszył jako pierwszy po zmianie cyklu sygnalizacji świetlnej i znalazł się przodem pojazdu na torze jazdy samochoduR.– samochód obwinionego najechał na okolice przedniego lewego nadkola samochodu kierowanego przezP. B., w wyniku czego samochódS.został odrzucony w prawo i w wyniku przemieszczenia się uderzył w samochódP.– w tym momencie pokrzywdzonaA. K.dopiero rozpoczynała jazdę na wprost z miejsca zatrzymania pod sygnalizatorem.
Nie potwierdzono, jakoby bezpośrednio po zdarzeniuP. B.oświadczył doP. O., iż się zagapił i w ten sposób zasugerował, że to [rzekomo] on jako kierujący samochodemS.spowodował przedmiotową kolizję. Nie potwierdzono także, jakoby naocznym świadkiem przedmiotowej kolizji był przypadkowy przechodzień, tj. panJ. K.. Ustalono natomiast, iż w wyniku przedmiotowego zdarzenia drogowegoP. B.orazA. K.doznali obrażeń ciała – powodujących naruszenie czynności narządów ciała na czas nie dłuższy niż siedem dni.

(dowód: zeznania świadkaA. K., karty 15 i 69-70 akt; zeznania świadkaP. B., karty 18 i 90-91 akt; częściowo wyjaśnienia obwinionego, karty 24 i 69 akt; częściowo zeznania świadkaR. G., karty 108 akt; także: notatka urzędowa, karta 3 akt; plan sterownika sygnalizacji świetlnej, karty 7-13 akt; dokumentacja fotograficzna na płytach CD-R, karty 20 i 34 akt; ustalenia zawarte w pisemnej opinii biegłego sądowegoJ. W.z dnia 29 grudnia 2014 roku, karty 122-140 akt oraz opinie sądowo - lekarskie autorstwa biegłego sądowegoM. B., karty 73-74 i 99-100 akt)

P. O.z zawodu jest technikiem elektromechanikiem i pracuje jako specjalista ds. produkcji wFirmie (...)weW.. Stan rodzinny - żonaty, bez osób na utrzymaniu. Obwiniony nie był dotychczas karany sądownie za przestępstwa bądź za tzw. wykroczenia drogowe.

(dowód: dane osobo - poznawcze, karty 68-69 akt; informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, karta 2V akt i informacja z Krajowego Rejestru Karnego, karta 27 akt)

P. O.na każdym etapie postępowania konsekwentnie i stanowczo nie przyznawał się do popełnienia obu zarzucanych mu wykroczeń.
Podczas przesłuchania w toku czynności wyjaśniających obwiniony przedstawił swoją wersję przebiegu przedmiotowej kolizji drogowej –P. O.podkreślił, że w krytycznym czasie jadącul. (...)wjechał na skrzyżowanie zul. (...)„na pewno” przy zapalonym zielonym świetle dla jego kierunku ruchu. Według obwinionego po wjechaniu na to skrzyżowanie „z mojej prawej strony wysunął się samochód markiS.” i po kolizji samochódR.zatrzymał się zaraz za skrzyżowaniem.P. O.podkreślił także, że bezpośrednio po zdarzeniu kierujący samochodemS.oświadczył do niego, iż się zagapił – ponadto zaraz po kolizji do obwinionego miał podejść „świadek tego zdarzenia” panJ. K., którego dane „ustalił po tygodniu od daty tego zdarzenia” (vide: karta 24 akt).
Na pierwszym terminie rozprawy w dniu 07 marca 2014 rokuP. O.podtrzymał w całości uprzednio składane wyjaśnienia i nie przedstawił nowych okoliczności dotyczących przedmiotowej kolizji (vide: karta 69 akt).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Dokonując wnikliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy uznał, iż sprawstwo oraz winaP. O.odnośnie obu zarzucanych mu wykroczeń są oczywiste, klarowne i nie budzą żadnych wątpliwości. W przekonaniu Tutejszego Sądu okoliczności niniejszej sprawy w sposób jednoznaczny świadczą o tym, iż obwiniony w krytycznym czasie jako kierujący wskazanym pojazdem mechanicznym wyczerpał swoim zachowaniem ustawowe znamiona wykroczenia stypizowanego wart. 86§1 Kodeksu wykroczeńoraz wykroczenia stypizowanego wart. 92§1 Kodeksu wykroczeń– przy czym zachowanieP. O.w krytycznym czasie stanowi jeden czyn zabroniony w rozumieniuart. 9§1 Kodeksu wykroczeń.
Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy oparł się przede wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonychP. B.iA. K.oraz ustaleniach poczynionych przez biegłego sądowegoJ. W., a także częściowo (tylko odnośnie okoliczności niespornych) na wyjaśnieniach osoby obwinionego. Natomiast w przekonaniu Tutejszego Sądu za niewiarygodne uznać należy zeznania świadkaJ. K.– także mocno ograniczone znaczenie przy rekonstrukcji stanu faktycznego mają zeznania funkcjonariusza Wydziału Ruchu DrogowegoK.weW.R. G..
Analizując osobowe źródła dowodowe Sąd Rejonowy uznał za całkowicie wiarygodne zeznania świadkówP. B.iA. K., albowiem są one logiczne i spójne oraz zostały złożone spontanicznie – ponadto okoliczności podnoszone przez pokrzywdzonych wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają. Podkreślić w tym miejscu należy, iżP. B.iA. K.są osobami całkowicie obcymi dla obwinionego i jest naprawdę dziełem czystego przypadku, że to właśnie kierowane przez nich pojazdy brały udział w przedmiotowej kolizji drogowej. Ponadto Tutejszy Sąd nie traci z pola widzenia, iżP. B.iA. K.w żaden sposób nie starali się podkreślić wagi i znaczenia własnych twierdzeń, a na sali rozpraw pokrzywdzeni nie przejawiali praktycznie żadnych negatywnych emocji wobecP. O.– także Sędzia Referent nie dostrzegł u wskazanych świadków żadnej tendencji do konfabulacji bądź koloryzacji swoich zeznań. Natomiast zeznania świadkaJ. K.budzą naprawdę poważne i uzasadnione wątpliwości co do swojej wiarygodności – świadek ten ewidentnie starał się podkreślić wagę oraz znaczenie swoich twierdzeń oraz usilnie wesprzeć linię obrony obwinionego. Ponadto Tutejszy Sąd nie traci z pola widzenia, iż świadek ten miał mocno wybiórczą pamięć odnośnie pewnych okoliczności przedmiotowej kolizji, np. świetnie pamiętał, o której godzinie doszło do tegoż zdarzenia drogowego i w jakiej odległości od skrzyżowania się wtedy znajdował – jednocześnieJ. K.nie potrafi określić, w jakim momencie cyklu sygnalizacji kierujący samochodemR.wjechał na to skrzyżowanie (a to jest bardzo istotna kwestia). Ponadto jest zupełnie niezrozumiałym, dlaczegoP. O.dopiero tydzień po przedmiotowej kolizji ustalił pełne dane postronnego świadka – zgodnie z zasadami logiki i notoryjnością spraw podobnych przy tego typu zdarzeniach drogowych uczestnicy kolizji (nawet będąc w szoku) nagminne proszą osoby postronne o oświadczenie na ich korzyść (często jeszcze na miejscu zdarzenia przed przyjazdem Policji).
Analizując wyjaśnieniaP. O.Sąd Rejonowy dał im wiarę, ale wyłącznie co do okoliczności niespornych. W pozostałym zakresie zdaniem Sądu wyjaśnienia obwinionego stoją w rażącej sprzeczności praktycznie z całym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a zwłaszcza zeznaniami świadkówP. B.iA. K.. Dlatego też w przekonaniu Tutejszego Sądu kategoryczne zapewnieniaP. O., iż w krytycznym czasie jako kierujący samochodemR.nie spowodował zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz na wskazanym skrzyżowaniu zastosował się do cyklu sygnalizacji świetlnej stanowią wyłącznie nieudolną próbę realizacji przyjętej przez jego osobę linii obrony. Należy w tym miejscu podkreślić, iż w toku całego przewodu sądowego obwiniony nie był w stanie logicznie i przekonywująco wyjaśnić, dlaczego zarówno kierujący samochodemS.jak i kierująca samochodemP.jednoznacznie wskazują na jego osobę jako wyłącznie winnego spowodowania przedmiotowej kolizji drogowej.
Ze szczególnym uznaniem Sąd Rejonowy podchodzi do pisemnej opinii biegłego sądowegoJ. W.z dnia 29 grudnia 2014 roku. Jest ona nad wyraz wyczerpująca i dokładna, a biegły sądowy poczynił szczegółowe ustalenia oraz logicznie i przekonywująco je umotywował. Podkreślić także należy, iżJ. W.jest bardzo doświadczonym oraz uznanym biegłym sądowym z zakresu rekonstrukcji zdarzeń drogowych i mechanoskopijnych badań pojazdów – brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania poczynionych przez niego ustaleń. Pozostałe dowody z dokumentów oraz ustalenia poczynione przez biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej również nie budzą żadnych zastrzeżeń co do swojej wiarygodności.
Na stronę przedmiotową wykroczenia stypizowanego wart. 86§1 Kodeksu wykroczeńskładają się dwa elementy: niezachowanie należytej ostrożności i jej skutek w postaci zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przez należytą ostrożność rozumie się takie zachowanie uczestników ruchu lub innych osób, które – uwzględniając wszystkie istniejące w danym momencie okoliczności – wyłącza (a w każdym bądź razie minimalizuje) możliwość zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Niezachowanie należytej ostrożności przyjmuje zazwyczaj postać nieprzestrzegania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Stosownie do dyspozycjiart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymuczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność, albo (gdy ustawa tego wymaga) szczególną ostrożność, przy czym przez działanie rozumie się również zaniechanie. Z takiego ujęcia wynika, że należyta ostrożność to zarówno ostrożność zwykła, jak i szczególna – w sytuacji, w której ustawodawca wymaga jej zachowania, np. przy zmianie kierunku jazdy. Ustawodawca bardzo precyzyjnie określa, co należy rozumieć przez szczególną ostrożność – zgodnie z przepisemart. 2 pkt 22 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowymszczególna ostrożność to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze – w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. W niniejszej sprawie, z przyczyn wyżej opisanych, jest dla Sądu aż nadto oczywistym, iż zachowanieP. O.w krytycznym czasie jako kierującego wskazanym pojazdem nie odpowiadało wymogom ustawowym, albowiem nie zachował on szczególnej ostrożności podczas dojeżdżania do skrzyżowania. Natomiast drugim elementem przedmiotowego wykroczenia jest skutek sytuacyjny w postaci spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, przy czym nie musi to być skutek rzeczowy w kolizji drogowej bądź wypadku. Zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie musi być bezpośrednie, ale musi być realne i konkretne. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości Sądu, iż obwiniony swoim zachowaniem w krytycznym czasie spowodował realne i konkretne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez doprowadzenie do kolizji z pojazdemS.kierowanym przezP. B.– co skutkowało także kolizją samochoduS.z samochodem kierowanym przezA. K.. Jest także oczywistym, iżP. O.jako kierujący samochodemR.w krytycznym czasie wyczerpał ponadto ustawowe znamiona czynu stypizowanego przez ustawodawcę wart. 92§1 Kodeksu wykroczeń. Realizacją ustawowych znamion tego czynu jest między innymi niezastosowanie się do znaku lub sygnału drogowego – oznacza to, żeP. O.prowadząc pojazd mechaniczny w ruchu drogowym i nie stosując się do czerwonego sygnału świetlnego na sygnalizatorze S-1 dla jego kierunku ruchu ewidentnie dopuścił się przedmiotowego wykroczenia.
UznającP. O.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu Sąd Rejonowy wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych. Kara ta biorąc pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy oraz brak jakiejkolwiek skruchy obwinionego w toku przewodu sądowego nie może być w żadnym przypadku uznana za karę nadmiernie surową – co więcej, grzywna w tej wysokości (odpowiednio dolegliwa dla obwinionego) jest karą w pełni adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości przedmiotowych wykroczeń. Sąd nie widział możliwości orzeczenia łagodniejszej formy kary, ani (tym bardziej) odstąpienia od wymierzenia kary bądź poprzestania na zastosowaniu wobecP. O.środków oddziaływania wychowawczego. Taka decyzja Sądu była bezwzględnie konieczna. Należy w tym miejscu stanowczo podkreślić, iż całe to zdarzenie mogło mieć dla wszystkich jego uczestników naprawdę znacznie poważniejsze skutki – ponadto obwiniony winien wziąć pod uwagę, iż udział w tejże kolizji np. kierującego motocyklem z wysokim prawdopodobieństwem zakończyłby się kolejną tragedią na drodze. Sąd zważył także na nagminność wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji na terenie miastaW.. Uwzględniono ponadto społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary, które mają stanowić adekwatną względem popełnionych czynów represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa zachowanie, którego obwiniony się dopuścił. Sąd wyraża jednocześnie przekonanie, iż orzeczona dolegliwa kara grzywny spełni swoje zadania w zakresie prewencji szczególnej i pomoże zrozumiećP. O.naganność oraz (nazywając rzecz po imieniu) bezmyślność swojego zachowania jako uczestnika ruchu drogowego w krytycznym czasie.
Orzekając o kosztach postępowania w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy mimo opisanych wyżej okoliczności obciążających uznał jednak za zasadne zastosować wobecP. O.dyspozycjęart. 624§1 k.p.k.i zwolnić go w całości od ponoszenia tychże kosztów uznając, że konieczność uiszczenia tychże kosztów byłaby dla jego osoby nazbyt uciążliwa ze względu na obecną sytuację majątkową osiągane niewielkie dochody.