Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 250/15
Data wyroku: 2015-05-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Walenta
Słowa kluczowe: Umorzenie Postępowania, Przedawnienie, Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92a kw

sygn. akt IXKa 250/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 maja 2015r.
Sąd Okręgowy w Toruniu - Wydział IX Karny - Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący– SSO Andrzej Walenta
Protokolant- stażysta Marzena Chojnacka
po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015r. sprawyT. P.,
obwinionego o popełnienie wykroczenia z art. 92a kw,
na skutek apelacji wniesionej przez

    obwinionegoT. P.od wyroku Sądu Rejonowego w Brodnicy VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Golubiu - Dobrzyniu z dnia 16 grudnia 2014r., sygn. akt VIIW 208/14

I
uchylazaskarżony wyrok i na podstawieart. 5§1 pkt. 4 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, umarza postępowanie;

II
na podstawieart. 118§2 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczeniakosztami postępowania za obie instancjeobciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IXKa 250/15

UZASADNIENIE

T. P.został obwiniony o to, że: w dniu 23 lutego 2013 roku o godz. 16.10 wF., gm.K., pow.(...), woj.(...), kierując samochodem osobowym markiH.onr rej. (...)przekroczył dozwoloną prędkość o 32 km/h -
- tj. o wykroczenie z art. 92a kw

    Sąd Rejonowy w Brodnicy VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Golubiu – Dobrzyniuna mocy wyroku z dnia 16 grudnia 2014r., sygn.. akt VIIW 208/14:

    I.uznał obwinionegoT. P.za winnego tego, że w dniu 23 lutego 2013 roku o godz. 16.10 na odcinku drogiK.–F., gm.K., pow.(...), woj.(...), kierując samochodem osobowym markiH.nr rej. (...)przekroczył dozwoloną prędkość o 32 km/h, tj. wykroczenia z art. 92a kw i za to na mocy art. 92a kw w zw. z art. 24§1 i §3 kw wymierzył mu karę 400,00 (czterystu) złotych grzywny;
II.zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Brodnicy) kwotę 40 (czterdziestu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 841,20 (ośmiuset czterdziestu jeden złotych dwudziestu groszy) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wydatków nieobjętych zryczałtowanymi wydatkami postępowania.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł obwiniony zarzucając orzeczeniu:
1.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że obwiniony przekroczył dozwoloną prędkość, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na poczynienia takiego ustalenia,
2.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżanego orzeczenia, tj.:
a)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i poczynienie przez Sąd dowolnych ustaleń z naruszeniemart. 5 kpk(in dubio pro reo), co dotyczy zeznań świadkówZ. B.iŁ. W., którym Sąd dał wiarę w całości, pomimo że zeznania świadkaW.złożone w formie pisemnej i załączone do wniosku o ukaranie stanowiły kopię zeznań świadkaB., a jak zostało przyznane przez świadkaW.w toku postępowania sądowego w trakcie czynności z udziałem obwinionego dokonywał kontroli kolejnego pojazdu mechanicznego, świadekB.składał sprzeczne i wykluczające się zeznania, m.in. twierdził, iż nie był prowadzony rejestr przeprowadzonych kontroli, a mimo to na rozprawie w dniu 13 października 2014 roku taki rejestr został okazany, obaj świadkowie twierdzili, iż potrafią posługiwać się urządzeniem pomiarowymI., a mimo to dokonali pomiaru z naruszeniem przepisów rozporządzenia,

    b)art. 170§1, §2 i §5 kpkw z w. zart. 39§2kpsw poprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadkaM. S., pomimo iż przeprowadzenie takiego dowodu było w pełni uzasadnione i potrzebne dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, zwłaszcza w kontekście zeznań złożonych przez świadkówB.iW.,
c)art. 117§2 zd. a kpkw zw. zart. 38§1kpsw poprzez przeprowadzenie w dniu 13 października 2014 roku rozprawy, na której m.in. dokonano oględzin miejsca zdarzenia i odebrano zeznania od świadkaB., pomimo że obwiniony pismem z dnia 2 września 2014 roku wniósł o nieprzeprowadzanie czynności procesowych bez jego obecności oraz wniósł o zmianę terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 13 października 2014 roku pismem nadanym w dniu 7 października 2014 roku,
d)art. 193§1 kpkw zw. zart. 42§1kpsw poprzez przeprowadzenie przez Sąd z urzędu dowodu z pismaprzedsiębiorstwa (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wP.dotyczącego wpływu warunków atmosferycznych na urządzenie pomiaroweI., pomimo iż tego typu dowód powinien zostać przeprowadzony przez biegłego sądowego z zakresu mechaniki, wykonywania pomiarów i wpływu panujących warunków atmosferycznych na prawidłowość pomiaru,
3.obrazę przepisów prawa materialnego w postaci Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 listopada 2007 roku (Dz.U.2007.225.1663) w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli meteorologicznej tych przyrządów pomiarowych (dalej: rozporządzenie), a to poprzez:
a)jego niewłaściwą wykładnię co do §10 ust. 1 pkt 1 i uznanie, że pomiar prędkości wykonany urządzeniemI.jest zgodny z wymogami rozporządzenia niezależnie od tego, czy urządzenie pomiarowe umożliwia identyfikację pojazdu którego prędkość jest mierzona, podczas gdy z §10 ust.l pkt 1 wynika, że konstrukcja i wykonanie przyrządu powinny zapewniać identyfikację pojazdu, którego prędkość jest kontrolowana,

    b)jego niewłaściwą wykładnię co do §22 pkt 22 rozporządzenia określającego warunki użytkowania urządzenia pomiarowego i uznanie, że podstawą dla ustalenia wystąpienia znamienia czynu z art. 92a k.w. w postaci niezastosowania się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym może być pomiar wykonany urządzeniemI.w temperaturze - 4 stopni Celsjusza (słownie: minus cztery stopnie), podczas gdy z §22 pkt 22 wynika, że temperatura otoczenia musi mieścić się w zakresie wartości od 0 stopni Celsjusza do + 50 stopni Celsjusza,
Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawieart. 427§1 kpk,art. 437 kpk,art. 438§1 pkt 1, 2 i 3 kpkw zw. zart. 109§2kpsw obwiniony wniósł o:
1.zmianę zaskarżonego orzeczenia przy uwzględnieniu zarzutów wskazanych w apelacji i uniewinnienie obwinionego od zarzuconego mu czynu,
ewentualnie
2.uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Pismem z dnia 24 lutego 2015r.T. P.podtrzymując zarzuty i wnioski zawarte w apelacji, w przypadku ich nieuwzględnienia, wniósł na podstawie art. 104§1 pkt 7 kpsw w zw. z art. 5§1 pkt 4 kpsw, w zw. z art. 45§1 kw o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności wykroczenia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Niezależnie od zarzutów podniesionych przez obwinionego we wniesionej apelacji zaskarżony wyrok należało uchylić i postępowanie na podstawieart. 5§1 pkt. 4 kpwumorzyć.
Wyjść należy od tego, że niezasadnie obwiniony wywodzi, że materiał sprawy –niewłaściwie oceniony przez sąd meriti - nie dostarczył dowodów jego winy w zakresie zarzuconego mu czynu. Pisemne motywy wyroku uzasadniają twierdzenie, że ocena materiału dowodowego dokonana przez sąd I instancji dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych wart. 7 kpkw zw. zart. 8 kpw, a więc jest bezstronna, nie narusza reguł swobodnej oceny i jest też zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego ani nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych.
Stanowisko skarżącego zaprezentowane w apelacji jest wyłącznie polemiczne. Obwiniony nie przytoczył skutecznych argumentów poddających w wątpliwość prawidłowość oceny dowodów.
Natomiast w trakcie analizy akt sprawy pod kątem wniosku podniesionego we wspomnianym wyżej piśmie obwinionego z dnia 24 lutego 2015r., Sąd Okręgowy, podzielając zarzut skarżącego dopatrzył się przesłanki, która skutkować musiała uchyleniem zaskarżonego orzeczenia oraz umorzeniem postępowania.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem jednoznacznie, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu o popełnienie którego obwiniony zostałT. P.. Kwestia przedawnienia orzekania na gruncie prawa wykroczeń została uregulowana wart. 45kw. Zgodnie z dyspozycją §1 wspomnianego przepisu, karalność wykroczenia ustaje zawsze po upływie roku od momentu jego popełnienia, natomiast wyjątkowo – to jest w sytuacji gdy w okresie tym wszczęto postępowanie – ustaje ona z upływem dwóch lat od popełnienia czynu. Przez wszczęcie postępowania, o którym mowa w tym przepisie, należy zaś rozumieć nie samo złożenie wniosku o ukaranie, lecz podjęcie przez Prezesa sądu – w formie zarządzenia – decyzji o wszczęciu postępowania, na podstawieart. 59§2 kpw.

T. P.został obwiniony o to, że w dniu 23 lutego 2013r. o godz. 16.10 w miejscowościF.gm.K., pow.(...), woj.(...), kierując samochodem osobowym markiH.onr rej (...)przekroczył dozwoloną prędkość o 32 km/h. W myśl określonej w art. 4§1 kw reguły wskazującej sposób ustalania czasu popełnienia wykroczenia, termin od którego należy liczyć bieg przedawnienia karalności czynu to dzień 23 lutego 2013r. Z akt sprawy wynika, że zarządzenie o wszczęciu postępowania w sprawie wyżej wymienionego wykroczenia wydane zostało w ciągu roku od tej daty ( k. 1 akt ). Uprawnienie do orzekania w sprawie zarzucanegoT. P.wykroczenia – w tym także przez sąd II instancji na etapie postępowania odwoławczego – wygasało więc w dniu 23 lutego 2015r.
Bezspornym był zatem fakt, że w dniu 19 maja 2015r., a więc w momencie wyrokowania przez sąd odwoławczy doszło już do przedawnienia czynu, o którego popełnienie obwiniony zostałT. P..
Przedawnienie karalności jako bezwzględna negatywna przesłanka procesowa – w myślart. 5§1 pkt. 4 kpw– skutkuje zaś wyłączeniem dopuszczalności prowadzenia postępowania w sprawie o wykroczenie i oznacza zakaz jego wszczęcia, czy odpowiednio, konieczność umorzenia postępowania już wcześniej wszczętego. Sąd odwoławczy jest zobowiązany z urzędu uwzględniać w każdym stadium postępowania tego rodzaju okoliczności (art. 62§1 kpw). Stwierdzenie upływu terminu przedawnienia po wydaniu wyroku w I instancji i po złożeniu odwołania, powinno więc zawsze prowadzić do umorzenia postępowania (tak też T. Grzegorczyk, komentarz do art. 5 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005, wyd. III) – chyba, że sąd (także odwoławczy) uznałby, że zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący i implikuje konieczność uniewinnienia obwinionego.
W tym stanie rzeczy wyrok Sądu Rejonowego nie mógł się ostać. Sąd Okręgowy, przychylając się do końcowego wniosku obwinionego, uchylił zatem zaskarżone rozstrzygnięcie i jednocześnie – mając na uwadze fakt, że zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do uniewinnienia obwinionego z braku czynu lub braku znamion czynu jako wykroczenia, albo braku winy (zob. postanowienie SN z dnia 02.07.2002r., IV KKN 264/99, LEX nr 54407) – na podstawieart. 5§1 pkt. 4 kpww zw. zart. 45§1kw – umorzył postępowanie w niniejszej sprawie.
Kosztami postępowania, na podstawieart. 118§2 kpw, sąd odwoławczy obciążył Skarb Państwa.