Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Gz 110/15
Data wyroku: 2015-09-10 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Wiesław Łukaszewski, Wojciech Wołoszyk, Ewa Gatz-Rubelowska
Słowa kluczowe: Postępowanie Cywilne
Podstawa prawna: art. 30 kpc, art. 43 kpc

Sygn. akt:  VIII  Gz  1 10/ 15

POSTANOWIENIE

Dnia 10 września 2015 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, Wydział  VIII  Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Wojciech Wołoszyk
SSO Wiesław Łukaszewski
SSR  del.Ewa Gatz-Rubelowska
po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. w Bydgoszczy
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaM. T.
przeciwko(...) S.A.wS.
na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy wydane  w dniu  24 czerwca 2015 r., sygn.  akt VIII  GC 1026/15
postanawia:  oddalić zażalenie

UZASADNIENIESąd Rejonowy w Bydgoszczy w dniu 24 czerwca 2015 r. wydał postanowienie , którym uznał się niewłaściwym miejscowo i nakazał przekazać sprawędorozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gdyni - VI Wydziałowi Gospodarczemu jako miejscowo właściwemu.W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że powód skierował pozew o zapłatę do Sądu Rejonowego w Bydgoszczy zaś w sprzeciwie pozwany zgłosił zarzut niewłaściwości miejscowej , a Sąd ocenił go jako zasadny.Sąd Rejonowy zważył, żewprzedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzieustawaoubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych z dnia 22 maja 2003 r.zgodnie zaś z jej przepisemart.20ust.1powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub obejmujące roszczenia z tytułu tych ubezpieczeń można wytoczyć bądź według przepisówowłaściwości ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.1W ocenie Sądu Rejonowego w przedmiotowej sprawie stron nie łączy żaden stosunek umowny, a powód nie jest poszkodowanym ani uprawnionym z umowy ubezpieczenia w rozumieniu w.w. ustawy.Sąd I instancji wskazał, iż za taką interpretacją art. 20 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych przemawia równieżratio legistego przepisu. W ocenie Sądu oczywistym jest bowiem , ze miał on na celu jedynie ułatwienie osobom poszkodowanym dochodzenia roszczeń od ubezpieczycieli poprzez umożliwienie im składania pozwów w sądach obejmujących swoją właściwością miejsce zamieszkania poszkodowanego.W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wskazał, iż przedmiotem pozwu w niniejszej sprawie nie są roszczenia wynikające z umowy obowiązkowego ubezpieczenia a tym samym nie znajduje w tej sytuacji zastosowania powołany przez Sąd Rejonowy przepisart. 20 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych , Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Niemniej w ocenie powoda zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdzie przepisart. 9o działalności ubezpieczeniowej.Zdaniem skarżącego w hipotezie normy art. 9 ustawy o działalności ubezpieczeniowej mieści się także osoba, która nabyła wszelkie prawa od ubezpieczonego w umowie dobrowolnego ubezpieczenia z której wynikają roszczenia odszkodowawcze, wstępując w jego prawa i stając się przez to samemu uprawnionym z takiej umowy.Sąd Okręgowy zważył, co następuje:Zażalenie nie było uzasadnione i podlegało oddaleniu.Na wstępie zważyć należy, iż przepisart. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r.o ubezpieczeniach obowiązkowych Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych ma charakter przepisu szczególnego w stosunku doart. 9 ustawy z 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej. Zastosowanieart. 20 ust. 1jest jednak możliwe tylko wówczas, jeżeli przedmiotem powództwa jest roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub powództwo obejmuje roszczenia z tytułu tych ubezpieczeń. Natomiast ubezpieczenia auto casco mają charakter ubezpieczeń dobrowolnych , a zatem powództwa o roszczenia wynikające z umowy ubezpieczenia AC wytacza się przed sąd , którego właściwość określaart. 9 ustawy o działalności ubezpieczeniowej( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2005 r. IIICZP 17/05).W niniejszej sprawie jak ustalił Sąd I instancji powód jest nabywcą wierzytelności przysługującejM. Z.z tytułu umowy ubezpieczenia autocasco. Zatem jak słusznie wskazał w zażaleniu powód w rozpatrywanej sprawie rozważyć należało właściwość Sądu w oparciu o przepis art. 9 ustawy o działalności ubezpieczeniowej.Przepis ten stanowi , iż powództwo o roszczenia wynikające z umów ubezpieczenia można wytoczyć albo według przepisów o właściwości ogólnej albo przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby ubezpieczającego, ubezpieczonego ,uposażonego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.Powód wskazał, iż w niniejszej sprawie jako nabywca roszczeń wskutek przelewu praw przez ubezpieczonego stał się uprawnionym z umowy ubezpieczenia.Zawarcie umowy przelewu wierzytelności nie prowadzi jednak do zmiany sytuacji prawnej cesjonariusza. Z chwilą cesji następuje jedynie skutek w postaci nabycia przez2następcę prawnego- cedenta przysługującej mu wierzytelności. Zmienia się zatem osoba wierzyciela, nie ulega zaś zmianie charakter roszczenia o zapłatę wobec dłużnika.Reasumując w niniejszej sprawie powód będący cesjonariuszem dochodzi od pozwanego należności z tytułu odszkodowania wynikającego z umowy auto casco. Podstawą roszczenia jest określony stosunek zobowiązaniowy tj. umowa ubezpieczenia. Stron sporu nie łączy jednak żaden stosunek umowny. Powód jako nabywca wierzytelności poszkodowanego w zdarzeniu ubezpieczeniowym jest jedynie beneficjentem świadczenia wynikającego z umowy łączącej ubezpieczającego z ubezpieczycielem. W tych okolicznościach wskazanie przez powoda sądu właściwości miejscowej związanej z miejscem jego siedziby jako uprawnionego z umowy ubezpieczenia nie może być uzasadnione przepisem art. 9 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Nie jest on bowiem ani uposażonym ani uprawnionym z umowy ubezpieczenia w rozumieniu wyżej cytowanej ustawy.Zważyć też trzeba, iż wywody Sądu I instancji dotycząceratio legisprzepisu art. 20 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych odnoszą się także do przepisu art. 9 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Ustawodawca miał bowiem na celu ułatwienie osobom poszkodowanym- uprawnionym i uposażonym z umowy ubezpieczenia dochodzenia swoich roszczeń w sądach obejmujących właściwością miejscową ich miejsce zamieszkania . Powodem zaś w niniejszej sprawie jest osoba zawodowo zajmująca się skupem wierzytelności względem zakładów ubezpieczeń.W konsekwencji nie było podstaw do ustalenia właściwości miejscowej sądu w oparciu oart. 43 k.p.c.i należało ustalić ją według wskazanych wart. 30 k.pc. zasad ogólnych- według miejsca siedziby pozwanego. Zastosowanie zatem przez Sąd I instancjiart. 30 k.p.c.było prawidłowe.Z powyższych względów mimo częściowo błędnego uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego , stwierdzając bezzasadność zarzutów podniesionych w zażaleniu Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 379 § 2 k.p.c.orzekł jak w sentencji postanowienia.