Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 218/15
Data wyroku: 2015-04-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Kupcewicz, Włodzimierz Hilla, Mariola Urbańska-Trzecka
Słowa kluczowe: Zniewaga
Podstawa prawna: art. 437§1kpk

Sygn. aktIV Ka 218/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 kwietnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla
Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka (sprawozdawca)
SO Piotr Kupcewicz
Protokolant protokolant sądowy Mateusz Pokora
przy udziale Antoniny Kasprowicz-Czerwińskiej - prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy
po rozpoznaniu dnia 24 kwietnia 2015 r.
sprawyT. A.s.A.iL.ur. (...)wI.
oskarżonego zart. 226 § 1 k.k.iart. 222 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 2 grudnia 2014 roku - sygn. akt IX K 175/14
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; wymierza oskarżonemu opłatę w wysokości 80,00 (osiemdziesiąt) złotych za II instancję i obciąża go wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.
Sygn. akt IV Ka 218/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014 roku sygn. akt IX K 175/14 uznałT. A.za winnego tego, że w dniu 02 grudnia 2012 roku około godziny 03:10 wB.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zK. B.iA.J.podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy PolicjiM. S.,H. C.,P. B.iŁ. L.obowiązków służbowych, to jest podczas podejmowanej wobec niego interwencji oraz w trakcie konwojowania go radiowozem do(...)B.Ś.przyul. (...), znieważył ich w ten sposób, że użył wobec nich słów wulgarnych i powszechnie uznawanych za obelżywe oraz naruszył nietykalność cielesną st. sierż.M. S.i sierż. sztab.P. B.poprzez szarpanie ich w trakcie interwencji za umundurowanie, tj. występku zart. 226 § 1 k.k.iart. 222 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to w myślart. 11 § 3 k.k.na podstawieart. 222 § 1 k.k.wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 02.12.2012 roku przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;
Wyrok zawiera także rozstrzygniecie o kosztach procesu.
Apelację od powyższego wyrku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości na jego korzyść.
Na podstawieart. 438 pkt 2ikpkzaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku w szczególności;

⚫

art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpolegającą na dowolnej i fragmentarycznej ocenie zebranego materiału dowodowego przy całkowitym pominięciu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonegoT. A., zwłaszcza w świetle dokonanej przez Sąd I instancji jednostronnej i bezkrytycznej ocenie wyjaśnień samego oskarżonego, a także zeznań świadków w tymK. B.iA.J.oraz zebranych w postepowaniu zapisów nagrań filmowych pozostających w całkowitej sprzeczności z ustaleniami sądu zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a także dokonanej bezkrytycznej ocenie zeznań świadkówP. B.,H. C.,M. S.iŁ. L., co w zasadniczy sposób podważa istnienie w przedmiotowej sprawie wiarygodnych dowodów winy oskarżonego odnośnie zarzucanego aktem oskarżenia i przypisanego czynu zabronionego,

obrazęart. 424 kpkiart. 410 kpkpolegającą na niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakie okoliczności miał Sąd na względzie przy przyjęciu, żeT. A.dopuścił się zarzucanego mu czynu, a także polegającą na nie przeprowadzeniu w uzasadnieniu szczegółowej analizy zebranych w sprawie dowodów, w zakresie w jakim wskazują zdaniem sądu na sprawstwo oskarżonego, zwłaszcza przy jednoczesnym braku odniesienia się dowodów przeciwnych, co doprowadziło w konsekwencji do obrazyart. 5 § 2 kpk, polegającej na rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,

obrazęart. 167 kpkw zw. zart. 366 §1 kpkw zw. zart. 4 kpkiart. 2 § 2 kpkpoprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w szczególności w świetle wyjaśnień oskarżonegoT. A.złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, gdzie nie przyznał się do zarzuconego czynu i szczegółowo odnosił do zebranego materiału dowodowego.

Stawiając te zarzuty obrońca wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd odwoławczy zważył co następuje:
Apelacja jako oczywiście bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stwierdzić należy, że w ocenie sądu odwoławczego - sąd pierwszej instancji w sposób należyty przeprowadził postępowanie dowodowe, wbrew twierdzeniom apelujących, po czym poczynił jak najbardziej trafne ustalenia faktyczne, w zakresie określonym w części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, po przeprowadzeniu kompleksowej i gruntownej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dochodząc do słusznego wniosku, że materiał zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że oskarżonyT. A.dopuścił się zarzucanego mu czynu. Sąd zgodnie z przepisami procedury karnej wbrew twierdzeniom apelującego ujawnił pełny materiał dowodowy niezbędny do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu, opierając wyrok na kompletnym materiale, bez naruszeniaart. 410 kpk. Lektura uzasadnienia wskazuje nadto, że sąd dokonał zgodnej z wymogami i zasadami procesowymi, wszechstronnej i rzetelnej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, stosownie do wskazania zawartego wart. 4 k.p.k., uwzględnił zarówno dowody przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, nie przekraczając przy tym zasady swobodnej ich oceny, z których to wyprowadził prawidłowe wnioski co do winy oskarżonego, które to wnioski odpowiadają zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z treściąart. 7 k.p.k.Sąd orzekający w uzasadnieniu wyroku wskazał wyraźnie jakie fakty uznał za dowiedzione, na czym opierał poszczególne ustalenia i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. W związku z powyższym podkreślić należy, iż proces wyrokowania w przedmiotowej sprawie w pełni odpowiada przepisom procedury karnej, a przedstawiona analiza i ocena dowodów, argumentacja na jej poparcie nie może budzić zastrzeżeń co do ich poprawności z punktu widzenia zasad wymaganych treściąart. 7 kpk.
Czyniąc natomiast zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania odwoławczego treścią przepisów art. art.: 433§ 2 i 457 § 3 k.p.k., należy stwierdzić co następuje w odniesieniu do zarzutów podniesionych w opisanym wyżej środku odwoławczym.
Nie istnieją - w ocenie Sądu Odwoławczego - żadne racjonalne przesłanki by podzielić zarzut obrazy prawa procesowego skonstruowany w apelacji obrońcy oskarżonego. Należy stanowczo stwierdzić, iż jest on całkowicie chybiony i niezasadny. Apelacja oparta li tylko na wersji oskarżonego nie przyznającego się do winy jawi się w realiach niniejszej sprawy jako wybitnie polemiczna wobec prawidłowych i nie budzących zastrzeżeń ustaleń Sądu orzekającego oraz obszernej, wyczerpującej, logicznej i jak najbardziej przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dostarczając jakichkolwiek merytorycznych argumentów pozwalających na podzielenie zarzutów sformułowanych w środku odwoławczym oraz leżącej u ich podstaw argumentacji, gdzie usiłuje się w sposób nadzwyczaj jednostronny i uproszczony kwestionować prawidłowość i zasadność zapadłego rozstrzygnięcia. W żaden sposób nie można się zgodzić się z twierdzeniami autora apelacji , jakoby Sądmeritiz przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, dokonanej w sposób w sposób jednostronny i fragmentaryczny z pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego i zeznań świadkówK. B.iA.J.w konsekwencji na podstawie błędnych ustaleń faktycznych przypisał oskarżonemu popełnienie zarzucanego w akcie oskarżenia czynu.
Podkreślić trzeba, że zarzut naruszenia obrazy przepisów postępowania w szczególnościart. 7 kpknie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności (postanowienie SN z dnia 14 lutego 2007 r., II KK 397/06,niepubl.). Sąd orzekający, rozstrzygając o winie lub niewinności oskarżonego(ych), kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swoje przekonanie o winie lub niewinności oskarżonego (ych) bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź ujawnionych, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tego rodzaju uchybień autor apelacji nie wykazał, w każdym razie nie sposób przyjąć, że dowody, na których sąd oparł swoje orzeczenie, na które wskazał w uzasadnieniu wyroku, w szczególności zaś zeznaniachP. B.,H. C.,M. S.,Ł. L., częściowo zeznańK. B.tudzieżczęściowo wyjaśnień samego oskarżonego (k. 12-13, 70), wreszcie zapisów nagrań filmowych (k. 63 akt sprawy XVI K 954/13, k. 86 akt sprawy XVI K 654/13, k. 110 akt sprawy XXI K 954/13) są sprzeczne i niejasne i by dokonując ich analizy i oceny, przyznając im walor wiarygodności sąd naruszył zasady wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd rejonowy na co wskazuje treść uzasadnienia, wbrew nieuprawnionym twierdzeniom autora apelacji, w sposób bardzo wnikliwy dokonał analizy wszystkich źródeł dowodowych we wzajemnych powiązaniu i słusznie doszedł do przekonania, że ów materiał pozwala w sposób jednoznaczny, bez naruszenia reguł wynikających z treściart. 5 § 1 i 2 kpk, na przypisanie oskarżonemu winy polegającej na tym,że w dniu 02 grudnia 2012 roku około godziny 03:10 wB.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zK. B.iA.J.podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy PolicjiM. S.,H. C.,P. B.iŁ. L.obowiązków służbowych, to jest podczas podejmowanej wobec niego interwencji oraz w trakcie konwojowania go radiowozem do(...)B.Ś.przyul. (...), znieważył ich w ten sposób, że użył wobec nich słów wulgarnych i powszechnie uznawanych za obelżywe oraz naruszył nietykalność cielesną st. sierż.M. S.i sierż. sztab.P. B.poprzez szarpanie ich w trakcie interwencji za umundurowanie, tj. popełnienia występku zart. 226 § 1 k.k.iart. 222 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Argumentacja autora apelacji, oparta wyłącznie na kwestionowaniu tej oceny materiału dowodowego jaka została zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w szczególności podważaniu wartości dowodowej opinii zeznań policjantów w konfrontacji z wyjaśnieniami oskarżonego i ujawnionymi nagraniami z przebiegu policyjnej interwencji, w żadne sposób nie jest w stanie podważyć prawidłowych wniosków jakie sąd wyprowadził na podstawie gruntownej i zgodnej z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego analizy materiału dowodowego. W szczególności sąd słusznie krytyczne ocenił wyjaśnienia oskarżonego właśnie w konfrontacji z ujawnionymi nagraniami, które w sposób obiektywny i oczywisty potwierdzają, że oskarżony nie stosował się poleceń interweniujących policjantów, był agresywny i wulgarny, znieważał policjantów. Właśnie , wbrew twierdzeniom autora apelacji, z zabezpieczonych nagrań filmowych dot. zdarzenia wynika, że oskarżony zachowywał się agresywnie, szarpał się i wyzywał podczas zatrzymania, próbował tez uniemożliwić doprowadzenie go do radiowozu, a więc wykonanie przez funkcjonariuszy czynności służbowych. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków w szczególności funkcjonariuszy policji i nie sposób przyjąć, że policjanci mając świadomość tego, że są nagrywani przez oskarżonego sprowokowali oskarżonego do takiego wobec nich zachowania, które wyczerpuje znamiona przypisanego występku, czy zeznawali w sposób niezgodny z przebiegiem zdarzenia. Nie ma żadnych podstaw by świadomie i celowo dążyli do pogorszenia sytuacji procesowej oskarżonego, składając zeznania określonej treści, niekorzystne dla oskarżonego. W ocenie sądu odwoławczego sąd rejonowy w prawidłowy sposób dokonał oceny wszystkich dowodów ujawnionych w niniejszej sprawie.
Dowody te wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego zostały ocenione prawidłowo, uwzględniając całokształt okoliczności sprawy i zasady logiki oraz doświadczenia życiowego i przywiodły sąd I instancji do słusznego wniosku, że ocenione we wzajemnym powiązaniu jednoznacznie wskazują na winęT. A.. Reasumując w realiach niniejszej sprawy, w świetle dowodów na jakie wskazał sąd w uzasadnieniu nie ma najmniejszych wątpliwości co prawidłowości rozstrzygnięcia w zakresie winy oskarżonego co do przypisanego mu czynu, zaś autor apelacji nie wskazał poza polemiką z oceną materiału dowodowego i ustaleniami sądu na których oparł swoje rozstrzygnięcie żadnych rzeczowych argumentów, jakich to konkretnie błędów logicznych w ocenie materiału dowodowego dopuścił się sąd I instancji, które ocenę tę by podważały. Nie ma też żadnych podstaw do przyjęcia, by w tym zakresie materiał dowodowy był niepełny i wymagał dalszego uzupełnienia lub powtórnej oceny. Nie zachodzą bowiem w sprawie żadne wątpliwości.Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego(wyrok SN z dnia 25 czerwca 1991 r. - WR 107/91 , OSNKW 1992/1-2/14).Dla oceny, czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo, nie są miarodajne tego rodzaju wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć(postanow. SN z 13.05.2002r., V KKN 90/01, LEX nr 53913). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje w odniesieniu do żadnego z ustaleń podjętych przez sąd w odniesieniu do przypisanego oskarżonemu czynu. Nie może być więc mowy o naruszeniuart. 5 § 2 kpk. Należało zatem uznać, że wyczerpana została wszelka konieczna i niezbędna inicjatywa dowodowa w celu ustalenia przebiegu obydwu zdarzeń będących przedmiotem rozpoznania, a orzeczenie zostało oparte nakompletnymmateriale dowodowym, zaś sąd meriti poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które sąd odwoławczy – jak wspomniano wyżej - w całości podziela.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że żadną miarą zebrany w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom skarżącego nie pozwala na postawienie Sądowi Rejonowemu zarzutu obrazy postępowania, który miał wpływ na treść orzeczenia. Ocena materiału dowodowego cechuje się skrupulatnością, wszechstronnością i jest zgodna z regułami sformułowanymi w dyspozycjiart. 4 kpkiart. 7 kpk, przez co nie narusza granic oceny swobodnej, jest zgodna z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania oraz nie zawiera błędów logicznych. Nie doszło więc do obrazy aniart. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpkjak iart. 167 kpk,art. 366 kpkorazart. 424 kpk.
Wprawdzie apelacja obrońcy oskarżonego nie odnosi się do orzeczonej wobec oskarżonego kary to należy tylko zauważyć, że ocenie Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie w omawianej materii sąd I instancji uczynił, respektując zasady wymiaru kary i nie wykroczył poza swoje uprawnienia w zakresie swobodnego kształtowania sędziowskiego wymiaru kary. Kara w ostatecznym swym wymiarze została ukształtowana uwzględniając wszystkie okoliczności tej sprawy, jest adekwatna w stosunku do winy i społecznej szkodliwości czynu i spełnia cele kary tak w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej, czyniąc zadość wymogom kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Z tych wszystkich względów Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji i uznał ją za oczywiście bezzasadną, utrzymując zaskarżony wyrok w mocy.
Na podstawieart. 636 kpkorzeczono o kosztach postępowania odwoławczego.