Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 352/15
Data wyroku: 2015-06-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Peteja-Żak, Grzegorz Kiepura, Marcin Mierz
Słowa kluczowe: Łapownictwo
Podstawa prawna: art. 228 § 3 kk

Sygnatura akt VI Ka 352/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia19 czerwca 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Marcin Mierz
Sędziowie SSO Grzegorz Kiepura (spr.)
SSR del. Małgorzata Peteja-Żak
Protokolant Katarzyna Kajda
przy udziale Elżbiety Ziębińskiej
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r.
sprawyS. K.(K.) s.W.iH.,
ur. (...)wJ.
oskarżonego zart. 228§3 kkiart. 271§3 kkprzy zast.art. 11§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej
z dnia 27 stycznia 2015 r. sygnatura akt II K 489/14
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 636 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

VI Ka 352/15

UZASADNIENIE

S. K.został uznany za winnego tego, że w dniu 26.03.2012r. wR., będąc jako funkcjonariusz(...)wK., funkcjonariuszem publicznym, działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym funkcjonariuszem(...)wK., w trakcie przeprowadzanej kontroli drogowej, przyjął odK. P.korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 100 zł, w zamian za naruszenie przepisów prawa, polegające na odstąpieniu od obligatoryjnego zatrzymania dowodu rejestracyjnego w związku z popełnionym przez niego wykroczeniem drogowym zart. 97 Kodeksu wykroczeń, polegającym na posługiwaniu się dowodem rejestracyjnym z nieważnym przeglądem technicznym samochodu markiR. (...),nr rej. (...)oraz poświadczenia nieprawdy w notatniku służbowym, iż przyczyną kontroli drogowej było tylko przekroczenie dozwolonej prędkości i popełnienie wykroczenia zart. 92akw, co nie polegało na prawdzie, a wskazana okoliczność miała znaczenie prawne, przez co wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 228 § 3 kkiart. 271 § 3 kkw zw. zart. 271 § 1 kkiart. 11 § 2 kki za to na mocyart. 228 § 3 kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazany został na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 150 stawek dziennych po 20 zł każda. Na mocyart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata. Na podstawieart. 45 § 1 kkorzeczono przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej przez oskarżonego z przestępstwa w kwocie 50 zł. Na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczono oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 21.10.2013r. i przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, uznano grzywnę za wykonaną w ilości 2 stawek dziennych. Na podstawieart. 627 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 900 zł oraz wydatki w kwocie 90 zł.
Apelację od wyroku, na niekorzyść oskarżonego, w części dotyczącej orzeczenia o karze, wywiódł prokurator, który zarzucił orzeczeniu rażącą niewspółmierność kary polegającą na nieorzeczeniu wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z ochroną porządku prawnego, wskutek czego wymierzona oskarżonemu, w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i grzywna, nie odzwierciedla stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, a także nie spełnia wymogów jakim winna odpowiadać ze względu na potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.(...)poczucia sprawiedliwości oraz nie realizuje celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie powinna osiągnąć w stosunku do oskarżonego.
W oparciu o podniesiony zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego, na podstawieart. 41 § 1 kk, w związku z popełnionym przestępstwem zart. 228 § 3 kkiart. 271 § 3 kk, zakazu zajmowania stanowisk związanych z ochroną porządku prawnego na okres 3 lat.
Apelacja nie jest zasadna. Wbrew jej wywodom orzeczona wobec oskarżonego kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na trzyletni okres próby oraz kara grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 20 zł każda, jest adekwatna tak do stopnia zawinienia, jak i do stopnia społecznej szkodliwości czynu, uwzględnia przy tym cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przy jej wymiarze sąd rejonowy miał w polu widzenia ustawowe dyrektywy określone wart. 53 kk, o czym przekonują pisemne motywy wyroku. Sąd ten trafnie wskazał na uprzednią niekaralność oskarżonego, a także na jego dotychczasowy nienaganny tryb życia; również po popełnieniu przestępstwa zachowanie oskarżonego nie budziło zastrzeżeń (dane o karalności – k. 399, opinia służbowa – k. 107-109, informacja z Policji – k. 175). Okoliczności te dowodzą, że czyn którego dopuścił się oskarżony, był w jego życiu zdarzeniem incydentalnym, nie wymagającym surowszej reakcji karnej.
Rację ma apelujący prokurator, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, sąd pierwszej instancji nie odniósł się do sformułowanego przez oskarżyciela publicznego na rozprawie, wniosku o wymierzenie oskarżonemu środka karnego określonego wart. 46 § 1 kk, polegającego na zakazie zajmowania stanowisk związanych z ochroną porządku prawnego.
Należy się też zgodzić z autorem apelacji, że dopuszczając się przestępstwa zart. 228 § 3 kkiart. 271 § 1 i 3 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, oskarżony nadużył zajmowanego stanowiska. W kontekście sformułowanego zarzutu nie można jednak zapominać, ze poza represją karną, oskarżony poniósł już dotkliwe konsekwencje służbowe wynikające z popełnionego przestępstwa, a mianowicie w dniu 21.10.2013r. został zawieszony w czynnościach, a w dniu 31.12.2013r. ostatecznie wydalony ze służby w Policji (k. 143). Skutkiem wyroku skazującego w niniejszej sprawie będzie też faktyczna niemożność podjęcia przez oskarżonego pracy nie tylko w Policji, ale też w innych formacjach powołanych do ochrony porządku prawnego. Zatrudnienie w tego typu jednostkach obwarowane jest wymogiem uprzedniej niekaralności za przestępstwo umyślne. Do czasu zatarcia skazania w niniejszej sprawie oskarżony nie będzie mógł zatem pełnić stanowisk związanych z ochroną porządku prawnego, co czyni niecelowym orzekanie wobec niego zakazu, o którym mowa wart. 46 § 1 kk.
Podsumowując, stwierdzić należy, że całokształt ostatecznych represji karnych orzeczonych wobec oskarżonego, nie nosi cech rażącej niewspółmierności w rozumieniuart. 438 pkt 4 kpk. Kara wymierzona oskarżonemu nie razi łagodnością, a przez to nie zachodzi potrzeba jej korekty.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku. Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążono Skarb Państwa zgodnie zart. 636 § 1 kpk.