Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 560/15
Data wyroku: 2015-07-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Grzelak-Kula
Podstawa prawna: 289 § 1 kk

Sygn. akt II K 560/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 lipca 2015 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Aleksandra Grzelak - Kula
Protokolant  Dagmara Nowicka
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze – Bożeny Różańskiej
po rozpoznaniu w dniach 1 czerwca i 13 lipca 2015 r.
sprawy:
1.Ł. Ś.
synaJ.iH.z d.T.
urodzonego w dniu (...)wK.
2.P. D.
synaA.iB.z d.P.
urodzonego w dniu (...)wJ.
oskarżonych o to, że:
w dniu 7/8 lutego 2015 roku wJ.przyul. (...), woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonali kradzieży z włamaniem w ten sposób, że w nieustalony sposób otworzyli zamknięty zamek bagażnika oraz drzwi samochodu markiV. (...)nr rej. (...)o wartości nie mniejszej niż 2.000 zł, a następnie pojazd uruchomili po uprzednim rozmontowaniu stacyjki pojazdu i po zwarciu przewodów odjechali dokonując jego zaboru, czym działali na szkodęT. K.,

to jest o czyn zart. 279 § 1 k.k.

I
oskarżonychŁ. Ś.iP. D.uznaje za winnych tego, że w nocy z 7 na 8 lutego 2015 r. wJ.działając wspólnie i w porozumieniu w celu krótkotrwałego użycia zabrali pojazd mechaniczny markiV. (...)onr rej. (...)należący doT. K., czym działali na jego szkodę, tj. występku zart. 289 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 289 § 1 k.k.w zw. zart. 37a k.k., wymierza im kary:Ł. Ś.9 (dziewięciu) miesięcy, aP. D.roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

II
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonych oskarżonym kar ograniczenia wolności zalicza:

-Ł. Ś.okres jego zatrzymania w dniach 8 i 9 lutego 2015 r. oraz tymczasowego aresztowania od dnia 2 marca 2015 r. do 1 czerwca 2015 r.
-P. D.okres jego zatrzymania w dniach 8 i 9 lutego 2015 r. oraz tymczasowego aresztowania w okresie od dnia 6 marca 2015 r. do 1 czerwca 2015 r.
przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jako równoważny dwóm dniom kary ograniczenia wolności;

III
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zwraca:

- oskarżonemuŁ. Ś.odzież opisaną w wykazie dowodów rzeczowych Drz 401/15 oraz telefon opisany w wykazie dowodów rzeczowych Drz 402/15,
- oskarżonemuP. D.odzież opisaną w wykazie dowodów rzeczowych Drz 400/15,
- pokrzywdzonemuT. K.wkładki zamków i kluczyki do samochodu opisane w wykazie dowodów rzeczowych Drz 403/15;

IV
na podstawieart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. K.kwotę 804 zł tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzęduŁ. Ś.oraz kwotę 184,92 zł tytułem podatku od towarów i usług;

V
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonychŁ. Ś.iP. D.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn. akt II K 560/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W nocy z 7 na 8 lutego 2015 r.Ł. Ś.spotkał się zP. D.w dyskotece - tzw. baniakach wJ..P. D.zaproponował, żeby pojechali doS.do dziewczyny, ale nie miał własnego samochodu, który oddał do naprawy. Obaj poszli naulicę (...), gdzie zauważyli zaparkowany samochódV. (...)onr rej. (...)należący doT. K..T. K.wieczorem poprzedniego dnia zamknął swój samochód kluczykiem. Nie uruchomił alarmu z powodu niskiej temperatury. Zamek klapy bagażnika pozostał otwarty. Samochód ten miał wtedy wartość ok. 2000 zł.
dowód: częściowo wyjaśnieniaŁ. Ś.k. 145-148,
częściowo wyjaśnieniaP. D.k. 149-151, 408
zeznaniaT. K.k. 8-11, 123, 428
protokół oględzin miejsca k. 18-21, 51-52
protokół oględzin odzieży k. 57-58
dokumentacja fotograficzna k. 118
protokół oględzin pojazdu k. 121-122, 127
opinia mechanoskopijna k. 178-190
notatka urzędowa k. 1, 2
Ł. Ś.otworzył niezamkniętą na zamek klapę bagażnika, zdjął półkę, wszedł do samochodu i otworzył go od środka. Próbował uruchomić pojazd. W tym czasieP. D.stał na czatach.Ł. Ś.nie udawało się to, więc mężczyźni poszli do pobliskiego mieszkania babciP. D., skąd wzięli scyzoryk i wrócili w miejsce, gdzie stał samochód.Ł. Ś.ponownie wszedł do środka przez otwarte wcześniej przez siebie drzwi i za pomocą scyzoryka i przez połączenie kabli uruchomił samochód.P. D.wsiadł do pojazdu, usiadł na miejscu pasażera i mężczyźni pojechali w kierunkuS.. Po drodze zostali zatrzymani przez Policję.
dowód: częściowo wyjaśnieniaŁ. Ś.k. 145-148,
zeznaniaH. G. (1)k. 69, 408
zeznaniaP. J.k. 24-25, 409
zeznaniaP. R.k. 53, 409
zeznaniaA. G.161-162, 409
protokół odtworzenia nagrania zgłoszenia k. 74-75
protokół oględzin pojazdu k. 121-122, 127
opinia mechanoskopijna k. 178-190
Ł. Ś.ma 19 lat. Utrzymuje się z prac dorywczych, nie ma zawodu. W czasie popełnienia zarzucanego mu czynu nie miał zniesionej ani ograniczonej w znacznym stopniu zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nie był dotychczas karany za przestępstwa.
dowód:wyjaśnieniaŁ. Ś.k. 39-42, 407
opinia sądowopsychiatryczna k. 222-223
dane o karalności k. 126
P. D.ma 26 lat. Nie pracuje, nie ma żadnego majątku. W czasie popełnienia zarzucanego mu czynu nie miał zniesionej ani ograniczonej w znacznym stopniu zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nie był dotychczas karany za przestępstwa.
dowód:wyjaśnieniaP. D.k. 47-48, 407v
opinia sądowo-psychiatryczna k. 224-225
dane o karalności k. 125
OskarżonyŁ. Ś.początkowo nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia przyjechał po niego kolega zwany „G.” i powiedział, żeby przewiózł samochódV. (...)doP.i zostawił go na dworcu PKP. Oskarżony tak zrobił, a razem z nim pojechałP. D.. Po drodze zadzwoniłG.i poinstruował go, że ma jechać w kierunkuS.. Kiedy dojechał do obwodnicy, zauważył radiowóz, który zawrócił i włączył koguty. Podał, że się wystraszył, bo w prowadzonym przez niego samochodzie była rozwalona stacyjka. Chciał porzucić auto i zaczął uciekać przed radiowozem. Wyjaśnił, że zgodził się przewieźć auto dlaG., ponieważ w zamian miał mieć darowany dług.
W kolejnych wyjaśnieniach również nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmówił składania wyjaśnień i podtrzymał poprzednie.
W kolejnych wyjaśnieniach oskarżony nie przyznał się do kradzieży z włamaniem i podał, że chce powiedzieć, jak było naprawę. Wyjaśnił, że razem zP. D.był na dyskotece w „baniakach”. Wyszli i postanowili pojeździć samochodem.D.zaproponował, żeby pojechali do dziewczyny. Poszli naul. (...)i tam zauważyli samochódV. (...), aP. D.zapytał, czy jest w stanie go odpalić. W samochodzie tym był centralny zamek, ale w bagażniku zamek ten nie działał, bagażnik był otwarty. Wyjaśnił, że nacisnął guzik klapy bagażnika, klapa się otworzyła i wszedł do środka. Próbował uruchomić samochód, ale mu się nie udało. Poszli więc zP. D.do jego babci i wzięli stamtąd scyzoryk. Wrócili na miejsce. Oskarżony wyjaśnił, że wszedł ponownie do samochodu, ale tym razem drzwiami, które wcześniej od środka otworzył. Wtedy udało mu się uruchomić samochód. W tym czasieP. D.stał na zewnątrz i obserwował, czy nikt nie idzie. Obaj wsiedli do samochodu i pojechali w kierunkuP.do koleżankiP. D.. Potem ścigała ich Policja. Podał, że uciekał przed Policją, bo spanikował. Potwierdził, że tylko on kierował samochodem.
Przed sądem oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu. Podtrzymał te wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego, w których opowiedział, jak naprawdę było. Odpowiadając na pytania obrońcy podał, że wcisnął tylko guzik od klapy bagażnika i klapa otworzyła się, a następnie otworzył centralny zamek od środka.
OskarżonyP. D.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i wyjaśnił, że zadzwonił do niegoŁ. Ś.i zapytał, czy chce jechać z nim do koleżanki doS.. Spotkali się naul. (...), aŁ. Ś.przyjechał samochodemV.. Wsiedli do niego i zaczęli jechać w kierunkuS., aż w pewnym momencie pojawiła się Policja. Wpadli w poślizg i zatrzymali się, a za nimi zatrzymał się radiowóz.
Wyjaśniając kolejny raz oskarżony potwierdził poprzednie wyjaśnienia. Zaprzeczył braniu udziału w kradzieży samochodu oraz temu, aby wiedział, że samochód jest kradziony.
W kolejnych wyjaśnieniach dodał, że ma własny samochód markiJ., ale się popsuł w lutym 2015 r. i został oddany do warsztatu naul. (...)wJ..
Przed sądemP. D.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i odmówił składania wyjaśnień. Odpowiadając na pytanie obrońcy podał, że chcieli zŁ. Ś.tylko pojeździć oraz że miał swoje auto, które w dniu zdarzenia było w warsztacie.
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnieniom obu oskarżonych sąd dał wiarę w części, przy czym relacjęP. D.uznał za wiarygodną tylko w zakresie twierdzenia o posiadaniu własnego samochodu, który w dniu zdarzenia był w warsztacie. Potwierdził to równieżŁ. Ś..
Trzecie wyjaśnieniaŁ. Ś.sąd uznał za wiarygodne, ponieważ tylko te znajdują potwierdzenie w zebranych dowodach.
Sąd odmówił wiary pierwszym wyjaśnieniomP. D.. Są one sprzeczne nie tylko z pozostałymi dowodami, ale nawet z pierwszymi wyjaśnieniami współoskarżonego – obaj oskarżeni inaczej przedstawili okoliczności znalezienia się przez nich w samochodzieV. (...)onr rej. (...). Oznacza to, że każdy z nich przygotował swoją relację przebiegu zdarzenia, a jedynieŁ. Ś.na pewnym etapie postępowania (jego trzecie wyjaśnienia) podał wersję uznaną przez sąd za wiarygodną. Te jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków oraz w dokumentach i dlatego zostały tak ocenione.
Nie zasługują na wiarę pierwsze i drugie wyjaśnieniaŁ. Ś.. Są odmienne od kolejnych, uznanych za wiarygodne, nielogiczne, a ponadto nie znajdują potwierdzenia w zebranych dowodach. Nie sposób zgodzić się z oskarżonym, że to nie on dokonał uruchomienia i zaboru samochodu, w którym został następnie zatrzymany, skoro w świetle zeznańH. G. (2)to właśnie on brał w tym udział. Nielogiczne natomiast byłoby zachowanie oskarżonego uciekającego przed policjantami w sytuacji, gdyby tylko przewoził samochód robiąc przysługę koledze. Już na pierwszy rzut oka wiadomy był sposób uruchomienia tego samochodu, skoro, jak podał oskarżony, była „rozwalona” stacyjka, więc wątpliwości co do legalności jego pochodzeniaŁ. Ś.powinien był nabrać już na początku, przy przekazywaniu mu tego samochodu przez „G.”, jeśli ta wersja zdarzenia byłaby prawdziwa. Zdaniem sądu jednak oczywiste jest, że nie w opisywany przez siebie w pierwszych i drugich wyjaśnieniach sposóbŁ. Ś.wszedł w posiadanie samochodu, a jedynie taki opis zdarzenia przygotował na potrzeby postępowania, na wczesnym jego etapie.
Niewątpliwie zarównoP. D., jak iŁ. Ś.byli naul. (...)i wspólnie zabrali stamtąd samochódT. K.. Potwierdzają to zeznaniaH. G. (1), który obserwował sprawców z okna mieszkania i zadzwonił w związku z tym na Policję, co znajduje z kolei potwierdzenie w protokole odtworzenia zapisu zgłoszenia.H. G. (1)opisał ponadto, jak byli ubrani sprawcy i opis ten pokrywa się z rodzajem i kolorystyką ubioru oskarżonych w chwili ich zatrzymania wynikającymi z protokołu oględzin ich odzieży. Należy mieć na uwadze, że oskarżeni zostali zatrzymani w niedługi czas po tym, jak zabrali autoT. K., a więc brak jest podstaw do przyjęcia, by w tym okresie zmieniali strój. Z zeznańH. G. (1)wynika, że widział on dwóch mężczyzn, z których jeden siedział w samochodzie, a drugi stał na zewnątrz i obserwował sytuację, rozglądał się. W związku z powyższym nie ma wątpliwości, że iP. D.uczestniczył w zaborze pojazdu, chociaż temu przeczył.
Pierwszym relacjomŁ. Ś.i całym wyjaśnieniomP. D.przeczą również zeznania policjantaA. G., z których wynika, że zaraz po zatrzymaniuP. D.podał, że jechali zŁ. Ś.doS.skorzystać z usług seksualnych, o czym wyjaśniał równieżŁ. Ś.wskazując co prawda, że mieli jechać doP., lecz właśnie w celu spotkania z dziewczyną. Również w tym kontekście należy zakwestionować pierwsze i drugie wyjaśnieniaŁ. Ś.oraz relacjęP. D.co do tego, w jaki sposób znaleźli się w nie swoim samochodzie. Zeznania tego funkcjonariusza, jak równieżP. J.potwierdzają również to, że w samochodzie, którym poruszali się oskarżeni, przewody były zwarte „na krótko”. Brak jest w kontekście zeznańA. G.powodów, by odmówić wiary wyjaśnieniomŁ. Ś., w których podawał, jaki był cel użycia samochodu.
W świetle tych zeznań oraz protokołów oględzin samochodu zasługują na wiarę trzecie wyjaśnieniaŁ. Ś., w których opisał, jak dokonał uruchomienia samochodu. Na poparcie zasługuje przy tym relacja o chwilowym oddaleniu się mężczyzn w celu zdobycia scyzoryka, bowiem fakt ten potwierdzają zeznaniaH. G. (1), który wskazał, ze sprawcy odeszli na chwilę, po czym wrócili, a jego uwagę ponownie zwróciły odgłosy uderzeń.
Sąd uznał za prawdziwą relacjęŁ. Ś.co do tego, w jaki sposób wszedł do pojazduT. K., tj. przez klapę bagażnika, która była niezamknięta na zamek. Te wyjaśnienia oskarżonego potwierdza szereg niezależnych dowodów. Przede wszystkim sam pokrzywdzony zeznał, że prawdopodobnie jego samochód miał uszkodzony zamek w klapie bagażnika i dodał, że „jeżeli to uszkodzenie było takie, jak w dniu oględzin samochodu, to można było zamek otworzyć byle czym”. Tę relację pokrzywdzonego potwierdza opinia z przeprowadzonych badań mechanoskopijnych. Wynika z niej, że zastawki w bębenku zamka były zablokowane – posklejane mieszaniną kurzu, błota i soli (k. 181). W zamku klapy bagażnika nie stwierdzono ingerencji świadczącej o tym, że zamek był otwierany inaczej niż przy pomocy kluczy. Mechanizm tego zamka jest niesprawny technicznie i można było go otwierać kluczem oryginalnym, jak i innym kluczem bez pozostawiania śladów takiego działania. W tej mierze wnioski te są poparte zeznaniamiT. K.. Na tej podstawie nie można jednak przypisać oskarżonym, by pokonali zabezpieczenie, skoro oskarżonyŁ. Ś.konsekwentnie relacjonował o dostaniu się do wnętrza pojazdu przez bagażnik, który otworzył się po naciśnięciu zamka. W jego wyjaśnieniach nie ma stwierdzenia o próbie wejścia do samochodu przez drzwi pasażera, w których zamek nosi ślady ingerencji. Nie jest to wystarczające do przypisania oskarżonym próby wejścia do pojazdu tymi drzwiami zwłaszcza, że nie sposób stwierdzić, kiedy powstały ślady świadczące o siłowym obracaniu.
Po zatrzymaniu pojazdu zabranego przez oskarżonych został on zabezpieczony na parkingu i nie było możliwości ingerencji w jego mechanizmy. Z całą pewnością zatem stan zamka klapy bagażnika podczas badań był taki jak w czasie zatrzymania pojazdu.
Z zeznańT. K.wynika ponadto, że przed kradzieżą samochodu nie stwierdził uszkodzenia zamka klapy bagażnika – to stwierdzenie znajduje poparcie w opinii, ponieważ w czasie badań również takiego uszkodzenia nie stwierdzono. Nie zmienia to jednak faktu, że w przeddzień zdarzenia pokrzywdzony zamknął auto kluczykiem i nie wykluczył, aby zamek w klapie bagażnika dał się otworzyć czymkolwiek. Nie wykluczył również, że mógł on być otwarty. Nie sposób ustalić, aby z całą pewnością mogło być inaczej, zatem wyjaśnieniaŁ. Ś.o wejściu do pojazdu przez bagażnik sąd uznał za wiarygodne.
Brak jest również podstaw, aby zakwestionować cel dokonania zaboru samochoduT. K.. W uznanych za wiarygodne wyjaśnieniachŁ. Ś.podawał, że „D.powiedział, że dobrze byłoby pojeździć” oraz że chcieli się dostać do koleżanki. Z jego wyjaśnień wynika ponadto, żeP. D.ma swój samochód, który jednak w tamtym czasie był w naprawie. Oskarżeni rzeczywiście udali się w kierunkuS., brak jest dowodów na to, aby zamierzali zatrzymać pojazd dla siebie, ukryć go, nie pojechali do miejsca zamieszkania żadnego z nich, nic nie świadczy o tym, aby zamierzali użytkować samochód dłużej. Okoliczności sprawy takie jak uruchomienie pojazdu i odjechanie nim w celu zrealizowania konkretnego zamiaru, wskazują na to, że ich celem rzeczywiście było pojeżdżenie zabranym samochodem.
Sąd ocenił jako wiarygodne zeznaniaH. G. (1)iT. K.. Ten pierwszy jest osobą postronną, która przypadkowo stała się świadkiem zdarzenia i w związku z tym podjęła czynności zmierzające do zawiadomienia organów ścigania o przestępstwie. Treść zeznań tego świadka potwierdza protokół odtworzenia zapisu zgłoszenia, z którego wynika relacjonowanie na bieżąco o tym, co świadek obserwował z okna podczas dokonywania zgłoszenia. Znajduje też poparcie w notatkach urzędowych. Późniejsze zatrzymanie oskarżonych i dokonanie oględzin ich odzieży potwierdza, żeH. G. (1)prawidłowo dostrzegł szczegóły, rozpoznał samochód sąsiada i dokonał zgłoszenia tego Policji.
T. K.natomiast, w ocenie sądu, obiektywnie relacjonował tylko o tym, co mu wiadomo unikając domysłów np. co do tego, o której godzinie „zniknął” jego samochód. Świadek rzetelnie przedstawił stan swojego samochodu. Sąd nie dostrzegł podstaw do kwestionowania jego relacji.
Jako wiarygodne zostały ocenione również zeznania funkcjonariuszy Policji, które znajdują odzwierciedlenie w notatkach urzędowych z podjętych czynności, są ze sobą zbieżne. Świadkowie ci są osobami obcymi dla stron postępowania, nie mieli żadnych powodów, by podawać nieprawdę.
Dowody z dokumentów również zostały uznane za wiarygodne dowody. Potwierdzają one to, o czym zeznawaliT. K.iH. G. (1), zostały sporządzone we właściwej formie, nie były kwestionowane przez strony postępowania. Wydane w sprawie opinie są natomiast jasne, pełne i nie zawierają sprzeczności. W ocenie sądu są rzetelnymi dowodami.
Biorąc pod uwagę wszystkie zgromadzone dowody sąd uznał, żeŁ. Ś.iP. D.wspólnie wpadli na pomysł pojechania samochodem doS.i w tym celu postanowili zabrać samochódV. (...)onr rej. (...). Miało to więc być krótkotrwałe użycie przez nich cudzego pojazdu. PonieważŁ. Ś.potrafił uruchamiać samochody bez użycia kluczyka, mężczyźni podzielili się zadaniami w ten sposób, żeŁ. Ś.uruchomi samochód, aP. D.będzie stał na zewnątrz i obserwował, czy nikt nie idzie.Ł. Ś.otworzył zamek klapy bagażnika poprzez naciśnięcie guzika w zamku, który nie był zamknięty i wszedł do środka. Nie pokonywał zatem żadnego zabezpieczenia. Otworzył auto od wewnątrz i próbował je uruchomić. Za pomocą scyzoryka przyniesionego z miejsca zamieszkania babciP. D.rozciął kable w stacyjce i uruchomił samochód.P. D.wsiadł do pojazdu i obaj odjechali w kierunkuS., dokonując tym samym jego zaboru, dokąd nie dojechali z powodu zatrzymania przez Policję. Używali pojazdT. K.przez kilkadziesiąt minut, co pozwala na przyjęcie, że było to krótkotrwałe użycie (zob. wyrok Sadu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 grudnia 2000 r., II AKa 202/00, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 kwietnia 2003 r., II AKa 38/03). Zachowaniem tym oskarżeni wypełnili znamiona przestępstwa zart. 289 § 1 k.k.
Obaj oskarżeni działali umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Mieli cel, tj. dostanie się doS., który postanowili zrealizować i podjęli działania polegające na wybraniu pojazdu, dostaniu się do niego, uruchomieniu go i odjechaniu w wybranym kierunku.
Stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonych przestępstwa jest przeciętny. Oskarżeni wybrali stary samochód o niewielkiej wartości, działali w godzinach nocnych, kiedy mogli być dostrzeżeni przez mniejszą liczbę osób.
Przy wymiarze oskarżonym kary sąd kierował się ich udziałem w popełnieniu przestępstwa i ich postawą w toku postępowania. Sąd uznał, że w związku z wcześniejszą niekaralnością obu wskazane jest zastosowanieart. 37a k.k.pozwalającego na wymierzenie kary łagodniejszego rodzaju niż kara pozbawienia wolności. Z racji tego, że obaj oskarżeni nie mają majątku, orzeczenie kary grzywny byłoby niecelowe. W związku z tym najodpowiedniejszą dla nich karą jest ograniczenie wolności z obowiązkiem wykonywania pracy społecznie użytecznej.
OskarżonemuŁ. Ś.sąd wymierzył karę 9 miesięcy ograniczenia wolności biorąc pod uwagę, że złożenie przez oskarżonego wyjaśnień w toku postępowania przygotowawczego w dużej mierze przyczyniło się do wyjaśnienia sprawy. Wprawdzie toŁ. Ś.dokonał uruchomienia pojazdu i prowadził go następnie, jednak to drugi z mężczyzn był inicjatorem dokonania tego przestępstwa.
OskarżonemuP. D.w związku z powyższym i w związku z przyjętą przez niego postawą w toku postępowania, która nakierowana była na uniknięcie odpowiedzialności, sąd orzekł karę roku ograniczenia wolości.
Zdaniem sądu kara ograniczenia wolności w takim wymiarze odpowiada wadze czynu oskarżonych, powinna być dla nich sprawiedliwą odpłatą za dokonany czyn, przestrzec ich przed naruszaniem prawa w przyszłości, a w społecznym odczuciu spowodować przekonanie, że sprawca przestępstwa spotka się z odpowiednią reakcją.
Wymiar miesięczny prac społecznie użytecznych sąd określił na 30 godzin w stosunku do każdego z oskarżonych uznając, że jest to wymiar odpowiedni do możliwości obu oskarżonych, którzy trudnią się pracami dorywczymi lub nie pracują. Taki wymiar tej kary nie będzie kolidował z ich trybem życia.
Na poczet orzeczonej orzeczonych kar sąd zaliczył oskarżonym okres ich zatrzymania i tymczasowego aresztowania.
Zatrzymane w toku postępowania przedmioty w postaci odzieży oskarżonych, telefonuŁ. Ś.oraz wkładek zamków i kluczyki do samochodów, należało zwrócić właścicielom wobec wydania wyroku i ich zbędności dla postępowania.
Na rzecz obrońcy z urzęduŁ. Ś.adw.A. K.sąd zasądził koszty nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu uwzględniając udział obrońcy w śledztwie oraz uczestnictwo we wszystkich rozprawach.
Sąd zwolnił oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Jest to uzasadnione sytuacją majątkową oskarżonych.
Sąd nie orzekł nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, ponieważ jest to środek karny zastępujący naprawienie szkody w sytuacji, gdy nie można określić jej wysokości. Wartość samochoduT. K.jest znana, ale pokrzywdzony odzyskał zabrane mienie. W związku z tym brak jest przesłanek do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody. Z pewnością w grę nie może wchodzić zadośćuczynienie, które mogłoby być orzeczone, gdyby pokrzywdzony w związku z przestępstwem doznał krzywdy. Ta nie miała miejsca w okolicznościach sprawy.