Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1512/14
Data wyroku: 2015-06-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Migoń-Karwowska
Podstawa prawna: art. 157 § 2 kk

Sygn. akt II K 1512/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 czerwca 2015 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Maria Migoń - Karwowska
Protokolant: Bożena Cybin
po rozpoznaniu w dniach 29 kwietnia 2015 r. i 10 czerwca 2015 r.
s p r a w y :R. L.
synaA.iD.zd.G.
urodzonego w dniu (...)wS.
oskarżonego o to, że:
w dniu 22 listopada 2014 r. około godziny 16.30 wJ.przyul. (...)spowodował uS. C.obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy oraz skręcenia kręgosłupa szyjnego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na okres poniżej dni 7,

tj. o czyn zart. 157 § 2 k.k.

I
Uznaje oskarżonegoR. L.za winnego tego, że w dniu 22 listopada 2014 r. około godziny 16.30 wJ.przyul. (...)popchnąłS. C.doprowadzając do jego uderzenia głową w ścianę oraz ściskał go rękami za szyję, czym spowodował u wymienionego obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy oraz skręcenia kręgosłupa szyjnego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na okres poniżej dni 7, tj. występku zart. 157 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 157 § 2 k.k.wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata;

III
na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

IV
na podstawieart. 72 § 1 pkt 7 a k.k.zobowiązuje oskarżonego do powstrzymania się od zbliżania do pokrzywdzonegoS. C.na odległość 50 metrów w okresie próby;

V
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez uiszczenie na rzecz pokrzywdzonegoS. C.kwoty 1.000 (tysiąca) złotych;

VI
na podstawieart. 628 pkt 1 k.p.k.zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnegoS. C.poniesione przez niego koszty procesu w kwocie 300 zł;

VII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego od uiszczenia opłaty sądowej.

UZASADNIENIE
S. C.zamieszkuje wJ.przyul. (...). W tym samym budynku, wmieszkaniu oznaczonym nr (...)zamieszkujeE. W..E. W.pozostawała w związku konkubenckim zR. L.. Wymienieni posiadają wspólne dziecko. Mimo zakończenia związku, celem zapewnienia kontaktów z dzieckiem,E. W.zezwoliłaR. L.na zamieszkiwanie w jej mieszkaniu w czasie weekendów. MiędzyR. L.aS. C.istnieje konflikt związany z udzielaniem przez pokrzywdzonego pomocyE. W.w czasie wszczynanych przez oskarżonego awantur domowych, a także głośnym zachowywaniem się przez oskarżonego i zakłócaniem w ten sposób spokoju pokrzywdzonemu i jego rodzinie.

dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. L.k. 48, zeznania świadkaS. C.k. 2-3, 49-50, zeznania świadkaA. R.k. 50v.-51v., zeznania świadkaE. W.k. 51v.-53,
W dniu 22 listopada 2014 roku około godziny 16.00S. C.przebywał w piwnicy, przygotowując do wywiezienia części samochodowe. W tym czasie do piwnicy przyszedłR. L.i zaczął kopać przygotowane przez pokrzywdzonego skrzynki z częściami.S. C.poprosił oskarżonego o zaprzestanie tego. WówczasR. L.pchnął go dwa razy ręką w klatkę piersiową. Po tym zdarzeniuS. C.wybiegł z piwnicy, pobiegł do mieszkaniaE. W.i prosił ją o zejście do piwnicy. Po przyjściu do piwnicyE. W.zapytała co się dzieje, na coR. L.odpowiedział, że pokrzywdzony zachowuje się wobec niego niegrzecznie, prowokuje go oraz go popchnął.E. W.poleciłaS. C.zaprzestanie takiego zachowania.S. C.zdenerwował się tym, żeE. W.uwierzyłaR. L.i powiedział do niej„chyba cię popieprzyło, że to ja go pierwszy pcham”.W tym momencieR. L.rzucił się naS. C., chwycił go ręką za szyję, pchnął na ścianę i zaczął dusić.S. C.na skutek zachowania oskarżonego tyłem głowy uderzył w ścianę. Ponadto oskarżony obiema rękami ściskał pokrzywdzonego za szyję. W pewnym momencieR. L.puściłS. C., zaś ten wybiegł z piwnicy i udał się do swojego mieszkania. NastępnieS. C.zawiadomił o zachowaniu oskarżonego policję. Ponadto pokrzywdzony udał się do szpitala celem uzyskania pomocy lekarskiej.
W wyniku uderzania głową w ścianę oraz ściskania za szyjęS. C.doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy oraz skręcenia kręgosłupa szyjnego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na okres poniżej siedmiu dni.

dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. L.k.  48 ,  zeznania świadkaS. C.k. 2-3, 49-50, zeznania świadkaR. J.k. 50, zeznania świadkaM. S.k. 50v., zeznania świadkaA. R.k. 50v.-51v., częściowo zeznania świadkaE. W.k. 51v.-53, karty informacyjne k. 26, 27, 28, notatka urzędowa k. 8, opinia sądowo-lekarska k. 54,
OskarżonyR. L.ma 34 lata, jest kawalerem, ojcem dwojga dzieci w wieku 12 lat i 1,5 roku. Był zatrudniony w Niemczech jako pracownik sezonowy. Aktualnie nie posiada żadnych dochodów.

dowód:

dane osobopoznawcze k. 22, 53.
OskarżonyR. L.był karany sądownie. NadtoR. L.pozostaje pod zarzutem popełnienia przestępstwa zart. 207 § 1 k.k., popełnionego w okresie od 18.01.2011 r. do 30.03.2014 r., na szkodęE. W.iT. W., przy czym postępowanie karne w powyższej sprawie nie zostało zakończone.

dowód:

dane o karalności k.30-31, odpisy wyroków k.56,57,59,
Oskarżony, słuchany w postępowaniu jurysdykcyjnym, nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i wyjaśnił, iż to oskarżyciel prywatny odnosił się do niego wulgarnie, zachowywał się agresywnie, odpychając go dwukrotnie, a następnie pobiegł na górę i zawołałE. W.. Z relacji oskarżonego wynika, że kiedyE. W.zbiegła na dół to pokrzywdzony zaczął jej grozić palcem, obrażać, wyzywać. W tym momencie nie wytrzymał i odepchnął go. Według oskarżonegoS. C.zaczął udawać, wyszedł i zadzwonił na Policję. Tymczasem po tym zajściu sam wynosił ciężkie skrzynki z piwnicy, co wskazuje na to, że nic mu się nie stało.R. L.przyznał, iż między nim, aS. C.istnieje konflikt, przy czym jest on związany z rozliczeniem finansowym, tj. nieuiszczeniem przez pokrzywdzonego zapłaty za dokonany przez oskarżonego remont.

dowód:

wyjaśnienia oskarżonego k. 48;

Sąd zważył, co następuje:

Zebrany w sprawie materiał dowodowy, poddany przez Sąd gruntownej i wszechstronnej analizie, stworzył niepodważalną podstawę do stwierdzenia sprawstwa, jak i winy oskarżonegoR. L.w zakresie przypisanego mu w wyroku czynu.
Analizując wyjaśnienia oskarżonegoR. L.Sąd uznał je za wiarygodne jedynie częściowo, tj. w zakresie, w jakim przyznał, że pozostawał w konflikcie z oskarżycielem prywatnym oraz potwierdził swoją obecność podczas zdarzenia w dniu 22 listopada 2014 r. Wyjaśnienia oskarżonego w tych fragmentach znajdują bowiem potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. W pozostałej części, w jakiej oskarżony przedstawiał powód konfliktu z oskarżycielem oraz opisywał przebieg zajścia z dnia 22 listopada 2014 r. Sąd odmówił przyznania wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, uznając je za nieprawdziwe. Takim wyjaśnieniom oskarżonego przeczą bowiem zeznania pokrzywdzonegoS. C.. Zeznania pokrzywdzonego są logiczne, spójne i konsekwentne.S. C.przedstawił przyczyny konfliktu z oskarżonym oraz dokładnie opisał przebieg całego zdarzenia i zachowania oskarżonego wobec niego. Pokrzywdzony kategorycznie zeznał, iż oskarżony popchnął go w wyniku czego uderzył głową w ścianę, a także dusił go obiema rękami za szyję, wskutek czego doznał obrażeń ciała w postaci w postaci stłuczenia głowy oraz skręcenia kręgosłupa szyjnego. Relacja pokrzywdzonego w zakresie przyczyn konfliktu z oskarżonym znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadkówA. R.orazE. W.. Podkreślić przy tym należy, iż samaE. W.przyznała, że oskarżony stosował wobec niej przemoc, o czym zawiadomiła policję, a także w związku z zachowaniemR. L.prosiła pokrzywdzonego o pomoc. Prosiła też pokrzywdzonego, aby złożył zeznania w tym postępowaniu. O fakcie tym wiedział oskarżony, i jak przyznała samaE. W., po tym zauważyła zmianę w stosunkach między oskarżonym aS. C.(k.52). Takie zeznaniaE. W.w ocenie Sądu w pełni zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności. WprawdzieE. W.stwierdziła, iż nie widziała całego przebiegu zajścia między mężczyznami, bowiem przemieścili się do innego pomieszczenia, a także wskazywała, iżR. L.stanął w jej obronie, gdyż pokrzywdzony niegrzecznie się do niej odezwał, to jednak takie zeznania świadka w żaden sposób nie zmieniają oceny Sądu w zakresie prawdziwości relacji przedstawionej przezS. C.. Swojego zachowania wobecE. W.pokrzywdzony nie ukrywał, przeciwnie, już w czasie pierwszego przesłuchania w Komisariacie II Policji wJ.wskazywał, w jaki sposób się do niej zwrócił. Ta okoliczność dodatkowo upewnia Sąd o szczerości jego zeznań. Zauważyć też należy, iż poza słownym wyrażeniem braku akceptacji dla reakcjiE. W.S. C.w żaden sposób jej nie atakował. Nie sposób zatem przyjąć, aby to zachowanie pokrzywdzonego wywołało konfliktową sytuację i aby usprawiedliwiało takie reakcję oskarżonego wobecS. C.. Sąd nie dał też wiaryE. W., iż nie widziała całego przebiegu zdarzenia, a także jej zeznaniom, w których broniłaR. L., uznając je za nieprawdziwe. W ocenie Sądu EwaW.w ten sposób chciała bronić oskarżonego, uchronić go przed grożącą mu odpowiedzialnością karną. Przywołać w tym miejscu należy, iż oskarżony jest jedyną osobą, na której pomocE. W.może liczyć, pomaga jej finansowo, przywozi drzewo, jeździ z nią, gdy trzeba załatwić coś z dzieckiem (k.52v.). Te okoliczności niewątpliwie wpływają na chęć obronyR. L.w przedmiotowym postępowaniu, co skutkowało uznaniem za niewiarygodną tej części relacji świadka. Przede wszystkim jednak Sąd miał na względzie przy tej ocenie treść zeznań złożonych przezS. C., szczerze, zdaniem Sądu, opisującego przebieg zdarzenia.
Poza tym zeznania pokrzywdzonego znajdują potwierdzenie w relacji przedstawionej przezA. R.. Wymieniona nie była wprawdzie bezpośrednim świadkiem zajścia, jednakże przytoczyła treść relacji przedstawionej jej przezS. C., a także opisała jak wyglądał pokrzywdzony i jakie odczuwał dolegliwości. Nic nie sprzeciwia się ocenie takich zeznań świadka za w pełni wiarygodne.
Przede wszystkim jednak zeznania pokrzywdzonego w zakresie spowodowania u niego obrażeń ciała przezR. L.znajdują potwierdzenie w dokumentach z kart informacyjnych oraz w opinii sądowo – lekarskiej, sporządzonej przez biegłego lekarzaZ. K.. Zdaniem Sądu powyższa opinia biegłego jest miarodajna, pełna, spójna i wyczerpująca, a także sporządzona została w sposób profesjonalny, jasny, wewnętrznie niesprzeczny oraz naukowo i logicznie uzasadniony. Dokonane przez biegłego oceny oraz wyprowadzone wnioski są, w ocenie Sądu, zgodne z doświadczeniem życiowym oraz wskazaniami wiedzy, jak również uzasadnione w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podkreślić należy, iż pokrzywdzony bezpośrednio po zdarzeniu udał się do Szpitala wJ.– Szpitalnego Oddziału Ratunkowego, gdzie uzyskał pomoc medyczną. Ponadto zgłosił się tam również w dniu następnym z uwagi na odczuwane dolegliwości. Okoliczności te potwierdzają karty informacyjne, przy czym wiarygodność tych dokumentów w ocenie Sądu nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Z kolei biegły w swojej opinii stwierdził też, iż doznane przez pokrzywdzonego obrażenia mogły powstać w wyniku uderzenia głową w ścianę i ucisku rękoma na szyi.
Jako wiarygodne ocenił również Sąd zeznania świadków funkcjonariuszy policji -R. J.iM. S.. Wymienieni przeprowadzili interwencję w związku z zawiadomieniem złożonym przezS. C.. Poczynione ustaleniaR. J.uwzględnił w sporządzonej przez siebie notatce urzędowej, której treść także nie budziła żadnych wątpliwości co do jej wiarygodności.
Nie budzi również wątpliwości co do swojej wiarygodności pozostały materiał dowodowy w postaci danych o karalności i odpisów wyroków, które to dokumenty zostały sporządzone w prawem przewidzianej formie, przez upoważnione do tego osoby.
Konkludując, należy stwierdzić, iż kompleksowa ocena całości materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, dokonana w świetle zasad doświadczenia życiowego, w ocenie Sądu pozwoliła na niewątpliwe stwierdzenie sprawstwa oskarżonegoR. L..
Reasumując Sąd uznał, iż oskarżonyR. L.w dniu 22 listopada 2014 r. około godziny 16.30 wJ.przyul. (...)popchnąłS. C.doprowadzając do jego uderzenia głową w ścianę oraz ściskał go rękami za szyję, czym spowodował u wymienionego obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy oraz skręcenia kręgosłupa szyjnego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na okres poniżej dni, co stanowiło występek zart. 157 § 2 k.k.
OskarżonyR. L.działał umyślnie. PopychającS. C.i ściskając go za szyję, co najmniej godził się ze spowodowaniem u pokrzywdzonego uszczerbku, naruszającego czynności narządów ciała lub powodującego rozstrój zdrowia na okres poniżej 7 dni. Nie może się ostać wersja oskarżonego, iż działał on w obronieE. W.. Pokrzywdzony przecież nie atakowałE. W., a jedynie w sposób mało kulturalny wyraził rozczarowanie, że wymieniona nie wierzy w jego wersję zdarzenia. Oskarżony popychającS. C., co doprowadziło do uderzenia głową w ścianę, a przede wszystkim ściskając pokrzywdzonego rękami za szyję zamiarem swym obejmował urzeczywistnienie wszystkich ustawowych znamion przypisanego mu przestępstwa zart. 157 § 2 k.k.Oskarżony działał przy tym w normalnej sytuacji motywacyjnej, zdając sobie sprawę zarówno z bezprawności, jak i karygodności swego postępowania. Jeżeli nawet był skonfliktowany z pokrzywdzonym i nie akceptował słów wypowiedzianych wobecE. W., to nie uprawniało go to do zaatakowania pokrzywdzonego, popychania go i duszenia za szyję. Szyja, co należy podkreślić, jest bardzo wrażliwym obszarem ludzkiego ciała. Wszelkie ciosy zadawane w tą okolicę z całą pewnością mogą spowodować obrażenia ciała, o czym powszechnie jest wiadomo.
Biorąc pod uwagę dyrektywy wymiaru kary, określone wart. 53 k.k., a więc stopień zawinienia oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynu, sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa, Sąd uznał za zasadne wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Przy wymiarze kary oskarżonemu Sąd uwzględnił całokształt okoliczności podmiotowych i przedmiotowych popełnionego przez niego przestępstwa, a zwłaszcza charakter czynu. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd przede wszystkim baczył, aby była ona dostosowana do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu. Stopień zawinienia oskarżonego należało uznać za znaczny. Oskarżony działał w normalnej sytuacji motywacyjnej, zdając sobie sprawę zarówno z bezprawności, jak i karygodności swego postępowania. Działanie oskarżonego cechowało się lekceważącym podejściem do najbardziej podstawowych norm porządku prawnego. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu Sąd uwzględnił, iż swoim zachowaniem oskarżony godził w podstawową normę porządku prawnego w państwie, jaką jest zdrowie człowieka. Z punktu widzenia jednostki obok ochrony życia, zdrowie jest najcenniejszym dobrem, stojącym wysoko w hierarchii dóbr chronionych przez prawo karne. Normy prawne dotyczące tej sfery, w tym także normy prawno-karne, mają na celu strzec zdrowia obywateli. Sąd wyrokując w przedmiocie kary uwzględnił fakt uprzedniej karalności oskarżonego.
Popełnienie przez oskarżonego przestępstwa, przemawia za wymierzeniem mu kary, która uświadomi mu nieopłacalność popełnienia przestępstwa i wdroży go do życia w społeczeństwie. Zdaniem Sądu orzeczona kara z pewnością jest adekwatna do stopnia jego winy i szkodliwości społecznej czynu oraz spełni wobec niego cele resocjalizacyjne. Przy wymiarze kary oskarżonemu Sąd kierował się również ogólnymi dyrektywami wymiaru kary, dlatego wymierzając ją wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć, bowiem należy kształtować świadomość prawną społeczeństwa. W żadnym bowiem razie prawo nie akceptuje i nie przyzwala na podobne zachowanie, jakiego dopuścił się oskarżony.
W ocenie Sądu zaspokojeniu celów kary nie sprzeciwia się jednak orzeczenie wobec oskarżonego warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 lata. Sąd uznał, iż w stosunku do oskarżonego zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenie wykonania orzeczonej kary. Bezwzględne pozbawienie wolności traktować bowiem należy jako środek ostateczny. W wielu wypadkach wystarczy sam fakt skazania i groźba wykonania kary oraz poddanie sprawcy próbie. Taka sytuacja aktualizuje się w stosunku do oskarżonegoR. L.. Oskarżony jest osobą karaną, zatem w ocenie Sądu, wyższy aniżeli minimalny, 4-letni okres próby winien być właściwy dla weryfikacji pozytywnej prognozy postawionej oskarżonemu.
Sąd uznał, iż celem wzmocnienia pieczy nad oskarżonym w okresie zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności zasadnym będzie zastosowanie instytucji dozoru kuratora sądowego. Wobec powyższego na podstawieart. 73 § 1 k.k.Sąd oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego.
Ponadto, na podstawieart. 72 § 1 pkt 7a k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonego środek probacyjny w postaci powstrzymania się od zbliżania do pokrzywdzonegoS. C.na odległość 50 metrów w okresie próby. Powyższy środek ma na celu zabezpieczenie pokrzywdzonego przed kontaktami z oskarżonym.
Sąd na podstawie 46§ 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego na rzeczS. C.zadośćuczynienie pieniężne w kwocie 1 000 złotych. Przy orzeczeniu tego środka Sąd miał na względzie okoliczności sprawy, w tym rodzaj doznanych przez pokrzywdzonego urazów, a także kierował się możliwościami finansowymi oskarżonego.
Zdaniem Sądu kara w tych rozmiarach stanowić będzie dla oskarżonego wystarczającą dolegliwość, adekwatną do stopnia jego zawinienia i stopnia szkodliwości społecznej czynu. Orzeczona kara winna spełnić swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec oskarżonego, jak i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Ponadto na podstawieart. 628 pkt 1 k.p.k.Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego kwotę 300 złotych tytułem poniesionych przez niego kosztów procesu, wynikającą z uiszczenia zryczałtowanej równowartości wydatków.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w związku zart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, z uwagi na aktualną sytuację majątkową i nieosiąganie dochodów zwalniając oskarżonego od ich ponoszenia.