Sąd Okręgowy w Koninie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III U 734/15
Data wyroku: 2015-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia – Anna Walczak-Sarnowska
Słowa kluczowe: Podstawa Wymiaru Składki
Podstawa prawna: art 18,20 ustawy o systemie ubezpieczeń spolecznych

Sygnatura akt III U 734/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Konin, dnia 29-12-2015 r.
Sąd Okręgowy w Koninie  III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący - Sędzia –SO Anna Walczak- Sarnowska
Protokolant: sekretarzB. Z.
po rozpoznaniu w dniu 29-12-2015 r.  w Koninie
sprawy

A. N.,B. A.prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Hurtownia(...)z siedzibą wB.

przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wP.
o podstawę wymiaru składek
na skutek odwołaniaA. N.,B. A.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wP.
z dnia 12.06.2015r. znak:(...)decyzja numer(...)

I
Zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że zobowiązuje organ rentowy do przyjęcia do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczneA. N.z tytułu zatrudnienia u płatnika składekB. A.prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Hurtownia(...)z siedzibą wB.od dnia 1 lutego 2015 roku kwoty 5.000 zł.

II
Zasądza od pozwanego na rzecz odwołującej kwotę 180zł tytułem zwrotów kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt III U 734/15

UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wP.Inspektorat wK.decyzją z dnia 12 czerwca 2015 roku, znak:(...)- (...)- (...), decyzją nr(...)stwierdził, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczneA. N.podlegającej ubezpieczeniom jako pracownik u płatnika składekB. A.Hurtownia(...)od dnia 1 lutego 2015 roku wynosi 1.750 zł miesięcznie .
W uzasadnieniu decyzji organ rentowy podniósł, że strony ustaliły w umowie o pracę kwotę przekraczającą wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w celu uzyskania wyższych świadczeń z ubezpieczeń społecznych.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosłaA. N.podnosząc, że z decyzją tą się nie zgadza, wskazując, że wynagrodzenie , które miała otrzymywać od lutego 2015 roku było związane zez stanowiskiem dyrektora ds. handlu.
Płatnik składekB. A.również wniosła odwołanie podnosząc , że zaproponowana kwota wynagrodzenia jest w pełni zasadna i zamiarem nie było wyłudzenie świadczeń społecznych.
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jego oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Sąd na zas.art. 219 k.p.csprawy III U 735/15 połączył ze sprawą III U 734/15 i rozpoznawał pod numerem III U 734/15.
Sąd ustalił i zważył, co następuje:

    OdwołującaB. A.
prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej pod nazwą Hurtownia(...)z siedzibą wB.rozpoczęła od 1992 roku.
OdwołującaA. N., która jest córkąB. A.w okresie od 2002 do 2006 roku pracowała w firmie na stanowisku dyrektora handlowego, a następnie do sierpnia 2014 roku pracowała na 1/8 etatu na stanowisku pracownika gospodarczego. Na stanowisku dyrektora pracowała druga córkaU. A.do 2013 roku z wynagrodzeniem 2000 zł. Nie była zainteresowana pracą u odwołującej i wyjechała do Niemiec.
W dniu 3 listopada 2014 rokuB. A.jako właściciel Hurtowni(...)z siedzibą wB.zawarła umowę o pracę zA. N.na 1/8 etatu na stanowisko pracownika gospodarczego z wynagrodzeniem 210 zł miesięcznie brutto.
W dniu 30 stycznia 2015 roku został zawarty między stronami aneks do umowy o pracę zawartej w dniu 3 listopada 2014 roku.A. N.począwszy od dnia 1 lutego 2015 roku rozpoczęła pracę na stanowisku dyrektora ds. handlu na pełen etat z wynagrodzeniem 5000 zł brutto miesięcznie.
Do zadań odwołującejA. N.zgodnie zakresem obowiązków należało;kierowanie zespołem pracowników handlowych, pozyskiwanie kluczowych klientów, aktywna sprzedaż i negocjacje bezpośrednie do największych klientów firmy, odpowiedzialność na sprzedaż, przygotowanie ofert handlowych i negocjonowanie umów z klientami, monitorowanie skuteczności działań sprzedażowych, prowadzenie działań marketingowych i promocyjnych wspierających sprzedaż.
Wydział Zasiłków Inspektoratu ZUS wK.pismem z dnia 4 maja 2015 roku wystąpił do Inspektoratu ZUS o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie zasadności polegania ubezpieczeniu i prawidłowości ustalenia wysokości podstawy wymiaru składekA. N.od miesiąca lutego 2015 roku z tytułu zatrudnienia u płatnika składek Hurtowni(...)wskazując, że wypłata zasiłku chorobowego dlaA. N.została podjęta z uwzględnieniem w podstawie wymiaru zasiłku minimalnego wynagrodzenia za pracę.
W związku z powyższym Zakład Ubezpieczeń Społecznych przeprowadził postępowanie z płatnikiem składek.
W trakcie kontroli organ rentowy ustalił, żeA. N.została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia uB. A.na formularzu(...), przekazanym w dniu 12 listopada 2014 roku , od dnia 1 listopada 2014 roku i płatnik jako podstawę wymiaru składek wykazał za miesiąc listopad 2014 roku – 210 zł, za miesiąc grudzień 2014 roku – 210 zł , za miesiąc styczeń 2015 roku – 219 zł, za miesiąc luty – 5000, zł, za miesiąc marzec – 2.0454,43 zł, za miesiąc kwiecień i maj 2015 r. –0,00 zł.
Za okres od 13 marca 2015 roku do 14 kwietnia 2015 roku wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy finansowane było ze środków pracodawcy, a od 15 kwietnia 2015 roku do 13 maja 2015 roku zasiłek chorobowy odwołującej był wypłacany z ubezpieczenia chorobowego.
Wobec tego organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję w której stwierdził, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczneA. N.podl u płatnika składek Hurtownia(...)wynosi od 1 lutego 2015 roku 1.750 zł miesięcznie.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktach organu rentowego, akt osobowych odwołującej, dokumentacji lekarskiej, a ponadto w oparciu o zeznaniaA. N.,B. A.oraz świadków ;W. N.,W. T.
Jak wynika z zeznań pracodawcy oraz odwołującej w dniu 3 listopada 2014 rokuB. A.jako właściciel Hurtowni(...)z siedzibą wB.zawarła umowę o pracę zA. N.na 1/8 etatu na stanowisko pracownika gospodarczego z wynagrodzeniem 210 zł miesięcznie brutto, a następnie aneksem z dnia 30 stycznia 2015 roku została zawarta umowy o pracę począwszy od dnia 1 lutego 2015 roku na stanowisko dyrektora ds. handlu na pełen etat z wynagrodzeniem 5000 zł brutto miesięcznie.
Do jej obowiązków należało należało; kierowanie zespołem pracowników handlowych, pozyskiwanie kluczowych klientów, aktywna sprzedaż i negocjacje bezpośrednie do największych klientów firmy, odpowiedzialność na sprzedaż, przygotowanie ofert handlowych .
Po przejściuA. N.na zasiłek chorobowy czynności wykonywane przez nią wykonywałaB. A.przy pomocy męża. Fakt wykonywanej pracy przez odwołującą potwierdzili świadkowieW. N.,W. T., którzy mieli z nią bezpośredni kontakt, prowadzili negocjacje w którychA. N.czynnie uczestniczyła / dowód . zeznani k. 26-28 akt/ .
Zeznania stron oraz świadków Sąd uznał w całości za wiarygodne, gdyż są logiczne, konsekwentne i wzajemnie się uzupełniają. Znajdują również potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy.
Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, czy podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne zaA. N.za okres od lutego 2015 roku winna być obniżona do kwoty najniższego wynagrodzenia tj. do kwoty 1750 zł .
Na podstawie przepisówart. 6 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz. U. z 2013 r. poz. 1442 ze zm.) pracownik objęty jest obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym.
Zgodnie z art. 13 pkt 1 powołanej ustawy obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym powstaje od dnia nawiązania stosunku pracy do dnia ustania tego stosunku. Obowiązek zgłaszania do ubezpieczeń społecznych spoczywa natomiast na płatniku składek (art. 36 ust. 2 ustawy systemowej), którym jest pracodawca (art. 4 pkt 2 lit. a).
W oparciu o przepisart. 18 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychpodstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentoweart. 6 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 18astanowi przychód.
Według § 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe (Dz. U. z 1998 r. Nr 161, poz. 1106 ze zm.) podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, osiągany przez pracowników u pracodawcy z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy, z zastrzeżeniemart. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy systemowej podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe stanowi podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i ubezpieczenie rentowe.
Na podstawie art. 41 ust. 12 i ust. 13 ustawy systemowej organ rentowy może zakwestionować informacje zawarte informacje zawarte w imiennych raportach miesięcznych wydając odpowiednią decyzję i zawiadamiając o tym ubezpieczonego i płatnika składek. Tym samym organ rentowy może ingerować w ustalenie wysokości wynagrodzenia zgłaszanego jako podstawa zasiłku chorobowego.
Sąd w tym względzie popiera stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 27 kwietnia 2005 roku, II UZP 2/05 (OSNP 2003/21/338, LEX nr 148238). Sąd Najwyższy zajął w tym orzeczeniu stanowisko, że co prawda w prawie pracy obowiązuje zasada swobodnego kształtowania postanowień umownych, ale jest to wolność w ramach obowiązującego prawa. Stąd też przywołane wyżej przepisy ubezpieczeniowe muszą być uzupełnione stwierdzeniem, iż podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne stanowi wynagrodzenie godziwe, a więc należne, właściwe, odpowiednie, rzetelne, uczciwe, sprawiedliwe i ekwiwalentne do pracy. Trzeba więc uwzględniać konkretny przypadek, w tym rodzaj, ilość i jakość świadczonej pracy oraz wymagane kwalifikacje.
Podobne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 sierpnia 2005r. III UK 89/05 wg którego ustalenie w umowie o pracę rażąco wysokiego wynagrodzenia za pracę może być, w konkretnych okolicznościach, uznane za nieważne jako dokonane z naruszeniem zasad współżycia społecznego, polegającym na świadomym osiąganiu nieuzasadnionych korzyści z systemu ubezpieczeń społecznych kosztem innych uczestników tego systemu (art. 58 § 3 k.c.w związku zart. 300 k.p.).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych uprawniony jest zatem do kontroli prawidłowości ustalenia wysokości wynagrodzenia będącego podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, a nie tylko kontroli prawidłowości obliczenia przez płatnika wysokości składki na podstawie art. 83 ustawy.
Realna możliwość kontroli powstaje z chwilą złożenia przez pracodawcę miesięcznego raportu. W ramach powołanego wyżej przepisu art. 41 ust. 12 i ust. 13 Zakład Ubezpieczeń Społecznych może kwestionować także wysokość wynagrodzenia.
W przedmiotowej sprawie organ rentowy po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że wynagrodzeniaA. N.jest nadmiernie wysokie w stosunku do powierzonych jej obowiązków i ograniczył podstawę wymiaru do kwoty 1.750 złotych miesięcznie od lutego 2015 roku.
Z materiału dowodowego niezbicie wynika, że odwołującaA. N.zgłoszona została do ubezpieczenia społecznego od lutego 2015 roku z wynagrodzeniem 5.000 zł brutto miesięcznie. Nie ulega również wątpliwości, że od dnia 13 marca 2015 roku, a więc zaledwie po upływie 1,5 miesiąca pracy na stanowisku dyrektora ds. handlu przebywała na zwolnieniu lekarskim z uwagi na ciążę.
Postępowanie dowodowe wykazało , że odwołująca rzeczywiście pracę świadczyła, a pracodawca umożliwił jej wykonywanie pracy i wypłacał umówione wynagrodzenie.
Zgodnie z treściąart. 78 kodeksu pracywynagrodzenie za prace powinno być tak ustalone, aby odpowiadało w szczególności rodzajowi pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy.
Transponując powyższą regułę na grunt niniejszego sporu, należało przyjąć, że organ rentowy zarzucając odwołującym obejście przepisów prawnych polegające na świadomym osiąganiu korzyści (zamiarze ich osiągania) z systemu ubezpieczeń społecznych kosztem innych uczestników tego systemu, winien w postępowaniu przed sądem wskazać na okolicznościi fakty znajdujące oparcie w materiale dowodowym, z których możliwym byłoby wyprowadzenie wniosków i twierdzeń zgodnych z jego stanowiskiem, iż zgłoszenie odwołującej jako pracownika do ubezpieczeń społecznych przez płatnika, z podstawą wymiaru składek 5.000 zł brutto od lutego 2015 roku miało na celu uzyskanie wysokich świadczeń z funduszu ubezpieczeń społecznych.
W ocenie Sądu, organ rentowy nie wykazał , że zakres zadańA. N.nie uzasadniał przyznanie jej wynagrodzenia w wysokości określonej umową.
Nie budzi wątpliwości, że w prawie pracy obowiązuje zasada swobodnego kształtowania postanowień umownych, lecz nie jest też sporne, że wolność kontraktowa realizuje się tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to obowiązujące prawo. Jakkolwiek z punktu widzeniaart. 18 § 1 kodeksu pracy, umówienie się o wynagrodzenie wyższe od najniższego jest dopuszczalne, gdyż semiimperatywne normy prawa pracy swobodę tę ograniczają tylko co do minimum świadczeń należnych pracownikowi w ramach stosunku pracy, to należy pamiętać, że autonomia stron umowy w kształtowaniu jej postanowień podlega ochronie jedynie w ramach wartości uznawanych i realizowanych przez system prawa, a strony obowiązuje nie tylko respektowanie własnego interesu jednostkowego, lecz także wzgląd na interes publiczny. Najdobitniej wyraża to reguła zawarta w przepisieart. 3531k.c., który ma odpowiednie zastosowanie do stosunku pracy, zarówno wobec braku uregulowania normowanej nim instytucji w prawie pracy, jak też niesprzeczności z zasadami prawa pracy (por.art. 300 k.p.) zawartego w nim wymagania, by treść stosunku pracy lub jego cel nie sprzeciwiał się właściwości (naturze) tego stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Z kolei odpowiednie zastosowanieart. 58 k.c.pozwala na uściślenie, że postanowienia umowy o pracę sprzeczne z ustawą albo mające na celu jej obejście są nieważne, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, a sprzeczne z zasadami współżycia społecznego - nieważne bezwzględnie.
Konieczność oceny wysokości wynagrodzenia umówionego przez strony stosunku pracy powstaje także na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych,w którym ustalanie podstawy wymiaru składki z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy oparte jest na zasadzie określonej w przepisachart. 6 ust. 1 i art. 18 ust. 1w związku zart. 20 ust. 1 i art. 4 pkt 9, z zastrzeżeniemart. 18 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z tymi przepisami, podstawą składki jest przychód, o którym mowa wustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne, a w szczególności wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty i wszelkie inne kwoty, niezależnie od tego, czy ich wysokość została ustalona z góry, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych (art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Dosłowne odczytanie tych przepisów mogłoby prowadzić do wniosku, że dla ustalenia wysokości składek znaczenie decydujące i wyłączne ma fakt dokonania wypłaty wynagrodzenia w określonej wysokości. Należy jednak pamiętać, że umowao pracę wywołuje skutki nie tylko bezpośrednie, dotyczące wprost wzajemnych relacji między pracownikiem i pracodawcą, lecz także dalsze, pośrednie, w tym w dziedzinie ubezpieczeń społecznych: kształtuje ona bowiem stosunek ubezpieczenia społecznego, określa wysokość składki, a w konsekwencji prowadzi do uzyskania odpowiednich świadczeń. Są to skutki bardzo doniosłe, zarówno z punktu widzenia interesu pracownika (ubezpieczonego), jak i interesu publicznego, należy zatem uznać, że ocena postanowień umownych może i powinna być dokonywana także z punktu widzenia prawa ubezpieczeń społecznych.
Co więcej, godziwość wynagrodzenia – jedna z zasad prawa pracy (art. 13 k.p.) – zyskuje dodatkowy walor aksjologiczny; w prawie ubezpieczeń społecznych istnieje bowiem znacznie mocniejsza niż w prawie pracy bariera działania w ramach prawa, oparta na wymagającym ochrony interesie publicznym i zasadzie solidarności ubezpieczonych. Względność zasady godziwości wynagrodzenia, wyrażająca się koniecznością odniesienia się nie tylko do potrzeb pracownika, ale także świadomości społecznej oraz ogólnej sytuacji ekonomicznej i społecznej, nie powinna zresztą budzić wątpliwości. W związku z tym nadmiernemu uprzywilejowaniu płacowemu pracownika, które w prawie pracy mieściłoby się w ramach swobody woli stron wyrażonej wart. 3531k.c., w prawie ubezpieczeń społecznych, w którym pierwiastek publiczny zaznacza się bardzo wyraźnie, można przypisać - w okolicznościach każdego konkretnego wypadku - zamiar nadużycia świadczeń przysługujących z tego ubezpieczenia. Należy bowiem pamiętać, że alimentacyjny charakter tych świadczeń oraz zasada solidaryzmu wymagają, żeby płaca - stanowiąca jednocześnie podstawę wymiaru składki - nie była ustalana ponad granicę płacy słusznej, sprawiedliwej i zapewniającej godziwe utrzymanie oraz żeby rażąco nie przewyższała wkładu pracy, a w konsekwencji, żeby składka nie przekładała się na świadczenie w kwocie nienależnej. Jest tak również dlatego, że choć przepisy prawa ubezpieczeń społecznych w swej warstwie literalnej odnoszą wysokość składek do wypłaconego wynagrodzenia, to w rzeczywistości odwołują się do takiego przełożenia pracy i uzyskanego za nią wynagrodzenia na składkę, które pozostaje w harmonii z poczuciem sprawiedliwości w korzystaniu ze świadczeń z ubezpieczenia, udzielanych z zasobów ogólnospołecznych.
Z tego względuart. 18 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychw związku zart. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowymoraz z przepisamirozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r.w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe(Dz. U. Nr 161, poz. 1106 ze zm.) - musi być uzupełniony w ramach systemu prawnego stwierdzeniem, że podstawę wymiaru składki ubezpieczonego będącego pracownikiem stanowi wynagrodzenie godziwe, a więc należne, właściwe, odpowiednie, rzetelne, uczciwe i sprawiedliwe, zachowujące cechy ekwiwalentności do pracy. Zaś ocena godziwości wynagrodzenia wymaga uwzględnienia każdego konkretnego przypadku, a zwłaszcza rodzaju, ilości i jakości świadczonej pracy oraz wymaganych kwalifikacji (vide: uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 listopada 1996 r., U 6/96, OTK-ZU 1997, nr 5-6, poz. 66 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1999 r., I PKN 465/99, OSNAPiUS 2001, nr 10, poz. 345).
Mając na uwadze powyższe rozważania, w oparciu o zgromadzonyw sprawie materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, iż umowa o pracę / aneks do umowy/ zawarta pomiędzy odwołującymi w dniu 30 stycznia 2015 roku jest w całości, także w części dotyczącej wysokości wynagrodzenia za pracę, zgodna z prawem i zasadami współżycia społecznego. Zakres obowiązków odwołującej od 1 lutego 2015 roku był bardzo szeroki i w związku z tym wynagrodzenie musiało iść w parze z tym zakresem i co za tym idzie realnie wypełnianych. Praca odwołującej miała szczególne znaczenie z punktu widzenia dobra zakładu ( perspektywa przekazania firmy córce), to naturalnym jest , żeB. A.chciała odwołującą odpowiednio zmotywować dobrze wynagradzając i nie można w tym upatrywać działania niezgodnego z prawem.
Dodatkowo przypomnieć należy, że żaden przepis prawa nie zabrania zatrudniania kobiet w ciąży i godziwego ich wynagradzania. Zakaz taki byłby bowiem sprzeczny z obowiązującąKonstytucją.
Podkreślenia nadto wymaga, że nawet jeśli głównym powodem, dla któregoA. N.nawiązała stosunek pracy na stanowisku dyrektora ds. handlowych było dążenie do uzyskania przez zawarcie umowy o pracę ochrony gwarantowanej pracowniczym ubezpieczeniem społecznym, to takie dążenie nie mogło zostać uznane za zmierzające do dokonania czynności sprzecznej z prawem albo mającej na celu obejście prawa.
Przeciwnie, należało ocenić je jako zachowanie rozsądnei uzasadnione zarówno z osobistego, jak i społecznego punktu widzenia. Między innymi dlatego kobietom ciężarnym przysługuje ochrona przed odmową zatrudnienia z powodu ciąży, a odmowa nawiązania stosunku pracy, podyktowana taką przyczyną, jest traktowana jako dyskryminacja ze względu na płeć. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, chęć uzyskania świadczeń z ubezpieczenia społecznego, jako motywacja do podjęcia zatrudnienia, nie świadczy o zamiarze obejścia prawa, a dążenie kobiety ciężarnej do uzyskania przez zawarcie umowy o pracę ochrony gwarantowanej pracowniczym ubezpieczeniem społecznym nie może być uznane za zmierzające do dokonania czynności sprzecznej z prawem albo mającej na celu jego obejście, jeżeli umowa ta prowadzi do faktycznej realizacji zatrudnienia spełniającego cechy stosunku pracy (zob. np. wyroki z: 13 maja 2004 r., II UK 365/03, Monitor Prawniczy 2006 nr 5, s. 260; 25 stycznia 2005 r., II UK 141/04, OSNP 2005 nr 15, poz. 235; 28 kwietnia 2005 r., I UK 236/04, OSNP 2006 nr 1-2, poz. 28; 9 sierpnia 2005 r., III UK 89/05; 24 stycznia 2006 r., I UK 105/05; 14 lutego 2006 r., III UK 150/05, LexPolonica nr 1022525; 30 maja 2006 r., II UK 161/05; 2 czerwca 2006 r., I UK 337/05, Lex-Polonica nr 1348865; 8 stycznia 2007 r., I UK 207/06).
Tym samym koniecznym było przyjęcie, że nawet jeśli w momencie zatrudniania ubezpieczona czy płatnik wiedzieliby o tym, żeA. N.jest w ciąży , fakt ten miałby znaczenie jedynie w takiej sytuacji, w której strony nie wywiązywałyby się z zobowiązań przewidzianych umową o pracę. Z dowodów przeprowadzonej w toku niniejszej sprawy wynika jednak niespornie, że od 1 lutego 2015 r. do dnia skorzystania przez odwołującą ze zwolnienia chorobowego w związku z ciążą odwołująca faktycznie świadczyła pracę na podstawie ważnie zawartej umowy o pracę, a pracodawca za ten okres opłacił należne składki na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne. Sam organ rentowy w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że nie kwestionuje faktu świadczenia pracy przez odwołującą  w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku dyrektora ds handlu, tym samym nie można doszukiwać się naruszeniaart. 6 ust. 1 pkt 1aniart. 11 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
W ocenie Sądu za niesłuszny należało uznać przy tym zarzut nieadekwatności wynagrodzenia pobieranego przezA. N.do zajmowanego przez nią stanowiska.
Z uwagi na powyższe, skoro zostało ustalone, żeA. N.była pracownicą płatnika składekB. A.i po podpisaniu umowy pracę rzeczywiście świadczyła, a ustalone za wykonywanie tej pracy wynagrodzenie było adekwatne do rodzaju i zakresu ciążących na niej obowiązków pracowniczych, nieistotna w niniejszej sprawie była kwestia, że ubezpieczona przepracowałade factowyłącznie 1,5 miesiąca.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art., 47714§ 2 k.p.c.zmienił zaskarżoną decyzję w tren sposób, stwierdził , że podstawa wymiaru składek na ubezpieczeniaA. N.podlegającej ubezpieczeniom jako pracownik u płatnika składek wynosi 5.000 zł brutto w okresie od 1 lutego 2015 roku.
Ponadto zgodnieart. 98 § 1 i § 3 kpcoraz § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U z 2013r., poz. 461 ze zm.)
SSO Anna Walczak – Sarnowska

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)

K.,(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
A. S.

ZARZĄDZENIE

4
(...)

5
(...)

(...)

6
(...)

K.(...)