Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 299/11
Data wyroku: 2015-08-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marta Szymborska
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 231§1 kk

Sygn. akt II K 299/11

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 sierpnia 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Marta Szymborska
Protokolant: Anna Domalewska, apl. radc. Piotr Sobczyk
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście: Moniki Bożek, Iwony Gromadzkiej, Tomasza Mioduszewskiego, Wojciecha Sitek,
przy udziale oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego:M. Ł. (1)
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 22 listopada 2012 roku, 29 stycznia 2013 roku, 22 maja 2013 roku, 13 sierpnia 2013 roku, 18 listopada 2013 roku, 28 stycznia 2014 roku, 01 kwietnia 2014 roku, 03 czerwca 2014 roku, 06 października 2014 roku, 05 grudnia 2014 roku, 25 czerwca 2015 roku i 25 sierpnia 2015 roku
sprawyP. S. (1)
synaS.iT.z domuK.,
urodzonego (...)wW.,
oskarżonego o to, że:
w okresie od 14 lipca 2009 do dnia 31 sierpnia 2010 r. nie dopełnił obowiązków konsularnych wynikających z ustawy o funkcjach konsulów z dnia 13 lutego 1984 roku (Dz. U. z 2002 r. Nr 215 poz. 1823) i zarządzenia Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 4.11.1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed konsulem (M.P. z 1985 r., nr 35, poz. 233) poprzez:
1/ niepoinformowanie pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania oraz przewidywanym terminie jego zakończenia, niezawiadomienie pokrzywdzonego o konieczności przedłużenia terminu postępowania i niewyznaczenie równocześnie nowego terminu, 2/ nieudzielenie pokrzywdzonemu pomocy przed organami norweskimi, 3/ nieinformowanie pokrzywdzonego o stanie sprawy, o instytucji Ombudu i Trybunału Antydyskryminacyjnego, przed którym toczyło się postępowanie, i o przepisach dotyczących postępowania, 4/ nieudzielenie pomocy, w tym finansowej, pokrzywdzonemu, który został okradziony i wyrzucony z mieszkania, 5/ nieinterweniowanie w sytuacji, gdy pokrzywdzony był traktowany przez władze państwa przyjmującego gorzej niż obywatele państw trzecich, 6/ nieudzielenie pomocy pokrzywdzonemu w załatwieniu sprawy przed norweskimi organami ścigania i Ombudem, w sytuacji gdy organy te traktowały pokrzywdzonego jako obywatela polskiego w sposób tendencyjny i nieprzychylny, a odmowa załatwienia sprawy nie miała uzasadnienia według prawa państwa przyjmującego, które to postępowanie oskarżonego spowodowało u pokrzywdzonego szkodę niemajątkową w postaci rozstroju zdrowia,
tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.

orzeka:

I
oskarżonegoP. S. (1)uniewinnia od popełniania zarzucanego mu czynu;

II
na podstawieart. 640 kpkw zw. zart. 621 § 1 kpkw zw. zart. 632 pkt 1 kpkkosztami procesu obciąża oskarżyciela posiłkowego subsydiarnegoM. Ł. (1)w zakresie zryczałtowanych wydatków, uznając je za uiszczone w całości.

Sygn. akt II K 299/11

UZASADNIENIE
P. S. (1)został oskarżony o to, że w okresie od 14 lipca 2009 do dnia 31 sierpnia 2010 r. nie dopełnił obowiązków konsularnych wynikających z ustawy o funkcjach konsulów z dnia 13 lutego 1984 roku (Dz. U. z 2002 r. Nr 215 poz. 1823) i zarządzenia Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 4.11.1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed konsulem (M.P. z 1985 r., nr 35, poz. 233) poprzez:
1/ niepoinformowanie pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania oraz przewidywanym terminie jego zakończenia, niezawiadomienie pokrzywdzonego o konieczności przedłużenia terminu postępowania i niewyznaczenie równocześnie nowego terminu, 2/ nieudzielenie pokrzywdzonemu pomocy przed organami norweskimi, 3/ nieinformowanie pokrzywdzonego o stanie sprawy, o instytucji Ombudu i Trybunału Antydyskryminacyjnego, przed którym toczyło się postępowanie, i o przepisach dotyczących postępowania, 4/ nieudzielenie pomocy, w tym finansowej, pokrzywdzonemu, który został okradziony i wyrzucony z mieszkania, 5/ nieinterweniowanie w sytuacji, gdy pokrzywdzony był traktowany przez władze państwa przyjmującego gorzej niż obywatele państw trzecich, 6/ nieudzielenie pomocy pokrzywdzonemu w załatwieniu sprawy przed norweskimi organami ścigania i Ombudem, w sytuacji gdy organy te traktowały pokrzywdzonego jako obywatela polskiego w sposób tendencyjny i nieprzychylny, a odmowa załatwienia sprawy nie miała uzasadnienia według prawa państwa przyjmującego, które to postępowanie oskarżonego spowodowało u pokrzywdzonego szkodę niemajątkową w postaci rozstroju zdrowia,
to jest o czyn zart. 231 § 1 kk.
Na podstawie zebranego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
P. S. (1)rozpoczął pracę na placówce dyplomatycznej wO.jako konsul w 2007 roku. Bezpośrednim przełożonymP. S. (1)byłM. P. (1).
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 297, 298
- zeznaniaM. P.k. 752, ujawnione na k. 1063
- pismo z MSZ k. 614, ujawnione na k. 1109
W marcu 2008 rokuM. Ł. (1)wyjechał do pracy, do Norwegii. Podjął on pracę w firmie(...)jako operator koparki. Na początku 2009 rokuM. Ł. (1)poinformował drogą e-mailową Ambasadę Polską wO.o nieprawidłowościach z tytułu zatrudnienia przez(...)AS. Odpowiedź na tego e-mailaM. Ł. (1)otrzymał 25 czerwca 2009 roku.P. S. (1)wyjaśnił w tymże e-mailu o braku kompetencji ambasady do reprezentowania obywateli polskich w działaniach prawnych przed władzami norweskimi i wskazał w nim organy, do którychM. Ł. (1)mógł się zgłosić. Ponadto, w e-mailu tymP. S. (1)podał również adresy kancelarii prawnych współpracujących z ambasadą.
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 263-265
- zeznaniaM. Ł.k. 112 akt 1 Ds. 1334/10/UM, ujawnione na k. 401, k. 398-399, 403
- zeznaniaM. P.k. 753, ujawnione na k. 1063
- korespondencja e-mailowa k. 194-195, ujawniona na k. 1109
Dnia 14 lipca 2009 rokuM. Ł. (1)został zawiadomiony poprzez smsa, iż jego rzeczy z mieszkania zostały przeniesione w inne miejsce. Tego dnia udał się on wraz z kolegąM. G. (1)na posterunek Policji wB.celem złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Tego dniaM. Ł. (1)poprzez swego tłumacza uzyskał informację z Policji, gdzie zostały przeniesione jego rzeczy. Tego dnia nie kontaktował się z konsulatem.
Dowód:
- zeznaniaM. Ł.k. 399, 402
- korespondencja e-mailowa k. 4 akt 1 Ds. 1334/10/UM, ujawniona na k. 1109
Po powrocie z posterunku Policji, w dniu 15 lipca 2009 roku,M. Ł. (1)napisał do konsulatu e-maila, w którym opisał zaistniałą na posterunku sytuację. Następnie, tego dniaM. Ł. (1)rozmawiał telefonicznie zP. S. (1), który polecił mu ponownie udać się na Policję.M. Ł. (1)udał się ponownie na posterunek Policji.M. Ł. (1)rozmawiał telefonicznie zP. S. (1)podczas jego pobytu na posterunku Policji wB..P. S. (1)informował go o możliwości żądania tłumacza języka polskiego.M. Ł. (1)próbował kontaktować się z konsulatem około godziny 16.00, lecz nie mógł się połączyć. Następnie wieczorem po raz kolejny napisał on e-maila do konsulatu, ponownie opisując zdarzenie na posterunku Policji i prosząc o pomoc. W odpowiedzi na e-maila, dnia 16 lipca 2009 rokuM. Ł. (1)otrzymał odP. S. (1)e-maila, w którym ten wskazał mu procedurę wniesienia skargi na funkcjonariuszy Policji oraz podał mu adres Komendanta Wojewódzkiego Policji wB.. Ponadto,P. S. (1)wskazał w tymże e-mailu adres do Rzecznika ds. Równouprawnienia i Dyskryminacji w Norwegii.
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 262-263, 265
- zeznaniaM. Ł.k. 112-112v akt 1 Ds. 1334/10/UM, ujawnione na k. 401, k. 399-400, 402
- zeznania B.S.k. 560-561
- zeznaniaM. G.k. 734-737
- zeznaniaM. P.k. 754, 756, ujawnione na k. 1063
- korespondencja e-mailowa k. 5, 7 akt 1 Ds. 1334/10/UM, ujawniona na k. 1109
Dnia 16 lipca 2009 rokuM. Ł. (1)po raz kolejny udał się na posterunek Policji wB., a następnie napisał kolejnego e-maila do konsulatu, opisując zaistniałą na posterunku Policji sytuację oraz prosząc o pomoc. Tego dnia,M. Ł. (1)napisał skargę na postępowanie Policji wB.. GdyM. Ł. (1)zaniósł skargę na policję, to ta odmawiała jej przyjęcia. WtedyM. Ł. (1)skontaktował się zP. S. (1), który rozmawiał z funkcjonariuszem Policji i na skutek tejże rozmowy, skargaM. Ł. (1)została przyjęta.P. S. (1), drogą e-mailową, przekazałM. Ł. (1)kopie odpowiedzi policji norweskiej na noty konsularne.
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 262-263, 265, 299-302
- zeznaniaM. Ł.k. 112v akt 1 Ds. 1334/10/UM, ujawnione na k. 401, k. 400
- zeznania B.S.k. 560
- zeznaniaM. G.k. 734-737
- zeznaniaM. P.k. 753, 756, ujawnione na k. 1063
- korespondencja e-mailowa k. 5, 7, 71 akt 1 Ds. 1334/10/UM, ujawniona na k. 1109
- skarga k. 12-14 akt 1 Ds. 1334/10/UM, ujawniona na k. 1109
P. S. (1)poinformowałM. Ł. (1)o możliwości skontaktowania się z inspekcją pracy w związku z jego problemami w pracy.M. Ł. (1)podjął takie starania, lecz te okazały się bezskuteczne.
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 262, 264
- zeznaniaM. Ł.k. 402
- zeznaniaM. P.k. 753, 756, ujawnione na k. 1063
M. Ł. (1)nie otrzymał pomocy finansowej, albowiem nie zgłaszał on potrzeby pilnego powrotu do Polski.
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 302
- zeznaniaM. Ł.k. 402
- zeznaniaM. P.k. 756, ujawnione na k. 1063
Z końcem lipca 2009 rokuM. Ł. (1)wrócił do Polski.
Dowód:
- zeznaniaM. Ł.k. 400
- zeznania B.S.k. 560
- zeznaniaM. G.k. 735
Na początku września 2009 rokuM. Ł. (1)poinformował Norweski Urząd ds. Dyskryminacji o swej sytuacji z pracodawcą.M. Ł. (1)kontaktował się w tej sprawie także zP. S. (1), który informował go o długim czasie rozpatrywania sprawy przez urząd norweski.
Dowód:
- zeznaniaM. Ł.k. 112v akt 1 Ds. 1334/10/UM, ujawnione na k. 401
Dnia 10 września 2009 rokuP. S. (1)zwrócił się do policji wB.z monitem o udzielenie informacji w sprawie skargiM. Ł. (1).P. S. (1)przesłałM. Ł. (1)drogą e-mailową kopie pisma, które wystosował do Policji wB., zaś 25 września 2009 roku przesłał mu kopie pisma – odpowiedź policji norweskiej w sprawieM. Ł. (1).
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 263, 265
- zeznaniaM. P.k. 756, ujawnione na k. 1063
- korespondencja e-mailowa k. 238, 639, ujawniona na k. 1109
- tłumaczenie pisma k. 908, 915, ujawniona na k. 1109
W korespondencji e-mailowej z dnia 30 października 2009 rokuP. S. (1)przesłał doM. Ł. (1)postanowienie rzecznika w sprawie dyskryminacji przeciwko związkom zawodowym.P. S. (1)wskazał także jakie były warunki formalne owego pisma.
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 263, 265, 299
- zeznaniaM. P.k. 756, ujawnione na k. 1063
- korespondencja e-mailowa k. 644, ujawniona na k. 1109
Dnia 24 listopada 2009 rokuM. Ł. (1)zwrócił się do konsula o wystosowanie noty dyplomatycznej do Dyrekcji Policji wO.w związku z brakiem odpowiedzi na jego odwołanie.
Dowód:
- korespondencja e-mailowa k. 642, ujawniona na k. 1109
W e-mailu z dnia 19 stycznia 2010 roku,P. S. (1)poinformowałM. Ł. (1)o podjętych przez Wydział Konsularny Ambasady RP wO.działaniach.P. S. (1)informował takżeM. Ł. (1)o etapie, na jakim była jego rozpatrywana sprawa.
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 265, 299
- korespondencja e-mailowa k. 240, ujawniona na k. 1109
W dniu 28 stycznia 2010 roku,P. S. (1)poinformowałM. Ł. (1)o kolejnych podejmowanych w jego sprawie działaniach, zaś w dniu 29 stycznia 2010 roku przesłał doM. Ł. (1)pismo wystosowane do Komendy Głównej Policji z uwagi na brak odpowiedzi na odwołanieM. Ł. (1). W dniu 10 lutego 2010 rokuP. S. (1)poinformowałM. Ł. (1)o piśmie przesłanym do ambasady z Komendy Głównej Policji.
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 263, 265, 299
- korespondencja e-mailowa k. 624, 627-28, 632
- tłumaczenie pisma k. 909, ujawniona na k. 1109
M. Ł. (1)wystąpił doP. S. (1)o podjęcie interwencji w związku z bezczynnością Ombudu oraz w sprawie dyskryminacji przez Policję norweską. W e-mailu z dnia 22 marca 2010 rokuP. S. (1)przekazałM. Ł. (1)adres internetowy biura ds. specjalnych policji norweskiej.
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 265
- korespondencja e-mailowa k. 640, 641, ujawniona na k. 1109
Pismem z dnia 14 maja 2010 rokuM. Ł. (1)otrzymał także odpowiedź od przełożonegoP. S. (1)–M.P., w których to pismach ten ustosunkował się do skargiM. Ł. (1)na działania wydziału konsularnego Ambasady RP wO..
Dowód:
- zeznaniaM. Ł.k. 112v akt 1 Ds. 1334/10/UM, ujawnione na k. 401
- zeznania B.S.k. 560
- zeznaniaM. P.k. 752, 754-755, ujawnione na k. 1063
- pismo k. 646-648, 653-654, ujawniona na k. 1109
W korespondencji e-mailowej z dnia 18 czerwca 2010 roku,P. S. (1)odpowiedział na korespondencjęM. Ł. (1)co do ustalenia adresu norweskiego urzędu do spraw bezczynności i opieszałości urzędów norweskich oraz poinformował go odnośnie interwencji podjętej w związku z zajściem na Policji.
Dowód:
- korespondencja e-mailowa k. 241, ujawniona na k. 1109
W dalszej korespondencji, z dnia 28 czerwca 2010 roku,P. S. (1)informowałM. Ł. (1)o informacjach otrzymanych z Komendy Głównej Policji w Norwegii w sprawieM. Ł. (1).
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 263, 265
- korespondencja e-mailowa k. 659, ujawniona na k. 1109
Dnia 17 lipca 2010 rokuM. Ł. (1)wniósł o złożenie do Prokuratora Generalnego Norwegii zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. W odpowiedzi, w dniu 26 lipca 2010 rokuP. S. (1)poinformowałM. Ł. (1)o procedurze złożenia zawiadomienia o przestępstwie oraz wskazał mu adresy kancelarii prawnych współpracujących z Ambasadą RP wO., świadczących usługi prawne obywatelom polskim, jak też wskazał instytucje świadczące bezprawną pomoc prawną w Norwegii.
Dowód:
- zeznaniaM. Ł.k. 112v akt 1 Ds., ujawnione na k. 401
- korespondencja e-mailowa k. 242-243, ujawniona na k. 1109
- pismo k. 671, ujawniona na k. 1109
Dnia 27 lipca 2010 rokuM. Ł. (1)złożył do Ambasadora RP wO.skargę.
Dowód:
- skarga k. 247-249, ujawniona na k. 1109
Dnia 09 sierpnia 2010 rokuP. S. (1)przesłał doM. Ł. (1)odpowiedź Komendy Głównej Policji Norweskiej na skargę przeciwko policji wB.z dnia 02 sierpnia 2010 roku.M. Ł. (1)na powyższe złożył w dniu 12 sierpnia 2010 roku odwołanie.
Dowód:
- wyjaśnieniaP. S.k. 263, 265
- pismo k. 687-689, ujawniona na k. 1109
- tłumaczenie pisma k. 910-911, ujawniona na k. 1110
- tłumaczenie odwołania k. 912-914, ujawniona na k. 1110
- korespondencja e-mailowa k. 694-696, ujawniona na k. 1109
P. S. (1)nie był karany sądownie.
Dowód:
- karta karna k. 430, 727, 923 ujawniona na k. 1109
P. S. (1), składając wyjaśnienia przed Sądem, nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia.P. S. (1)wskazał w jakim okresie czasu był konsulem przy Ambasadzie RP wO.. W tym fragmencie Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż były one spójne z zeznaniamiM. P. (1)i z treścią przedłożonego pisma z MSZ.P. S. (1)przyznał, iżM. Ł. (1)otrzymał od niego pomoc konsularną, wskazując jaka to była pomoc, jakieP. S. (1)podjął działania. W tym fragmencie Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne. Były one spójne z zeznaniamiM. P. (1), jak i z przedłożonymi w sprawie pismami i korespondencją e-mailową pomiędzy nim a pokrzywdzonym. Oskarżony wskazywał w niej jakie podejmował działania w sprawieM. Ł. (1). Pomoc konsula wynikała także z zeznań samego pokrzywdzonego, który częściowo przyznawał, żeP. S. (1)wskazywał mu instytucje, adresy kancelarii prawnych, do których mógł się zgłosić i pomógł mu na komisariacie Policji wB., gdy składał skargę. Potwierdził to także w swych zeznaniachM. G. (1). Konfrontując owe wyjaśnienia z zeznaniamiM. Ł. (1), Sąd zauważył ich rozbieżność, gdyżM. Ł. (1)wskazywał, że pomoc konsula nie była mu udzielona, co mieli potwierdzić w swych zeznaniachM. G. (1)iB. S., a które to zeznania w tym fragmencie Sąd uznał za niewiarygodne, o czym poniżej. Ponadto, Sąd zwrócił uwagę na zeznaniaB. S., który co prawda twierdził, iżP. S. (1)nie udzielił pomocy pokrzywdzonemu, lecz jednocześnie twierdził, że nie miał wiedzy w tym przedmiocie. W tym fragmencie Sąd uznał jego zeznania za niewiarygodne, o czym poniżej.P. S. (1)opisał w swych wyjaśnieniach zdarzenie w związku z interwencjąM. Ł. (1)na posterunku Policji wB.. W tym fragmencie Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, albowiem były one spójne z zeznaniamiM. G. (1), który potwierdził kontakt telefoniczny oskarżonego z Policją. Wyjaśnienia te były także spójne z zeznaniamiM. Ł. (1)oraz z przedłożoną w sprawie korespondencją e-mailową pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym.P. S. (1)wskazał także w jaki sposóbM. Ł. (1)kontaktował się z konsulatem. W tej części Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż były one spójne z zeznaniamiM. Ł. (1), jak i z zeznaniamiM. P. (1),M. G. (1)iB. S.. Ponadto, były one zgodne z przedłożoną korespondencją e-mailową.P. S. (1)wyjaśnił także jakie podjął działania w związku ze zgłoszeniem przezM. Ł. (1)naruszenia jego praw pracowniczych i dokonanej eksmisji z mieszkania. W tej części wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał za wiarygodne, gdyż były one zgodne z przedłożoną korespondencją e-mailową pomiędzy nim a pokrzywdzonym, w której to oskarżony wskazywał na podjęte w sprawieM. Ł. (1)działania. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w jaki sposób istniała możliwość skontaktowania się z konsulatem w godzinach jego pracy, jak i poza godzinami pracy. W tym fragmencie jego wyjaśnienia korespondowały z zeznaniamiM. P. (1).
Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, iż w miarę możliwości informował on pokrzywdzonego o podjętych w jego sprawach działaniach, albowiem były one zgodne z przedłożoną w sprawie korespondencją e-mailową. Wyjaśnienia te były spójne także z zeznaniamiM. P. (1). Odmienną wersję w tym przedmiocie przedstawiłM. Ł. (1), lecz w tym fragmencie Sąd odmówił wiary jego zeznaniom, o czym poniżej. Sąd też zwrócił uwagę, iż zarównoM. G. (1), jak iB. S., oprócz ogólnych twierdzeń, utrzymujących, że oskarżony nie udzielił pomocy pokrzywdzonemu, wskazali, że nie mieli wiedzy odnośnie podjętych przez oskarżonego działaniach.
Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, iż w sprawieM. Ł. (1)były wysyłane noty konsularne, co było zgodne z treścią korespondencji e-mailowej, przesyłanej przez oskarżonego do pokrzywdzonego, jak i z treścią przedłożonych pism. Wyjaśnienia te były zgodne także z zeznaniamiM. P. (1). Odmienne twierdzenia pokrzywdzonego należało uznać za niewiarygodne, o czym poniżej.
Oskarżony wyjaśnił, iż pokrzywdzonemu nie była udzielana pomoc finansowa, gdyż o taką pomoc się nie zwracał. W tej części Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, albowiem były one spójne z częściowo wiarygodnymi w tym fragmencie zeznaniamiM. Ł. (1), jak i z zeznaniamiM. P. (1).
Bez znaczenia dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego były nieścisłości pomiędzy treścią jego wyjaśnień a przedstawioną treścią e-maila i treścią zeznańM. Ł. (1)w zakresie wskazania dat poszczególnych działań. Nieścisłości te dotyczyły ustalenie daty rozmowy telefonicznej oskarżonego z funkcjonariuszem Policji wB.w związku ze złożeniem skargi na działanie Policji przezM. Ł. (1). Z uwagi na upływ czasu pomiędzy zdarzeniem a składaniem wyjaśnień, powstały nieścisłości, które można było rozstrzygnąć opierając się na treści złożonej skargi i treści korespondencji e-mailowej. Wskazać też należało, iż nieścisłości te dotyczyły okresu jednego dnia.
W pozostałym zakresie wyjaśnienia oskarżonego nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem jej przedmiotem nie była kwestia naruszenia praw pracowniczych przez pracodawcę norweskiego. Pozostałe wyjaśnienia oskarżonego nie stanowiły podstawy do ustaleń faktycznych w sprawie, gdyż dotyczyły one opisywanej procedury składania pism i zawiadomień, dotyczyły przepisów aktów, na których oskarżony opierał swe działania i w tym zakresie nie stanowiły one podstawy do ustaleń faktycznych w sprawie ze względu na swój ogólny charakter.
M. Ł. (1), składając zeznania, opisał w jakich okolicznościach wyjechał do Norwegii, do pracy w firmie(...).M. Ł. (1)wskazał także kiedy wrócił do Polski. W tym fragmencie Sąd dał wiarę zeznaniomM. Ł. (1), albowiem nie przedstawiono dowodu, który by w sposób skuteczny podważał opisaną wersję. ZeznaniaM. Ł. (1), w których wskazał w jakim okresie czasu przebywał w Norwegii były spójne z zeznaniamiM. G. (1)iB. S.. Zeznania te stanowiły tło przedmiotu niniejszej sprawy.M. Ł. (1)w swych zeznaniach opisał zdarzenia w jakim znalazł się podczas interwencji na Policji wB.w dniach 14 lipca 2009 roku i 15 lipca 2009 roku. Ponadto,M. Ł. (1)zeznał, iżP. S. (1)wskazywał mu jakie miał on podjąć czynności, a zeznania te były zgodne z treścią przedłożonej korespondencji e-mailowej. Sąd zwrócił uwagę, iż samM. Ł. (1)zeznał, że podczas interwencji w dniu 14 lipca 2009 roku nie kontaktował się zP. S. (1), zaś podczas interwencji w dniu 15 lipca 2009 roku kontaktował się z nim telefonicznie, a następnie w dniu 16 lipca 2009 roku, po kontakcie telefonicznym z oskarżonym otrzymał od niego pomoc – po rozmowie telefonicznejP. S. (1)z funkcjonariuszem Policji, skargaM. Ł. (1)została przyjęta. W tym fragmencie Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaM. Ł. (1), gdyż były one spójne z wyjaśnieniami samego oskarżonego, jak i z zeznaniamiM. G. (1), który potwierdził fakt, iżM. Ł. (1)kontaktował się zP. S. (1)będąc na posterunku Policji wB.. Zeznania te były zgodne z przedłożonymi w sprawie pismami – skargą na działania Policji i korespondencją e-mailową pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym. O rozbieżnościach w tym zakresie odnośnie dat, wskazywanych przez oskarżonego,M. Ł. (1)iM. G. (1), patrz powyżej, przy omawianiu wyjaśnień oskarżonego. Konfrontując treść zeznańM. G. (1)i zeznańM. Ł. (1), Sąd zauważył nieścisłości w zakresie w jakimM. G. (1)wskazywał na okoliczności, w których ten był razem z pokrzywdzonym na posterunku Policji wB..M. G. (1)zeznał, że był razem zM. Ł. (1)na posterunku Policji wB.gdy ten był tam za pierwszym razem i wtedy miała mieć miejsce rozmowa konsula z funkcjonariuszem Policji.M. G. (1)podał, że był jeszcze raz zM. Ł. (1)na komisariacie. Z zeznań zaśM. Ł. (1)wynikało, iż miała miejsce rozmowa konsula z policjantami podczas drugiej wizytyM. Ł. (1)na komisariacie, gdy ten składał skargę. W ocenie Sądu, zauważone nieścisłości nie miały wpływu na ocenę wiarygodności zeznań wskazanych świadków, albowiem z uwagi na upływ czasu mogło dojść do pomylenia dat, zaś zgodnie świadkowie ci opisali zdarzenie.
Sąd zwrócił uwagę, iż w swych zeznaniachM. Ł. (1)wskazywał, iż utrzymywał kontakt e-mailowy zP. S. (1). W tej części Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaM. Ł. (1), albowiem były one zgodne z przedłożonymi wydrukami e-mailowymi. Były one spójne także z wyjaśnieniami oskarżonego, z zeznaniamiM. P. (1),M. G. (1)iB. S..
Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaM. Ł. (1), w których wskazał, iż od oskarżonego oczekiwał pomocy w działaniach przed organami norweskimi. Jego zeznania w tej części korespondowały z zeznaniamiB. S.. Sąd także dał wiarę zeznaniomM. Ł. (1), w których podał do jakich zwracał się urzędów norweskich. W tym fragmencie zeznania te korespondowały z zeznaniamiB. S.i z treścią korespondencji e-mailowej pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżonym.
Sąd zwrócił uwagę, iż w swych zeznaniachM. Ł. (1)wskazał, iż oczekiwał odP. S. (1)pomocy finansowej, a w dalszej części zeznał, iż o pomoc taką się nie zwracał i nie pamiętał czy informował o swej sytuacji finansowejP. S. (1). Wersję, iżM. Ł. (1)nie zwracał się o pomoc finansową do konsulatu potwierdził w swych wyjaśnieniach sam oskarżony i w zeznaniachM. P. (1). Wobec rozbieżności w wersji opisywanej przez pokrzywdzonego, mając na względzie spójne wyjaśnienia oskarżonego z zeznaniamiM. P. (1), to Sąd uznał za wiarygodne zeznania pokrzywdzonego, że nie zwracał się o pomoc finansową do konsulatu, a odmówił wiary wersji odmiennej. Sąd zwrócił także uwagę, iżM. Ł. (1)w swych zeznaniach wciąż powtarzał, iżP. S. (1)nie udzielił mu pomocy, lecz choćby z treści korespondencji e-mailowej, zgodnej z wersją oskarżonego, potwierdzoną zeznaniamiM. P. (1)i zeznaniamiM. G. (1), wynikały przeciwne okoliczności -P. S. (1)wskazywał pokrzywdzonemu instytucje i procedury, z których mógł skorzystać, co zresztą czynił, składając choćby skargę na działania Policji, w czym pomógł muP. S. (1), jak to choćby wynikało z zeznań samego pokrzywdzonego. Z przedłożonej w sprawie korespondencji e-mailowej wynikało, iżP. S. (1)na bieżąco informowałM. Ł. (1)o stanie jego sprawy, etapie, na którym się ona znajdowała. Zeznania te jako wewnętrznie sprzeczne wykluczały wersję pokrzywdzonego. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał za niewiarygodną wersję przedstawioną przez pokrzywdzonego, że oskarżony nie udzielał mu pomocy. Ponadto, Sąd za niewiarygodne uznał zeznaniaM. Ł. (1), iż w jego sprawie konsul nie podejmował żadnych działań przed organami norweskimi, nie składał not dyplomatycznych. Zeznaniom tym przeczyła treść przedłożonych pism – monitów kierowanych ze strony konsulatu do Policji norweskiej, jak i treść odpowiedzi, a także przeczyła tym zeznaniom treść korespondencji e-mailowej. Zeznaniom tym przeczyły wiarygodne, albowiem zgodne z przedłożonymi pismami i korespondencją e-mailową, wyjaśnienia oskarżonego, poparte zeznaniamiM. P. (1).
Konfrontując zeznaniaM. Ł. (1)z treścią korespondencji e-mailowej z oskarżonym, Sąd zauważył nieścisłości w datach. W ocenie Sądu, mając na względzie czas od momentu zdarzeń do złożenia zeznań, to nieścisłości te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia i nie wpływały na negatywną ocenę wiarygodności zeznań pokrzywdzonego w niniejszej sprawie.
W pozostałym zakresie zeznaniaM. Ł. (1)nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie stanowiły podstawy do ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Zeznania te stanowiły jedynie ocenę prawną zachowania oskarżonego, przedstawioną według pokrzywdzonego.
B. S.w swych zeznaniach wskazał, iż nie był bezpośrednim świadkiem zachowań oskarżonego wobecM. Ł. (1), a o tychże zdarzeniach dowiedział się z relacjiM. Ł. (1).B. S.wskazał w swych zeznaniach na okres czasu, w jakim pokrzywdzony przebywał w Norwegii. W tej części Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaB. S., gdyż były one spójne z zeznaniamiM. Ł. (1)iM. G. (1).B. S.potwierdził, iżM. Ł. (1)występował o pomoc konsularną. W tym fragmencie Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaB. S., albowiem korespondowały one z wyjaśnieniami oskarżonego, który nie zaprzeczał, aby takie działania miały miejsce, jak i z zeznaniamiM. Ł. (1),M. G. (1)iM. P. (1), a także były zgodne z przedłożonymi w sprawie wydrukami z korespondencji e-mailowej.B. S.pierwotnie nie wskazał w swych zeznaniach jakiej pomocy oczekiwałM. Ł. (1), a następnie podał, iż oczekiwał pomocy w załatwieniu spraw w urzędach norweskich. W tej części zeznaniaB. S.były zgodne z zeznaniamiM. Ł. (1)i z treścią przedłożonej korespondencji e-mailowej pomiędzyM. Ł. (1)aP. S. (1).B. S.podał w swych zeznaniach do jakich urzędów zwracał sięM. Ł. (1). W tym fragmencie Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaB. S., gdyż były one spójne z zeznaniamiM. Ł. (1)i z treścią przedłożonej korespondencji e-mailowej.B. S.opisał w swych zeznaniach w jaki sposób pokrzywdzony kontaktował się z oskarżonym. W tej części Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaB. S., gdyż były one spójne z wyjaśnieniami oskarżonego, z zeznaniamiM. Ł. (1),M. G. (1)iM. P. (1), a także były zgodne z treścią przedłożonej korespondencji e-mailowej pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżonym.
Sąd zwrócił uwagę, iż z jednej stronyB. S.zeznał, że pomoc nie nadeszła, było, jak to nazwał świadek, „mataczenie w sprawie”, wydział konsularny nie informowałM. Ł. (1)o załatwieniu spraw w terminie, że się sprawą zajmie i był opieszały.B. S.podkreślał, iżM. Ł. (1)nie została udzielona pomoc przez wydział konsularny.B. S.dodał, iżP. S. (1)nie podejmował żadnych interwencji w sprawieM. Ł. (1). JednocześnieB. S.podał, że nie miał wiedzy, czy oskarżony kontaktował się z pokrzywdzonym, czy odpowiadał pokrzywdzonemu, czy kontaktował się z danymi instytucjami.B. S.dodał, iż nie miał wiedzy czyP. S. (1)nie udzielił jakiejkolwiek pomocyM. Ł. (1).B. S.jednocześnie wskazał również, że że toczyło się jakieś postępowanie, lecz nie miał on wiedzy czy były jakieś działania instytucji.B. S.dodał, żeM. Ł. (1)otrzymywał jakieś odpowiedzi, lecz były one dla pokrzywdzonego niekorzystne. Wobec sprzeczności wewnętrznej zeznańB. S., Sąd uznał je za niewiarygodne. Ponadto, w tym fragmencie przeczyły tym zeznaniom wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, zeznania samego pokrzywdzonego, z których wynikało, iż jednak pomoc, choć w ocenie pokrzywdzonego nieskuteczna i niewystarczająca, była mu udzielana, zeznaniaM. G. (1),M. P. (1), jak i treść przedłożonych pism, not konsularnych oraz korespondencja e-mailowa, wysyłana od oskarżonego do pokrzywdzonego, w której na bieżąco informował go o etapach na jakich znajdowały się sprawy pokrzywdzonego, o podejmowanych w tychże sprawach działaniach. Odnośnie podejmowanych interwencji w sprawie pokrzywdzonego, to zeznaniomB. S.w tym fragmencie przeczyły wyjaśnienia oskarżonego, zeznaniaM. P. (1), jak i załączone do akt sprawy dokumenty – monitowanie, odpowiedzi na noty konsularne, pisma z Policji, treść korespondencji e-mailowej. Wynikało z nich, iżP. S. (1)podejmował interwencje w sprawieM. Ł. (1), jak i przekazywał mu informacje i kontakt do instytucji i osób, które by mu dalej pomogły w sprawie.
W pozostałym zakresie zeznaniaB. S.nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
M. G. (1), składając zeznania, podał w jakim okresie czasu pokrzywdzony przebywał w Norwegii. W tej części Sąd dał wiarę zeznaniomM. G. (1), albowiem korespondowały one z zeznaniamiM. Ł. (1)iB. S..M. G. (1)opisał zachowanie policji norweskiej podczas interwencji na posterunku wB.i w tym fragmencie jego zeznania nic nie wniosły do rozstrzygnięcia sprawy, albowiem nie było to przedmiotem niniejszego postępowania. Składając zeznania dotyczące zachowanie oskarżonego, toM. G. (1)podał jedynie, iż ten nie udzielił żadnej pomocy pokrzywdzonemu. W tym fragmencie Sąd uznał zeznaniaM. G. (1)za niewiarygodne. Z wyjaśnień oskarżonego, jak i z zeznań samego pokrzywdzonego wynikało, iżP. S. (1)przekazał pokrzywdzonemu informacje i adresy instytucji, do których ten mógł się zgłosić w związku z zaistniałą sytuacją, co wykluczało wersję przedstawioną przezM. G. (1). ZeznaniomM. G. (1)w tym fragmencie przeczyły także zeznaniaM. P. (1)oraz treść przedstawionych w sprawie dokumentów – korespondencji e-mailowej pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym. Opisując zdarzenie na komisariacie wB.,M. G. (1)potwierdził, iżM. Ł. (1)kontaktował się telefonicznie z konsulem, lecz nie słyszał odpowiedzi konsula, gdyż nie uczestniczył w rozmowie. W tej części Sąd dał wiarę zeznaniomM. G. (1), gdyż korespondowały one z wyjaśnieniami oskarżonego, jak i z zeznaniamiM. Ł. (1), a ponadto były zgodne z przedłożoną w sprawie skargą na działania Policji i korespondencją e-mailową pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym w tym przedmiocie.M. G. (1)potwierdził także w swych zeznaniach, żeM. Ł. (1)kontaktował się z konsulatem drogą e-mailową. W tym fragmencie Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaM. G. (1), gdyż były one spójne z wyjaśnieniami oskarżonego, z zeznaniamiM. Ł. (1),B. S.,M. P. (1), jak i były zgodne z przedłożonymi wydrukami korespondencji e-mailowej pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym.
Odnośnie rozbieżności w zeznaniachM. G. (1)iM. Ł. (1)co do interwencji na komisariacie wB., patrz powyżej.
Sąd odmówił wiary zeznaniomM. G. (1), iż pismo na komisariacie Policji nie zostało przyjęte. Zeznaniom tym przeczyły wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, jak i zeznania samegoM. Ł. (1), a także treść korespondencji e-mailowej, która odnosiła się do złożonej przez pokrzywdzonego skargi na działania Policji.
W pozostałym zakresie zeznaniaM. G. (1)nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
M. P. (1), składając zeznania w ramach pomocy prawnej, wskazał w jakim okresie czasuP. S. (1)pełnił funkcję konsula wO., wskazując, iż był jego przełożonym. W tym fragmencie Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaM. P. (1), gdyż korespondowały one z wyjaśnieniami oskarżonego oraz były zgodne z przedłożonym pismem z MSZ.M. P. (1)zeznał, iż nie znałM. Ł. (1), a o jego problemach dowiedział się z jego skargi do Ministra Spraw Zagranicznych.M. P. (1)potwierdził, iżM. Ł. (1)zwracał się o pomoc do wydziału konsularnego Ambasady RP wO.. W tym fragmencie Sąd dał wiarę zeznaniomM. P. (1), albowiem korespondowały one z wyjaśnieniami oskarżonego, jak i z zeznaniami samego pokrzywdzonego. Były one spójne także z zeznaniamiB. S.iM. G. (1). Zeznania te były zgodne z przedłożoną w sprawie korespondencją e-mailową.M. P. (1)w swych zeznaniach dodał, iżM. Ł. (1)została udzielona pomoc, podając jakiego rodzaju to była pomoc, wskazując też z jakimi organami norweskimi kontaktował sięP. S. (1)w sprawieM. Ł. (1), jakie podejmował interwencje. W tej części Sąd dał wiarę zeznaniomM. P. (1), gdyż były one spójne z wyjaśnieniami oskarżonego, jak i częściowo wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonego. Udzielenie pomocy wynikało także z zeznańM. G. (1). ZeznaniaM. P. (1)w tym fragmencie były zgodne z przedłożonymi pismami, odpowiedziami na noty konsularne i korespondencją e-mailową pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym. Jak to wskazano powyżej, co prawdaM. Ł. (1)jednocześnie twierdził, że pomoc nie została mu udzielona, co mieli potwierdzić w swych zeznaniachM. G. (1)iB. S., lecz w tym zakresie Sąd odmówił im wiary.M. P. (1)zeznał, iż nie miał wiedzy, aby pokrzywdzony zwracał się do wydziału konsularnego o pomoc finansową na powrót do Polski. W tym fragmencie Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaM. P. (1), albowiem korespondowały one z wiarygodnymi w tej części wyjaśnieniami oskarżonego, jak i zeznaniamiM. Ł. (1).M. P. (1)wskazał także w jakim czasie istniała możliwość skontaktowania się z urzędem konsularnym. W tym fragmencie Sąd dał wiarę zeznaniomM. P. (1), gdyż korespondowały one z wyjaśnieniami oskarżonego.M. P. (1)w swych zeznaniach wskazał również w jaki sposób pokrzywdzony kontaktował się z oskarżonym i w tej części Sąd dał wiarę zeznaniomM. P. (1), gdyż były one spójne z wyjaśnieniami oskarżonego, z zeznaniamiM. Ł. (1),B. S.,M. G. (1). Ponadto, były one zgodne z treścią przedłożonej korespondencji e-mailowej.
W pozostałym zakresie zeznaniaM. P. (1)nie miały znaczenia dla kwestii odpowiedzialnościP. S. (1), dla ustaleń faktycznych w sprawie.
Sąd uznał za wiarygodne przedłożone w sprawiedowody z dokumentów. Nie budziły one wątpliwości Sądu. Dokumenty te zostały przedłożone bądź przez strony postępowania, jak i zostały zgromadzone przez Sąd z urzędu, z organów, do których Sąd się zwracał o ich udostępnienie.
P. S. (1)został oskarżony o czyn zart. 231 § 1 kk. Odpowiedzialności karnej zart. 231 § 1 kkpodlega funkcjonariusz publiczny, który przekraczając swe uprawnienia lub nie dopełniając swych obowiązków działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Podnieść należy, iż przekracza swe uprawnienia funkcjonariusz publiczny, który podejmuje działania nie mieszczące się w zakresie jego kompetencji lub też podejmuje działania w ramach swych kompetencji, ale niezgodnie z ich treścią. Niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariusza może polegać na całkowitym zaniechaniu spełnienia obowiązku lub wykonaniu obowiązku niezgodnie z jego treścią. Niezbędne jest przy tym działanie na szkodę interesu prywatnego lub publicznego. Należy także zauważyć, że sprawca czynu zart. 231 § 1 k.k.musi obejmować swoją świadomością zarówno to, iż jego zachowanie (tak działanie jak i zaniechanie) narusza jego uprawnienia lub jest niedopełnieniem ciążących na nim obowiązków, jak też to, że tym samym działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Ponadto, Sąd Najwyższy słusznie wskazał, iż podstawowym obowiązkiem sądu rozpoznającego sprawę o tzw. przestępstwa nadużycia władzy jest szczegółowe ustalenie zakresu obowiązków i uprawnień oskarżonych, a następnie odniesienie tych obowiązków i uprawnień do konkretnie zaistniałej sytuacji, w której znalazł się funkcjonariusz w styczności z interesem publicznym lub prywatnym (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 3.02.2005 r., WA 25/04, OSNwSK 2005/1/303). Kompetencje konsula zostały opisane w treściustawy z 13.02.1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczpospolitej Polskiej(Dz. U. z 2002 r. Nr 215 poz. 1823 ze zm.) i zarządzenia Ministra Spraw Zagranicznych z 04.11.1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed konsulem (M.P. z 1985 r. Nr 35 poz. 233). W art. 10 pkt. 1 w/w ustawy określono, iż konsul chroni prawa i interesy Rzeczpospolitej Polskiej i jej obywateli, a jednocześnie w art. 11 powołanej ustawy doprecyzowano jak ta ochrona ma min. wyglądać – konsul ma zapewnić pomoc obywatelom polskim w realizacji praw przysługujących im zgodnie z prawem państwa przyjmującego oraz prawem i zwyczajami międzynarodowymi. Ponadto w art. 12 ust. 1 ustawy o funkcjach konsulów RP określono iż konsul, o ile nie zabrania tego prawo państwa przyjmującego, z urzędu podejmuje przed sądami lub innymi władzami tego państwa czynności niezbędne dla ochrony praw i interesów obywateli polskich, jeżeli z powodu nieobecności lub innej ważnej przyczyny nie mogą oni w odpowiednim czasie bronić swoich praw i interesów, ani nie ustanowili pełnomocników. Jednocześnie wskazano w art. 16 ust. 1 iż konsul w razie niezbędnej potrzeby może udzielić obywatelowi polskiemu przebywającemu czasowo w państwie przyjmującym pomocy finansowej na pokrycie kosztów powrotu do Rzeczpospolitej Polskiej. Wskazać należy, iż kompetencje konsulów doprecyzowuje treść zarządzenia Ministra Spraw Zagranicznych z 04.11.1985 r. W rozdziale 3 tegoż zarządzenia opisano postępowanie przed konsulem, zaś w rozdziałach 4 i 5 uregulowane zostało postępowanie konsula przed organami administracji państwowej, przed sądami i innymi organami państwa przyjmującego. W myśl § 13 cyt. zarządzenia konsul wszczyna postępowanie z urzędu w celu ochrony praw i interesów państwa polskiego i jego obywateli oraz w wypadku, gdy uzyska od władz państwa przyjmującego informacje o zdarzeniu, które wymaga podjęcia odpowiednich czynności konsularnych. Z powyższego wynika iż konsul w ramach swojej kompetencji decyduje o konieczności podjęcia interwencji, gdyż faktycznie samodzielnie dokonuje oceny tego czy konieczna jest jego interwencja w celu ochrony państwa polskiego i jego obywateli, chociaż ten interes należy rozmieć jak najbardziej szeroko. Jeśli podejmuje interwencję to w jego gestii leży ocena tego jakie czynności powinien podjąć dla skutecznego działania. Prawidłowość podejmowanych decyzji w tym względzie może być oceniana przez organ sprawujący bezpośredni nad nim nadzór tj. kierownika przedstawicielstwa dyplomatycznego. Zgodnie z § 21 cyt. zarządzenia konsul może w uzasadnionych wypadkach podejmować interwencję w celu przyspieszenia załatwienia sprawy przez organ administracji państwowej w kraju, zaś w myśl § 22 konsul powinien w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania decyzji organu administracji państwowej w kraju, zawiadomić stronę o sposobie załatwienia sprawy. Termin ten przedłuża się do 14 dni, jeżeli stronie ma być przekazana decyzja organu administracji państwowej w kraju na piśmie. Konsul zastępuje z urzędu lub zapewnia zastępstwo obywateli polskich przed sądami i innymi organami państwa przyjmującego w celu ochrony praw i interesów tych obywateli, jeżeli z powodu nieobecności lub z innych przyczyn nie mogą oni w odpowiednim czasie bronić osobiście swych praw i interesów ani nie ustanowili pełnomocników. O podjęciu w tym charakterze czynności konsul niezwłocznie zawiadamia obywatela polskiego zgodnie z § 25 cyt. zarządzenia. Ponadto, konsul udziela obywatelowi polskiemu przebywającemu w państwie przyjmującym pomocy w postępowaniu przed sądem lub innym organem tego państwa. W szczególności informuje obywatela o stanie sprawy, o sądzie lub innym organie, przed którym toczy się postępowanie, i o przepisach dotyczących postępowania, zgodnie z § 28 zarządzenia. Konsul udziela obywatelom polskim zamieszkałym w państwie przyjmującym informacji o prawie polskim i państwa przyjmującego, zwłaszcza o przepisach regulujących ich prawa, interesy i obowiązki. W razie potrzeby powinien wskazać urząd, który jest właściwy do załatwienia określonej sprawy w Polsce lub w państwie przyjmującym. W szczególności powinien otaczać opieką tych obywateli polskich, którzy niedawno osiedlili się w państwie przyjmującym (§ 31 zarządzenia). Konsul posiada także kompetencje do podjęcia interwencji w razie stwierdzenia, że obywatele polscy są traktowani przez władze państwa przyjmującego gorzej niż obywatele państw trzecich i powinien udzielić pomocy obywatelowi polskiemu w załatwieniu określonej sprawy, jeżeli organy państwa przyjmującego traktują tego obywatela w sposób tendencyjny i nieprzychylny, a odmowa załatwienia sprawy nie ma uzasadnienia według praw państwa przyjmującego, w myśl § 32 zarządzenia.
W ocenie Sądu, zachowanie oskarżonegoP. S. (1)nie wypełniło znamion zarzucanego mu przestępstwa zart. 231 § 1 kk.
P. S. (1), opierając się na swych kompetencjach wynikających zustawy z dnia 13.02.1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczpospolitej Polskieji z zarządzenia z dnia 04.11.1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed konsulem, udzieliłM. Ł. (1)stosownej pomocy.
W pierwszej kolejności odnieść się należało do wskazanego w zarzucie okresu czasu, w jakimP. S. (1)miał zaniechać udzielenia pomocyM. Ł. (1). W zarzucie wskazano okres czasu od 14 lipca 2009 roku do 31 sierpnia 2010 roku. Jak to jednak wynikało z zeznań samegoM. Ł. (1), wyjechał on z Norwegii i wrócił do Polski pod koniec lipca 2009 roku.
Odnosząc się do każdego ze wskazanych w zarzucie sposobów niedopełnienia obowiązków, to wskazać należało, iż pierwsze zachowanie, stanowiło powtórzenie sformułowań z zarządzenia z dnia 04.11.1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed konsulem, opisanego w rozdziale 3 zatytułowanym „postępowanie przed konsulem”. Opis tego zarzutu nie odnosił się, zdaniem Sądu, do realiów niniejszej sprawy. Wskazane w zarzucie zachowanie odnosiło się, zgodnie z treścią cytowanego zarządzenia, do postępowania przed konsulem. Taką okoliczność potwierdziliP. S. (1)iM. P. (1). Działania podejmowane przezP. S. (1)na skutek licznych interwencjiM. Ł. (1)i jego licznych jego zgłoszeń nie stanowiły postępowania przed konsulem. Zdarzenia, o jakich mowa w tymże cytowanym zarządzeniu w § 9-17, na które powoływał sięM. Ł. (1), dotyczą sytuacji, gdy konsul jest władny do podjęcia odpowiedniej decyzji i podjęcia czynności konsularnych w związku ze zdarzeniem, np. rejestracja urodzenia dziecka, ślubu, zgonu.
Po drugie – nieudzielenie pomocy przed organami norweskimi, toP. S. (1)informował pokrzywdzonego o instytucjach, z pomocy których ten mógł skorzystać, dochodząc swych praw, w tym wskazując adresy kancelarii prawnych, które współpracowały z ambasadą. Zwrócić należało uwagę, iż nie było rolą konsula podejmowanie działań za obywatela polskiego, w tym wypadkuM. Ł. (1), reprezentując go przed organami państwa przyjmującego. W realiach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki, które by pozwalały na zastępstwo przez konsula obywatela polskiego, wskazane w § 25 zarządzenia. Z żadnego przepisu prawa nie wynikało, aby konsul miał możliwość ingerowania w tryb procedowania organów państwa przyjmującego, aby miał możliwość wpływania na czas trwania danej procedury.
Odnosząc się do trzeciego zachowania - nieinformowanie pokrzywdzonego o stanie sprawy, o instytucji Ombudu i Trybunału Antydyskryminacyjnego, przed którym toczyło się postępowanie, i o przepisach dotyczących postępowania, toP. S. (1)utrzymywał zM. Ł. (1)kontakt drogą e-mailową, przesyłając mu pisma otrzymane w odpowiedzi na noty dyplomatyczne w jego sprawie. Ponadto, przesyłał mu drogą e-mailową informacje o pismach, które były przesyłane na adres Ambasady w sprawieM. Ł. (1). W korespondencji e-mailowej, wskazywał mu na instytucje, przed którymi mógł pokrzywdozny dochodzić swych praw.P. S. (1)wskazywał pokrzywdzonemu na procedury, które mógłby wykorzystać dochodząc swych praw.
Odnosząc się jeszcze do zarzutu odnośnie nieudzielenia mu pomocy finansowej przezP. S. (1), to wskazać należało, jak to wynikało z zeznań samego pokrzywdzonego, iż nie zwracał się on o taką pomoc do konsulatu, a także zeznał na rozprawie, że nie pamiętał czy informowałP. S. (1)o swej sytuacji finansowej. Jak to wynikało z powyżej cytowanych przepisów, konsul mógł udzielić pomocy finansowej tylko w związku z powrotem do kraju, a o taką pomoc pokrzywdzony się nie zwracał.
Kolejne zarzuty dotyczyły nieinterweniowania w sytuacji, gdy pokrzywdzony był traktowany przez władze państwa przyjmującego gorzej niż obywatele państw trzecich i nieudzielenia pomocy pokrzywdzonemu w załatwieniu sprawy przed norweskimi organami ścigania iO., w sytuacji gdy organy te traktowały pokrzywdzonego jako obywatela polskiego w sposób tendencyjny i nieprzychylny, a odmowa załatwienia sprawy nie miała uzasadnienia według prawa państwa przyjmującego. Jak to wynikało z wyjaśnień oskarżonego, a także częściowo wiarygodnych zeznańM. Ł. (1)iM. G. (1), a także z zeznańM. P. (1), zgodnych z przedłożonymi w sprawie pismami i wydrukami korespondencji e-mailowej,P. S. (1)– pełniąc funkcję konsula przy Ambasadzie RP wO., utrzymywał z pokrzywdzonym kontakt telefoniczny i w ten sposób też podjął w jego sprawie interwencję na posterunku Policji wB., gdy policjanci nie chcieli przyjąć skargi od pokrzywdzonego. DziałanieP. S. (1), jak to wynikało ze zgromadzonego materiału dowodowego, doprowadziło do przyjęcia skargiM. Ł. (1)na działanie Policji do rozpoznania. Mając na uwadze korespondencję e-mailową, wykluczyć należało także wersję pokrzywdzonego, iżP. S. (1)nie interweniował w jego sprawie przed organami norweskimi. Wykluczała to treść przedłożonych w sprawie pism, w których konsul zwracał się z monitem o udzielenie informacji o podjęcie działań w sprawieM. Ł. (1), a także treść odpowiedzi przesyłanych na adres Ambasady, o których toM. Ł. (1)był niezwłocznie informowany, jak to wynikało z korespondencji e-mailowej.P. S. (1)podejmował interwencje mające na celu przyspieszenie załatwienia sprawyM. Ł. (1), zwracając się z monitami w sprawie rozpoznania sprawy w wyniku skargi pokrzywdzonego na działania Policji wB.. Ponadto, sprawaM. Ł. (1)była przedmiotem spotkania przed organami norweskimi, w których toP. S. (1)występował w obronie praw pracowniczych, także pokrzywdzonego, jak to wynikało z korespondencji e-mailowej przesłanej przez oskarżonego do pokrzywdzonego.
Z opisu zarzutu wynikało, iż owo zaniechanie działania oskarżonego miało doprowadzić do rozstroju zdrowiaM. Ł. (1). W niniejszej sprawie nie potwierdzono tejże okoliczności jakimkolwiek dowodem, nie wskazywał na tę okoliczność nawet sam pokrzywdzony składając zeznania. Nie wykazane zostało, iż pomiędzy zachowaniem oskarżonego a rozstrojem zdrowia pokrzywdzonego istniał jakikolwiek związek przyczynowy, iż zachowanie oskarżonego wpływało na rozstrój zdrowia pokrzywdzonego.
Ocena działańP. S. (1)przezM. Ł. (1)jako nieskutecznych z punktu widzenia jego interesów, a przez to niezadowolenieM. Ł. (1)z niekorzystnego rozstrzygnięcia jego spraw, nie mogła skutkować przypisaniemP. S. (1)odpowiedzialności karnej za przestępstwo zart. 231 § 1 kk. Samo kwestionowanie decyzji poszczególnych organów norweskich, odmienna ocena prawna pokrzywdzonego danych sytuacji, podejmowanie działań niezgodnie z oczekiwaniami pokrzywdzonego, nie mogła świadczyć o niedopełnieniu obowiązków przezP. S. (1), pełniącego funkcję konsula przy ambasadzie RP wO.. Z zeznańM. Ł. (1)wynikało, iż oczekiwał on działania konsula w jego imieniu za samego pokrzywdzonego. Nie taka była rola konsula i nie na tym miała polegać jego pomoc.
W ocenie Sądu, jak to wskazano powyżej, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zachowanieP. S. (1)nie wypełniło znamion zarzucanego mu przestępstwa i jego zachowanie nie nosiło znamion zaniechania, niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy o funkcjach konsulów czy zarządzenia w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed konsulem. Zdaniem Sądu, opis wskazany w zarzucie stanowił jedynie powtórzenie sformułowań wynikających z zarządzenia, uszczegóławiającego treść ustawy, a zarzuty te nie znajdowały poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym.
O kosztach, w związku z uniewinnieniem oskarżonego, orzeczono po myśliart. 640 kpkw zw. zart. 621 § 1 kpkw zw. zart. 632 pkt 1 kpk.