Sąd Rejonowy w Lubaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 411/14
Data wyroku: 2015-04-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartosz Gajewski
Słowa kluczowe: Uniewinnienie, Zniewaga, Stalking
Podstawa prawna: art. 216§1 kk, art. 216§1 kk w zw. z art. 12 kk

Sygn. akt IIK 411/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24.04.2015r.
Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Bartosz Gajewski
Protokolant: Aleksandra Hormańska
po rozpoznaniu w dniach 20.02.2015r., 02.03.2015r. i 17.04.2015r. sprawy karnej
przeciwko

1
E. K. (1),c.W.iZ.

ur. (...)wL.
oskarżonej o to, że :

1
w dniu 31 maja 2014r. wL.woj.(...)znieważyłaB. K. (1)w ten sposób, że wykonując kilkukrotnie połączenia telefoniczne na numer stacjonarnyB. K. (1)wyzywała pokrzywdzoną słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obraźliwe, czym działała na szkodę pokrzywdzonejB. K. (1),

tj. o czyn zart. 216 § 1 kk;

2
B. K. (1),c.J.iT.

ur. (...)wB.
oskarżonej o to, że :

2
w okresie od września 2013r. do czerwca 2014r. wielokrotnie znieważyłaE. K. (1)słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, w te sposób, że o różnych porach wysyłała do pokrzywdzonej wiadomości tekstowe o wulgarnej i obraźliwej treści m. in. nazywając ją „ścierwem, suką, kurwą nr 1 wL.,(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...)”, czym działała na szkodę pokrzywdzonej,

tj. o czyn zart. 216 § 1 kkw zw. zart. 12 kk;,

I
uznaje oskarżonąE. K. (1)za winną popełnienia zarzucanego jej czynu tj. czynu zart. 216 § 1 k.k., a opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku i ustalając, że społeczna szkodliwość czynu i wina oskarżonej nie jest znaczna, na podstawieart. 66 § 1 i 2 k.k.orazart. 67 § 1 k.k.postępowanie w sprawie warunkowo umarza na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok,

II
uniewinnia oskarżonąB. K. (1)od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku,

III
na podstawieart. 628 pkt 1 k.p.k.zasądza od oskarżonejE. K. (1)na rzecz oskarżycielki prywatnejB. K. (1)poniesione przez nią koszty postępowania.

UZASADNIENIE
E. K. (1)obecnie pozostaje w związku zC. K., który pozostaje w separacji ze swoja żonąB. K. (1).
W dniu 31.05.2014 r., w godzinach popołudniowych,B. K. (1)przebywał w swoim mieszkaniu wL., gdzie odwiedzili ją znajomiB.iC. M. (1). W pewnym momencie zadzwonił telefon stacjonarny.B. K. (1)odebrała i usłyszał znajomy głosE. K. (1). W związku z tym, żeB. K. (1)nie chciała rozmawiać z oskarżoną, rozłączyła się. Po chwili ponownie zadzwonił telefon odE. K. (1). Wtedy zdenerwowanaB. K. (1)zwróciła się do niej słowami – co ty chcesz ode mnie kobieto, przecież to ty rozwaliłaś mój związek, ja ci krzywdy nie zrobiłam, to ty mi zrobiłaś. Po tych słowachE. K. (1)zaczęłaB. K. (1)wyzywać słowami wulgarnymi – „fladro”, „franco’, „ty kurwo”, aB. K. (1)najpierw włączyła w telefonie system głośnomówiący, a następnie rozłączyła się. PonieważE. K. (1)wciąż wydzwaniała i wyzywałaB. K. (1), kobieta zadzwoniła do córkiS. K. (1)i przyłożyła słuchawkę telefonu stacjonarnego do słuchawki telefonu komórkowego, tak aby córka słyszała rozmowę.
W okresie poprzedzającymB. K. (1)ze swojego telefonu o numerze –(...)wysłała doE. P. (1)sms w treści których, nazywałaE. K. (1)– „”suką”, „zdzirą”, „szmatą”.
(dowód: częściowo wyjaśnieniaE. K.– k. 40,B. K.– k. 91 , zeznaniaE. P.– k. 42,B. M.– k. 42,C. M.– k. 42,S. K.–P.– k. 100), wydruki sms – k. 24 i nast., k. 48 i nast.
E. K. (1)przyznała, że dzwoniła doB. K. (1), lecz zaprzeczyła, aby ją wyzywała wulgarnie. Wyjaśniła, że toB. K. (1)na nią krzyczała i używała pod jej adresem słów nieprzyzwoitych.
B. K. (1)zaprzeczył z kolei, aby wysyłała doE. K. (1)wulgarne sms. Przyznała jednocześnie, ze takie sms wysyłała do męża –C. K..
E. K. (1)ma 49 lat i pracuje, uzyskując dochód 1500 złotych miesięcznie. W przeszłości nie była karana.
B. K. (1)ma 64 lat i jest emerytką. W przeszłości także nie była karana.
(dowód: wyjaśnieniaE. K.– k. 40,B. K.– k. 91 informacja zK.– k. 94, k. 95)
Sąd Rejonowy zważył co następuje:
Wyjaśnienia oskarżonejE. K. (1)Sąd uznał za wiarygodne tylko w tej części, w której przyznała, że w dniu 31.05.2014 r. co najmniej dwukrotnie wykonała telefon doB. K. (1). Sąd odmówił natomiast wiary, gdy przekonywała, że rozmowa była długa i do czasu przebiegała spokojnie. Taka relacja oskarżonej stoi bowiem w sprzeczności nie tylko z wyjaśnieniamiB. K. (1), lecz także z zeznaniamiB.iC. M. (1)orazS. P. (1). Wszyscy wymienieni świadkowie zbieżnie zrelacjonowali, żeB. K. (1)była przezE. K. (1)wyzwana w sposób wulgarny, a telefonów było więcej niż dwa. Podkreślić jednocześnie wypada, żeC.iB. M. (2)to osoby postronne i stąd też nie mieli oni żadnego interesu w tym, by pomówić oskarżoną o czyn, którego się nie dopuściła. Sąd uznał zatem relacje w/w osób za wiarygodną.
Ponadto jest nielogicznym, aby kobiety w tamtym okresie pozostawały w dobrych – jak utrzymujeE. K. (1)– relacjach i spokojnie sobie rozmawiały w sytuacji, gdyC. K.porzucił jedna z nich na rzecz drugiej.
Te naprowadzone wyżej argumenty przekonują, że rację maB. K. (1)gdy wyjaśnia, że w dniu 31.05.2014 r. rozmowa nie przebiegał spokojnie, lecz sprowadzała się jedynie do wulgarnego wyzwania jej osoby przezE. K. (1).
Sąd nie miał także żadnego powodu, aby nie wierzyćB. K. (1), gdy ta twierdziła, że wysyłała ze swojego telefonu –(...)doC. K.sms, w których obrażałaE. K. (1). Tą okoliczność bowiem potwierdzaE. P. (1)oraz samC. K., a także znajduje ona odzwierciedlenie w wydrukach wiadomości załączonych do akt sprawy.
Sąd także za wiarygodną potraktował te relacjęB. K. (1), gdy zaprzeczyła, aby wysłała bezpośrednio doE. K. (1)znieważające sms. Autor aktu oskarżenia nie przedstawił bowiem żadnego dowodu, który powyższa tezę by uzasadniał. Jakkolwiek w aktach sprawy znajduje się wydruk obraźliwego sms otrzymanego przezE. K. (1)w dniu 07.12.2013 r. i teoretycznie wysłanego z numeru nalężącego doB. K. (1)(tak twierdziE. P. (1)), lecz nie sposób ponad wszelką wątpliwość ustalić, czy sms ten wysłałaB. K. (1). Po pierwsze został on wysłany- co bezsporne (vide: k. 46) – z telefonu na kartę, a to oznacza że identyfikacja właściciela telefonu jest niemożliwa. WprawdzieE. P. (1)zeznał, że to był telefonB. K. (1), lecz jednocześnie świadek nie potrafiła wskazać kiedy do niej należał, a więc czy był nim też w dniu 07.12.2013 r. Po drugie nawet przy założeniu, że numer ten wówczas należał doB. K. (1), to nie sposób z całą stanowczością z kolei ustalić, czy wysłała goB. K. (1), która nota bene zaprzecza, aby fakt taki miał miejsce.
Po trzecie, to w istocie nie wiadomo do kogo ten sms był skierowany i kogo obrażał.
W tych okolicznościach i kierując się dyspozycjąart. 5 § 2 k.p.k.Sąd uznał, że prawdziwe są zapewnienia oskarżonej, że sms’ów doE. K. (1)nie wysyłała.
Sąd za wartością również potraktował relacjęS. P. (2), która przekonywał, że słyszała wyzwiska oskarżonej pod adresem matki. Jest zeznania uzupełniają się z omówionymi wyżej zeznaniamiB.iC. M. (1), dlatego też Sąd nie miał powodu, aby jej nie wierzyć.
Odmiennie w konsekwencji ocenić zaś należy twierdzeniaC. K., który wbrew zapewnieniom córki usiłował przekonać, że rozmowy nie słyszał. Podobnie Sąd nie zaufał świadkowi, gdy utrzymywał, że wulgarne sms pod adresemE. K. (1), a autorstwaB. K. (1)przychodziły także na telefon jego konkubiny. Taka okoliczność, o czym była już mowa nie został w toku procesu udowodniona.
Sąd nie zakwestionował zgromadzonych w toku niniejszego postępowania i ujawnionych dokumentów ( w tym wydruków sms) albowiem zostały sporządzone w odpowiedniej formie i co do treści nie były przez strony kontestowane.
Poddając zatem merytorycznej analizie zasadność postawionego zarzutu zauważyć trzeba, żekodeks karnyreguluje kwestię odpowiedzialności karnej za znieważenie wart. 216 k.k.Sprawcą tego przestępstwa jest ten, kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła.
Odnosząc się do zarzutu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku to stwierdzić wypada, że użycie przezE. K. (1)słów niezwykle wulgarnych pod adresemB. K. (1), w rozmowie, która toczył się bezpośrednio pomiędzy kobietami, z całą pewnością wypełniło znamiona czynu zart. 216 §1 k.k.Słowa wówczas użyte należą do kategorii najcięższych wyzwisk i są synonimem zniewagi.
Inaczej natomiast należy ocenić treść sms wysyłanych przezB. K. (1)z jej abonamentowego telefonu. Zauważyć należy, że sms te, o czym świadczy ich treść i kontekst użytych tam zniewag, nie były wysyłane bezpośrednio doE. K. (1), lecz doE. P. (1)lubC. K.. Ponadto były skierowane do konkretnej osoby, bez polecenia dalszej ich publikacji lub też bez stwierdzenia, aby ich treść była udostępniona lub przekazana. Tym samym zdaniem Sądu do zniewagi nie doszło osobiście, ani publicznie, ani w zamiarze, aby zniewaga doE. K. (1)dotarła. Taki stan rzeczy z kolei spowodował, że nie doszło do wypełniania znamion czynu zart. 216 §1 k.k.
Jedynym sms, który faktycznie mógłby wypełniać znamiona tego przestępstwa , to sms z 07.12.2013 r., lecz z przyczyn dowodowych brak jest pewności czyjego jest autorstwa.
Konkludując, kierując się wskazana wyżej argumentacją, Sąd uniewinniłB. K. (1)od popełnia inkryminowanego jej przestępstwa zniewagi.
W ocenie Sądu oskarżonaE. K. (1)popełniła przestępstwo w zamiarze bezpośrednim wiedząc, że je popełnia i chcąc tego. Wiedziała, że rozmawia zB. K. (1)i znała znaczenie użytych w tej rozmowie słów wulgarnych. W tych okolicznościach wyrażone zapatrywanie Sądu na tę kwestii wydaje się całkowicie uzasadnione.
Jako osoba zdrowa, oskarżona była zdolna do ponoszenia winy w sprawie.
W tej sytuacji Sąd uznał jej winę i sprawstwo za udowodnioną.
Przechodząc do kwestii związanych z wymierzeniem oskarżonej kary, to w pierwszym rzędzie wskazać wypada, że okoliczności inkryminowanego zdarzenia są tego rodzaju, że stopień społecznej jego szkodliwości w ocenie Sądu uznać należy za nieznaczny. Czyn został bowiem popełniony w trakcie prywatnej, telefonicznej rozmowy dwóch osób, i gdyby nie działanieB. K. (1), jej treść pozostała by pomiędzy kobietami. Ponadto tłem dla tej rozmowy był konflikt, który z racji swojej genezy miał charakter niezwykle emocjonalny, a waga naruszonego dobra nie była w tej sytuacji znaczna. Gdy do tego dodać, żeE. K. (3)nie była w przeszłości karana, a jej wina – właśnie z uwagi na ten emocjonalnych charakter rozmowy, w trakcie której znieważyłaB. K. (1)– nie była znaczna, zasadnym staje się założenie, że może ona skorzystać w dobrodziejstwa warunkowe umorzenia postepowania. Istnieje wszak gwarancja, że w przyszłości będzie przestrzegała porządku prawnego, w szczególności nie popełni kolejnego przestępstwa, a pomimo nie wymierzenie jej kary, cele postepowania zostaną spełnione.
W tym stanie rzeczy Sąd zdecydował o skorzystaniu z instytucji omówionej wart. 66 § 1 k.k.i warunkowo umorzył wobec oskarżonej postępowanie w sprawie na okres próby wynoszący 1 roku. Czas ten pozwoli zweryfikować stawianą wobec niej prognozę.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów powołanych wyroku i obciążył nimi oskarżonąE. K. (1).