Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1291/15
Data wyroku: 2015-11-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zawadka
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw

Sygn. akt VI Ka 1291/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 listopada 2015 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Anna Zawadka
Protokolant: asystent sędziego Kamil Kowalczyk
po rozpoznaniu dnia 27 listopada 2015 r.
sprawyD. K. (1)c.A.iJ.,ur. (...)wG.
obwinionej o wykroczenie zart. 86§1kw w zw. zart. 22 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim
z dnia 14 lipca 2015 r.    sygn. akt II W 943/14
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 5 §1 pkt 4 k.p.w.w zw. zart. 45 §1k.w. umarza wobecD. K. (1)postępowanie o wykroczenie z art. 86 §1 k.w.; kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 1291/15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim wyrokiem z dnia 14 lipca 2015r w sprawie o sygn. II W 943/12 uznałD. K. (1)za winną tego, że w dniu 03.08.2013r. ok. godz. 11.30 w miejscowościZ.nadrodze nr (...)prowadząc samochód markiR. (...)nr rej. (...)spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że zmieniając zajmowany pas ruchu z prawego na lewy nie ustąpiła pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu na który zamierza wjechać, w wyniku czego doprowadziła do zderzenia z jadącym prawidłowo lewym pasem ruchu samochodem markiO. (...)nr rej. (...)powodując kolizję tj. popełnienia wykroczenie zart. 86 § 1kw w zw. zart. 22 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowymi za to na podstawieart. 86 § 1kw skazał ją na karę grzywny w wysokości 300 zł. Zwolnił obwinioną od kosztów postępowania.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionej, a zaskarżając orzeczenie w całości, orzeczeniu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie obrazęart. 7 k.p.k.poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie skutkujących uznaniem:

a
wyjaśnień obwinionejD. K. (1)za niewiarygodne w zakresie dotyczącym wymuszenia pierwszeństwa przezM. S.kierującego pojazdemO. (...)onr rej. (...)włączającego się do ruchu na wysokości stacji paliwS.wZ., co było bezpośrednią przyczyną podjęcia przez obwinioną gwałtownego hamowania pojazdu markiR. (...)onr rej. (...)i spowodowało zablokowanie kół pojazdu obwinionej i zjechanie z prawego pasa ruchu na lewy, którym poruszał sięM. M.kierujący samochodemO. (...)onr rej. (...), co doprowadziło do ich kolizji, podczas gdy wyjaśnienia te są wewnętrznie logiczne i nie stoją w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym , z którego nie wynika ponad wszelką wątpliwość inna przyczyna, dla której obwiniona zjechała z prawego pasa ruchu na lewy;

b
zeznań świadkaE. K.za niewiarygodne w części dotyczącej wymuszenia pierwszeństwa przez włączającego się do ruchuM. S.i podjęcia przez obwinioną jadącą prawym pasem ruchu z tej przyczyny manewru hamowania, jedynie dlatego, iż świadek jest mężem obwinionej, pomimo tego, że nie są one sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym ,

c
iż obwiniona doprowadziła do kolizji z jadącym prawidłowo lewym pasem ruchu samochodem markiO. (...)nr rej. (...)na skutek wymuszenia pierwszeństwa przy zmianie pasa ruchu z prawego na lewy, podczas gdy z materiału dowodowego, a przede wszystkim z zeznań świadkówM. M.iM. S.wynika jednoznacznie, iż obwiniona zaczęła hamować jeszcze na prawym pasie ruchu, po czym dopiero zjechała po zblokowaniu kół na lewy pas i uderzyła w samochódO. (...),

2
w konsekwencji zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu, iż obwiniona spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym bowiem wymusiła pierwszeństwo przy zmianie pasa ruchu na lewy pomimo tego, iż z materiału dowodowego nie wynika, aby obwiniona zamierzała zmienić pas ruchu, a jedynie zjechała na niego na skutek zblokowania kół po gwałtownym hamowaniu (co jest okolicznością bezsporną) przy jednoczesnym całkowitym zaniechaniu ustalenia przez Sąd Rejonowy przyczyny dla której obwiniona podjęła manewr gwałtownego hamowania, co doprowadziło do wadliwego uznania, iżD. K. (1)swoim zachowaniem wypełniła znamiona czynu zart. 86 § 1kw w zw. zart. 22 ust 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Niezależnie od podniesionych zarzutów na podstawieart. 427 § 1 kpkorazart. 437 § 2 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw, obrońca obwinionej wniósł o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania wobec przedawnienia karalności czynu zarzucanego obwinionej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja obrońcy obwinionej zasługiwała na uwzględnienie jedynie w zakresie podniesionego zarzutu przedawnienia karalności wykroczenia, stąd wniosek o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania należało uwzględnić.
Wbrew bowiem podniesionym w niej pozostałym zarzutom kompleksowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że ustalenia faktyczne, jakie na jego podstawie poczynił Sąd I instancji, są prawdziwe i odpowiadające tym dowodom. Sąd ten nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, ani nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, przeprowadził niezbędne dla prawidłowego wyrokowania dowody i tak zgromadzony materiał ocenił w sposób wszechstronny oraz pozbawiony błędów natury faktycznej, czy też logicznej. Sąd Rejonowy dokonując analizy – z poszanowaniem wyżej wskazanych zasad procesowych - zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo ustalił stan faktyczny. Tych prawidłowych ustaleń nie podważył dowód z zeznań świadkaE. K., który nie był w stanie dokładnie określić odległości w jakiej wjechał samochódO. (...)na pas ruchu, którym świadek jechał razem z obwinioną. Podana przez świadka odległość ok. 30 m pozostaje w całkowitej sprzeczności z odległością wskazaną przez świadkaM. S., który kierował samochodemO. (...)i włączał się do ruchu z pasa wjazdowego z prawej strony. ŚwiadekM. S.zeznał, że samochód obwinionej był wówczas w odległości jakieś 100-300 m. Należy wskazać, że samochódO. (...)zdążył wjechać na pas ruchu którym poruszała się obwiniona skoro świadek widział w lewym lusterku jak ten samochód gwałtownie hamuje i przewraca się na bok. Okoliczność ta nie stoi w sprzeczności z dowodem z zeznań świadkaM. M., który zauważył dym wydobywający się spod koła samochoduR. (...), a następnie samochód obwinionej wjechał na jego pas ruchu, odbił się od jego samochodu i zatrzymał się tarasując pas ruchu, którym poruszał się świadek. Następnie doszło do drugiego uderzenia bowiem świadekM. M.nie zdążył wyhamować i uderzył w stojący na jego pasie ruchu pojazd obwinionej.
W ocenie Sądu Okręgowego do kolizji doszło na skutek gwałtownego manewru hamowania podjętego przez obwinioną, która jak wynika z zeznań świadkówM. M.iM. S.wystraszyła się samochoduO. (...)włączającego się do ruchu. Jednak żaden dowód nie wskazuje na to, aby to świadekM. S.zajechał drogę obwinionej. Tym bardziej, że jak wynika z odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 5 marca 2014r. sygn. akt II W 804/13M. S.został uniewinniony od zarzutu spowodowania w dniu 03.08.2013r. zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym podczas włączania się do ruchu ze stacji paliw.
Należy wskazać, że zgodnie zart. 19 ust 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowymkierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa i natężenia ruchu. Ponadto kierujący jest obowiązany hamować w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia. Nawet zachowanie tzw. prędkości administracyjnie dozwolonej nie może samo przez się świadczyć o tym, że kierowca zachował prędkość bezpieczną w rozumieniuart. 19 ust. 1 prawa o ruchu drogowym. Na drodze bowiem - niezależnie od tego, czy ruch pojazdów odbywa się we dnie, czy w nocy, mogąin concretopanować takie warunki atmosferyczne (np. gołoledź, mgła) czy też takie natężenie ruchu, że nawet prędkość znacznie mniejsza od administracyjnie dozwolonej nie będzie zapewniała panowania nad pojazdem". (Zob. wyr. SN z dnia 25 maja 1995 r., II KRN 52/95, OSNKW 1995, nr 11-12, poz. 82,
Aby manewr hamowania nie powodował zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudniania, powinien być wykonywany spokojnie, z lekkim naciskiem na pedały hamulca; nie może być gwałtowny, gdyż jego siła przekroczyłaby siłę przyczepności kół do jezdni, doprowadzając do poślizgu, chyba że wymaga tego sytuacja na drodze (B. Kurzępa,Kodeks drogowy..., s. 77). Gwałtowne hamowanie może też doprowadzić do najechania przez pojazdy jadące z tyłu, mimo zachowania przez nie odpowiedniego odstępu.
Mają na uwadze powyższe wywody należy wskazać, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w tej sprawie uznając, że zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym spowodowała obwinionaD. K. (2), która na skutek gwałtownego hamowania zjechała na lewy pas ruchu uderzając lewą stroną swojego pojazdu w samochódO. (...), a następnie samochód obwinionej stanął w poprzek tego pasa ruchu co doprowadziło do zderzenia z pojazdemO. (...).
Niezależnie jednak od granic zaskarżenia i podniesionych w apelacji zarzutów stwierdzić należy, że zachodzi w sprawie bezwzględna przyczyna odwoławcza, o jakiej mowa wart. 104 § 1 pkt 7 k.p.w., ponieważ w odniesieniu do zarzucanego obwinionej wykroczenia nastąpiło przedawnienie orzekania, co stanowi ujemną przesłankę procesową określoną wart. 5 § 1 pkt. 4 k.p.w.Zgodnie bowiem zart. 45 § 1k.w. karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, przy czym jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Czyn zarzucony obwinionej został popełniony w dniu 3 sierpnia 2013r., przy czym w okresie roku od jego popełnienia wszczęto postępowanie. W tej sytuacji karalność wykroczenia zarzucanego obwinionej ustała z upływem 2 lat od daty jego popełnienia, a więcw dniu 3 sierpnia 2015r.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie w stosunku do obwinionej umorzył. O kosztach postępowania w sprawie orzeczono na podstawieart. 118 § 2 k.p.w.obciążając nimi Skarb Państwa.