Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 2687/14
Data wyroku: 2015-04-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 43 ust 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkocholizmowi
Teza: spożywanie alkoholu w miejscu niedozwolonym

Sygn. akt XI W 2687/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 kwietnia 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Piotr Brzeziński, Aleksandra Szustakiewicz
przy udziale oskarżyciela publicznego:K. C.,E. W.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 18 lutego 2015 roku, 18 marca 2015 roku, 28 kwietnia 2015 roku wW.
sprawy przeciwkoR.P. P. (1)
synowiW.iM.z domuS.
urodzonemu (...)wM.
obwinionemu o to, że:
w dniu 6 czerwca 2013 roku około godziny 01:40 wW.naulicy (...)spożywał alkohol - piwo(...)z puszki o pojemności 0,5 l i zawartości alkoholu 5,8 % w miejscu zabronionym,
tj. o wykroczenie zart. 431ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwościi przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 26 października 1982 r.,

I
obwinionegoR. P. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, który kwalifikuje zart. 431ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowii za to na podstawie tego przepisu skazuje go, zaś na podstawieart. 431ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi,art. 24 § 1 i 3kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (sto) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt XI W 2687/14

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 6 czerwca 2013 roku około godziny 1:40 obwinionyR. P. (2)wraz z dwoma swoimi braćmi –P. P. (2)iA. P.przebywał przyul. (...)wW..
We wskazanym wyżej miejscu i czasie obwiniony, podobnie jak towarzyszący mu bracia, spożywał napój alkoholowy w postaci piwa marki(...)o zawartości alkoholu 5,8%.
Powyższe zaobserwowali przejeżdżający w tym miejscu radiowozem funkcjonariusze Straży Miejskiej –A. K.iJ. B.. W związku z faktem spożywania przez obwinionego alkoholu w miejscu, gdzie jest to zabronione - została wobec niego podjęta interwencja przez wyżej wskazanych strażników miejskich.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:

1
notatkę urzędową (k. 1-6),

2
zeznania świadkaA. K.(k. 12v, 107),

3
zeznania świadkaJ. B.(k. 118-119 oraz k. 6v i 111-112 akt sprawy XI W 9876/13 tut. Wydziału ),

4
częściowo wyjaśnienia obwinionegoR. P. (1)(k. 117),

5
częściowo zeznania świadkaP. P. (2)(k. 133-134),

6
częściowo zeznania świadkaA. P.(k. 119),

7
kopię notatników służbowych (k. 50-55).

ObwinionyR. P. (2)przesłuchany w niniejszej sprawie w postępowaniu przed Sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że faktycznie w wyżej wskazanym miejscu i czasie przebywał z dwoma braćmi, jednak w momencie interwencji Straży Miejskiej ani on, ani żadna z towarzyszących mu osób nie spożywała alkoholu.

Sąd zważył, co następuje:

Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych.

Wyjaśnienia złożone przez obwinionegoR. P. (1), w których zaprzeczył on, jakoby popełnił zarzucane mu wykroczenie, stanowią w ocenie Sądu rezultat przyjęcia przez niego określonej linii obrony, zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności. W judykaturze wskazuje się, iż prawem obwinionego jest złożenie w sprawie takich wyjaśnień, jakie uznaje za najbardziej korzystne z punktu widzenia swojej obrony – może skutecznie realizować swoje uprawnienia procesowe (a Sąd zobowiązany jest interpretować je zgodnie z zasadąin dubio pro reo) do czasu, gdy nie popadnie w sprzeczność z obiektywnie ustalonymi w oparciu o przeprowadzone dowody faktami, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (videwyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 28 stycznia 1998 r., II AKa 230/97, OSA z 1999 r., nr 11-12, poz. 89).
W ocenie Sądu wiarygodne są jedynie te wyjaśnienia obwinionego, w których potwierdza on swoją obecność w dniu i miejscu wskazanym w zarzucie. Wyjaśnienia w tym zakresie nie są sporne i znajdują potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym.
Fakt, iż obwiniony faktycznie popełnił przypisane mu wykroczenie znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym w niniejszej sprawie, a w szczególności w zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków –A. K.iJ. B.i notatce urzędowej sporządzonej po interwencji funkcjonariuszy Straży Miejskiej.
ZeznaniaA. K.iJ. B.są spójne, logiczne, jasne i zgodne z doświadczeniem życiowym, a nadto wzajemnie ze sobą korespondują. Wskazać należy iż osoby te, będące strażnikami miejskimi i posiadające status funkcjonariusza publicznego, zeznawały obiektywnie i nie miały interesu w tym, aby bezpodstawnie obciążyć obwinionego czy jakąkolwiek inną osobę. Zeznania świadków pozwalają – w powiązaniu z treścią sporządzonej po zdarzeniu notatki urzędowej oraz treścią zapisów w notatnikach służbowych ustalić stan faktyczny w niniejszej sprawie. Relacje wskazanych świadków są ze sobą zgodne, zarówno co do zachowania obwinionego, jak i miejsca popełnienia czynu. PonadtoA. K.iJ. B.zgodnie i precyzyjnie określili rodzaj alkoholu spożywanego przez obwinionego oraz towarzyszących mu mężczyzn. Z powyższych względów Sąd dał wiarę zeznaniom powyższych świadków w pełnym zakresie.
ZeznaniaM. K.nic do sprawy niniejszej nie wniosły w zakresie istotnym z punktu widzenia sprawstwa obwinionego przypisanego mu czynu.
Sąd poddał ocenie również zeznania złożone przez świadkówA. P.iP. P. (2). Przebieg zdarzeń przedstawiony przez wskazane osoby jest całkowicie odmienny od przedstawionego przez interweniujących strażników miejskich. W ocenie Sądu zeznania powyższe zasługują na uwzględnienie jedynie w takim zakresie, w jakim potwierdzają miejsce i czas zdarzenia. Sąd nie dał im wiary w pozostałej części. W ocenie Sądu wersja przedstawiona przez obu świadków ma służyć jedynie uniknięciu odpowiedzialności przez obwinionego, który jest ich bratem. ZeznaniaA. P.iP. P. (2)należy ocenić jako stronnicze. Stanowią one jedynie ustaloną wersję wydarzeń, korzystną dla obrony obwinionego. Zauważyć należy, iż także przeciwko tym dwóm świadkom toczyła się sprawa o tożsame wykroczenie i świadkowie ci konsekwentnie prezentują wersję wydarzeń, jaka stanowiła ich linię obrony w ich sprawie. Sąd stwierdził również, iż między wyjaśnieniami obwinionego oraz zeznaniami jego braci rysują się rozbieżności. Osoby te bowiem odmiennie wskazywały, czy, kiedy i jaki piły alkohol przed interwencją Straży Miejskiej. Konkludując, w ocenie Sądu zeznania wskazanych świadków nie mogą stanowić podstawy dla ustalenia stanu faktycznego, albowiem są one nieobiektywne.
Za wiarygodne Sąd uznał pozostałe dokumenty, które zostały ujawnione na podstawieart. 76 § 1 kpw. Zostały one sporządzone przez kompetentne osoby w ramach wykonywanych przez nie czynności, a strony w toku przewodu sądowego nie kwestionowały ich prawdziwości.

Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu.

Wykroczenie zart. 431ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 rokuo wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowipopełnia ten, kto m. in. spożywa napoje alkoholowe wbrew zakazom określonym wart. 14 ust. 1 i 2a-6, tj. na ulicach, placach i w parkach, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów (art. 14 ust. 2a).
Nie ulega wątpliwości Sądu, że zachowanie obwinionego wyczerpuje znamiona wykroczenia opisanego w wyżej wskazanej ustawie.
Zasadnym jest zatem twierdzenie, iż obwiniony jest sprawcą wykroczenia, a nie jedynie czynu zabronionego. Jego czyn jest bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to również czyn zawiniony przez obwinionego (popełniony w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie swojego bezprawnego, karalnego i społecznie szkodliwego czynu nie dał posłuchu normie prawnej.

Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć.

Wymierzając karę obwinionemuR.(...), Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.
W ocenie Sądu wymierzona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy i jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Sąd miał równocześnie na uwadze okoliczności wymienione w art. 33 § 2 kw - właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego oraz jego stosunki rodzinne (małoletnie dziecko na utrzymaniu), a także uprzednią niekaralność za przestępstwa (k. 48) i karalność za wykroczenia (k. 57).
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 100 złotych jest wystarczająca i sprawiedliwa. Wymierzając obwinionemu karę grzywny w takiej wysokości, Sąd miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie ma ona osiągnąć wobec obwinionego. Zdaniem Sądu grzywna w wysokości 100 złotych będzie wystarczająca, aby uzmysłowić obwinionemu naganność jego postępowania. Spełni ona też cele kary w zakresie społecznego oddziaływania.
Na podstawie przepisówart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpw, Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 30 zł, ustaloną na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 z 1983 roku, poz. 223 ze zm.) oraz koszty postępowania, tj. zryczałtowane wydatki postępowania – 100 złotych, których wysokość ustalono na podstawie§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.