Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUz 52/15
Data wyroku: 2015-07-29 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Urszula Iwanowska, Jolanta Hawryszko, Zofia Rybicka – Szkibiel
Słowa kluczowe: Wysokość Świadczenia
Podstawa prawna: art. 114 ustawy emerytalno-rentowej

Sygn. akt III AUz 52/15

POSTANOWIENIE
Dnia 29 lipca 2015r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Urszula Iwanowska

Sędziowie:

SSA Zofia Rybicka – Szkibiel ( spr)
SSA Jolanta Hawryszko

po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym
sprawyT. W.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.
o wysokość emerytury
na skutek zażalenia ubezpieczonego
na postanowienie Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 czerwca 2015 r. sygn. akt VI U 1011/14
p o s t a n a w i a :
oddalić zażalenie
SSA Zofia Rybicka - Szkibiel SSA Urszula Iwanowska SSA Jolanta Hawryszko

UZASADNIENIE
T. W.wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.z dnia 14 października 2014 r., znak(...)domagając się zmiany decyzji poprzez ponowne prawidłowe ustalenie wysokości renty od dnia 1 listopada 1991 r. i ponowne wyliczenie wysokości renty od dnia 1 stycznia 1992 r., a także zobowiązanie organu rentowego do wyliczenia i wypłacenia powstałej z tego tytułu różnicy i odsetek od powstałej różnicy.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie i dopuszczenie dowodu z akt ZUS dołączonych do sprawy VI U 381/14. Wskazał, że kolejne postępowania sądowe nie wykazały błędów wysokości świadczenia. Nowy wniosek nie ujawnił zatem ani nowych okoliczności, ani nie zawiera nowych dowodów istniejących przed podjęciem decyzji organu rentowego i mających wpływ na ustalenie wysokości świadczenia.
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił odwołanie.
Sąd ustalił, że ubezpieczony na mocy decyzji z dnia 5 lipca 2001 r. uzyskał prawo do emerytury od dnia 1 czerwca 2001 r. Wcześniej pobierał rentę na podstawie decyzji z dnia 23 lutego 2001 r. określonej wskaźnikiem 163,49%. Ubezpieczony nie zaskarżył tych decyzji.
W dniu 24 grudnia 2003 r. złożył wniosek o przeliczenie świadczenia od dnia 1 stycznia 2001 r. z zastosowaniem WWPW 179,7% wyliczonego z dziesięciu kolejnych lat kalendarzowych 1969-1978 licząc od przyznania renty. Organ rentowy wydał w dniu 22 czerwca 2004 r. decyzję odmowną. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2005 r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. oddalił odwołanie ubezpieczonego z uwagi na brak wskazania nowych okoliczności mogących wpłynąć na wysokość emerytury. Wyrokiem z dnia 20 września 2007 Sąd ten odrzucił odwołanie ubezpieczonego od decyzji z dnia 23 stycznia 2001 r. w zakresie żądania przeliczenia świadczenia od 1 stycznia 2001 r., a w zakresie decyzji z dnia 5 lipca 2001 r. sprawę przekazał organowi rentowemu, który wydał 11 czerwca 2008 r. decyzję odmawiającą przeliczenia emerytury od 1 czerwca 2006 r. wskaźnikiem 179,7%, gdyż była ona niższa od wypłacanej skarżącemu. Również ta decyzja nie została zaskarżona przez ubezpieczonego.

T. W.w dniu 22 października 2009 r. ponownie zażądał wznowienia postępowania i przeliczenia emerytury kwestionując decyzję z dnia 5 lipca 2001 r. Organ rentowy decyzją z dnia 11 lutego 2010 r. odmówił przeliczenia emerytury ze względu na brak nowych dowodów i okoliczności mogących mieć wpływ na wysokość emerytury, a wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r. Sąd oddalił odwołanie ubezpieczonego od tej decyzji. Dnia 20 lipca 2010 r. ubezpieczony ponownie wystąpił o przeliczenie emerytury od 1 stycznia 2001 r. ze wskaźnikiem 179,7%. Decyzją z 18 października 2011 r. organ rentowy odmówił prawa do przeliczenia świadczenia z uwagi na brak nowych dowodów mogących mieć wpływ na wysokość emerytury. Ubezpieczony odwołał się od decyzji wskazując, że nową okolicznością w sprawie jest uchwała Sądu Najwyższego z 15 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. powołując się naart. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.odrzucił odwołanie. Kolejne odwołanie ubezpieczonego od decyzji waloryzacyjnej z dnia 1 marca 2012 r. zostało przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. odrzucone również w trybieart. 199 § 1 pkt. 2 k.p.c.
Organ rentowy w dniu 1 marca 2014 r. wydał decyzję waloryzacyjną, która została zakwestionowana przez ubezpieczonego odwołaniem z dnia 4 kwietnia 2014 r. W dniu 14 października 2014 r. organ rentowy wydał decyzję odmawiającą ubezpieczonemu ponownego ustalenia wysokości świadczeń powołując się naart. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Od tej decyzji ubezpieczony wniósł odwołanie, a sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VI U 1011/14. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r. w sprawie VI U 381/14 Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. odrzucił odwołanieT. W.. Ten sam Sąd postanowieniem z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie VI U 1011/14 na podstawieart. 177 § 1 pkt 1 k.p.c.zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie VI U 381/14. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w postanowieniu z dnia 9 marca 2015 r. oddalił zażalenie ubezpieczonego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp.  z dnia 15 grudnia 2014 r. w sprawie VI U 381/14. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie VI U 1011/14 podjął zawieszone postępowanie.
Sąd Okręgowy podkreślił, że postępowanie w zakresie wysokości renty/emerytury skarżącego zostało już prawomocnie rozstrzygnięcie w wyrokach wydanych w sprawach VI U 482/06, VI U 78/09, VI U 989/09, VI U 430/10, VI U 1608/11, VI U 228/12, VI U 686/12 i VI U 381/14, przy czym ubezpieczony temu nie zaprzeczał, przyznając, że takie orzeczenia zapadły, ale jednocześnie twierdził, że Sądy się myliły.
Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu w sprawie II UKN 105/98, mówiący, że wszczynające postepowanie sądowe odwołanie od decyzji organu rentowego pełni rolę pozwu. Stąd też w sytuacji, gdy o to samo roszczenie między tymi samymi stronami sprawa została już prawomocnie osądzona, sąd powinien odwołanie odrzucić na podstawieart. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.W postępowaniu zachodziła res iudicata, gdyż ubezpieczony nie wskazywał na nowe dowody i nowe okoliczności, w związku z czym odwołanie ubezpieczonego podlegało odrzuceniu na podstawieart. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.
Z powyższym postanowieniem nie zgodził sięT. W., który w złożonym zażaleniu wskazał, że organ rentowy zaniżył mu wyliczenie świadczenia decyzją wydaną w dniu 9 lipca 1992 r. Skarżący twierdzi, że do dnia 30 marca 1991 r. organ rentowy prawidłowo naliczał mu rentę. Wskazał, że w piśmie z dnia 4 kwietnia 2014 r. zaskarżył wszystkie decyzje z powodu błędu popełnionego w decyzji z dnia 9 lipca 1992 r., a powoływanie się na sprawy toczące się przed Sądem między 2001 a 2012 r. i które przegrał nie powinno mieć miejsca i jest zbyteczne. Podał również, że błędnie wyliczono WWPW.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Wskazać należy, że stosownie do treściart. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.sąd odrzuci pozew, jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. O powadze rzeczy osądzonej, poza identycznością stron i identycznością przedmiotu rozstrzygnięcia, decyduje także tożsamość podstawy sporu.
Sąd Apelacyjny w całości podziela i przyjmuje za własne zarówno ustalenia faktyczne, jak i rozważania prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia i nie widzi potrzeby ich ponownego szczegółowego przytaczania. Analiza tych ustaleń, w tym treści odwołania i stanowiska ubezpieczonego doprowadziła Sąd Odwoławczy do wniosku, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki do odrzucenia odwołania w związku z powagą rzeczy osądzonej.
Nie budziły wątpliwości Sądu Odwoławczego ustalenia, z których wynika, że kwestia wysokości renty/emerytury skarżącego została prawomocnie rozstrzygnięta w wyrokach wydanych w sprawach VI U 482/06, VI U 78/09, VI U 989/09, VI U 430/10, VI U 1608/11, VI U 228/12, VI U 686/12 i VI U 381/14.
W sprawie podkreślić trzeba, że składając ponowny wniosek o emeryturęT. W.nie przedłożył i nie naprowadził żadnych nowych dowodów, które mogłyby uzasadniać jego roszczenie. Również w odwołaniu od decyzji wydanej na skutek tego wniosku w dniu 8 listopada 2014 r. ubezpieczony nie naprowadził żadnych nowych dowodów czy okoliczności. W odwołaniu tym ubezpieczony powołał się jedynie na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2006 r. oraz podniósł, iż poprzednie toczące się przed Sądem sprawy są nieaktualne i nie mają nic wspólnego z zaskarżeniem z dnia 4 kwietnia 2014 r. ani z z zaskarżeniami do spraw VI U 381/14 i VI U 1011/14.
Na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu Okręgowego wskazujące, że decyzje organu rentowego nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Upoważniało to organ rentowy do wydania decyzji waloryzacyjnej. Trafnie Sąd zauważył, że jedyną możliwością ubezpieczonego jest wznowienie postępowania, które przewidujeart. 399i następnek.p.c., a więc prawomocny wyrok sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie zamyka zainteresowanemu drogi do ponownego złożenia wniosku o świadczenie w trybie art. 114 ustawy emerytalnej.
T. W.nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów, nie wskazał na dowody i okoliczności w rozumieniu art. 114 ustawy o emeryturach i rentach. W związku z tym Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił odwołanie ubezpieczonego w trybieart. 199 ust. 1 pkt 2 k.p.c.przyjmując, że sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona, a okoliczności nie uległy zmianie. Innymi słowy zachodziła res iudicata, bo ubezpieczony nie wskazywał na nowe dowody i nowe okoliczności.
Uwzględniając wszystko powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 397 § 2 k.p.c.w związku zart. 385 k.p.c.zażalenie, jako nieuzasadnione, oddalił w całości.
SSA Zofia Rybicka - Szkibiel SSA Urszula Iwanowska SSA Jolanta Hawryszko