Sąd Okręgowy w Ostrołęce
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III U 271/15
Data wyroku: 2015-05-21 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Monika Obrębska
Słowa kluczowe: Odrzucenie Pozwu
Podstawa prawna: art. 199 kpc

Sygn. akt:III U 271/15

POSTANOWIENIE
Dnia 21 maja 2015r.
Sąd Okręgowy w Ostrołęce III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Monika Obrębska

Protokolant:

sekretarz sądowy Przemysław Dudziński

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015r. wO.
sprawy z odwołaniaJ. S.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wP.
o wznowienie postępowania o prawo do emerytury
na skutek odwołaniaJ. S.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wP.
z dnia12.02.2015r.znak(...)

postanawia:
odrzucić odwołanie
/-/Na oryginale właściwy podpis
Na skutek zażaleniaJ. S.Sąd Apelacyjny w BiałymstokuIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 31 lipca 2015r., sygn. akt III AUz 71/15 postanowił:
oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 12.02.2015r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wP.odmówił wznowienia postępowania w sprawie przyznaniaJ. S.prawa do emerytury.
J. S.wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym wywodził, że przedstawił nowy dowód w sprawie – świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach wraz z pismem przewodnim, w którym stwierdza się, że poprzednie świadectwo zostało wydane nieprawidłowo.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania w całości podnosząc, że odwołujący nie przedłożył żadnych nowych dowodów, które miałyby wpływ na prawo do wnioskowanego świadczenia.
Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ostrołęce ustalił i zważył co następuje:
Zgodnie zart. 199 § 1 pkt. 2 k.p.c.Sąd odrzuci pozew, jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie rozstrzygnięta.
W ocenie Sądu Okręgowego powyższy przepis należało zastosować w przedmiotowej sprawie.
Wskazać należy, że wniosek o emeryturę złożony przezJ. S.należało w pierwszej kolejności rozpatrywać w kontekście przepisuart. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17.12 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z którym prawo do świadczeń lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość.J. S.bowiem po raz kolejny ubiega się o ustalenie jego uprawnień do emerytury z uwzględnieniem pracy w szczególnych warunkach, pomimo, iż wcześniej zapadł już prawomocny wyrok oddalający jego odwołanie od decyzji ZUS odmawiającej mu prawa do tego świadczenia. Wyrokiem z dnia 9.04.2013r., wydanym w sprawie o sygn. III U 288/12 Sąd Okręgowy w Ostrołęce zmienił wprawdzie decyzję ZUS z dnia 23.03.2012r. i przyznałJ. S.prawo do emerytury, jednak na skutek apelacji ZUS, Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 8.10.2013r. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie. Z pisemnego uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd Apelacyjny ustalił, że ubezpieczony nie wykazał 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Ze stanu faktycznego ustalonego w tamtym postępowaniu wynika, że zdaniem Sądu Apelacyjnego, wbrew ustaleniom dokonanym przez Sąd Okręgowy, mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie należało przyjąć, że wnioskodawca nie spełnił wymogu stałej pracy w pełnym wymiarze na stanowiskach pracy w warunkach szczególnych. Odnośnie stanowiska operatora sprężarek od dnia 1 września 1978r. do dnia 30 kwietnia 1988r. nie ulegało zdaniem Sądu Apelacyjnego wątpliwości, iż taka praca mogłaby być zaliczona do pracy w warunkach szczególnych, gdyby odpowiadała pracy wymienionej w wykazie A dziale XIV poz. 9 - bezpośredniej obsłudze stacji sprężarek. Warunkiem uznania takiej pracy byłoby przyjęcie, iż wnioskodawca w czasie pracy na tym stanowisku obsługiwał co najmniej dwie sprężarki. Tymczasem, jak wynika z materiału dowodowego jedna ze sprężarek stanowiła rezerwę, a zatem do obsługi pozostawała tylko jedna sprężarka. Natomiast odnośnie pracy na stanowisku montera instalacji wodnokanalizacyjnych, to taka praca, w przekonaniu Sądu Apelacyjnego, mogłaby zostać uznana za pracę w warunkach szczególnych, gdyby odpowiadała pracy wymienionej w wykazie A dział V poz. 1 - robotom wodnokanalizacyjnym oraz budowie rurociągów w głębokich wykopach. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym między innymi zeznań świadków i zeznań wnioskodawcy złożonych w charakterze strony, zdaniem Sądu Apelacyjnego należało uznać, iżJ. S.z pewnością nie wykonywał robót wodnokanalizacyjnych w głębokich wykopach, gdyż roboty te dotyczyły także wykonywania urządzeń na terenie zakładu. Zdaniem Sądu Apelacyjnego właściwa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, że okres od dnia 1 lutego 1992 roku do dnia 31 grudnia 1998 roku nie może zostać zaliczony do stażu pracy w warunkach szczególnych, gdyż w tym okresieM. S.nie wykonywał pracy w charakterze operatora sprężarek, lecz pracę montera instalacji wodnokanalizacyjnych. Nadto praca montera nie była wykonywana w głębokich wykopach, a także oprócz prac montera wnioskodawca, co wynikało z angaży, wykonywał inne prace - z dniem 1 października 1992 roku powierzono mu stanowisko montera instalacji przemysłowych, ślusarza remontowego. Stąd też praca w tym okresie nie mogła być zaliczona do stażu pracy w warunkach szczególnych. Z kolei okres pracy wnioskodawcy w charakterze mistrza od dnia 1 maja 1988 roku do dnia 31 stycznia 1992 roku, nie został uznany jako okres pracy w szczególnych warunkach przez Sąd I instancji i wobec braku zaskarżenia wyroku w tym zakresie, nie mógł zostać rozważony w postępowaniu apelacyjnym. Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny uznał, żeJ. S.nie legitymuje się wymaganym co najmniej 15-letnim stażem pracy w warunkach szczególnych, a zatem nie spełnia przesłanek zart. 184w związku zart. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychwarunkujących przyznanie prawa do emerytury.
We wniosku z dnia 29.01.2015r.J. S.domagał się ponownego ustalenia prawa do wcześniejszej emerytury z uwzględnieniem pracy w szczególnych warunkach w(...)wW., jako nowe okoliczności wskazując poprawione świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach, wystawione przez(...) S.A.wW..
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13.02.2014r., wydanym w sprawie o sygn. II UK 295/13, LEX nr1441190, wyraził pogląd, że prawomocny wyrok oddalający odwołanie od decyzji organu rentowego odmawiającej przyznania prawa do emerytury ma powagę rzeczy osądzonej w sprawie z odwołania od decyzji wydanej wskutek złożenia wniosku na podstawieart. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli jej podstawą są te same okoliczności faktyczne i prawne. Powyższy wyrok Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela i aprobuje.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, uznać należało, że decyzja wydana przez ZUS w następstwie rozpoznania wniosku ubezpieczonego z dnia 29.01.2015r. dotyczyła tej samej podstawy faktycznej i prawnej, która była objęta poprzednim wyrokiem tj. niespełnienie przesłanki posiadania wymaganego okresu pracy w szczególnych warunkach, co prowadzi do przyjęcia, że w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że z uwagi na zakres związania treścią poprzedniego prawomocnego wyroku, nie ziściły się przesłanki do ponownego ustalenia prawa do emerytury określone w art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Nowy dowód w postaci poprawionego świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 29.12.2014r. nie mógł mieć wpływu na prawo do tego świadczenia, skoro zostało prawomocnie ustalone, że ubezpieczony w spornym okresie zatrudnienia w(...)W., a następnie(...)W.nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach przez wymagane min. 15 lat, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W takim stanie rzeczy w oparciu o treść cytowanego wyżejart. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., Sąd odrzucił odwołanie.