Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
XIII Cywilny
Sygnatura akt: XIII Ns 2999/13
Data wyroku: 2015-06-25 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, DECISION, REASON
Sędziowie: Anna Kiwer-Kowalczyk

Sygn. akt XIII Ns 2999/13

POSTANOWIENIE
Dnia 25 czerwca 2015 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku Wydział XIII Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Anna Kiwer - Kowalczyk
Protokolant: staż. Magdalena Korona – Boroń
po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2015 roku w Gdańsku
na rozprawie
sprawy z wnioskuM. B.(PESEL (...))
z udziałemGminy M.G.,M. C. (1)(PESEL (...))
o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości
postanawia:

1
oddalić wniosek;

2
kosztami sądowymi obciążyć Skarb Państwa – wnioskodawczyni zwolniona od kosztów sądowych w całości.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

Sygn. akt XIII Ns 2999/13

UZASADNIENIE
WnioskodawczyniM. B.w dniu 7 października 2013 roku złożyła wniosek o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości położonej wG.przyul. (...)stanowiącejdziałkę numer (...)obrębu(...), dla której Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku prowadziksięgę wieczystą nr Kw (...), której właścicielem dotychczas byłaGmina M.G.. Wnioskodawczyni wskazała, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w jej władaniu, była też we władaniu jej rodzicówM.iZ. C., wcześniej jej dziadkówS.iT. C., a jeszcze wcześniej pradziadkówJ.iJ. P. (1).
W odpowiedzi na wniosek uczestnik wniósł o oddalenie wniosku w całości wskazując, iż początek biegu terminu zasiedzenia nie może być datowany wcześniej niż od dnia śmierci poprzednika, którą byłaJ. P. (2), która zmarła w dniu 28 sierpnia 1993 roku. Uczestnik podniósł, że oświadczenie złożone przezJ. P. (2)w podaniu skierowanym do Urzędu Miejskiego wG.z dnia 10 marca 1993 roku wskazuje, że uznała ona prawo własnościGminy M.G.do przedmiotowej nieruchomości, co wskazuje na posiadanie zależne.
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 roku wnioskodawczyni została zwolniona od kosztów sądowych w całości.
Postanowieniem z dnia 8 października 2014 rokuM. C. (1)została wezwana do udziału w sprawie w charakterze uczestnika.
W piśmie z dnia 12 listopada 2014 rok wnioskodawczyni sprecyzowała wniosek wnosząc o stwierdzenie nabycia własności przedmiotowej nieruchomości na swoją rzecz, a w przypadku ustalenia, że zachodzą okoliczności do nabycia własności nieruchomości przezM. C. (1), wniosła o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez uczestniczkę.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W księdze wieczystej o numerzeKw (...), którą objęta jest działka onumerze ewidencyjnym (...)położona przyul. (...)wG., o powierzchni 0,1219 ha, jako właściciel wpisana jestGmina M.G.. Prawo własnościGminy M.G.zostało ujawnione w księdze wieczystej na podstawie decyzji komunalizacyjnej WojewodyG.z dnia 22 grudnia 1992 roku stwierdzającej nieodpłatne nabycie od Skarbu Państwa przezGminę M.G.przedmiotowej nieruchomości – na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 roku – przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 rok, nr 32, poz. 191 i nr 43, poz. 253).
Wcześniej właścicielem przedmiotowej nieruchomości był Skarb Państwa.
/dowody: informacja o działce z Wydziału Geodezji Referatu Ewidencji Gruntów wG.oraz kopia mapy zasadniczej k. 18-19, odpis zksięgi wieczystej nr Kw (...)k. 20-46, kopia  decyzji WojewodyG.z dnia 22.12.1992 r. dotycząca przedmiotowejdziałki nr (...), akta w.w. księgi wieczystej/
Nieruchomość jest w całości ogrodzona. Część ogrodzenia wykonana jest z nowej plastikowej siatki, częściowo pozostawiono wcześniejsze ogrodzenie w postaci metalowej zardzewiałej siatki. Na granicach działki znajdują się wmurowane słupki – pozostałości wcześniejszego ogrodzenia i pozostałości bramy. Istniejące ogrodzenie pokrywa się z granicami ewidencyjnymdziałki o numerze (...). Na nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny, komórka gospodarcza i kurnik.
/dowód: protokół oględzin przedmiotowej nieruchomości dokonanych w dniu 26.09.2014 r. k.151-153 wraz z mapą k.154 i zdjęciami k.155-171, opinia biegłego geodetyK. C.k.204 - 207/
Przed 1960 rokiem na przedmiotowej nieruchomości zamieszkali małżonkowieT.iZ. R.. Około 1960 roku, przed 18 sierpnia 1960 rokuT.iZ. R.zamienili się nieruchomościami zJ.iJ. P. (2), którzy władali nieruchomością położoną wG.przyul. (...). Od tego czasuJ.iJ. P. (2)zamieszkali na nieruchomości położonej przyul. (...)wG.obejmując w posiadanie działkę o aktualnym numerze(...)w jej granicach ewidencyjnych, zaś małżonkowieT.iZ. R.wraz z córkąA. R.(aktualnie noszącą nazwiskoW.) zamieszkali na nieruchomości położonej przyul. (...)wG.. Przedmiotowa działka została ogrodzona.
J.iJ. P. (2)mieli cztery córki:E., która nie żyje,E.,Z.iS.– matkęZ. C..S. C.miała również córkę –M. C. (1). CórkiJ.iJ. P. (2)wyprowadziły się z nieruchomości po osiągnieciu dorosłości.J. P. (1)zmarł w latach 70-ątych. Po jego śmierciJ. P. (2)sama zamieszkiwała na przedmiotowej nieruchomości.
J.iJ. P. (2)byli postrzegani przez sąsiadów jako właściciele nieruchomości. MałżonkowieP., a następnieJ. P. (2)płacili podatek od przedmiotowej nieruchomości.
W dniu 12 marca 1993 rokuJ. P. (2)złożyła do Urzędu Miejskiego wG.pismo z dnia 10 marca 1993 roku, w którym wniosła o przekazanie jej w wieczyste użytkowanie działki położonej wG.przyul. (...). W piśmie wskazała, że na działce tej wraz z nieżyjący już mężemJ.wybudowali mały domek, w którym do dziś mieszka. Wskazała w tym piśmie, że w 1960 roku jej mąż podjął starania o wykupienie na własność tej działki, ale z uwagi na dość wysoką cenę nie było ich na to stać.J. P. (2)skazała w tym piśmie również, że regularnie opłaca podatek od nieruchomości oraz, że jest to teren poniemiecki, a właściciel dawno zmarł, zaś ona jest „długoletnim użytkownikiem przez tak zwane zasiedzenie”.
W maju 1993 roku wnukJ. P. (2)Z. C.(synS.) wraz z żonąM. C. (1)i córką – wnioskodawczyniąM. C. (2)(aktualnie noszącą nazwiskoB.) wprowadzili się za zgodąJ. P. (2)na przedmiotową nieruchomość, ponieważ nie mieli swojego mieszkania.Z. C.wyremontował strych budynku mieszkalnego przystosowując go do zamieszkiwania i zajął go wraz z rodziną.J. P. (2)zajmowała dolną kondygnację budynku.
J. P. (2)zmarła w dniu 28 sierpnia 1993 roku.
Po śmierciJ. Z.iM. C. (1)przeprowadzili remont domu na przedmiotowej nieruchomości – zrobili nowe wylewki, remont ścian i podłóg oraz wstawili nowe okna. Nie występowali do żadnego urzędu o zgodę na remont. MałżonkowieC.płacili podatek od przedmiotowej nieruchomości.
Z. C.zmarł w dniu 23 marca 2002 roku.
W 2006 roku miał miejsce pożar domu mieszkalnego położonego na przedmiotowej nieruchomości. Po pożarze wnioskodawczyni i jej matka mieszkały u sąsiadów i rodziny, bowiem z powodu zniszczeń spowodowanych przez pożar zamieszkiwanie w nieruchomości było niemożliwe. Około 2007 rokuM. C. (1)podjęła decyzję, iż zamieszka ze swoim partnerem i powiedziała wnioskodawczyni, że jeśli ją i jej narzeczonego stać na to, to mogą wyremontować dom i w nim zamieszkać. Wnioskodawczyni wraz z narzeczonymS. B.wyremontowała dół domu i zamieszkała w nim w marcu 2007 roku. Wnioskodawczyni płaciła podatek od przedmiotowej nieruchomości. W okresie kiedy wnioskodawczyni mieszkała już zS. B.na nieruchomość przyszła jedna z sióstr babci wnioskodawczyni i twierdziła, że nieruchomość jest również jej.
Wnioskodawczyni wraz z mężem częściowo zmieniła ogrodzenie nieruchomości stawiając je w miejscu wcześniejszego ogrodzenia.
Pismami z dnia 29 lipca 2010 roku oraz z dnia 1 września 2010 roku wnioskodawczyni wystąpiła do Urzędu Miejskiego wG.z wnioskiem o legalizację uprawnień do przedmiotowej nieruchomości.
M. B.jest postrzegana przez sąsiadów jako właścicielka przedmiotowej nieruchomości.
/dowody: wyciąg z dowodu osobistegoA. W.z datą zameldowania przyul. (...)wG.k.47, odpis skrócony aktu zgonuJ. P. (2)k.124, pismo z dnia 10.03.1993 r. k. 125-125v, załącznik do w.w. pisma w postaci mapy k. 139, kopia wniosku wnioskodawczyni z dnia 1.09.2010 r. k. 140-140v, kopia legitymacji ubezpieczeniowejJ. P. (1)k. 175-179, dowód uiszczenia podatku przezJ. P. (2)k.180, kopia fragmentu decyzji podatkowej za rok 1990 wystawionej naJ. P. (2)k. 181, kopia aktu zgonuZ. C.w aktach Urzędu Miejskiego wG.dot. przedmiotowej nieruchomości, pismaM. C. (2)z 29 .07.2010 r. i 1.09.2010 r. do UM w sprawie uregulowania sytuacji prawnej nieruchomości w w.w. aktach Urzędu Miejskiego wG.zeznania świadkaA. N.k. 182- 184 i k. 187, zeznania świadkaD. P.k. 184, zeznania świadkaS. B.k. 184- 185, zeznaniaM. C. (1)w charakterze świadka k.185-187, zeznania świadkaE. D.k.189-190, zeznania świadkaA. W.k.190-191, zeznania wnioskodawczyni k. 133 – 135 i protokół rozprawy z dnia 18.06.2015 r. k. 226/
W dniu 27 października 2012 rokuM. B.zawarła związek małżeński zS. B.. Umową z dnia 11 czerwca 2013 roku małżonkowie ustanowili w ich małżeństwie rozdzielność majątkową.
/dowód: odpis skrócony aktu małżeństwa wnioskodawczyni k. 10, odpis umowy małżeńskiej majątkowej k. 11-12/
Sąd zważył, co następuje:
Stan faktyczny w sprawie w zasadniczej części nie jest sporny. Znaczną część materiału dowodowego stanowią dokumenty urzędowe: odpis z księgi wieczystej, decyzja podatkowa, dokumentacja geodezyjna, decyzja WojewodyG., odpisy aktów stanu cywilnego. Dokumenty te stanowią dowód tego, co zostało w nich zaświadczone. Autentyczność innych przedłożonych w toku postępowania dokumentów nie została zakwestionowana przez strony i nie wzbudziła wątpliwości Sądu. Wszystkie dowody z dokumentów Sąd ocenił zatem jako wiarygodne.
Sąd dał wiarę zeznającym w sprawie świadkom, gdyż są one ze sobą spójne. Sąd dał również wiarę zeznaniom wnioskodawczyniM. B., gdyż znajdują one potwierdzenie w zeznaniach świadków i pozostałym materiale dowodowym. Sąd nie dopatrzył się okoliczności świadczących o braku wiarygodności tych zeznań.
ŚwiadekA. N.(sąsiadka wnioskodawczyni) potwierdziła okoliczność zamieszkiwania na przedmiotowej nieruchomości przezJ.iJ. P. (2), wskazując, iż kiedy wprowadziła się naul. (...)w 1962 roku, to państwoP.już tam mieszkali. Potwierdziła również okoliczność zamieszkiwaniaM. C. (1)i jej męża na nieruchomości przed śmierciąJ. P. (2), jak i po jej śmierci oraz okoliczność zamieszkiwania na tej nieruchomości przez wnioskodawczynię. Świadek zeznała, iżJ. P. (2)mówiła jej, że wnuczka się nią opiekuje i że wszystko co ma chciałaby zostawić dla „kochanej wnuczki”.A. N.wskazała również, iżZ. C.prowadził prace remontowe na przedmiotowej nieruchomości. Świadek uważała, żeJ. P. (2)jest właścicielką przedmiotowej nieruchomości.
ŚwiadekD. P.(sąsiadka wnioskodawczyni) potwierdziła okoliczność zamieszkiwania na przedmiotowej nieruchomości przezJ. P. (2), wskazując, iż kiedy wprowadziła się naul. (...)w 1986 roku, toJ. P. (2)mieszkała sama na tej nieruchomości. Potwierdziła również okoliczność zamieszkiwaniaM. C. (1)i jej męża na nieruchomości oraz okoliczność zamieszkiwania na tej nieruchomości przez wnioskodawczynię. Świadek uważa wnioskodawczynię za właścicielkę przedmiotowej nieruchomości.
ŚwiadekS. B.(mąż wnioskodawczyni) potwierdził okoliczność, że po pożarze na nieruchomościM. C. (1)zapytała wnioskodawczynię i jego, czy chcą zamieszkać na nieruchomości, a jeśli chcą, to muszą ją sobie wyremontować. Świadek podał również, że wraz z wnioskodawczynią wzięli kredyt i wyremontowali dom po pożarze. Świadek opisał wydarzenie, że na nieruchomości przyszła kiedyś siostra babci wnioskodawczyni i twierdziła, że nieruchomość jest również jej.
ŚwiadekM. C. (1)opisała okoliczności zamieszkania wraz z mężem i córką uJ. P. (2)– babci jej męża. Świadek podała również okoliczności i przyczyny wyprowadzenia się z nieruchomości i przekazania nieruchomości córce, podając te same okoliczności coM. B..
ŚwiadekE. D., który mieszkał przyul. (...)od 1982 roku, a aktualnie zamieszkuje zM. C. (1)wB., potwierdził, że w 1982 roku na przedmiotowej nieruchomości mieszkałaJ. P. (2). Potwierdził, iż w latach 90-ątych w nieruchomości zamieszkałZ. C.z żoną i córką oraz, żeZ. C.wyremontował strych za życiaJ. P. (2). Świadek wskazał, że po jej śmierciZ. C.dalej przeprowadzał remont na tej nieruchomości. Świadek uważał za(...), a po jej śmierciZ. C.. Świadek potwierdził, żeM. C. (1)wyprowadzając się do niego przekazała przedmiotową nieruchomości córce.
ŚwiadekA. W.opisała sytuację zamiany nieruchomości dokonanej przez jej rodziców i małżonkówP..
Zeznania wnioskodawczyni opisują w jaki sposób weszła w posiadanie przedmiotowej nieruchomości i są spójne z zeznaniami powołanych w sprawie świadków.
Posiadanie przez wnioskodawczyniędziałki (...)w jej granicach ewidencyjnych potwierdziła opinia biegłegoK. C., którą Sąd uznał za wiarygodną, nie mając żadnych zastrzeżeń co do jej rzetelności.
Zgodnie zart. 172 § 1 k.c.posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Jak zaś stanowi§ 2tego artykułu po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Zgodnie zaś zart. 176 § 1 k.c., jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika; jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści.
Zgodnie zart. 336 k.c.posiadaczem samoistnym rzeczy jest, kto nią faktycznie włada jak właściciel; posiadaczem zależnym rzeczy jest zaś ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą. Domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym (art. 339 k.c.).
Na posiadanie składają się dwa elementy: zewnętrzny (corpus) oraz wewnętrzny (animus). Tak w przypadku posiadacza zależnego, jak i samoistnego zewnętrzna strona posiadania sprowadza się do sprawowania faktycznego władztwa nad daną rzeczą. Element wewnętrzny posiadania określa stosunek psychiczny posiadacza do sprawowanego przez niego władztwa nad rzeczą. Inny jestanimusposiadacza zależnego, który sprowadza się do zamiaru władania rzeczą cudzą; inny zaś posiadacza samoistnego, który swoje władztwo postrzega jak sprawowane nad rzeczą własną, niezależne i niewywodzące się od prawa innego podmiotu.
Z przeprowadzonych w sprawie dowodów wynika, iż najpierwJ.iJ. P. (2), od śmierciJ. P. (1)J. P. (2), po jej śmierciZ.iM. C. (1), po śmierciZ. C.M. C. (1), a po niejM. B.władali przedmiotową nieruchomością jak właściciele. Posiadanie przez wnioskodawczyniędziałki (...)w jej granicach ewidencyjnych potwierdziła opinia biegłegoK. C.. Niezmienność zakresu posiadaniadziałki (...)przez wszystkich posiadaczy potwierdzają zaznania świadków oraz dowód z oględzin, które wykazały, że zarówno nowe jak i stare ogrodzenie pokrywało się z granicamidziałki (...).
O samoistności posiadania działki przez poszczególnych jej posiadaczy świadczy dokonywanie remontów przezZ. C.iM. C. (1)orazM. B., płacenie przez te osoby orazJ. P. (2)podatku od nieruchomości, brak ponoszenia opłat za korzystanie z nieruchomości. Osoby te były również postrzegane przez sąsiadów jako właściciele nieruchomości. O braku samoistności posiadania nie świadczy wystąpienie przezJ. P. (2)oraz przezM. B.do Urzędu Miejskiego wG.z pismami wnioskującym o zalegalizowanie praw do nieruchomości. Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela w tym zakresie pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z dn. 28 kwietnia 1999 r. w sprawie I CKN 430/98 (OSNC 1999/11/198), zgodnie z którym „samoistny posiadacz rzeczy w złej wierze, który w czasie biegu zasiedzenia zwraca się do właściciela lub innej osoby, którą uważa za właściciela, z ofertą nabycia własności tej rzeczy w drodze umowy, nie pozbawia swego posiadania przymiotów samoistności, chyba że z innych okoliczności wynika, iż rezygnuje z samodzielnego i niezależnego od woli innej osoby władania rzeczą”.
Wniosek wnioskodawczyni nie zasługuje jednak na uwzględnienie, gdyż ani w stosunku do wnioskodawczyni, ani w stosunku doM. C. (1)nie upłynął czas posiadania wymagany do nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie.
Wszyscy wyżej wymienieni posiadacze nieruchomości weszli w posiadanie w złej wierze, bowiem powinni byli wiedzieć, że nabycie nieruchomości wymaga odpowiedniej formy. Wobec tego wymagany czas posiadania wynosi trzydzieści lat.
Z przepisuart. 176 § 1 k.c.wynika, że jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika; jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści.
Jak wynika z cytowanego przepisu, aby zachować ciągłość posiadania musi nastąpić przeniesienie posiadania albo sytuacja, że posiadacz jest spadkobiercą swego poprzednika. Materiał dowodowy nie wskazuje, abyZ. C.czy teżM. C. (1)byli spadkobiercamiJ. P. (2).M. C. (1)zeznając jako świadek wskazała, że nic jej nie wiadomo, aby poJ. P. (2)przeprowadzone był postępowanie spadkowe.Z. C.jako wnuk nie należał do kręgu spadkobierców ustawowychJ. P. (2), bowiem miała ona cztery córki, w tym na pewno trzy z nich żyły w chwili śmierciJ. P. (2)(z zeznańM. C. (1)wynika, iż jedynie jej córkaE.nie żyje, zaśS. B.zeznał, że jedna z sióstr babci wnioskodawczyni była na przedmiotowej nieruchomości, kiedy on już na niej mieszkał). Brak jest informacji, abyJ. P. (2)sporządziła testament powołujący do spadku czy toZ. C.czyM. C. (1).
Z materiału dowodowego, a w szczególności z zeznańM. C. (1)nie wynika, abyJ. P. (2)przeniosła na nią lub na jej męża samoistne posiadanie przedmiotowej nieruchomości.
Zgodnie zart. 348 k.c.przeniesienie posiadania następuje przez wydanie rzeczy. Wydanie dokumentów, które umożliwiają rozporządzanie rzeczą, jak również wydanie środków, które dają faktyczną władzę nad rzeczą, jest jednoznaczne z wydaniem samej rzeczy.
ZeznaniaM. C. (1)wskazują, iż zamieszkała na przedmiotowej nieruchomości wraz z mężemZ. C.i córką za zgodąJ. P. (2)w maju 1993 roku i za jej zgodą wyremontowali strych, na którym zamieszkali. Zatem posiadanie przez wyżej wymienionych przedmiotowej nieruchomości co najmniej do śmierciJ. P. (2)miało charakter posiadania zależnego. Z zeznań tych nie wynika, aby nastąpiło przekazanie przezJ. P. (2)posiadania samoistnego przedmiotowej nieruchomości na rzeczZ. C.czyM. C. (1).M. C. (1)zeznała: „Nie było takiej rozmowy kto ma przejąć nieruchomość po śmierci babci.”
WypowiedziJ. P. (2), o której zeznawałaA. N., że wszystko co ma chciałaby zostawić kochanej wnuczce, która się nią opiekuje, nie można interpretować jako przekazania posiadania nieruchomościM. C. (1). Po pierwsze zachodzą wątpliwości, czyJ. P. (2)mówiąc o „kochanej wnuczce” mówiła oM. C. (1), która jej wnuczką nie była, czy też o innej wnuczce (siostrzeZ. C., która również miała na imięM.). WprawdzieA. N.zeznała, że toM. C. (1)była nazywana przez sąsiadów wnuczką paniP., ale nie ma pewności czy to o nią w tej wypowiedzi chodziło. Chęć „zostawienia wszystkiego” określonej osobie świadczy o ewentualnym zamiarze zadysponowania swoim majątkiem czy to za życia, czy na wypadek śmierci, jednakże do takiego rozrządzenia majątkiem przezJ. P. (2)nie doszło, co wynika jednoznacznie z zeznańM. C. (1).
Z.iM.C.dopiero po śmierciJ. P. (2)zaczęli traktować nieruchomość jak swoją własność. Zatem czas posiadania samoistnego nieruchomości przezM. C. (1)można liczyć najwcześniej od śmierciJ. P. (2)tj. od 28 sierpnia 1993 roku – wówczas weszła w samoistne posiadanie tej nieruchomości wraz z mężemZ. C., a po jego śmierci posiadała nieruchomość samodzielnie.
Następnie w 2007 roku doszło do przeniesienia posiadania przezM. C. (1)naM. B., kiedyM. C. (1)zaproponowała swojej córce, że może przejąć przedmiotową nieruchomość, jeśli ją stać na przeprowadzenie remontu, aM. B.na to się zgodziła. NastępnieM. C. (1)wyprowadziła się z tej nieruchomości.
Skoro wymagany do zasiedzenia czas posiadania wynosi trzydzieści lat, to okres ten liczony od sierpnia 1993 roku upłynie dopiero w sierpniu 2023 roku.
Na marginesie należy wskazać, iżJ. P. (2)również nie nabyła przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie, mając na względzie, że do dnia 27 maja 1990 roku tj. do chwili komunalizacji stanowiła ona własność Skarbu Państwa. Zgodnie z wykładnią przepisuart. 10 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny(Dz. U. Nr 55, poz. 321, ze zm.) orazart. 177 k.c.w wersji obowiązującej do 1 października 1990 r. dokonaną przez Sąd Najwyższy w uchwałach z dnia 13 kwietnia 2007 r. (III CZP 23/07) i z dnia 19 stycznia 2006 r. (III CZP 100/05), stwierdzić należy, że w dniu 27 maja 1990 r. zgodnie zart. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych(Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.) nieruchomość będąca przedmiotem wniosku o zasiedzenie stała się własnościąGminy M.G.. Z tym dniem wyłączenie nabycia przez zasiedzenie nieruchomości stanowiących własność państwową przewidziane w obowiązującym wówczasart. 177 k.c.przestało mieć zastosowanie do skomunalizowanych nieruchomości Skarbu Państwa, które stając się własnością gminy utraciły status nieruchomości państwowej. Z tym dniem zaczął zatem biec termin zasiedzenia nieruchomości będącej dotychczas nieruchomością państwową. Z dniem 1 października 1990 r., czyli z dniem uchyleniaart. 177 k.c.i wejścia w życie przepisówustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny(Dz. U. Nr 55, poz. 321, ze zm.) terminy zasiedzenia zostały wydłużone o 10 lat, ale jednocześnie przewidziano możliwość skrócenia tego wydłużonego terminu zasiedzenia o połowę, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy przez odpowiedni czas istniał stan, który według przepisów dotychczasowych wyłączał zasiedzenie nieruchomości, a według przepisów obowiązujących po wejściu w życie tej ustawy prowadzi do zasiedzenia.
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż bieg zasiedzenia nieruchomości, której samoistne posiadanie rozpoczęło się już przed dniem 27 maja 1990 r. i która do tego dnia była przedmiotem własności państwowej, a z tą datą z mocy prawa stała się mieniem komunalnym – rozpoczyna się 27 maja 1990 r. Skoro 30-letni termin zasiedzenia ulega na mocy art. 10 powołanej ustawy skróceniu o czas, w którym istniał przed wejściem w życie ustawy stan wyłączający, na podstawie dotychczasowych przepisów, zasiedzenie nieruchomości, lecz nie więcej niż o połowę, to należało uznać, iż do nabycia własności nieruchomości mogło dojść najwcześniej w dniu 28 maja 2005 roku, zatem już po śmierciJ. P. (2).
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie 1 postanowienia na mocyart. 172 k.c.w zw. zart. 176 k.c.a contrario.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 520 § 1 k.p.c.w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.) mając na względzie, iż wnioskodawczyni była zwolniona od kosztów sądowych w całości.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)

G., dnia 22.07.2015 r.