Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1238/15
Data wyroku: 2016-01-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko, Anna Zawadka, Agnieszka Ławryńczuk
Słowa kluczowe: Naruszenie Nietykalności Cielesnej
Podstawa prawna: art. 217 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 1238/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 stycznia 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Anna Zawadka
Sędziowie: SO Ludmiła Tułaczko (spr.)
SR del. Agnieszka Ławryńczuk
protokolant: prot. sądowy - stażysta Łukasz Sierdziński
przy udziale oskarżycielki prywatnejM. Z.
po rozpoznaniu dnia 19 stycznia 2016 r.
sprawyL. B. (1)s.S.iD.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 217 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego
od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku
z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II K 321/12
uchyla zaskarżony wyrok i postępowanie karne wobecL. B. (1)umarza na podstawieart. 1 § 2 kkw zw. zart. 17 § 1 pkt 3 kpk; kosztami procesu w sprawie obciąża oskarżonegoL. B. (1).
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Anna Zawadka SSR del. Agnieszka Ławryńczuk
Sygn. akt VI Ka 1238/15

UZASADNIENIE
L. B. (1)został oskarżony o to, że:
w dniu 2 kwietnia 2012 roku wK., województwa(...), powiatu(...), około godziny 12.00 w pobliżu(...)Z. S.24 naruszył nietykalność cielesnąM. Z.poprzez otarcie się swoją lewą stroną ciała o lewą stronę ciała oskarżycielki prywatnej,
tj. o czyn zart. 217 § 1 k.k.
Po rozpoznaniu sprawy o sygn. II K 321/12 Sąd Rejonowy w Otwocku wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 rokuuniewinniłL. B. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu, kosztami postępowania na podstawieart. 632 pkt 1 k.p.k.obciążył oskarżycielkę prywatnąM. Z..
Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik oskarżycielki prywatnej, który zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie:

1
art. 170 k.p.k.przez oddalenie wniosków dowodowych zawnioskowanych przez oskarżycielkę prywatną w postaci dokumentacji zdjęciowej, wniosku o oględziny miejsca zdarzenia;

2
art. 410 k.p.k.– przez pominięcie dowodów przedłożonych przez oskarżycielkę w postaci zdjęć, które zaprzeczają wersji oskarżonego przedstawionej w wyjaśnieniach, a której Sąd I instancji dał wiarę.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i skazanie oskarżonego i wymierzenie mu kary zawnioskowanej do protokołu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego w Otwocku, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zaskarżony wyrok należało uchylić na postawieart. 437 § 2 k.p.k.i umorzyć postępowanie karne wobec oskarżonegoL. B. (2)na podstawieart. 1 § 2 k.k.w zw. zart. 17 §1 pkt 3 k.p.k.stwierdzając, że w niniejszej sprawie zachodzić przesłanka w postaci znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu. Tym samym apelację wniesioną przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnejM. Z.należało uznać za częściowo zasadną. Sąd I instancji ustalił, że oskarżonyL. B. (2)w dniu 2 kwietnia 2012r.ok. godziny 12 idąc chodnikiem wK.przy(...)Z. S.otarł się ramieniem oM. Z.. Jednocześnie stwierdził, że tym samym doszło do kontaktu fizycznego pomiędzy oskarżonym a oskarżycielką prywatną lecz był to kontakt niezamierzony i nieznaczny. Sąd odwoławczy podziela pogląd, że otarcie ciała podczas omijania stanowi naruszenie nietykalności cielesnej w rozumieniuart. 217 § 1 k.k.Powołuje się na pogląd prawny wyrażony w Komentarzu doKodeksu karnegoMichała Kalitowskiego, w którym autor stwierdził, że: „Naruszenie nietykalności cielesnej oznacza jakiekolwiek zachowanie, które – zgodnie z przyjętymi obyczajami – nie powinno mieć miejsca ze względu na przysługujące człowiekowi prawo do nietykalności (popchnięcie, kopnięcie, szarpanie, oblanie płynem, lekkie spoliczkowanie, pociągnięcie np. za ucho, oplucie), niezależnie od tego, czy w zachowaniu przeważa element znieważenia, czy dolegliwości fizycznej (L. Gardocki,Prawo karne, Warszawa 1997, s. 261).Art. 217 § 1nie uzależnia odpowiedzialności od wystąpienia jakiegokolwiek skutku (przestępstwo bezskutkowe), zachowanie sprawcy bowiem nie wywołuje następstw w zakresie zdrowia pokrzywdzonego, a także nie zakłóca funkcji jego organizmu. Jeżeli takie następstwa wystąpią, należy rozważyć odpowiedzialność ze względu na naruszenie innych przepisówKodeksu karnego(najczęściejart. 157) – por. wyrok SN z 20 czerwca 1972 r., V KRN 173/72 (OSNKW 1972, nr 11, poz. 176).Nie stoi na przeszkodzie kwalifikacji prawnej czynu sprawcy z tego przepisu wystąpienie na ciele pokrzywdzonego siniaka, zadrapania, a także chwilowego bólu”. Sąd odwoławczy nie zgadza się z wnioskiem sądu I instancji, że było to działanie niezamierzone i przypadkowe. W tym zakresie podziela zarzuty skarżącej, że takie zachowanie oskarżonegoL. B. (2)było prowokacyjne, niegrzeczne i znieważające. Wniosek taki należy wyprowadzić z zeznań naocznego świadka zdarzeniaK. W.. Świadek zeznała, że oskarżony nadchodził z tyłu. Widziała jak przechodził obok oskarżycielki prywatnej i otarł się o nią lewą stroną swojego ciała. Świadek zeznała także, że pomiędzy drzewem aM. Z.było tyle miejsca, że mogła przejść „nie jedna osoba”. Można było także przejść ulicą. ZeznaniaK. W.należy uznać za wiarygodne bowiem stała najbliżej oskarżonego i pokrzywdzonej. Znacznie bliżej niż obserwujący to zdarzenie z pewnego oddalenia, świadekJ. W.. ZeznaniaK. W.znajdują potwierdzenie w materiale poglądowym w postaci zdjęć miejsca zdarzenia. Świadek jest osobą obiektywną, nie jest zaangażowana w konflikt pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonąM. Z.. Widziała jedynie otarcie lewą stroną ciała o stojącą na chodniku pokrzywdzoną. Świadek nie potwierdziła zeznań pokrzywdzonej o uderzeniu jej przez przechodzącego obok oskarżonego. Sąd I instancji nie uwzględnił wszystkich okoliczności, w jakich doszło do tego zdarzenia, a które wynikają z zeznań pokrzywdzonej. Do incydentu doszło w krótkim czasie po konfrontacji oskarżonego z pokrzywdzoną w Urzędzie MiastaK., gdzie zgłosił skargę na urzędnika kwestionując jego obiektywizm w rozstrzyganiu sporów zM. Z.. Ponadto o celowym działaniu oskarżonego, zmierzającym do naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonej świadczy to, że widząc ją stojącą na chodniku zmienił kierunek poruszania się przechodząc z jej lewej strony. Wszedł pomiędzy oskarżycielkę prywatną a rosnące drzewo podczas gdy mógł przejść np. na drugą stronę ulicy. Utorował sobie przejście siłą, godząc się na otarcie się ciałem o pokrzywdzoną. Formalnie więc zachowanie oskarżonegoL. B. (2)wypełniło znamiona przestępstwa zart. 217 § 1 k.k.Jednak ze względu a znikomy stopień społecznej szkodliwości tego czynu postępowanie karne sąd odwoławczy umorzył kierując się przesłankami zart. 115 § 2 k.k.Otarcie nie spowodowało żadnych fizycznych dolegliwości u pokrzywdzonej.M. Z.widziała z daleka nadchodzącego oskarżonego i zdawała sobie sprawę, że rozmawiając ze świadkiemK. W.w wąskiej części chodnika, częściowo blokuje przejście pieszym, w tym także nadchodzącemu oskarżonemuL. B. (2). Ponadto obie strony tego konfliktu wielokrotnie wytaczały sobie sprawy, w tym także karne, nie potrafiąc dojść do porozumienia i nawzajem naruszając swoje dobra prawne. Niniejsza sprawa jest wynikiem konfliktu majątkowego, jaki toczy się od 2010r. Za umorzeniem postępowania karnego przemawia także zachowanie oskarżonego podczas posiedzenia pojednawczego bowiem wyraził skruchę. W dniu 19 lutego 2013r. oświadczył , że gotowy jest pojednać się zM. Z.i jest skłonny ją przeprosić.
Z tych powodów sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treściart. 632 a k.p.k.który stanowi, że w wyjątkowych wypadkach oskarżony ponosi koszty procesu w sprawach z oskarżenia prywatnego. Taki wyjątkowy wypadek miał miejsce w niniejszej sprawie bowiemL. B. (2)nie przestrzegając norm społecznych wywołał konfliktową sytuację. Oskarżony, jak wynika z karty 41 akt sprawy, dysponuje środkami pozwalającymi na uiszczenie kosztów procesu.
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Anna Zawadka SSR del Agnieszka Ławryńczuk