Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 1607/13
Data wyroku: 2015-08-10 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Teza: Zadośćuczynienie, odszkodowanie za niezgodnie z prawem działaniem  Skarb Państwa.

Sygn. akt II C 1607/13

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 23 lipca 2013 roku (data stempla pocztowego)A. B. (1)wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komendanta Głównego Straży Granicznej następujących kwot: 6.466,59 zł oraz 5.000 zł – wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 11 grudnia 2009 rokuA. B. (1)zamierzał odbyć podróż lotniczą zW.doW.w celach służbowych, tj. uczestniczenia w międzynarodowej konferencji jako jeden z jej prelegentów. Na lotnisku im. F.C.wW.został zatrzymany przez przedstawiciela straży granicznej w związku ze znalezieniem w jego torbie pojemnika z płynem w postaci dezodorantu o pojemności powyżej 100 ml. Przedmiot został wyrzucony, jednakżeA. B. (1)został zatrzymany i zmuszony do udania się do oddzielnego pomieszczenia celem przesłuchania. Wskutek tych zdarzeń nie zdążył na planowany lot i był zmuszony wykupić kolejny bilet o wartości 1.688,44 zł. Ponadto nie zdążył na planowaną konferencję i utracił wynagrodzenie z tego tytułu.A. B. (1)wniósł o zasądzenie kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych, w tym jego dobrego imienia i wizerunku zarówno w związku z zachowaniem funkcjonariuszy Straży Granicznej jak i utraconego zaufania w środowisku zawodowym (pozew, k. 1-2).
W odpowiedzi na pozew z dnia 4 listopada 2013 roku (data stempla pocztowego) Skarb Państwa – Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, podnosząc zarzut przedawnienia. Wniesiono również o właściwe oznaczenie strony pozwanej jako Skarb Państwa – Nadwiślański Oddział Straży Granicznej im. Powstania(...)(odpowiedź na pozew, k. 36-37).
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 roku dokonano właściwego oznaczenia reprezentacji Skarbu Państwa w ten sposób, że ustalono, iż Skarb Państwa jest w sprawie reprezentowany przez Komendanta Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej (postanowienie z dnia 8 kwietnia 2014 roku, k. 114).
W odpowiedzi na pozew z dnia 8 maja 2014 roku (data stempla pocztowego) pełnomocnik Skarbu Państwa – Komendanta Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu zakwestionowano żądanie zwrotu kosztów dwóch biletów zW.doW.. Podniesiono również, żeA. B. (1)nie wykazał wysokości szkody określonej na kwotę 3.100 zł tytułem utraconego zarobku. Wskazano także, że zachowanieA. B. (1)podczas kontroli w dniu 11 grudnia 2009 roku było niewłaściwe, zaś czynności funkcjonariuszy Straży Granicznej zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującym prawem i z poszanowaniem godności pasażera (odpowiedź na pozew, k. 121-126).
W toku postępowania strony podtrzymywały swoje stanowiska.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.zakupił bilet lotniczy na trasieW.-W.-W.na lot realizowany w dniu 11 grudnia 2009 roku o godz. 7.40. Bilet był przeznaczony dlaA. B. (1)(dowód: Faktura VAT, k. 20; bilet, k. 11, k. 12; karta pokładowa, k. 13; zeznaniaA. B. (1), k. 231-232).
W dniu 11 grudnia 2009 rokuA. B. (1)przyjechał na lotnisko im. F.C.wW.. Podczas kontroli bagażowej w bagażu podręcznymA. B. (1)wykryto pojemnik z płynem – dezodorant o pojemności powyżej 100 ml.A. B. (1)nie wyrzucił przedmiotu, lecz zebrał swoje rzeczy i odszedł z punktu kontroli bezpieczeństwa w celu odbycia ostatecznej odprawy biletowej. Został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej lotniska i zaprowadzony do oddzielnego pomieszczenia celem przesłuchania (okoliczności bezsporne; zeznaniaA. B. (1), k. 231-232; zeznania świadkaI. K., k. 202; zeznania świadkaK. G., k. 171-173; notatka urzędowa z dnia 11 grudnia 2009 roku, k. 1-2 akt V W 1601/2010; notatka urzędowa z dnia 11 grudnia 2009 roku, k. 4-5 akt V W 1601/2010).
W związku z przeprowadzonymi czynnościamiA. B. (1)nie zdążył na planowany lot. Wobec tego(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.zakupił bilet lotniczy na trasieW.-W.na lot realizowany również w dniu 11 grudnia 2009 roku w godzinach późniejszych. Bilet był przeznaczony dlaA. B. (1)(dowód: Faktura VAT, k. 20; zeznaniaA. B. (1), k. 231-232).
W Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy wW., Wydział V Karny toczyło się postępowanie przeciwkoA. B. (1), któremu zarzucono, że w dniu 11 grudnia 2011 roku nie zastosował się do polecenia funkcjonariusza Straży Granicznej związanego z wykonywaniem czynności służbowych w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób, statków powietrznych, obiektu lotniskowego, tj. nie usunął z bagażu podręcznego pojemnika z płynem o pojemności powyżej 100 ml, samowolnie oddalił się z punktu kontroli bezpieczeństwa nie reagując na polecenia funkcjonariusza nakazujące powrót i podjęcie decyzji w przedmiocie pozostawionego pojemnika z płynem, przez o zakłócił kontrolę bezpieczeństwa w Terminalu I, nie okazał również dokumentu tożsamości podczas legitymowania. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 roku Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy wW.V Wydział Karny uniewinniłA. B. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu (okoliczności bezsporne, potwierdzone dokumentami zgromadzonymi w aktach V W 1601/2010).
Pismem z dnia 9 września 2012 rokuA. B. (1)wezwał Komendanta Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej do zapłaty kwoty 11.566,59 zł, na którą składają się następujące kwoty: 1.682,15 zł z tytułu poniesionej szkody w postaci niewykorzystania zakupionego biletu lotniczego, 1.684,44 z tytułu poniesionej szkody w postaci zakupu nowego biletu na lot zW.doW., 3.100 zł z tytułu utraconego wynagrodzenia oraz 5.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. Wezwanie zostało ponowione w piśmie z dnia 31 października 2012 roku (dowód: pismo z dnia 9 września 2012 roku, k. 17-19; pismo z dnia 31 października 2012 roku, k. 21-23).
A. B. (1)często odbywa podróże lotnicze (dowód: wydrukM.&M., k. 32-33).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych wyżej dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy albowiem żadna ze stron nie zakwestionowała ich prawdziwości, a Sąd analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dopatrzył się okoliczności mogących skutkować powstaniem wątpliwości co do ich prawdziwości. Nadto powyżej opisany stan faktyczny w całości nie był sporny pomiędzy stronami. Wszystkie powołane okoliczności Sąd mógł zatem uznać za ustalone już na zasadzieart. 229 i 230 k.p.c.Zgodnie zart. 229 k.p.c.nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności ze stanem rzeczywistym, a w myślart. 230 k.p.c., gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane.
W toku postępowania Sąd dopuścił również dowód z zeznań świadków:K. G.,K. S.,S. J.iI. K.- na okoliczność zdarzenia z dnia 11 grudnia 2009 roku. Wszyscy świadkowie byli funkcjonariuszami straży granicznej na lotnisku im. F.C.wW.i odbywali służbę w chwili zdarzenia. Jednakże z uwagi na upływ czasu, a także nagminność podobnych zdarzeń podczas kontroli bezpieczeństwa, Sąd uwzględnił ich zeznania tylko w zakresie, w jakim korespondowały one z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonych w sprawie. Niemniej uznając wspomniane zeznania za wiarygodne, Sąd ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie oparł się również na rzetelnych notatkach funkcjonariuszy Straży Granicznej, znajdujących się w aktach sprawy o wykroczenie o sygn. V W 1601/2010.
Sąd dopuścił również dowód z nagrań z kamer umieszczonych na lotnisku im. F.C.wW.zapisanych na dwóch płytach CD, znajdujących się w aktach sprawy o wykroczenie o sygn. V W 1601/2010. Nagrania zostały odtworzone na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2015 roku. Z uwagi na jakość nagrania ani sędzia referent, ani pełnomocnicy stron, w szczególności pełnomocnikA. B. (2), nie rozpoznali pozwanego wśród osób uwidocznionych na nagraniu i nie byli w stanie wskazać momentu, w którym miałoby dojść do przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Straży Granicznej wobec powoda. Ponadto na nagraniach nie została zarejestrowana jakakolwiek sytuacja, która mogłaby zostać oceniona jako nadużycie uprawnień przez funkcjonariuszy Straży Granicznej.
Sąd dopuścił także dowód z zeznań stron ograniczając ten dowód do przesłuchania strony powodowej. Sąd oceniając zatem wniosek uwzględnił zatem w pierwszej kolejności subsydiarności tego dowodu zart 299 k.p.c.jak również o czym było wspominane wyżej to iż dowód ten uznany został za wiarygodny w tym zakresie, który wynikał z przeprowadzonego postępowania dowodowego.
Podsumowując wyniki postępowania dowodowego, którego przebieg znajduje odzwierciedlenie w protokołach posiedzeń Sąd zwraca uwagę, iż żadna ze stron nie żądała sprostowania lub uzupełnienia protokołu (art. 160 k.p.c.) ani też nie zgłaszała zastrzeżeń do protokołu (k. 162k.p.c.).
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo w żadnym zakresie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 417 § 1 k.c., że za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Przesłankami odpowiedzialności po myśli powołanego przepisu są zatem: szkoda, fakt jej wyrządzenia przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej oraz łączący te zdarzenia normalny adekwatny związek przyczynowy.
Zgodnie zart. 4421 § 1 k.c.roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.
Dla rozpoczęcia biegu terminu a tempore scientiae nie jest konieczne, aby poszkodowany, który dowiedział się o szkodzie, znał już rozmiar szkody (por. uchwała SN (7) z dnia 11 lutego 1963 r., III PO 6/62, OSN 1964, nr 5, poz. 87; wyrok SN z dnia 24 listopada 1971 r., I CR 491/71, OSN 1972, nr 5, poz. 95 oraz wyrok SA w Gdańsku z dnia 21 października 2011 r., I ACa 625/11, LEX nr 1112459). Także nie jest konieczne, aby poszkodowany dowiedział się równocześnie o szkodzie, jak i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Jeżeli o dłużniku dowie się później niż o samej szkodzie, wówczas termin przedawnienia rozpocznie bieg w tej późniejszej dacie (por. wyrok SN z dnia 10 kwietnia 2002 r., IV CKN 949/00, Biul. SN 2002, nr 11, s. 11). Ustalenie wiedzy poszkodowanego o szkodzie dla oznaczenia biegu terminu a tempore scientiae nie stanowi rekonstrukcji rzeczywistego stanu świadomości poszkodowanego, lecz przypisanie mu świadomości wystąpienia szkody, opartego na obiektywnie sprawdzalnych okolicznościach (por. wyrok SN z dnia 8 grudnia 2004 r., I CK 166/04, LEX nr 277853, a także wyrok SN z dnia 21 października 2011 r., IV CSK 46/11, LEX nr 1084557).
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż powód dowiedział się o ewentualnej szkodzie już w dniu zdarzenia tj. w dniu 11 grudnia 2009 roku. W tym dniu bowiem nie zdążył na rejs lotniczy, na który miał wykupiony bilet, a także skorzystał z podróży kolejnym rejsem zW.doW.- oraz potencjalnej utracie wynagrodzenia za uczestnictwo w konferencji mającej miejsce wW.. Zatem roszczenie należy uznać za przedawnione z dniem 11 grudnia 2012 roku. Tymczasem powód wniósł powództwo dopiero w dniu 23 lipca 2013 roku.
Niemniej jednak, gdyby powództwo nie uległo przedawnieniu, w ocenie Sądu w dalszym ciągu nie zasługiwałoby na uwzględnienie z uwagi na jego nieudowodnienie.
Sąd analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dopatrzył się bowiem uchybień w postępowaniu funkcjonariuszy Straży Granicznej przeprowadzających kontrole w dniu 11 grudnia 2009 r. Funkcjonariusze Straży Granicznej, pełniący służbę w tymże dniu na lotnisku im. F.C.wW.wykonywali swoje obowiązki zgodnie z obowiązującymi procedurami.
Zgodnie z obowiązującym w dacie zdarzeniarozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego realizującego zasady ochrony lotnictwa(Dz.U. z 2007 r., nr 116, poz. 803 ze zm.) z bagażu kabinowego pasażera usuwa się przedmioty umieszczone na liście przedmiotów, których przewóz jest zabroniony m.in. substancje płynne (żele, pasty, emulsje, płynne/stałe mieszanki oraz zawartość pojemników pod ciśnieniem, pasty do zębów, żele do włosów, napoje, zupy, syropy, perfumy, dezodoranty, planki do golenia, aerozole, oraz inne produkty o podobnej konsystencji) za wyjątkiem płynów znajdujących się w pojedynczych opakowaniach o pojemności nie przekraczającej 100 ml lub równowartości, umieszczonych w jednej wielokrotnie zamykanej przeźroczystej torebce plastikowej o pojemności do 1 litra (§36 ust. 1 i §49 ust. 3). Zgodnie z§ 49 ust. 4 pkt 4przedmioty zabronione do przewozu w bagażu kabinowym, o ile nie są zabronione do przewozu w bagażu rejestrowanym, mogą być po usunięciu z bagażu kabinowego umieszczone w specjalnie do tego celu przeznaczonym pojemniku i zniszczone na koszt przewoźnika lotniczego lub zarządzającego lotniskiem. Służba ochrony nie wpuszcza na pokład statku powietrznego osoby, która odmawia usunięcia z rzeczy osobistych lub bagażu kabinowego przedmiotów, o których mowa w§ 49 ust. 1. (§51).
Mając na uwadze powyższe regulacje i procedury, należy wskazać, iż funkcjonariusz w ramach swoich uprawnień i obowiązków zabronił powodowi przejścia przez kontrolę bezpieczeństwa z dezodorantem o pojemności powyżej 100 ml. Powód nie wyrzucił przedmiotu, lecz zabrał swoje rzeczy i odszedł. Nie zareagował również na wołanie funkcjonariusza, w związku z tym interweniowali inni funkcjonariusze, w granicach swoich uprawnień. Zgodnie z § 9 cytowanego wyżej Rozporządzenia prawo dostępu do strefy zastrzeżonej lotniska mają wyłącznie m.in. pasażer posiadający ważne dokumenty podróży, w szczególności karty pokładowe wydane przez przewoźnika zawierające nazwisko odprawionego pasażera, oraz dokumenty potwierdzające jego tożsamość, wraz z wizami, o ile są wymagane. Dostęp do strefy zastrzeżonej lotniska jest kontrolowany przez służbę ochrony lotniska lub Straż Graniczną, przy wykorzystaniu urządzeń elektronicznych i dokumentów o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 i osobowych środków ochrony. Funkcjonariusze zatem mieli prawo zatrzymać i prosić o okazanie dokumentów powoda, ponieważ nie zakończył on procedury kontroli bezpieczeństwa. Powód nie wykazał, aby byli oni w stosunku do niego agresywni, czy też uwłaczali jego godności podczas realizowania swoich obowiązków. Funkcjonariusze Straży Granicznej postępowali zgodnie z obowiązującymi regulaminami i procedurami. W związku z tym należy uznać, że działania podjęte w stosunku do powoda w dniu 11 grudnia 2009 roku nie były bezprawne ani zawinione, co wyklucza uznanie żądania zadośćuczynienia i odszkodowania.
Należy podkreślić, iż gdyby nawet zachowanie funkcjonariuszy można byłoby ocenić jako bezprawne, to zdaniem Sądu powód nie wykazał w żaden sposób, by zdarzenie z dnia 11 grudnia 2009 roku doprowadziło do powstania szkody o charakterze majątkowym i niemajątkowym i w związku z tym żądanie zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia byłoby usprawiedliwione.
Szkodę w rozumieniuart. 361 k.c.stanowi różnica między stanem majątkowym poszkodowanego, który powstał po wystąpieniu zdarzenia powodującego uszczerbek, a stanem, jaki by w jego majątku nie istniał, gdyby zdarzenie nie nastąpiło. Zobowiązanie do zapłaty odszkodowania obejmuje tylko normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Istnienie związku przyczynowego ma wpływ bezpośredni na ustalenie odszkodowania, stanowi bowiem przesłankę odpowiedzialności, decydując o tym czy dana osoba w ogóle ponosi odpowiedzialność za szkodę i jakie są granice tej odpowiedzialności. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 lutego 2002 r. (V CKN 908/00, niepublikowany) pierwotne znaczenie ma ustalenie istnienia normalnego związku przyczynowego, a ocena czy określony skutek jest „normalny” (typowy, występujący w zwykłej kolejności rzeczy) zawsze powinna być dokonana na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy, przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego. O szkodzie zaś decyduje uszczerbek – zmniejszenie majątku poszkodowanego, który nastąpił wbrew jego woli. Taką wykładnię zaprezentował także Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 18 maja 2004r. (III CZP 24/04, niepublikowany) wskazując dodatkowo, iż samo określenie rozmiaru szkody nie przesądza jeszcze o wysokości odszkodowania, każdorazowo granice obowiązku naprawienia szkody wyznaczone są przez normalny związek przyczynowy między zdarzeniem wywołującym uszczerbek a szkodą. Oczywistym jest, iż szkodą jest wszystko to, co stracił poszkodowany, a więc nie tylko zmniejszenie aktywów, ale i zwiększenie pasywów.
Instytucja zadośćuczynienia określona jest wart. 448 k.c., zgodnie z którym w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Przesłankami odpowiedzialności na podstawie cytowanego przepisu są: naruszenie dobra osobistego, powodujące szkodę niemajątkową oraz związek przyczynowy między tym naruszeniem a szkodą niemajątkową, która spowodowana jest naruszeniem (por. G. Bieniek (w:) Komentarz..., s. 452).
W judykaturze i piśmiennictwie przeważa stanowisko, że przesłanką przyznania świadczeń przewidzianych wart. 448 k.c.(obu roszczeń objętych jego treścią) jest wina sprawcy naruszenia dobra osobistego – zarówno umyślna, jak i nieumyślna, w tym nawet culpa levissima, czyli podstawą tej odpowiedzialności jest nie tylko bezprawne, ale także zawinione działanie sprawcy naruszenia dobra osobistego. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim usytuowanieart. 448 k.c.w obrębie tytułu VI „Czyny niedozwolone", dla których podstawową zasadą odpowiedzialności jest wina. Gdyby uwzględnienie żądania pieniężnego zależało wyłącznie od bezprawności naruszenia dobra osobistego, instytucja ta umieszczona zostałaby w części ogólnejkodeksu cywilnego, w obrębieart. 24 k.c.Nadto ograniczenie możliwości przyznania świadczeń, o których mowa w omawianym przepisie, do wypadków zawinionego naruszenia dóbr osobistych pozwala na uzasadnienie celowości utrzymaniaart. 445 k.c.(tak wyroku SN z dnia 12 grudnia 2002 r., V CKN 1581/2000, OSNC 2004, nr 4, poz. 53; wyrok SN z dnia 1 kwietnia 2004 r., II CK 115/2003, niepubl.; wyrok SN z dnia 16 września 2004 r., IV CK 707/2003, niepubl.; wyrok SN z dnia 15 czerwca 2005 r., IV CK 805/2004, niepubl.; wyrok SN z dnia 28 września 2005 r., I CK 256/2005, niepubl.; wyrok SN z dnia 19 stycznia 2007 r., III CSK 358/2006, niepubl.; wyrok SN z dnia 24 stycznia 2008 r., I CSK 319/2007, niepubl.). Za poglądem tym opowiada się również większość piśmiennictwa (por. np. B. Lewaszkiewicz-Petrykowska, W sprawie wykładni art. 448 KC, PS 1997, nr 1, s. 3 i n.; M. Safjan (w:) Kodeks..., s. 1464; A. Szpunar, Zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową, Bydgoszcz 1999, s. 212; J. Pietrzykowski, Nowelizacja kodeksu cywilnego z 23 sierpnia 1996 r., PS 1997, nr 3, s. 3).
W szczególności powód nie wykazał, by okoliczności zdarzenia z 11 grudnia 2009 r. w jakikolwiek sposób wpłynęły na jego opinię w środowisku zawodowym i zaszkodziły jego wizerunkowi wśród osób przebywających na terenie lotniska. Również utrata wizerunku i pozycji zawodowej nie została w żaden sposób wykazana. Powód jedynie twierdził, iż musiał długo pracować na odbudowanie swojej pozycji, lecz na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015 roku przyznał, że już rok po zdarzeniu dostał awans na stanowisko wiceprezydenta firmy na całą Europę. Powyższe okoliczności przemawiają za nieuwzględnieniem żądania zadośćuczynienia w jakimkolwiek zakresie wobec braku naruszenia dóbr osobistych powoda.
Powód nie sprostał również obowiązkowi wynikającemu zart. 6 k.c.iart. 232 k.p.c.i nie wykazał zasadności wysokości dochodzonego roszczenia w zakresie odszkodowania. Powód domagał się zasądzenia kosztów dwóch biletów lotniczych – jednego na lot, na który nie zdążył w związku z prowadzoną kontrolą, oraz drugiego na kolejny lot na trasieW.-W.oraz zwrotu utraconego wynagrodzenia. Oba bilety zostały zakupione przez(...) Sp. z o.o., nie zaś przez powoda, zatem nie sposób przyjąć, iż jego majątek doznał uszczuplenia w związku z koniecznością ich zakupu. Należy tez mieć na uwadze, że ewentualne odszkodowanie mogłoby dotyczyć tylko jednego biletu, skoro powód ostatecznie skorzystał z usług przewoźnika i dotarł doW.. Ponadto powód nie wykazał, by żądana kwota 3.100 zł z tytułu utraconego zarobku stanowiła 1/30 jego miesięcznego wynagrodzenia. Powód nie wykazał również, że jego wynagrodzenie zostało pomniejszone o żądaną kwotę i by w dniu 11 grudnia 2009 r. korzystał z urlopu bezpłatnego w związku z nieobecnością na konferencji. Co więcej w toku postępowania powód przyznał, iż tego samego dnia w godzinach wieczornych spotkał się w celach biznesowych z uczestnikami zaplanowanej konferencji i ostatecznie wziął w niej udział, choć dopiero następnego dnia.
Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił powództwo w całości.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu oart. 98 k.p.c.Wobec oddalenia powództwa, należy uznać, że strona powodowa przegrała spór w całości. Na koszty procesu poniesione przez pozwanego składały się jedynie koszty zastępstwa procesowego w wysokości 2.400 zł ustalone na podstawie§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Zgodnie zart. 83 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnychjeżeli przepisy ustawy przewidują obowiązek działania i dokonywania czynności połączonej z wydatkami z urzędu, sąd zarządzi wykonanie tej czynności, a kwotę potrzebną na ich pokrycie wykłada tymczasowo Skarb Państwa. W orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach. W pkt 3. wyroku nakazano pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa kwotę 731,60 zł tytułem zwrotu kosztu nieuiszczonych kosztów sądowych, tymczasowo wydatkowanych ze środków Skarbu Państwa stanowiących zwrot kosztów podróży dla świadków.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.