Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 772/15
Data wyroku: 2015-08-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Ślusarczyk, Jan Klocek, Klaudiusz Senator

Sygn. akt IX Ka 772/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 sierpnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Andrzej Ślusarczyk
Sędziowie: SSO Klaudiusz Senator
SSO Jan Klocek (spr.)
Protokolant: stażysta Karolina Furyk
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Jerzego Kraski
po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2015 roku
sprawyK. P.
urodzonego (...)wZ., synaZ.iE.z domuW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 291 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 18 lutego 2015 roku sygn. akt IX K 303/07

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od oskarżonegoK. P.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 600 (sześćset) złotych, tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem opłaty sądowej w postępowaniu odwoławczym.

IX Ka 772/15

UZASADNIENIE
Prokurator Prokuratury Rejonowej Kielce Zachód w Kielcach oskarżyłK. P.o to, że w dniu 6 sierpnia 2006 roku wK.nabył odA. H.za kwotę 6.500 złotych motocykl crossowymarki K. (...)uzyskany wskutek kradzieży na szkodęM. H., czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 291 § 1 Kk.
Sąd Rejonowy w Kielcach Wydział IX Karny wyrokiem z dnia 18 lutego 2015 roku oskarżonegoK. P.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu stanowiącego przestępstwo zart. 291 § 1 Kki za to na podstawieart. 291 § 1 Kkiart. 33 § 1, 2 i 3 Kkwymierzył mu karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze stu stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę dwudziestu złotych.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 Kkiart. 70 § 1 pkt 1 Kkwykonanie orzeczonej w punkcie l wyroku wobec oskarżonegoK. P.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący trzy lata.
Na podstawieart. 63 § 1 Kkna poczet orzeczonej w punkcie l wyroku wobec oskarżonegoK. P.kary grzywny zaliczył okres jego zatrzymania w sprawie w dniach od dnia 6 sierpnia
2006 roku do dnia 8 sierpnia 2006 roku i uznał karę grzywny za uiszczoną do wysokości sześciu stawek dziennych.
Na podstawieart. 626 § 1 Kpkiart. 627 Kpkzasądził od oskarżonegoK. P.na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Kielcach) kwotę jeden tysiąc dwieście dwadzieścia dwa złote tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę pięćset osiemdziesiąt złotych tytułem opłat od orzeczonych kar.
Apelacje od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach Wydział IX Karny z dnia 18 lutego 2015 roku wniósł obrońca oskarżonegoK. P.i na mocyart. 444 Kpkiart. 425 § 1 - 3 Kpkzaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonegoK. P..
Wyrokowi temu obrońca oskarżonego na mocyart. 438 pkt 3 i 4 Kpkzarzucił:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia mający istotny wpływ na treść poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego sprawy i ukształtowanie przekonania Sądu na podstawie wybranych, a nie wszystkich dowodów ocenionych dowolnie, a nie swobodnie, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia, jak również rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego poprzez przyjęcie przez Sąd odmiennie od rzeczywistości, że oskarżony był w pełni świadom tego, że nabywa motocykl pochodzący z kradzieży, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie potwierdza powyższego jednoznacznie, bowiem zarówno z zeznań świadków
jak i oskarżonego wynika, że transakcji tej dokonywał w pośpiechu z uwagi na znajomych którzy oczekiwali na niego, a z którymi przybył doK., jak i fakt, że motocykl ten chciał użytkować na terenie prywatnym w celach treningowych, stąd też nie potrzebował dokumentacji dotyczącej motocykla, którego nie miał zamiaru użytkować w ruchu drogowym, a tym samym nie czuł potrzeby i obowiązku jego rejestracji. Chciał jedynie na nim trenować w miejscach do tego przeznaczonych. Motocykl miał nadawać się do jazdy, cała reszta oskarżonego nie interesowała, a tym bardziej jego numery identyfikacyjne. Nadto jak Sąd ustalił oskarżony był zapewniany przez nabywcę o tym, że motocykl jest jego własnością. Oskarżony z uwagi na wynalezienie korzystnej oferty w gazecie nie miał zatem żadnych podstaw by z góry zakładać, że motocykl nie stanowi własności sprzedawcy i może wobec tego pochodzić z przestępstwa;
2. rażącą niewspółmierność kary wyrażającą się w wymierzeniu kary sprzecznej z dyrektywami jej wymiaru, określonymi wart. 53 Kki następne mając na względzie realia danej sprawy; okoliczności sposób i czasookres popełnienia zarzucanego czynu; rodzaj i charakter naruszonego dobra; jego znikomy stopień; dotychczasową niekaralność oskarżonego /na czas jego przesłuchania w trakcie pierwszej rozprawy/; wyrażenie skruchy i przyznanie się do winy z jednoczesnym wnioskiem o dobrowolne poddanie się karze - przy zastosowaniuart. 58 § 3 Kk.
Podnosząc te zarzuty obrońca oskarżonegoK. P.wniósł o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
- przyjęcie wypadku mniejszej wagi§ 2 art. 291 Kki wymierzenie oskarżonemu kary grzywny w wymiarze sto stawek dziennych po dwadzieścia złotych każda;
- bądź wymierzenie kary grzywny - przy zastosowaniuart. 58 § 3 Kk- wymierzenie sto stawek dziennych po dwadzieścia złotych każda, ewentualnie:
2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi l Instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji Sąd l Instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na całokształcie okoliczności ujawnionych w sprawie. Oznaczało to, że Sąd Rejonowy dokonał oceny wszystkich istotnych dowodów w sprawie, w tym wyjaśnień oskarżonego. Natomiast fakt, iż temu ostatniemu dowodowi odmówił wiarygodności nie oznacza, że Sąd weryfikował przeprowadzony materiał dowodowy wybiórczo.
W uzasadnieniu do rozstrzygnięcia bardzo dokładnie wykazano z jakich powodów wyjaśnieniaK. P.nie trafiły do przekonania Sądu. Nie można zatem mówić, że rozpoznający sprawę Sąd pogwałcił określoną wart. 7 Kpkzasadę swobodnej oceny dowodów, analizując zebrane i przeprowadzone w niniejszej sprawie dowody. Należy bowiem pamiętać, że przedmiotowa zasada nakazuje uwzględnienie wszystkich przeprowadzonych dowodów i wynikających z nich okoliczności (art. 92, 410 Kpk) oraz oparcie się przy ocenie dowodów na obiektywnych kryteriach jakimi są prawidłowe
rozumowanie, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Wymogom tym sprostał Sąd rozpoznający sprawę, a zatem nie można uznać, że doszło do naruszeniaart. 7 Kpki poprzez to do błędnych ustaleń faktycznych. Dlatego końcowe wnioski wynikające z analizy wyjaśnień oskarżonego nie mogły być inne od zaprezentowanych przez Sąd Rejonowy.
Słusznie tenże Sąd uznał, że wyjaśnieniaK. P.odnośnie okoliczności nabycia motocykla są całkowicie niedorzeczne i stają w ostrej sprzeczności względem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego przeciętnego uczestnika powszechnego obrotu gospodarczego. Powszechnie wiadomym jest, że tak jak przykładowo przeniesienie własności nieruchomości wymaga specjalnej formy (akt notarialny), tak przeniesienie własności pojazdu mechanicznego wymaga przekazania razem zrzecządokumentów związanych z pojazdem. Jest to sytuacja tak oczywista, że wykazywanie, iż oskarżony z przyczyn eksponowanych w czynnościach obrończych, nie był zainteresowany dochowaniem form przeniesienia własności, jest całkowicie bezzasadne i niecelowe dla polepszenia sytuacji procesowejK. P.. Eksponowany nadto przez obronę subiektywny cel w jakim oskarżony miał wykorzystywać pojazd w żadnej mierze nie zwalniał go od zachowania określonych wymogów.
W rzeczywistości, to jak ustalił to Sąd Rejonowy oskarżony wiedziony chęcią zakupu motocykla określonej klasy po zupełnie nieadekwatnej (niższej) cenie niż rynkowa zrealizował przestępstwo określone wart. 291 § 1 Kk. Właśnie z uwagi na tę cenęK. P.miał pełną świadomość pochodzenia pojazdu z nielegalnego źródła i w pełni świadomie zaniechał prostych i podstawowych czynności jakie są niezbędne przy zakupie pojazdu.
W świetle tego nie sposób również mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, bowiem w przedmiotowej sprawie nie wynikają różne wersje zdarzenia powodujące wątpliwości co do sprawstwa, których nie dało się usunąć. Należy bowiem pamiętać, że stan faktyczny sprawy jak chodzi o przebieg czynności związanych z zakupem motoru nie budzi żadnych wątpliwości. Jedną kwestią podlegającą szerszej weryfikacji była sprawa świadomości oskarżonego co do źródła pochodzenia pojazdu, która to kwestia została przez Sąd Rejonowy bardzo dokładnie wyjaśniona.
Nie przekonywał także zarzut rażącej niewspółmierności kary i powiązana z nim ocena prawna zdarzenia, bowiem i w tym zakresie Sąd l Instancji bardzo szczegółowo przytoczył okoliczności, które brał pod uwagę przy wymiarze rodzaju i rozmiaru orzeczonych kar, a także dokładnie określił zasadność kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu . Podzielając argumenty w tym zakresie należało pamiętać, że kwestia kary w znacznej mierze jest efektem sądowego uznania organu, który wyrabia sobie przeświadczenie o konieczności zastosowania określonej sankcji po bezpośrednim zetknięciu się z okolicznościami sprawy i osobą sprawcy. Trudno zatem by Sąd Odwoławczy dokonywał zmian orzeczenia w tym zakresie kiedy argumentacja Sądu l Instancji oparta została na podstawowych elementach przesądzających o rodzaju i rozmiarze kary, a same kary oscylują w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Skoro zatem stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za przestępstwo zart. 291 § 1 Kkjest stosunkowo niewielki to nie sposób mówić o rażącej niewspółmierności kary i to w sytuacji kiedy brak było jakichkolwiek podstaw do zmiany kwalifikacji prawnej czynu.
Z powyższych względów, uznając w szczególności, że zarzuty zawarte w apelacji nie potwierdziły się, zaskarżone orzeczenie, na podstawieart. 437 § 1 Kpkjako trafne należało utrzymać w mocy.
Skoro wywiedziona na korzyść oskarżonego apelacja nie została uwzględniona, ale wywołała koszty to zgodnie zart. 636 § 1 Kpkiart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychDZ. U nr 49 póz. 223 z 1983 roku kosztami za postępowanie odwoławcze należało obciążyć oskarżonegoK. P..
r
SSO K. Senator
SSO