Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
VIII Wydział Cywliny
Sygnatura akt: VIII Ns 136/14
Data wyroku: 2015-09-28 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Bartek Męcina

Sygn. akt VIII Ns 136/14

POSTANOWIENIE
Dnia 28 września 2015 r.
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący:  S.S.R. Bartek Męcina
Protokolant:   sekr. sąd. Dorota Piasek
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2015 r. sprawy
z wnioskuK. Ł.
z udziałemB. K.iM. T.
o zasiedzenie
postanawia:

1
oddalić wniosek,

2
zasądzić od wnioskodawczyniK. Ł.na rzecz uczestniczkiM. T.kwotę 1.817 zł. (jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu,

3
przyznać i wypłacić ze Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi na rzecz adw.M. G.kwotę 2.214 zł. (dwa tysiące dwieście czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni z urzędu.

Sygn. akt VIII Ns 136/14

UZASADNIENIE
We wniosku z dnia 6 maja 2014 rokuK. Ł., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata ustanowionego z urzędu, wniosła o stwierdzenie, że nabyła z dniem 2 sierpnia 2011 r. przez zasiedzenie własność ¼ części gospodarstwa rolnego obejmującegodziałki o nr (...), położonego wB., przyulicy (...).
W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 31 lipca 1981 r. zmarła matka wnioskodawczyni,M. K. (1), i od tego momentuK. Ł.stała się samoistnym posiadaczem opisanej powyżej nieruchomości. Wchodzące w skład spadku poM. K. (1)przedmiotowe gospodarstwo rolne nabyli wnioskodawczyni oraz jej bratJ. K. (1)po połowie, jednak gospodarstwem zajmowała się wyłącznieK. Ł.. Również żonaJ. K. (1),J. K. (2), która nabyła spadek po nim, nigdy nie władała przedmiotową nieruchomością.(wniosek k. 2-3v)
W odpowiedzi na wniosek uczestniczkaM. T.reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie wniosku oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu uczestniczka wskazała, żeK. Ł.nigdy nie objęła przedmiotowej nieruchomości w samoistne posiadanie, gdyż po śmierciM. K. (1),J. K. (1)nadal przyjeżdżał do gospodarstwa rolnego, aby pomagać w bieżących pracach, czy drobnych remontach.J. K. (1)ustalił zK. Ł., że będzie zamieszkiwała na terenie nieruchomości w zamian za co będzie opłacała podatek od nieruchomości. Poza tym rodzeństwo ustaliło, że dlaM. T.iB. K.zostanie wydzielonadziałka nr (...). Po śmierciJ. K. (1)jego córki nadal przyjeżdżały do przedmiotowej nieruchomości.(odpowiedź na wniosek k. 44- 46).
Na rozprawie wnioskodawczyni oraz uczestniczkaM. T.zajęły dotychczasowe stanowiska. UczestniczkaB. K.początkowo nie potrafiła zająć stanowiska w sprawie, w końcu przyłączyła się do stanowiska uczestniczkiM. T.. Do zamknięcia rozprawy stanowisko stron nie uległo już zmianie.(protokoły rozprawy k. 69- 72, 82- 87 i 96- 98)
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
M. K. (2)była właścicielką gospodarstwa rolnego obejmującegodziałki o nr (...)położone wB., o powierzchni 1,47 ka.(akt własności ziemi k. 8)
Wgospodarstwie rolnym (...)mieszkała do swojej śmierci, czyli do dnia 31 lipca 1981 r. Razem z nią mieszkałaK. Ł.z mężemM. Ł., córkąH. N.i jej mężemZ. N.i ich dziećmi,B. J.iB. N..M. Ł.zmarł w 2000 r. Obecnie na terenie nieruchomości mieszkająK. Ł., jej wnuczkaB. N.z mężem,S. N.i dwójką ich dzieci.(zeznaniaB. N.k. 84, zeznania świadkaH. F.k. 70, zeznaniaB. J.k. 84)
Prowadzeniem gospodarstwa rolnego zajmowała sięM. K. (2)oraz wnioskodawczyni. Po śmierciM. K. (2)gospodarstwo rolne prowadziła wnioskodawczyni wraz ze swoim mężem. Obecnie gospodarstwo jest wydzierżawione przezK. K. (1).(zeznania wnioskodawczyni k. 97 w zw. z k. 71, zeznaniaB. N.k. 84, zeznania świadkaH. F.k. 70)
Do gospodarstwa przyjeżdżałJ. K. (1)sam, a czasem z żonąJ. K. (2)oraz córkamiM. T.iB. K..J. K. (1)pomagał w pracach rolniczych w gospodarstwie rolnym, jak również w pracach remontowych, budował oborę, zakładał również światło.J. K. (1)przyjeżdżał do przedmiotowej nieruchomości dopóki choroba psychiczna w postaci schizofrenii paranoidalnej nie zaostrzyła się. Po śmierciJ. K. (1),M. T.iB. K.nadal przyjeżdżały do przedmiotowej nieruchomości. Wizyty uczestniczek miały charakter rodzinny, uczestniczki przyjeżdżały na imieniny, czy urodziny.(zeznania uczestniczkiM. T.k. 98 w zw. z k. 71, zeznania uczestniczkiB. K.k. 98 w zw. z k. 70, zeznania świadkaH. F.k. 70, zeznaniaW. T.k. 83, zeznaniaH. C.k. 86)
J. K. (1)ustalił zK. Ł., że w zamian za opłacanie podatku od nieruchomości, wnioskodawczyni będzie mogła pobierać pożytki z gospodarstwa rolnego. Ustalono również, że w przyszłości z nieruchomości zostanie wydzielona działka gruntu odpowiadająca wielkością udziałowiJ. K. (1), która przypadnie uczestniczceM. T.. Dla uczestniczki była przeznaczonadziałka nr (...)o powierzchni 3.500 m, która graniczy z nieruchomością należącą doH. F..(zeznania uczestniczkiM. T.k. 98 w zw. z k. 71, zeznaniaW. T.k. 83, zeznaniaH. C.k. 86)
Podczas uroczystości z okazji pierwszej komunii świętejK. K. (2), któregoM. T.jest chrzestną, obecne osoby, czyliK. Ł.,M. Ł.,H. N.,M. T.iW. T.zaczęli rozmawiać na temat podziału nieruchomości. Ustalono, że dla uczestniczki będzie przeznaczonadziałka nr (...)o powierzchni 3.500 m, która graniczy z nieruchomością należącą doH. F..(zeznaniaW. T.k. 83)
Przedmiotowe gospodarstwo graniczy zgospodarstwem (...), która chciała zamienić swoją działkę po przeciwnej stronie ulicy na działkę po jej stronie ulicy. W tym celuH. F.rozmawiała zB. N., która przekazała jej numer telefonu doM. T.. W 2007 r.H. F.zadzwoniła doM. T.z pytaniem, czy uczestniczka chce sprzedaćdziałkę nr (...)o powierzchni 3.500 m. Uczestniczka nie wyraziła chęci sprzedaży.(zeznania uczestniczkiM. T.k. 98 w zw. z k. 71, zeznania świadkaH. F.k. 70 i k. 72, zeznaniaW. T.k. 83, zeznaniaH. C.k. 86)
B. N.poinformowałaM. T.iB. K., że zamierza przeprowadzić prace budowlane i w związku z tym zapytała się, czy uczestniczki będą wnosiły o zwrot nakładów przy podziale nieruchomości, który miał nastąpić w przyszłości.(zeznania uczestniczkiM. T.k. 98 w zw. z k. 71, zeznaniaW. T.k. 83)
W grudniu 2013 r.B. N.iS. N.przyjechali doJ. K. (2), aby uzyskać zgodę na rozpoczęcie prac budowlanych.(zeznaniaW. T.k. 83, zeznaniaB. N.k. 84)
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2003 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi stwierdził, że spadek poM. K. (1)na podstawie ustawy nabyli synJ. K. (1)i córkaK. Ł.po ½ części każde z nich, przy czym wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne nabyłaK. Ł.w całości. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w Łodzi zmienił powyższe postanowienie w ten sposób, iż stwierdził, że wchodzące w skład spadku poM. K. (1)gospodarstwo rolne nabyli synJ. K. (1)i córkaK. Ł.po ½ części każde z nich(odpis postanowienia k. 12 i k. 13)
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2008 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi stwierdził, że spadek poJ. K. (1)na podstawie ustawy nabyli żonaJ. K. (2)oraz córkiM. T.iB. K.po 1/3 części każda z nich, przy czym wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne nabyłyJ. K. (2)i siostraK. Ł.po ½ części każda z nich.(odpis postanowienia k. 14)
K. Ł.figuruje w ewidencji Urzędu GminyA.jako podatnik podatków od nieruchomości i rolnego dotyczącego gospodarstwa rolnego położonego wB.przyul. (...). W 2014 r. wymiar łącznego zobowiązania z tego tytułu wyniósł 67 zł., który wnioskodawczyni uiściła.(zaświadczenie k. 9, decyzja Wójta GminyA.k. 11, pokwitowanie k. 10)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty i ich kserokopie, stosując w tym względzieart. 308 kpc, a także na podstawie zeznań uczestniczkiM. T.oraz świadkówW. T.,H. C.iH. F..
Sąd nie dał wiary zeznaniomK. Ł.iB. N., w których podały, żeJ. K. (1)nie przyjeżdżał na przedmiotową nieruchomość, aby pomagać w prowadzeniu gospodarstwa. Powyższa relacja wnioskodawczyni jest sprzeczna przede wszystkim z zeznaniamiM. T., jak również z relacjąH. C..
Sąd nie dał także wiary zeznaniom uczestniczkiM. T., w których podała, żeJ. K. (1)pomagał w prowadzeniu gospodarstwa rolnego również w latach 90. Powyższy fragment relacji uczestniczki jest sprzeczny z zeznaniamiH. C., z których jasno wynika, że już pół roku po pogrzebieM. K. (2),J. K. (1)przestał przyjeżdżać do przedmiotowej nieruchomości.
Jako niewiarygodne Sąd ocenił zeznaniaB. N., w których podała, żeJ. K. (2)w 2003 r. lub 2005 r. zrzekła się roszczeń do przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem Sądu relacja świadka w powyższym zakresie jest sprzeczna z zeznaniami uczestniczek i zmierza jedynie do potwierdzenia wersji uzasadniającej uwzględnienie wniosku o zasiedzenie.B. N.jako wnuczka wnioskodawczyni jest wprost zainteresowana nabyciem przez wnioskodawczynię prawa własności do całej nieruchomości. Co więcej z zeznańH. C.jasno wynika, że toB. N.była pomysłodawczynią złożenia wniosku o zasiedzenie spornej nieruchomości. ZresztąB. N.sama to potwierdziła.
Omówienia wymagają również zeznaniaB. K., która najpierw potwierdziła informacyjne wyjaśnienia swojej siostry,M. T., w których ta podała, żeJ. K. (1)pracował w gospodarstwie rolnym, jednak po odczytaniu zapewnienia spadkowego złożonego w sprawie I Ns 765/02 uczestniczka zmieniła swoja relację i stwierdziła, żeJ. K. (1)jednak nie pracował w gospodarstwie rolnym. W ocenie SąduB. K.miała na myśli pracę wykonywaną na stałe, codziennie.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Wnioskodawczyni wniosła o stwierdzenie, że nabyła z dniem 2 sierpnia 2011 r. przez zasiedzenie własność ¼ części gospodarstwa rolnego obejmującegodziałki o nr (...)położone wB., przyulicy (...).
Instytucja zasiedzenia regulowana jest wart. 172 – 176 k.c.Jego istota polega na nabyciu prawa przez nieuprawnionego posiadacza wskutek faktycznego wykonywania tego prawa w ciągu oznaczonego w ustawie czasu (E. J.,(...),W.–Z.1996, s. 9). Instytucja ta odnosi się jedynie dopraw rzeczowych, a jej funkcją jest usunięcie rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym, a stanem prawnym.
Przedmiotem nabycia własności przez zasiedzenie może być zarówno nieruchomość gruntowa, jak i jej fizycznie wydzielona część, a także udział w prawie własności, czyli tak zwana idealna część nieruchomości. Jeżeli współposiadanie nieruchomości prowadzące do nabycia przez zasiedzenie idealnej części nieruchomości polega na tym, że każdy ze współposiadaczy uważa się za posiadacza samoistnego części, której nie da się fizycznie wydzielić, a zatem nie ma możliwości nabycia przez zasiedzenie fizycznie wydzielonej części nieruchomości, mogą istnieć podstawy do nabycia przez zasiedzenie udziału w nieruchomości. (uchwała SN z dnia 26 stycznia 1978 r. III CZP 96/77 (OSNC 1978/11/195).
Stosownie do treściart. 172 § 1 k.c., w brzmieniu sprzed nowelikodeksu cywilnegoustawą z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny(Dz. U. Nr 55, poz. 321 z późn. zm.),posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dziesięciu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). § 2. Po upływie lat dwudziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Te krótsze terminy stosuje się, gdy zasiedzenie nastąpiło przed wejściem w życie wyżej wymienionej noweli, tj. przed dniem 1 października 1990 r.(zob. uchwała SN z dnia 10.01.1991 r., III CZP 73/90, OSN 1991/7/83; postanowienie SN z dnia 02.09. 1993 r., II CRN 89/93, Lex nr 110583),a zatem mają zastosowanie w niniejszej sprawie.
Zasiedzenie to pierwotny sposób nabycia własności nieruchomości, do którego może dojść jedynie na skutek kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek, jakimi są: posiadanie samoistne przedmiotu podlegającego zasiedzeniu rozumiane jako sprawowanie władztwa nad rzeczą wyrażone w sposób subiektywny i obiektywny (corpus i animus) oraz upływ czasu, którego długość uzależniona jest od dobrej lub złej wiary posiadacza.
Stosownie do treściart. 336 k.c., posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).
A zatem, w świetle powołanego przepisu posiadanie samoistne polega na faktycznym wykonywaniu tych uprawnień, które składają się na treść prawa własności. Posiadacz włada rzeczą samodzielnie, bezpośrednio lub pośrednio, we własnym imieniu i we własnym interesie. Tylko ten, kto rzeczą faktycznie włada z zamiarem władania nią dla siebie (cum animo rem sibi habendi), jest jej posiadaczem samoistnym. Wola posiadania jest więc skierowana na określony rodzaj, zakres władztwa.
W literaturze wskazuje się (A. Kunicki, w: System, t. II, s. 832), że posiadanie samoistne tym różni się od posiadania zależnego, że to pierwsze jest władztwem nad rzeczą niezawisłym od dyspozycji innej osoby, zaś drugie jest władztwem podporządkowanym innej osobie, nawet gdy między właścicielem lub posiadaczem samoistnym a posiadaczem zależnym nie było żadnego stosunku umownego. Czynnikiem, który stanowi kryterium pozwalające odróżnić posiadanie samoistne od zależnego jest więc czynnik woli (animus). Posiadaczem samoistnym jest ten, kto włada rzeczą jak właściciel, ten zaś, kto przy władaniu wyraża wolę korzystania z niej w zakresie odpowiadającym innemu prawu, jest posiadaczem zależnym. Istotne jest, aby interpretacja elementu woli miała charakter obiektywny, przy czym przyjęcie takiego stanowiska nie oznacza eliminacji rzeczywistej woli posiadacza przy ocenie charakteru posiadania. Na podstawie przejawów zewnętrznych woli ustala się wolę rzeczywistą, która decyduje o charakterze samego posiadania (tak między innymiE. J. (2),(...),Z.2002 rok, str. 135 i nast.).
Posiadanie prowadzące do zasiedzenia musi mieć charakter posiadania samoistnego, którego konstytutywne cechy stanowią: wola posiadania nieruchomości dla siebie oraz faktyczne władanie rzeczą.
Dla posiadania samoistnego podstawowe znaczenie ma intelektualny element zamiaru (animus) władania rzeczą dla siebie. Przy czym, przy ustalaniu charakteru posiadania należy mieć na uwadze manifestowane na zewnątrz wobec otoczenia zachowanie posiadacza. Natomiast zakres faktycznego władztwa nad rzeczą przy posiadaniu samoistnym odpowiadający prawu własności, sprowadza się do korzystania z rzeczy i rozporządzania nią w sposób jak najbardziej pełny, czyli do postępowania z rzeczą jak właściciel.
Posiadanie samoistne może mieć miejsce nie tylko wtedy, gdy posiadacz jest przekonany o swoich uprawnieniach właściciela, ale także wtedy, gdy wie, że nie jest właścicielem, ale chce posiadać rzecz tak, jakby nim był (tak między innymi Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 kwietnia 1994 r., III CRN 18/94 za S. Rudnicki, Komentarz do Kodeksu cywilnego, Księga druga, Własność i inne prawa rzeczowe, Warszawa 2003, str. 203, tak m.in. Edward Janeczko „Zasiedzenie” Zielona Góra 2002 rok).
Sama deklaracja wnioskodawcy nie może wystarczyć dla przyjęcia istnienia po jego stronie woli władania rzeczą jak właściciel. Istotne są jej zewnętrzne przejawy. Zgodnie zart. 339 k.c., domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym.
W ocenie Sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim z zeznań uczestniczkiM. T.wynika, żeK. Ł.nie była samoistnym posiadaczem całego gospodarstwa rolnego obejmującegodziałki o nr (...), położonego wB., przyulicy (...). Nie ulega wątpliwości, żeK. Ł.najpierw wspólnie z matką,M. K. (2), a następnie wspólnie z mężemM. Ł., a po jego śmierci już samodzielnie prowadziła gospodarstwo rolne. Wnioskodawczyni opłacała podatek od nieruchomości, wydzierżawiła gospodarstwo rolne. Jednak powyższy stan był wynikiem przeprowadzenia sięJ. K. (1)doŁ.i wspólnych ustaleń pomiędzy dwójką spadkobierców ustawowych poM. K. (2).J. K. (1)ustalił zK. Ł., że w zamian za opłacanie podatku od nieruchomości, wnioskodawczyni będzie mogła pobierać pożytki z gospodarstwa rolnego. Ustalono również, że w przyszłości z nieruchomości zostanie wydzielona działka gruntu odpowiadająca wielkością udziałowiJ. K. (1), która przypadnie uczestniczceM. T.. Dla uczestniczki była przeznaczonadziałka nr (...)o powierzchni 3.500 m. Ustalenia nie były kwestionowane przezK. Ł.i jej zstępnych. Wprost przeciwnie, były potwierdzane. Podczas uroczystości z okazji pierwszej komunii świętejK. K. (2), podczas rozmowyK. Ł.,M. Ł.,H. N.,M.T.iW. T.potwierdzono, że dlaM. T.będzie przeznaczonadziałka nr (...).
Również zachowanieB. N.jasno świadczy, że zstępna wnioskodawczyni traktowała uczestniczkęM. T., jako współwłaścicielkę przedmiotowej nieruchomości. Kiedy sąsiadka,H. F.zwróciła się doB. N.z propozycją zamianydziałki nr (...), ta przekazała jej numer telefonu doM. T.. W związku z tymH. F.zadzwoniła doM. T.z pytaniem, czy uczestniczka chce sprzedaćdziałkę nr (...). Poza tymB. N.poinformowałaM. T.iB. K., że zamierza rozpocząć prace budowlane i w związku z tym zapytała się, czy uczestniczki będą wnosiły o zwrot nakładów przy podziale nieruchomości, który miał nastąpić w przyszłości. W końcu, w grudniu 2013 r.B. N.iS. N.przyjechali doJ. K. (2), aby uzyskać zgodę na rozpoczęcie prac budowlanych. Po raz pierwszyK. Ł.dała wyraz, że uważa się za samoistnego posiadacza całej nieruchomości dopiero poprzez złożenie przedmiotowego wniosku o zasiedzenie.
Należy pamiętać również o tym, że do gospodarstwa rolnego przyjeżdżałJ. K. (1)sam, a czasem z żonąJ. K. (2)oraz córkamiM. T.iB. K..J. K. (1)pomagał w pracach rolniczych w gospodarstwie rolnym, jak również w pracach remontowych, budował oborę, zakładał również światło. Po śmierciJ. K. (1), najpierwJ. K. (2), a późniejM. T.iB. K.nadal przyjeżdżały do przedmiotowej nieruchomości na imieniny, czy urodziny. Nigdy wnioskodawczyni, czy jej najbliższa rodzina nie czynili przeszkód w przyjazdach uczestniczek.
Wskazane okoliczności uzasadniają, zdaniem Sądu, tezę o braku samoistnego charakteru posiadania przezK. Ł., gospodarstwa rolnego obejmującegodziałki o nr (...)położone wB., przyulicy (...).
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie istniały podstawy do odstępstwa od ogólnej zasady wyrażonej w§ 1 art. 520 k.p.c.i zasądzenia od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki zwrotu kosztów postępowania. Powołany przepis stanowi zasadę, iż każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątki od tej zasady zostały ustanowione z dalszych paragrafachart. 520, stanowiąc, iż jeżeli jednak uczestnicy są w różnym stopniu zainteresowani w wyniku postępowania lub interesy ich są sprzeczne, sąd może stosunkowo rozdzielić obowiązek zwrotu kosztów lub włożyć go na jednego z uczestników w całości. To samo dotyczy zwrotu kosztów postępowania wyłożonych przez uczestników (§ 2). Paragraf 3 zaś stanowi, iż jeżeli interesy uczestników są sprzeczne, sąd może włożyć na uczestnika, którego wnioski zostały oddalone lub odrzucone, obowiązek zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez innego uczestnika. Wobec tego, że interesy wnioskodawczyni i uczestniczek były w oczywisty sposób sprzeczne, Sąd nałożył na wnioskodawczynię, której wniosek o zasiedzenie nieruchomości został oddalony, obowiązek zwrotu na rzecz uczestniczkiM. T.kosztów zastępstwa procesowego, gdyż uczestniczka była w przedmiotowym postępowaniu reprezentowana przez radcę prawnego. Ustalając wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd oparł się na§ 7 pkt. 1w zw. z§ 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Do wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym należało doliczyć opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych.
Ponieważ wnioskodawczyni korzystała z pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, Sąd przyznał i nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi na rzecz adw.M. G.kwotę 2.214 zł.
Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.