Sąd Okręgowy w Kaliszu
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II Ca 210/15
Data wyroku: 2015-09-03 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Marian Raszewski, Henryk Haak, Wojciech Vogt
Podstawa prawna: art. 172 k.p.c.

Sygn. akt II Ca 210/15

POSTANOWIENIE
Dnia 3 września 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Wojciech Vogt (spr.)

Sędziowie:

SSO Henryk Haak
SSO Marian Raszewski

Protokolant:

st. sekr. sąd. Jolanta Bąk

po rozpoznaniu w dniu 03 września 2015r. w Kaliszu
na rozprawie
sprawy z wnioskuK. T.
z udziałemK. M.,R. M.,B. M.,D. O.
o zasiedzenie
na skutek apelacji wnioskodawczyni
od postanowienia Sądu Rejonowego w Kępnie VI Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą wO.
z dnia 17 grudnia 2014r. sygn. akt VI Ns 461/13
p o s t a n a w i a:

1
oddalić apelację,

2
zasądzić odK. T.na rzeczB. M.,D. O.,K. M.iR. M.kwotę 1800 zł powiększona o 23 % podatek od towarów i usług, tytułem opłacenia pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazanym uczestnikom przez adwokataP. W..

II Ca 210/15

UZASADNIENIE
WnioskodawczyniK. T.złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości położonych w:
-T., oznaczonych w ewidencji gruntów jakodziałki o numerach (...)o łącznej powierzchni 10.75.00 ha, dla których Sąd Rejonowy w Kępnie IX Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą (...),
-S., oznaczonej w ewidencji gruntów jakodziałka numer (...)o powierzchni 6.66.00 ha, dla której Sąd Rejonowy w Kępnie IX Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą (...).
Uczestnicy postępowaniaB. M.,D.O.K. M.iR. M.wnieśli o oddalenie wniosku.
Sąd Rejonowyw Kępnie VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedziba wO.postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r. oddalił wniosek i orzekł o kosztach postepowania.
Apelacjęod tego rozstrzygnięcia złożyła wnioskodawczyni zarzucając naruszenie prawa materialnego –art. 172 k.c.i bezpodstawne przyjęcie, że wnioskodawczyni nie była samoistnym posiadaczem nieruchomości i że nie posiadała jej w dobrej wierze. W oparciu o te zarzuty wniosła o zmianę postanowienie i uwzględnienie wniosku.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena czy wnioskodawczyni była posiadaczem w dobrej wierze.
Jeśli bowiem przyjmiemy - jak tego chce wnioskodawczyni - że była ona samoistnym posiadaczem nieruchomości opisanych we wniosku i to od miesiąca grudnia 1982 r. to nabycie przez nią własności tej nieruchomości byłoby możliwe tylko w sytuacji gdyby była ona samoistnym posiadaczem w dobrej wierze.
Zgodnie bowiem z treściąart. 172 k.c.obowiązującą od 1.10.1990 r. posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). . Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.
Wnioskodawczyni w dniu wejścia w życie tej zmiany – czyli w dniu 1.10.1990 r. – nie nabyła jeszcze własności i mogłaby to zrobić na warunkach określonych w zmienionych przepisach ((...), III CRN 89/9 i art. 9 ZmKC z 28.7.1990 r.).
Gdyby była samoistna posiadaczką w dobrej wierze to nabyłaby własność w dniu 1 grudnia 2002 roku ( 20 lat od chwili objęcia w samoistne posiadanie).
Gdyby zaś była samoistna posiadaczką w złej wierze to nabyłaby własność w dniu 1 grudnia 2012 r. gdyby nie przerwa biegu zasiedzenia. Powództwo właścicieli nieruchomości o jej wydanie przerywa bieg zasiedzenia. Właściciele nieruchomości wnieśli o wydanie odpowiednio w dniu 14 maja 2012 r. i 24 maja 2012 r. – sprawy VI C 135/13 SR. wO.i I C 730/12 S.O. wK..
Natomiast prawidłowe są ustalenia Sądu Rejonowego, że wnioskodawczyni nie była posiadaczem w dobrej wierze.
Gdyby przyjąć za prawdziwe twierdzenia wnioskodawczyni, że właściciel gospodarstwaM. M.przekazał jej i mężowi całe gospodarstwo na własność nieformalna umową i ono posiadała je nieprzerwania i traktowała jak swoja własność dając temu wyraz na zewnątrz, to nie czyni to z niej posiadacza w dobrej wierze, choć posiadanie takie posiada cechy posiadania samoistnego.
Obecnie w orzecznictwie i literaturze powraca się zdecydowania do wąskiego pojęcia dobrej wiary i przyjmuje się, że dobra wiara posiadacza występuje wtedy, gdy z przyczyn usprawiedliwionych (a wiec bez niedbalstwa) nie wie on o tym, że nie przysługuje mu prawo własności. Takiego warunku nigdy nie spełnia nieformalny nabywca (por. Rafał Morek, /w/ Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I, redaktor Konrad Osajda, Warszawa 2013, s. 1015 i cytowane tam bogate orzecznictwo SN.).
Wnioskodawczyni nie nabyła więc własności przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie zart. 385 k.p.c., orzec jak w sentencji.