Sąd Okręgowy we Wrocławiu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 44/15
Data wyroku: 2015-06-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Kałucka, Krystyna Kochan, Ryszard Siewak

Sygn. akt III K 44/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 czerwca 2015 roku
Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnymw składzie:
Przewodniczący: Sędzia SO Ewa Kałucka
Ławnicy: Krystyna Kochan, Ryszard Siewak
Protokolant: Wiktoria Dąbrowicz
bez udziału prokuratora
po rozpoznaniu w dniach: 9 marca 2015 r., 30 marca 2015 r., 4 maja 2015 r., 27 maja 2015 r., 17 czerwca 2015 r.
sprawy:
M. P., synaK.iM.z domuP., urodzonego(...)wŚ.,

oskarżonego o to, że:

W dniu 08 grudnia 2014 roku wŚ.przyulicy (...)działając wspólnie i w porozumieniu z nieletnim posługując się twardym, tępokrawędzistym i podłużnym niebezpiecznym przedmiotem typu pałki doprowadziłJ. S.do nieprzytomności uderzając ją nim w głowę powodując u niej ranę okolicy ciemieniowej lewej w pobliży szczytu głowy oraz wstrząśnienie mózgu, które to obrażenia spowodowały u niej rozstrój zdrowia na czas powyżej siedmiu dni, a następnie zabrał na jej szkodę w celu przywłaszczenia torebkę o wartości 100 złotych w której znajdował się telefonmarki S.o wartości 200 złotych, skórzany portfel o wartości 100 złotych z pieniędzmi w kwocie około 80 złotych wszystko o łącznej wartości nie mniejszej niż 480 złotych, karta bankomatowaBanku (...), dowód osobisty wystawiony na nazwiskoJ. S.oraz legitymacja emeryta wystawiona na nazwiskoJ. S., który to dokument następnie ukrył,
tj. o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.,art. 157 § 1 k.k.art. 278 § 5 k.k.,art. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
…………………………………………………………………………………………………………

I
uznaje oskarżonegoM. P.za winnego tego, że w dniu 8 grudnia 2014 roku wŚ.przyulicy (...)działając wspólnie i w porozumieniu z nieletnim doprowadziłJ. S.do nieprzytomności, przewracając ją na skutek szarpnięcia na ziemie, w wyniku czego uderzyła ona głową o twarde podłoże, co spowodowało u niej ranę okolicy ciemieniowej lewej w pobliży szczytu głowy oraz wstrząśnienie mózgu, które to obrażenia spowodowały u niej rozstrój zdrowia na czas powyżej siedmiu dni, a następnie zabrał na jej szkodę w celu przywłaszczenia torebkę o wartości 100 złotych w której znajdował się telefonmarki S.o wartości 200 złotych, skórzany portfel o wartości 100 złotych z pieniędzmi w kwocie około 80 złotych wszystko o łącznej wartości nie mniejszej niż 480 złotych, karta bankomatowaBanku (...), dowód osobisty wystawiony na nazwiskoJ. S.oraz legitymacja emeryta wystawiona na nazwiskoJ. S., który to dokument następnie ukrył, kwalifikując ten czyn na podstawieart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. P.kary pozbawienia wolności na okres5 (pięciu) latpróby;

III
na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddaje oskarżonegoM. P.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

IV
na podstawieart. 72 § 1 pkt 4 k.k.zobowiązuje oskarżonegoM. P.do podjęcia nauki;

V
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zalicza na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 10 grudnia 2014 r. do dnia 9 czerwca 2015 r.;

VI
na podstawieart. 415 § 1 k.p.k.uwzględnia w części powództwo cywilne i zasądza od pozwanegoM. P.na rzecz pokrzywdzonejJ. S.kwotę 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę fizyczną i moralną wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa, oddalając powództwo w pozostałym zakresie;

VII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.orazart. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa i od opłaty w sprawie.

Sygn. akt III K 44/15

UZASADNIENIE
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 8 grudnia 2014 r.M. P.wrazK. M.przyjechali na rowerach doŚ.. Po zostawieniu rowerów chodzili bez celu po całym mieście. W pewnym momencie wpadli na pomysł, że kogoś okradną, chcieli to zrobić z chęci zysku. Około godziny 17 zrobiło się już ciemno. WówczasM. P.iK. M.postanowili wejść wul. (...)i poczekać na ofiarę.

Dowód:

- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. P.k. 59-60, 71, 74, 150-151, 211v-212
- zeznania świadkaK. M.k. 48-49, 150-151
W tym momencieJ. S.szłaul. (...)w kierunkuul. (...), w ręce trzymała torbę.

Dowód:

- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. P.k. 59-60, 71, 74, 150-151
- częściowo zeznania świadkaK. M.k. 48-49, 150- 151, 214-215
- zeznania świadkaJ. S.k. 5-8, 212-213
GdyM. P.iK. M.zobaczyli ją, schowali się w podwórku koło bloku. TamK. M.nałożył na twarz chustę i kaptur na głowę, zaśM. P.– kominiarkę. Ustalili wówczas, że wyrwą torebkę idącej kobiecie.

Dowód:

- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. P.k. 59-60, 71, 74, 150-151
- częściowo zeznania świadkaK. M.k. 48-49, 150- 151, 214-215
GdyJ. S.zrównała się zM. P.iK. M., przechodząc koło bloku, oni wyskoczyli zza budynku, głowy mieli schylone w dół. Zaczęli wyszarpywać torbę z rękiJ. S.,J. S.była zwrócona do nich twarzą, nie puszczała torby, zaczęła wołać o pomoc. Po chwiliM. P.iK. M.wyszarpnęliJ. S.torbę, na skutek czego ona przewróciła się i uderzyła głową o jezdnię.

Dowód:

- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. P.k. 59-60, 71, 74, 150-151
- częściowo zeznania świadkaK. M.k. 48-49, 150- 151, 214-215
- zeznania świadkaJ. S.k. 5-8, 212-213
NieprzytomnąJ. S.znalazł naulicy (...). Miała ona rany na głowie, z których leciała krew. Zabrał ją wówczas z jezdni na chodnik. Po chwiliJ. S.odzyskała przytomność, powiedziałaS. Z., że została napadnięta i że skradziono jej torbę.S. Z.wezwał Policję i pogotowie. Leżącą na chodnikuJ. S.zauważył równieżM. S. (1), podszedł do niej iS. Z., zapytał, czy może w czymś pomóc.

Dowód:

- zeznania świadkaJ. S.k. 5-8, 212-213
- zeznania świadkaS. Z.k. 114, 213-213v
- zeznania świadkaM. S. (1)k. 115
- dokumentacja fotograficzna k. 39-42, 116-129
M. P.iK. M.uciekli w kierunkuul. (...), potem skręcili do parku, następnie ukryli torebkę należącą doJ. S.w krzakach. Potem udali się w kierunkuul. (...), przez boiskoM.aż doul. (...), wówczas wystraszyli się furgonetki, którą uznali za radiowóz policyjny, wbiegli na podwórko jednego z domów, tam na ogrodzie nieopodal roślin ozdobnych schowali portfel, należący doJ. S., zakopując go. Zabrali z portfela zabrali pieniądze w kwocie około 80 zł oraz telefon komórkowy. Z tego miejscaul. (...), a następnieM.przeszli do baru przy stacji paliw naul. (...), gdzie kupili jedzenie, tam też podzielili resztę pieniędzy, każdy wziął po połowie. Umówili się, że się podzielą pieniędzmi ze sprzedaży telefonu.

Dowód:

- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. P.k. 59-60, 71, 74, 150-151, 211v-212
- zeznania świadkaK. M.k. 48-49, 150-151
- dokumentacja fotograficzna k. 39-42, 116-129
- protokół oględzin przedmiotów k. 110-113
Następnego dniaM. P.zaproponował kupno telefonu należącego doJ. S.D. D. (1), który nie wyraził na to chęci, powiedziałM. P., żeby poszedł do lombardu.M. P.wyjął kartę SIM z telefonu komórkowegoJ. S.. Udał się wraz zD. D. (1)do lombardu, gdzie nie chcieli nabyć telefonu, bo nie miał on ładowarki i pudełka. Oskarżony wrócił do szkoły, gdzie rozstał się zD. D. (1).M. P.później poinformowałK. M., że nie udało się sprzedać telefonu. Wówczas zostali zatrzymani przez Policję.

Dowód:

- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. P.k. 59-60, 71, 74, 150-151, 211v-212
- zeznania świadkaK. M.k. 48-49, 150-151
- zeznania świadkaD. D. (1)k. 35-36, 213v
Karetka pogotowia zabrałaJ. S.do(...)(...) Sp. z o.o.

Dowód:

- zeznania świadkaJ. S.k. 5-8, 212-213
- zeznania świadkaJ. T.k. 141, 226v
- zeznania świadkaM. S. (2)k. 132, 227
UJ. S.rozpoznano ranę tłuczoną głowy, wstrząśnięcie mózgu oraz stłuczenie klatki piersiowej.

Dowód:

- dokumentacja medyczna dot. pokrzywdzonej k. 136
- zeznania świadkaJ. B.k. 252v
Po zdarzeniuJ. S.odczuwała ból w klatce piersiowej. W lutym 2015 r. rozpoznano u niej złamanie żeber lewych, które ulegało już gojeniu oraz uraz kręgosłupa piersiowego.

Dowód:

- zeznania świadkaJ. S.k. 5-8, 212-213
- dokumentacja medyczna dot. pokrzywdzonej k. 185-186
Na skutek wyszarpnięcia torebki i przewrócenia sięJ. S.powstały u niej obrażenia w postaci rany tłuczonej okolicy ciemieniowej (w pobliżu szczytu głowy długości 5 cm, zaopatrzona szwami. Doznane przezJ. S.obrażenia mogły mieć charakter zarówno rany ciętej, jak i rany tłuczonej. Umiejscowienie rany powyżej linii kapeluszowej w przypadku ran powstałych na skutek biernego oddziaływania występuje rzadko. Rana miała kształt linijny, osełkowaty. W przypadku gdyby torebka została wyszarpnięta a ręka była w pozycji pionowej, powstanie takiego urazu ma charakter typowego urazu.

Dowód:

- opinia sądowo-lekarska i ustna opinia uzupełniająca k. 61, 143-144, 227-228v, 252v-253
ZabranaJ. S.torebka była warta nie mniej niż 100 zł. W torebce znajdował się telefon komórkowy o wartości 200 zł, portfel o wartości 100 zł. W portfelu znajdowały się dokumenty: dowód osobisty wystawiony na nazwiskoJ. S., karta bankomatowaBanku (...), karta emeryta wystawiona na nazwiskoJ. S.oraz pieniądze w kwocie około 80 zł. Łączna wartość zabranych przedmiotów wynosiła nie mniej niż 480 zł.J. S.odzyskała wszystkie rzeczy, oprócz pieniędzy.

Dowód:

- zeznania świadkaJ. S.k. 5-8, 212-213
M. P.ma 18 lat, jest uczniem. Nie jest żonaty, nie ma dzieci, nie ma nikogo na utrzymaniu. Oskarżony nie był dotychczas karany sądownie. Nie jest upośledzony umysłowo, nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie, odwykowo.
M. P.ukończył szkołę podstawową. Jest uczniem I semestru Gimnazjum(...)wŚ., nie wywiązuje się z obowiązku realizowania nauki, z tego powodu jest pod nadzorem kuratora rodzinnego. Zażywa środki odurzające.

Dowód:

- dane o karalności oskarżonego k. 65,107
- kwestionariusz wywiadu środowiskowego k. 145-147
W toku postępowania przygotowawczego, słuchany po raz pierwszy, oskarżonyM. P.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu 8 grudnia 2014 r. przyjechał wrazK. M.na rowerach doŚ., zostawili rowery u babciK. M.. Wyjaśnił, że chodzili bez celu po całym mieście. Około godziny 17, kiedy zrobiło się ciemno postanowili wejść wulicę (...)i okraść kogoś, pieniądze chcieli przeznaczyć na jedzenie, chcieli to zrobić dla adrenaliny. Praktycznie od razu nadarzyła się okazja. W stronęulicy (...)szła środkiem ulicy starsza kobieta, miała torebkę. Wskazał, że miał przy sobie kominiarkę, którą zabrał z domu, nałożył ą na twarz, miał na sobie spodnie dresowe koloru czarnego, bluzę koloru szarego z białymi i zielonymi wstawkami, kaptur był od innej bluzy.K. M.był ubrany w bluzę koloru szarego z kapturem, zasłonił twarz chustą koloru ciemnego.K. M.wybiegł z podwórka i chwycił za torebkę tej kobiety, on nie puściła, zaczęli się szarpać i kobieta upadła bokiem, zaprzeczył jakoby uderzyła się głową. Oznajmił, że tylko obserwował całe zdarzenie, a następnie uciekł wraz zK. M.w kierunkuul. (...), potem skręcili do parku, przeszli przez mostek i do ogrodu koło byłej mleczarni, gdzie oskarżony przeskoczył przez płot i ukrył torebkę należącą do pokrzywdzonej. Potem szli w kierunkuul. (...), przez boiskoM.aż doul. (...), wówczas wystraszyła ich furgonetka i wbiegli na podwórko jednego z domów, gdzie na ogrodzie nieopodal roślin ozdobnych schowali portfel, należący do pokrzywdzonej, zakopując go. Z portfela zabrali pieniądze w kwocie ok. 60 zł oraz telefon komórkowy. Z tego miejscaul. (...), a następnieM.przeszli do baru przy stacji paliw naul. (...), gdzie kupili za 11 zł gyros i podzielili resztę pieniędzy, każdy wziął po 20 zł. Umówili się, że się podzielą pieniędzmi ze sprzedaży telefonu. Następnego dnia oskarżony zaproponował kupno telefonu należącego do pokrzywdzonejD. D. (1), który nie wyraził na to chęci, powiedział mu, żeby poszedł do lombardu. Oskarżony wyjął kartę SIM z telefonu komórkowego pokrzywdzonej, nie włożył do niego innej karty. Udał się wraz zD. D. (1)do lombardu, gdzie nie chcieli przyjąć telefonu, bo nie miał ładowarki i pudełka. Oskarżony wrócił do szkoły, gdzie rozstał się zD. D. (1). Później spotkał się zK. M., powiedział mu, że nie udało się sprzedać telefonu. Wówczas zostali zatrzymani przez Policję. Podczas kolejnych przesłuchań oskarżony oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mi czynu, podtrzymał złożone dotychczas wyjaśnienia.
W postępowaniu przed Sądem oskarżony podał, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mi czynu, podtrzymał wcześniej złożone wyjaśnienia i wyraził chęć odpowiadania na pytania. Zaprzeczył, jakoby szarpał pokrzywdzoną, zaprzeczył również, jakoby uderzyli ją czymkolwiek. Podał, że dokonali napadu w celu pozyskania pieniędzy.
Dowód:
- wyjaśnienia oskarżonegoM. P.k. 59-60, 71, 74, 150-151
Sąd zważył, co następuje:
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wina i sprawstwo oskarżonego nie budzą wątpliwości, z tym że Sąd dokonał modyfikacji zarówno opisu czynu przypisanego oskarżonemu, jak również kwalifikacji prawnej tego czynu.
Sąd, ustalając stan faktyczny oparł się przede wszystkim na dowodach z zeznań pokrzywdzonejJ. S.i zeznań świadków oraz wyjaśnieniach oskarżonego, jak również dowodzie z opinii sądowo-lekarskiej i dokumentacji zdjęciowej.
Sad uznał opinię sądowo-lekarską z dnia 7 lutego 2013r. oraz opinie uzupełniające za wiarygodne i przydatne dla niniejszego postępowania. W ocenie Sądu, opinie te zostały wydane w wyniku wszechstronnej analizy dokumentacji medycznej dotyczącej pokrzywdzonej, i po dokonaniu przez biegłego stosownych wyjaśnień co do możliwych mechanizmów powstania urazów głowy u pokrzywdzonej na rozprawie stanowi opinię jasną i zupełną w rozumieniu przepisów. Wnioski i uzasadnienie opinii, mając na uwadze jej całokształt, są jasne, logiczne i po złożeniu opinii uzupełniającej nie budzą wątpliwości w zakresie dostarczonych wiadomości specjalnych. W wyniku analizy stopnia i charakteru obrażeń doznanych przez pokrzywdzonąJ. S.na skutek działania oskarżonegoM. P.biegły początkowo w opinii pisemnej zawarł stwierdzenie, iż rana okolicy ciemieniowej powstała na skutek silnego uderzenia narzędziem twardym, tępokrawędzistym, podłużnym (o typie pałki), wskazał, że rana jest zlokalizowana powyżej linii kapeluszowej, co wskazuje na czynny charakter powstania rany. Wskazał, że ze względu na to, iż rana była zaszyta, nie można stwierdzić, z jakiego materiału było narzędzie, które spowodowało powstanie rany. Podał, że osoba, która spowodowała obrażenia znajdowała się lewostronnie i lewobocznie i ku tyłowi względem głowy pokrzywdzonej. Stwierdził, że powstałe obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni i są inne niż wskazane wart. 156 § 1 k.k.Opinia ta miała charakter nader lakoniczny, ograniczając się wyłącznie do powyższych stwierdzeń, bez wytłumaczenia mechanizmów oraz sposobu ustalania charakteru rany. Na rozprawie przed Sądem biegły rozbudował złożoną opinię, odpowiadając bardzo szczegółowo na zadawane pytania. Podkreślił przede wszystkim, że zawarte w opinii stwierdzenia nie mają charakteru stanowczego, mają w sobie jakiś stopień prawdopodobieństwa. Podał, że doznane przezJ. S.obrażenia mogły mieć charakter zarówno rany ciętej, jak i rany tłuczonej. Wskazał, że rana niewątpliwie była w okolicy ciemieniowej lewej i była zlokalizowana ponad tzw. linią kapeluszową – jest to maksymalny obwód głowy przebiegający przez guzy czołowe oraz tzw. wyniosłość potyliczną. Od bardzo dawna przyjęło się w medycynie sądowej używać tej linii dla ustalania prawdopodobieństwa, czy obrażenia głowy powstały w sposób czynny, czy bierny. Wskazał, że z całą pewnością nie zostało użyte narzędzie w postaci noża. Wskazał, że umiejscowienie rany powyżej linii kapeluszowej w przypadku ran powstałych na skutek biernego oddziaływania występuje rzadko. Rana miała kształt linijny, osełkowaty. Następnie biegły, odpowiadając na pytanie Sądu, podkreślił, że w przypadku gdyby torebka została pokrzywdzonej wyszarpnięta a ręka była w pozycji pionowej, powstanie takiego urazu ma charakter urazu typowego.
Zeznania pokrzywdzonejJ. S.Sąd uznał za w pełni wiarygodne. Pokrzywdzona zeznała, że w dniu 8 grudnia 2014 r. wŚ.szłaul. (...)w stronęul. (...). Wówczas podbiegli do niej dwaj chłopcy, zorientowała się, że to bardzo młodzi ludzie. Twarze mieli zasłonięte, widziała tylko postury i kaptury na głowie. Głowy mieli schylone w dół. Zaczęli szarpać za jej torbę, była to większa torba, nie mała torebka. Chwycili ją za torebkę, próbując ją wyrwać. Podała, że w tym momencie stali przed nią. W tym momencie pokrzywdzona stawiła opór i zaczęła krzyczeć, prosząc o pomoc. Po chwili poczuła ból, nie wie, czy została uderzona. Karetka zabrała ją do szpitala, tam zszyli mi głowę i położyli mnie na oddział. Jak ochłonęła, to poczuła ból w klatce piersiowej. Zrobili jej zdjęcie kręgosłupa szyjnego, ale klatki piersiowej już nie, lekarz powiedział, że jak są żebra połamane to i tak się nie zakłada gipsu. Potem miała KT klatki piersiowej, i okazało się, że żebra zaczęły się zrastać po złamaniu, więc to złamanie jednak nastąpiło. Ból mocno jej dokuczał, więc jeszcze poszła do ortopedy, bo bolał ją kręgosłup i klatka piersiowa. Pokrzywdzona wskazała, że wartość torby wynosiła kwotę 100 złotych, wartość telefonu komórkowegomarki S.– 200 złotych, wartość skórzanego portfela – 100 złotych, wskazała, że w portfelu miała pieniądze w kwocie około 80 złotych. Podała, że łączna wartość zabranego mienia wyniosła nie mniej niż 480 złotych. Napastnicy zabrali całą torbę, którą potem pokrzywdzona odzyskała - odzyskała wszystko oprócz pieniędzy. Pokrzywdzona szczegółowo i konsekwentnie opisała przebieg ataku, identyfikując ponad wszelką wątpliwość oskarżonegoM. P.orazK. M.jako sprawców. Pokrzywdzona szczegółowo zrelacjonowała przebieg zdarzenia, treść jej zeznań nie nosi cech subiektywnej oceny, dodatkowo zeznania te korelują z treścią wyjaśnień oskarżonego oraz świadkaK. M.w zakresie fragmentu, dotyczącego ataku na pokrzywdzoną.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkówD. D. (2),S. Z.,M. S. (1),M. S. (2)iJ. T.. Świadkowie ci opisali szczegółowo i w sposób obiektywny przebieg zdarzenia w zakresie, w jakim w nim uczestniczyli. Zeznania świadków korelują nadto z pozostałym materiałem dowodowym.
Sąd uznał zeznania świadkaK. M.za wiarygodne w zasadniczej części. Świadek ten wskazał, że napad został przez niego i przez oskarżonegoM. P.zaplanowany. Podał, że weszli doul. (...). Po chwili zobaczyli, że idzie jakaś kobieta z torebką w ręce, schowali się na podwórko koło bloku mieszkalnego koła(...), świadek nałożył na twarz chustę i kaptur na głowę, zaś oskarżony – kominiarkę. Wówczas ustalili, że wyrwą torebkę tej kobiecie. Gdy kobieta przeszła chodnikiem po stronie tego bloku, podbiegli do niej, wówczas świadek chwycił za torebkę i wyszarpał ją z ręki kobiety. Podał, że nie widział, co robił w tym czasie oskarżony. Świadek podał, że widział, jak kobieta przewróciła się i upadła, nie widział, czy uderzyła się w głowę, po zdarzeniu razem z oskarżonym pobiegli w przeciwnym kierunku w dółul. (...). Następnie schowali torebkę w krzakach, telefon włożył do kieszeni oskarżony, zaś portfel – świadekK. M.. Następnie pobiegli dalej przez park, Następnie udali się do przeszli do baru przy stacji paliw naul. (...), gdzie kupili jedzenie i zjedli je na miejscu. Podzielili resztę pieniędzy, każdy wziął po 20 zł i ustalili, że oskarżony sprzeda telefon i się podzielą pieniędzmi pochodzącymi z jego sprzedaży. Sąd nie dał natomiast wiary świadkowi w zakresie, w jakim wskazał, że oskarżony nie uczestniczył w napadzie. Zeznania te pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami pokrzywdzonej, jak również są sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym. W ocenie Sądu, tylko działanie obydwu sprawców polegające na mocnym szarpaniu torby, którą pokrzywdzona nie chciała wypuścić z ręki, mogło spowodować przewrócenie jej na jezdnię i upadek, na skutek czego pokrzywdzona doznała obrażeń.
Sąd ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie nie oparł się na zeznaniach świadkówR. D.iG. S., albowiem nie zawierały one informacji istotnych dla rozstrzygnięcia.
Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonegoM. P.za wiarygodne w zasadniczej części. Sąd nie dał natomiast wiary twierdzeniom oskarżonego, iż tylko się on przypatrywał zdarzeniu. Mając na uwadze zeznania pokrzywdzonej, którym Sąd dał w pełni wiarę, stwierdzić należy, że doszło do ataku na pokrzywdzonej ze strony obu sprawców, to jestK. M.oraz oskarżonego.
Sąd stwierdził, że swoim zachowaniem, opisanym w części wstępnej wyroku oskarżonyM. P.wyczerpał znamiona czynu zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Zgodnie z dyspozycjąart. 280 § 1 k.k., kto kradnie, używając przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12. Przepisart. 280 § 2 k.k.penalizuje kwalifikowaną postać rozboju, zgodnie z tym przepisem, jeżeli sprawca rozboju posługuje się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym albo działa w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu lub wspólnie z inną osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem lub sposobem, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
W ocenie Sądu, działanie oskarżonych nie wypełniło znamion przestępstwa opisanego wart. 280 § 2 k.k.W ocenie Sądu, należało przyjąć odmienną niż w akcie oskarżenia kwalifikację prawną czynu oskarżonego na podstawieart. 280 § 1 k.k., w świetle ustaleń poczynionych przez Sąd orzekający, zachowanie oskarżonego ponad wszelką wątpliwość wyczerpało bowiem znamiona przestępstwa rozboju zwykłego. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, iż oskarżony wypełnił w trakcie popełnienia czynu przestępnego znamię posłużenia się „bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym albo działanie w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu”. Wyniki analizy materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania nie dostarczyły potwierdzenia, że oskarżonyM. P., czy też działający w porozumieniu z nimK. M.użyli wobec pokrzywdzonej przedmiotu o wskazanych cechach. Sam oskarżony, jak również świadekK. M.zdecydowanie zaprzeczyli, jakoby na miejscu zdarzenia była inna jeszcze osoba, oprócz nich, jak również, że użyli wobec niej jakiegokolwiek narzędzia, celem uderzenia w głowę. Sąd miał przy tym na uwadze wnioski opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej. Biegły w opinii uzupełniającej bardzo szczegółowo zrelacjonował mechanizmy powstawania obrażeń. Podkreślił, że zawarte w jego opinii stwierdzenia nie mają charakteru stanowczego, mają w sobie jakiś stopień prawdopodobieństwa. Wskazał, że w przypadku gdyby torebka została pokrzywdzonej wyszarpnięta a ręka była w pozycji pionowej, powstanie takiego urazu ma charakter urazu typowego. Wnioski opinii korelują z zeznaniami pokrzywdzonej, z których wynika, iż nie widziała ona żadnych innych osób oprócz oskarżonego iK. M., do których stała przodem, zaś oni wyszli zza bloku, stała do napastników przodem. Nie widziała, żeby ktoś ją uderzył, po prostu poczuła ból i straciła przytomność. W ocenie Sądu, gdyby hipotetycznie założyć, że oskarżony iK. M.mieli zamiar użyć wobec pokrzywdzonej niebezpiecznego narzędzia, logicznym by było użyć je od razu, zabierając następnie torebkę. Inna wersja zdarzenia pozostawałaby, w ocenie Sądu, sprzeczna z materiałem dowodowym, jak również z zasadami logicznego myślenia. Na marginesie należy wskazać, że nawet gdyby przyjąć, iż pokrzywdzona została uderzona pewnym przedmiotem o kształcie pałki, z uwagi zarówno na fakt, iż w toku postępowania takie narzędzie nie zostało zabezpieczone, jak również na fakt, iż pokrzywdzona nie widziała w ogóle, aby ktokolwiek ją uderzył, tym bardziej więc nie jest w stanie podać cech tego przedmiotu, które charakteryzowałyby go – w myśl jednoznacznie przyjętego w orzecznictwie stanowiska – jako przedmiot niebezpieczny, nie sposób przyjąć, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamię użycie podobnie niebezpiecznego przedmiotu. Z opinii biegłego wynika zaś jednoznacznie, że narzędziem, które spowodowało u pokrzywdzonej obrażenia, nie mógł być nóż.
Poczynione ustalenia faktyczne wskazują natomiast niewątpliwie, że oskarżonyM. P.stosował wobec pokrzywdzonej przemoc. W piśmiennictwie formułuje się dwa warunki przemocy: warunek celu (celem przemocy jest przełamanie woli oporu, ale pozbawienie całkowite oporu nie jest wymagane; również samo stawianie oporu nie jest niezbędne) oraz warunek skutku (przemoc to co najmniej naruszenie nietykalności cielesnej osoby - O. Górniok (w:) System Prawa Karnego, t. 4, cz. 2, O przestępstwach w szczególności, red. I. Andrejew, L.
Kubicki, J. Waszczyński, Ossolineum 1989, s. 427). Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 30 czerwca 2008 r., I KZP 10/08 (OSNKW 2008/7/53) stwierdził, że zakresy znaczeniowe zwrotów: "przemoc wobec osoby", użytego wart. 280 § 1 k.k.i "gwałt na osobie", użytego wart. 130 § 3k.w. - są tożsame. Oskarżony iK. M., jak wynika z ustaleń stanu faktycznego, wyszarpnęli pokrzywdzonej z ręki torbę, działali w sposób bardzo dynamiczny i agresywny. Świadczy o tym fakt, że pokrzywdzona w wyniku działania sprawców przewróciła się i upadła.
Słusznie wskazał Prokurator, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstw zart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.Zgodnie zart. 275 k.k.karze podlega ten, kto posługuje się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe lub dokument taki kradnie lub go przywłaszcza. Zgodnie zaś zart. 276 k.k., karze podlega ten, kto niszczy, uszkadza, czyni bezużytecznym, ukrywa lub usuwa dokument, którym nie ma prawa wyłącznie rozporządzać. Znamię czasownikowe ukrycia dokumentu realizowane jest przez podjęcie tego rodzaju zachowań, w wyniku których dokument znajdzie się w miejscu znanym sprawcy, nieznanym natomiast osobom, którym przysługuje prawo do rozporządzania dokumentem. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika jednoznacznie, iż napastnicy zabrali pokrzywdzonej torbę, w której znajdowały się dowód osobisty oraz legitymacja emeryta. Dokumenty te zostały ukryte wraz z portfelem pokrzywdzonej przez sprawców w celu późniejszego ich zabrania, nie zostały one porzucone. Dowód osobisty jest ponad wszelką wątpliwość dokumentem stwierdzającym tożsamość pokrzywdzonej. Natomiast legitymacja emeryta stanowi dokument, inny niż określony wart. 275 § 1 k.k., którym oskarżony nie miał jednak prawa rozporządzać.
Zachowanie oskarżonego, podlegające ocenie w ramach niniejszego po-stępowania wyczerpało również znamiona czynu zart. 157 § 1 k.k.Zgodnie z tym przepisem, za przestępstwo odpowiada ten, kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony wart. 156 § 1 k.k., to jest inne niż ciężki uszczerbek na zdrowiu. Na skutek wyszarpnięcia pokrzywdzonej torebki przez oskarżonego iK. M., powstały u niej obrażenia ciała, które, jak wskazał biegły z zakresu medycyny sądowej, spowodowały powyższy skutek w postaci naruszenia czynności narządu ciała trwające powyżej dni siedmio, a innych niż określone wart. 156 § 1 k.k.
Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne, nie ulega wątpliwości w ocenie Sądu, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą –K. M.. Zachowanie oskarżonych wskazuje na ustalenie planu, oskarżony iK. M., jak wynika z wyjaśnień oskarżonego i zeznań tego świadka, ustalili, że dokonają napadu, jak również, gdy zobaczyli pokrzywdzoną, postanowili, że wyszarpną jej torebkę. Przygotowali się do napadu, chowając się na podwórku przy bloku i czekając na zbliżenie się pokrzywdzonej, jak również nakładając na twarze chustę i kominiarkę, celem uniemożliwienia rozpoznania ich twarzy. Podkreślić należy również stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2005 r., II AKa 116/05 (KZS 2005/7-8/82), że „…dla współsprawstwa nie jest konieczne, by sprawcy wcześniej "umówili się co do udziału w rozboju", ale może to wynikać z okoliczności przedmiotowych przestępstwa, czynności konkludentnie świadczących o działaniu w porozumieniu.
Zgodnie zart. 11 § 2 k.k., jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Mając na uwadze powyższe, Sąd przyjął, że doszło do kumulatywnego zbiegu przepisówart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.
Wymierzając karę oskarżonemu za ten czyn w punkcie I części dyspozytywnej wyroku przy uwzględnieniu dyrektyw wymiaru kary określonych wart. 53 § 1 i 2 k.k., Sąd jako okoliczność wpływającą na wyższy wymiar kary oskarżonemu uwzględnił znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, przejawiający się w zachowaniu na tyle agresywnym, że doprowadziło do powstania u pokrzywdzonej urazów skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała na czas powyżej dni 7, działanie wspólnie i w porozumieniu z nieletnim, które to okoliczności wskazują na znaczny stopień demoralizacji oskarżonych. Obciążającą okolicznością jest również popełnienie przestępstwa na szkodę kobiety i osoby starszej, to jest osoby mającej mniejsze możliwości obrony przed młodymi sprawcami. Za okoliczności łagodzące Sąd zaś uznał zaś: niewielką wartość skradzionego mienia oraz częściowe przyznanie się do winy przez oskarżonego, jak również okoliczność, iż nie był on dotychczas karany. Sąd miał również na uwadze, że pokrzywdzona oskarżonemu przebaczyła, czemu dała wyraz na rozprawie. W ocenie Sądu kara wymierzona oskarżonemu jest zatem współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia winy każdego z oskarżonych oraz jest ukształtowana przy uwzględnieniu stopnia demoralizacji sprawcy – w taki sposób, aby prowadzić do spełnienia celów kary.
Sąd w punkcie II części dyspozytywnej wyroku orzekł o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoM. P..Art. 69 § 1 k.k.stanowi, że Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat, kary ograniczenia wolności lub grzywny orzeczonej jako kara samoistna, jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. W ocenie Sądu, ocena właściwości i warunków osobistych oskarżonegoM. D.przemawia za powzięciem przekonania przez Sąd, że w przyszłości będzie on przestrzegał porządku prawnego i unikał popełniania przestępstw. Sąd wziął również pod uwagę postawę oskarżonego, która, choć stwierdził, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu, złożył szczegółowe wyjaśnienia.
Ustalając okres próby, Sad miał na uwadze treśćart. 70 § 2 k.k., z którego wynika, że okres próby w wypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wynosi od 3 do 5 lat.
Zgodnie zart. 73 § 2 k.k., obligującym Sąd do oddania młodocianego sprawcy pod dozór kuratora, Sąd orzekł jak w punkcie III części dyspozytywnej wyroku.
Sąd, z uwagi na zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa instytucji warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, uznał za zasadne nałożenie na oskarżonegoM. P., w myślart. 72 § 1 pkt 4 k.k., obowiązku podjęcia nauki, jako czynnika zwiększającego szanse oskarżonego na przyswojenie zasad prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie, mając na uwadze, iż dotychczas oskarżony się od tego obowiązku uchylał. Brak realizacji przez oskarżonego tego obowiązku skutkować zaś będzie podjęciem czynności celem zarządzenia wykonania wobec oskarżonego orzeczonej w niniejszej sprawie kary pozbawienia wolności. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku.
Orzeczenie w przedmiocie zaliczenia okresu rzeczywistego pozbawienia wolności zawarte w punkcie V części dyspozytywnej wyroku Sąd wydał w oparciu o dyspozycjęart. 63 § 1 k.k., który stanowi, że na poczet orzeczonej kary zalicza się okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, dwóm dniom kary ograniczenia wolności lub dwóm dziennym stawkom grzywny.
Sąd na podstawieart. 415 § 1 k.p.k.w punkcie VI części dyspozytywnej wyroku uwzględnił w części powództwo cywilne i zasądził od pozwanegoM. P.na rzecz pokrzywdzonejJ. S.kwotę 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę fizyczną i moralną wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa. Roszczenia te mają charakter cywilnoprawny, zatem ustalenie wysokości należnego zadosyćuczynienia następuje w oparciu o regulacje zawarte wKodeksie cywilnym, w szczególności wart. 445 k.c.Ustalenie wysokości zadośćuczynienia zależy od uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru krzywdy, w tym takich jak: wiek poszkodowanego, stopień cierpień psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw tego rodzaju skutków zdarzenia, szanse i rokowania na przyszłość, poczucie nieprzydatności społecznej i bezradności życiowej oraz inne czynniki podobnej natury (zob. wyrok SN z dnia 9 listopada 2007 r., V CSK 245/07, Lex nr 3696691). Powyższe kryteria Sąd uwzględnił przy ocenie przedstawionych przez pokrzywdzoną okoliczności co do skutków działania oskarżonego iK. M.oraz odczuwanego przez nią cierpienia i dyskomfortu związanego z powstałymi urazami, w szczególności ustalony rozmiar obrażeń doznanych przez pokrzywdzoną oraz czas trwania ograniczonej sprawności fizycznej. Określenie kwoty zadośćuczynienia zależy od uznania sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 1968 r. II PR 161/68 LEX nr 13966). W ocenie Sądu kwota 5.000 zł stanowi odpowiednie zadośćuczynienie za doznane przez pokrzywdzoną krzywdę. W pozostałym zakresie Sąd oddalił zaś powództwo jako bezzasadne.
Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w punkcie VII części dyspozytywnej wyroku Sąd wydał w oparciu o treśćart. 624 k.p.k.orazart. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U.1983.49.223 j.t.). W ocenie Sądu, mając wgląd na sytuację majątkową oskarżonego, jak również orzeczony wobec niego obowiązek zapłaty na skutek uwzględnienia powództwa adhezyjnego, Sąd uznał, że zachodzą podstawy do zwolnienia oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i opłat.