Sąd Rejonowy w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 112/14
Data wyroku: 2015-07-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Katarzyna Baryła

Sygn. akt II K 112/14

U z a s a d n i e n i ewyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie

z dnia 16 czerwca 2015 r.
A. W.jest posiadaczem psa rasy Berneński pies pasterski. Pies przebywa na ogrodzonej posesji położonej wR.przyul. (...). Ogrodzenie jest w dobrym stanie, ma odpowiednią wysokość.
Dowód: zeznaniaM. W. (1)(k. 37); wyjaśnieniaA. W.(k. 139-140).
Do dnia 18 kwietnia 2013 r. nie było takiej sytuacji, by pies samodzielnie opuścił posesję. Jest to pies łagodny, do tej pory nigdy nikogo nie zaatakował. Bawił się z dziećmi sąsiadów i wnuczką oskarżonego.
Dowód: wyjaśnieniaA. W.(k. 139-140); zeznania świadkaE. Ś.(k. 152); zeznania świadkaP. S.(k. 153); zeznania świadkaT. S.(k. 153-154); zeznania świadkaB. C.(k. 202-203).
Rasa berneńskich psów pasterskich to rasa dużych, łagodnych, rodzinnych psów, o wysokim progu pobudzenia, co oznacza że trudno go sprowokować do zachowań agresywnych.
Dowód: ustna opinia biegłejD. W.(k. 241-244).
PokrzywdzonyK. J.mieszka z rodzicami i bratem przyul. (...)wR.. W chwili zdarzenia miał 14 lat. W dniu 18 kwietnia 2013 r.K. J.poruszał się roweremulicą (...), jadąc do sklepu. Przejeżdżając w okolicyposesji nr (...)zauważył dużego psa, biegnącego ulicą. Zatrzymał się, gdyż przestraszył się psa. Następnie wyszedł właściciel i zawołał psa. Chłopiec ruszył, gdy jednak zauważył że pies ponownie wyszedł za ogrodzenie i wtedy ponownie się zatrzymał. W pewnym momencie pies podbiegł i stanął przy nim. Chłopiec, przestraszony chcąc odgonić psa, zamachnął się w jego kierunku nogą, a pies ugryzł go w prawą łydkę. Następnie pies wrócił na posesję, z której uciekł. Po chwili wyszedłA. W.i zapytał pokrzywdzonego czy coś się stało, jednak ten zaprzeczył i odjechał.
Dowód: częściowo zeznaniaK. J.(k. 168-170), opinia biegłejD. W.(241-244).
Po tym zdarzeniuK. J.pojechał do sklepu, a następnie wrócił do domu i opowiedział matceM. J.o zaistniałej sytuacji.M. J.pojechała z synem na Izbę PrzyjęćSzpitala Wojewódzkiego nr (...)wR.przyul. (...). Tam udzielono małoletniemu pierwszej pomocy, został opatrzony i założono mu trzy szwy.
Dowód: zeznaniaK. J.(k 168-170); częściowo zeznaniaM. J.(k. 188-191).
W wyniku zdarzeniaK. J.doznał obrażeń ciała w postaci rany kąsanej prawego podudzia z krwiakiem. Ugryzienie narażało małoletniego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, gdyż mogło dojść do uszkodzenia dużych naczyń tętniczych, które przebiegają w pobliżu miejsca ugryzienia, a w konsekwencji do krwotoku. Ponadto mogło dojść do zakażenia wścieklizną, która jest chorobą zagrażająca życiu.
Dowód: odpis historii choroby (k. 4-12), opinia sądowo – lekarska (k. 17).
W tym samym dniuM. J.udała się z synem do oskarżonego i poinformowała go o konieczności przebadania psa pod kątem wścieklizny, gdyż pies oskarżonego nie był zaszczepiony. Oskarżony zgodził się na przeprowadzenie wymaganych badań.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonego (k. 139-140); częściowo zeznaniaM. J.(k. 188-191).
W dniu 18 kwietnia 2013 r. oskarżony udał się z synemM. W. (1)oraz swoim psem do lekarza weterynariiM. P., która pracuje w Gabinecie Weterynaryjnym wM., na obserwację zwierzęcia w kierunku wścieklizny. Oskarżony poinformował ją, że pies miał wyjść poza posesję i ugryźć chłopca jadącego na rowerze. Następnie oskarżony przyjeżdżał z psem na kolejne wizyty kontrolne w dniach 23.04.2013 r., 29.04.2013 r. oraz 7.05.2013 r., kiedy to pies został również zaszczepiony. Końcowo lekarz weterynarii nie stwierdził objawów klinicznych nasuwających podejrzenie wścieklizny oraz wydał stosowne zaświadczenie.
Dowód: zeznaniaM. P.(k. 34, k. 142-143); karta informacyjna wizyty (k. 35-36); zeznaniaM. W. (1)(k. 37), częściowo wyjaśnienia oskarżonego (k. 139-140).
W związku z tym, iż bezpośrednio po zdarzeniu nie było możliwe wykluczenie zarażenia dziecka wścieklizną, podjęto odpowiednie leczenie, które polegało na przyjęciu przez pokrzywdzonego w odstępach czasu, czterech szczepionek przeciwko tej chorobie, na które jeździł z rodzicami do szpitala wŁ..
Dowód: zeznaniaM. J.(k. 188-191); zeznaniaA. J.(k. 140-141), zeznaniaK. J.(k. 168-170).
A. W.po każdej wizycie u weterynarza przekazywał rodzicomK. J.kserokopię zaświadczeń od lekarza weterynarii.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonego (k. 139-140), zeznaniaA. J.(k. 140-141).
Wyrokiem nakazowym wydanym w dniu 26 września 2013 r. sygn. akt II W 1247/13A. W.został uznany winnym popełnienia wykroczenia polegającego na tym, że w dniu 18 kwietnia 2013 r. około godziny 16:50 wR.przyul. (...), nie zachował zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu psa rasy owczarek berneński, pozostawiając psa bez nadzoru w wyniku czego doszło do pogryzieniaK. J.stanowiącego wykroczenie z art. 77 k.w. oraz wykroczenia polegającego na tym, że w okresie od 30 marca 2012 r. do dnia 06 maja 2013 r. wR.przyul. (...), będąc posiadaczem psa rasy owczarek berneński, uchylał się od obowiązku corocznego szczepienia psa przeciwko wściekliźnie określonego w art. 85 ust. 1a ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych.
Dowód: wyrok nakazowy z dnia 26 września 2013 r. znajdujący się w aktach sprawy II W 1247/13.
Obwiniony ma 67 lat, jest rozwiedziony, ma dwoje dorosłych dzieci. Z zawodu jest technikiem samochodowym. Obecnie przebywa na emeryturze i z tego tytułu otrzymuje miesięcznie świadczenie w kwocie 1.400 zł. Posiada samochód osobowy markiF. (...)z 2003 r. Nie był dotychczas karany.A. W.nie ujawnia cech niedorozwoju umysłowego objawów klinicznych choroby psychicznej ani innych zakłóceń czynności psychicznych. Ujawnia on nieznaczny stopień organicznego uszkodzenia Centralnego Układu Nerwowego na podłożu somatycznym (zmiany miażdżycowe, stan po udarze), które nie wpływają jednak w istotny sposób na sposób jego funkcjonowania, a szczególnie na produktywność intelektualną. W sposób właściwy interpretuje on rzeczywistość, rozumie znaczenie norm i zasad regulujących funkcjonowanie społeczne, jest zdolny do krytycznej oceny własnego postępowania.
Dowód: dane osobopoznawcze (k. 138); karta karna (k. 26, 193, 230), opinia sądowo psychiatryczno – psychologiczna k. 74-77
Przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego (k. 30)A. W.nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że jest właścicielem psa rasy owczarek Berneński. Gdy w dniu 18 kwietnia 2013 r. przyszła do niegoM. J., odpowiedział jej, że nie jest możliwe aby jego pies kogoś pogryzł, gdyż widział, że pies cały czas przebywał za ogrodzeniem. Poza tym jest to pies łagodny, wobec czego nie ma możliwości żeby kogoś pogryzł. Jednak na prośbę matki pokrzywdzonego udał się do weterynarza, aby wykluczyć wściekliznę. Ponadto wyjaśnił, że w okolicy biegają bezpańskie psy, które mogły zaatakować małoletniego. Dodatkowo oskarżony stwierdził, iż na początku rodzice małoletniego nie wysuwali żadnych roszczeń w stosunku do niego, a dopiero po zakończeniu leczenia wielokrotnie dzwonili, żądając zapłaty odszkodowania w kwocie 3.000 zł, a gdy odmówił wskazali kwotę 1.500 zł.
Przesłuchany przed sądem (k. 139-140) również nie przyznał się do winy i wyjaśnił, że pies przetrzymywany jest na całkowicie ogrodzonym terenie, wykluczającym jego samodzielne wydostanie się. Pies jest łagodny, bawi się z jego wnuczką oraz dziećmi sąsiadów, nigdy nikogo nie ugryzł. W dniu zdarzenia przyszedł do niego pokrzywdzony z matką, jednak nie widział on rany na nodze chłopca.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której opisuje on swojego psa, jego charakter i dotychczasowe zachowanie oraz zabezpieczenia ogrodzenia, gdyż koreluje to z zeznaniamiE. Ś.,P. S.,T. S.orazM. W. (1). Zeznania wszystkich wskazanych osób są w tym zakresie spójne i dodatkowo znajdują potwierdzenie w opinii biegłejD. W.. Sąd natomiast nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim opisuje zdarzenie z dnia 18 kwietnia 2013 r. z udziałemK. J., gdyż są one niespójne, nielogiczne i pozostają w sprzeczności przede wszystkim z zeznaniamiM. J.,K. J.,A. J.,M. P., którym Sąd dał wiarę.A. W.twierdził, że nie jest możliwe, że jego pies ugryzł pokrzywdzonego, jednakże jeździł z nim do weterynarza by wykluczyć wściekliznę, a także zaoferował rodzinie pokrzywdzonego pomoc. Nielogicznym byłoby więc podjęcie wyżej wskazanych działań, gdyby był przekonany do tego, że to nie jego pies ugryzł małoletniego. Obraz zdarzenia przedstawiony przez wskazanych wyżej świadków w pełni potwierdza, żeA. W.miał świadomość, że należący do niego pies w dniu 18 kwietnia 2013 r. ugryzłK. J.. Przede wszystkim będąc w tym dniu u weterynarza powiedziałM. P., że jego pies pogryzł dziecko i w związku z tym konieczna jest obserwacja pod kątem wścieklizny. Ponadto przyznał sięA. J., że pies „czmychnął mu” gdy wjeżdżał przez bramę na posesję. Również rozmawiając przez telefon zR. C.oskarżony powiedział, że prawdopodobnie to jego pies ugryzłK. J.. Wyjaśnienia oskarżonego we wskazanej części nie są więc spójne. Brak im logiki i konsekwencji, co do istotnych elementów zdarzenia. Z jednej bowiem strony twierdził, że jego pies nie mógł ugryźć pokrzywdzonego, z drugiej zaś podejmował starania, by ustalić czy pies zarażony był wścieklizną. Zauważyć również należy podobny brak logiki i konsekwencji oskarżonego w postępowaniu w sprawie o sygn. akt II W 1274/13, gdyż z jednej strony nie przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów, a to z art. 77 kw i 85 ust. 1a ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, z drugiej zaś strony nie wniósł sprzeciwu od wydanego w tej sprawie wyroku nakazowego. Zdaniem Sądu całościowa ocena wskazanego materiału dowodowego, biorąc przede wszystkim pod uwagę zasady logiki i doświadczenia życiowego prowadzi do konkluzji, że wyjaśnienia oskarżonego stanowią przyjętą przez niego linię obrony, która została skutecznie obalona.
Sąd co do zasady dał wiarę zeznaniomK. J.(k. 168-170), gdyż są one logiczne i korelują ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci opinii biegłegoZ. S.oraz zeznaniamiM. J.iA. J.. Przesłuchany małoletni zeznał, że w dniu 18 kwietnia 2013 r. jechał na swoim rowerzeulicą (...), kiedy zobaczył jak z posesji oskarżonego wybiegł pies, po czym zawołany przez właściciela wrócił. Po chwili wybiegł ponownie, podbiegł do chłopca, stanął przy jego nodze a następnie go ugryzł. Ponadto świadek zeznał, że na drogę wyszedł oskarżony i zapytał czy pies go ugryzł. Ten przestraszony powiedział, że nie, po czym pojechał do sklepu po lody i wrócił do domu. Widząc jego ranę mama zawiozła go do szpitala, gdzie założono szwy. Nie bolało go bardzo, dopiero jak zakładali szwy. Ponadto zeznał, że pies szczekał po tym jak go ugryzł, ale nie warczał. Sąd ustalając stan faktyczny oparł się na zeznaniach pokrzywdzonego, przyjmując jednak, że ugryzienie nastąpiło w związku z próbą odgonienia zwierzęcia przez chłopca, poprzez zamachnięcie się nogą. Obraz taki jest logiczny i wypływa z całościowej analizy materiału dowodowego, w tym z opinii biegłejD. W.. Po pierwsze, podkreślić należy, że pies oskarżonego ze swej natury łagodny, ugryzł reagując na bodziec, którego się przestraszył. Po drugie zaś, miejsce ugryzienia, na co słusznie wskazuje biegłaD. W., świadczy o tym, że łydka chłopca musiała być na wysokości głowy psa. Tak duży pies musiałby się bowiem położyć, by ugryźć w łydkę małoletniego. Okoliczność ta w ocenie Sądu nie wpływa jednak na wiarygodność całych zeznań pokrzywdzonego, gdyż w trakcie zdarzenia był zdenerwowany, przestraszony. Składając zeznania przed Sądem mógł się obawiać konsekwencji związanych z przyznaniem się do próby odgonienia psa, jego ewentualnego kopnięcia.
Sąd oceniając zeznaniaK. J.wziął również pod uwagę opinię sądowo –psychologiczną sporządzoną przez biegłego z zakresu psychologii mgrS. S.(k. 176-178). W opinii tej biegła stwierdziła u małoletniego dostateczną sprawność procesów postrzegania i pamięci oraz zdolność opisu słownego zdarzeń, których doświadczał a ponadto, że nie wykazuje on tendencji do konfabulacji rozumianej jako zastępowanie występujących luk pamięciowych zmyślonymi treściami. Sąd uznał opinię tą za pełną, wyczerpującą a jej wnioski za logiczne.
Za wiarygodne Sąd uznał zeznaniaA. J.(k. 140-142), gdyż korelują one z zeznaniamiK. J.orazM. J.oraz częściowo z wyjaśnieniami oskarżonego. Zeznał, on iż w momencie gdy synK.przyjechał po ugryzieniu przez psa nie było go w domu. O wizycie na Izbie Przyjęć i u oskarżonego w dniu zdarzenia, opowiedziała mu żona. Ponadto zeznał, że kilka razy spotkał się z oskarżonym, co miało związek z przekazywaniem dokumentów od weterynarza i podczas jednego z takich spotkań oskarżony powiedział mu, że gdy wjeżdżał na podwórko, pies czmychnął mu i wyszedł na drogę gdzie doszło do pogryzienia dziecka. Ponadto oskarżony pytał go, czy może coś kupić pokrzywdzonemu za tą krzywdę, lecz świadek odpowiedział, że najpierw dokończą leczenie chłopca, a o kwestii rekompensaty porozmawiają później. Po zakończeniu leczenia żona zadzwoniła do oskarżonego z pytaniem czy kwota 1.200 zł będzie wystarczająca, jednak odmówił. Później próbowali się skontaktować, lecz oskarżony nie odbierał telefonów. Zaznaczyć należy, że zeznania świadka są obiektywne, gdyż podawał on również okoliczności które przemawiały na korzyść oskarżonego, gdyż zeznał, żeA. W.mówił mu o chęci zrekompensowania małoletniemu straty. Świadek również szczerze przyznał, iż gdyby oskarżony zrealizował swoją obietnicę, nie wniósłby zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa.
Sąd ustalając stan faktyczny oparł się również na zeznaniachM. J.(k. 188-191), gdyż przedstawiają one spójny obraz zdarzenia, a ponadto znajdują potwierdzenie w zeznaniachK. J.,A. J., zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej oraz opinii biegłegoZ. S.. PrzesłuchanaM. J.zeznała, że w dniu(...) synpojechał do sklepu po lody, a gdy wrócił pokazał jej ranę na nodze i opowiedział o zdarzeniu. Świadek zeznała, iż przemyła ranę i zawiozła syna do szpitala. Nie potrafi sobie przypomnieć, czy przed wizytą w szpitalu, czy po niej, pojechała z synem do oskarżonego. Oskarżony przeprosił ją za zaistniałe zdarzenie oraz proponował pomoc, jeśli trzeba by było gdzieś pojechać z synem.
M. J.zeznała również, że w wyniku tego zdarzenia jej syn boi się psów, nie mógł uczęszczać na basen. Musiał czterokrotnie przyjmować w szpitalu wŁ.dawki szczepionki przeciwko wściekliźnie. Gdy po jakimś czasie telefonicznie zaproponowałaA. W.kwotę 1.500 zł tytułem zadośćuczynienia dla dziecka, ten odmówił, po czym nie odbierał telefonów. Ponadto świadek potwierdziła, że podczas pierwszej rozmowy z oskarżonym mówiła mu, że nie ma pretensji jednak zmieniła zdanie, gdyż dziecko dużo wycierpiało i musiało przejść leczenie. Sąd wziął pod uwagę, że zeznania świadka jako matki mogą być przepełnione emocjami, gdyż krzywdy doznało jej dziecko, jednak pomimo to świadek przedstawiła w sposób obiektywny zdarzenie i konsekwencje, jakie w wyniku tego poniósł jej syn. W ocenie Sądu, fakt, iżM. J.nie jest w stanie stwierdzić, czy w dniu 18 kwietnia 2013 r. najpierw pojechała z synem do szpitala czy do oskarżonego, nie przesądza o odebraniu jej zeznaniom prymatu wiarygodności. Była ona bowiem przejęta całą sytuacją i mogła takiego szczegółu nie zapamiętać. Również rozbieżność z zeznaniach rodziców małoletniego pokrzywdzonego odnośnie kwoty jakiej mieli się domagać od oskarżonego, w ocenie Sądu, nie może prowadzić do uznania ich zeznań za niewiarygodne w całości, czy też w większości. Mogli oni bowiem nie pamiętać wysokości żądanej kwoty z uwagi na upływ czasu oraz towarzyszące im w związku ze sprawą emocje. A okoliczność ta nie miała znaczenia dla ustaleń stanu faktycznego w zakresie realizacji znamion zarzucanego oskarżonemu czynu.
Sąd dał również wiarę zeznaniomM. P.(k. 34-142-143), która jest lekarzem weterynarii i po zdarzeniu w dniu 18 kwietnia 2013 r. prowadziła w stosunku do psa oskarżonego obserwację w kierunku wścieklizny. W postępowaniu przygotowawczym zeznała ona, iż zgłosił się do niej oskarżony, w celu zbadania psa pod kątem wścieklizny, gdyż jego pies wydostał się za ogrodzenie i miał niegroźnie ugryźć dziecko jadące na rowerze. Zeznając przed Sądem świadek nie potrafiła jednak stwierdzić, czy chodziło o prawdopodobieństwo ugryzienia, czy też oskarżony stanowczo mówił jej o ugryzieniu. Zeznając w postępowaniu przygotowawczym, świadek wskazała więcej szczegółów, gdyż było to nieco ponad dwa tygodnie po zdarzeniu, zaś przed Sądem zeznawała w dniu 10 kwietnia 2014 r. Normalnym jest, że upływ czasu powoduje zacieranie się pewnych faktów, zwłaszcza, że jako weterynarz częściej spotyka się z podobnymi przypadkami. Świadek jest dla stron osobą obcą, a o sprawie dowiedziała się wykonując swoje zawodowe obowiązki. Jej zeznania są logiczne i obiektywne, nie było żadnych podstaw, by odmówić im wiary.
PrzesłuchiwanyM. W. (1)(k. 37, 143) zeznał, że nie wie on za dużo na temat zdarzenia, gdyż nie było go wtedy w domu ojca. W jego ocenie pies jest łagodny, bawi się z nim jego córka. Ponadto zeznał, że pies zawsze przebywa za ogrodzeniem, a brama jest zamykana. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, gdyż są one spójne, logiczne i korelują one z zeznaniamiE. Ś.,P. S.orazT. S..
Sąd ustalając stan faktyczny oparł się również na zeznaniachE. Ś.(k. 152),P. S.(k. 153) orazT. S.(k. 153-154), którzy są sąsiadami oskarżonego. Nie byli oni świadkami przedmiotowego zdarzenia, jednak nigdy nie widzieli by pies ten kogokolwiek ugryzł. Zeznali, iż nie widzieli takich sytuacji by kiedykolwiek pies był sam poza bramą, nawet jak jest otwarta, a ponadto, że jest to pies łagodny, rzadko szczeka. Nie widzieli również by ogrodzenie posesjiA. W.było w jakikolwiek sposób naruszone. PonadtoT. S.zeznał, że kiedy piłka wpadnie za ogrodzenie oskarżonego, jego syn po nią idzie i nie boją się o niego. Zeznania świadków tych są spójne, logiczne i w pełni korelują ze sobą. Nie widzieli zdarzenia w dniu 18 kwietnia 2013 r., jednak na co dzień mieszkają w bezpośrednim sąsiedztwie oskarżonego, więc zachowanie należącego do niego psa jest im znane. Ich zeznania są również konsekwentne.
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się ponadto na zeznaniach świadkaB. C.(k. 202-203), który jest strażnikiem miejskim i dzielnicowym naS.. Zeznał on, że uczestniczył w interwencji najprawdopodobniej jesienią 2013 r., podczas której pies średniej wielkości zaatakował mężczyznę przy domu kultury. Jednak to nie był pies oskarżonego. Zeznał ponadto, że nie podejmował żadnej innej interwencji z udziałem psa oskarżonego, nie wie nawet gdzie mieszka oskarżony. Gdyby ktoś zgłaszał agresywne zachowanie psa oskarżonego, na pewno by o tym wiedział. Sąd nie miał podstaw by odmówić wiary zeznaniom świadka, gdyż jest on dla stron osobą obcą, nie ma interesu w rozstrzygnięciu na korzyść którejkolwiek ze stron. Zeznania świadka są obiektywne i logiczne, dotyczą jego pracy zawodowej i podejmowanych w jej ramach interwencji.
Za wiarygodne Sąd uznał zeznania świadkaR. C.(k. 221-222), który jest funkcjonariuszem Policji i w ramach prowadzonej sprawy zadzwonił doA. W.. Świadek zeznał, że oskarżony oświadczył mu, że jego pies prawdopodobnie w dniu 18 kwietnia 2013 r. pogryzłK. J.. Jednak nie pamięta, czyA. W.mówił o prawdopodobieństwie, czy o pewności. Zeznania świadka zasługują na wiarę, gdyż jest on funkcjonariuszem Policji, a dla stron osobą obcą. Zeznawał o okolicznościach, o których dowiedział się w zakresie wykonywania swoich zawodowych obowiązków.
Opinia sądowo-psychiatryczna dotyczącaA. W.(k. 74-77) sporządzona przez lek. med.R. R., lek. med.H. M.oraz psycholog mgrM. W. (2)nie nasuwa żadnych zastrzeżeń. Biegli opisali szczegółowo przebieg przeprowadzonych badań, wskazali na jakiej podstawie wysnuli określone wnioski i są one logiczne i spójne. Opinia biegłych jest rzeczowa i nie zawiera jakichkolwiek przesłanek podważających fachowość.
Również opinie sądowo – lekarskie sporządzone przez biegłegoZ. S.(zarówno pisemne, jak i ustne k. 22, k.170-171, 208-209,) stanowiły dla Sądu podstawę ustaleń faktycznych. Biegły opisał poniesione przez pokrzywdzonego obrażenia oraz zagrożenie jakie ugryzienie mogło u niego spowodować. Biegły opiniował, że ugryzienie mogło narazić małoletniego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, gdyż mogło dojść do uszkodzenia dużych naczyń tętniczych, a w konsekwencji do krwotoku. Ponadto mogło dojść do zakażenia wścieklizną, która jest chorobą zagrażająca życiu. Biegły wskazał na materiał dowodowy w oparciu o który doszedł do wskazanych w opinii wniosków, które są logiczne i spójne. Z przeprowadzonych badań wynika jednoznacznie, iż biegły posiada kwalifikacje do wydawania przedmiotowych opinii, stanowiących istotny materiał w sprawie i dający podstawę do poczynienia na jego podstawie prawdziwych ustaleń.
OpiniaD. W.– biegłej z zakresu kynologii (k. 241-244) także stanowiła dla Sądu podstawę, do ustalenia stanu faktycznego. Biegła w sposób bardzo szczegółowy opisała wzorzec rasy berneńskich psów pasterskich, ich typowe zachowania. Posiada szczegółową wiedzę w swojej dziedzinie, jej opinia jest wyczerpująca i jasna a wnioski zgodne z zasadami logiki.
Prymatem wiarygodności Sąd obdarzył również dokumentację medyczną z leczenia małoletniegoK. J.(k. 4-12) oraz kartę informacyjną wizyt weterynaryjnych psa oskarżonego (k. 35-36), gdyż ich treść nie budzi wątpliwości, a ponadto nie były one kwestionowane przez żadną ze stron.
Za wiarygodne Sąd uznał karty karne (k.. 26, 193, 230) gdyż zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby w przewidzianej prawem formie.
Podstawę ustaleń Sądu stanowiły również akta sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie - II W 1247/13, w szczególności wyrok nakazowy z dnia 26 września 2013 r.
Sąd zważył co następuje:
W tym stanie rzeczy analiza całego zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do konkluzji, iż sprawstwo i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości.
Sąd zmienił opis przypisanego oskarżonemu czynu, a w konsekwencji jego kwalifikację prawną, uznając, iż czyn został popełniony nieumyślnie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do czynu zart. 157 § 2w zw. zart. 157 § 3 k.k.wskazać należy, że oskarżony swoim czynem wyczerpał dyspozycję wskazanych przepisów.
Niewątpliwie oskarżony działał nieumyślnie. Oskarżony, nie mając zamiaru popełnienia przestępstwa, popełnił go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach mimo, iż mógł przewidzieć możliwość popełnienia tego czynu i mógł zachować się inaczej. W przedmiotowej sprawie, oskarżony mimo obiektywnej możliwości przewidzenia, że pies wybiegnie przez otwartą bramę i może zaatakować przebywające w pobliżu osoby, zaniechał nad zwierzęciem właściwego nadzoru, do którego to nadzoru był zobowiązana. Zaniechanie nadzoru zaś pozostawało w ścisłym związku przyczynowym, ze skutkiem w postaci ugryzienia dziecka przez psa. Gdyby oskarżony uniemożliwił psu opuszczenie posesji, podczas gdy sam otworzył bramę i wjechał na posesję, do zdarzenia by nie doszło. Dochowanie zatem starannej pieczy nad zwierzęciem pozwoliłoby na uniknięciu skutku w postaci ugryzienia dziecka.
Na skutek ugryzienia przez psa, małoletniK. J.doznał rany kąsanej prawego podudzia, która spowodowała u niego naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej 7 dni, o jakich mowa w dyspozycjiart. 157 § 2w zw. z§ 3 k.k.
OskarżonyA. W.swoim zachowaniem w dniu 18 kwietnia 2013 r. wypełnił również znamiona czynu zart. 160 § 1w zw. zart. 160 § 3 k.k.
Omawiane przestępstwo należy do grupy przestępstw z narażenia indywidualnego (konkretnego), stąd do jego dokonania konieczne staje się stwierdzenie skutku w postaci niebezpieczeństwa śmierci, czy też uszkodzenia ciała. Skutkowy charakter przestępstwa będzie więc wymagał stwierdzenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zachowaniem się sprawcy a skutkiem w postaci narażenia na niebezpieczeństwo. Z punktu widzenia zachowania się sprawcy należy stwierdzić, że czyn może zostać popełniony zarówno przez działanie, jak i zaniechanie
Strona podmiotowa czynu stypizowanego wart. 160 § 1w zw. zart. 160 § 3 k.k.polega na tym, że sprawca nie ma zamiaru narażenia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, ale do narażenia takiego dochodzi w wyniku niezachowania wymaganej w danych okolicznościach ostrożności, w sytuacji, w której narażenie człowieka przewidywał lub, obiektywnie biorąc, mógł przewidzieć. Narażenie na niebezpieczeństwo nie oznacza pewności wystąpienia uszczerbku dla określonego dobra, ale jedynie prawdopodobieństwo uszczerbku - z którego sprawca musi sobie zdawać sprawę (zob. H. Kuczyńska,Glosa..., Pal. 2012, nr 7-8, s. 130 i n.).
Oskarżony nie miał zamiaru narażenia pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, naraził go jednak w wyniku niezachowania wymaganej w danych okolicznościach ostrożności, w sytuacji w której jako właściciel psa powinien był zapewnić odpowiednią nad nim pieczę. Oskarżony mógł przewidzieć, że w wyniku ucieczki psa za ogrodzenie, może dojść do sytuacji że kogoś zaatakuje. Nawet najłagodniejszy pies, w różnych sytuacjach, chociażby stresowych, może zachować się nieprzewidywalnie. Dodatkowo, pies oskarżonego jest dużych rozmiarów, co sprawia, że w sytuacji gdy pokrzywdzonym jest dziecko mogło dość do zagrożenia życia. Pies zaatakowałK. J.co oznacza, że istniało duże prawdopodobieństwo wystąpienia skutku postaci bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia pokrzywdzonego, w sposób opisany przez biegłego, albowiem mając na uwadze miejsce gdzie doszło do ugryzienia, w sytuacji nieco tylko odmiennego wzajemnego usytuowania głowy psa i nogi małoletniego, mogło dojść do uszkodzenia dużych naczyń tętniczych, a w konsekwencji do krwotoku. Ponadto mogło dojść do zakażenia wścieklizną, która jest chorobą zagrażająca życiu..
Sąd uznał, że społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemu nie jest znaczna. Przekonuje o tym przede wszystkim powierzchowność obrażeńK. J.oraz fakt, iż w wyniku badań, którym pies został poddany wykluczono, iż mógłby być nosicielem wścieklizny. Zaznaczyć również należy, iż czyn popełniony został nieumyślnie. Ponadto, Sąd wziął pod uwagę stopień naruszenia reguł ostrożności, który w jego ocenie nie był duży. Przemawia za tym przede wszystkim fakt, że pies przebywał za dobrze zabezpieczonym ogrodzeniem, jego ucieczka miała charakter jednorazowy oraz krótkotrwały. Zauważyć należy, iż również zachowanie oskarżonego bezpośrednio po zdarzeniu, poddanie psa obserwacji, chęć udzielenia pomocy małoletniemu, przemawiają za wskazaną oceną stopnia społecznej szkodliwości czynu. Zmiana postawy oskarżonego, już w toku postępowania nie może negatywnie wpływać na tę ocenę, albowiem korzystał on z przysługującego mu prawa do obrony.
Stopień zawinienia oskarżonego oceniono również jako nie znaczny. Brak w tym zakresie okoliczności istotnie podnoszących lub obniżających natężenie winyA. W.. Zauważyć należy, iż oskarżony jest osobą dorosła, posiadą pełna zdolność do rozpoznania swojego zachowania i kierowania nim. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego miał świadomość cech charakteru posiadanego przezeń psa, tego, iż jest łagodny, nie skory do ataku, agresji. Powinien jednak również przewidywać to, iż pies nawet najłagodniejszy może zachować się w sposób nieprzewidywalny, w tym również zaatakować inną osobę, zwierzę.
Mając na uwadze powyższe, Sąd warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwkoA. W., uznając iż mają w stosunku do niego zastosowanie przesłanki określone wart. 66 § 1 i 2 k.k.Zgodnie z powołanym artykułem Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgromadzone w sprawie dowody w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśniły wszystkie okoliczności popełnionego czynu, za czym przemawiają przede wszystkim zeznania świadkówK. J.iM. J.oraz opinie biegłych. Jednocześnie oskarżony nie był do chwili obecnej karany, co pozwala przyjąć, iż jego zachowanie miało charakter incydentalny. Jego czyn miał charakter nieumyślny, a więc nie dowodzi jakiejkolwiek skłonności do naruszania przez oskarżonego prawa. Oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia, ma dobre relacje z sąsiadami co uzasadnia przypuszczenie, że wyrok umarzający warunkowo postępowanie karne w stosunku do oskarżonego będzie wystarczający dla uznania, iż w przyszłości będzie przestrzegać porządku prawnego.
Zgodnie z powyższymi rozważaniami wina oskarżonego, jak i społeczna szkodliwość jego czynu nie są znaczne. Dodać również należy, iż przestępstwo przez niego popełnione zagrożone jest karą, która nie przekracza trzech lat pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu okres próby wyznaczony na 2 lata będzie najbardziej właściwy do zweryfikowania pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Jednocześnie, mając na uwadze probacyjny charakter warunkowego umorzenia postępowania oraz obowiązek uwzględnienia w postępowaniu karnym prawnie chronionego interesu pokrzywdzonego, Sąd zasądził na jego rzecz nawiązkę w wysokości 1.500 zł. W ocenie Sądu nawiązka w tej wysokości winna spełnić funkcję zryczałtowanego odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdy, których doznał. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu kwota 1.500 złotych będzie wystarczająca.
Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 1007,94 zł. Na koszty te składają się wydatki postępowania przygotowawczego, wydatki związane z opiniami wydanymi w sprawie, ryczałty za doręczenia oraz kartę karną i opłata sądowa.
SSR Katarzyna Baryła

Sygn. akt II K 112/14

ZARZĄDZENIA:

- odpis wyroku wraz z uzasadnieniem proszę doręczyć zgodnie z wnioskiem,
- proszę doręczyć oskarżonemu pouczenie w trybie art. 31 ustawy z dnia 29.09,2013 r. o zmianieustawy Kodeks postępowania karnegooraz niektórych innych ustaw
R., dnia 6 lipca 2015 r.    SSR Katarzyna Baryła