Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 995/14
Data wyroku: 2015-03-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Piotr Mika, Agata Gawron-Sambura
Słowa kluczowe: Zbieg Przepisów
Podstawa prawna: art. 10 § 1 kw

Sygnatura akt VI Ka 995/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia3 marca 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Piotr Mika (spr.)
Sędziowie SSO Grażyna Tokarczyk
SSO Agata Gawron-Sambura
Protokolant Aleksandra Studniarz
po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 r.
przy udziale Elżbiety Ziębińskiej
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
sprawy1.K. S. (1)synaA.iB.,
ur. (...)wP.
oskarżonego zart. 279§1 kk,art. 291§1 kk,art. 288§1 kk,art. 279§1 kkiart. 288§1 kkw zw. zart. 11§2 kk,art. 13§1 kkw zw. zart. 279§1 kkiart. 279§1 kkw zw. zart. 11§2 kk,art. 288§1 kkw zw. zart. 12 kk,art. 306§1 kk,art. 286§2 kk
2.D. K. (1)synaP.iM.,
ur. (...)wG.
oskarżonego zart. 279§1 kk,art. 288§1 kk,art. 279§1 kkiart. 288§1 kkw zw. zart. 11§2 kk,art. 13§1 kkw zw. zart. 279§1 kkiart. 279§1 kkw zw. zart. 11§2 kk,art. 288§1 kkw zw. zart. 12 kk,art. 286§2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 6 czerwca 2014 r. sygnatura akt III K 1088/11
na mocyart. 437 k.p.k.,art. 439 §1 pkt 9 k.p.k.orazart. 627 k.p.k.,art. 630 k.p.k.iart. 633 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.
1.uchyla zaskarżony wyrok w zakresie zarzuconych oskarżonymK. S. (1)iD. K. (1)czynów polegających na tym, że:
- w nocy z 24 na 25 października 2010 roku wG.przyulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu poprzez odgięcie drzwi i wybicie w nich szyby samochodu osobowego markiV. (...)onr rej. (...), spowodowali uszkodzenia samochodu o wartości 260,00 złotych na szkodęP. S.,
- w nocy z 25 na 26 października 2010 roku wG.przyulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu poprzez przecięcie przewodów paliwowych samochodu osobowegoF. (...)onr rej. (...), spowodowali uszkodzenia samochodu o wartości 300,00 złotych na szkodęT. K.,
i na mocyart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.w zw. zart. 10 § 1k.w. iart. 45 § 1k.w. umarza postępowanie wobec oskarżonychK. S. (1)iD. K. (1)o wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. z uwagi na przedawnienie ich karalności i w tym zakresie kosztami procesu obciąża Skarb Państwa;
2. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a) w punkcie 1.
- opisany w nim ciąg przestępstw zart. 279 § 1 k.k.uzupełnia o tak samo kwalifikowane czyny polegające na tym, że:
w nocy z 24 na 25 października 2010 roku wG.przyulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu zD. K. (1), po uprzednim odgięciu drzwi i wybiciu w nich szyby samochodu osobowego markiV. (...)onr rej. (...), dostał się do jego wnętrza i zabrał w celu przywłaszczenia prostownik o wartości 50,00 złotych, powodując jednocześnie uszkodzenia samochodu o wartości 260,00 złotych na szkodęP. S.,
w nocy z 25 na 26 października 2010 roku wG.przyulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu zD. K. (1), po uprzednim przecięciu przewodów paliwowych samochodu osobowegoF. (...)onr. rej. (...), zabrał w celu przywłaszczenia benzynę o wartości 37,00 złotych, powodując jednocześnie uszkodzenia samochodu o wartości 300,00 złotych na szkodęT. K.,,
- uchyla rozstrzygnięcie o karze i za ciąg przypisanych 23 czynów na mocyart. 279 § 1 k.k.przy zast.art. 91 § 1 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.wymierza oskarżonemuK. S. (1)jedną karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;
b) w punkcie 3.
- uchyla rozstrzygnięcia dotyczące czynów zart. 279 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw.art. 11 § 2 k.k.popełnionych na szkodę pokrzywdzonychP. S.iT. K.,
- uchyla rozstrzygnięcie o karze i za ciąg przypisanych 2 czynów zart. 279 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw.art. 11 § 2 k.k.na mocyart. 279 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 3 k.k.iart. 91 § 1 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.skazujeK. S. (1)na jedną karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 20 (dwudziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;
c) w punkcie 8.
- opisany w nim ciąg przestępstw zart. 279 § 1 k.k.uzupełnia o tak samo kwalifikowane czyny polegające na tym, że:
w nocy z 24 na 25 października 2010 roku wG.przyulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu zK. S. (1), po uprzednim odgięciu drzwi i wybiciu w nich szyby samochodu osobowego markiV. (...)onr. rej. (...), dostał się do jego wnętrza i zabrał w celu przywłaszczenia prostownik o wartości 50,00 złotych, powodując jednocześnie uszkodzenia samochodu o wartości 260,00 złotych na szkodęP. S.,
w nocy z 25 na 26 października 2010 roku wG.przyulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu zK. S. (1), po uprzednim przecięciu przewodów paliwowych samochodu osobowegoF. (...)onr. rej. (...), zabrał w celu przywłaszczenia benzynę o wartości 37,00 złotych, powodując jednocześnie uszkodzenia samochodu o wartości 300,00 złotych na szkodęT. K.,
- uchyla rozstrzygnięcie o karze i za ciąg przypisanych 22 czynów na mocyart. 279 § 1 k.k.przy zast.art. 91 § 1 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.wymierza oskarżonemuD. K. (1)jedną karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;
c) w punkcie 10.
- uchyla rozstrzygnięcia dotyczące czynów zart. 279 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw.art. 11 § 2 k.k.popełnionych na szkodę pokrzywdzonychP. S.iT. K.,
- uchyla rozstrzygnięcie o karze i za ciąg przypisanych 2 czynów zart. 279 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw.art. 11 § 2 k.k.na mocyart. 279 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 3 k.k.iart. 91 § 1 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.skazujeD. K. (1)na jedną karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 20 (dwudziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;
d) wpunkcie 18. uchyla zawarte w nim rozstrzygnięcie i na zasadzieart. 91 § 2 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.łączy wymierzone oskarżonemuK. S. (1)powyżej oraz w punktach 2, 4 i 5 zaskarżonego wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz kary grzywny i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wymiar jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;
e) w punkcie 19. ustala, że zawarte w nim rozstrzygnięcie odnosi się do kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoK. S. (1)niniejszym wyrokiem,
f) wpunkcie 20. uchyla zawarte w nim rozstrzygnięcie na zasadzieart. 91 § 2 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.łączy wymierzone oskarżonemuD. K. (1)powyżej i w punktach 9 i 11 zaskarżonego wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz kary grzywny i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wymiar jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;
g) w punkcie 21. ustala, że zawarte w nim rozstrzygnięcie odnosi się do kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoD. K. (1)niniejszym wyrokiem,
4. w pozostałym zakresie utrzymuje wyrok w mocy;
5. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. S. (2)kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony z urzędu oskarżonegoK. S. (1)w postępowaniu odwoławczym;
6. zasądza na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 526,60 zł (pięćset dwadzieścia sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) od oskarżonegoK. S. (1)i w kwocie 10 (dziesięciu) złotych od oskarżonegoD. K. (1)oraz obciąża oskarżonych opłatami za obie instancje w kwotach 500 (pięćset) złotych od oskarżonegoK. S. (1)i 400 (czterysta) złotych od oskarżonegoD. K. (1).
Sygn. akt VI Ka 995/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2014 roku w sprawie o sygnaturze akt III K 1088/11
Sąd Rejonowy w Gliwicach

1
oskarżonegoK. S. (1)uznał za winnego popełnienia 21 czynów wyczerpujących znamiona przestępstw zart. 279 § 1 k.k.przy czym przyjął, że oskarżony czyny te popełnił w krótkich odstępach czasu, w sposób podobny, działając w warunkach ciągu przestępstw – i za to na zasadzieart. 279 § 1 k.k.przy zast.art. 91 § 1 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.skazał go na jedną karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

2
oskarżonegoK. S. (1)uznał za winnego popełnienia 4 czynów wyczerpujących znamiona przestępstw zart. 288 § 1 k.k.przy czym przyjął, że oskarżony czyny te popełnił w krótkich odstępach czasu, w sposób podobny, działając w warunkach ciągu przestępstw – i za to na zasadzieart. 288 § 1 k.k.przy zast.art. 91 § 1 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.skazał go na jedną karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

3
oskarżonegoK. S. (1)uznał za winnego popełnienia 4 czynów wyczerpujących znamiona przestępstw zart. 279 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.przy czym przyjął, że oskarżony czyny te popełnił w krótkich odstępach czasu, w sposób podobny, działając w warunkach ciągu przestępstw – i za to na zasadzieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.przy zast.art. 91 § 1 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.skazał go na jedną karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

4
oskarżonegoK. S. (1)uznał za winnego tego, że w nieustalonym dniu w grudniu 2010 roku wG., działając wspólnie i w porozumieniu zP. K., usunął znaki identyfikacyjne w postaci numeru VIN w samochodzie osobowym markiH. (...)onr rej. (...), po czym w jego miejsce wstawił nowy element zawierający numer VIN innego pojazdu, to jest winnego popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 306 k.k.– i za to na zasadzieart. 306 k.k.skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

5
oskarżonegoK. S. (1)uznał za winnego tego, że w dniu 28 listopada 2010 roku wG., działając wspólnie i w porozumieniu zP. K.iD. K. (1), zażądał odA. P. (1)korzyści majątkowej w wysokości 800,00 złotych w zamian za zwrot nesesera z dokumentami bezprawnie zabranego z samochodu osobowego markiH. (...)onr rej. (...), to jest winnego popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 286 § 2 k.k.– i za to na zasadzieart. 286 § 1 i 2 k.k.skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

6
oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia 20 czynów wyczerpujących znamiona przestępstw zart. 279 § 1 k.k.przy czym przyjął, że oskarżony czyny te popełnił w krótkich odstępach czasu, w sposób podobny, działając w warunkach ciągu przestępstw – i za to na zasadzieart. 279 § 1 k.k.przy zast.art. 91 § 1 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.skazał go na jedną karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;

7
oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia 4 czynów wyczerpujących znamiona przestępstw zart. 288 § 1 k.k.przy czym przyjął, że oskarżony czyny te popełnił w krótkich odstępach czasu, w sposób podobny, działając w warunkach ciągu przestępstw – i za to na zasadzieart. 288 § 1 k.k.przy zast.art. 91 § 1 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.skazał go na jedną karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

8
oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego popełnienia 4 czynów wyczerpujących znamiona przestępstw zart. 279 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.przy czym przyjął, że oskarżony czyny te popełnił w krótkich odstępach czasu, w sposób podobny, działając w warunkach ciągu przestępstw – i za to na zasadzieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.przy zast.art. 91 § 1 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.skazał go na jedną karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;

9
oskarżonegoD. K. (1)uznał za winnego tego, że w dniu 28 listopada 2010 roku wG., działając wspólnie i w porozumieniu zP. K.iK. S. (1), zażądał odA. P. (1)korzyści majątkowej w wysokości 800,00 złotych w zamian za zwrot nesesera z dokumentami bezprawnie zabranego z samochodu osobowego markiH. (...)onr. rej. (...), to jest winnego popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 286 § 2 k.k.– i za to na zasadzieart. 286 § 1 i 2 k.k.skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;

10
na zasadzieart. 91 § 2 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.połączył wymierzone oskarżonemuK. S. (1)kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz kary grzywny i wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wymiar jednej stawki na kwotę 20 złotych;

11
na zasadzieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuK. S. (1)na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 02 grudnia 2010r. do dnia 02 maja 2011r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

12
na zasadzieart. 91 § 2 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.połączył wymierzone oskarżonemuD. K. (1)kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz kary grzywny i wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wymiar jednej stawki na kwotę 10 złotych;

13
na zasadzieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuD. K. (1)na poczet orzeczonej wobec niego w punkcie 20 wyroku kary łącznej pozbawienia wolności okres zatrzymania w dniu 03 grudnia 2010r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

14
na zasadzieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonychK. S. (1)iD. K. (1)obowiązek solidarnego naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych:

-D. B.kwoty 1.000 złotych;
-A. P. (2)kwoty 420 złotych;
-K. W.kwoty 580 złotych;
-K. D.kwoty 600 złotych;
-T. K.kwoty 200 złotych;
-H. B.kwoty 1.500 złotych;
-D. R.kwoty 750 złotych;
-M. K.kwoty 540 złotych;
-P. S.kwoty 260 złotych;
-A. W.kwoty 200 złotych;
-W. K.kwoty 160 złotych;
-S. A.kwoty 300 złotych;
-D. S.kwoty 260 złotych;
-R. K.kwoty 400 złotych;
-G. M.kwoty 1.700 złotych;

15
na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonegoK. S. (1)na rzecz Skarbu Państwa częściowe wydatki w kwocie 273,14 złotych oraz zwolnił go od uiszczenia opłaty;

16
na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonegoD. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa wydatki w kwocie 107 złotych oraz zwolnił go od uiszczenia opłaty.

Apelacje od wyroku wywiedli obrońcy oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoK. S. (1)zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i zarzucił orzeczeniu
1. rażącą niewspółmierność kary poprzez orzeczenie kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, podczas gdy stopień zawinienia, a także zachowanie oskarżonego i jego warunki osobiste dawały podstawę do wymierzenia kary z zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary zart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 k.k.;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia o karze i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż nie należy zastosować wobec oskarżonego instytucji warunkowego zawieszenia kary, wobec niewystępowania u oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej, podczas gdy właściwa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – poddana wyważonej i obiektywnej ocenie – prowadzić musi do wniosku, iż okoliczności łagodzące przeważają nad okolicznościami obciążającymi oskarżonego i zachodzi wobec niego pozytywna prognoza kryminologiczna.
Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonegoK. S. (1)wniósł o zmianę wyroku poprzez złagodzenie kary pozbawienia wolności i wymierzenie jej przy zastosowaniuart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 k.k.w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Obrońca oskarżonegoD. K. (1)zaskarżył wyrok w całości i zarzucił orzeczeniu:
1. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na wydane rozstrzygnięcie, polegający na przyjęciu, iż oskarżonyD. K. (1)działał w ramach ciągu przestępstw, podczas gdy z góry powzięty zamiar, krótkie odstępy czasu wskazywały na czyn ciągły;
2. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonegoD. K. (1)poprzez wymierzenie kary bez jej warunkowego zawieszenia, wynikającą z nieuwzględnienia przez sąd przy ustaleniu wobec oskarżonego wymiaru kary, indywidualnych okoliczności wpływających na złagodzenie jego odpowiedzialności, takich jak przyznanie się do winy od samego początku już w postępowaniu przygotowawczym oraz ujawnienie kolejnych zdarzeń oraz wyrażenie skruchy i chęci naprawienia szkody, co spowodowało naruszenie zasad indywidualizacji odpowiedzialności karnej i indywidualizacji kar i środków karnych, które na gruncie prawa karnego mają priorytetowe znaczenie, tym bardziej że taka sama kara łączna w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności orzeczona została wobecK. S. (1), którego sąd określił jako kluczową osobę w procederze, a który początkowo nie przyznawał się do winy.
W oparciu o tak postawione zarzuty obrońca oskarżonegoD. K. (1)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie oskarżonemu kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 3 lata oraz kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wymiar stawki na 10 złotych, a nadto o zmianę orzeczenia obowiązku naprawienia szkody orzeczonego solidarnie na orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w częściach równych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zarzuty stawiane w obu apelacjach uznać należy za bezzasadne, jednakże z przyczyn nie podniesionych w środkach odwoławczych konieczne stało się uchylenie wyroku w części dotyczącej przypisanych obu oskarżonym dwóch zachowań, wyczerpujących znamiona wykroczeń, których karalność uległa przedawnieniu. Sąd Rejonowy przypisując oskarżonym zachowania polegające na tym, że:
- w nocy z 24 na 25 października 2010 roku wG.przyulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim odgięciu drzwi i wybiciu w nich szyby samochodu osobowego markiV. (...)onr. rej. (...), dostał się do jego wnętrza i zabrał w celu przywłaszczenia prostownik o wartości 50,00 złotych, powodując jednocześnie uszkodzenia samochodu o wartości 260,00 złotych na szkodęP. S.,
- w nocy z 25 na 26 października 2010 roku wG.przyulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu po uprzednim przecięciu przewodów paliwowych samochodu osobowegoF. (...)onr. rej. (...), zabrał w celu przywłaszczenia benzynę o wartości 37,00 złotych, powodując jednocześnie uszkodzenia samochodu o wartości 300,00 złotych na szkodęT. K.,
oba te zachowania zakwalifikował jako przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.powołując się na regulacjęart. 11 § 2 k.k.Tymczasem wartość mienia, która uległa zniszczeniu wskutek działania oskarżonych w obu przypadkach nie przekroczyła ¼ minimalnego wynagrodzenia w chwili orzekania tj. ¼ wynagrodzenia , które zgodnie zart. 47 § 9k.w. ustalane jest corocznie na podstawieustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę(Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314) i w roku 2014 wynosiło 1680 złotych (Dz.U.2013.1074 ) a począwszy od 1 stycznia 2015 roku wynosi 1750 złotych (Dz.U.2014.1220 ) Tym samym brak było podstaw do kwalifikowania czynów oskarżonych jako wyczerpujących m. in. znamiona przestępstwa zart. 288 § 1 k.k., gdyż w zakresie zniszczenia mienia czyny te wyczerpywały znamiona wykroczeń z art. 124 § 1 k.w. Zaistniały zbieg przepisów ustawy rozstrzygnięty winien być więc nie na gruncieart. 11 § 2 k.k., lecz w oparciu o regulacjęart. 10 § 1k.w. zgodnie z którą jeżeli czyn będący wykroczeniem wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa, orzeka się za przestępstwo i za wykroczenie. Stosując tę regulację dojść należało z kolei do wniosku, iż przeszkodą dla orzekania w przedmiocie odpowiedzialności oskarżonych za wykroczenie jest negatywna przesłanka procesowa w postaci przedawnienia karalności wykroczeń, które zgodnie zart. 45 § 1k.w. nastąpiło z upływem dwóch lat od popełnienia czynów. Konsekwencją ziszczenia się negatywnej przesłanki procesowej musiało stać się uchylenie zaskarżonego wyroku w omówionym zakresie i umorzenie w tej części postępowania.
Wskutek zmiany oceny prawnej czynów popełnionych przez obu oskarżonych na szkodęP. S.iT. K., które winny zostać zakwalifikowane jako przestępstwa zart. 279 § 1 k.k., niezbędną zmianą było uznanie ich jako popełnionych w krótkich odstępach czasu i w podobny sposób w ramach przypisanych obu oskarżonym ciągów przestępstw zart. 279 § 1 k.k., czego konsekwencją musiało stać się uchylenie orzeczenia Sądu Rejonowego o karze za ciągi tych przestępstw i wymierzenie na nowo w oparciu oart. 91 § 1 k.k.kar za przypisany oskarżonemuK. S. (1)ciąg 23 przestępstw zaś oskarżonemuD. K. (2)ciąg 22 przestępstw zart. 279 § 1 k.k.
Uchyleniu musiały ulec również rozstrzygnięcia o karach wymierzonych obu oskarżonym za przypisane ciągi przestępstw zart. 279 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., na które to ciągi aktualnie składają się jedynie 2 przestępstwa wyczerpujące znamiona czynów opisanych w powołanych przepisach.
Sąd Odwoławczy nie podzielił zarzutu obrońcy oskarżonegoD. K. (1)dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie przyjęcia, iż oskarżonyD. K. (1)działał w ramach ciągu przestępstw, podczas gdy z góry powzięty zamiar, krótkie odstępy czasu wskazywały na czyn ciągły. Z góry powzięty zamiar popełnienia wielu czynów w rozumieniu ontologicznym, składających się na czyn ciągły w rozumieniuart. 12 k.k.jest okolicznością, która musi w sposób przekonujący wynikać z treści przeprowadzonych w sprawie dowodów. Zgodzić można się z wywodami obrońcy oskarżonego, że wszystkie czyny były popełnione w stosunkowo krótkich odstępach czasu, przeciwko temu samemu dobru chronionemu, a przeszkodą dla przyjęcia czynu ciągłego nie są różne miejsca zachowań, jak też brak precyzyjnego zamiaru sprawcy co do przedmiotów, jakie chce skraść. Nie jest jednak tak, aby fakt popełnienia w krótkich odstępach czasowych podobnych czynów godzących w to samo dobro, automatycznie i w sposób oczywisty prowadził do uznania tych czynów jako popełnionych ze z góry powziętym zamiarem. Należy przy tym podkreślić, że owego zamiaru nie można utożsamiać z jakąś bliżej nieokreśloną generalną akceptacją możliwości popełnienia w przyszłości czynów zabronionych, czy też wykorzystywania tej samej, powtarzającej się sposobności popełniania takich czynów. "Z góry powzięty zamiar" w rozumieniuart. 12 k.k.musi być interpretowany w świetleart. 9 § 1 k.k., co oznacza, że sprawca musi sobie uświadamiać w sposób konkretny owe przyszłe zachowania, które mają stanowić czyn ciągły, przynajmniej w tych ich elementach, które mają znaczenia dla przyjęcia realizacji znamion danego typu czynu zabronionego.
Depozycje zawarte w wyjaśnieniach samegoD. K. (1), jak też oskarżonegoK. S. (1)w żadnym razie nie świadczą o przyjęciu przez nich nawet dorozumianego zamiaru popełnienia bliżej nie określonej liczby kradzieży z włamaniem do samochodów. Co więcejD. K. (1)wskazał, że przestępstw tych dokonywał razem zK. S. (1)zazwyczaj gdy byli pod wpływem alkoholu, co świadczy raczej o tym, że zamiar popełnienia przestępstwa odnawiał się w ich przypadku w związku z działaniem alkoholu.
Sąd Odwoławczy wymierzając na nowo kary za ciągi przestępstw zart. 279 § 1 k.k.oraz przestępstw zart. 279 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.kierował się koniecznością odzwierciedlenia w tych karach wysokiego stopnia winy obu oskarżonych, stopnia społecznej szkodliwości przypisanych czynów wyznaczonego wartością przedmiotów, które zostały skradzione oraz wartością wyrządzonych szkód, jak i sposobem działania oskarżonych. Ostateczne przyznania się oskarżonych do winy w zakresie większości zarzutów uznane zostało za okoliczność łagodzącą wymiar kary. Wymierzone kary w oparciu oart. 91 § 1 k.k.uwzględniać musiały również liczbę przypisanych przestępstw składających się na poszczególne ciągi i łączną wartość szkód wyrządzonych przestępstwami. Wymiar kary uwzględnia również jako okoliczność obciążającą karalność obu oskarżonych, przy czym okoliczność ta w większym stopniu niż karanego jednokrotnieK. S. (1)obciążaD. K. (1)jako osobę karaną trzykrotnie za popełnienie przestępstw, w tym raz wyrokiem, który zapadł przed popełnieniem przez niego przestępstw przypisanych w sprawie niniejszej, a więc karanego uprzednio.
Wymierzając obu oskarżonym na nowo kary łączne pozbawienia wolności oraz grzywny Sąd Odwoławczy związany był zakazemreformationis in peiuswynikającym z treściart. 434 § 1 k.p.k., który wobec niezaskarżenia wyrok na niekorzyść oskarżonych, obligował sąd II instancji do przyjęcia zasady pełnej absorpcji jako wyznacznika wymiaru kary łącznej i orzeczenia kar łącznych w wysokości najsurowszej kary orzeczonej za zbiegające się ciągi przestępstw i przestępstwa, a więc w wysokości 2 lat pozbawienia wolności i grzywny 50 stawek dziennych przy ustaleniu wobec oskarżonych różnych wysokości stawek dziennych adekwatnych do możliwości zarobkowych i sytuacji rodzinnej każdego z oskarżonych.
Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw dla uwzględnienia obu apelacji w zakresie stawianych w nich zarzutów rażącej surowości orzeczonych kar pozbawienia wolności o charakterze bezwzględnym. Problem nie sprowadza się w tym zakresie do istnienia, czy też nie, podstaw dla postawienia pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec każdego z oskarżonych, ale do niemożności zaakceptowania kary o charakterze wolnościowym z uwagi na stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych obu oskarżonym. Zgodnie z treściąart. 69 § 1 k.k.podstawy do pozytywnej prognozy kryminologicznej otwierają przed sądem dopiero możliwość podjęcia decyzji o warunkowym zawieszeniu wykonania kary. Wynika to jednoznacznie z treści przepisu, który wskazuje, że sądmoże(podkreślenie SO) warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat, kary ograniczenia wolności lub grzywny orzeczonej jako kara samoistna, jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary. W konkretnej sytuacji, a taka ma miejsce właśnie w przypadku obu oskarżonych, przeszkodą dla zastosowania środka probacyjnego może być wynikający z treściart. 53 § 1 k.k.obowiązek odzwierciedlenia w wymiarze kary stopnia społecznej szkodliwości czynów. Innymi słowy rozpatrzenie warunków decyzji o zastosowaniu środka probacyjnego, określonych wart. 69 § 1in finek.k.i w§ 2 art. 69 k.k.nie aktualizuje się, jeżeli sąd uzna, że powody wskazane wart. 53 § 1 i 2 k.k.przemawiają za orzeczeniem kary w bezwzględnym wymiarze (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2006 r., V KK 174/06, LEX nr 188375)
Sąd Odwoławczy nie znalazł również podstaw dla uwzględnienie wniosku obrońcy oskarżonegoD. K. (1)o zmianę orzeczenia obowiązku naprawienia szkody orzeczonego solidarnie na orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w częściach równych. W wypadku nałożenia obowiązku naprawienia szkody w stosunku do dwóch oskarżonych należy uwzględnić, że popełnienie przestępstwa w formie współsprawstwa zasadniczo zobowiązuje do określenia zakresu obowiązku jej naprawienia. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że powinno to nastąpić w postaci solidarnego zobowiązania współsprawców do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody, choć akceptowane są również orzeczenie środka karnego przewidzianego wart. 46 § 1 k.k., np. w częściach równych lub pro rata parte. W niniejszej sprawie konieczność ochrony interesu osób pokrzywdzonych i brak istotnej dysproporcji pomiędzy rolą obu oskarżonych w popełnieniu przypisanych im przestępstw, nakazuje zaakceptować nałożenie na obu oskarżonych tego obowiązku w postaci zobowiązania solidarnego.
Z wyżej wskazanych przyczyn Sąd Odwoławczy orzekł jak w sentencji, utrzymując wyrok w mocy w pozostałym zakresie wobec niestwierdzenia innych uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.
Orzekając o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze w oparciu o przepisart. 627 k.p.k.mający zastosowanie zgodnie zart. 634 k.p.k.także w postępowaniu odwoławczym Sąd obciążył obu oskarżonych wydatkami postępowania na które złożyły się w przypadku obu oskarżonych – ryczałt za doręczenie wezwań i zawiadomień w wysokości 20 złotych obciążający oskarżonych po połowie, oraz wynagrodzenie obrońcy z urzędu reprezentującego w postępowaniu odwoławczym oskarżonegoK. S. (1), obciążający wyłącznie tego oskarżonego.
Zgodnie zart. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnychz uwagi na nieuwzględnienie apelacji wniesionych na korzyść oskarżonych, zwróconych przeciwko rozstrzygnięciu o karze zasadniczej, wymierzono oskarżonym za postępowanie odwoławcze opłaty w wysokości należnej za pierwszą instancję, a te winny wynieść w przypadku oskarżonegoK. S. (1)500 złotych (300 złotych z karę pozbawienia wolności do 2 lat i 200 złotych stanowiące 20% grzywny wymierzonej w oparciu oart. 33 § 2 k.k.) a w przypadkuD. K. (1)400 złotych (300 złotych z karę pozbawienia wolności do 2 lat i 100 złotych stanowiące 20% grzywny wymierzonej w oparciu oart. 33 § 2 k.k.)