Sąd Apelacyjnyw Warszawie
VI Wydział Cywilny
Sygnatura akt: VI ACa 766/14
Data wyroku: 2015-03-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia SA– Urszula Wiercińska, SA– Jacek Sadomski, Jolanta Pyźlak
Słowa kluczowe: Energetyczne Prawo
Podstawa prawna: art. 33 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych

Sygn. akt  VI ACa 766/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 marca 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SA– Urszula Wiercińska
Sędzia SA– Jacek Sadomski
Sędzia SO (del. )  – Jolanta Pyźlak (spr.)
Protokolant: – sekr. sąd. Beata Pelikańska
po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwaF. K.
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o nałożenie kary pieniężnej
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt XVII AmE 164/11

I
oddala apelację;

II
zasądza odF. K.na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 270zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt VI ACa 766/14

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 4 lipca 2011 r., nr(...), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy -F. K.prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwąPRODUKCJA (...)z siedzibą wG., Prezes Urzędu Regulacji Energetyki orzekł, że przedsiębiorca ten naruszyłart. 30 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłychw ten sposób, iż nie złożył w terminie sprawozdania o którym mowa wart. 30 ust. 2 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłychza III kwartał 2010 r. Za wyżej opisane działanie Prezes URE wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 5 000 zł.
Od powyższej decyzji powód -F. K.prowadzący działalność gospodarczą pod nazwąPRODUKCJA (...)z siedzibą wG., wniósł odwołanie do Sądu, zarzucając zaskarżonej decyzji wymierzenie nadmiernej wysokości kary za drobne uchybienie, nie powodujące żadnej straty dla Skarbu Państwa, spowodowane brakiem doświadczenia i mylącą wykładnią pojęć - wytwórca i producent użytych wustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. W uzasadnieniu odwołania, powód potwierdził niezłożenie w terminie sprawozdania za trzeci kwartał 2010 r., wskazując na wadliwe rozumienie terminów producent i wytwórca oraz niejednoznaczną treścią przepisówustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r., o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. Powód podniósł również, że przeprowadził jedną produkcję estrów, których sprzedaż nie pokrywał kosztów zakupu surowców.
W odpowiedzi na odwołanie Prezes URE wniósł o oddalenie odwołania i podtrzymał w całości stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014r. w sprawie XVII AmE 164/11 Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i konsumentów oddalił odwołanie. Swoje rozstrzygnięcie Sąd opał na następujących ustaleniach faktycznych:
Decyzją z dnia 26 lutego 2010 r. Nr(...), Prezes URE udzielił Przedsiębiorcy -F. K.prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwąPRODUKCJA (...)z siedzibą wG., koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych na okres od dnia 5 marca 2010 r. do 31 grudnia 2025 r. W pkt 1 koncesji określony został przedmiot i zakres działalności, którą jest „wykonywana przez Koncesjonariusza zawodowo, we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły, zarobkowa działalność gospodarcza polegająca na wytwarzaniu estru stanowiącego samoistne paliwo ( ... ) ". Zgodnie z pkt 2.4.4.koncesji koncesjonariusz był obowiązany przekazywać Prezesowi URE sprawozdania, o których mowa w ustawie o biopaliwach. Z powyższego wynika, że powód posiadał status producenta w rozumieniuart. 2 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, w związku z czym obowiązany był do składania sprawozdań, zawierających pełen zakres informacji, o których mowa w art. 30 ust 2 ustawy. Decyzją z dnia 22 listopada 2010 r. Nr(...), Prezes URE cofnął koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych z dnia 26 lutego 2010 r. Nr(...), udzieloną przedsiębiorcy. W dniu 11 stycznia 2011 r. do Urzędu Regulacji Energetyki wpłynęło sprawozdanie przedsiębiorcy za III kwartał 2010 r. Pismem z dnia 22 lutego 2011 r. Prezes URE zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku niezłożeniem w terminie sprawozdania kwartalnego, o którym mowa wart. 30 ust. 2 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłychza III kwartał 2010 roku oraz wezwał do złożenia wyjaśnień w tym zakresie. W piśmie z dnia 2 marca 2011 r. przedsiębiorca potwierdził, że przedmiotowe sprawozdanie kwartalne za III kwartał 2010 r. zostało złożone 5 stycznia 2011 r., razem ze sprawozdaniem za IV kwartał 2010 r. Przedsiębiorca wyjaśnił również, że w związku z cofnięciem mu koncesji oraz brakiem obrotów paliwem nie był świadomy, że ciąży na nim obowiązek składania zerowych sprawozdań(...)Pismem z dnia 14 maja 2011 r. Prezes URE zawiadomił przedsiębiorcę o zakończeniu postępowania dowodowego oraz możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W dniu 16 maja 2011r. przedsiębiorca zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym, oraz wyjaśnił, że nie posiadał dokumentów o których mowa wart. 30 ust 1 i 2 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, ponieważ nie wytwarzał biokomponentów i biopaliw ani nie posiadał też surowców do ich produkcji i wytworzenia, na dowód czego załączył kserokopie książki przychodów i rozchodów za sporny okres. Decyzją z dnia 4 lipca 2011r. Prezes URE wymierzył powodowiF. K.karę pieniężną w wysokości 5000 zł.
W tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdził, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że w niniejszej sprawie bezsporna jest okoliczność uchybienia przez powoda terminowi do złożenia sprawozdania kwartalnego, o którym mowa wart. 30 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych(Dz. U. z 2006 r. Nr 169, poz. 1199 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu, producenci są obowiązani do przekazywania, w terminie do 45 dni po zakończeniu kwartału, Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, sprawozdań kwartalnych sporządzonych na podstawie faktur VAT lub innych dokumentów zawierających informacje dotyczące:
1) ilości i rodzajów:
a) wytworzonych paliw ciekłych i biopaliw ciekłych,
b) wprowadzonych do obrotu paliw ciekłych, z określeniem zawartości biokomponentów w tych paliwach,
c) wprowadzonych do obrotu biopaliw ciekłych, z określeniem zawartości biokomponentów w tych biopaliwach,
d) biopaliw ciekłych przeznaczonych do zastosowania w wybranych flotach, o których mowa wustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw,
e) biopaliw ciekłych zużytych na potrzeby własne;
2) kosztów wytworzenia poszczególnych rodzajów paliw ciekłych i biopaliw ciekłych, z wyszczególnieniem zagregowanych kosztów:
a) zakupu biokomponentów,
b) zakupu surowców innych niż biokomponenty, użytych do wytworzenia poszczególnych rodzajów paliw ciekłych i biopaliw ciekłych,
c) przerobu surowców użytych do wytworzenia poszczególnych rodzajów paliw ciekłych i biopaliw ciekłych,
d) pozostałych."
Stosownie zaś do treściart. 2 ust 1 pkt 20 cytowanej ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, producentem jest przedsiębiorca w rozumieniuustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania, importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych i wprowadzania ich do obrotu lub też importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego biokomponentów. Z ustalonego powyżej stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że w okresie objętym obowiązkiem sprawozdawczym, tj. w III kwartale 2010r. powód posiadał koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych, udzieloną decyzją Prezesa URE z dnia 26 lutego 2010 r., w której określono że przedmiotem tej działalności jest „wykonywana przez Koncesjonariusza zawodowo, we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły, zarobkowa działalność gospodarcza polegająca na wytwarzaniu estru stanowiącego samoistne paliwo ( ... ) „.Powyższa koncesja została cofnięta decyzją z dnia 22 listopada 2010r. W omawianym okresie przedsiębiorca posiadał zatem status producenta w rozumieniuart. 2 ust 1 pkt 20 cytowanej ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, co skutkowało tym, że na podstawie art. 30 ust 2 ustawy był zobowiązany do złożenia sprawozdania kwartalnego za okres III kwartału 2010 r., w terminie do dnia 15 listopada 2010 r. Powód obowiązkowi temu nie uczynił zadość, albowiem przedmiotowe sprawozdanie złożył dopiero w dniu 11 stycznia 2011 r.
Zdaniem Sądu Okręgowego bez znaczenia dla powyższej oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego pozostają twierdzenia powoda o braku doświadczenia oraz mylącej jego zdaniem treści użytych w ustawie pojęć wytwórca i producent. W ocenie Sądu, powód jako koncesjonowany przedsiębiorca winien znać przepisy dotyczącej prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i wiedzieć jakie obowiązki ciążą na nim w związku z prowadzoną działalnością w tym przypadku w jakim terminie oraz w jaki sposób winno zostać złożone przedmiotowe sprawozdanie. Podnoszona przez powoda okoliczność, iż zaprzestał prowadzenia przedmiotowej działalności nie zwalnia go z obowiązku złożenia sprawozdania za właściwy okres sprawozdawczy, dopóki obowiązywała decyzja Prezesa o przyznaniu mu koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych. Słusznie bowiem podnosi pozwany, że w sytuacji, w której organ nie uzyskuje w terminie od przedsiębiorcy objętego obowiązkiem sprawozdawczym informacji wskazujących na fakt nieprowadzenia działalności gospodarczej w danym kwartale nie może przyjąć na zasadzie domniemania, iż brak aktywności sprawozdawczej po stronie powoda należy na zasadzie domniemania zakwalifikować jako niewykonywanie jakiejkolwiek działalności objętej koncesją. W zaistniałej sytuacji, kiedy przedsiębiorca nie wykonuje w okresie sprawozdawczym działalności polegającej na wytwarzaniu paliw ciekłych, powinien wywiązać się z obowiązku sprawozdawczego poprzez złożenie sprawozdania, w którym we właściwych polach zostanie wpisana wartość zerowa. Niezłożenie sprawozdania kwartalnego za III kwartał 2010 r., w terminie przewidzianym wart. 30 ust. 2 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, spowodowało brak wiedzy organu w przedmiocie rzeczywistych danych dotyczących działalności gospodarczej powoda, a w konsekwencji miało negatywny wpływ na właściwą realizację ciążącego na Prezesie URE obowiązku wynikającego zart. 30 ust 4ww. ustawy - sporządzenia zbiorczego raportu dotyczącego rynku biokomponentów, paliw ciekłych i biopaliw ciekłych.
Sąd Okręgowy wskazał, iż zgodnie z treściąart. 33 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, karze pieniężnej podlega ten, kto nie złożył w terminie sprawozdania kwartalnego, o którym mowa wart. 30 ust. 1 lub 2, lub podał w tym sprawozdaniu nieprawdziwe dane. Stosowanie do treści ust. 2 art. 33 cytowanej ustawy, wysokość kary pieniężnej wynosi 5 000 zł. Wobec powyższego, Prezes URE w okolicznościach niniejszej sprawy zobowiązany był do nałożenia na powoda jako producenta, który nie złożył w terminie przedmiotowego sprawozdania, kary pieniężnej w kwocie 5 000 zł. Zgodnie z treściąart. 33 ust. 1 pkt. 8 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. Z uwagi na fakt, iż powołana ustawa nie przyznaje Prezesowi URE prawa do ustalenia wysokości kary pieniężnej ani możliwości odstąpienia od jej wymierzenia, brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku powoda o jej uchylenie. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia odwołania, oddalił je na podstawieart. 47953§1 k.p.c.
Od powyższego wyroku apelację wniósł powód podnosząc następujące zarzuty:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1
art. 30 ust. 2w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 20 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłychw zw. zart. 4 ust. 1 i art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczejpoprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że po spełnia przesłanki do zakwalifikowania go jako producenta w rozumieniu przedmiotowej ustawy o biokomponentach i biopaliwach, co też w konsekwencji rodzić miało po jego stronie obowiązek składania kwartalnych sprawozdań, podczas gdy powód nie wykonywał działalności gospodarczej w rozumieustawy o swobodzie działalności gospodarczejtj. jego działalność w zakresie produkcji biopaliw nie miała charakteru trwałego i ciągłego; jednorazowa, próbna produkcja estru nie może bowiem uzasadniać nadania powodowi statusu przedsiębiorcy w tym zakresie;

2
art. 33 ust. 1 pkt 8 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłychpoprzez jego zastosowanie i uznanie, że pozwany słusznie nałożył na powoda karę za niezłożenie sprawozdania kwartalnego w terminie, podczas gdy kara ta została nałożona tylko i wyłącznie dlatego, iż pozwany błędnie zakwalifikował powoda jako przedsiębiorcę, który może być traktowany jako producent w świetle ustawy o biokomponentach i biopaliwach, skoro posiada koncesję na wytwarzanie estru stanowiącego samoistne paliwo,

3
art. 30 ust. 2w zw. zart. 30 ust. 4 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłychpoprzez przyjęcie, iż brak tzw. sprawozdań zerowych miałby mieć jakikolwiek wpływ na wypełnienie przez Prezesa URE spoczywającego na nim obowiązku określonego wart. 30 ust. 4wspomnianej ustawy;

II. naruszenie przepisów postępowania:

1
art. 233 § 1 k.p.c.poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i poczynienie błędów w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyrokowania, polegających na niewłaściwej ocenie zebranych w sprawie dowodów, które to naruszenie miało wpływ na treść orzeczenia wydanego w niniejszej sprawie, a to poprzez przyjęcie, że:

- jednorazowa, próbna produkcja estru (ponad 8 tysięcy litrów) stanowiła rzeczywisty dowód rozpoczęcia działalności gospodarczej przez powoda w tym zakresie,
- stwierdzenie, iż realnie w spornym okresie powód nie wykonywał działalności określonej w art. 2 ust. 1 pkt 20 ustawy o biokomponentach i biopaliwach jest niewystarczające dla przyjęcia, iż nie miał on statusu producenta w niniejszej sprawie,

2
art. 9 k.p.a.poprzez jego niezastosowanie i nieuznanie, iż pozwany jako organ administracyjny był zobowiązany do należytego i pełnego informowania powoda o ciążących na nim obowiązkach, w tym przede wszystkim do poinformowania powoda, iż zdaniem pozwanego winien on zostać zakwalifikowany z samego faktu posiadania koncesji jako producent, co wiązać się ma z koniecznością składania odpowiednich sprawozdań kwartalnych, a także poprzez niepoinformowanie powoda, iż pomimo złożenia wniosku o cofnięcie koncesji w dniu 20 września 2010r., w dalszym ciągu będzie on zobowiązany do składania przedmiotowych sprawozdań (nawet sprawozdań zerowych) do czasu definitywnej utraty statusu producenta.

W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o orzeczenie co do istoty spawy poprzez uchylenie decyzji z dnia 6 września 2011 r. nr(...), oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu za obie instancje według norm przepisanych.
Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja powoda jest bezzasadna. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne, jak i rozważania prawne dokonane przez Sąd Okręgowy.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszeniaart. 233§1 k.p.c.należy wskazać, iż podniesienie takiego zarzutu wymaga wykazania jakie dowody zostały ocenione przez Sąd wbrew zasadom wskazanym w tym przepisie. Samo stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżących odpowiada rzeczywistości, nie jest więc wystarczające. Konieczne jest bowiem wykazanie, że sąd w ocenie poszczególnych dowodów uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, gdyż tylko takie uchybienie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu. Apelacja nie precyzuje jakie dowody zostały ocenione wbrew treści ww. przepisu. Sąd pierwszej instancji nie kwestionował twierdzeń powoda, iż w spornym okresie nie wytwarzał biopaliw ciekłych, ale uznał, iż nadal miał on status producenta zobowiązujący go do składania sprawozdań. Jest to w istocie kwestia oceny prawnej.
Zgodnie zart. 2 pkt 20 ustawy z 25 sierpnia 2006r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych(obecnie tj. Dz. U. 2014 poz. 1643, z tym że w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), producentem jest przedsiębiorca w rozumieniuustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, wykonujący działalność gospodarczą w zakresie:
a)wytwarzania, magazynowania, importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych i wprowadzania ich do obrotu lub
b) importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego biokomponentów, a następnie ich wykorzystania do wytwarzania przez siebie paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych.
W świetleart. 4 ust 1. ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej(Dz. U. 2013 poz. 672) przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorca podejmuje działalność gospodarczą w dniu wpisu lub po wpisie do właściwej ewidencji, a wpis taki stwarza domniemanie, iż przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Powód posiada cały czas wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Gminy i MiastaG.pod numerem(...), działalność ta prowadzona jest pod nazwąProdukcja (...). Ww. przepisu nie stosuje się jednak w przypadku gdy ustawy uzależniają podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej od obowiązku uzyskania przez przedsiębiorcę koncesji albo zezwolenia, o którym mowa w art. 75. Zgodnie z art. 46 ww. ustawy wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji i obrotu paliwami i energią wymaga uzyskania koncesji. W niniejszej sprawie powód uzyskał koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych (estru stanowiącego samoistne paliwo) decyzją Prezesa Regulacji Energetyki z 26 lutego 2010r. na okres od 5 marca 2010r. do 31 grudnia 2025 roku. Zgodnie z pkt 2.4.3. tej decyzji koncesjonariusz zobowiązany jest zawiadomić Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o niepodjęciu działalności objętej koncesją, jeżeli nie podejmie jej w ciągu 6 miesięcy od dnia doręczenia koncesji: za datę podjęcia działalności uważa się datę faktycznego rozpoczęcia zarobkowego wytwarzania paliw ciekłych. Z pkt 2.4.4. decyzji wynika, iż koncesjonariusz został zobowiązany do przekazywania Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki sprawozdań, o których mowa wustawie z dnia 25 sierpnia 2006r.o biokomponentach i biopaliwach. W niniejszej sprawie powód podjął działalność wytwórczą w tym zakresie, o czym świadczy złożone przez niego sprawozdanie za II kwartał 2010r. Zgodnie z pkt 2.4.2 koncesjonariusz jest obowiązany do pisemnego poinformowania Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o zamiarze zaprzestania działalności koncesjonowanej nie później niż 3 miesiące przed przewidywaną datą zaprzestania działalności. Powód złożył taką informację w dniu 21 września 2010r., a zatem już w IV kwartale 2010r. i decyzją z 22 listopada 2010r. koncesja została cofnięta. Przed pismem z września 2010r. powód nie informował Prezesa o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej czy o zawieszeniu tej działalności. Formalnie zatem miał status przedsiębiorcy produkującego biopaliwa, ustalenia Sądu Okręgowego są w tym zakresie prawidłowe, natomiast okoliczność czy faktycznie wytwarzał w tym okresie biopaliwa jest kwestią w niniejszym postępowaniu wtórną. Udzielenie koncesji i rozpoczęcie produkcji biopaliw stwarza domniemanie, iż działalność ta jest wykonywana do czasu zawiadomienia o jej zaprzestaniu. W tym okresie producent musi zatem wykonywać nałożone na niego obowiązki wynikające z przepisów prawa i decyzji koncesyjnej. W zakresie prawa publicznego, w tym działalności koncesjonowanej, często istotny jest formalny status przedsiębiorcy, w tym przypadku - jako producenta biopaliw, a nie kwestia czy faktycznie w danym okresie to paliwo jest produkowane. Prezes URE musi mieć wyraźną informację, że dany producent zaprzestał prowadzenia działalności, a dopóki takiej informacji nie uzyska, nadal ma prawo egzekwować od niego obowiązki wynikające z ustawy. Powyższe wskazuje, iż w okresie jakiego dotyczy będąca przedmiotem niniejszego postępowania decyzja Prezesa Urzędu Energetyki, powód posiadał status koncesjonowanego przedsiębiorcy, który był zobowiązany do składania sprawozdań, o jakich mowa wart. 30 ust. 2 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. Podniesione w apelacji zarzuty naruszenia ww. przepisów są bezzasadne.
Zgodnie z art. 30 ust.2. w brzmieniu obowiązującym w 2010r. producenci byli obowiązani do przekazywania, w terminie do 45 dni po zakończeniu kwartału, Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, sprawozdań kwartalnych sporządzonych na podstawie faktur VAT lub innych dokumentów zawierających informacje dotyczące:
1)ilości i rodzajów:
a)wytworzonych paliw ciekłych i biopaliw ciekłych,
b)wprowadzonych do obrotu paliw ciekłych, z określeniem zawartości biokomponentów w tych paliwach,
c)wprowadzonych do obrotu biopaliw ciekłych, z określeniem zawartości biokomponentów w tych biopaliwach,
d)biopaliw ciekłych przeznaczonych do zastosowania w wybranych flotach, o których mowa wustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw,
e)biopaliw ciekłych zużytych na potrzeby własne;
2)kosztów wytworzenia poszczególnych rodzajów paliw ciekłych i biopaliw ciekłych, z wyszczególnieniem zagregowanych kosztów:
a)zakupu biokomponentów,
b)zakupu surowców innych niż biokomponenty, użytych do wytworzenia poszczególnych rodzajów paliw ciekłych i biopaliw ciekłych,
c)przerobu surowców użytych do wytworzenia poszczególnych rodzajów paliw ciekłych i biopaliw ciekłych,
d)pozostałych.
Celem nałożenia na producentów tego obowiązku było umożliwienie Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki złożenia zbiorczego raportu kwartalnego, dotyczącego rynku biokomponentów, paliw ciekłych i biopaliw ciekłych, o którym mowa w ust. 4 ww. przepisu. Raport ten zawierał wykaz producentów , do których powód również się zaliczał, oraz ogólną informację o ilości wytworzonych i wprowadzonych do obrotu biopaliw. Dla potrzeb tego wykazu istotne było przekazanie przez powoda wskazanych w tym przepisie informacji, niezależnie od tego czy dane tam zawarte byłyby zerowe, czy też nie. Jak wskazuje się w orzecznictwie, fakt, że strona przez pewien czas z przyczyn natury ekonomicznej, organizacyjnej czy technicznej nie prowadziła działalności gospodarczej nie zwalniał jej z obowiązków złożenia sprawozdania w ustawowym terminie (tak SA w Warszawie w wyroku z 8 czerwca 2009r. VI ACa 1398/08).
Zgodnie zart. 33 ust. 1 pkt 8 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłychw brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, karze pieniężnej podlega ten, kto nie złożył w terminie sprawozdania kwartalnego, o którym mowa w art. 30 ust. 2 ww. ustawy. Kara ta jest wymierzana na podstawieart. 33 ust. 9 pkt 3ww. ustawy, a jej wysokość jest stała. Nie ma w tej sytuacji zastosowania instytucja uznania administracyjnego. Sąd nie ma też możliwości miarkowania kary. Również w przypadku złożenia sprawozdania po terminie przepisy ustawy nie przewidują możliwości uchylenia nałożonej kary pieniężnej. Sąd Okręgowy prawidłowo zastosował powyższy przepis i dokonał jego prawidłowej wykładni.
Ustawa o biokomponentach i biopaliwach ciekłychwdrażała postanowienia obecnie nieobowiązującej już dyrektywy 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub paliw odnawialnych (Dz. U. UE 2003.123. 42). Zgodnie zart. 3tej dyrektywy na poszczególne państwa członkowskie został nałożony obowiązek dopilnowania, by minimalna proporcja biopaliw i innych paliw odnawialnych znalazła się na rynkach i w tym celu zostały zobowiązane do składania sprawozdań, o jakich mowa w art. 4 tej ustawy. Zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U.UE.L.2009.140.16) dane uzyskiwane od przedsiębiorców są niezbędne w celu wyliczenia udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii czy obliczania wpływu biopaliw na emisję gazów cieplarnianych. Każde państwo członkowskie jest zobowiązane do składania Komisji sprawozdań dotyczących postępu w promowaniu i wykorzystaniu energii ze źródeł odnawialnych. Aby Polska mogła wykonać nałożone na nią obowiązki, producenci muszą składać sprawozdania w terminach ustalonych w ustawie. Nałożone wustawie o biokomponentach i biopaliwach ciekłychna przedsiębiorców obowiązki zostały obwarowane systemem kar pieniężnych mających na celu wyegzekwowanie m.in. terminowego składania sprawozdań. Nie można zatem uznać, aby przepisy te były sprzeczne z ww. dyrektywami, skoro służą realizacji celów wskazanych w tych dyrektywach. Zdaniem Sądu Apelacyjnego przepisy ww. ustawy nie budzą wątpliwości co do zgodności z prawem wspólnotowym.
W postępowaniu przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów przepisyk.p.a.nie mają zastosowania, stąd też Sąd Okręgowy nie mógł naruszyć przepisów procesowych w postaciart. 9 k.p.a.Odnosząc natomiast ten zarzut do postępowania w przedmiocie udzielenia koncesji należy zwrócić uwagę na fakt, iż w decyzji o udzieleniu koncesji przedsiębiorca został poinformowany o obowiązku przekazywania Prezesowi URE sprawozdań, o których mowa wustawie o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. Obowiązki te wynikają wprost z ustawy, a jeżeli powód miał wątpliwości w tym zakresie, mógł zwrócić się o dodatkowe informacje. Jako profesjonalista zobowiązany jest do należytej staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności (art. 355 k.c.).
Mając na uwadze powyższe, na podstawieart. 385 k.p.c.Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.