Sąd Okręgowy w Szczecinie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1603/15
Data wyroku: 2015-12-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ryszard Małachowski
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw

Sygn. aktIV Ka 1603/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 grudnia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: SSO Ryszard Małachowski
Protokolant: Kamila Michalak
po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r.
sprawyM. K.
obwinionego z art. 86 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie
z dnia 28 sierpnia 2015 r. sygn. akt VII W 2644/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. W.kwotę 516,60 (pięciuset szesnastu i 60/100) złotych, w tym 96,60 (dziewięćdziesięciu sześciu i 60/100) złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej obwinionemu z urzędu przed Sądem Okręgowym jako drugą instancją,

III
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądoweza postępowanie odwoławcze, w tym 30 (trzydzieści) złotych opłaty.

SSO Ryszard Małachowski
Sygn. akt IV Ka 1603 / 15

UZASADNIENIE
M. K.został obwiniony o to, że w dniu 19 kwietnia 2014r., około godziny 12:25, wS., naul. (...), na drodze publicznej, kierując samochodem markiR. (...)onr rej. (...)podczas wykonywania manewru omijania nie zachował szczególnej ostrożności i uszkodził zaparkowany prostopadle do krawędzi jezdni samochód osobowy markiK. (...)onr rej. (...), czym spowodował zagrożenie w ruchu drogowym, to jest o czyn z art. 86 § 1 kw.
Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2015r., sygn. akt VII W 2644 / 14, uznał obwinionegoM. K.za winnego popełniania zarzucanego mu czynu z tą zmianą, iż zwrot „manewru omijania” zamienił na zwrot „manewru parkowania”, to jest czynu z art. 86 § 1 kw i za to wykroczenie, na podstawie art. 86 § 1 kw, wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 złotych.
Na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpw,art. 118 § 1 kpworazart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychoraz§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniazasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w tym:

a
zryczałtowane wydatki w kwocie 100 złotych,

b
opłata w kwocie 30 złotych,

c
koszty opinii biegłego z dziedziny ruchu drogowego w kwocie 780 złotych,

d
koszty badania i opinii biegłego psychiatry w kwocie 189 złotych

Na podstawie przepisu§ 14 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduzasądził na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokataK. W.kwotę 221,40 złotych z tytułu udzielonej obwinionemu pomocy prawnej, która to pomoc nie została opłacona.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego zaskarżając wyrok w całości na korzyśćM. K.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia poprzez naruszenie:

1
art. 5 § 2 kpkw zw. zart. 8 kpw, wyrażającą się w rozstrzygnięciu na niekorzyść obwinionego wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym, dotyczących tego, czy jeden z ujawnionych na samochodzie markiR. (...)śladów powstał w wyniku kontaktu z pojazdemK. (...), co doprowadziło do wyciągnięcia nieprawidłowych wniosków w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego tj. nieuzasadnionego przyjęcia, iż otwarte lewe drzwi samochodu obwinionego otarły się o prawy tylny błotnik auta pokrzywdzonego;

2
art. 7 kpkw zw. zart. 8 kpw, wyrażającą się w dokonaniu oceny dowodów w postaci: zeznańJ. M., opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych i dowodów z dokumentów, protokołu oględzin rzeczyR. (...)oraz protokołu oględzin rzeczyK. (...), bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i w konsekwencji wyciągnięcie nieprawidłowych wniosków w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego tj. nieuzasadnionego przyjęcia, iż otwarte lewe drzwi samochodu obwinionego otarły się o prawy tylny błotnik auta pokrzywdzonego;

3
art. 201 kpkw zw. zart. 42 § 1 kpw, wyrażające się w oddaleniu wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych, pomimo iż opinia biegłego mgr inż.L. C.była niepełna i niejasna, co doprowadziło do wyciągnięcia nieprawidłowych wniosków w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego tj. nieuzasadnionego przyjęcia, iż otwarte lewe drzwi samochodu obwinionego otarły się o prawy tylny błotnik auta pokrzywdzonego;

4
art. 410 kpkw zw. zart 82 § 1 kpw, wyrażające się w nieuzasadnionej odmowie dania wiary i pominięciu przy rozstrzyganiu sprawy części zeznań świadkówŁ. K.,E. K., a także wyjaśnień obwinionegoM. K., w sytuacji gdy organy prowadzące postępowanie karne winny opierać się na całokształcie okoliczności ujawnionych na rozprawie, a nadto uwzględniać także dowody świadczące na korzyść obwinionego, co doprowadziło do wyciągnięcia nieprawidłowych wniosków w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego tj. nieuzasadnionego przyjęcia, iż otwarte lewe drzwi samochodu obwinionego otarły się o prawy tylny błotnik auta pokrzywdzonego.

Mając na uwadze powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu oraz o przyznanie obrońcy kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcyM. K.okazała się bezzasadna.
W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy zebrał kompletny materiał dowodowy dający podstawę do poczynienia trafnych ustaleń faktycznych oraz do wydania prawidłowego orzeczenia. Sąd I instancji zgromadził bowiem dostępne dokumenty i przesłuchał świadków mających wiedzę na temat zdarzenia, a także dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych. Tak zgromadzone dowody poddał wnikliwej, szczegółowej ocenie, której w żaden sposób nie można uznać za dowolną.
Tymczasem apelujący dowodząc dowolności dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zeznań świadkówE. K.iŁ. K.wskazał, że Sąd I instancji niezasadnie odmówił wiarygodności zeznaniom tych świadków twierdząc, że stanowią one jedynie próbę ochronyM. K.przed poniesieniem przez niego odpowiedzialności za zarzucony mu czyn zabroniony. Stwierdzić jednak należy, że Sądmeriticzęściowo uznał zeznania powyższych świadków za zgodne z prawdą, a to w zakresie w jakim obydwoje zeznali, że obwiniony wjeżdżając na miejsce parkingowe, w połowie jego długości, zatrzymał się, by z auta wyszły siedzące z tyłu kobiety, jednak ruszył autem zanimE. K.zamknęła drzwi; co więcej, Sąd Rejonowy dał wiarę także tym twierdzeniom syna obwinionego, w których świadek ten wskazał, że obwiniony ruszył do przodu, gdyE. K.jedną nogą była jeszcze w aucie. Jedynie w pozostałym zakresie, to jest co do tego, że otwarte lewe tylne drzwi samochodu obwinionego nie otarły się o prawy tylny błotnik auta pokrzywdzonego, Sąd I instancji uznał zeznaniaE. K.iŁ. K.za niezgodne z prawdą i stanowiące wyłącznie próbę ochrony obwinionego przed poniesieniem odpowiedzialności za jego czyn. Twierdzenia powyższych świadków, podobnie jak wyjaśnieniaM. K., we wskazanym zakresie, okazały się bowiem sprzeczne nie tylko ze spójnymi i konsekwentnymi zeznaniami pokrzywdzonegoJ. M., ale także z protokołem oględzin obydwu pojazdów sporządzonym przez przybyłego na miejsce zdarzenia funkcjonariusza Policji, a także z opinią biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych, z których to dowodów wynika, że auto kierowane przez obwinionego miało kontakt z zaparkowanym przez pokrzywdzonego pojazdem, a uszkodzenia pojazduK. (...), znajdujące się na tylnym prawym błotniku, powstały w wyniku zarysowania tylnymi lewymi drzwiami przez samochód kierowany przezM. K..
Z opinii biegłego, który dokonał badania obydwu pojazdów uczestniczących w przedmiotowym zdarzeniu, wynika, że na tylnych lewych drzwiach pojazduR. (...)widoczne jest krawędziowe zdarcie lakieru na wysokości od 0,75 m do 0,85 m; biegły wskazał przy tym, że uszkodzenia te powstały przy uderzaniu otwieranych drzwi o przeszkody oraz, że przeszczepienia lakieru o różnych kolorach wskazują, że uszkodzenia te powstawały w różnych okolicznościach. Jednocześnie jednak stwierdził, że na wysokości 0,78 m widoczne jest uszkodzenie, które mogło powstać podczas przedmiotowego zdarzenia. Mając zatem na uwadze powyższe, a także okoliczność, iż badanie pojazduK. (...)wykazało liniowe uszkodzenia lakieru wierzchniego na długości 0, 20 m i wysokości 0,78 m, przy czym rysa tworzona była - zdaniem biegłego - od tyłu do przodu pojazduK., prawidłowo biegły stwierdził, że charakter rysy na pojeździe pokrzywdzonego, jej kierunek tworzenia oraz odległość od podłoża, korelująca wysokościowo z rysą na błotniku drzwi tylnych lewych pojazduR. (...), wskazuje, że ujawnione uszkodzenie mogło powstać w okolicznościach podawanych przezJ. M.w wyniku zdarzeniu z dnia 19 kwietnia 2014r.
Wskazać przy tym należy, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - w miejscu zaparkowania pojazdów przez obwinionego i pokrzywdzonego nie występowała różnica poziomów nawierzchni, bowiem miejsca parkingowe znajdujące się naul. (...), wS., nie są zlokalizowane częściowo na chodniku a częściowo na jezdni – na co wskazuje obrońca obwinionego - lecz są to wydzielone, w całości znajdujące się na jezdni, miejsca parkingowe.
Odnosząc się do zarzutów związanych z ocena opinii biegłego, to przede wszystkim zaznaczyć trzeba, że zadaniem biegłego w niniejszej sprawie było udzielenie odpowiedzi na pytanie Sądu Rejonowego „ czy wskazywane przez pokrzywdzonego na jego pojeździe uszkodzenie mogło powstać w okolicznościach przez niego podawanych w dniu zdarzenia, to jest 19 kwietnia 2014r. ”. Biegły udzielił odpowiedzi na takie pytanie Sądu, a stanowisko swoje uzasadnił w sposób przekonujący; zawarte bowiem w opinii wnioski są logiczne i nie wykazują błędów w poprawnym rozumowaniu.
Podkreślić także należy, że do oceny czy obwiniony spowodował zagrożenie w ruchu drogowym jest Sąd orzekający, a nie biegły. Biegły może dokonać jedynie stosownych pomiarów, oględzin, rekonstrukcji zdarzenia, jednakże to do Sądumeritinależy ocena takiej opinii i wskazanie, w oparciu o kompleksową ocenę wszystkich zgromadzonych dowodów, czy obwiniony popełnił zarzucane mu wykroczenie.
Wbrew zatem twierdzeniom apelującego, Sąd Rejonowy słusznie uznał treść opinii biegłego za jasną, pełną i niesprzeczną. Wskazać zaś należy, że jeżeli dowód z opinii jest przekonujący i zrozumiały dla sądu, który to obiektywnie i trafnie uzasadnił, to fakt, że dowód ten nie jest przekonujący lub zrozumiały dla strony procesowej, nie może stworzyć podstawy do stosowania przepisuart. 201 kpk. Zasadnie zatem w niniejszej sprawie Sąd I instancji oddalił wniosek dowodowy złożony przez obrońcę obwinionego o wezwanie biegłego na rozprawę celem uzupełnienia sporządzonej przez niego opinii uznając, że zmierza on w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania. Wobec powyższego, brak było podstaw do zasadnego twierdzenia o dopuszczeniu się przez Sąd Rejonowy obrazyart. 201 kpkw zw. zart. 42 § 1 kpw.
Reasumując, stwierdzić należy, że ocena wartości zgromadzonych dowodów została dokonana przez Sąd I instancji wszechstronnie, we wzajemnym ich kontekście oraz zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym (art. 7 kpkw zw. zart. 8 kpw). Sądmeritinie dopuścił się także naruszeniaart. 5 § 2 kpkw zw. zart. 8 kpw. Wynikająca z zasady domniemania niewinności zasadain dubio pro reoma zastosowanie tylko wtedy, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów, pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przekonująco wykazał, jakie konkretnie powody doprowadziły go do uznania, iżM. K.należy uznać za winnego popełnienia przypisanego mu wykroczenia. Apelacja nie wykazała natomiast skutecznie, aby rozumowanie Sądu Rejonowego przy ocenie dowodów było wadliwe lub nielogiczne. Skoro zaś ocena dowodów jest trafna, a Sąd I instancji wyciągnął z niej właściwe wnioski to i nie sposób kwestionować ustaleń faktycznych wynikających z poprawnej oceny dowodów. Tym samym, stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy dysponując kompletnym i prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym, dokonał na jego podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych uznającM. K.za winnego popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Wątpliwości Sądu Okręgowego nie budzi także ocena prawna zachowania oskarżonego, jako że znajduje ona umocowanie w obowiązujących przepisach prawa.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia apelacji, a także mając na uwadze, że orzeczenie o karze nie razi nadmierną surowością, okazuje się wyważone i adekwatne do stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości przypisanego obwinionemu czynu, respektujące także pozostałe dyrektywy sądowego wymiaru kary, stosownie do treściart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.
O zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz obrońcyK. W.kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionemu w postępowaniu odwoławczym Sąd Okręgowy orzekł na podstawie§ 14 ust. 2 pkt 4 i § 2 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 461 ze zm. ).
W przedmiocie kosztów sądowych rozstrzygnięto w oparciu o przepisyart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw, a opłatę wymierzono na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych( t. j. Dz. U., nr 49 z 1983r., poz. 223 ze zm. ), nie znajdując podstaw do zwolnienia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa tych należności.

SSO Ryszard Małachowski