Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 71/15
Data wyroku: 2015-03-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Włodzimierz Hilla
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437§1 k.p.k.

Sygn. akt.IV Ka 71/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 marca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla
Protokolant sekr. sądowy Anna Jagieło-Pick
przy udziale ------
po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 roku
sprawyA. Ś., c.R.iI.ur. (...)wG.
obwinionej z art. 51 § 1 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela posiłkowegoR. S.
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 20 października 2014 roku sygn. akt XIV W 3481/14
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, wymierza oskarżycielowi posiłkowemu 60 (sześćdziesiąt) złotych opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami postępowania odwoławczego.
IV Ka 71/15

UZASADNIENIE
Przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie stanowiła apelacja osobista oskarżyciela posiłkowego –R. S.od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 20 października 2014 r. (sygn. akt XIV W 3481/14) uniewinniającegoA. Ś.od zarzucanego jej czynu z art. 51 § 1 k.w.
Powyższą apelację należało uznać za bezzasadną, wobec czego zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy.
Sąd pierwszej instancji w sposób w pełninależyty, kompletnyiwyczerpujący(w zakresie, w jakim było to konieczne i w jakim dysponował możliwą do zrealizowania inicjatywą dowodową) przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, po czym poczynił jak najbardziejtrafne ustaleniafaktyczne skutkujące uniewinnieniem obwinionej, po przeprowadzeniu kompleksowej, wnikliwej i gruntownej analizy i oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Sąd orzekającyw swoim kompletnym, logicznym i w pełni przekonującym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, na jakich dowodach oparł dokonane ustalenia i z jakich powodów nie uznał dowodów przeciwnych. Z treści uzasadnienia, zatem w sposób jednoznaczny, jasny i zrozumiały wynikadlaczego zapadł taki właśnie wyrok, a przedstawiona ocena dowodów, jak wspomniano, w żaden sposób nie wykracza poza granice ich swobodnej oceny, uwzględnia wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, jak najbardziej uprawnienie korzystając z ochrony przewidzianej właśnie treścią przepisuart. 7 k.p.k.
Sąd odwoławczy w powyższym zakresie z tą argumentacją, jaka została tamże przywołana, w pełni się utożsamia i się do niej odwołuje, nie dostrzegając zatem konieczności ponownego szczegółowego jej przytaczania.
Niniejsza apelacja, z uwagi na to, że nie pochodziła od podmiotu fachowego, spowodowała poddanie zaskarżonego wyrokukompleksowejanalizie i ocenie, z punktu widzenia wszystkich potencjalnych podstaw odwoławczych. W konsekwencji uznać należało, że ów środek odwoławczy jawi się jako tyleż lakoniczny, co nietrafny i niemerytoryczny wobec ustaleń sądu orzekającego, treści zapadłego rozstrzygnięcia, jak i argumentacji przywołanej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Odnosząc się do jedynego zarzutu, jaki apelujący podniósł w swym środku odwoławczym, stwierdzić należy, że analiza akt sprawy podpowiada, że oskarżycielowi posiłkowemu w sposób oczywistyznany był termin rozprawy, na której przeprowadzono całe postępowanie dowodowe (k. 90-99).
Wymieniony bowiemosobiście odbierał i kwitowałodbiór korespondencji kierowanej do jego ojca –K. S., będącego świadkiem w tejże sprawie, gdzie już tylko z samej informacji zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynikało, żeidzie o wezwanie na rozprawę, która odbędzie się20 października 2014 r. o godzinie 9:oo w sali 223(k. 86).
Tożsame informacjezawierała także treść z.p.o. związana z przesłaniem oskarżycielowi posiłkowemu żądanych przez niego (i w pełni przezeń opłaconych) całych akt postępowania, pośród których znajdowało się m.in.zarządzenieprzewodniczącej wydziału o skierowaniu „jego” sprawy na rozprawęna tenże właśnie termin(k. 70).
Korespondencja ta zawierała sygnaturę akt sprawy:XIV W 3481/14,która to sygnatura akt dot. „jego” sprawy była mu w sposób oczywisty znakomicie znana, jako że wcześniej prowadził z sądem, pod tą właśnie sygnaturą,obszerną korespondencję, poczynając od odebrania przesłanego mu zapadłego pierwotnie wyroku nakazowego (k. 55), poprzez złożenie sprzeciwu (k. 56-59), złożenie wniosku o wydanie kserokopii dokumentów z akt sprawy (k. 72), czy wreszcie dokonanie stosownych, związanych z tym opłat i przesłanie stosownych dokumentów (k. 75, 77).
Wreszcie, na rozprawę tęstawił sięw charakterze świadkaK. S., składając obszerne zeznania (k. 92-94) i – w świetle elementarnych wskazań doświadczenia życiowego - nie sposób jest przyjąć, by stało się to bez wiedzy obwinionego.
W tych okolicznościachniepodobna jestR. S.uprawnienie i skutecznie wywodzić, iżby nie był mu znany termin tejże rozprawy (a tylko i wyłącznie wówczas zarzut taki jawiłby się jako zasadny), a w konsekwencji, by został z tego powodu realnie i rzeczywiście pozbawiony prawa do realizacji swych uprawnień procesowych.
Niezależnie zaś od tego, należy w pełni odwołać się do argumentacji sądu orzekającego, w której w sposób tyleż uprawniony co całkowicie zasadny, a przy tym klarowny i przejrzysty wywiedziono, że w działaniu obwinionej nie sposób było dopatrzyć się wypełnienia przez nią ustawowych znamion przewidzianych w dyspozycji przepisu art. 51 § 1 k.w.
Pozostaje jedynie powtórzyć za Sądem Rejonowym, że dyspozycją cyt. przepisu ustawy penalizuje się tylko i wyłącznie tego rodzaju zachowania (krzyk, hałas, alarm itp.), które charakteryzować można jakowybryk, zakłócający sposób, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołującyzgorszenie w miejscu publicznym. Mowa jest zatem otego rodzaju zachowaniach człowieka, któreodbiegają od przyjętych norm postępowanialudzi w określonej sytuacji. Mogą to więc być formy innych nietypowych zachowań, które w danej sytuacjiwywołują u odbiorców negatywną ocenę(por. T. Bojarski [w:] Kodeks wykroczeń. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 123). W judykaturze „wybryk” w rozumieniu tegoż przepisu ustawy, definiuje się jakozachowanie się, jakiego wśród konkretnych okoliczności czasu, miejsca i otoczenia, ze względu na przyjęte zwyczajowo normy ludzkiego współżycia nie należało się spodziewać, które zatem wywołujepowszechnie negatywneoceny społeczne i uczucia odrazy, gniewu, oburzenia.Wybryk charakteryzuje więc ostra sprzeczność z powszechnie akceptowanymi normami zachowania się”(vide wyrok SN z 2 grudnia 1992 r., III KRN 189/92, LEX nr 162227).
Nie trzeba dodawać i szerzej argumentować, że w ustalonych w sprawie realiach i okolicznościach, o tego rodzaju działaniu ze strony obwinionej oczywistamowy być nie może, niezależnie od tego, na ile subiektywnie pokrzywdzony tego rodzaju konsekwencje wykonywania przez córkę obwinionej obowiązkowych ćwiczeń na pianinie odczuwał. Abstrahując już od tego, że jakikolwiek z pozostałych sąsiadów obwinionej nie potwierdził swoich, tego rodzaju, subiektywnych odczuć z tym związanych, co w realiach niniejszej sprawy także ma zgoła irrelewantne znaczenie.
Od strony podmiotowej, ustawa wymagaumyślnościdziałania po stronie sprawcy, które to działanie – jak wspomniano – winno znamionować„wybryk”we wspomnianym wyżej rozumieniu i znaczeniu. Zachowanie się obwinionej wybrykiem w rozumieniu ustawyw sposób oczywisty nie jest, a i niepodobna doszukać się w nim tak pojmowanej umyślności.
W konsekwencji, ze wszystkich tych powodów, jakie zaprezentowano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jak i tych przywołanych powyżej, zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy.
O kosztach sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym orzeczono po myśliart. 636 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w., a takżeart. 13 ust. 2 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity – Dz. U. Nr 49/83, poz. 223 ze zm.).