Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: X U 640/14
Data wyroku: 2015-02-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Bonczar
Słowa kluczowe: Niepełnosprawność
Podstawa prawna: art. 4 ustawy z 27.08.1997 r.

Sygn. akt: XU-640/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 lutego 2015r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu
w składzie:
Przewodniczący: SSR Barbara Bonczar
Protokolant:  Grażyna Mazurkiewicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym w dniu 12 lutego 2015r. we Wrocławiu
sprawy z odwołaniaM. R.
od orzeczeniaW. Z. d. S. O. o. N.w województwie(...)
z dnia 17 maja 2014r. znak:(...)
w sprawieM. R.
przeciwkoW. Z. d. S. O. o. N.w województwie(...)
oustalenie stopnia niepełnosprawności
oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

    Wnioskodawczyni,M. R.
, wniosła odwołanie od orzeczeniaW. Z. d. S. O. o. N.w Województwie Dolnośląskim weW.z dnia 23 września 2014 r., znak(...), utrzymującej w mocy orzeczenie organu I instancji w którym stwierdzono, że stopień naruszenia sprawności organizmu nie daje podstaw do ustalenia u wnioskodawczyni umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
W uzasadnieniu odwołania, wnioskodawczyni podniosła, iż zostały u niej sklasyfikowane liczne jednostki chorobowe: upośledzenie narządu ruchu, choroby neurologiczne, choroby układu moczo-płciowego, choroby układu pokarmowego z którymi wiążą się częste wizyty u lekarzy i rehabilitacja. Wnioskodawczyni wskazała, iż jedyną możliwością przemieszczania się jest samochód osobowy i wskazała że dużym ułatwieniem dla jej osoby byłoby posiadanie karty parkingowej. Jednocześnie wnioskodawczyni zaznaczyła, iż choroby jakimi jest obarczony nie rokują poprawy i przysparzają ból (k. 3-4)
W odpowiedzi na odwołanie,
    organW. Z. d. S. O. o. N.w Województwie Dolnośląskim weW.
, wniósł o jego oddalenie, z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.
W uzasadnieniu swojego stanowiska organ rentowy stwierdził, że werdykt organu I instancji jest zgodny z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa, wobec tego podtrzymał dotychczasowe rozstrzygnięcie odnoszące się do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Stopień sprawności organizmu wnioskodawczyni w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie daje podstaw do zaliczenia do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
W myśl definicji ustawowej dla ustalenia niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym niezbędne jest stwierdzenie u danej osoby naruszenia sprawności organizmu oraz 1) niezdolności do pracy lub zdolności do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej, albo 2) konieczności czasowej lub częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.
Biorąc pod uwagę dokumentację medyczną sprawy oraz ustalenia będące wynikiem bezpośredniego badania, wymogi ustawowe nie zostały spełnione (k. 5).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Orzeczeniem z dnia 03 kwietnia 2014 r.,P. Z. d. O. o. N.weW., wnioskodawczyni została zaliczona do osób lekkiego stopnia niepełnosprawności (I) z symbolem niepełnosprawności 10-N (II), orzeczenie zostało wydane do 30 kwietnia 2017 r. (III), niepełnosprawności istnieje od lutego 2000 r. (IV), natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od grudnia 2007 r. (V).
W dniu 23 kwietnia 2014 r. wnioskodawczyni złożyła odwołanie od orzeczenia organu I instancji.
Po rozpatrzeniu odwołania,W. Z. d. O. o. N.w Województwie Dolnośląskim weW., orzeczeniem z dnia 17 maja 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji.
Dowód:
dokumentacja w aktach WZON -plik w aktach sprawy.
Biegli sądowi z zakresu ortopedii i neurologii rozpoznali u wnioskodawczyni zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa lędźwiowego, szyjnego i piersiowego bez istotnego upośledzenia funkcji. Nawracający zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowego i szyjnego. Stan po leczeniu operacyjnym przepukliny jądra miażdżystego odcinka lędźwiowego z nawrotem wypukliną i niewielkim zespołem korzeniowym lewostronnym. Nieznaczny niedowład nerwu łokciowego prawego, bez istotnego upośledzenia sprawności ręki prawej. Refleks żołądkowy-przełykowy.
Na podstanie dokonanej analizy dokumentacji zawartej w aktach sprawy, biegli wydali opinię, iż stan zdrowia wnioskodawczyni nie uzasadnia stwierdzenia, że może ona być zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
Dowód:
opinia biegłych sądowych z dnia 08.12.2014 r. k. 9-10.
Wnioskodawczyni złożyła zastrzeżenie do opinii, w których podniosła długotrwały, nie mijający i nie okresowy charakter dolegliwości który spełnia przesłanki do zakwalifikowania jej osoby do umiarkowanego stopnia niepełnsprawności.

W oparciu o powyższe ustalenia faktyczne, Sąd zważył co następuje:

Odwołanie jako bezzasadne, nie zasługiwało na uwzględnienie.
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sprawie, a w szczególności z akt(...)i znajdującej się tam dokumentacji medycznej oraz z opinii biegłych sądowych, Sąd Rejonowy nie znalazł podstawy do zmiany zaskarżonego orzeczenia.
Zaskarżonym orzeczeniemW. Z. d. S. O. o. N.w Województwie Dolnośląskim weW.z dnia 17 maja 2014 r. (znak(...)), zostało utrzymane w mocy orzeczenie organu I instancji zaliczające wnioskodawczynie do lekkiego stopnia niepełnosprawności.
Zgodnieart. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych(tj. Dz. U. z 2010 r., nr 214, poz. 1407 ze zm.), do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej lub częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.
Natomiast w myśl z ust. 3 w/w artykułu, do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaka wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.
Stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego. Pełne wyjaśnienie spornych okoliczności wymagało bowiem wiadomości specjalnych, jakimi Sąd nie dysponował.
Biegli sądowi z zakresu ortopedii i neurologii rozpoznali u wnioskodawczyni zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa lędźwiowego, szyjnego i piersiowego bez istotnego upośledzenia funkcji. Nawracający zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowego i szyjnego. Stan po leczeniu operacyjnym przepukliny jądra miażdżystego odcinka lędźwiowego z nawrotem wypukliną i niewielkim zespołem korzeniowym lewostronnym. Nieznaczny niedowład nerwu łokciowego prawego, bez istotnego upośledzenia sprawności ręki prawej. Refleks żołądkowy-przełykowy.
W opinii biegłych sądowych wszystkich specjalności, brak jest podstaw do zaliczenia wnioskodawczyni do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Jak wskazali biegli sądowi w uzasadnieniu swojej opinii wnioskodawczyni jest osobą o dość dobrej ogólnej sprawności układu ruchu. Zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa, mają mierny stopień zaawansowania w badaniach obrazowych, nie przekładają się na istotne ubytki funkcji narządu osiowego czy stawów obwodowych. Sprawność kończyn górnych jest dobra pomimo cech niedowładu nerwu łokciowego prawego. Nasilenie objawów korzeniowych z odcinka lędźwiowego stosunkowo niewielkie. Sprawność oddechowo- krążeniowa jest dobra, a przebyte złamania i leczenie operacyjne nie powodują obecnie istotnych następstw funkcjonalnych narządu ruchu. Stan czynnościowy organizmu powoduje zakwalifikowanie jej do lekkiego stopnia niepełnosprawności.
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd dał wiarę przedstawionym w sprawie dowodom z dokumentacji leczniczej ubezpieczonego przedłożonej przez organ rentowy, jako że żadna ze stron w toku postępowania nie podważyła skutecznie ich autentyczności i wiarygodności.
Ponadto, Sąd uznał za wiarygodną opinię sporządzoną w toku niniejszego postępowania przez biegłych sądowych. W ocenie Sądu, wydana w sprawie opinia biegłych sądowych jest rzetelna, oparta na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy i Sąd w pełni podzielił dokonane w nich ustalenia, iżM. R.jest niepełnosprawna w stopniu lekkim, zatem orzeczenie organu rentowego było zasadne.
Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do zanegowania takiego stanowiska biegłych. Tym bardziej, że wydana opinia przez biegłych sądowych zawiera pełne i jasne uzasadnienie, uwzględniające rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia i stopień ich nasilenia po przeprowadzonym leczeniu. Biegli sądowi obowiązani są zaś orzekać zgodnie z wiedzą medyczną, posiadanymi kwalifikacjami i obowiązującymi przepisami. Zatem ich pole orzekania nie jest ograniczone żadnymi dodatkowymi kryteriami, poza obowiązującymi przepisami. Dlatego zdaniem Sądu, sporządzonej przez biegłych opinii, nie można odmówić rzetelności i fachowości co do medycznej oceny stanu zdrowia wnioskodawcy, w odniesieniu do obowiązujących przepisów. Tym bardziej, że są to specjaliści z dużym doświadczeniem medycznym i stażem orzeczniczym. Wydający w sprawie opinię biegły sądowy jest lekarzem niezależnym od stron i nie ma żadnego powodu, aby orzekać na korzyść którejkolwiek ze stron. Zgodnie zart. 282 § 2 k.p.c.w związku zart. 283 § 2 k.p.c.biegły sądowy wydający opinię w niniejszej sprawie złożył przed objęciem funkcji przysięgę, którą jest związany. Sąd nie znalazł podstaw do zanegowania bezstronności biegłego, jak i jego rzetelności przy wydaniu opinii. Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniuart. 233 § 1 k.p.c.– na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków.
Warto tutaj przytoczyć pogląd Sądu Najwyższego, który pomimo upływu czasu nie stracił na swojej aktualności. Mianowicie, Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r.(I PR 148/90, OSP 1991/11/300)stwierdził, iż„Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”.
Również złożone przez wnioskodawczynię zastrzeżenia stanowiły jedynie polemikę nie popartą żadnymi dowodami z opinią biegłych sądowych.
Zgodnie zart. 286 k.p.c.Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych, tym bardziej, gdy strony nie zgłosiły do nich żadnych zastrzeżeń.
Sąd, w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. Z tego też względu zastosowanieart. 286 k.p.c.pozostawione jest uznaniu sądu, co jednak w niniejszej sprawie – zważywszy na powyższe okoliczności – nie dało podstaw do jego zastosowania.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy przepisuart. 47714§ 1 k.p.c.oddalił odwołanie wnioskodawczyni, nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia.