Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 243/15
Data wyroku: 2015-06-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosław Wiśniewski, Jarosław Sobierajski, Rafał Sadowski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 § 1 kk

Sygn. akt – IX Ka 243/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11. czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu w składzie:
Przewodniczący – S.S.O. Jarosław Sobierajski
Sędziowie: S.S.O. Mirosław Wiśniewski
S.S.O. Rafał Sadowski (spr.)
Protokolant – st. sekr. sąd. Katarzyna Kotarska
przy udziale Prokuratora Prok. Okręgowej w Toruniu Marzenny Mikołajczak

po rozpoznaniu w dniu 11. czerwca 2015 r.
sprawyW. G.– oskarżonego zart. 177§1 kk;
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela posiłkowego –W. R.,
od wyroku Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 26. lutego 2015 r.,sygn. akt II K 932/12,

I
uznając apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok w całości utrzymuje w mocy;

II
zwalnia oskarżyciela posiłkowego z obowiązku poniesienia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, a wydatkami tego postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 243/15

UZASADNIENIE
W. G.został oskarżony o to, że:
w dniu 23 stycznia 2012r. o godz. 19:20 wW., województwo(...), na wysokościposesji numer (...)umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiT. (...)onr rej. (...)na odcinku drogi objętej ograniczeniem prędkości do 40 km/h jechał z prędkością nie mniejszą niż 65 km/h nie zachowując szczególnej ostrożności w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza spowodowanej intensywnymi opadami deszczu i śniegu nie dostosował jednocześnie prędkości do warunków drogowych, w wyniku czego niedostatecznie mógł obserwować i przez to nie widział idącego jezdnią w kierunku przeciwnym do swojego kierunku ruchu uczestnika ruchuP. R.i przez co nie podjął działań w postaci hamowania lub ominięcia jej, co spowodowało, iż potrącił ją, w wyniku czego doznała ona obrażeń ciała w postaci: stłuczenia głowy ze stłuczeniem i obrzękiem mózgu, złamanie twarzoczaszki, rany tłuczonej prawego łuku brwiowego, krwiaka podczepcowego, z czego stłuczenie głowy ze stłuczeniem i obrzękiem mózgu, złamanie twarzoczaszki naruszyło czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, czym przyczynił się do spowodowania wypadku,
tj. o czyn zart. 177 § 1 kk
Sąd Rejonowy w Grudziądzu wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. (sygn. akt II K 932/12):

I
Stwierdzając, że oskarżonyW. G.w dniu 23 stycznia 2012r. o godz. 19:20 wW., województwo(...), na wysokościposesji numer (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiT. (...)onr rej. (...), nie zachowując szczególnej ostrożności w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza spowodowanej intensywnymi opadami deszczu i śniegu niedostatecznie obserwował drogę i przez to nie widział idącego jezdnią w kierunku przeciwnym do swojego kierunku ruchu uczestnika ruchuP. R.i przez co nie podjął działań w postaci hamowania lub ominięcia jej, co spowodowało, iż potrącił ją, w wyniku czego doznała ona obrażeń ciała w postaci: stłuczenia głowy ze stłuczeniem i obrzękiem mózgu, złamanie twarzoczaszki, rany tłuczonej prawego łuku brwiowego, krwiaka podczepcowego, z czego stłuczenie głowy ze stłuczeniem i obrzękiem mózgu, złamanie twarzoczaszki naruszyło czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, czym przyczynił się do spowodowania wypadku, to jest dopuścił się występku zart. 177 § 1 kk, na podstawieart. 66 § 1 kkiart. 67 § 1 kk,warunkowo umorzyłpostępowanie karne wobec oskarżonego na okres 2 (dwóch) lat od uprawomocnienia się wyroku,

II
na mocyart. 67 § 3 kkorzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonejP. R.w kwocie 1000 zł (jeden tysiąc złotych),

III
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem opłaty oraz obciążył go częściowo wydatkami postępowania w kwocie 1000 zł (jeden tysiąc złotych).

Od powyższego wyrokuapelację wniósł oskarżyciel posiłkowy zaskarżając uzasadnienie powyższego wyrokuwe wskazanych fragmentach, wnosząc o uchylenie zaskarżonych części uzasadnienia, w szczególności tych wskazujących, iż toP. R.jest sprawczynią wypadku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Sąd Okręgowy uznał apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok w całości utrzymując w mocy.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż apelacja oskarżyciela posiłkowego nie dotyczyła w rzeczywistości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a była ona skierowana co do winy oskarżonego, w związku z czym uważa się ją za zwróconą przeciwko całości wyroku. Ponadto, podniesione w niej zarzuty błędnych ustaleń faktycznych bezpośrednio dotyczyły nie tylko uzasadnienia, ale również ustaleń faktycznych zawartych w części dyspozytywnej wyroku.
W ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy nie popełnił żadnych błędów ustalając stan faktyczny na podstawie zebranego materiału dowodowego w tej sprawie w ujawniony w uzasadnieniu skarżonego wyroku sposób. W tym przypadku należy mieć na względzie, iż wszelkie wątpliwości sąd jest zobowiązany rozstrzygać na korzyść oskarżonego, działając zgodnie z zasadąin dubio pro reo. Zasada ta, wyrażona wart. 5 § 2 kpkma zastosowanie tylko wtedy, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów, pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności. W takiej sytuacji wątpliwości nieusunięte w postępowaniu dowodowym rozstrzyga się na korzyść oskarżonego, wybierając wersję, która dla oskarżonego jest najkorzystniejsza. Warto również mieć na uwadze treść zasady domniemania niewinności, z której wynika że materialny ciężar dowodu winy spoczywa na oskarżycielu i na podstawie tego co udowodni ustala się stopień winy oskarżonego.
A więc, w przypadku rozbieżności w opinii biegłych dotyczących zarówno ustalenia wysokości prędkości samochodu w momencie zdarzenia oraz miejsca, w którym znajdowała sięP. R.w chwili uderzenia, należało zinterpretować korzystnie dla oskarżonego. Sąd I instancji miał to na względzie, co potwierdził w pisemnych motywach skarżonego wyroku: „Reasumując, Sąd kierując się opiniami biegłych i zasadą zart. 5 § 2 kpkuznał, iż oskarżony jechał z prędkością dopuszczalną administracyjnie, a więc nie większą niż 40 km/h” podając dodatkowo argumenty przemawiające za tym że ustalone na podstawie tego domniemania okoliczności, najprawdopodobniej były zgodne z tym co się faktycznie wydarzyło.
Przytoczony w uzasadnieniu apelacji argument skarżącego, iż „T.jest autem, które ma dobre osiągi, nawet kiedy jest leciwa” albo „Auto oskarżonego miało ważny przegląd techniczny, a więc było sprawne i nie można twierdzić, że nie było zdolne do osiągnięcia szybkości większej niż 40 km/h” nie przesądza o udowodnieniu tezy, iż oskarżony jechał z wyższą prędkością, niż określił to w uzasadnieniu Sądmeriti, bowiem w istocie sąd nie twierdził, że auto oskarżonego nie było zdolne do szybszej jazdy, lecz uznał, że w zaistniałych warunkach drogowych, mało prawdopodobnym jest, by oskarżony wszedł w tak ostry zakręt z większą prędkością.
Twierdzenie Sądu I instancji, iż to pokrzywdzona nie ustąpiła pierwszeństwa i nie zeszła z drogi, mimo nadjeżdżającego z naprzeciwka pojazdu, jest również wywiedzione prawidłowo. Skarżący nie udowodnił twierdzenia przeciwnego, podając sprzeczne argumenty w apelacji, że z jednej strony „granica między jezdnią, a poboczem była niewidoczna i trudno byłoby wymagać, aby pieszy trzymał się pobocza, którego jakość jest co najmniej kiepska”, z drugiej strony podając: „SR nie zwrócił uwagi, że między trawą a asfaltem jest pas piachu. Po tym piachu z powodzeniem mogła iśćP.(patrz fotografie)”. Dowiedziono jednak, że świadekP. Ż.– koleżanka pokrzywdzonej, z którąP. R.wracała do domu w dniu zdarzenia, szła poboczem, skoro więc ona zachowała się w sposób należyty, to również pokrzywdzona mogła to uczynić. W tym stanie rzeczy, czyli uwzględniając warunki na drodze oraz wąskie, nieutwardzone pobocze powinny one iść jedna za drugą, a nie obok siebie. Ponadto, nie udowodniono aby oskarżony wjechał na pobocze, jak i tego, że granica między jezdnią a poboczem była niewidoczna, w związku z czym, także wobec tej wątpliwości Sąd meriti swoje twierdzenia oparł na zasadzie rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść oskarżonego; dlatego ustalił, iż to oskarżona idąc drogą nie ustąpiła pierwszeństwa nadjeżdżającemu z naprzeciwka pojazdowi i nie zeszła na pobocze, a także nie posiadała żadnych elementów odblaskowych będąc ubrana na czarno o wskazanej porze dnia, warunkach atmosferycznych, gdzie brak jest odpowiedniego oświetlenia drogi, przez co w znacznym stopniu przyczyniła się do wypadku, gdyż zakładając, że gdyby postąpiła inaczej, do wypadku by nie doszło, co oczywiście nie jest jednoznaczne z tym, iż to ona jest winna popełnienia przestępstwa zart. 177 § 1 kk. Zauważyć należy, że na podstawie tych samych dowodów – przy hipotetycznym założeniu, że to pokrzywdzona byłaby oskarżona o spowodowanie przedmiotowego wypadku (conotabenenie jest możliwe w świetle przepisów prawa) – sąd musiałby ekskulpować potencjalnie oskarżoną, bowiem wówczas to do niej stosowałyby się zasadain dubio pro reoi wobec wątpliwości, co do poszczególnych okoliczności zdarzenia należałoby te wątpliwości rozstrzygnąć na jej korzyść. Jednakże w tej sprawie oskarżony jest tylko kierowca samochodu (gdyż obrażenia ciała poniosła tylko piesza) i dlatego ta zasada musi działać na jego korzyść.
Reasumując - w ocenie Sądu Okręgowego analiza dowodowa została wykonana prawidłowo przez Sąd Rejonowy. Oskarżyciel posiłkowy wnosząc apelację, nie wskazał żadnego nowego dowodu, który mógłby zmienić przyjęty przez Sąd I instancji sposób zinterpretowania okoliczności wypadku.
Nie budzi również wątpliwości Sądu odwoławczego, zastosowane w tym wypadku warunkowe umorzenie postępowania. Sądmeritisłusznie ocenił stopień winy nieumyślnej oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, a także prawidłowo przesądził, iż inne przesłanki przemawiają za tym, że postępowanie wobec oskarżonego należy warunkowo umorzyć na okres 2 lat próby, zaś orzeczona wobec pokrzywdzonej nawiązka jest adekwatna do poważnych obrażeń ciała, doznanych przez pokrzywdzoną w wyniku wypadku.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji nie doszło także do obrazy przepisów postępowania. Wskazany w apelacji zarzut braku zawiadomienia o przeprowadzeniu eksperymentu procesowego nie ma uzasadnienia. Obecność oskarżyciela posiłkowego podczas tej czynności procesowej nie była wymagana, w związku z czym nie został on zawiadomiony o jego przeprowadzeniu. Na podstawieart. 143 § 1 kpkzostał spisany protokół, z którym oskarżyciel posiłkowy miał prawo się zapoznać. Z uzasadnienia wyroku wynika ponadto, że sąd – kierując się stanowiskiem biegłych – nie uznał owego eksperymentu za dowód w tej sprawie, a więc nie miał on wpływu na treść wyroku. Zarzut skarżącego, ze sad w tej sytuacji nie powinien powoływać się na ów eksperyment w uzasadnieniu wyroku jest zapewne słuszne, ale podkreślić należy, że sąd powołał się na ów eksperyment nie tyle jako na „dowód” w sprawie, co dla podparcia swojego logicznego wniosku dotyczącego prędkości samochodu, że skoro trudno było pokonać ów zakręt z większą prędkością w dobrych warunkach drogowych i pogodowych, jakie panowały podczas eksperymentu procesowego, to tym trudniej byłoby jechać oskarżonemu z większą prędkością w chwili zdarzenia.
Sąd Okręgowy nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze stanowiących podstawę uchylenia lub zmiany wyroku z urzędu.
Ponadto, na podstawieart. 634w zw. zart. 624 § 1 kpk, Sąd odwoławczy zwolnił oskarżyciela posiłkowego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a wydatkami tego postępowania obciążył Skarb Państwa.